Ommekeer

De bron ontsprongen, de beek vooruitgesneld,

de groei vernederd, de snelheid overtroffen.

Met lotgenoten vereend, samen slingerend 

en tegen oevers beukend, erosie uitgedaagd,

meanders geschapen en doorbroken.

Het spatten verleerd, het deinen verworven,

gevangen in de kolossale watermassa bezoedeld,

vrezend voor de zoute zee, de oliedomme oceaan,

de branding, golvend en toch statisch immobiel.

Dan kies je voor het zelf geschapen leven

dat vinnig tegenstribbelt met jonge kracht

vechtend tegen last en plicht en noodlot

en alle dreiging van de stormen in de nacht,

dan keer je om

en schiet je kuit,

hoog bij de bron;

dan keer je om.

17-04-2017 om 00:00 geschreven door Frankie

Bedachtzaam

Mieren in mijn schoenen

woorden in mijn hoofd;

vuur schroeit me als ik zit,

ver weg fietsen om terug te keren

een sprong van de trein

telkens er vaart in komt:

angst voor de terminus

en pret in het plannen

vertrouwen in elk detail

en in de deus ex machina

uitgestelde uitspattingen

tot amper voor de uitvaart

tenzij de voldoening me kalmeert

of

de kale reis me inspireert.

Bedachtzaam zal ik het allemaal opnieuw beginnen

want ik heb een nieuwe kans verdiend.

Alleen smeek ik tot wie het horen wil

tot wie het horen kan:

Bevrijd mij uit deze houten kist

vooraleer de hengsels roesten.

25-01-2017 om 00:00 geschreven door Frankie

Nieuwe ochtend

De doden zijn begraven,

nieuwe flessen ontkurkt.

Stokbrood vers gebakken

wijst erg eigenzinnig

tegelijk naar hemel en naar aarde.

Kindje lacht op weg naar school,

kijkt angstig aan de hand van moeder

tot de voordeur zachtjes sluit

en de animatie op het platte scherm

de donder doet vergeten.

26-11-2015 om 00:00 geschreven door Frankie

Toestanden

De zalm bestijgt gezwind de steile beek,
de zwaluw snikt vol weemoed naast haar nest, 
de maïs bloeit, besproeid met vitamientjes.
Lang geleden dat ik naar die dingen keek:
een zon die schaamte zaait van oost naar west
en de dames slent'rend langsheen vitrientjes.





Woorden zijn te talrijk om er één te kiezen,
gevoelens soms te fel om hen te onderkennen. 
De driften zeggen: nu geen tijd om te verliezen, 
en nu is ’t nog niet te laat om weg te rennen.




Het kind speelt voetbal met een lege drinkbus, 
weggegooid door ’t raam van een trage trekker, 
nagezeten door een file automobilisten, 
dromend van fijn eten en daarna een tongkus, 
stiekem of oprecht of kan ’t nog even gekker, 
situaties waar we weinig of zelfs niets van wisten.

19-09-2015 om 00:00 geschreven door Frankie

Beter nieuws





Ieder voorjaar zie ik Juffrouw Lente, kortgerokt;

 
de jaren van de toekomst spreiden zich weer uit,

eindeloos, zo wordt er door de jongeren gegokt.

Het meisje bloost weer als de jongen fluit ,

de bloesem pronkt en schittert door de korte dagen

en de kleerkast wisselt inhoud zonder nood.

Zij zal geen nesten en geen vruchten dragen,

zij verliest geen dromen, gaat niet dood. 

Maar Juffrouw Lente lacht en plengt geen tranen,

waagt zich tussen wulpse tulpen en seringen,

maar probeert zich een verse weg te banen,

wijl haar stappen nieuwe ritmes zingen.

Vlinders vluchten tussen gras en struiken, 

een tractor walmt zijn rookpluim naar de velden

waar een vroege zwaluw niet kan aan ruiken

als de zomer weigert beter nieuws te melden.

25-04-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Paaskater





Men gooit opnieuw het hout van kruis en stal
in de roeste bak voor het brandbare afval,
men vult in overvloed de voorraadkasten
en vraagt zich af: wat was dat weer, dat vasten?



Veertig dagen feesten en gemaskerd bal ,
echt niet kunnen stoppen met carnaval;
Smachten naar het volgende familiefeest
rijker dan het ooit tevoren is geweest.



Dit nieuwe jaar is nooit zo feestelijk begonnen
met alles wat de handel heeft verzonnen,
Niet voor wie op Golgotha gekruisigd hangt
maar voor cadeaus die niemand verlangt.



Gelukkig leggen vogels jaarlijks trouw en blij,
zo omstreeks Pasen nu en dan een ei
Uit spontane dankbaarheid om ’t leven
Dat de Heer alleen is blijven geven.

19-04-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Barstende knoppen

Bekrompen klein

na een zachte kerst- en wintertijd,

gestreeld door gulle zonneschijn en milde winden

twijfel ik niet langer

en ben ik solidair met alle andere knoppen.

Dus vouw ik mijn kroonschermpjes open

opdat mijn broosgroene hoop zich koesteren mag

in de stralen die de vrijgevige zon

over mijn bescheiden vormen niet verspillen kan

zodat de bloesems van de mei kunnen openvouwen en ontplooien

tot de tuinen glunderen,

zelfs als de malse buien ze plagen.

26-03-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Genezing

Lentebloesem vlindert door mijn haren,

voorjaarssappen doen mijn spieren zwellen.

Vastbesloten gooi ik brandhout op het haardvuur

en haal onverschilliger dan ooit tevoren mijn schouders op,

omdat ik mijn wandelstok zou kunnen missen.





Waarom zou ik immers winterpijnen derven,

klagen over plannen die ongewild bedolven zijn

onder plots bezoek van ongenode najaarskwalen,

weggewaaid door turbulenties van een boemerang,

die ik erfde langs voorvaderlijk bloed.





Daarom zoemen muggen voorbij mijn oren,

sluipen slangen langsheen de bermen van de laan

die leidt naar de melkweg vol verre verlangens,

waar noch drukte noch gebrek aan zuurstof

het eeuwig duister komen planten.

29-01-2014 om 00:00 geschreven door Frankie

Vruchtbaar

Zou ik me nu bukken

en dat nieuwe boompje planten,

zonder zekerheid

of ik ooit de vruchten nog zal plukken ?

Zou ik de voordeur sluiten

als ik mijn grote ronde doe

en elke vriend van ooit eens ga bezoeken

of ben ik weer te moe ?

Kan ik alle boeken lezen,

platen draaien, verzen schrijven,

voedsel proeven, reizen maken,

waarvan ik ooit eens heb gedacht

dat ik het later vast wel eens…

zou vergeten

omdat het de moeite niet loont ?

Ik buk me en zeg mijn vriend

die verder leeft

met de leuze ‘Pluk de dag’

dat hij gerust de vruchten plukken mag.

12-06-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

Je zat daar, in je sportkar rood en spetterend van chroom,

je blonde haren losgewaaid ondanks een nukkig lint,

strak voor je starend, als gevlucht uit een verboden droom,

even pozend voor een stoplicht in de warme lentewind.

Heel even dacht ik dat je blik de richting van mijn kijken sneed

en dat je slikte, want het wachten duurde ook voor jou te lang.

Maar toen je aangemoedigd door het groen weer verder reed,

werd ik wakker uit fantasmen over haast vergeten drang.

Het landschap schoof weer sneller weg voorbij mijn ogen,

en het chroomgeschitter was versmolten in een verre mist.

Je gaf nu volgens mij meer gas dan je eigenlijk zou mogen,

en zou wel nooit beseffen wat ik toen met weemoed wist.

09-05-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

31-03-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

Winterstuipen

De lente kruipt zachtjes naar het noorden,

vogels snellen ’t voorjaar veel te snel voorbij,

geconfronteerd met winterrochels

die streng polaire stuipen trekken

over ’t ontwakend nevelland.

Opgespaarde kerstsneeuw dekt de daken

verzekerd van een lang bestaan

door krimpende thermometers,

wachtend op wat zon.

15-03-2013 om 00:00 geschreven door Frankie

Rust


Toon me de plaats waar we kusten
toen het koren rijpte
en kalveren zonden
in de zomerzwoelte,
toen de boeren 's zondags rustten

Breng me terug waar we kusten
toen de appels bloosden
boven argeloze drift
en de wetenschap dat
daar boven iemand niet rustte

Weet je nog die zomer dat we kusten
tot de herfst binnengleed
en de winter musiceerde
hopend op een lente
om eeuwig samen te rusten

15-04-2012 om 00:00 geschreven door Frankie

Meisje van de bron



Er kwam een zon door het venster
en de weg werd langer
door het zingen van haar flanken.

De bijen wandelden naar de maan
in de voetsporen van de vissen,
al leek de muziek te zwijgen
wanneer de gouden kieuwen
zich vulden met meteoren.

*

Er zoeft een sleutel
in de ogen van Jozelina,
die haar bloemen laat ontluiken
telkens haar lichaam lacht.

Er groeit een twijg door haar venster
en de wolk lijkt witter
bij het kleuren van haar handen.


15/3/2011

15-03-2011 om 00:00 geschreven door Frankie

Voorjaarskuren

In ongeduldige woede
heeft maart de staart
van februari afgebeten.
De maag van maart rispt op,
telkens de zon de gulzigaard wil steunen
in haar strijd tegen ijzel en vorst.

En mijn huismus twijfelt.

Als de hemel blauw welft
over de hoogste wolken
smelten die hikkend weg.

De huismus van mijn buur
zoekt haar buurmus op.
Ze bespreken de situatie.
Dan tjilpen ze samen een lied
en stellen de rest uit tot april.

De maag van maart rispt op
met een fontein van wind en regen.

In mij knaagt een kriebel
die de dag gaat vijlen,
 even lang als de nacht.

Ik wil me vlijen in de mei.

30-03-2009 om 00:00 geschreven door Frankie