De Zeeuwse wielersport, speciaal die van Zeeuwsch-Vlaan­deren, lijkt een grote toekomst tegemoet te gaan. De tijd dat men alleen nog maar voortdreef op de grote successen van de oud-renners Jo de Roo en Cees Rentmeester, met hier en daar een verkwikkend staaltje van de spijtig genoeg weer in de schaduw van zijn werkelijk kunnen getreden Wim du Bois, is voorbij. Althans daar ziet het naar uit, want buiten de formidabele prestaties welke het uitzonderlijk talent Cees Priem ten toon weet te spreiden, bivakkeren er onder de waak­zame hoede van Trico Noble-directeur Frans van Turenhout, geassisteerd door zijn ploegleider Peet Verschuere, een aantal jongeren die zonder meer als grote beloften kunnen warden aangemerkt.

In de derde uitgave van de West-Brabantse Pijl, een bijzonder evenement van Wielervereniging Breda en zoals te verwachten weer prima voor elkaar gebracht door voorzitter Henk v. d. Boogaerd, Willem v. d. Riet, Gerard Siemerink en Martin v. Gageldonk alsmede door vele “stille" harde werkers op de achtergrond, heeft men de Zeeuwsvlaamse jeugd kunnen aan­schouwen. Met een stukje koersen dat er niet om loog, met een inzet zoals piepjonge knapen dat in hun stoutmoedigheid doen.

Verkwikkend en onberekend, maar bij elkaar geteld toch uiterst vakkundig.

Het was de jonge Cees Bal, wellicht de meest talentrijke naast de in Zweden vertoevende Priem, die een prachtige zege kon behalen. Hij wist in de slotfase met de ,gemartelde" Peter v. d. Donk bij ploegmakker Wim de Waal te komen en stootte toen, gedekt door een ditmaal legaal getolereerde ploe­gentaktiek, keihard door. Kwam uit die bikkelharde finale te voorschijn als een groot winnaar, als een man die het klappen van de zweep kent. Hetgeen trouwens ook van De Waal gezegd kan worden, die Van den Donk bij diens laatste noodsprong en vreemde manipulatie op weg naar de finish omzeilde en gewoon schaakmat zette. Daarmede was het succes voor Trico Noble nog niet compleet, want ook Toine v. d. Bunder (4e) en Ab Klaeysen (6e) gaven zich tenvolle bloot, terwijl onderweg pechvogel Hennie Gijzel (tot tweemaal toe een lekke band; pikte de eerste keer weer aan, bleef bij de tweede na een fan­tastische achtervolging op amper 20 meter hangen en kon de aftocht blazen) en de meer geroutineerde Peter Vonck de geel­zwarte ploeg nog meer accentueerden.In een wedstrijd die qua deelnemersveld in vergelijking met de twee voorgaande jaren duidelijk onder de maat bleef, maar nu toch zo prachtig de kans bood om nieuwe “aankondigers" te kunnen zien.

We denken daarbij meteen aan de in Etten-Leur, op nau­welijks 25 km voor de aankomst, door een lekke band ge­velde Hans Hellemons uit Roosendaal. Wat heeft hij kilometers lang verwoed gevochten om terug te komen. Wat trof hij het slecht dat in die kopgroep met Bal, De Waal, v. d. Bunder, v. d. Donk, Klaeysen, het zeer sterke Mann-Toyota-tweetal Cas Fiktorie en Jac van Hoek (moest later door kramp lossen) alsmede met de opmerkelijk marcherende Jan Cooremans net de periode van prijzen “verdelen" werd ingeluid. Bijna, tien a twintig meters verschil, haakte de briesende Hellemons weer aan. Toen zakte hij weer terug. Geveld door de overmacht, die zo'n komisch tafereel ten beste gaf. Want ergens is de jeugd­ploeg van Trico Noble toch “familie" van Trico Noble-Acifit

Accu's. Peter v. d. Donk is van deze laatste groepering een van de voornaamste tenoren. Met een overwinning in de Ronde om de Haarlemmermeer en een sterke tweede plaats in de Om­loop der Kempen was hij in deze beslissende fase van de Pijl de grote favoriet. Hij werd evenwel “gemangeld" door in zekere zin zijn eigen ploegmakkers. Omdat Van den Donk als indivi­dueel startte, wellicht en omdat hij zich op geen enkele steun kon verlaten. Ook hij heeft nu aan den lijve kunnen onder­vinden wat het is de „underdog" te zijn. In de voorbije wed­strijden heeft Peter zelf een dergelijke taktiek moeten toe­passen bij de Engelsen Phil Edwards (in de Ster van Bladel) en bij Bob Jones in de Ronde van Midden-Zeeland. Nu kreeg hij een koekje van eigen deeg gepresenteerd; zijn smaak was be­dorven...

Reppend over de Engelsman Bob Jones, moeten we ook nu releveren hoe schitterend deze van de derde groep naar de tweede slagorde wist te komen en toen zelfs een definitief vaar­wel kon toezwaaien aan Leen v. d. Bergh, Jantje de Bruyn, Tom Kuzee, Peter Vonck, Adrie Verboord, Martien Verkooijen, Wit Pool en Frank v. d. Goes. Om zelfs zo verwoed door te hameren dat hij ook nog Cas Fiktorie voorbij stak en achter Klaeysen heel netjes een zesde plaats bemachtigde.

Alleen was hij weggekomen bij Rini Leijten, Harrie Merrien­boer, Jos Joosen, Jan Kemps, Piet Maas, Ton Damen en Leo v. Wely, die overigens in de beginfase, op de helse kasseiweg­getjes tussen Wouw en Welberg, sterk de aandacht op zich vestigde. En hij niet alleen, want na wat strovuur, aangesto­ken door Cees v. Beijnen, vervolgens door Ton Damen, Theo v. d. Bij en de „spil" van dit alles Jac v. Hoek, een eveneens vergeefse „font" van Frits Raaymakers, kwam er in de buurt van de Wouwse Plantage toch een interessant kopgroepje tot stand. Daar gingen Rini Leijten, Wim Wanders (stapte later ontmoedigd af), Chris Pijnenburg, Jos Joosen, Ab Klaeysen, Bert Broere, Wim Pool en de ook toen zo attente v. Hoek weg.

Het achttal pakte 80 seconden, haalde 45 seconden, kwam zelfs tot bijna anderhalve minuut. Men miste er evenwel mannen in die het tempo konden blijven opzwiepen en eigenlijk was het alleen Jac van Hoek die het meest inspireerde. Waar nog bijkwam dat Pool in een van de scherpe bochten op de erbarmelijk slechte kasseiwegen onderuit ging en daarmede het verband, de homogeniteit van de vluchtgroep ook ernstig verstoorde. Bovendien reden Broere en Leijten ook nog lek en werden zij, evenals Pool, in de allengs steeds meer gedunde groep achtervolgers opgenomen, waar zij uiteraard alles op alles zetten om met de overige gefrustreerde renners de zaak een ander aanzicht te geven. Net voor Oud Gastel (106 km) kwam de hergroepering tot stand en werd deze verre van gemakkelijk zijnde koers in het uiteindelijke decor gestoken. Trico Noble, net hersteld van het drama rondom Hennie Gijzel (we haalden het reeds aan) nam het heft in handen. Met Bal, v. d. Bunder en De Waal. Meteen waren Fiktorie, v. d. Donk, Cooremans en alweer die v. Hoek klaar wakker en net toen zij aanpikten, kwamen ook nog Klaeysen en de reeds genoemde Hellemons vooraan mede hun opmachting maken.

Het werd een boeiend schouwspel, een finale waar de von­ken vanaf vlogen. Eerst trachtte v. d. Donk alleen zijn kans te gaan. Prompt haakten v. d. Bunder en Bal aan. Toen ging De Waal, pakte omstreeks 15 seconden en leek onbedreigd op de zege af te stevenen. Van den Donk ontbond alle duivels en ging als een getergde leeuw opnieuw aan. Op zoek naar De Waal, die echter opgelucht ademde toen hij ook Bal bij zijn belager ontwaarde. Net liep het drietal samen of daar ging Cees Bal. Van den Donk had het niet meer, hij zat er „door", begreep tegen deze duivelse jeugd niets in te kunnen brengen.

Maar hij durfde het tenminste tegen hen op te nemen, durfde zich te wagen en te mengen in een debat dat inderdaad wat eentonig leek, maar aan de andere kant toch zo welluidend klonk door de prettig aandoende manier van aanpak. Hoe schril staat daar tegenover dat men onderweg, in de buurt van Zundert, de kersverse Nederlandse wegkampioen bij de ama­teurs Cees Koeken (in het nette pak) alleen maar als toe­schouwer ziet en zijn titel - toch zo heel knap verdiend - niet eens in eigen contreien wil uitdragen. Hij zal het toch moeten waarmaken ...