Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
fietsen door la douce France
fietsende fiets
25-08-2021
foto's laatste dag 23 augustus
foto 1 : samen op de foto
foto 2 : de kloof van de gorges de Galamus
foto 3 : de 3 musketiers aan de Galamus
foto 4 : een dagje later, werk aan de winkel
Een huis dat 1,5 jaar leeg stond heeft opknapwerk nodig. Met dank aan het technisch vernuft van Johan, die bijna voor alles een oplossing vindt. Daar maken wij een diepe buiging voor.
L'arrivée 23 augustus, rit van 97 kilometer, beetje veel voor de jonge oudjes
We krijgen een typisch Frans ontbijt, samen met nog 2 andere gasten die wijselijk aan een andere tafel gaan zitten (Covid!). Raar, gisteravond had de man een hond bij zich, nu een vrouw. 'Hij heeft zijn hond ingeruild voor een vrouw', zegt Johan, 'straks gaat de vrouw in de auto en gaat hij weer met de hond op stap'. Ik zwijg wijselijk, weet uit welke hoek het waait. (er zit geen kwaad in, zou mijn schoonvader zeggen).
Audrey van de b&b heeft ons gisteravond een mandje frisrode appeltjes gegeven, het leek Roodkapje wel met haar mandje en haar grote Duitse Scheper (of is het Schaper). De appeltjes heten Early Crunch en ze smaken heerlijk zoet en....crunchy.
Vandaag wordt een zware rit, maar Audrey zegt ons dat het prima weer is om te fietsen en dat we wind in de rug zullen hebben. Geert is chauffeur, maar ik plan om hem af te lossen op de middag. Zo kan ik het huis in Ansignan gaan inspecteren. Het staat al 1.5 jaar alleen te wezen. (Covid!!). De streek wordt stilaan bekend, we fietsen langs het golvend landschap in een frisse ruk naar Limoux, waar er een onverlaat een fles van de lekkere blanquette wil inslaan, maar we zijn onverbiddellijk, voortrijden en niet drinken.
Batterij valt plat, ik moet stoppen. AAAAAAAh!!
Ondertussen is het een dag verder en is de batterij terug opgeladen.
We hebben afgesproken in Villardebelle en ik zie nu dat dat dorpje op de Col de l'Homme Mort ligt. De plaats is prettiger dan de naam doet vermoeden, er is al een hele klim achter de rug en we lusten wel een boterhammetje en een stukje kaas. Geert heeft de tafel gedekt, ongelooflijk dat er altijd een gedekte tafel op ons wacht. We vertoeven onder de kastanjeboom en geen kat, hond, noch mens te zien. De enige levende wezens die we tegenkwamen waren blinkende jonge ezeltjes die ons nieuwsgierig en ook wat monkelend aankeken. Gekke toeristen, dat dachten ze ongetwijfeld.
Wat nu volgt is een herkenbare rit langs verlaten, maar goed geasfalteerde wegen, tussen de garrigue, waar niks groeit dan die houtige struiken waar je niks mee kunt aanvangen. Rotsige streek, weinig vruchtbaar en dus weinig mensen. Ik herken de mairie van Auriac, hoog en droog, de burgemeester moet vader zijn over een handjevol inwoners, weinig werk aan de winkel dus. Ik denk dat hij nog een andere job moet hebben om zijn tijd vol te krijgen.
En daar zijn de gorges de Galamus alweer, het blijft indrukwekkend hoe diep die kloof is. Blauwhelmen lopen hier in groepjes rond, ze doen aan canyoning en speleologie met plaatselijke gidsen. St. Paul de Fenouillet wenkt, hier zullen straks de mannen hun blauwe Chimay drinken, de trofee voor de zoveelste overwinning van col na col in bloed, zweet en tranen. Ze zullen klinken en trots in eigen hart kijken en denken : we zijn wel gepensioneerd, maar we zijn nog niet versleten. Benen en hart zijn nog in orde, houden zo !
De Chimay is op, nog 9 kilometers te gaan en dit gelooft u niet : in die laatste kilometers rijdt Johan lek, zowel voor- als achterwiel. Komt dat tegen. Geert komt ter hulp met de auto. Die banden nu nog plakken, na 97 kilometers, neen, bedankt !
In Ansignan wacht een heerlijke douche (koud weliswaar, boiler moet warmen), een bloemkoolcurry met kip en, vooral, een lekker zacht bed. Daar zal nogal een stukje gesnurkt worden !!
Als we het uitrekenen hebben we in totaal 542 kilometers gefietst over 7 dagen. De kampioen van de meeste kilometers is Johan (472). De kampioen van 'elke dag een andere outfit' is Michel (7x andere koersplunje). De kampioen van de maximunsnelheid is Geert (zal rond de 60km/uur zijn) al kan het ook Johan zijn. En de kampioen van de kampioenen, ja , dat ben ik hé!!!!
22 augustus naar de appeltjesboerderij in het land der katharen
De zwoele nacht heeft ons geen deugd gedaan, ik hoor zuchten en kraken aan de ontbijttafel en 'geen oog dicht gedaan' murmelen. Toch gaan ze vandaag moeten rijden, de drie mannen. Ik ben chauffeur en het is zondag, dus de winkels zijn gesloten en mijn opdrachten nihil. Gelukkig heeft de vorige chauffeur voldoende ingeslagen en zullen we niets te kort komen.
De bloedhitte van gisteren is gemilderd. Het is bewolkt doch droog en tijd om te vertrekken. daaag mannen !
Ik nestel me nog even op het terras van het hotel met mijn laptop om te bloggen. Het personeel hier is niet vriendelijk, wel correct. Wat een verschil met een b&b zullen we later op de dag nog verzuchten. Hoe hartelijk zijn de mensen daar. Gelukkig is de wifi wel welwillend op het hotelterras en kan ik ongestoord werken tot de ober met zijn wijsvinger op het schaaltje met de rekening komt tikken (zonder spreken). Hij wil dat ik betaal en er van door ga. Betalen wil ik wel, maar vertrekken, neen, hij zal nog wat moeten wachten. Met groot gedruis begint hij dan maar de tafels rondom mij te dekken voor het middagmaal. Het zal me worst wezen.
Het is alweer flink druk aan het meer, ik wring me autogewijs bergop. het wordt een klim van ettelijke kilometers en boven is er een prachtig zicht in 360 graden over de omgeving : gele en groene en bruine lappen grond. Windmolens. Kleine dorpjes.
We hebben afgesproken aan het Canal du Midi. Het blijft voor mij een raar water, dat kanaal : het is zo smal en het water staat zo hoog en het is recht als een meetlat. De sluiswachter staat paraat want de plezierboten komen eraan. Ik vind een rustig plekje met een bank (de picknicktafel is ingenomen door twee koppels die hun tafelkleed er over gezwierd hebben, maar er niet aan zitten, hetgeen op de zenuwen werkt van Johan, die aanstalten maakt om aan hun tafelkleed te gaan trekken), we eten een brood en drinken een glas (water) en vinden wederom een vijgenboom, in het huwelijk getreden met een bramenstruik en sindsdien innig verstrengeld. Ze zijn volrijp, de vijgen, zoet en sappig.
Ons einddoel is een dorpje dat ik niet kan uitspreken en niet kan schrijven hier, het eindigt op la Bastide en het ligt in het land van de katharen en dat ruikt al heel erg naar ons huisje in Ansignan. Ik hobbel lustig verder. Tijd zat, de mannen zijn net vertrokken. Maar wat zie ik daar op een bank in de verte zitten ? Drie mannen. In rood, zwart en veelkleurig. Dat zijn toch onze coureurs ? Ja, toch ? Nu al aan het rusten ? Als ik dichter kom moet ik toch wel lachen. het zijn helemaal de mannen niet, afin, het zijn wel mannen maar ze zijn een tiental jaar ouder dan onze sporthelden en hun buik is ook enkele kilo's voller. De rode man, midden, buik bloot zit te snurken, mond wijd open. Haha, ze lijken er gewoon niet op, wat een affront in hun fitte, afgetrainde ogen.
De b&b ligt wat bergopwaarts en is nog niet in orde als ik aankom. Ik zet me wat in de tuin met de weekendkrant van een week geleden. Nog veel leesvoer te gaan. Niet veel later hoor ik licht gebrom en komt de eerste man over de eindmeet.
Wat een prachtige b&b alweer. We zijn uitgenodigd voor het avondmaal en zo kan onze dag helemaal niet meer stuk. De slechte nacht van gisteren zal ruimschoots gecompenseerd worden door de volgende !!!!
21 augustus 'tout en petits' van Rabastens naar Rével
het is al zonnebrand en we zijn nog maar 9u30 in de ochtend. Vandaag is Michel chauffeur. Die is blij want hij mag naar de markt van Rabastens. De gastvrouw geeft ons nog vlug een kaartje mee van de b&b, wie weet komen we nog eens terug. Het was een mooi plekje om te vertoeven.
We hebben een rit van 58 kilometers voor de boeg, maar uit ondervinding weten we dat het er sowieso meer zullen zijn (77 tellen we 's avonds). We zijn goed ingesmeerd want het is een ongenadig hete dag en er is weinig schaduw. Hier staan hectares en hectares uitgebloeide zonnebloemvelden. Het parcours is niet al te aantrekkelijk, nogal wat grote banen met veel verkeer. Tegen de middag wordt het rustiger. We hebben al geleerd dat de D-banen (departementswegen) kleiner en rustiger zijn als er weinig cijfers achter staan. De D12 is veel rustiger dan de D112. Daar zitten we dus op, de D12 naar Pratviel, waar Michel ons opwacht. Maar eerst moeten we de nijdigste klim van ons huidig palmares nog afwerken. Het wordt afstappen geblazen. Johan zegt dat de wuvesteke niet voldoende is, hij gaat een oudewuvesteke op zijn fiets laten leggen. Ja, dat is hier wel even nodig.
Pratviel is een piepklein dorpje met een grote mooie kerk, een gemeentehuis en een kerkhof. Er is geen levende ziel te bespeuren. Of toch, er komt een soort fernandelachtig personnage op ons afgesleft. Hij wil weten wat we hier zoeken en vertelt ons dat er een paar 100 inwoners zijn in Pratviel. Hopelijk komen die goed overeen. Geert proeft van een lekker stukje cake dat Michel meebracht van de markt, maar zijn gezicht staat algauw op donder en bliksem. Blijkt het een glutenvrij brood te zijn, gemaakt van mais en rijst. Het bezorgt Michel de slappe lach, en hij maakt het later goed door in de Lidl (hij houdt van die winkel, heeft er familiebanden) een reuzecake quatre quarts te kopen.
We hebben nog een kleine 40 kilometers te gaan, zijn vastbesloten onderweg een terrasje te doen. Maar de Fransen doen niet aan terrasjes ! Wel vinden we een hotel 4 sterren, spa en relax en we wagen onze kans. Kunnen we hier iets drinken ? ja, dat kan. Een knipmesjongen bedient ons en nog nooit smaakte een orangina zo goed als hier in de tuin van de sjieke madams die hun tijd verdoen met champagne te drinken en te flaneren en bavarderen. (is mijn perceptie, maar misschien niet de juiste). :)
Nog even rijden, madame google is nodig nu, maar mijn smart phone valt plat. Johan vraagt de weg, links en rechts zegt de behulpzame vrouw, maar daar komen we niet mee weg. Nog maar eens vragen dan. 'Oui oui, zegt de man, langs hier gaat het maar het is steil en jullie kunnen niet rijden naar boven'. Dan gaan we te voet, zeggen we in overleg. Het worden de zwaarste momenten van gans de trip. Het parcours is voor mountainbikers (en dan nog!) en met mijn zware elektrische fiets is dat echt slavenarbeid. Het zweet gutst uit al onze poriën (vooral die van Geert dan, die grommend en brommend mijn fiets omhoog duwt). Wat kunnen 800 meter lang duren !!
Het hotel staat om het hoekje en we komen terecht in een ongeziene drukte. Het blijkt hier een heel toeristische plek te zijn aan het meer van Saint-Ferriol, auto's rijden op en aan, schaarsgeklede toeristen wandelen op en naast de weg. Het kan ons allemaal niet veel schelen, we ploffen neer op onze bedden om te bekomen.
We eten in het plaatselijk restaurant, niet ver, wel duur. Het is lekker. Michel vraagt een decappuccino. Neen, dat hebben ze niet. Nog een glas wijn dan. Lekker is die, vind ik ook.
We moeten de Wifi-code nog vragen in het hotel, het is de naam van het hotel maar in kleine letters en zonder spaties : larenaissance dus. Tout en petits, zegt de hotelbaas. Michel probeert het wachtwoord : toutenpetits. Opnieuw en opnieuw en opnieuw tot de zon weer langzaam opkomt.......
Er is een fietspad langs de Aveyron, dat hebben we ontdekt. Of liever, de gastvrouw heeft ons vanmorgen verteld dat de Aveyron mooie gorges heeft en toen ontdekten we dat er een voie verte langs de rivier is. Die kunnen we nemen tot Penne en dan verder naar het Zuiden rijden. Het maakt de tocht iets langer maar ook mooier. Er zijn nog gasten in de b&b en tijdens het ontbijt is het frans gekwaak zo luid en heftig, dat we blij zijn als we weer buiten staan. We zwaaien, kijken niet meer om. Op naar l'Aveyron à vélo. Johan is chauffeur en we spreken af in Penne langs de rivier. Het rijdt vlot, veel kayakkers op de rivier, fietsers komen we bijna niet tegen. Ik hoop stiekem dat ik ga kunnen zwemmen in de Aveyron, maar dat valt tegen. We vinden geen plekje langs de rivier en klimmen uit de vallei naar het dorpje Penne zelf waar we kunnen picknicken. Het lijkt alsof de picknickplaats op ons ligt te wachten, er lopen heel veel toeristen, maar niemand heeft blijkbaar zin om te picknicken. Wij dan maar. We hebben honger, we hebben dorst en we moeten naar toilet. Dat geraakt allemaal opgelost daar in het klein dorpje met zicht op het kasteel.
Er wacht nog een lange klim om goed en wel uit de vallei te geraken, maar die ligt grotendeels tussen de bomen, dus qua temperatuur valt dat nog mee. Johan is ondertussen ribbedebie en wacht ons op in de b&b van Rabastens, waar hij aan het zwembad een boekje leest.
Voor ons is het madame Google Maps die ons naar de volgende vallei (de Tarn) zal leiden. Ik ben hardhorend en daar ben ik niet altijd gelukkig om, maar nu is het toch een voordeel om hoorapparaatjes te hebben, want de madame legt de weg uit in mijn oren. Technologie !!!!
Alleen spijtig dat het een vervangster is van de vaste medewerkster van Google Maps (zegt Michel), of is het misschien een stagiaire, maar ze stuurt ons met veel passie in doodlopende straatjes of veldweggetjes waar niet op te rijden valt. We keren dan maar telkens onze kar en dan herpakt ze zich wel. Er is nog werk aan zeggen we tegen elkaar.
Johan heeft ons laten weten dat we ons moeten richten op de watertoren ( nabij onze verblijfplaats), maar hij vergeet dat er we meerdere watertorens zijn en dus zijn we aanvankelijk niet veel met die tip. De baantjes zijn smal, hobbelig, golven op en neer en liggen in de bloedhete zon te smeieren en wij doen mee. Maar daar is La Salamandre al, beheerd door een Nederlands koppel. Geert en ik krijgen een luxe romantisch appartement toegewezen ( moet een vergissing zijn in de boeking, maar we treuren niet), Michel en Johan een kamer met 1 deur (de kamerdeur) en in die kamer moet je in slalom naar het toilet en de badkamer die achter een wand en nog een wand zitten. Goed voor 's nachts als je geen toiletdeur hoeft open en toe te doen.
We nemen nog een duikje in het zwembad (zij die een zwembroek bij hebben), het koelt heerlijk af en gaan 's avonds eten in Lisle sur Tarn, waar we zeker en vast op een terras langs het water kunnen zitten (zegtJohan die het meende gehoord te hebben van Kees en Kezia), maar het water heeft enkel een oever vol struiken en het terras bevindt zich op het marktplein. 'Nederlanders kan je niet vertrouwen', bromt Michel. Tja, de meeste mensen deugen niet, hé, volgens hem. We eten lekker en veel en stommelen naar boven, ons hemelbed in.
Een rit van 80 km, beginnend in de mooie streek van de Lot, over de Aveyron, alsmaar meer naar het Zuiden.
Geen Wi-Fi vänavond, het is hier de rust zelve, en dat ben ik ook.
Deze voormiddag doet Geert de boodschappen, wacht ons op in het kleine lhospitalet en ontdekt daar een rijke pruimenoogst , nog vers aan de boom.
Wij duiken de vallei van de Lot in (wat een brede rivier) en volgen de oever tot in Luzech. Van daar is het een ferme klim om uit de vallei te geraken. Kleine dorpjes, verlaten door god en klein pietje, langs rotsige bossen, diepe dalen. Een enkel oud koppel zien we rondscharrelen aan hun huis, het doet pijn aan het hart.
Het landschap wordt open, licht golvend, de wijnlanderijen lachen ons toe.
Michel is een trouwe volgeling van Google Maps en is plots verdwenen, een weggetje pour les riverains in. Weg is weg, wij ook weg dan. Johan en ik bekijken de kaart, zetten Google Maps ook op en gebruiken ons gezond verstand. Daar is Geert al!
Maar waar is Michel? Die gebruikt normaal ook zijn gezond verstand, maar is nog nog meer verslingerd aan Google Maps en ploetert langs grindwegen, per fiets, te voet en te paard (op zijn paard). Hij verliest zijn ketting en zijn geheugen en staat op ons te wachten bij de Mairie, terwijl we afgesproken hebben bij de eglise. Zo staan we daar met zijn allen, op 240 m van elkaar, te bedenken wat dë ander kan overkomen zijn. Gelukkig is er Whatsapp en zien we het absurde van de situatie in. De Google Maps gaat in de broekzak en moet de rest van de dag zwijgen.
Geert heeft een plaatsje gevonden om te picknicken onder een vijgenboom en lost mij af met de fiets en ik zoek het logement. En plein nature, beetje gedateerd, maar heerlijk rustig. Vriendelijke mensen, de man waagt zich aan een grapje, maar ik begrijp het niet en hij maakt zich uit de voeten.
Vanop het terras kan ik eindeloos ver kijken naar het lappendeken van veld en bos. In de tuin staat een prachtige eik van een paar honderd jaar, hij is in de fleur van zijn leven, dat zie je zo.
Maar nu tijd om te lezen over de marathonloper Bashir Abdi. Het is mijn boek niet dus als seffens de eigenaar komt, pakt die het weer af.
fietsen door la douce France
