VROEGE BESLISSING

Dat er bij Caballero wat broeide, was gelijk zichtbaar. Gerard Vianen patste namelijk al direct na het vertrek naar voren. Om een soort bruggehoofd te staan, waarop misschien de mannen van Willem II-Gazelle zich zouden nestelen en zich dan door^, een te gretige inzet zouden te pletter rijden. De man, die in Zwitserland een zeer fraaie etappe-zege behaalde, kreeg even­wel geen kans en toen werd Piet de Wit naar voren gedirigeerd.

Later kreeg hij gezelschap van Jo Moonen en toen kwam er zomaar een kloof van bijna een minuut. Het was evenwel nog veel te vroeg. In zo'n eerste uur is nog nimmer een kampioen­schap betwist of beslist. Laat staan dat men in het peloton, dat soms verschrikkelijk hard reageerde, een dergelijke brutale uitdaging zou dulden. Bovendien speelde Jan Janssen een rol, die niet geheel duidelijk was. Dat hij te “vreemde dienst" rijdt. In ieder geval worden De Wit en Moonen door een massale reactie weer tot de orde ge­roepen en toen, na zo'n xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />60 km koersen, patste Peter Kisner weg. Men liet de voor velen onbekende en daardoor totaal on­derschatte man uit het Belgische Stekene een halve minuut nemen. De Caballero-rijders - in koers tot en met gecoached door captain Huub Harings - kwamen tot een felle reactie.

Henk Benjamins, Daan Holst (kwam na twee lekke banden prachtig terug), Wim Schepers en Harrie Steevens knalden naar voren. Met Wim Deelen van Batavus-Alcina, met Peter Heijnig van Brandpunt-Buitenspel, met de altijd aanwezige Eef Dolman en zijn Willem II-Gazelle-ploegmakker Albert van Midden alsmede met de twee groots samenspannende Mars ­Flandria-renners Joop Zoetemelk en Eddy Beugels. Dat was dan het keiharde antwoord op de tot mislukken gedoemde po­ging die Jos van der Vleuten, Jan Janssen, Riny Wagtmans en de controlerende Adrie Wouters van Caballero hadden onder­nomen om Jo Moonen in te rekenen en die voorafging aan de verrassend geslaagde uitval van Peter Kisner. Het elftal, Kis­ner werd namelijk spoedig achterhaald, kreeg steeds meer ruimte. Gleed steeds verder weg en in het peloton waar vooral de rivaliteit tussen Janssen en Wagtmans, maar ook de strin­gente doorvoering van ploegdiscipline zich meer en meer accen­tueerde, begreep men dat de slag was gevallen. Voorgoed?

AFWACHTEND

Zeer beslist niet voorgoed. Want Jos van der Vleuten, op een steenworp van Helmond wonend, wilde zich hoe dan ook pre­senteren. Hij ging met Harrie Jansen en met Leo Duyndam en de waarlijk groots pedalerende Jos van Beers op jacht. Kon als 't ware zomaar de poort van de compacte en dikwijls naar adem happende groep ontgrendelen. Riny Wagtmans, zelf zo gevangen in een ijzeren greep, had het Van der Vleuten toe­geroepen, had met een tweetal ronden keihard rijden deze uit­val voorbereid. Toch moest „de Vleut" met zijn compagnons een gat van meer dan tweeenhalve minuut dichtrijden. ledere ronde kwam men evenwel nader en nader. Met nog 70 kilo­meter te rijden was het voltooid, de koplopers waren bijgehaald en toen, ja toen telde de overheersende Caballero-garde maar liefst zes man. Het kon haast niet anders of de nieuwe kam­pioen zou uit deze gelederen te voorschijn komen. Want het KNWU-voorschrift mag dan wel luiden dat er zuiver indivi­dueel gereden moet worden, bij professionals blijft dat een utopie. Vooral indien men het allemaal geraffineerd speelt en de schijn wekt alsof er werkelijk volgens de reglementen wordt gekoerst. Trouwens wie zegt ons dat Caballero het inderdaud niet zo deed. Want anders is het toch onbegrijpelijk dat men zich zo in de boot heeft laten nemen. Van de mannen zonder „steun" in de kopgroep, te weten Peter Kisner (bereidde zich een maand lang voor), Harrie Jansen, Peter Heijnig en Wim Deelen behoefde men niet te verwachten dat zij een verdere splitsing zouden uitlokken. Van het driemanschap Jos van der Vleuten-Eef Dolman-Albert van Midden en het tweemanschap Joop Zoetemelk-Eddy Beugels behoefden de Caballero's even­min wat te verwachten. Die zouden onverwijld alle initiatief aan de zo voluit, aan de zo dominerend op de voorgrond tre­dende “trein" overlaten., En toch miste men daar bepaald ook de kracht, want hoe gemakkelijk kwam Jos van der Vleuten weer terug, toen hij net na het ingaan van de voorlaatste ronde platreed. Daartegenover staat dat Joop Zoetemelk die herhaal­delijk aanging, meteen door Henk Benjamins (de man uit Hol­landscheveld gaat steeds beter rijden) werd ingerekend en dat aan de andere kant ook Leo Duyndam, nota bene zelf van Caballero, geen meter respijt kreeg. Moest alles dan toch op de kaart Harrie Steevens of misschien op de bliksemende eind­meters van de razendsnelle Jos van Beers worden gezet ?,

Peter Kisner, Harrie Jansen en de op een ,afloper" spurtende Jos van der Vleuten hebben duidelijk, meer dan duidelijk ge­maakt, dat een ,blok" toch te kloven valt. Dat men de koers pas op de streep in hadden heeft of ... had.

Beroepsrenners: 1. P. Kisner, Stekene (B.) 230 km in 5.23.36; 2. H. Jansen, Westzaaa; 3. J. v.d. Vleuten, Mierlo-Hout; 4. H. Steevens, Elsloo; 5. E. Dolman, Klim­men; 6. J. Zoetemelk, Rijpwetering; 7. J. v. Beers, Vosselaar (B.); 8. W. Deelen, Nieuw-Lekkerland; 9. H. Benjamins, Hollandscheveld; 10. A. v. Midden, Hilversum; 11. W. Schepers, Meers; 12. D. Holst, Am­sterdam; 13. E. Beugels, Sittard; 14. L. Duyndam, Honselersdijk; 15. P. Heijnig, Rotterdam; 16. op 9.20 min. R. Bukacki, Axel ; 17. op 9.23 min. H. Ottenbros, Hoogerheide; 18. op 10.23 min. P. Hoekstra, Dok­kum; 19. J. Krekels, Born; 20. J. Serpenti, Wijk aan Zee; 21. M. Gerrits, Oploo; 22. L. Poortvliet, Dorksland; 23. C. Rentmeester, Ove­zande; 24. op 10.30 min. F. Hoogerhelde, Ossendrecht; 25. C. Zoontjens, Tilburg; 26. J. v. Katwijk, Oploo; 27. ex aequo (een ronde voor het einde ingelopen en uit koers gehaald) W. du Bois, Zuidzande ; G. Deene, Den Haag; H. Hiddinga, Montargis (Fr.); A. Wouters, Zun­dert; B. Zoet, Bergen op Zoom.