Vandaag 42 jaar geleden was de wielerwereld diep geschokt, door het trieste nieuws dat wereldkampioen Jean Pierre Monseré was verongelukt. Nog steeds zijn we hem niet vergeten !
De Ronde Miss samen met Eef Dolman en André van Middelkoop.
1972, Mars Gazelle met v.l.n.r. Jefke Janssen, Henk Stander, Jacques Smeets, Louis Meijers, , Jo van Pol Fons van Katwijk, Jacques Spronkelmans en Ton Vissers.
in bijzonder levendige RONDE VAN LIMBURG, foto's Cor Vos en Bob Friedländer.
Ruim een maand geleden wilde ploegleider Henk Steevens hem beslist niet opstellen in Olympia's Ronde van Nederland. Mathieu Dohmen, de krachtpatser uit Born, had namelijk ook bij hem afgedaan. Dohmen was er dan eindelijk zelf achter gekomen wat het betekent om met die idioot grote versnellingen te blijven rijden: Tientallen keren had hij hem gewaarschuwd. Het hielp geen zier en ... dit voorjaar „stond" Dohmen inderdaad als een emmer. Niet vooruit te branden en speciaal in het Limburgse komt zoiets hard aan. Met zijn slechte rijden trok favoriete “Matje" ook de populariteit van de wielersport naar beneden. Weliswaar wilden de „kompels" voor de Amstel Goldrace nog wel de hellingen bevolken (schattingen gaven een getal van rond de 250.000 op), voor Olympia's Ronde van Nederland ging men nog nauwelijks aan het raam of in de voordeur staan. En eerst op het allerlaatste moment wilde Ulestraten dan nog wel als etappe-plaats fungeren...
Het gemis aan een eigen “klepper", aan een eigen favoriet word duidelijk gevoeld, de uitbundige successenreeks van junior Michel Jacobs hield de fietslampjes evenwel nog wat brandend.
Mathieu Dohmen was echter niet afgeschreven. Om de dooie dood niet. Hij had geleerd, had begrepen dat het „platen steken" niet ongestraft was gebleven en pijnigde zich daarom met een lichtere versnelling te gaan koersen. De Ovis-crack word er Limburgs kampioen mee, won in het Belgische Saint-Remy, behaalde derde plaatsen in Nieuw-Vossemeer en Grevenbicht.
Hij en ook zijn vriend en trainingsmakker Bonnie Ceulen beloofden Ovis-directeur Odekerken zowaar nog meer: ze zouden in de Ronde van Limburg toeslaan. Eens even laten zien dat't bronsgroen eikehout wis en waarachtig nog wet goede amateurs heeft. Knapen, die het afschuwelijke “waaierfriemelen" op de vlakke baan in Nederland schuwen als de pest, maar die, zodra het „bergie-op en bergie-af" gaat, de touwtjes in handen weten te nemen.
Bennie Ceulen vervulde in dit opzicht zelfs een glansrol. Was in de finale de grote man, danste op de Snijdersberg in Moorveld keihard bij de andere koplopers (Cees van Dongen, Ad Tak, Jo van Pol, Henk Smits, Jacob Langen en Mathieu Dohmen) vandaan en pakte alleen meer dan een halve minuut. Zijn solo ging evenwel,ten onder, voornamelijk omdat het Caballero-duo Van Dongen en Tak (de twee Oud-Gastelaars reden bijzonder sterk en attent) en voorts ook Langen en Smits heel andere voornemens hadden.
De sympathieke Ceulen, een jongen met erg veel „verborgen" talent, gaf aan de streep te kennen: „Kunt u nu niet eens zorgen dat ik naar de Ronde van Oostenrijk mag? Daar wil ik bewijzen wat ik precies kan. In het verleden ben ik weleens naar Joegoslavie geweest en ook heb ik eens wat eendags- ritten in Duitsland gedaan. Toen echter was ik zoveel jonger, misschien wat tussen mal en dwaas in. Nu zou ik toch zo duvels graag naar Oostenrijk gaan. Ik heb niet teveel kansen gekregen. Vraagt u het eens aan mijnheer Middelink."
Uiteraard hebben wij op dit gebied geen sikkepit in te brengen. Toch menen wij dat zowel Ceulen als Dohmen, ook beslist Jacob Langen en Van Dongen en Tak een kans moeten hebben. Zij gaan namelijk “vlinderend" omhoog; kunnen op de hellingen demarreren, beslissingen forceren.
Met minstens evenveel genoegen hebben we gekeken naar Jan van Erp's Henk Lubberding uit Voorst. Een pittige knaap die ook omhoog kan en in de jacht met Hans Koot en Harrie Lunenburg liet zien dat hij zwaar en uitputtend tempowerk niet alleen aankan maar ook aandurft.
Gaan we even door met renners die wat extra aandacht verdienen, dan moeten we Rene Mulder uit Groesbeek (Ketting-Shimano), Sittardse Piet van Kollenburg en zeker onze plaatsgenoot (Hoofddorp) Jimmy Kruunenberg aanhalen. Laatstgenoemde zei ons reeds een dag eerder: “In Limburg, morgen, zal ik goed rijden. Het gaat in onze ploeg, bij Michelin, een stuk beter. We hebben wat leuke succesjes in Duitsland behaald. We gaan er nu wat van maken. Ploegleider Joop Stoop en ook de heer Westerveld moeten eens wat terug hebben voor het vele werk dat zij voor ons doen.".
In Limburg luidde ,Kruun' groots de beslissing in. Achter de lastige Fromberg wipte hij weg. Pakte alleen dik twintig seconden en maakte dat Van den Bunder, Bruessing, Tak, Dohmen, Verweij, Oerlemans (kort daarna gelost), Van Pol, Botterhuis en nog een volgende waaier, waaruit Jan Spetgens - als “gerolde" prof ook weer terug bij de amateurs - zomaar opgaf en Wil van Helvoirt en Harrie van der Groezen de kelk des lijdens eveneens zagen overlopen, alle zeilen moesten bijzetten. In deze fase moest ook Bart Solaro ervaren dat de „jaartjes gaan tellen". Maar tot rond die honderdste kilometer zat hij er toch maar bij. Vele, vele jongeren kunnen er een voorbeeld aan nemen, al dan niet met het schaamrood op de kaken ...
Ook wij hebben dat gekregen. We moeten namelijk iets goed maken. In onze diepe teleurstelling over het verloop in de Omloop van de Kempen, waar speciaal de jongeren het ernstig lieten afweten, schreven we dat Piet van der Kruijs zelfs in z'n beste amateurjaren geen klassiekers kon winnen. Dat was volkomen fout, want de Helmonder triomfeerde in1969 inZuid-Holland, reed dat jaar een opmerkelijk Olympia's Ronde van Nederland (tweede), behaalde diverse ereplaatsen en tikte een jaar later ook in de klassieke Mierlose Kersenronde als eerste aan.
Nu in Limburg zat 't de Kempenwinnaar (ook zonder de diskwalificatie van Herman Snoeijink was hij daar op de foto's duidelijk winnaar) niet mee. Hij kreeg na een val mankementen aan z'n achterwiel, „verachterde", knokte lang door, maar moest tenslotte toch opgeven. Zo ook verging het Bert Scheuneman, de atletische Groninger die altijd tot en met gesoigneerd rijdt.
Tja, in Limburg komt het vooral aan op de persoonlijke kwaliteiten. Ook op de factor geluk, want wie maar even door tegenslag wordt getroffen, is “gezien". Terugkomen daar is er hoegenaamd niet bij.
Bracht het koersverloop een uiterst wisselend geheel en hebben we een en ander met genoegen voor ons zien afrollen - in de bikkelharde slijtageslag gingen Frits Shiper en Jaak Roemerman kansloos ten onder doch liet Hans Koot zien wel degelijk een topper te zijn -, nog een facet werd ons voor de zoveelste maal duidelijk. Namelijk: wie goed rijdt, gaat ook behoorlijk tot goed omhoog. Het heette namelijk altijd dat bij voorbeeld de geblokte Juul Bruessing nog geen „opgevouwen krant" op kon. Buiten het feit dat hij de gehele koers attent was tot het moment dat Bennie Ceulen de zaak voorgoed uiteenrammelde en Bruessing er wellicht „fout" aan deed z'n wedstrijd op ploegmakker Toine van den Bunder af te stemmen, hebben we gezien dat “Brues" wel degelijk berg-op kan. Het in vele gevallen zelfs gemakkelijker deed dan knapen wie men wel klimmerstalent toeschrijft. We halen dit alleen maar aan om aan te geven dat de basis van alles is en blijft: training en bewust wielrenner willen zijn.
In dit verband zien we de verdere ontwikkeling van jongeren die tonen ook echt te willen, met belangstelling tegemoet.
En zullen we de Kempenrit 1974dan maar als een vergissing beschouwen?
FEITEN, CIJFERS, WEDERWAARDIGHEDEN
Op de affiches, prijkend op de voorkant van de overigens goed verzorgde programma's, werd de zaterdag jl. verleden Ronde van Limburg als de 25e editie aangekondigd. Dus een jubileum, zij het dat een tiental stuks onder de regie van de T en WC Maastricht doorgingen en de rest onder de actieve BRC Bergklimmers op touw werd gezet. Gelijk in dit geval ook het boeiende Limburgse jurylid Thei Hendriks een zilveren jubileum kon vieren, 25 keer in gesloten serie een of andere functie in het jury-wezen uitoefende. Steeds rustig en vooral deskundig, een vertrouwd beeld in het nationale koersverloop. Evenwel ontdekten we in dat programmaboekje - bij de opsomming van de vorige winnaars - een foutje. De eersteling in 1948 was kennelijk overgeslagen. Deze ouverture werd door Evert Grift, afkomstig uit Soest, gewonnen en wel op de toenmalige sintelbaan (de aankomst in 1948) van het Burg. Damen-sportpark in Geleen. Het jaar daarop werd geen Limburg Ronde gehouden, doch vanaf 1950 heeft men geen enkele onderbreking meer gekend. Dus ditmaal de 26e Ronde van Limburg, dus had Thei Hendriks' zilveren feest bereids verleden jaar gevierd dienen te worden, want de weer - routine - zijn best doende Thei maakte nu in Stein voor de 26e maal de uitslag van deze immer interessante tocht door het fraaie Limburgse landschap op.
De eerste pechvogel was een buitenlander, na6 km- na de Maasberg - reed de Deen Henning Jorgensen lek, waarna Ad Tak de klim van de Slingerberg leidde. Op die stijging moest Leif JSrgensen al “lossen", hier en daar een kapot bandje en toen we na10 kmde Schieversberg. - Moorveld, gemeente Ulestraten - achter de rug hadden, waren circa 30 deelnemers van de groep losgeraakt (in negatieve zin), onder wie Van de Heuvel, Henning Jorgensen, Vriens, Wijngaars, Kivits, Roumans en Adriaans. Een gedeelte van die “gesloten" ken weer bijkomen, zodat een fikse meute vrolijk en wel aan de Adsteeg begon, na de Hussenberg met succes - het was nog vroeg in de middag, de koers was pas op gang - te hebben verorberd. De Adsteeg vergde toch slachtoffers, b.v. Bohnen, Broeksteeg, Janssen, Moll. Op die Adsteeg nam De Ruyter50 meter, had100 meterin Kelmond en daar kreeg hij gezelschap van Van den Bunder, Jacob Langen, De Bree en Gevers. De waren was op gang gebracht, het spel was nu goed gestart en tot het einde zou deze Ronde van Limburg geregeld boeiende facetten te zien geven. Hetzij vooraan, In het middenstuk of de wijze waarop achterblijvers totaal werden geveld. Jo van Pol en Jan Bakker kwamen mede op kop, na20 km- in Ulestraten. Hergroepering.
Het “lossen" werd voortgezet, de dupe werden even na het verlaten van Ulestraten Broeksteeg, Janssen (Oss) en Lenkens. Er waren diverse coureurs die werden afgehaakt en die bijkwamen. Op de Lange
Raarberg (Meerssen) alleen aan het bewind Alex Bongers, daar ,verachterden" Bohnen (opnieuw), Van Lieshout (weer), Broeksteeg en Van Beurden. Vooraan hergroepering, voor Schimmert (30 km) een valpartij waarin betrokken waren Piet van der Kruijs en Van Nistelrooy. Aan de leiding bij het verlaten van Schimmert Botterhuis, Meijer, Lubberding, Geilenkirchen, Van Pol, Oberje en Keybeck. Even nadien zat alles weer vereend op de voorste rij, uiteraard met uitzondering van ettelijke achterblijvers.
In Nuth staakten Jan Ubachs en Piet van der Kruijs. Het peloton viel in het Haasdal in drie brokken, liefst vijftien jongelui konden worden afgeschreven daar hum verlies Intussen beduidende vormen had aangenomen.
Aan de voet van de Cauberg een zware val van Laurent Didderen, die naar een ziekenhuis vervoerd moest worden. Mathieu Dohmen en Jan Spetgens leidden de beklimming, achterna gezeten - na de top - door Bennie Ceulen, Jimmie Kruunenberg en Jan Bakker. De tweede groep kwam bij de eerste; in de afdaling van de Sibbergrubbe val van Van der Leist (60 kmkoers). Na62 kmlichte voorsprong van Van den Bunder, St. Niklaas en Van Pol, bij dit trio daagden Lubberding en Bruessing op. Dit gebeurde in Etenaken, na64 km. Op de Fromberg een complete hoofdmacht, achter deze stoet diverse eenlingen en kleinere groepjes, kortom de afvalrace werd voortgezet, slachtoffers konden zowat elk moment worden genoteerd, slachtoffers in de vorm van afhaken. Jacob Langen (69 km) aan de haal, wist 25 sec. Kruunenberg kwam bij Langen (72 km), voorsprong na80 km23 sec. Kruunenberg daverde alleen door, achtervolgers Van den Bunder, Bruessing, Tak, Dohmen, Verweij, Oerlemans, Van Pol en Botterhuls. Jan Spetgens gaf na81 kmop. Kruunenberg handhaafde zich op 17 sec. van die jagers, een voorsprong die uitzichtloos was. Hij zette toch door, wenste niet te bukken, moest natuurlijk “bijstand" dulden. Nieuw decor; voorop Kruunenberg en Van den Bunder, vervoegd door het peloton - voorste gedeelte - in Vaalsbroek (87 km). Op de Vijlenerberg kleine voorsprong van Van Dongen, Van den Bunder, Kruunenberg en Dohmen. Hier “loste" Bart Solaro. Bij de weglopers daagden op Henk Smits, Jacob Langen, Ceulen, Tak en Mulder. Jacht op de kop maakten Hans Koot, Lunenburg en Lubberding. Dit drietal slaagde in hun opzet. Op zoek naar de vluchters intussen ook Verwey, Van Pol en Bruessing. Spoedig daarna 15-leiders, bijgebeend door een verwoed vechtend achttal.
Op de Gulpenerberg -demarreerden Lunenburg, Lubberding, Tak en Van Pol, bij kwamen dra Jacob Langen en Bruessing. Hergroepering op de Koning van Spanie, weer Roemerman en Sluper de tol voor hun inspanning moesten betalen en aan hun lot werden overgelaten.
Boven op deze geniepige „berg" aan de leiding: Van den Bunder, Dohmen; Lunenburg, Van Dongen, Jacob Langen, Lubberding, Smits, Tak, Van Pol, Ceulen en Bruessing. Hans Koot op weg naar de leiders, hij kreeg ze netjes te pakken. Compleet was deze kopgroep in Slenaken, waar Van Pol en Lunenburg poogden aan de haal te gaan, zulks op de Piemertberg. Weer herstelden Ceulen, Van Dongen, Jacob Langen, Dohmen, Smite en Tak de slagorde. Op zoek naar de weglopers in die contrelen Mulder en Van Kollenburg. In de kopgroep knapten Van Dongen en Dohmen het werk op. Eventjes moest Langen - ging op consult bij Rondo-arts Schattenberg - zijn makkers laten gaan, in ijltempo was hij weer present. Na122 kmhadden de leiders 1.42 min., na124 km1.50 min. op 15 achtervolgers. Winst in Terblijt 2.30 min. Na135 kmop 1.45 min. de dapper voortdoende Verwelj. De hoofdmacht was gezwicht, had het hoofd kennelijk in de schoot gelegd. In Amby 3.10 min. voor de leiders op de naaste buren, in Bunde 2.20 min. Daar een uitval van Tak, gepareerd door Dohmen. Zelden op kop Smits en Van Pol, veel werk verzetten Dohmen en Langen.
Op de Snijdersberg ontsnapte Bennie Ceulen .(156 kmkoers), nam100 meter, had in Elsloo 30 sec. Van Pol nu op kop, de vijftien (tweede groep) bereids op 4.40 min., de staart op 8.30 min. Op21 kmvoor het einde was het gedaan met de poging van Verweij om bij te komen, hij werd door de grote groep bijgebeend. Dohmen, Van Pol, Van Dongen, Tak, Smits en Jacob Langen kwamen in Obbicht (12 kmvoor de meet) bij de moedige Bennie Ceulen. Zeven man stoven op Stein af. En daar won Mathieu Dohmen (zijn tweede achtereenvolgende zege in de Ronde van Limburg) de spurt van kop of met klank en heel duidelijk. Na een matig voorseizoen enkele weken voordien in “forme" - op de Belgische wegen -, nu weer topman. En na Dohmen paaseerden Van Pol, Ceulen, Van Dongen, Tak, Smits en Jacob Langen de streep. Drie Limburgers (twee van OVIS, zijnde Dohmen en Ceulen, Van Pol in een shirt van de T en WC Maastricht) op de beste plaatsen, de zesde (Henk Smits) en de zevende prijs (Jacob Langen) eveneens in het bezit van Limburgse coureurs, die kennelijk op eigen terrein - zwaar, hellingen, bochten, weer stijgingen, behoorlijke afstand - meer in hen ransel hebben dan elders op de vlakke trajecten.
Een sportief succes deze 26e Ronde van Limburg, knap - zoals immer - door de Bergklimmers georganiseerd. Een voltreffer, een koers van betere allure dan de voorgaande klassiekers: nimmer pauze, altijd was iets te beleven, kortom een knap wielerstuk.
BRON: JAN BALDER EN GERARD SILLEN
Amateurs: 1. Mathieu Dohmen, Born, 182 km in 4.35.56; 2. Jo van Pol, Montfort; 3. Bennie Ceulen, Maastricht; 4. Cees van Dongen, Oud Gastel; 5. Ad Tak, Oud Gastel; 6. Henk Smite, Baarlo; 7. Jacob Langen, Kerkrade; 8. op 3.51 min. Toine van den Bunder, IJzendijke; 9. Hans Koot, Eindhoven; 10. Henk Lubberding, Voorst; 11. op 5.22 min. Piet van Kollenburg, Sittard; 12. Jan Bakker, Eenrum; 13. Jos Brink, Haarlem; 14, Henk Botterhuis, Sambeek; 15. Harrie Lunenburg, Loosbroek; 16. Rene Mulder, Groesbeek; 17. op 6.25 min. Flor de Bree, Schinvold; 18. Juul Bruessing, Amstelveen; 19. Jo Maas, Amby; 20. op 6.55 min. Jim Kruunenberg, Hoofddorp; 21. op, 7.44 min. Lau Verweii. Pijnacker; 22. op 8.08 min. Henk Mutsaars, Schijndel; 23. Frans Thijs, Oploo; 24. op 8.39 min. Bas van Lamoen, Vlijme-n; 25. op 8.41 min. Frans Beckers, Eindhoven; 26. op 9.27 min. Marcel Rehorst, Den Haag; 27. Gerry van Gerwen, Olland; 28. op 9.49 min. Gert Madsen (Denemarken); 29. Karlheinz Bohnen, Venlo; 30. Karel Keybeck, Schaesberg; 31. Hans van der Kooy, Eindhoven; 32'. Hein Oberje, Klimmen; 33. Jaak Solberg, Puth-Schinnen; 34. Paul Janssen, Sehinnen; 35. Alex Bongers, Apeldoorn; 36. Jan Langen, Kerkrade; 37. Eddy Goddery, Brunssum.
Ploegenklassement: 1. Caballero 13.54.52; 2. Hebro-Flandria 13.57.01; 3. Ovis Roggebrood 13.57.27; 4. Tegelhandel Jan van Erp 14.01.02; 5. Michelin 14.01.08; 6. Belgisch Sport- en Rijwielhuis 14.13.52
Cees van Bragt winnaar bij de adspiranten in de Ronde van Venhorst
VENHORST (25 augustus).1968
Amateurs 100 km: 1. M. v. d. Heijden 2.31.03, 2. P. v. d. Donk, 3. M. Gerrits, 4. J. v. d. Beek, 5. H. Hulleman, 6. C. Moritz, 7. W. Jacobs, 8. M. de Koning, 9. K. Koot, 10. P. Bakker.
Nieuwelingen 50 km: 1. F. v. Katwijk 1.22.04, 2. R. v. d. Vorle, 3. P. Welling.
Adspiranten 25 km: 1. C. v. Bragt, 2. Andre Jansen, 3. Toine van Hintum,
Cees van Bragt fietst samen met nummer twee André Jansen zijn ere rondje in Venhorst.
De sprint om de 6e plaats, gewonnen door Frans van Looy voor Suske Verhaegen en links Frans Verbeeck.
1. Marc Renier (Bel) 185 km - 4h55' 2. Serge Van Daele (Bel) 3. Willem Peeters (Bel) 4. Willy Govaerts (Bel) 5. Ludo Van Stayen (Bel) 6. Frans Van Looy (Bel) - 1'50" 7. Frans Verhaegen (Bel) 8. Frans Verbeeck (Bel) 9. Alfons De Bal (Bel) 10. Frans Kerremans (Bel) 11. Ger Harings (Hol) 12. Herman Vrijders (Bel) 13. Joseph Abelshausen (Bel) 14. Lucien Zelck (Bel) 15. Ronny Van de Vijver (Bel) 16. Guido Van Sweevelt (Bel) 17. Raymond Steegmans (Bel) 18. Eric Van de Wiele (Bel) 19. Jan Raas (Hol) 20. Piet Van Katwijk (Hol
Op tafel, naast het kopje koffie, lag een spuit: (Nog) Niets aan de hand! Het was aan de vooravond van ons vertrek naar het wereldkampioenschap wielrennen in Colombia, najaar 1995. Ik ging nog even bij hem langs. Thuis, toen nog in Den Ha...ag, in een bescheiden bovenwoning aan de De Vriesstraat. Hij zette een kopje koffie op tafel en ik schrok, want op datzelfde tafeltje, midden in de woonkamer, lag een spuit. ‘Niets aan de hand’, lachte Michael Boogerd met die van hem zo bekende brede, witte lach. ‘Gewoon de gebruikelijke injecties die nodig zijn voor Colombia. Mijn vriendin werkt in de verpleging, dus die injecteert mij thuis. Lekker makkelijk, hoef ik er de deur niet voor uit’. Nu had ik zelf ook net een cocktail aan spuiten gehad. De in die tijd voor Colombia aanbevolen vaccinaties tegen DTP (Difterie, Tetanus en Polio), hepatitis A (besmettelijke geelzucht) en gele koorts. Boogerd zou al die troep dus ook wel moeten hebben. Hij keek me met die grote onschuldige ogen van hem aan en natuurlijk geloofde ik hem.
Misschien gek, maar ik geloof hem wat die ene spuit op die tafel daar in zijn oude woonkamer in Den Haag betreft nog steeds. Ik kan me herinneren dat ik hem nog wel waarschuwde. De wielercultuur was er in die tijd eentje van wantrouwen. Goede Nederlandse coureurs als Frans Maassen werden zomaar opeens voorbij gereden, konden zelfs het peloton niet meer volgen. Italiaanse renners die nooit boven de middelmaat uitkwamen werden opeens winnaars. In de Waalse Pijl deklasseerden drie modale coureurs van Gewiss het complete peloton.
Het journaille was op zoek naar oorzaken. Er moest een nieuw dopingproduct op de markt zijn, dat kon haast niet anders. En dan kom je, zo kort voor het vertrek naar het wereldkampioenschap, even langs bij een van de grootste Nederlandse talenten en ligt er zomaar een spuit op tafel. ‘Niet echt slim van je Michael! Ook al stelt het niets voor. Je laat dit zomaar liggen terwijl je een journalist op bezoek krijgt. Dat is een beetje dom’. Ik kende hem al langer, had hem zoals ze dat in het jargon noemen ‘zien komen’. Als kleine jongen verzamelde hij handtekeningen. Joop Zoetemelk, Jan Raas, Gerrie Knetemann, Hennie Kuiper, Henk Lubberding, Gerben Kastens; Michael had ze allemaal en was daar trots op.
Al op zijn 4de had hij zijn eerste racefietsje gekregen (zie foto). Apetrots was hij. Profwielrenners waren helden voor hem, kwamen van een andere planeet. Later als hij groot was moest en zou hij er ook eentje worden en hij deed er alles aan om die droom te verwezenlijken. Hij verzorgde zich goed, werkte harder dan de meeste anderen, was bloedfanatiek en enorm gepassioneerd. En de hele familie leefde en werkte mee. Maar toen zijn droom eindelijk uitkwam bleek dat grote talent niet meer dan peloton-vulling. Bij het wereldkampioenschap in Colombia stond hij al na een halve ronde langs de kant. Het werd voor de volledige Oranje-ploeg daar trouwens een afgang. Bondscoach Knetemann was na amper vier uurtjes koers al werkloos. Saillant detail: Bij de amateurs werd Danny Nelissen wereldkampioen en we weten inmiddels ook hoe het dit talent na zijn overstap naar de broodrenners is vergaan.
De jongensdroom van Boogerd leek na twee jaar tussen de professionele wielen in een nachtmerrie te eindigen. In het vakblad Wieler Revue kregen alle Nederlandse profrenners een rapportcijfer. Boogerd kreeg een 5-plus. In een begeleidend tekstje stond: ‘Hij zou zogenaamd een klimmer zijn, maar als zijn beste prestatie een vijfde plaats in een criterium in Woerden is, dan weten we niet of hij op de goede weg is’. Tussen haakjes had de redactie van het blad achter de plaatsnaam Woerden nog en soort col getekend, er was immers een bruggetje, een zogenaamde klim, in het parcours. Ik weet nog hoe Boogerd daar indertijd op reageerde. Kunnen omgaan met kritiek was nooit zijn sterkste punt. Bovendien was de publieke opinie altijd erg belangrijk voor hem. Het was vooral dat cynisch erbij geplaatste colletjes dat hem pijn deed. Verongelijkt zegde hij meteen zijn abonnement op. Diep van binnen wist Michael Boogerd echter ook wel dat die 5-plus op dat moment een terecht cijfer was.
Hij kon blij zijn dat hij voor een minimumsalaris nog net aan de slag mocht gaan bij de toen nieuwe sponsorploeg De Rabobank. Daar, bij dat team, waar hij en zijn kompanen al snel het stempel ‘patatgeneratie’ opgeplakt kregen, ontstond blijkbaar zijn duivels dilemma. Deel uit gaan maken van de dopingcultuur of afscheid nemen van zijn jongensdroom en met de staart tussen de benen de fiets aan de wilgen hangen. Voor dat laatste was Michael Boogerd simpelweg te lang en te fanatiek bezig met fietsen en vooral ook te ambitieus. … Zeven jaar na die kop koffie in die bovenwoning aan de Haagse De Vriesstraat zat ik weer bij hem thuis. Nu in zijn prachtige, kapitale huis in België. Op tafel lag deze keer geen spuit en het leven lachte hem toe. Ik was er om voor de Kerstbijlage van de krant een reconstructie te schrijven van zijn historische en heroïsche overwinning in de koninginnerit van de Tour de France naar La Plagne. Hij kon zich nog elk detail van die dag herinneren. Vanaf het moment dat hij wakker werd totdat hij weer ging slapen. Elke bocht, elke pedaaltred, wie er waar langs de kant stond; Boogerd bezorgde me prachtige teksten, waarmee ik een heel boek had kunnen vullen. Zijn ogen schitterden al die uren dat hij aan het woord was en hij lachte zijn aanstekelijke kwajongenslach. Ja, ik hing aan zijn lippen en ja, ik had in al die lange jaren dat ik hem toen volgde een zwak voor hem gekregen. En, eerlijk is eerlijk, ik heb ook toen geen moment gedacht dat zijn zegetocht richting La Plagne op wat voor manier dan ook gerelateerd zou kunnen zijn aan dopinggebruik. Doping was voorbehouden aan die vermaledijde buitenlanders die alles wonnen. De Rabojongens van de Hollandse stamppot deden dat niet. Naïef? Ja, met de wetenschap van nu wellicht wel. Maar feit was en bleef dat de mannen van Oranje, met Michael Boogerd voorop, kei- en keihard werkten en toch geen echte winnaarstypes waren.
En als er dan, zoals toen op La Plagne, een keer wel werd gewonnen, dan schreven we dat vooral toe als een zege op al die gedopeerden. Het kon dus nog wel. Soms. Af en toe. Nu weten we beter, want ook het bloed van Boogerd was ‘besmet’. Moeten we hem daarom nu verketteren? Dat mag iedereen voor zichzelf uit maken. Ik doe dat niet, ook al ben ik jarenlang voorgelogen. Van mij mag Lance Armstrong aan de schandpaal worden genageld. Armstrong was een weldoordachte ‘organisator’, Boogerd vooral een gefrustreerde ‘volger’, dat heeft iets zieligs. Ook onder ‘dopers’ heb je meer sympathie voor de een dan voor de ander, sorry, maar niets menselijks is mij vreemd. Trouwens de ergste dopingzondaar aller tijden vind ik nog steeds de grootste leugenaars aller tijden: de onsympathieke en arrogante Richard Virenque, die in Frankrijk toch nog altijd razend populair is. Zoals Johan Museeuw dat ook altijd in België is gebleven.
De collectieve verontwaardiging in Nederland is groot. Zelfs de mensen van de bank bemoeien zich ermee. Ik vond het stuitend om te zien hoe de heer Moerland, voorzitter van de Rabobank, de sponsor die koste wat het kost meer prestaties van zijn renners verlangde, vorige week in Nieuwsuur met een stalen gezicht zei dat hij zich belogen en bedrogen voelde. Hij was bekocht, misleid. Los nog van het feit dat ik het mij moeilijk kan voorstellen dat ze bij de Rabobank helemaal nergens vanaf wisten, niet eens het geringste vermoeden hadden, klonk het als een goedkoop straatje schoonvegen vanuit een bedrijfstak die nota bene het sjoemelen, misleiden, bedriegen en liegen heeft uitgevonden.
Nee ik ben niet boos over de biecht van Michael Boogerd, die zo verstrikt was geraakt in zijn eigen leugens dat er geen andere uitweg meer was dan die bekentenis. Ik ben vooral opgelucht dat hij het eindelijk heeft toegegeven en tegelijkertijd ook een beetje verdrietig. Ik heb op de een of andere manier zelfs met hem en zijn familie, die van jongs af aan alles voor hem over had, te doen. Hij reed voor lul, zei hij, dus daarom kon hij niet anders. Natuurlijk kon hij anders, iedereen kon anders, maar niemand deed het anders. Michael Boogerd valt veel te verwijten, maar feit is ook dat hij op geen slechter moment beroepsrenner had kunnen worden. Hij verdient enige hoon en afkeuring, maar dat moeten we ook weer niet overdrijven. Doping is zo oud als de wielersport.
Grootheden als Eddy Merckx en Joop Zoetemelk werden ooit betrapt. En toen Gert-Jan Theunisse in de Tour door de mand viel werd hij bij de criteriums in Nederland nog als een held onthaald. Met de straf viel het toen trouwens ook nogal mee; hij werd in de uitslag gedeclasseerd. De tijden zijn wat dat betreft inmiddels veranderd en daar is veel voor te zeggen. Maar het gaat te ver om te stellen dat het kwaad nu tot aan de wortel toe wordt uitgeroeid.
De term ‘het nieuwe wielrennen’ klinkt mooi, maar ook dit jaar zullen er weer renners doping gebruiken. En in 2014 en 2015 ook. … Vijftien jaar geleden was ik verslaggever in wat de geschiedenis in zou gaan als De Doping-Tour. Politie-invallen, arrestaties, renners die naar het ziekenhuis werden afgevoerd om verplicht ‘haarmonsters’ af te staan; je waande je in die Ronde van Frankrijk soms een oorlogsverslaggever. Het was heftig wat er in 1998 allemaal gebeurde, sommigen riepen dat dit het einde was van de wielersport. Zuivering tot op het bot, het moest en zou anders! We doopten onze pennen in azijn, de politiek ging zich ermee bemoeien. Ook toen al werd er gesproken van ‘het nieuwe wielrennen’. Maar het ging dus, zo blijkt inmiddels, daarna gewoon door, zoals het ook nu weer door zal gaan, al horen we dat wellicht pas als we weer 15 jaar verder zijn.
De wielerwereld staat nu net als in 1998 op zijn achterste poten. Maar ondertussen blijven de mensen achter de renners, degenen die het toen voor het zeggen hadden, zwijgen. Bovendien lees ik dat Festina, de officiële tijdwaarnemer van de Tour de France, dit jaar een reclamecampagne gaat beginnen met de spil van genoemde Doping-Tour, met die grootste en meest arrogante leugenaar aller tijden, inderdaad: Richard Virenque. Hoezo ‘reiniging’? Ach, ik ben er zo’n beetje klaar mee nu, ben inmiddels ook al heel wat jaren geen wielerverslaggever meer. Eigenlijk wacht ik persoonlijk nog maar op één andere bekentenis. Nee, ik zal zijn naam niet noemen, maar ik hoop voor hem dat ook hij ooit zijn zoon weer recht in de ogen durft aan te kijken. Als die bekentenis er is, kijk ik straks weer gewoon met veel plezier naar de Tour de France. En met een beetje geluk kan ik mezelf dan ook weer vijftien jaar lang wijs maken dat de wielersport eindelijk ‘schoon’ is geworden. Wat is het toch een mooie sport!
