voor de slachtoffertjes van de busramp







Nooit meer


Nooit meer naar school
naar de lessen naar de vriendjes
naar de sport en naar de fun
naar de uitdagingen van het leven

Nooit meer kiezen
welk spel, met wie, waarheen,
hoe laat, hoe lang, hoe ver
welk werk, wat eerst, wat liefst

Nooit meer beminnen
nooit nog voelen
bij hem, met haar, voor zichzelf,
dat je ook bemind wordt

Nooit meer wenen
nooit meer lachen
nooit nog iets beleven
behalve eeuwig slapen

16-03-2012 om 00:00 geschreven door Frankie

Geschenk

Ontwaken naast jou
met regendruppels op het raam,
onbetaalde rekeningen in de bus,
een hoop vaat op het aanrecht,
nog een mand strijk, en kippen
die kakelen om verse graantjes.

Ik draai me om naar jou,
en onze adems worden samen
warmer in het licht van de wekker,
die zwijgen zal en niets mag verstoren,
zeker niet de heerlijke dageraad
van een nieuwe dag met jou.


19/1/2010

19-01-2010 om 00:00 geschreven door Frankie

Meer zon !

Dat minuutje meer
elke dag in januari,
dat minuutje langer
dat ik de zon zie,

dat minuutje langer
elke dag deze maand,
dat minuutje meer,
weer minder banger.
Dat minuutje erbij,
eeuwig zoek gewaand,
dat minuutje weer,
daarvan genieten wij.

Dat minuutje meer
elke dag in januari,
is een beetje langer
dat ik jou in de zon zie.



14/1/2010

14-01-2010 om 00:00 geschreven door Frankie

Geluk

Is geluk niets anders dan een doel,
waar je je leven lang naar streeft ?
Of is geluk dit enig diep gevoel
waardoor je groeit en verder leeft?

Als geluk onbereikbaar moet zijn,
wat doe ik dan nog hier bij jou?
Of is geluk dan toch die lange trein
met in elk coupé een mooie vrouw?

Zit geluk niet in het broze beeld
van mijn spiegel, die dient als ruit
om te zien wat je glimlach steelt,
en rimpels griffelt in je huid?

Mijn geluk verborg zich in de start
van mijn zonnig jonge jaren,
en komt te voorschijn in het hart
van de vrouw die ik wil bewaren !

　




8/1/2010

08-01-2010 om 00:00 geschreven door Frankie

Echo's

Ik riep je in de stad

vertwijfeld als geen ander.
Ik wist niet wat ik had
en voelde me niet schrander

Ik riep je in de velden

en kon je stem niet horen
al gebeurt het zelden
dat ik stilte ga verstoren

Ik riep je in de bergen,

ik weet dat jij daar woont
maar wilde je me tergen?
Mijn tocht werd niet beloond.

Ik riep je in de krater

en bulderde te hard.
Het klonk als onder water
en alles draaide zwart.

Ik riep je toen niet langer

je daagde toch niet op
Ik voelde me een zanger
Met in zijn keel een krop.

Ik roep slechts als ik bang ben

en vrees dat ik je mis
alsof ik jou niet lang ken
en weet hoe goed het is.

Wij roepen niet, maar minnen

En zijn elkanders epo
We weten diep vanbinnen
Zijn wij elkanders echo.






14/12/2009

14-12-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Moedershanden

Ooit gekoesterd door je moeder,
wier vinger je omklemde
in een niet te lossen greep
van altijd klamme vingertjes,
gegroeid en afgericht
in spelletjes en werkjes,
uitgedaagd door andere gelijke
die wenken en strelen,
verbinden en streven,
werken om te bereiken,
missen en verwerven.
Gestriemd door de zorgen en de tuigen
die ze rimpelend hebben geschapen
om uiteindelijk te kunnen rusten
stijf en stram door alle jaren
Meer betekenend dan alle gebaren
die de tocht hebben gegidst,
nu trillend op het blanke laken
vangend de adem van mijn dank
om wat ze deden al die jaren
Lang voor de mijne aangevangen
maar nu haast uitgeteld
Gevouwen en berustend
moe gesust, immer zacht,
gekust in dankbaarheid.







11/12/2009

11-12-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Zwangerschap

Wat is de kleur van raadsels,
die groeien onder je hart
als elke dag je nader brengt
en het wachten moeilijk wordt?

Is er een krachtiger antwoord,
dan het antwoord op de vraag
die allen op de lippen ligt
telkens je in de spiegel kijkt?

Is het einde van het wachten
echt fijner dan het nieuw begin,
als je ziet dat achter het glas
ook licht valt in de schaduw?




9/12/2009

09-12-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Voor jou speciaal




Je lijnen zijn zilver zo broos
en je woorden groeien hoger,
als de spaarzame strijd
van een krokus in het onkruid.

Er is kristal in je handen
en je ogen varen vol golven
die klotsen in mijn armen
als de zon op je zij rijdt.


De diepte van je haren
zaait heilig een onrust binnen
in mijn heupen.
Je muziek regent een boog
van vreugde en groen geschitter
in een statige veer omhoog.



17/11/2009

17-11-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

De roos

Het leukste aan onze liefde
is te zwijgen als ik iets te zeggen heb,
je dan even diep in je ogen te kijken
dan te luisteren
naar wat ik net zeggen wou,
maar wel gezegd door jou.

Het leukste aan onze liefde
is te aarzelen als je iets graag wilt doen,
me dan verlangend in mijn ogen te kijken,
en me te volgen
waarheen je vertrekken wou
en ik je niet verklappen zou.

Het leukste aan onze liefde
is even samen onze adem in te houden
om naar hetzelfde doel te blijven kijken
en dat te volgen,
hand in hand in gedachten
zonder op elkaar te wachten.

13/11/2009　

13-11-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Jouw kus

Kon ik nog honderd jaren leven,

genietend van een gezond bestaan,

ik zou u de fijnste dagen geven,

vol van liefde zonder traan.

Kon ik jou honderd jaren schenken,

genietend van de nooit vergane jeugd,

ik gaf je alles wat je kan bedenken,

vol van blijdschap en van deugd.

En bood men ons nog honderd jaren,

wat ons nooit zal lukken dus,

het kon nooit het geluk evenaren

dat we genieten van deze ene kus.




19/8/2009

19-08-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Ondertussen is mijn vrouwtje al 12 jaar ouder, maar immer gezond, lief en een gouden jubileum rijker.

Een ppt die Bosrankje voor me gemaakt heeft. Hier geplaatst omdat mijn vrouwtje zaterdag 60 wordt.




                      



Mijn briesje

Als een vonkje dat oplicht

in een haardvuur van december,

als een venster met zeezicht

op vakantie in september,

als een vlinder die opvliegt

van een bloesem naast mijn vouwstoel,

zo klinkt je lied dat mij in slaap wiegt:

net hetzelfde gevoel !

Als een briesje uit de hemel,

zo welkom op een hete dag,

als een zitbank in 't gewemel

van een stad vol zelfbeklag,

als fruitsap met een rietje,

na weer een lastige karwei,

ben jij mijn vergeetmenietje,

dat bloeit alleen voor mij





1/7/2009

01-07-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Onze handen

Je strijkt het laken strak

met je fijne handen,

waarmee je al zo veel wonderen hebt verricht

Je smeert je schotels in

met je fijne vingers,

waarmee je al zo vaak honger hebt verlicht

Je ziet de wijde wereld

met je knappe ogen,

waarmee je al zo veel blikken hebt geleid

Je hoort het stille huilen

met je knappe oren

waarmee je al zo veel tranen hebt gewijd

Je wenkt mijn trieste denken

met je slanke passen

waarmee je al zo veel monsters hebt verjaagd

Ik strijk je voorhoofd strak

met mijn open handen

waarmee ik je nu streel zo veel het je behaagt

30/06/2009

30-06-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Samen in bed

Zag je die twee kronkels

eer je de lakens strak trok

op ons bed?

Ze zagen er zo gezellig uit,

parallel in hun grilligheid

en toch samen.

De warme geur

van geborgenheid en liefde

zweemde boven ons bed.

Ooit komen die twee kronkels

toch terug in de strakke lakens

die je gestreken hebt,

gewassen en gevouwen.

Liefde en genegenheid

zijn twee kronkels

die je niet strak trekt,

vooral niet in een bed...







17/6/2009

17-06-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Eeuwigheid

Ik wil je hand nooit lossen,

je voetstappen blijven horen

je adem in mijn oren voelen

en je ogen mogen volgen.

en als je ooit door plicht

door pijn of ziekte

door het lot

me hiertoe

belet,

dan zal ik weten

dat nergens op de wereld

jij zult ademen, praten of lopen,

zonder dat ik in je hart zal zijn.

22/5/2009

22-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Niet treuren

Kijk niet doorheen je zoute tranen

als je de weg zoekt naar mijn huis.

Er bestaan geen wegen of banen,

die je zien kan doorheen die sluis.

Kijk niet door een raam met gordijnen,

die bovendien gesloten blijven

als je mij ooit wilt zien verschijnen

in je tuin met bloesems en olijven.

Als je kijkt doorheen je trieste tranen

zie je de weg niet naar mijn huis,

want slechts één onder al die banen

leidt ons ver genoeg van het gedruis

Schuif met mij opzij die gordijnen,

die je problemen vaag verhullen,

laat mij op je traject verschijnen

en je dagen tevreden vullen.



21/5/2009

21-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Niet meer beven.

Mijn handen beven

en vinden de toetsen nog wel

maar alleen op bevel.

Ze vinden je handen

zachter dan ooit

en ze beven niet meer.

Jouw handen beven nu

en vinden mijn vingers

wel zonder bevel.

Onze handen beven

en vinden elkaar

en houden elkaar,

houden van elkaar

houden elkaar vast

weerhouden elkaar

van beven.





19/5/2009

19-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Zo broos


Net zoals een kind
nog pasgeboren,
dat sterft in de armen van zijn moeder,
zo voelde ik mij onverwacht,
toen ik dat eitje koesterde
opgeraapt in het hok
van mijn trouwe hennetjes.
Ik voelde mijn duim
breken door de schaal,
te broos om gekoesterd te worden,
te zwak voor meer toekomst.

16/5/2009

16-05-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Blijf nog wat, buiten is het koud !

Wat vinden we toch allemaal

telkens opnieuw, elke dag,

de gewoonste dingen zo normaal,

tot zelfs schandelijk banaal.

Dat ik 's morgens ontwaak,

verder met jou leven mag,

dichter bij ons doel geraak

en met jou plannen maak,

is op zichzelf al een geschenk

dat ik samen met je deel:

ik begrijp je door een wenk,

jij weet van tevoren wat ik denk.

Nooit besef je wat je me geeft,

maar geloof me, 't is zo veel!

Geen man als ik, die alles heeft :

gewoon dat jij met me leeft.



29/4/2009

29-04-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

Voor de Britse zangeres Dido (Life for rent)

Liefde is eeuwigheid

Eigenlijk heb ik niets echt kunnen kopen,

want wat mij nu toebehoort, bezit ik niet.

Zelfs het leven waarop ik nog blijf hopen,

is mij geleend en vloeit weg in een vergiet.

Mijn huur betaal ik met voor jou te zorgen,

en voor elk ander mens mij ooit toevertrouwd,

Al wie ze int, blijft best bij mij tot morgen,

want zonder die liefde is 't leven koud.




23/6/2009

23-04-2009 om 00:00 geschreven door Frankie

de straat naar dat station van Trazegnies
waar onze liefde begon












Onze reis.

Weer wandel ik in mijn verleden

naast jou naar het station.

Mijn peter was pas overleden,

niets dat mij toen troosten kon.

De trein kwam binnengereden

en hield stil in het station.

Jij hebt mijn verdriet begrepen,

die zomerdag vol ijle zon,

en hebt mijn hand gegrepen;

iets stopte, iets anders begon.

Weer denk ik vanuit het heden

aan dat meisje op het perron.

De trein is stomend weggereden

die dag, weg van het station,

en al wat wij sindsdien deden

lijkt op een kleurige ballon,

die steeds hoger is gaan zweven,

ver weg van waar het ooit begon.

Broos dromend door het leven

sinds jij me liefhad bij 't station.

13/4/2009

13-04-2009 om 00:00 geschreven door Frankie