Ik ben gabi, en gebruik soms ook wel de schuilnaam anneke.
Ik ben een vrouw en woon in Putte-Grasheide (België) en mijn beroep is Gepensioneerde bankbediende.
Ik ben geboren op 20/05/1945 en ben nu dus 67 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Lezen, onze tuin, reizen, verenigingsleven, ons gezinnetje.
Ik laat jullie meegenieten van mijn foto's en af en toe maak ik ook zelf een gedichtje...
Mama is het woord waar het leven mee begint Mama is het woord dat hoort bij ieder kind. Een woord om zacht te zeggen niet om luid te schreeuwen het hoeft niets uit te leggen en gaat door alle eeuwen.
Mama is het woord waar de mensheid mee begint Mama is een ander woord voor LIEFDE
Daar is weer de lente die tenten spant van tere luchten serpentienen weeft door het lente land accenten groen rond gehuchten waar het licht herleeft.
En elke tere tint die spint haar kolorieten tot een bloementapijt, maakt me weerom kind, een kind dat kan genieten maatloos zonder spijt, en maatloos mint de zon, dit land en deze lente.
Het heeft geen enkel nut te juichen of te morren. Je ziet de bloemen die je plukt toch mettertijd verdorren. De grote kunst schuilt altijd weer in 't omgaan met je kansen. Als het geluk jouw kant opkomt dan moet je er mee dansen...
Vertrekken op 12 jarige leeftijd voor de vakantie van je leven, sneeuwballen gooien op juf of meester... niet wetende dat dit ook hun laatste reis zou worden... Nooit meer naar huis terugkeren... Nooit meer plezier maken... Nooit meer... Voor eeuwig een sterretje aan de hemel zijn...
Heel veel sterkte gewenst aan de ouders, broers of zussen, grootouders, familie, medeleerlingen en leerkrachten.
De blanke sneeuw kraakt nog in de blanke nacht maar overdag smelten de randen en onweerstaanbaar sijpelt door de ontdooide aarde het koude smeltwater. De zon heeft gelaten afgewacht, geduldig. Zij weet hoe het gaat niets blijft niets staat vast behalve de verandering.
Mensen ik verheug me al Op het feest van carnaval Niemand kan mij dan beletten Eén keer mijn masker af te zetten Om dan één week mezelf te zijn Een doodgewone harlekijn...
In een witte wereld naar huis gaan In een witte wereld met de voeten op de grond staan In een witte wereld, de lampjes branden al De straten worden verlicht door de sneeuw Ergens hoog in de lucht vliegt een spreeuw Op weg naar het zuiden in een witte wereld De sneeuw verkennen gaan Met beide voeten in het leven staan !
Saint Nicolas, patron des écoliers Apportez moi du sucre dans mon petit panier Je serai toujours sage comme un petit mouton Je dirai mes prières pour avoir des bonbons.
Venez, venez Saint Nicolas ! Venez, venez Saint Nicolas ! Venez ! Venez Saint Nicolas ! Tralala
Wanneer ik denk aan mensen die rondom mij leven, dan voel ik vreugde en verdriet. Als 'k aan de doden denk, dan voel ik even een diepe rust en anders niet.
De mensen van voorbij, ze blijven in ons leven. De mensen van voorbij, ze zijn met ons verweven in liefde, in verhalen die wij zo graag herhalen, in bloemen, geuren, in een lied dat opklinkt uit verdriet.
De mensen van voorbij, zij worden niet vergeten. De mensen van voorbij, zijn in een ander weten. Bij God mogen ze wonen; daar waar géén pijn kan komen. De mensen van voorbij zijn in het licht, zijn vrij !
Hoe schoon is de plek waar ik wandel hand in hand met jou. Mijn hart springt op van vreugde, als wij tesamen wandelen. Als een bedwelmende toverdrank is het luisteren naar je stem; ik leef van naar je te luisteren. Je altijd eeuwig te zien, is mij meer dan eten en drinken. Egyptisch gedicht
Laat mijn tuin een tuin zijn, waar de herfst weer spreekt, als de bloemen droevig kijken en mijn zomertuin breekt. Laat mijn tuin een tuin zijn, waar de herfst mijn verlangen voedt naar lentebloesems,voorjaarskleur en zomergloed. Laat mijn tuin een tuin zijn met bomen van vruchten verlaten, verdeeld als een kleurenpalet op het gras, waar voordien mijn krokussen zaten. Tom Mestdagh
Zoals het maar eens lente en zomer was is het maar eens herfst in ons leven. Vlug verglijden de dagen in een te vluchtig bestaan...
Wat voorbije seizoenen niet brachten, wordt ons in de herfst gegeven: gerijpte inzichten die ons helpen het beste met elkaar te delen. Valeer Deschacht
De regen zingt zijn melodie in luchtig licht geklater. Wat hoor je? Hoor je poëzie? Of slechts het vallend water? Hoor, wat de avond zegt, de fluisterende beken, voor wie zijn oor te luister legt zal zelfs de stilte spreken. Toon Hermans
Soms wil ik terug dat kind zijn met een handvol schelpen het strand oplopen glinsterende oogjes bewonderen de schat of luieren in mijn zelfgemaakte hangmat onder perenbomen woordjes eten grassprietjes fluiten een land vol dromen scheppen ver weg van wat volwassenheid heet. Patricia De Corte
Ik zegen u, verlangen, Nu diep mijn blik begrijpt Hoe rozenknop door zonne Tot roze rijpt. Dat leerde ik uit uw ogen: Die deden stil-spontaan Bloesems van jong begeren Wijd open gaan. Zó hebt ge, zonder woorden, Aan mij 't geheim verteld Hoe de ene mensenziele In de andere smelt. Want als ik, schoon van liefde, U lang in de ogen schouw, Voel ik mezelve worden Van kind tot vrouw. Alice Nahon
Des avonds worden mijn gepeinzen Een hofke van geheimenis... Waar bloemen naar het westen wijzen, Waar iedere vogel slapen is. Des avonds wordt de wereld kleener En dichter alles ver verleeën... Die eenzaam zijn worden alleenen, En die beminnen méér bijeen. Des avonds weegt er op mijn zwijgen Die schone menslijke pijn... De drang een innig woord te krijgen En zelf voor iemand lief te zijn. Alice Nahon
Thuis hangt in een raam een portret aan de wand van iemand voornaam met een pijp in zijn hand, met armen gekruist, haast binnen mondbereik, mijn hartje dat bruist, als ik er naar kijk...
Als ik passeer langs vaders portret, denk ik aan weleer, waar hij op me let. Helaas is't maar schijn, slechts een visioen. Maar mocht het zo zijn, ik gaf graag een miljoen.
Ik heb mijn moeder niet verloren daarvoor gaf ze me teveel. Wat zij me zei dat blijf ik horen van wat ik ben is zij een deel. Ik kom haar overal nog tegen in wat ik doe en wat ik laat, zij was en blijft voor mij een zegen waarvan het spoor steeds verder gaat...
En nu verdwijnt het grijze en het vale en nu verdwijnt het dorre en het kale en alles krijgt weer glanzende gewaden en wordt opnieuw met weelde overladen. Ook in mijn grijze 'zelf' voel ik iets dromerigs, iets van een nieuwigheid, ja ook iets zomerigs, 't zou gek zijn dat er niets gebeurd in mij, want ook 'in mij' legt ieder vogeltje een ei. Toon Hermans
Nieuw ben je, als je elke morgen verwonderd kunt zijn en dankbaar voor het licht van de dag, als je juicht, als je ogen zien, je benen lopen je handen tasten.
Nieuw ben je, als je 'n verse kijk hebt op de mensen en dingen en genieten van de kleinste en de gewoonste bloemen op je levensweg, als je zingt omdat je hart klopt...
Nieuw ben je, als je weet dat je leeft als je besft dat vandaag de eerste dag begint van de rest van je leven !
Adembenemend in de weelde van de lentebloesems Vormeloos zijn de nog kale beuken Woordeloos het pad van onze wandeling Verblindend het licht van de volle avondzon Te midden van deze schoonheid genieten wij Weet dat je in mijn hart nooit oud zal worden. P. De Corte
Ik voel me weer beroerd op deze mooie lentedag om wat de warme zonnestralen diep in mij losweken : een lach en ik ga een stofferige tuinstoel halen.
Ik krijg een ander gevoel koester mijn moeder natuur haar tintelingen en prikkels zijn puur geven terug lust in mijn leven. De dagen lengen, de vogels brengen een nieuw geluid, ik wil eruit !
Men zegt van liefde dat ze zacht is als een lief en teder woord. Men zegt van liefde dat ze hard is en zo vaak het geluk vermoord. Men noemt haar enkel een verlangen men noemt haar redder in nood. Ik zeg dat liefde als een bloem is waarop de zon haar stralen strooit.
Ze is het hart zo bang en breekbaar zo wankel en zo broos ze is de droom bang voor 't ontwaken omdat ze dan de waarheid hoort. Ze wacht op wie haar nu wil plukken op wie haar tranen streelt. Zo bang om vroeg te sterven voor ze werkelijk heeft geleefd
En is de nacht zo koud en eenzaam duurt het wachten veel te lang denk dan maar dat geluk alleen is voor wie er hevig naar verlangt. Denk dan maar dat bittere winters en dikke lagen sneeuw nog nooit hebben verhinderd dat de roos hen overleefd.
Nele en Annelien ♥ ♥ ♥ Er bestaan geen grootouders die niet heimelijk in hun kleinkinderen iets bijzonders zien. En ze hebben gelijk. De mogelijkheden zijn onbeperkt...
Kom niet met de hele waarheid, kom niet met de zee voor mijn dorst, kom niet met de hemel als ik om licht vraag, maar kom met een glimp, met dauw, met een flinter, zoals vogels druppels meebrengen van hun bad en de wind een korrel zout.
Winter.Je ziet weer de bomen door het bos, en dit licht is geen licht maar inzicht er is niets nieuws zonder de zon.
En toch is ook de nacht niet uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt is het nooit volledig duister, nee, er is klaarte van een soort geloof dat het nooit helemaal donker wordt. Zolang er sneeuw ligt is er hoop.
Roestbruin zo kleurt nu ook ons leven. De zachte warme tinten laten zien, dat onze herfst heel zoet is te beleven, met af en toe een randje goud misschien.
De frisheid van de lente is voorbij, maar nevelslierten strooien kleuren verweven met een lach zo blij. De blaren geven kracht en geuren.
Een avond rood en bruin voor ons. De ondergaande zon komt ons voorspellen, een nieuw seizoen met witte laagjes dons, de lengte van de winterjaren zullen tellen. anneke
In het geheugen van de zomer sluimeren beelden van een oud verhaal. Soldaten vechtend man tegen man, hun toekomst aan flarden geschoten in de armen van de dood.
Namen gebeiteld in steen, een laatste eerbetoon aan hen die voor onze vrijheid vielen.
In het geheugen van de zomer sluimeren droombeelden van vrede.
Hier is niemand klein of groot, hier is ied'reen éven dood, niemand kleinste, niemand grootste, hier is echt niet één de doodste, elke dode is gelijk, eindelijk...einde-lijk.
Nu het buiten stilaan frisser wordt ochtenddauw het gras een wit-grijze tint schenkt zonnebloemen stralend afscheid nemen van hun seizoen
septembervruchten weelderig de fruitmand vullen weet ik de zomer is voorbij maar niet in mijn hart daar kleurt nog de zuiderse avondzon rozig-rood
bewaar ik de warme gloed van een vreemdeling de lieve ogen van een spelend kind een hartelijk gesprek met vrienden de schouderklop in een moment van aarzeling de stevige handdruk bij een welkom
Er zijn geen woorden nodig Om te zeggen wat je voelt Je ogen die verraden Hoe je het hebt bedoeld Ze glanzen als de sterren Wanneer je wordt verwend Dan straalt je hele wezen Omdat je gelukkig bent
Er zijn geen woorden nodig Want elke mens die jou kent Die ziet het aan je ogen Als je vol droefheid bent Je lippen zullen zwijgen Maar ogen doen dat niet Ze spreken zonder woorden En verraden jou verdriet
Er zijn geen woorden nodig Wanneer je tederheid geeft Aan hen die je omringen Waarmee je samenleeft Ze lezen in jou ogen Hoe dierbaar zij jou zijn Ze stralen dan van vreugde Vol pure zonneschijn.
Het leven is als een rozenstruik Je kan tegen die struik twee dingen zeggen; Ofwel zeg je: "Wat heb jij lelijke doornen" Of je zegt: "Wat heb je prachtige bloemen"
Vader, je hield van mij, stil en verborgen. Je hield van mij, ondanks al je zorgen. Je hield van mij, ik was voor jou de zon. Je hield van mij, van toen mijn leven begon. Je hield van mij, met al mijn fouten en gebreken. Je hield van mij, en ik dank je, vader. Ik heb het altijd stilletjes...geweten.
Als de blauweregen bloeit wil ik bij je komen al was het maar heel even de dichter heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn
Bloemengeur smelt op je tong Zonlicht spiegelt in je ogen Witte wijn veredelt onze liefde
Als de blauwe regen bloeit mag ik dan bij je komen? Misschien zal ik pas dan begrijpen waarom ik na al die jaren nog tienerlijke vlinders voel in mijn buik.
Haar ogen waren blauw, haar haren grijs, ze zei dat ze maar weinig dingen wist, maar wát ze zei, was zó gerijpt...zó wijs, wel duizendmaal heb ik gedacht: dát is't!
De hoog're dingen speelden bij haar mee, zij zag het leven in een ander licht, zo stond ze ook te kijken naar de zee, 'n glimlach op haar nobele gezicht.
Zo kunnen bomen in het landschap staan in volle rust en helemaal compleet, zo is ze ook die avond doodgegaan en nooit vergeet ik wat ze voor me deed. ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ Toon Hermans
Roerloos,boom en blad en jij en ik mijn schat, hier in dit landschap, waar alleen de vogels praten, hier staan we midden in de mei, ik kan er met m'n pet niet bij, dat er nog mensen zijn, die and're mensen haten.
Het ene is nog mooier dan het andere, de appelboom, de perelaar en zienderogen staan ze te veranderen, ik sta erbij en kijk er naar.
'k Heb er geen hand voor uit hoeven te steken, mijn hand is trouwens daarvoor véél te klein, maar ik raak op al dat moois niet uitgekeken, staat dit er allemaal voor òns, zou dat zo zijn?
Nu hier de witte bloesems uit de takken breken, nu is de verre hemel even héél dichtbij en wat ik zie, dat kan ik niet in woorden spreken, er gaat vandaag gewoon een wonder door de wei. Toon Hermans
Ben ik na jaren nog het kind gebleven, dat zich door lente's toverlicht verblind, liet vangen door de speelse voorjaarswind als hoog boven haar hoofd de wolken dreven?
Ben ik nog steeds het argeloze kind dat zich aan zon en wind kan overgeven? Is het dezelfde band waarmee dit leven mij aan een wereld vol geheimen bindt?
Weer laat ik door de voorjaarswind mij vangen. Weer dwaal ik als een kind door lente's land, verblind van licht, met overbloosde wangen.
Maar ik heb mijn onbevangenheid verpand diep in mij laait de vlam van het verlangen: een vuur dat niet in kinderen ontbrandt. ♥ ♥ ♥ Hanny Michaelis
Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots. Diep in dat dingetje verbergt zich zo iets groots. Er woont een wonder in, iets ongeloof'lijk machtigs. Een kind is meer dan maar alleen iets engelachtigs. Ik weet niet wàt het is, dat niet, maar ik maak me sterk: Zo'n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.
Ik had je lief: diep in mij weggeborgen kan nog een restje liefde over zijn. Maar laat dat jou geen onrust meer bezorgen; het laatste dat ik jou wil doen is pijn.
Ik had je lief, maar zweeg, m'n hoop vervlogen, beschroomd, gekweld door afgunst nu en dan.
Ik had je lief, oprecht en zo bewogen, God geve dat een ander dat ooit kan.
Zie je ik hou van je, ik vin je zo lief en zo licht je ogen zijn zo vol licht, ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar en je ogen en je hals waar je kraagje zit en je oor met je haar ervoor. Zie je ik wou graag zijn jou, maar het kan niet zijn, het licht is om je, je bent nu toch wat je eenmaal bent. O ja, ik hou van je, ik hou zo vrees'lijk van je, ik wou het helemaal zeggen. Maar ik kan het toch niet zeggen.
Ach weet, ja ik ben zo bang Van dat gevoel dat naar jou verlangt Vergeef toch mijn twijfel weer En wacht niet tot een volgende keer Maar hou mij vast en spreek je woord Ja neem mij mee naar jou hemelpoort En kleed je dan met mijn liefde aan Vergeef mij weer en tracht mijn twijfel te verstaan.
Ach weet twijfel hoort erbij Als jou liefde groeit heel diep in mij En ik vlucht soms mijn pijngevoel Maar jij begrijpt wat ik bedoel Hou me vast en spreek je woord Ja neem mij mee naar jou hemelpoort En kleed je daar met mijn liefde aan Vergeef mij weer en tracht mijn twijfel te verstaan.
Tranen branden van binnen, maar laten zich van buiten niet zien, zal ik ze overwinnen, of laten gaan misschien? Tranen van geluk, omdat ik zielsveel van je hou, dus zie je bij mij ooit tranen, dan zijn ze van jou.
Op zoek naar de zin van het leven Leven om te leren Leren lief zijn voor elkaar Daarom zijn wij op aarde De aarde die wij bewaren Bewonen voor een tijd. Zonder liefde kunnen wij niet leven Zonder liefde was er geen begin
Zonder liefde kan een kind niet groeien Zonder liefde heeft mijn lied geen zin
Zonder liefde kan de zon niet schijnen Zonder liefde blijft je hart steeds koud
Zonder liefde zijn we altijd eenzaam Zonder liefde draait de wereld fout
Dus open je hart voor de liefde Liefde om te leven Leven in liefde met elkaar Daarom zijn we op aarde De aarde die wij bewaren Bewonen voor een tijd Cecile van Dyck
Alléén met bomen in de sneeuw, de witte dagen delen, da's mooi misschien voor een gedicht, maar o, 't gaat zo vervelen. Je wordt er stil en treurig van, misschien wel wat blasé, die sneeuw, die sneeuw, die steeds maar valt, je valt tenslotte mee...
God schenkt elk vogeltje zijn voedsel maar werpt het niet in zijn nest.
Wie niet in wonderen gelooft is geen realist. ♥ Ben Goerion
PASEN 2010 in de tuin
In de tuin...
...de eerste bloemen...
...doen een schuchtere poging...
...om de lente te begroeten...
Als je bemind wordt, twijfel je nergens aan; als je bemint twijfel je aan alles. ♥ C. Dauphin
Let it snow Let it snow Let it snow .....
Van oud naar nieuw samen met de kinderen
Wie droomt er niet van Kerstmis, Van zuiver mooi geluk? Maar ons egoïsme Maakt soms die dromen stuk.
Brengt deze Kerst een keertje Onze dromen tot leven. Laat ons dit jaar één keer Niet nemen,maar veel geven.
Liefde is een ziekte waarvoor geen geneesmiddel bestaat.
Het leven heeft mij dag aan dag heel duidelijk laten blijken De mooiste dingen die je ziet zie je zonder te kijken. Ze blijven bij je bovendien. Je hebt ze met je hart gezien. ♥ Toon Hermans
Zij die weten spreken niet. Zij die spreken weten niet. ♦ Lao Tse
Herfst in de tuin
Bezoekje in Tremelo aan de doopkapel van Pater Damiaan
De ergste manier om iemand te missen, is aan zijn zijde zitten en weten dat hij nooit van jou zal zijn...
Een glimlach is als een lamp aan het venster van het gezicht, die bewijst dat het hart thuis is. ♥ Rabelais
Ieder jaar komen ze hier hun eieren uitbroeden ...
... Om na een paar weken terug te vertrekken.
Het leven is niet altijd eerlijk maar wel altijd mooi
Vandaag een bezoekje gebracht aan ons eigen heemmuseum "Het Molenijzer" in Putte
Kom ook eens langs echt de moeite...
Mooie wandeling gemaakt door de "Tuinen van Hoegaarden" Gevolgd door een lekker etentje met aangepaste Godendrank
Dat was weer puur genieten ...
In het leven leer je meer door te luisteren dan door te spreken.
Als het tegenslagen regent kan je wel een glimlach gebruiken als regenscherm.
En steeds opnieuw blijft het genieten ...
... Zelfs als ze bij me binnen staan.
Liefde geven is vaak ook een risico aangaan
Liefde zit in een klein hoekje. Jammer dat de aarde rond is.
Aanbreken van de dag. De tuin ontwaakt...
...en stilaan terug buiten leven
Niet je hele lange leven met je voetjes op de grond. Beetje dromen, beetje zweven lijkt me ook niet ongezond... ♥ Toon Hermans
Ik ben gabi, en gebruik soms ook wel de schuilnaam anneke.
