Uitslag: 1.René Privat FRA 288KM/6.45'15" 2.Jean Graczyck FRA 11" 3.Yvo Molenaers BEL 20" 4.A.De Cabooter BEL 1'40" 5.P.Ruby FRA 6.Rik Van Looy BEL 7.Fr.De Mulder BEL 8.J.De Roo NED 9.R.Fournier FRA 10.Fr.Schoubben BEL 11.F.Mahé FRA 12.C.Niesten NED 13.A.De Bruyne BEL 14.A.Fantini ITA 15.N.Foré BEL 16.R.Venturelli ITA 17.A.Coletto ITA 18.A.Galeaz ITA 19.G.Desmet BEL 20.D.Keteleer BEL
René Privat zet aan op de Capo Berta, op weg naar een mooie overwinning.
Tommy Simpson bezig aan een solo, die helaas mislukte, in 1964 wist hij deze klassieker ook te winnen.
Jan van Erp wielerploeg, ter gelegenheid van ploegen presentatie ca.1970 in de Hoofdstraat voor winkel cq voormalig cafe. 1 Jan Gisbers (ploegleider), 2 Henk van Erp (broer van Jan), 3 Wil Jacobs, 4 Michel vd Heijden, 5 Henk Broeren, 6 Ad Russens (Den Bosch), 7 Rens Vreeburg, 8 Klaas Koot (Valkenswaard) 9 Hans Koot (st.Oedenrode) of Gerrie Maurix (Den Dungen), 10 Cas Vulders (Ploegleider)
Jonge CEES BAL greep zijn kans in WEST-BRABANTSE PIJL
Jeugdploeg TRICO NOBLE dominerend in bikkelharde finale.
De Zeeuwse wielersport, speciaal die van Zeeuwsch-Vlaanderen, lijkt een grote toekomst tegemoet te gaan. De tijd dat men alleen nog maar voortdreef op de grote successen van de oud-renners Jo de Roo en Cees Rentmeester, met hier en daar een verkwikkend staaltje van de spijtig genoeg weer in de schaduw van zijn werkelijk kunnen getreden Wim du Bois, is voorbij. Althans daar ziet het naar uit, want buiten de formidabele prestaties welke het uitzonderlijk talent Cees Priem ten toon weet te spreiden, bivakkeren er onder de waakzame hoede van Trico Noble-directeur Frans van Turenhout, geassisteerd door zijn ploegleider Peet Verschuere, een aantal jongeren die zonder meer als grote beloften kunnen warden aangemerkt.
In de derde uitgave van de West-Brabantse Pijl, een bijzonder evenement van Wielervereniging Breda en zoals te verwachten weer prima voor elkaar gebracht door voorzitter Henk v. d. Boogaerd, Willem v. d. Riet, Gerard Siemerink en Martin v. Gageldonk alsmede door vele “stille" harde werkers op de achtergrond, heeft men de Zeeuwsvlaamse jeugd kunnen aanschouwen. Met een stukje koersen dat er niet om loog, met een inzet zoals piepjonge knapen dat in hun stoutmoedigheid doen.
Verkwikkend en onberekend, maar bij elkaar geteld toch uiterst vakkundig.
Het was de jonge Cees Bal, wellicht de meest talentrijke naast de in Zweden vertoevende Priem, die een prachtige zege kon behalen. Hij wist in de slotfase met de ,gemartelde" Peter v. d. Donk bij ploegmakker Wim de Waal te komen en stootte toen, gedekt door een ditmaal legaal getolereerde ploegentaktiek, keihard door. Kwam uit die bikkelharde finale te voorschijn als een groot winnaar, als een man die het klappen van de zweep kent. Hetgeen trouwens ook van De Waal gezegd kan worden, die Van den Donk bij diens laatste noodsprong en vreemde manipulatie op weg naar de finish omzeilde en gewoon schaakmat zette. Daarmede was het succes voor Trico Noble nog niet compleet, want ook Toine v. d. Bunder (4e) en Ab Klaeysen (6e) gaven zich tenvolle bloot, terwijl onderweg pechvogel Hennie Gijzel (tot tweemaal toe een lekke band; pikte de eerste keer weer aan, bleef bij de tweede na een fantastische achtervolging op amper 20 meter hangen en kon de aftocht blazen) en de meer geroutineerde Peter Vonck de geelzwarte ploeg nog meer accentueerden.In een wedstrijd die qua deelnemersveld in vergelijking met de twee voorgaande jaren duidelijk onder de maat bleef, maar nu toch zo prachtig de kans bood om nieuwe “aankondigers" te kunnen zien.
We denken daarbij meteen aan de in Etten-Leur, op nauwelijks 25 km voor de aankomst, door een lekke band gevelde Hans Hellemons uit Roosendaal. Wat heeft hij kilometers lang verwoed gevochten om terug te komen. Wat trof hij het slecht dat in die kopgroep met Bal, De Waal, v. d. Bunder, v. d. Donk, Klaeysen, het zeer sterke Mann-Toyota-tweetal Cas Fiktorie en Jac van Hoek (moest later door kramp lossen) alsmede met de opmerkelijk marcherende Jan Cooremans net de periode van prijzen “verdelen" werd ingeluid. Bijna, tien a twintig meters verschil, haakte de briesende Hellemons weer aan. Toen zakte hij weer terug. Geveld door de overmacht, die zo'n komisch tafereel ten beste gaf. Want ergens is de jeugdploeg van Trico Noble toch “familie" van Trico Noble-Acifit
Accu's. Peter v. d. Donk is van deze laatste groepering een van de voornaamste tenoren. Met een overwinning in de Ronde om de Haarlemmermeer en een sterke tweede plaats in de Omloop der Kempen was hij in deze beslissende fase van de Pijl de grote favoriet. Hij werd evenwel “gemangeld" door in zekere zin zijn eigen ploegmakkers. Omdat Van den Donk als individueel startte, wellicht en omdat hij zich op geen enkele steun kon verlaten. Ook hij heeft nu aan den lijve kunnen ondervinden wat het is de „underdog" te zijn. In de voorbije wedstrijden heeft Peter zelf een dergelijke taktiek moeten toepassen bij de Engelsen Phil Edwards (in de Ster van Bladel) en bij Bob Jones in de Ronde van Midden-Zeeland. Nu kreeg hij een koekje van eigen deeg gepresenteerd; zijn smaak was bedorven...
Reppend over de Engelsman Bob Jones, moeten we ook nu releveren hoe schitterend deze van de derde groep naar de tweede slagorde wist te komen en toen zelfs een definitief vaarwel kon toezwaaien aan Leen v. d. Bergh, Jantje de Bruyn, Tom Kuzee, Peter Vonck, Adrie Verboord, Martien Verkooijen, Wit Pool en Frank v. d. Goes. Om zelfs zo verwoed door te hameren dat hij ook nog Cas Fiktorie voorbij stak en achter Klaeysen heel netjes een zesde plaats bemachtigde.
Alleen was hij weggekomen bij Rini Leijten, Harrie Merrienboer, Jos Joosen, Jan Kemps, Piet Maas, Ton Damen en Leo v. Wely, die overigens in de beginfase, op de helse kasseiweggetjes tussen Wouw en Welberg, sterk de aandacht op zich vestigde. En hij niet alleen, want na wat strovuur, aangestoken door Cees v. Beijnen, vervolgens door Ton Damen, Theo v. d. Bij en de „spil" van dit alles Jac v. Hoek, een eveneens vergeefse „font" van Frits Raaymakers, kwam er in de buurt van de Wouwse Plantage toch een interessant kopgroepje tot stand. Daar gingen Rini Leijten, Wim Wanders (stapte later ontmoedigd af), Chris Pijnenburg, Jos Joosen, Ab Klaeysen, Bert Broere, Wim Pool en de ook toen zo attente v. Hoek weg.
Het achttal pakte 80 seconden, haalde 45 seconden, kwam zelfs tot bijna anderhalve minuut. Men miste er evenwel mannen in die het tempo konden blijven opzwiepen en eigenlijk was het alleen Jac van Hoek die het meest inspireerde. Waar nog bijkwam dat Pool in een van de scherpe bochten op de erbarmelijk slechte kasseiwegen onderuit ging en daarmede het verband, de homogeniteit van de vluchtgroep ook ernstig verstoorde. Bovendien reden Broere en Leijten ook nog lek en werden zij, evenals Pool, in de allengs steeds meer gedunde groep achtervolgers opgenomen, waar zij uiteraard alles op alles zetten om met de overige gefrustreerde renners de zaak een ander aanzicht te geven. Net voor Oud Gastel (106 km) kwam de hergroepering tot stand en werd deze verre van gemakkelijk zijnde koers in het uiteindelijke decor gestoken. Trico Noble, net hersteld van het drama rondom Hennie Gijzel (we haalden het reeds aan) nam het heft in handen. Met Bal, v. d. Bunder en De Waal. Meteen waren Fiktorie, v. d. Donk, Cooremans en alweer die v. Hoek klaar wakker en net toen zij aanpikten, kwamen ook nog Klaeysen en de reeds genoemde Hellemons vooraan mede hun opmachting maken.
Het werd een boeiend schouwspel, een finale waar de vonken vanaf vlogen. Eerst trachtte v. d. Donk alleen zijn kans te gaan. Prompt haakten v. d. Bunder en Bal aan. Toen ging De Waal, pakte omstreeks 15 seconden en leek onbedreigd op de zege af te stevenen. Van den Donk ontbond alle duivels en ging als een getergde leeuw opnieuw aan. Op zoek naar De Waal, die echter opgelucht ademde toen hij ook Bal bij zijn belager ontwaarde. Net liep het drietal samen of daar ging Cees Bal. Van den Donk had het niet meer, hij zat er „door", begreep tegen deze duivelse jeugd niets in te kunnen brengen.
Maar hij durfde het tenminste tegen hen op te nemen, durfde zich te wagen en te mengen in een debat dat inderdaad wat eentonig leek, maar aan de andere kant toch zo welluidend klonk door de prettig aandoende manier van aanpak. Hoe schril staat daar tegenover dat men onderweg, in de buurt van Zundert, de kersverse Nederlandse wegkampioen bij de amateurs Cees Koeken (in het nette pak) alleen maar als toeschouwer ziet en zijn titel - toch zo heel knap verdiend - niet eens in eigen contreien wil uitdragen. Hij zal het toch moeten waarmaken ...
Wim de Waal eindigde op de tweede plaats en Peter van den Donk derde.
Amateurs: 1. C. Bal, Kwadendamme, 160 km in 3.52.33; 2. W. de Waal, Axel, 3.52.24; 3. P. v. d. Donk, Rormalen; 4. A. v. d. Bunder, IJzendijke, 3.54.57; 5. J. Cooremans, Breda, 3.55.01; 6. A. Klaeysen, Biervliet; 7. B. Jones, Engeland, 3.55.09; 8. C. Fiktorie, Bergen op Zoom, 3.55.26; 9. P. Vonck, Heikant, 3.56.36; 10. H. Hellemons, Roosendaal, 3.56.48; 11. F. v. d. Goes, Rotterdam; 12. T. Damen, Mvenhout, 3.57.39; 13. A. v. Overveld, Zegge; 14. C. v. Dongen, Oud-Gastel; 15. P. Maas, Heerle, 3.57.51; 16. J. Joosen, Made; 17. J. de Bruyn, S.prundel; 18. W. Pool, Lippenhuizen, 3.57.59; 19. M. Verkooyen, Waalwijk, 3.58.12; 20. J. Kemps, Sprundel, 3.58.12; 21. L. v. d. Bergh, St. Maartensdijk; 22. R. Leijten, Rijen; 23. H. Merrienboer, Stampersgat; 24. A. Kuzee, Kapelle; 25. B. Broere, Oudenbosch; 26. J. v. Hoek, Hoogerheide; 27. J. Kortsmit, Zevenbergen 4.03.22; 28. H. Blascher, Hilversum; 29. M. v. d. Heuvel, Helvoirt; 30. A. Verboord, Vlbimen.
Zaterdag staat hij weer op het programma, de moeilijkste klassieker om te winnen, Milaan - San Remo. Maar wel een van de mooiste, geniet nog even van de overwinning van Jan Raas in 1977.
Van die Acht van Chaam, die al veel langer dan een halve eeuw bestaat, krijgt men geen hoogte. Hoeveel belangstellenden er komen? Weet u het, weet ik het! Tienduizenden! Dat is zo te constateren. Zijn het er nu dertig-, veertig- of vijftigduizend? Niemand weet het. Ook burgemeester Schram niet. Hij vindt het helemaal niet erg als het aantal toeschouwers veel te hoog geschat wordt. Dat doet de belangrijkheid van het evenement, in de eerste jaren zowaar op klompen verreden, nog beter uitkomen. De Acht van Chaam is een grote zaak geworden. Belangrijker dan de kermis. Het dorp kan de koers niet meer missen, het teert er op. De oogst op het vreemdelingenverkeer kan tegenvallen. Een cycloontje, zoals een paar weken geleden, en het is behoorlijk mis. Maar de “Acht" kan overal tegen. Die lukt altijd. Het is een stuk Chaamse commercie en een traditioneel brok wielervuurwerk. Uit alle delen van Nederland komt men er naar kijken. Burgemeester Schram van Chaem weet maar al te goed dat het mis gaat, wanneer de investeringen stop gezet worden en het comite gaat “freewheelen". De koers van Chaam moet elk jaar aantrekkelijker worden. Dan zal men in Chaam blijven rijden, zelfs tot de wielerwedstrijd als folkloristisch feest wordt aangeduid.
Beroepsrenners: 1. Jo de Roo, Kruiningen, 160 km (20 ronden) in 3.45.83; 2. Gerard Vianen, Kockengen, z.t.; 3. Johnny Brouwer, Rotterdam, z.t.; 4. Alfons Debal, Belgie, 3.46.10; 5. Dies Kosten, Kapelle, z.t.; 6. Peter Post, Amstelveen, z.t. ; 7. Jo van Seggelen, Budelschoot, z.t. ; 8. Cees Lute, Castricum, z.t.; 9. Henk Nijdam, Zundert, z.t.; 10. Marinus Paul, Den Haag, z.t. ; 11. ex aequo het peloton in dezelfde tijd als Debal, met onder andere Altig, Anquetil, Jan Janssen, Karstens, Lykke, Ottenbros, Dolman, Maliepaard, Wright, Johnny Schleck, Alain le Graves, Jan Hugens, Paul in 't Ven.
Leo Duyndam won het clubkampioenschap in 1972 van Westland Wil Vooruit. Welke nieuwsgierige jonge coureur herkennen we hier nog meer.
Het antwoord was natuurlijk, Leo van Vliet de organisator van de Amstel Goldrace en de man achter de Amstel Curacao race. En dat "Amstel" is natuurlijk geen toeval, als amateur koerste Leo al in het shirtje van Amstel. Vandaar dat hij het stokje van zijn oud-ploegleider Herman Krott overnam als koersdirecteur in de Gold Race. Verder zien we nog een knaapje die later een verdienstelijk amateur werd Chris Koppert. Bij de nieuwelingen werd hij al kampioen van Nederland in 1980. In 1984 als amateur won hij de Omloop van het Volk, de Hel van Mergelland, en een etappe in Olympia's Tour. Het jaar daarop won hij de Ronde van Zuidholland. Volgens mij fietste hij in het paarse shirt van Jan van Erp. (weet ik niet zeker)
Leo Duyndam als amateur in de ploeg van Piet Liebregts en Leo van Vliet bij Herman Krott's Amstel Leo Duyndam in de ploeg van "De Pel" Leo van Vliet voor zijn maatje Jan Raas Alle twee de westlanders wonnen een etappe in de Tour. Leo Duyndam in 1970 de etappe van Bordeaux naar Boyonne en Leo van Vliet in 1979 de etappe van St.Hilaire du Harcouët naar Dauville
1975: 1e etappe (1e deel): Charleroi - Molenbeek 94 km
1. Cees Priem (Ned) 94km/ 2.09'27" 2. Eddy Merckx (Bel) 3. Ronald De Witte (Bel) 4. Lucien Van Impe (Bel) 5. Joop Zoetemelk (Ned) 6. Michel Pollentier (Bel) 7. Francesco Moser (Ita) 8. Gerrie Knetemann (Ned) 9. Karel Rottiers (Bel) 7" 10.Rik Van Linden (Bel) 53"
1980: 10e etappe: Rochefort-sur-Mer - Bordeaux 163 km
Tussen de Zeeuw Cees Priem en de Tour de France heeft altijd een merkwaardige haat-lief de-verhouding bestaan. Priem wist dat hij in de maand juli in Frankrijk moest zijn omdat daar 's werelds beste wielrenners zich verzamelden VOor de heroïeke helletocht, maar tegelijkertijd moest de stoere renner niets hebben van dat drukke Franse gedoe. Vijfmaal stapte hij op, nooit haalde hij Parijs. Even veelzeggend als curieus.
In 1975 haalde hij een prachtige etappe zege binnen. De Tour stond in het teken van het duel tussen de gearriveerde Merckx en eerstejaars Maser en de Italiaan versloeg, op Belgische bodem nog wel, de Belg in de proloog. Priem: 'Ik was daar gevallen, had mijn been open met allemaal van dat kolengruis erin. De dag erop waren er twee etappes, eentje van bijna honderd kilometer naar Brussel... die was helemaal voor Merckx gemaakt, we finishten vlak bij zijn huis. Daar mocht niemand anders winnen dan hij, dat was me al gauw duidelijk. Op zeker moment rijdt er een groep weg met Merckx en ik zit er ook bij. Moser en Van Impe zaten erbij, wat knechten van Merckx, en Joop geloof ik ook, en misschien zelfs nog wel Knetemann, maar dat weet ik niet meer precies. (wie was die renner op vier benen ?)
Het was een groep van misschien tien man en er werd vreselijk hard doorgereden, kop over kop. Merckx moest koste wat kost winnen, maar ze hadden dus niet met mij gerekend, ze wisten daar niet eens wie ik was. Ik kwam uit Merckx zijn wiel en won. Ja, je hebt een kopgroep met Moser, Merckx, Van Impe en Zoetemelk en dan komt Priem er de sprint winnen.' Vijf jaar later won Priem nogmaals een etappe, ditmaal in Bordeaux. De zege mag toegeschreven worden aan zijn aanvalslust, maar ook aan de manier waarop provinciegenoot en vriend Jan Raas de vlucht van Priem en diens Franse tegenstrever Jacques Osmont (van de kleine Belgische Bostonploeg) afschermde. Priem was gedemarreerd en had de lastige Fransoos in zijn wiel meegekregen. De op hol geslagen bende kwam op de twee af en Raas zelf (hij had al drie etappes gewonnen) regelde de achtervolging. Wat dat wilde zeggen? Priem, eerst wat weifelend, dan lachend: 'Dat Jan die mannen allemaal klem zette. We kregen een bocht en hij had gezien dat ik die man in mijn wiel de baas kon blijven en dus reed hij de bocht toen wat scherp aan... ja, toen moesten ze met zijn allen vol in de remmen.'
De mannen van Theo Middelkamp, Vlnr Peter Hoondert, Henk de Jong, Tonny Huyzen, Jan Raas, Heddie Nieuwdorp en Cees Priem.
Een van de succesvolste wielerploegen uit de jaren '70 was wel de Ketting-Didam ploeg. Met grote renners als, Hennie Kuiper, Aad van den Hoek, Jan Aling, Klaas Balk, Roy Schuiten, Frits Schür en Jan Lenferink. Deze mannen fietste vaak voorin in de hollandse klassiekers. En Kuiper, Schuiten , en van den Hoek slaagden ook als beroepsrenner. Jan Aling was een bijzonder sterk amateur, maar is als prof helaas nooit tot de top doorgedrongen. had volgens mij toch de capaciteiten van een Jan Raas in huis.
Ketting-Didam 1972 Manager:A.H.L. Ketting Directeur-sportief: A.P. Romijn Soigneur: F. v.d. Poll Mecanicien: P. Soetekouw Beroepsrenner: Cees Stam Amateurs: Jan Aling, Klaas Balk, Cees van Espen, Aad van der Hoek, Jan Huisjes, Piet van Katwijk, Hennie Kuiper, Jan Lenferink, Fred Niemeijer, Wim Pater, Albert Scheffer, Roy Schuiten, Frits Schür, Gertie Wildeboer, Jappie van Dijk, Jacques van Dijk, Wim Hofstede, Nico Rinkel, Gert Robertsen en Cees Valentijn Dames: Minie Brinkhof, Willy Engelen, Marlies Geelkens, Willy Kwantes en Truus van der Plaat
Kon als gevreesde finisher en sterke spurter 7 grote wielerklassiekers winnen. Zo won hij in 1956 Milaan – San Remo. En in 1956-58 en 59 Luik-Bastenaken-Luik of la Doyenne. De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Parijs – Tours in 1957. Fred won in 1956 ook de 1e, de 6e en de 10e etappe in de Ronde van Frankrijk. Na een aantal valpartijen en een zwaar verkeersongeval beëindigde hij zijn wielerloopbaan in 1961. Van 1962 tot 1977 was hij sportjournalist voor BRT, eerst bij de radio en nadien voor de televisie. Fred en Rik Van Steenbergen waren mijn eerste wieleridolen.
Kikkerop wielerploeg 1967 v.l.n.r. soigneur Wim Zuiker (Etten-Leur), Anton Konings (Sprundel), Carel Willemse (Lage Zwaluwe), Paul van de Wegen (Tilburg), Cor Stultjes (Oosterhout), Kees Frijters (?) Mat van Groezen (Made), en ploegleider Piet Lambregts.
Het is zo ver, mijn blogis bijnavol. Dus ben ik genoodzaakt om een nieuw blog aan te maken, Het begin is gemaakt Klik maar op AA de fietser en we gaan weer gewoon vrolijk verder.
Het is zo ver, mijn blogis bijnavol. Dus ben ik genoodzaakt om een nieuw blog aan te maken, Het begin is gemaakt Klik maar op AA de fietser en we gaan weer gewoon vrolijk verder.
..
