NIEUW: Blog reclamevrij maken?
HET IS NIET ALTIJD DE BUTLER DIE HET GEDAAN HEEFT
Inhoud blog
  • Braaf!
  • BMI
  • Wodansdagen
  • Misdaad in Vlaanderen
  • Kruistocht
  • Verkleurmannetjie
  • Dakloos
  • Hellevaart
  • Schuilen
  • Blonde woede
  • Dobberman
  • Morgana
  • Zoute-Watergem
  • Met name
  • STORY OF MY STORIES
  • Rise&Shine (my Shoes)
  • Waakvrouw
  • Lullaby
  • Weerzien
  • Acetijd
  • Waardigheid
  • Jack-o'-Lantern
  • Boren naar olie
  • Moord in Memory Lane
  • Verslag
  • Dood
  • Blaesstraat / Rue Blaes
  • Blinde vink
  • Moeskopper
  • High Noon
  • Woede
  • Moord op Killmouski
  • Windmolentje
  • Beschaving Waterstaat
  • De Chinees
  • Martelaar
  • Rus
  • Essence
  • Vaert wel
  • Kijkgelijken
  • Rouwkop
  • Spa
  • Frietpeace
  • Rough & Tough
  • Allojjo
  • Play it (again), Sam
  • Zwanenzang
  • De Donderdagpapers
  • De klakkelozen
  • Droomvrienden
  • Waarom God zwijgt
  • Droomoord
  • Tentoonstelling!
  • Japan
  • Verborgen geschiedenis
  • Geen verhaal
  • Paaps, Turks, Pruisisch
  • Bakkes
  • Split
  • Geen genade
  • Onbewaakt ogenblik
  • Maar...
  • Van de kook
  • Wild!
  • KLKN
  • Trio
  • Black Musk
  • Stok
  • Winnetou
  • Kid Katanga
  • Curriculum vitae
  • G, seriemoordenaar
  • Red & Yellow
  • Openbare vervoering
  • Man, Robocop, Skeletor
  • Moord op mama
  • Als het hert spreekt
  • Sluis!
  • Raaf
  • Horen en zien
  • Percussie
  • Cafépraat
  • Uw Koninkrijk
  • Engel in Avelgem
  • Au Relais
  • IJsdood
  • Mensenmepper
  • License to Drink
  • Rolex
  • Liefdadigers
  • Mutilatie
  • Levend begraven
  • Bloed & wonden
  • Gastronomie
  • Grote kuis
  • Ruis
  • Tweering
  • A Dog's Life
  • Encyclopaedia Britannica
  • Smashing
  • Lotto
  • The Fly
  • De vogel
  • You're in the Army Now
  • Tearoom Tilly
  • Luchtmisdrijf
  • Charon
  • Etappes
  • De catering-collectie
  • De avonden
  • Bloeddorst
  • Rach 3
  • Een kraai in Cadzand
  • Coupable
  • De horlogemaker
  • Een photo
  • Epoque
  • Robin Cruysse, (dr)enkeling
  • De Varkenshazy's
  • Een dezer dagen
  • Q8
  • Ogen gesperd dicht
  • Suzannes herenhuis
  • De Mystery Shopper (m/v)
  • In een grot met klaprozen
  • Kunst met peren
  • 'De handel waarvan gij slapte vreest'
  • Rigor Fortis
  • 'Zij die de legermacht ontbindt'
  • Driekoningen
  • Darwin, geen leven
  • Kop-en-schotel
  • Het peperkoekenhuis
  • Kwantum
  • Wurgseks
  • MM: detective zonder grenzen
  • MM: de moord op Marlowe
  • MM: Red Rum
  • MM: de vernissage
  • MM: het klokvaste drama
  • MM: komkommertijd
  • MM:de huurmoord
  • MM: de sixtieskilling
  • MM: de vleespenmoord
  • MM: het galgenmaal
  • Morse: een apologie
  • Het Jaar 11
  • Grieveltje
  • Meatlife
  • Eerwaarde
  • Zijn alle zwanen wit?
  • R@T
  • Kranig
  • Dode adder
  • Grensgeval (reportage)
  • Make love, not war
  • Green Horse
  • Schaakmaat
  • DRAMA
  • OBLOMOW
    Zoeken in blog

    Foto
    Weekend at Crimesea
    Foto
    A sit-down in Tunesia
    Foto

    Murdercompany DW, JD, JV & PV at Saint-Omer

    Foto

    Dog with latest criminews

    MOORD! (Sjors DNO)
    VERHALEN MET EEN VREESLIJKHEIDSGEHALTE
    12-06-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Braaf!

    BRAAF!

    In Jorisalem o/d Yserleie herhaalt niets zichzelf. Als er al iets zichzelf moet herhalen, bijvoorbeeld noodgedwongen, dan gebeurt dat met een onregelmaat. God beware ze van symmetrie. Stomme Grieken, die naast die ene zuil altijd een andere zetten. Wat is er mooier dan een boom alleen in een landschap? Wanneer zie je bomen niet meer? Door het bos. De stad Jorisalem heeft daarom ruimte in zichzelf en weidsheid om zich heen. De enige meetkunde is die van de verte. Geen hark brengt structuur in de tuinen en de parken: alleen de wind bloemleest de dode bladeren. Het enige ‘rustgevende’ bekende element uit de oude krampachtige wereld dat ze nog dulden is de gulden snede. Ze tolereren dan uiteraard ook de rekenkundige rij van Fibonacci. De Divina Proportia vind je er bijvoorbeeld terug in de loop van de stadskanaaltjes, de manier waarop de rivier de Yserleie de stad niet in twee gelijke delen splitst, de bloemkoolteelt (uiteraard, zoals overal ter wereld) en het stratenplan, dat vanuit de lucht bekeken ongeveer het getal 1,62 vormt. Dit veroorzaakt hier en daar nog oubollige harmonieusheid.

    Bijlagen:
    BRAAF!.pdf (340.6 KB)   


    18-04-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BMI

    HET BUREAU DER MEEWARIGE INZICHTEN

    Het Bureau der Meewarige Inzichten was gevestigd aan de Sidney Reillylaan, een stadsboulevard met aan weerskanten hoge bomen en een brede middenbeuk met nog hogere bomen. Het leek wel een kathedraal. Dag- en zonlicht kwamen er alleen gefilterd door. Misschien kwam het daardoor dat Maureen Durant een gespikkeld voorkomen vertoonde, zijnde een legertje sproeten op haar gezicht, hals en schouders (… en misschien wel de rest… ). Een maliënkolder van gouden spatten. Ook de geparkeerde auto’s in de laan waren vaak bespikkeld, door de kakbommetjes die de vogels vanuit de boomkruinen dropten.

    Bijlagen:
    HET BUREAU DER MEEWARIGE INZICHTEN.pdf (180.2 KB)   


    18-02-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wodansdagen

    WODANSDAGEN

    Onverhuld door omschrijving, onverbloemd door schaamte, onbelast door goede smaak en onomwonden door uitweiding vertel ik u het verhaal van de man met de vossenrode toiletborstelbaard en de vrouw met de parelgrijze watervalharen, bewoners van een villa in bruidstaartstijl, op wodansdagen het toneel van onbeschrijfelijke taferelen. Ik moet hierbij een beroep doen op zowel mijn eigen woordvindingrijkheid als taaleksterschap om de juiste woorden te vinden en die daarna in de correcte verhoudingen en in de gepaste rangordes onder te brengen. Het spijt me bijvoorbeeld al dat ik eerst de man vermeldde. Of moet ik hier schrijven: niet eerst de vrouw? Een oude kwaal. Andersom zou ook kunnen duiden op uitsloverij. Of politiek-seksuele correctheid. Woorden schieten dus vaak te kort. Of voorbij.

    Bijlagen:
    WODANSDAGEN.pdf (111.8 KB)   


    04-11-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Misdaad in Vlaanderen

    MISDAAD IN VLAANDEREN

    De oude weg tussen Bredene (zijn naaktslakken op het strand!) en Brugge (zijn arsenicum en kant!) lag bezaaid met goede voornemens. Die vergden tijd voor overpeinzingen. Die had hij niet. Het heilige middagtijdstip naderde. Daarom nam Morre een omweg. Bijgevolg ontwaarde hij niet de pastorale dorpskernen van de lieflijke biotopen Houtave en Meetkerke, ieder toegerust met een brasserie onder de klokkentoren, ook genoemd eetcafé of praatkroeg, maar helaas ontriefd wat slagerij en bakkerij betreffen. Hoera voor het poldermodel, maar er was te weinig tijd voor. Hij koos de omslachtige toegangswegen tot de snelweg die de reiziger vliegensvlug van de Vlaamse kust weg brengt naar het Venetië van het Noorden, zijnde Bruges-la-Morte. In een mum van tijd bevond Morre zich in de westelijke voorportalen van de aloude stad. Na diverse omleidingen, op oranje barricades aangekondigd als ‘wegwerkzaamheden’, vond hij een gratis visgraatparkeerplaats bij een middelbare school aan de periferie van het stadscentrum. Die informatie was hem nog bekend, van toen hij jaren geleden, in de middeleeuwen van zijn leven, meer noordelijk in de provincie woonde, op twintig kilometer van Brugge. Nieuwe gebouwen en gerenoveerde straten drukten oude indrukken weg. Zelfs die school had een ingrijpende facelift ondergaan.

    Bijlagen:
    MISDAAD.pdf (224 KB)   


    15-10-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kruistocht

    KRUISTOCHT

    ‘Er hebben mannen aan ons gezeten.
    Sommigen lieten zich broeder noemen.
    Anderen vader.
    Met hoofdletter.
    De V van Vader, Varken, Vlaanderen.
    Ze waren de geroepenen, de uitverkoren zonen
    van een zwijnenstreek, bezaaid met kerken en kapellen.
    Beroep: priester.'

    Bijlagen:
    KRUISTOCHT.pdf (159.8 KB)   


    24-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verkleurmannetjie

    VERKLEURMANNETJIE

    Erika behoorde tot een familie waar ze bang waren voor verandering en zelfs te bedeesd waren om dood te gaan. Ze wilden dat elkaar niet aandoen: het verdriet, de kosten. Dus bleven ze rustig doorgaan met leven, tot ze een stuk in de negentig werden, en plotseling uitflakkerden als een kaars in een onverwachte bries. Dat scheelde. Je had dan immers bijna geen vrienden meer van dezelfde leeftijd. Bovendien was je nageslacht ondertussen ook al zo’n onoverzichtelijke reutemeteut geworden dat het er allemaal niet meer toe deed. Komen te gaan in het zicht van die magische honderd kaarsen en dat glas cava, maar die kaap net niet ronden, was mooi, edel en menselijk, de naam ‘sterveling’ waardig. Perfectie is namelijk saai. En ‘eeuweling’ klinkt als een gerimpelde aardappelsoort. De daaropvolgende omschrijving is ‘mummie’.

    Bijlagen:
    VERKLEURMANNETJIE.pdf (166.8 KB)   


    16-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dakloos

    DAKLOOS

    Als de vrouw die elke zaterdagochtend in de Hema zat die vreselijk bruine muts van haar hoofd zou nemen, dan kwam er wis en zeker een krater tevoorschijn met onbevangen inkijk, want de schedelpan was er al geruime tijd niet meer. Waar de zaagtandjes van het instrument het menselijke deksel rondom gesplit hadden, waren de sporen al duidelijk verweerd, zo zou blijken. De vrouw bleef de muts echter koppig (what’s in a word!) ophouden, zoals ik elke zaterdagochtend in de Hema tot mijn opluchting constateerde. Die opluchting ging ook gepaard met woede. Ik haatte hoofddeksels. Ik verfoeide de petdragers, de motorhelmmidlifers, de bandanasnobs, de bivakimbecielen, de kappubers (dat woord: hood!), de hoedgelovers, de zonneklepidioten, de mutsentorsers, de kepielullen, het fietshelmgepeupel, zelfs de zweetbandjoggers. De reden voor mijn haat was simpel: ik had tot nu toe nog niet het gepaste hoofddeksel voor op mijn eigen kop kunnen bemachtigen. En dat had ik dringend nodig, want de winter stond alweer voor de deur. Reeds schuurden in de verte de bezems van de heksen van de herfst over de stenen.

    Bijlagen:
    DAKLOOS.pdf (136.4 KB)   


    24-08-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hellevaart

    HELLEVAART

    Het voorheen landelijke dorp Helle mocht stilaan een voorstad genoemd worden. In de tweede helft van de vorige eeuw slokten door opgelegde fusies grotere steden omliggende gemeenten op. Dat was ook gebeurd met Helle, dat nu bij het grote Leiaarde hoorde. Met de jaren werden zowel Helle als Leiaarde drukker en dichter bevolkt, zodat na enkele decennia geen akker of weide nog de twee van elkaar scheidde. Het inwoneraantal van ‘Groot’ Leiaarde, dat nog andere aanpalende satellietjes zoals Mooigem, Bellewaerd, Pollevoorde, Kurke, Lisseburg en een villawijk van Luurne had opgeslokt, bedroeg 105 000 zielen. Dat mocht zich al centrumstad noemen. Leiaarde ging zelfs prat op het eerste paar verkeersvrije winkelstraten op het Europese vasteland in de gedenkwaardige jaren zestig van de vorige eeuw. Niet minder dan zeven bruggen, waaronder een bochtige voetgangersbrug met designallures, overspanden er de rivier de Leie, die vanuit Frankrijk kwam en verder het Vlaamse binnenland in stroomde, niet zonder een vrij groot eiland achtergelaten te hebben aan de noordzijde van de stad. Vanuit deze gesplitte waterloop liep er ook nog een schilderachtig kanaal naar het zuiden van de provincie.

    Bijlagen:
    HELLEVAART.pdf (382.8 KB)   


    23-07-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Schuilen

    SCHUILEN VOOR DE REGEN


    Ik zou eigenlijk heel graag over de mensen schrijven met wie ik in contact kom of kwam in de loop der tijden. Het probleem hierbij is dat ik bij voorkeur hun echte namen wil gebruiken, maar dat ze dat niet graag zullen hebben. Ik spreek en schrijf hierbij uit ervaring. In dit verhaal gebruik ik dus schuilnamen. Ikzelf hanteer ook een pseudoniem. Als mijn personen mogen verhullen wie ze zijn en dus personages worden, dan mag ik dat ook.


    Waarom is men gewoonlijk ontgoocheld als men zichzelf in een verhaal ziet opduiken? Ik pareer deze vraag met een wedervraag: maar hoe komt het dat het boek altijd beter is dan de film? Vertaald in deze context: in de ogen van een persoon is het echte leven veel beter dan dat het kan weergegeven worden in woorden. Zoals het boek zich verhoudt tot de film, zo verhoudt het leven zich tot fictie. Men wil er altijd mooier uitkomen dan men in werkelijkheid is. Men had dus gehoopt op het tegendeel. En dat wordt een ontgoocheling. Omdat men dacht dat de auteur het de moeite waard vond u (ja: u) te ‘gebruiken’ in een verhaal. Omdat u zo speciaal was. Belangrijk. Niet dus. Taal is kaal. Literatuur is geen kapsalon of schminkcoulisse waar mensen tot personages opgetut en ingekleurd worden. Leven is mooier. Omdat het niet perfect is. En literatuur wil dat wel zijn. Dus wordt zij lelijk. Jammer voor haar personages. Ik ga dus schuilnamen gebruiken.

    Bijlagen:
    SCHUILEN.pdf (308.1 KB)   


    09-03-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blonde woede

    BLONDE WOEDE

    Hij hield van zwart haar. En toch viel hij twee jaar lang op blond: een klassiek blond, halflang bobkapsel. Intens mooi. Genre femme non-fatale. Maar niet wanneer haar kin boekdelen sprak. De momenten waarop ze hem haatte uit de grond van haar hart werd haar kin een lelijk bakkes, waarbij ze zelfs de onderste batterij van haar tanden ontblootte in een soort van grimlach. Bovendien had haar hoofd, ondanks haar uitgesproken schoonheid, zo’n vorm dat hij haar op kwade dagen ‘kokkelkop’ noemde, tot haar tandenknarsende blonde woede. Ze verdacht hem er ook van dat hij het scheldwoord aan anderen verklapt had, want op haar eigen kwade dagen – o.a. de gevreesde bad hair days – meende ze het k-woord her en der in haar omgeving gehoord te hebben. Had hij haar voor de eerste keer met zo’n baalkin en grimmige tandenfalanx ontmoet, dan was hij met een wijde boog om haar heen gelopen. Maar zo gebeurde het niet. Hij liep blindelings in de val, langs lijnen van geleidelijkheid. Zoals je zijde streelt en niet beseft dat je er ook gewurgd kunt door worden.

    Bijlagen:
    BLONDE WOEDE.pdf (263.3 KB)   


    26-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dobberman

    DOBBERMAN OF EEN MAN MET BALLEN

    Er glijdt een dure zwarte auto door Marshall Street in Syracuse, New York, zacht spinnend en statig traag alsof hij naar iets apocalyptisch op weg is, ofwel naar iets feestelijks. Zijn vreemde ovalen ramen lijken op gesperde ogen. Het vlies van zo’n oog daalt nu langzaam naar beneden en er verschijnt een korte geweerloop. Van het rookwolkje dat er op volgt, zijn we niet zeker. Evenmin van een knal. Wel van de man die met gekke gebaren eerst over het trottoir weg lijkt te zeilen, even ontsnappend aan de zwaartekracht, alsof hij die laagvliegende duif wil grijpen, en daarna als een dronken ledenpop naar de grond duikt, toch toegevend aan de dwingende wetten van de fysica. Nu sluiten alle oogleden van de zwarte moordmachine zich in snel tempo, statigheid wordt geluidloze vaart en voor de gillende en uiteenstuivende mensen van hun verbijstering bekomen zijn, is hij uit het zicht verdwenen.

    Bijlagen:
    MANBALLEN.pdf (288.3 KB)   


    19-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Morgana

    MORGANA

    Ze leken zo hevig op elkaar dat iedereen dacht dat het tweelingbroers waren. ‘Eeneiig’, voegden DNA-kenners en vingerafdrukspecialisten er nog aan toe. Hun vrouwelijke en mannelijke verwekker waren daar gaandeweg een beetje wanhopig over, want was de zin van het kopen van een vers kind als dat toch als die tweede druppel water op zijn voorganger leek?

    Bijlagen:
    MORGANA.pdf (417.1 KB)   


    15-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zoute-Watergem

    HERFST IN ZOUTE-WATERGEM

    Bussen volgestouwd met dagtoeristen op weg naar de Vlaamse Ardennen of een stuk Mooi Wallonië stopten hier soms. ‘Pitstop’, hijgde de reisleider dan door de microfoon. Mensen met volle blazen stapten uit. Plassen maar. Een bosschage onttrok de nabijgelegen heuvel aan het zicht. Hier was niets te zien, niets te koop. Dit was nergens. Wildplassen vormde hier het opperste genot, begeleid door de permanente dreun van de autostrade. Halte Zoute-Watergem: zijn niets, zijn plaspauzes, geen bronnen, geen grotten, geen heiligen.

    En toch.

    Bijlagen:
    ZOUTE.pdf (297.8 KB)   


    04-12-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Met name

    MET NAME

    Jan Peruwelz kon het ook niet helpen dat hij zo heette. Liever had hij Jean Liedekerke geheten. Of Ben Vos. Sommigen waren echte gelukzakken op dat vlak. Doeschka Peper bijvoorbeeld was best tevreden met haar namen. Boudewijn Decraene simpelweg ook. 

    Bijlagen:
    METNAME.pdf (221.2 KB)   


    25-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.STORY OF MY STORIES

    THE STORY OF MY STORIES
                                                                                                                         'Happy people have no stories’

     

    Mijn verhalen publiceer ik doelbewust digitaal. Voorheen verschenen die in papieren literaire bladen en magazines: DW&B, Yang, Nieuw Vlaams Tijdschrift, De Brakke Hond, De Gids, Hollands Maandblad, Lava, Oikos, De Muur, Kreatief, Knack, Passionate, Digther, Apollo, Deus ex Machina, Diogenes, De Vlaamse Gids, Mens & Gevoelens, Gierik/NVT, Kluger Hans, De Tijdlijn, La Ligne de Temps… en in diverse bloemlezingen in Nederland en België.

    Uitgevers zien doorgaans geen brood in de publicatie van verhalenbundels. Ze verkiezen de langere adem van de roman. Nochtans lijkt een verhaal de ideale literaire vorm te zijn in deze jachtige tijden, zowel voor de schrijver als voor de lezer. Vandaar mijn keuze. Terwijl de papieren verhalen in de literaire bladen en bloemlezingen ruimte in beslag nemen, vergelen, opkrullen, verstoffen, weggegooid, samengeperst of verbrand worden in de definitieve vorm die ze altijd hebben gehad, maar slechts zelden een ‘echt’ boek werden, leven mijn digitale verhalen eeuwig verder, niet onderhevig aan ruimte, tijd, zon, regen, wind, brand, morskoffie, yoghurtblubber, theeterreur, ketchupbloed, verhuiswoede, ijsjesaanslagen, mayonaisemalaise, verlies, scheurdrift, ouderdom… en met kansen op een update zo dat nodig blijkt te zijn.

    Vergeef me deze laatste overloaded sentence, die eerder in een langdradige roman dan in een short story thuis lijkt te horen.  

    Deze verhalen zijn vreselijk. Dat slaat niet op de taal of de stijl. Men weze echter terdege gewaarschuwd voor de inhoud. Moord, brand, onthoofding, versnijdenis, verdwijning, bloeddorst, vleeshonger, wurging, bedwelming, ophanging, zelfverbranding, betovering, bedrog, verdwazing: de bloedstollende gebeurtenissen en hallucinante taferelen zijn schering en inslag. Zelfs de dieren gaan hier niet vrijuit.

    PS Het stripverhaal ROUGH & TOUGH is getekend door Michèle Millecamps en geschreven door ondergetekende:

    Joris Denoo

    aka

    Sjors DNO

    Voorheen:

    Bärbel Urquhart

    Eric Otonne

    Geraldine Roslare

    Erica Wrangel

    Bjarne Donderdag


    26-08-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rise&Shine (my Shoes)

    RISE & SHINE

    ( … my Shoes)

    De naam Zviva Cmaqqar deed in de Westerse wereld wenkbrauwen fronsen. ‘Niet van hier zeker?’ Ze was inderdaad een nazaat van commercieel geboefte uit de Levant. Ze kwam uit een familie die met politiek, wapens, koffie, dadels en afpersing te maken had. Door haar aderen stroomde ook wat Judaïstisch bloed. Al haar familieleden waren vermoord, verdwenen of opgesloten. Zviva bleef over. Ze glipte als ondernemende postpuber door de mazen van het net en belandde eerder op goed geluk uiteindelijk definitief in Brussel, een capitoolkrachtige stad midden in het oude Europa, dat zijn barsten en bressen aan het lijmen was door de Verenigde Staten van Amerika na te apen.

    Bijlagen:
    RISE.pdf (265.9 KB)   


    15-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waakvrouw

    WAAKVROUW & OUD EDELHERT

    Als kind was Sline ooit aangevallen door een kraai die naar haar ogen mikte en pikte. Vandaar misschien haar voorkeur voor donkere brillen, waarachter ze zich buitenshuis drie seizoenen lang verschool, hoewel ze zo scherp zag als een havik.

    Een bejaarde handelaar in edelstenen wiens haren als een sneeuwstorm om zijn hoofd warrelden, bezorgde haar een benijdenswaardige plaats op de arbeidsmarkt. Meneer Erdus bewoonde een ruim huis in de enige laan van de stad die ook als ‘boulevard’ benoemd werd. Het was gelijk zijn atelier en zijn handelskantoor in de nadagen van zijn activiteiten op de arbeidsmarkt der edele stenen.

    Nooit ofte nimmer had meneer Erdus kunnen vermoeden dat hij als indiaan zou komen te gaan.

    Bijlagen:
    WAAKVROUW.pdf (227.3 KB)   


    01-04-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Lullaby

    LULLABY

    Het hiernavolgende manuscript werd schrijfster dezes in bistro De Ongegeneerde Telurelekker in het centrum van de Belgische hoofdstad bezorgd door Honeysuckle B’eremba, aanvankelijk correspondentievriendin, later raadsvrouw van Adenike. Laatstgenoemde verdween anno 2012 spoorloos, via een koelwagen op weg naar Zeebrugge. De vlucht van Adenike was waarschijnlijk mede door Honeysuckle opgezet. Het ‘logboek’ van Adenike (zoals zij en haar vriendin het noemden) met haar wederwaardigheden in de Brusselse luxeprostitutie, geschreven in het Engels, moet nog steeds in haar bezit zijn, als zij tenminste nog in leven is. Dit is er één fragment uit. Het laatste. Schrijfster dezes (die door omstandigheden in contact kwam met Honeysuckle B’eremba) vertaalde de tekst naar het Nederlands.


    Men weze ervan verwittigd dat het relaas van de feiten de spuigaten uit loopt. Men beseffe ook dat ZazaZ een schuilnaam is voor een Belgisch toppoliticus. Dat pseudoniem werd door Adenike zelf bedacht. Honeysuckle beloofde schr. dezes diens naam te onthullen indien zij er in slaagde dit verhaal te publiceren. Die man loopt al geruime tijd met een fel gehavende roede rond. De wonde wil moeizaam genezen, en dat is maar goed ook. In het verhaal gebruikt Adenike haar eigen voornaam als derde persoon. Om begrijpelijke redenen verkiest ze niet het ik-vertelstandpunt. Schrijfster dezes heeft dit, in afspraak met Honeysuckle B’eremba, gerespecteerd.

    Bijlagen:
    LULLABY.pdf (280.1 KB)   


    12-03-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Weerzien

    WEERZIEN

    De zaken waren min of meer afgehandeld. Ieder van de broers en zussen Vanhoutte was zijns of haars weegs gegaan. Mauwerik stapte alleen verder door het stadje van eierboerpraatjes en koektrommelplaatjes, zonder concreet doel, gaande gehouden door een combinatie van nieuwsgierigheid en weerzin. Warenhuis Lana van weleer heette nu Pool Snooker Darts Palace. Op de plaats van bakkerij C. was bakkerij D. verrezen, met behoud van de twee grote ramen waarachter het manna in manden tentoongesteld lag. De inboedel en inhoud van het oude stadhuis waren luidens een mededeling op een bord verkast naar een nagelnieuw spuuglelijk complex aan de periferie. Mauwerik was er daarnet gepasseerd, op zoek naar een parkeerplaats voor zijn auto. De plompe kerk stond nog steeds in het midden: een kloek met brede flanken die hooghartig de middenstip van deze samenleving bezette.

    Bijlagen:
    WEERZIEN.pdf (352.8 KB)   


    27-02-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Acetijd

    ACETIJD

    Trine Selleslags, auteur van Het luchthavengevoel en Tien in de lucht, staarde somber voor zich uit. Drie maanden lang al was er geen enkel vliegtuig opgestegen noch geland in haar hoofd. Nee, dit was niet de angst voor de witte bladzijde. Dit was een blokkade. Een schrijversblok.

    Maarten Biesheuvel… Sergej Rachmaninov… Paul Marlee… hadden het ook meegemaakt.

    Gedichtloosheid op de Schaal van Dichter.

    Bijlagen:
    ACETIJD.pdf (298.3 KB)   


    02-11-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waardigheid

    DE WAARDIGHEID VAN HET BEROEP

     

    Marc Vansteendoorne was een kampioen in liegen en bedriegen. Dus maakte hij daar zijn beroep van, na het dubbele van de normale studeertijd aan de universiteit doorgebracht te hebben, wat hem de bijnaam Bismarck opleverde. Allerlei tuig van de richel, rare snuiters en excentrieke meninghebbers maakten nu hun opwachting bij hem. ‘Verdediging’ was bij Marc – Bismarck geen ijdel woord: hij woog 117 kilogram en sprak elk woord gedragen uit, alsof het een truffel betrof die hij aan het proeven was. Een dergelijke verschansing maakte indruk. Dat recht geschiede!

    Bijlagen:
    DE WAARDIGHEID VAN HET BEROEP.pdf (313 KB)   


    09-10-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jack-o'-Lantern

    JACK-O’-LANTERN


    Bladerdeegmaand oktober was halfweg. Straks kwam het geritsel van november, onderdak voor soldateske Vlaanderenblues, donkere dagen en oranje pompoenvreugde. Bartelijne Boens dreef het mes tot aan het heft in de pompoen. Er welde geen pus, sap of voortijdige pulp uit de wonde; de zomer was droog geweest, met voldoende zon. En Bartelijne had haar pompoenstruik geregeld van water voorzien. De vrucht hoefde bij zijn metamorfose dus niet te bloeden. Kerven betekende in dit geval geen sterven. Er kwam geleidelijk een hologige grijns tevoorschijn, veroorzaakt door twee gaten en een prikkeldraadmond, geschikt om te schrikken. Vervolgens lepelde Bartelijne de rest van de hersenen eruit, die plaats moesten maken voor de verlichting. Zo’n theelichtje hield het elke avond wel een paar uur uit. Sfeer aan de voordeur.

    Bijlagen:
    JACKOLANTERN.pdf (364 KB)   


    02-09-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boren naar olie

    BOREN NAAR OLIE

    (HET URSINIMYSTERIE)

     

    Pomm’o’Pomm was de hele maand augustus gesloten. De zaak had blijkbaar het stadsmonopolie over de ursini producten, want in alle andere delicatessenwinkels van Kortrijk stond de vermaarde ursini olijfolie gelijk aan toeten en blazen. Ofwel deden ze alsof ze de hooggeprezen olie niet kenden, ofwel daalden hun mondhoeken minachtend, ofwel schudden ze te snel van nee, ofwel probeerden ze je andere olie aan te smeren.

    Bijlagen:
    BOREN NAAR OLIE.pdf (349.8 KB)   


    24-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moord in Memory Lane

    MOORD IN MEMORY LANE

     

    GERALDINE – MAART

     

    In Memory Lane hangt vaak een zoete geur. Er woont een koekjesbakker. De werkplaats achter zijn huis geeft via een deurtje uit op het parallelle kasseisteegje met de garageboxen, achtertuinpoortjes en blinde muren van Memory Lane, dat zich door iedereen graag ‘De Boulevard’ laat noemen.

    Bijlagen:
    MEMORY LANE.pdf (350.1 KB)   


    14-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verslag

    VERSLAG GEVONDEN IN EEN LINKERLAARS GEMAAKT VAN HONDENVACHT

     

    Ik, Mikael Zinovjev, bedacht een extra middel om vijandelijke tanks onschadelijk te maken.

    Bijlagen:
    VERSLAG GEVONDEN IN EEN LINKERLAARS GEMAAKT VAN HONDENVACHT.pdf (204.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dood

    DOOD

     

    Na de leegte van de flessen hadden we een grote honger naar een volle maaltijd. We lieten de tuin van de jarige Maureen als een rampgebied achter en reden in colonne naar eethuis Het Vagevuur. We droegen het feestvarken op onze schouders naar binnen en weer naar buiten, want het was mooi weer en we wilden op het terras eten. Er was gereserveerd voor tien personen van het menselijke geslacht. Op dat feest – waarvan verder niets ter zake doet, want ik liet er het leven – zouden we de beroemde kogelvis eten, voorafgegaan door een veilige forel. Een forelgraat deed me de das om. Ik stierf nog voor de gevreesde kogelvis op tafel kwam. Het Vagevuur doofde die dag uit.

    Bijlagen:
    DOOD.pdf (187.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blaesstraat / Rue Blaes

    BLAESSTRAAT / RUE BLAES

     

    De opnames zouden gebeuren in de omgeving van het Vossenplein, de Blaesstraat en de Hoogstraat. En de Marollen natuurlijk. Maar die filmrol was me helemaal niet 'op het lijf' geschreven. Ik diende er asjeblief 30 kilogram voor aan te komen. Dat deed ik, zelfsubsidiërend. Want ik had die rol heel graag gehad. Cheeseburgers. Milkshakes. Viandellen van de frietkeet. De hele gefrituurde mikmak. Mijn adem stonk naar twee zeer warme maaltijden per dag. Toen alles in kannen en kruiken was, overleed de producent. Ik werd bedankt voor de rol en de filmplannen werden in de lade gestopt. Cut en fuck!

    Bijlagen:
    BLAESSTRAAT.pdf (245.8 KB)   


    04-08-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blinde vink

    BLINDE VINK

     

    Hoewel de grote dichter halfstok hing, ratelde hij er lustig op los. Een magere één meter negenennegentig verboog zich werkwoordelijk tot een magere één meter tachtig en werd aldus een koortskromme van speeksel en zweet en woorddiarree, gestut door een groteske staande microfoon. Het hoge slungelgehalte had hem altijd al de sympathie van het poëzieminnende gild opgeleverd. Bovendien rookte hij dapper vooruitstrevend wiet waar hij niet geheimzinnig over deed. Hij had er zelfs al de grens van zestig mee overschreden. Eigenlijk luisterde men niet naar de dichter. Nee: men hoorde hem ratelen. En dat werd gesmaakt. Men aanhoorde hem.

    Bijlagen:
    BLINDE VINK.pdf (319.8 KB)   


    21-07-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moeskopper

    MOESKOPPER


    Ebenezer Moffaert was een beminnelijk mens, maar dat werd voor een flink stuk ontsierd door zijn hebzucht. Steeds minder mensen roemden hem om zijn  beminnelijkheid.
    Moffaert E. – zo prijkte het op zijn naambordje onder zijn bel in residentie Old Brussels vijf hoog boven brasserie Hot Stone. Sommige van de steeds schaarser wordende bezoekers wezen hem op dat euvel. Of hij zich misschien in het leger waande? Of hij zijn eigen voornaam verloochende? Of hij een Hongaar was? Of hij zich de zoveelste minkukel in de pikorde van de menselijke soort voelde?
    Ebenezer Moffaert aka Moffaert E. haalde dan gespeeld mistroostig zijn schouders op. Het naambordje hing er al jaren en vervanging zou misschien centen kosten. Zijn gierigheid was de keerzijde van zijn hebzucht.
    ‘Zo vinden ze me rap’, placht hij dan te zeggen.
    ‘Waarom moet je rap gevonden worden?’
    ‘Ik wil maar zeggen.’
    Niemand moest Ebenezer Moffaert vinden. Tot op zekere dag iedereen Ebenezer Moffaert wou vinden: de man van wie beweerd werd dat hij in een stad aan de zee was komen wonen omdat hij dacht dat de gemeentebelastingen er gehalveerd waren – het was immers maar een halve stad; de andere helft was water.

    Bijlagen:
    MOESKOPPER.pdf (348.3 KB)   


    11-06-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.High Noon

    HIGH NOON IN NIEUW-VENNEP

    Best Western Hotel De Rustende Jager in Nieuw-Vennep lag er vredig bij die valavond. Het was veelbelovend juniweer: het voorportaal op een hopelijk spetterende zomer. Vlakbij lagen Amsterdam en Schiphol, maar in het moderne stadsdorp Nieuw-Vennep heerste pastorale rust. Op het langwerpige plein waren tenten en zeilen opgetrokken; er was een feest in aantocht. Gedempt geroezemoes en aangenaam gekonkelfoes borrelden op uit de fauteuils en de stoelen op het ruime  terras van De Rustende Jager, af en toe onderstreept door het hoge gesuis van een vliegtuig.

    Bijlagen:
    HIGHNOON.pdf (270.6 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Woede

    WOEDE

     

    Die vrijdagavond eindigde Anneessens’ tocht in de afdeling traumatologie van het Triskaideka-ziekenhuis. Veroorzaakt door een misverstand, maar aangewakkerd door alcohol belandde een fel vrouwenvuistje midden in zijn gezicht. Hij hield er zowaar een gebroken neus en kaduuk kaakbeen aan over, bekroond met een regenboogoog. Maar niet alleen hij moest daar gekalefaterd worden.

    Bijlagen:
    WOEDE.pdf (315.4 KB)   


    10-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moord op Killmouski

    DE MOORD OP KILLMOUSKI

     

    Het was in het holst van een bloedhete zomer. Half Europa had vakantie genomen; de andere helft lag op apegapen door de aanhoudende hitte. Golfbalduiker Gianluigi Pentangeli, booreilandbediende Rita di Laurentiis en onderwaterlasser Archangelos Karvelas waren aan het snorkelen in de Libische Zee bij het eiland Gavdos, het zuidelijkste punt van Europa – een speldenprik op geografische kaarten. Aan de overkant lag Afrika. Op het strand bewaakte dobbelsteeninspectrice Ilina Tsjechova hun kleren, hoewel er geen levende ziel te bespeuren viel.

    Bijlagen:
    KILLMOUSKI.pdf (188.5 KB)   


    03-05-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Windmolentje

    WINDMOLENTJE

     

    Het dodenveld ten noorden van mijn geboortestad was een zee van wit in een landschap van groen. Hoewel de oude begraafplaats in het centrum (dat ondertussen eivol lag) spectaculair oogde, met staaltjes van monumentale ijdelheid versus ten hemel schreiende verwaarlozing, maakte deze plek hier ook een beklijvende indruk. Net als de soldatenkerkhoven in de Westhoek van Vlaanderen. De gesneuvelden van het leger van God werden hier sedert enkele decennia onder een identieke witte zerk van ongeveer een halve meter hoog begraven. Soms prijkte de naam van de nog levende partner ook al op die grafsteen. Daar ontbrak dan nog één datum op.

    Bijlagen:
    WINDMOLENTJE.pdf (243.6 KB)   


    18-04-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Beschaving Waterstaat

    BESCHAVING WATERSTAAT

    Het was niet op een dag of een nacht gebeurd. Er was wel al jaren voor gewaarschuwd. Zelfs decennia. Het ging om een sluipmoord die pakweg een kort mensenleven in beslag nam. Eén politieke partij had in dat verband altijd het voortouw genomen, af en toe omwille van stemmingmakerij in tijden van verkiezingen gesteund door opportunistische milieusnobs van ‘traditionele’ partijen. Maar men had noch nationaal noch internationaal deze onheilsprofeten van het klimaat ernstig genomen. En toch.

    Bijlagen:
    WATERSTAAT.pdf (214.6 KB)   


    31-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Chinees

    DE CHINEES

    Hildegarde zat voor de zoveelste keer bij ‘De Chinees’. Dikke soep, rood of groenbruin, met geroosterde partjes brood. Zoetzure en gefrituurde hapjes als voorgerecht. Een keuzebuffet van verkavelde stukjes vlees, vis, sojascheuten, ui, prei, erwten en zwammen. Het sissen van de sauzen in de wokpan. Alweer een ‘spread’ die je voldoende energie leverde om de Chinese Muur mee af te joggen.

    Bijlagen:
    DE CHINEES.pdf (228.4 KB)   


    25-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Martelaar

    MARTELAAR


    Het beroep van martelaar had in Malachije (een door Kazachstan geduld scheurstaatje van 300 000 zielen) een heel andere betekenis dan de gangbare. Dat lag in de afgrond die er gaapte tussen passief en actief. Een martelaar onderging er namelijk niets zelf, integendeel: hij ondernam. Hij reisde de gevangenissen van het land af om zelf gevangenen te martelen. Bedoeling was die onder dwang hun geheime bergplaatsen van gestolen goederen en gelden te doen prijsgeven. Dat gebeurde in opdracht van de regering van Malachije, die in dergelijke gevallen een aanzienlijk vindersloon claimde. Zodoende scoorde de staat elk jaar nog wat extra zakgeld, dat anders voor vaak lange tijd onaangeroerd en verborgen zou zijn gebleven.  

    Bijlagen:
    MARTELAAR.pdf (296.4 KB)   


    14-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rus

    Ultrakorte oogwenkteksten over zwarte zielen.

    Bijlagen:
    RUS.pdf (288.2 KB)   


    04-03-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Essence

    ESSENCE

    Zijn gezicht sprak nooit boekdelen. Hij verborg elk hoofdstuk zorgvuldig. Ze staken een hand vooruit wanneer ze hem naderden. Gruwelijk. Zelf deed hij dat nooit. Zweet. De vergadering, de avond, het feest, de party, het etentje was naar de vaantjes wanneer zich dat voordeed. Zeep. Hij zweette water en bloed in de nabijheid van klamhandigen. Beter ware hen een molensteen om de hals te binden en hen in het diepste der wateren te gooien dan dat ze ook maar één vinger naar hem uitstaken. Water. Onwelriekende adems bestreed hij door ononderbroken zacht voor zich uit te blazen. De aanval was de beste verdediging. Andermans adem kon hij moeilijk behappen. Elke ontmoeting eindigde in kokhalzen. Sommigen stonken naar twee warme maaltijden per dag, begeleid door goedkope rode wijn. Deurklinken en dergelijke opende en sloot hij met zijn rechterelleboog. Hij hoopte vaak dat het regende. En woei, zo hard woei dat alles gereinigd werd. Een zelfreinigende wereld.

    Bijlagen:
    ESSENCE.pdf (225.7 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vaert wel

    VAERT WEL

    Op een mooie zomervalavond in de West-Vlaamse Mandelstreek stegen er reuzenzuchten uit het Varenpark op. Op de middenstip van het grote gazon kwam een enorme paddenstoel langzaam overeind, alsof hij uit een diepe slaap ontwaakte. Er prijkten twee verfpotten op de luchtballon, met erboven de slogan AAN DE LIJN… KLEUR… START! Verspreid over het park troepten duiven en mensen samen.
    ‘Niet morsen met die verf!’
    ‘Ha ha ha!’
    Hoeveel keer had de vaste bemanning in de mand dat al niet gehoord?
    De mensen in het Varenpark werden poppetjes; de luchtballon een stip, die weldra uitgegomd werd.

    Bijlagen:
    VAERTWEL.pdf (239.8 KB)   


    23-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kijkgelijken

    KIJKGELIJKEN


    Each of us has up to six lookalikes around the world. Are you ready to meet your match?

     

    An’ta had laten weten dat Babis andermaal met zijn Yellow Biber eenmansonderzeeër incognito naar zijn grot vertrokken was, van Piraeus naar het eiland Gavdos.  En dat een eventuele visite aan het eiland ook volstrekt geheim of undercover diende te gebeuren. De Griekse politie had namelijk nog een eitje te pellen met Babis. Dat was het sein voor Sjors D’Hainaut. Hij schakelde Zsa Zsa in en liet zich twee dagen later naar Kreta vliegen.  Ondersteboven. Dat was merkwaardig, maar noodzakelijk. De gelijkenissen tussen Sjors en de wereldbekende Babis waren immers te groot. Openbaar vervoer te land, te lucht of te water kwam niet meer in aanmerking. Het vliegtuigje moest dus ook onzichtbaar blijven voor radars en allerlei zoekmachines. Eigenlijk betrof het een eenmansdrone.

    Bijlagen:
    KIJKGELIJKEN.pdf (406.9 KB)   


    19-12-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rouwkop

    ROUWKOP

     

    ‘Verschoore Jimmy?’
    ‘Nee: Jimmy Verschoore.’
    ‘O, de leukste thuis, Jimmy?’
    ‘De slimste.’
    ‘Geen broer of zus, zodus?’
    ‘Nee.’
    ‘Spreek met twee woorden a.u.b. Vooral in het huis van God.’ 
    ‘Nee, nee.’
    ‘Meneer Charles.’
    ‘Meneer Charles,’ papegaaide Jimmy. 

    Bijlagen:
    ROUWKOP.pdf (235.3 KB)   


    29-11-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spa

    SPA

     

    Tarzan Vandezande, tuinboekenauteur, had net een theezakjesbruine hommel in een vingerhoed begraven toen Lazarus Thienpondt, kweker van zoute zeeaardappelen, eraan kwam via het achterpoortje. Even ruiste als een waarschuwing een windvlaag door de boomkruinen.

    Bijlagen:
    SPA.pdf (174.6 KB)   


    25-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Frietpeace

    FRIETPEACE

    1. HEILBOT

    Het was een donkere namiddag eind oktober, de dag voor de begraafplaatsen onder een zee van bloemen bedolven zouden worden. Bomen zwiepten heen en weer; bladeren regenden uit hun kruinen en tolden in dwaze kolken door de straten.
    'Heilbot!?' riep Rozzemussche uit.
    'Wel ja: gezond zeevet!' repliceerde Rapunzel.
    'Heilbot rijmt met frietkot! Ik ga liever naar frituur Monique dan naar dat viswijf in De Diepzee.'
    'Doe wat je niet laten kunt, vetzak.'
    'Dat zal niet mankeren, schraalhans.'

    Bijlagen:
    FRIETPEACE.pdf (391.2 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rough & Tough

    ROUGH & TOUGH

     
    Vandaag in R@ttenpraat
     
    Deze strip is getekend door Michèle Millecamps. De scenario's en de teksten zijn van Joris Denoo.
     
    R@TTEKET@T !!
     
    TUFFERUF !!

    Bijlagen:
    rt.pdf (8 MB)   


    24-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Allojjo

    ALLOJJO

    Of de Alliantie van Oude Jongeren en Jonge Ouderen

     

    Ik ben één. Ik ween.
    Ik ben zestig. Ik juich.

    Maar het is nog niet volbracht.
    ALLOJJO wacht.

    Dit is een citaat uit het dagboek dat Reinoud Dejonghe van plan was te schrijven. Het is bij dat citaat gebleven. Reinoud Dejonghe kreeg het namelijk zo druk met de Alliantie van Oude Jongeren en Jonge Ouderen dat hij niet eens de tijd meer had om zijn dagboek verder aan te vullen.

     

    Bijlagen:
    ALLOJJO.pdf (130.9 KB)   


    05-06-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Play it (again), Sam

    PLAY IT (AGAIN), SAM

     

    De glazen deuren schoven achter mij dicht. Het doek was gevallen. Ik haalde diep adem. Het was voorbij. Het was volbracht. Na achtendertig jaren, zesduizend studenten, tweeëntachtig boeken en negen blogs stond ik boven op de pui van mijn hogeschool voor lerarenopleiding. Ik had onderwijskundig en literair gepresteerd als moedertaaldocent en schrijver. Het vreselijke oen-woord ‘pensioen’ kwam nu in volle omvang en hevigheid op mij af. Ik was er bang voor geweest, in mijn dromen en overdag, tussen de dromen door, maar door de domme voldongenheid van een nieuwe recente ‘cultuur’ van bemoeizucht, betutteling, toenemende werkdruk en besparingen – dit alles gedicteerd door een omhooggevallen tweede klasse; de ‘hoofddrollen’ in deze mallemolen – kreeg dat gevreesde woord nu meer en meer de oen-klank van ‘groen’, dus fris. De oude jongere en de jonge oudere in mij zouden samen deze duik uitvoeren. Doen!

    Bijlagen:
    PLAYIT.pdf (327.8 KB)   


    24-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zwanenzang

    ZWANENZANG

    Het was leuk omdat het ietwat gevaarlijk was en ze bovendien betrapt konden worden. Hij was de dader in een manhaftig bestaan; zij zijn medeplichtige in een droomscenario. Ze hadden de zwaan bij nacht en ontij in het stadspark afgezonderd en aan alle kanten met touw stevig vast gestrikt. Dat verliep niet zonder slag of stoot. Bloed en blauwe plekken waren hun deel. Daarna verfden ze de zwaan zwart. Ze lieten haar vervolgens via een vooraf vrijgemaakte toegang los in het stadhuis, dat met zijn achterkant op het park uitgaf. Toen ze de touwen door hadden geknipt en de plakband van rond haar roeptoeter verwijderd, stormde ze waggelend, blazend en kwaad gorgelend het donkere stadhuis in, een spoor van zwarte vegen achterlatend. De zwarte zwaan was de voorbode van hun campagne. Ze klapten een high five, ruimden hun eigen sporen zo goed en zo kwaad als het ging op (een palet van zwarte vegen, rode schrammen, blauwe plekken) en spoedden zich naar Het Voorgeborchte, hun stamcafé. 

    Bijlagen:
    ZWAAN.pdf (353.8 KB)   


    27-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De Donderdagpapers

    DE DONDERDAGPAPERS

    Op 4 juni 1973 waaide het zo hard dat de vogels uit de lucht werden gemept. Door dat windgeweld kukelden enkele reeds lang uit de kalenders geschrapte heiligen uit hun nissen van de ziekenhuiskapel Sint-Aloysius in Bloemfontein naar beneden en spatten er in gruzelementen uiteen. In de valavond werd in de aanpalende materniteit Bjarne Donderdag geboren. Zijn vader, piloot bij de Suid-Afrikaanse burgerluchtvaart, was die zomer door de afgod van het grondverkeer van zijn moto weggeplukt. Nu rustte hij onder een witte steen. Zijn moeder, logopediste en ontwerpster van drie kinderprentenboeken, scheidde hem af met voorbedachten rade. Ze hoopte op een zoon, en ze kreeg inderdaad zoals voorspeld een kind met een komma tussen zijn beentjes. Ze hoopte ook dat hij astronaut zou worden, de rappere versie van piloot. Dat viel nog te bezien. Bjarne was haar eerst- en laatstgeborene. Tijdens de bevalling weerklonk ergens in het Aloysius-ziekenhuis pianomuziek van Rachmaninov, terwijl buiten het tempeest mensen bij de steil achterover geharkte haren greep en ze tegen de gevels blies en hemelwater in grote rimpels over straten en pleinen uiteenwaaierde.

    Bijlagen:
    DONDERDAGPAPERS.pdf (299.5 KB)   


    23-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De klakkelozen

    (TEGӘN) DӘ KLAKKӘLOZӘN

     

     

    I: Kroniek van dә lopәndә gәbeurtәnissәn

     

    Bovәn әt gәrechtsgәbouw wiektә әn reigәr met әn mensәnpink in zәn snavәl.

     

    Feit. Soms leek Judas van dә aardbodәm vәrdwenәn.

    Fout. Dan zat hij ergәns met әn probleem.

    Feit. Hij was dә mensәn en hun mensheid evәn beu.

    Fout. Hij hersteldә van enkәlә vәrslavingәn.

    Feit. En hun klakkәloosheid.

    Fout. Of van әn depressie.

     

    Judas, zo leek hәt, was әn kampioen in afwezәgheid, ontbrekәn, ontstentәnis. Hij dook dan weer wel op waar hij helәmaal niet werd vәrwacht.

    Zәn vriendәn Kathaleen, Ovәrlord en Pops warәn dat gәwend van hem. Met zәn vierәn haddәn zә op әn zattә avәnd ook een denktank opgәricht.

     

    Hun programmapuntәn pro:

     
    1. d
    efusionering van dә stedәn en gәmeentәn;
    2.
    Әn andәr schrifttekәn voor dә alomtegәnwoordәgә maar zeer vәrschillәnd gәschrevәn en daarom vәrwarrәndә doffә ә in hәt Nedәrlands;
    3. hәt rechtop bәgravәn van dә dodәn, zo dezәn niet voor vәrassing haddәn gәkozәn;
    4. h
    әt eigәndomsrecht van dә burgәr over dә luchtzuil bovәn zijn grond & woning, zo hij dezә had aangәkocht.     

     

    Hun enәgә programmapunt anti: klakkәloosheid

     

    Pro (1): tәrug naar dә gәplogәnhedәn en gәbruikәn van voor 1977;

    Pro (2): hulp en steun voor kindәrәn en buitәnlandәrs bij hәt aanvankәlәkә lerәn lezәn en schrijvәn van onzә taal. Voorstel: ә. Dә druk bәzettә e dus evәn op zәn kop zettәn;

    Pro (3): zuinәg omspringәn met dә ruimtә op dezә aardә;

    Pro (4): om zo bәvoorbeeld bombardәmentsvliegtuigәn hәt overstekәn bovәn dә eigәn territorialә lucht tә bәlettәn. Grip op dә ovәrheid.

     

    Anti : tegәn dә vәrkleutәring, popularisering, gәlijkmaking, clichévorming, idolatrie, nabootsing en vooral dә klakkәloosheid waarmee dit allәs hedәn tәn dagә gәbeurt.

     

    Abstraheringәn:

     

    1: promotie van dә middәlpuntvliedәndә zwaartәkracht;

    2: dә stommә zwaartәkracht op zәn kop;

    3: ondәrgrondsә verticaliteit als protest tegәn zwaartәkracht;

    4: ontsnapping aan dә grootstә dommәkracht tәr werәld: dә zwaartәkracht.

     

    Anti: platheid, horizontaliteit, vәrvlakking

    Bijlagen:
    KLAKKELOZEN.pdf (305.7 KB)   


    22-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Droomvrienden

    DROOMVRIENDEN

    Ulrich kwam eraan, in die oude grote onmogelijk gele wagen van ‘m, met zachtzinnig gesnor en lieftallig gepruttel, zwoegend met een stug stuurwiel. Van hieruit leek het althans op zwoegen, want zijn tong hing uit zijn mond. Aan kop en staart van dit opvallende voertuig hing een Russische merknaam. Boven dat gele Oostblokvehikel was de blauwe oktoberlucht gedrapeerd, met daarin de witte remsporen van een fraaie nazomer. Een weertje om spionnen uit te wisselen, een benefietgebeuren bij te wonen of aan zondagswetenschappen te doen. Wat ook vandaag de datum wezen mocht: dit waren omstandigheden om naar te fluiten.

    Bijlagen:
    DROOMVRIENDEN.pdf (413.7 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Waarom God zwijgt

    WAAROM GOD ZWIJGT

     

    Hoe kwam ik de verkeerde lieveheer op het spoor? Wie maakte er me waar attent op? Geen idee. Om te controleren of het misschien een droom betrof, polste ik in de loop der jaren verscheidene mensen. De meesten vonden het amusant. Enkelen knikten. Een belijdende gelovige nam me mijn vraag kwalijk. Iemand zei dat ik niet had gedroomd: een verkeerde lieveheer was als een foutief getande postzegel, een schrijffout in een belangrijk document of een historische verspreking in een toespraak. Een curiosum dus, een merkwaardigheidje, ja: misschien een dingsigheidje.

    Bijlagen:
    WAAROM GOD ZWIJGT.pdf (471 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Droomoord

    DROOMOORD

    Het huis rust stevig op zijn heupen. Het lijkt niet uit zijn evenwicht te brengen. Aan de ene kant zit wat ook aan de andere kant zit. Het is drie verdiepingen hoog. Het huis steekt zijn tong uit via een spookachtig mooie voortuin. Je kan rechts en links ook om het huis heen. In de grote achtertuin staat een reusachtige boom. In de zomer roert hij schuimig zijn kruin. In de winter betast hij de hemel met zijn tentakels.

    Bijlagen:
    DROOMOORD.pdf (317.5 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tentoonstelling!

    TENTOONSTELLING !

     

    Op de Omvaart dreef een zwarte hoed. Walerik schrok en remde. Nog meer mensen hadden het drijvende hoofddeksel opgemerkt. Ze bleven op de Broeikasbrug en de visgraatparkeerplaatsen langs de Omvaart samentroepen. Walerik manoeuvreerde zijn auto aan de kant, stapte uit en spiedde het grijze water af. Er kwam wat beweging in de toeschouwers toen nog een hoed passeerde: het volstrekt grijze hoofddeksel van een doorsneemens. En toen een derde hoed voorbijdreef, zo'n akelig groen ding met een veer erop, was Walerik gerustgesteld. Ook bij de andere toeschouwers verdween de sensatiezucht toen nog twee dameshoeden, een baskenmuts, een matrozenpet, een bonte baret, drie werkmanspetten, nog drie zwarte hoge hoeden, een koksmuts, een rood kapje, een beestenbontje en zeven puntmutsen defileerden.

    Eén hoed op het water kittelt de sensatiezucht. Veel hoeden op het water veroorzaken schouderophalen:  pff... kunst in het spel. De wateroptocht werd besloten door een onbemand bootje met reclamepanelen.


    Daarop stond : 

    SCHIMMEN & SCHADUWEN. EXPOSITIE 'T OMVAARTPAND.

    Iedereen droop ontgoocheld af. De twijfel was verdwenen: géén zelfmoord, géén grappenmaker. Wel weer zo'n artiest, die het eerder in de gekte dan in de diepte zocht. Gerustgesteld reed Walerik naar zijn hoofdkwartier.  Niemand onder de geliefden was verdronken. Ook Steffie niet, die aardige stoot die af en toe onder zo'n zwarte hoed woonde.   

    Bijlagen:
    Tentoonstelling!.pdf (386.8 KB)   


    21-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Japan

    JAPAN

    ‘Ik had altijd al Japan willen zien.’

    Hennebel werd gearresteerd niet ver van het filmmuseum in de Japanse wijk van Parijs nadat hij er in een bordeel een prostituee had vermoord.

    Bijlagen:
    JAPAN.pdf (270.2 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verborgen geschiedenis

    DE VERBORGEN GESCHIEDENIS VAN DT

     

    (Afrekening met personages)

     

    De informatica was al zo specialistisch en oververhit geworden, dat de Secret Service terug wenste te grijpen naar het ouderwetse geheimschrift op papier. Walerik Decadt werd daarvoor aangesproken. Hij was namelijk de perfecte incarnatie van de stille, die ook de helft van zijn leven besteedde aan lezen. Hij vormde een combinatie van stugge NIMBY (Not In My Backyard), verstrooide WILF? (What Was I Looking For?), metroseksuele huismus die tot ‘s middags in kamerjassen rond baggerde, bedenkelijke vrijgezel met gealcoholiseerde levenswandel, kortom: de doctorandus die wel eens in een rondborstig huwelijk verzeilen en verzanden kon – alle ideale dekmantels. Dit alles deed zich namelijk voor in de perceptie van Gestudeerde Jan en Housecooking Sally.

    Bijlagen:
    DE VERBORGEN GESCHIEDENIS VAN DT.pdf (365.9 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen verhaal

    GEEN VERHAAL

    Erica verscheen in de deuropening met haar hairbag nog in slaapstand. Toch heide het brons van de kerktorenklok al elf dreunen in het collectieve bewustzijn. Ze begroette haar bezoeker met een scheet.
    ‘De wind vanachter, schat. Je zult nu de zwarte walm van alle ramen van je ziel moeten wassen. Hoor: het aperitiefuur heeft geslagen.’
    ‘Je hoeft de klokkentoren niet te ondertitelen.’
    ‘Lekker uitgeslapen?’
    ‘Weet niet, want ik sliep.’
    ‘Gevat antwoord. Onbeleefd. Laat me erin, warhoofd.’
    ‘Schaamluizen zoeken de warmte op hé.’
    ‘Zou Jurka al weer tot de levenden behoren?’
    ‘Dat betwijfel ik ten zeerste.’
    ‘Het heeft geen zin haar op te zoeken: net zo goed zit ze alweer ergens op café.’
    ‘Bij de ondoden dus.’

    Bijlagen:
    GEEN VERHAAL.pdf (327.9 KB)   


    19-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Paaps, Turks, Pruisisch

    LIEVER PAAPS DAN TURKS, LIEVER TURKS DAN PRUISISCH                   

     

     

    (01) Op een valavond in april 2005 werd de oude Duitse kardinaal Ratzinger de 265ste paus. De rookontwikkeling van het oubollige kaduke Vaticaankacheltje binnen in de Sixtijnse kapel was zo onverwacht hevig dat de bejaarde kardinalen half groggy ijlings hun stem uitbrachten. Ze hoestten zowat hun roodkapjes van hun kruinen. Door deze haastklus – een regelrecht gevolg van dat kaduke kacheltje – werd de oude Beierse kardinaal Joseph Ratzinger de nieuwe paus. Voorheen was hij immers ook alom gedoodverfd als de grote kanshebber. De kardinalen steunden dus de bookmakers, terwijl ze eigenlijk in de waan waren dat de Heilige Geest (in de gedaante van grijze rook, die noch wit, noch zwart was of dat ook maar wilde worden) hun stemgedrag dicteerde. Hun opwelling schreven ze aan hogere machten toe.

    Bijlagen:
    PAAPS.pdf (283.6 KB)   


    17-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bakkes

    BAKKES


    Ik hou van maandagen. Dat is altijd zo geweest. Dan voel ik extra energie. Elke week opnieuw komt dat terug, met de regelmaat van een boeddha. Hiermee sta ik waarschijnlijk haaks op zowat iedereen. Net zoals ik echt wel van ‘slecht weer’ hou: regen, wind, storm, boze buien.

    Het was zo’n maandagavond met gezellig herfstweer. Het woei zichtbaar en hoorbaar. Fijn zo. Ik had drie dagen in Friesland en Nederland achter de rug, in het kader van een project met dichters en beeldend kunstenaars. Leeuwarden, Harlingen en Rotterdam waren meegevallen. Weidsheid van landschappen; grenzeloosheid van hotelkamers; wind toe.

    Als het hier in Harlingen stormt, liggen de toeristen te schudden in hun pensionbedden.

    Bijlagen:
    BAKKES.pdf (445.5 KB)   


    16-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Split

    SPLIT

    Op het ogenblik dat Erica Blankenbergh op vrijdagavond in sfeercafé De Woede der Noormannen een tomatensap aan het uitschenken was voor de schepen van Sport, begon de aarde in tweeën te splijten. De aarde, synoniemen: wereldbol, aardkloot, blauwe planeet, wereld, Moeder Aarde, het ondermaanse. Dat ging aanvankelijk gepaard met een onhoorbaar gekreun uit de diepste ingewanden van deze Moeder, dat alleen op de schaal van een dichter te registreren zou zijn.

    Bijlagen:
    SPLIT.pdf (295.4 KB)   


    15-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geen genade

    GEEN GENADE

    (‘Door hem, met hem en in hem’)


    ‘Als ik mijn baard een paar dagen laat staan, voel ik me vuil,’ zei Daniël E.
    Veelbetekenend monsterde hij mijn tronie. Meer dan dertig jaar later zou ik me laten ontdopen. Daniël E. was toen al dood, maar hij zat daar toch voor iets tussen, zonder dat hij dat ooit had durven of kunnen hopen, geloven of zelfs maar beseffen.

    Bijlagen:
    GEEN GENADE.pdf (383 KB)   


    14-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onbewaakt ogenblik

    ONBEWAAKTE OGENBLIKKEN

     

    Het was in de tijden dat men bij gebrek aan inspiratie doodgewone typetjes in alledaagse situaties op affiches van culturele manifestaties zette (en iedereen dat na-aapte), dat men bij gebrek aan inspiratie het haar tot dicht tegen de schedel afroetsjte teneinde via deze concentratiekamp-look kaalheid te verhullen en tot het leger der gelijkgeschakelden toe te treden (en iedereen dat na-aapte), dat men bij gebrek aan inspiratie alom de slogan Wij maken het verschil zag opdoemen maar niemand echt dat verschil maakte (en iedereen dat na-aapte), dat men bij gebrek aan inspiratie ging coveren, playbacken, samplen en kopiëren alom (en iedereen dat na-aapte), dat men bij gebrek aan inspiratie zielloze e-mails de wereld inzond en zelden zelf reageerde op geschreven berichten (en iedereen dat na-aapte), dat men bij gebrek aan inspiratie de televisie en hun tateraars als bron en evangelie en autoriteit ging beschouwen en de bête slogan Gezien op tv voor onvoorwaardelijk juist en goed en waar aannam (en iedereen dat na-aapte), het was in die droevige tijden zonder inspiratie dat wie een vondst deed, verdacht was, en voor aap stond.

    Bijlagen:
    ONBEWAAKTEOGENBLIKKEN.pdf (406.5 KB)   


    13-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maar...

    MAAR …                                                                                        

    Killmouski wandelde onopvallend over het zonovergoten Dennisplein.

    ‘Wat!? Wat is dat!? Hoe kan dat nu: onopvallend wandelen?? Doe dat eens voor, ja? Vooruit! En zonovergoten graag, dat we het allemaal onopvallend heel goed zien!’ tierde de docent Creatief Schrijven.
    ‘En nog iets… ‘ brieste hij door. ‘Wie… wie… o boeiende wie mag er dan wel op dat zonnige Dennisplein wonen hé?! Hé, schrijvelaar? Meneer Tennis misschien? In bed met mevrouw Ace? Is het van dat, ja? Laat me niet stikken van het lachen hé! Noem jij dat schrijven??’
    ‘Maar… ‘
    ‘En Killmouski? Killmouski!? Is dat een undercovernaam misschien? Ik noem dat een woordspeling met snorharen. Hoe bestaat het!’
    ‘Maar… ‘
    ‘Vooruit: opnieuw. Iets anders. Schone lei. Proper doekje. Verse luier. Nieuwe braakbal. Of zijn dat te moeilijke metaforen voor je?’

    Bijlagen:
    MAAR.pdf (290.5 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Van de kook

    VAN DE KOOK

     

    De dag dat ik Gordon Lawson googelde, rees de zon al vroeg uit haar nachtpan: bakkend, schroeiend, blakerend. Het had al anderhalve maand haaientanden gesausd. In die periode lag ik met een gecompliceerde rechterbeenbreuk thuis, mijn buikvlees ondertussen als een vergiet geperforeerd door dagelijkse injecties. Om de tijd te doden en bij gebrek aan goeie films of docu’s bekeek ik op tv alle kookprogramma’s die ik maar binnengezapt kon krijgen. Misschien leerde ik nog wat bij. Koken zat in de lift. Op de jaarlijkse nationale Boekenbeurs waren de grote mannen (tiens: de vrouwen? Tijdgebrek?) de koks geweest: duizenden mensen hadden hun boeken gekocht. Literaire auteurs verdwenen erdoor in het niet. Thrillerschrijvers flambeerden wanhopig hun whodunits met recepten, drankzucht of gastronomie. Het leek wel alsof de hele wereld aan de kook was. Koks waren de nieuwe rockstars.

    Bijlagen:
    VAN DE KOOK.pdf (273.5 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wild!

    WILD!

    In het land waar het op dinsdag altijd regent, was het woensdag. De chef-kok van restaurant PAPILLO was slechtgemutst. De regen sausde die dag namelijk ook onverdroten naar beneden.

    ‘Ik lust je rauw, groentje!’ snauwde hij naar de kersverse dessertkok. Die had net per ongeluk (leek het) een klodder chocolade in een van de frituurmanden gekatapulteerd. Toch een fraai staaltje van culinaire ballistiek, voorwaar; het was van dezelfde orde als het omhoog gooien van pannenkoeken of het zwierige jongleren met pizza’s. De werkplek van Tore was immers ettelijke stokbroodlengtes verwijderd van de brand- en sishaard van chef-kok Rudy.

    Bijlagen:
    WILD!.pdf (297.2 KB)   


    10-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.KLKN

    KLKN

    Alleloeja was misschien wel niet thuis. Maar het was toch vrijdag? Jezebel belde nog eenmaal aan, zette twee passen achteruit en tuurde naar boven. Geen beweging, geen geroep, geen sleutelbos die pijlsnel naar beneden daalde. Het leeuwenkopje linksboven in de deur, van wie de tong de beldienst uitmaakte, leek haar spottend aan te kijken. Jezebel plukte de kauwgum van tussen haar tanden en plakte die op de tong van de koning der dieren. Daardoor ging de bel andermaal over, maar Jezebel keek niet eens meer om toen ze zich terug naar haar Skoda haastte.

    Bijlagen:
    KLKN.pdf (282.2 KB)   


    09-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Trio

    TRIO

    Ik vulde een bescheiden reistas, harkte de overgebleven haren op mijn hoofd naar achteren en vertrok op bedevaart naar de meest zondige stad die ik kon bedenken: Hamburg. In de auto belde ik Lotte op: dat ik effectief vertrokken was. Het woei stevig en ook ik gaf gas. In mijn aanloop naar het netwerk der autostrada sneuvelde een bermkip onder de wielen van mijn inktzwarte Saab; haar veren warrelden als een sneeuwbui in mijn achteruitkijkspiegel. Op tien kilometer van de zondige havenmetropool kon ik nog net een egel ontwijken, dacht ik, maar in een flits merkte ik dat hij al doodgereden was. Ik was over lijken gegaan en bereikte eindelijk Hamburg, havenstad en ook deelstaat op zich aan de Elbe, met meer water dan Amsterdam of Venetië.

    Bijlagen:
    TRIO.pdf (287.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Black Musk

    BLACK MUSK

    Er moest toch iemand de boekhouding van deze dwaze wereld bijhouden? Dat kon niemand anders zijn dan Edwin Boens. Immers: van jongs af werd zijn schedel door zuinige haargroei getooid. Bijna engelachtig. Tevens torste hij een haakneus, aan weerskanten waarvan een kraaloogje als een blinkend muntje de wereld in de gaten hield. Zo iemand moest wel accountant worden.

    Bijlagen:
    BLACKMUSK.pdf (297.6 KB)   


    06-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stok

    STOK

     

    (EEN PUNTIG VERHAAL)

     

    Ik had zelfs niet eens laveloos gezopen toen ik die zomeravond begin juli van een barkruk kukelde en mijn rechterbeen op twee plaatsen brak. Ook die verdomde trottoirband vlakbij deed me geen deugd. (We zaten immers buiten aan De Woede der Noormannen, onze stamkroeg).

     

    Ik slaagde er nog in mijn auto te bereiken even verderop en naar huis te rijden. Een mens in nood is tot mirakels in staat. Zelfs thuis de trap op naar mijn bedstee kon nog, maar dan wel als een baviaan. Enkele uren onrustige woelslaap stelden het verdict uit. Ik werd wakker met diverse beperkingen.

    Bijlagen:
    STOK.pdf (456.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Winnetou

    WINNETOU       

     

    Winnetou Degrande was noodgedwongen een navelstaarder. Hij zat al jaren in een rolstoel en keek dus nillens willens recht in de buiken en navels van de ‘lopers’, zoals hij de tweebenigen noemde. Vaak zeilden de blikken van die lopers zelf over hem heen. Dat hield twee mogelijkheden in.

    1.     Hij had net zo goed iets doods onder hun voeten kunnen zijn.

    2.     Ze probeerden luchtig om te gaan met zijn beperking en vooral niet naar zijn wielen te kijken die zijn lamme benen vervingen.

    Om hem van een dezer mogelijkheden te vergewissen, diende Winnetou Degrande zelf beaat zijn hoofd te heffen en hen ogenschijnlijk onderdanig aan te kijken, als een hondje dat een koekje is beloofd als het eens gaat opzitten.

    Bijlagen:
    WINNETOU.pdf (312.7 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kid Katanga

    KID KATANGA

     

    De moord op thrillerauteur Rick Syracuse was natuurlijk gloeiend heet nieuws. De man had immers zelf een aantal papieren moorden op zijn geweten. Zijn kerfstok was zijn schrijfstok. Het was bekend dat Rick Syracuse zijn moordverhalen in ouderwetse inkt drenkte en koppig weigerde zijn manuscripten digitaal of zelfs maar getypt bij zijn uitgeverij in te leveren. Men leerde ermee leven bij uitgeverij PlotPlus, want de moorden van Syracuse betekenden kassa.

    Nou, in levenden lijve was hij nu dus zelf vermoord.

    De eeuwenoude vragen luidden: wie, hoe, waarom?

    Bijlagen:
    KID KATANGA.pdf (320 KB)   


    05-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Curriculum vitae

    CURRICULUM VITAE

     

     

    ‘Zz … oeff!’

    ‘Oeps, was me dat effe schrikken, zeg! Wat was dat?’

    ‘Dat? O, niks bijzonders, dat was je leven, knul.’

    ‘Ai, kan ik er nog een? A.u.b.?’

    ‘Sorry maat, geen gezap meer.’

     

                                                              (naar John Cleese & Connie Booth in F.T.)

     

    Edelachtbare

     

    Ik werd geboren toen het in de verte dreigend rommelde. Boven mijn lage streek hing een muisgrijze zakdoek gevuld met snot van God, klaar om bij de eerste bliksemschicht en het daaropvolgende geknetter zwaar uit het zwerk te komen vallen. De wind kon elk ogenblik plaats maken voor het plenzen van regen, aangevuurd door witgele zigzaggers, begeleid door hemelsbreed geroffel. Een moordweertje, Edelachtbare! Al vlug verschoot het stadslandschap enkele tinten donkerder. Hier en daar hing nog een sliert licht te weifelen tussen vaalwit, vuilgeel en verontwaardigd oranje. Een klad duiven steeg lijkwit naar de loden hemel op – waar  naartoe in hemelsnaam?

    Bijlagen:
    CURRICULUM VITAE.pdf (380.6 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.G, seriemoordenaar

    GEORGE, SERIEMOORDENAAR

    George (neem die vreemde Engelse linkse bocht in de mond bij het uitspreken van de klinker in de naam) was een ongewone seriemoordenaar. Zijn serie betrof namelijk alle series van al zijn collega’s. Dat zat zo: George nam van elke serie zelf één moord voor zijn rekening. In hoogsteigen persoon. Als kameleon en copycat had hij daar het talent voor. Alle seriemoordenaars kregen dus eigenlijk een moord te veel op hun kerfstok gegrift, zo ze al gevat werden en alles bekend hadden. En zodoende bleef George buiten schot, want het kon een seriemoordenaar helemaal niet schelen hoeveel hij er vermoord had. En als het hem wel kon schelen, dan was hij zelfs fier op het grote aantal. Daardoor kon George lang op de arbeidsmarkt actief blijven. Hij bezat als het ware een geheim monopolie. Wat dat betrof: geen recessie voor de kerel. Toch deed één bepaalde moordpoging hem de das om.

    Bijlagen:
    GEORGE.pdf (317.5 KB)   


    03-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Red & Yellow

    SOMETHING RED, SOMETHING YELLOW   

     

    Zoals gewoonlijk sijpelden ze ’s ochtends met z’n tachtigen het grote gebouw van productiehuis ?CAKEJE? binnen vanuit diverse invalshoeken. Daardoor merkten ze het eerst niet van elkaar. Pas toen zoals elke dag groepjes en groepen ontstonden en de eerste noodgedwongen samenscholingen (‘vergaderingen’) zich voordeden, begon het ze op te vallen. En dat zorgde voor onuitgesproken verbijstering. Nochtans betrof het geen ‘speciale’ dag, pakweg Valentijnsdag of Secretaressedag.

     

    Veel vrouwen droegen die dag iets roods, zes vrouwen droegen iets opvallend geels en een paar uitzonderingen liepen er doodgewoon bij. Nog een andere uitzondering betrof Loredana, die uitdrukkelijk zowel iets roods als iets geels droeg, maar helemaal niks met Spanje of een furie te maken had. Alleen Michèle was natuurlijk weer met saai blauw omhuld.

    Bijlagen:
    SOMETHING RED.pdf (443.6 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Openbare vervoering

    OPENBARE VERVOERING

     

    Er klinkt iets radeloos door in de grondige dreun van stadsbussen die alsmaar meer en sneller en voller en nog meer menselijke lijven van hot naar her en terug openbaar vervoeren, het is een aardse treurnis die van geen ophouden weet en steeds zichzelf herhaalt, en elk uur van elke dag weer doorzindert.

    Men wordt daardoor niet per se overmand door aanvallen van gezelligheid.

    Evenmin wordt men er duizelig van gezondheid door.

    En toch… zoals de junizon kan spetteren op dit algehele gebeuren… Of desgewenst… zoals de novemberregen dit alles kan bevochtigen… Men legge begrip aan de dag.

    Bijlagen:
    OPENBAREVERVOERING.pdf (248.4 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Man, Robocop, Skeletor

    HE-MAN, ROBOCOP & SKELETOR


    Het druivenpitje bleef even aarzelend zweven aan het wateroppervlak vooraleer het pijlsnel zonk. Het was daarnet met kracht uit de mond van JF gemikt, eigenaar van een niervormig vijvertje en een druivelaar. Medio september waren de druiven goed en zoet. Merels hadden er zich vrijwel de hele mooie zomer te goed aan gedaan. Zuur, zoet, klein, groot, groen of blauw: ze smikkelden het zonder onderscheid naar binnen. Witte vlekken op de bladeren signaleerden hun aanwezigheid. Er schoten gelukkig nog genoeg trossen over voor de mens, genaamd JF, eigenaar van dit stadstuintje.

    Bijlagen:
    HE-MAN.pdf (171.1 KB)   


    02-01-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moord op mama

    MOORD OP MAMA                             

     

    ‘Je bent wat je eet’. Mensen met iets ergers dan een opinie, namelijk een overtuiging, proberen je dat wijs te maken. Goed, als dat zo is, dan ben ik een bijzonder zoete, zachtaardige jongen. Ik ben verslaafd aan chocolade. Niet eens de echte fondant, maar wel de schijtbruine nepchocolade. De zoetste dus, niet de bitterste. Als ik echter aan rauwigheid doe, dan heeft dat niets met eten te maken, maar alles met drank. ‘Drank’ zijnde metafoor voor alcoholhoudende drank. Dan ben ik misschien wat ik drink. Ik sta dan heel ver van de huisbelprofeet, die op zaterdagmiddag verkondigt: ‘Zeewier eten is erg gezond’. (Eigenlijk verwoordt hij het Bijbelser: ‘Het eten van zeewier is gezond’). Dan verkoop ik zo iemand bijvoorbeeld een verbale dreun, zowel voor de inhoud als voor de verpakking van zijn boodschap, en ook voor zijn slechte timing. Dan gedraag ik me zouteloos. Dan staat rauwkost tot mij zoals olie tot vuur, Saddam tot Bush. Het wordt rouwkost. Ik kan de gezondheid van betuttelaars ernstige schade toebrengen.

    Bijlagen:
    MAMA.pdf (319.9 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Als het hert spreekt

    ALS HET HERT SPREEKT

     

    Aan de muur boven de deur hang ik, Rudy de hertenkop. Er steken zachte ogen in, maar er staat ook een gewei op dat bijvoorbeeld mensenvlees open zou kunnen rijten. En ja: de muren hebben dus oren.

     

    Met deze hoofdrol in een Vlaamse huiskamer ben ik niet erg opgezet. Een tochthond als hoofddrol bij de scheur onder de deur heeft het ietwat beter, want hij behoudt tenminste het overzicht over zijn lijf. Ik niet. De rest van mijn lekker lijf is al jaren geleden verspreid over enkele kerstdiners. Dieren met kerst: kijk uit! Ik ben voor driekwart opgesoupeerd. Een ondernemende chef-kok vermaalde zelfs mijn hoefjes ten behoeve van dure heren die na de maaltijd misschien van bil wensten te gaan met een aanpalende tafeldame. Te wijten aan de wijn kwam het er niettemin nooit van. Anders had ik dat wis en drie gevoeld. Mijn edel hertenvlees gecombineerd met de weldaad van dieprode nectar hadden alle energie uit de genodigden doen vloeien, al zag de beweging er toen omgekeerd uit: ik ontnam ze hun kracht, maar zij aten mij. Mijn ziel echter heeft geen sterveling ooit weten te bemachtigen of te slachten: die blijft hunkeren in het schrijn van mijn opgezette kop, zeg en schrijf maar: hoofd.

    Bijlagen:
    HERT.pdf (318.3 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Sluis!

    SLUIS!

     

    ‘Verzaken aan je plicht kan een held van je maken. We zeggen en schrijven 1606, tijdens de kermisdagen in Sluis. Jantje van Sluis, de klokkenluider, was dronken geweest. Hij versliep zich die volgende ochtend. Zo vergat hij de klokken te luiden. Bij dat eerste klokgelui wilden de Spanjaarden ten aanval trekken. (Sluis was hun voorheen weer ontfutseld door de Hollanders. Ze wilden het terug). Dat bleef dus maar uit. Zo redde Jantje Sluis. Als dank mocht hij voor altijd de klokken in het Belfort van Sluis bespelen.’

     

    Ik hield van water en wind. Daarom zocht ik vaak plaatsen op waar deze combinatie zich voordeed. Toen ik ontdekte dat er in deze woestenij ook aardige mensen woonden, frequenteerde ik meer en meer Nederland. Dit geschiedde bijvoorbeeld in Alkmaar, Amsterdam, Utrecht, Volendam, Leiden, Rotterdam, Dordrecht, Zwolle, Vlissingen en het vaakst Sluis: we woonden immers een tijdlang in het nabije Brugse Vrije.

    Bijlagen:
    SLUIS.pdf (424.4 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Raaf

    RAAF

     

    Oude Engel

     

    De kou rook naar grijs, maar de lucht zat blauw als wintermelk toen Oude Engel zin kreeg in een bord erwtensoep. Even later baadde hij in de kunstmatige warmte van kaffaat Rokade. Net voor Otto zijn tafeltje naderde, besloot Oude Engel het op een donker bier te houden.
    'Erwtensoep', zei hij dan toch maar tegen Otto, uit pure gewoonte. Die knikte niet verbaasd, want Rokade stond bekend om zijn erwtensoep.
    'En voor Eliott graag twee partjes oude kaas'.
    Otto glimlachte naar de raaf op de linkerschouder van Oude Engel.
    'Kaasje! Kaasje!' kraste die.
    'Juju, ik rep me al, pluimvee'.                

    Bijlagen:
    RAAF.pdf (320.6 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Horen en zien

    HOREN EN ZIEN

     

     

    Loredana Van Eyck zat tussen de tientallen zomerkleuren in de tuin van haar ma. Ze hoorde de bloemen. Het blauw overheerste momenteel, in vele schakeringen. Ma had een blijkbaar een blauwe periode. Het oranje, altijd ietwat vreemd of onverwacht in de natuur, hield zich op twee plekken bescheiden op de achtergrond. Een enkele felgele bloem (één volstond) schaterde uitbundig naar het perk waar al dat blauw in rood overging. Het water in de vijver was bedekt met groene bladeren, waarin reeds de allereerste okersporen van verval zichtbaar waren, en waaronder goudkleurige vissen voorbijgleden.

     

    Loredana Van Eyck was blind.

    Bijlagen:
    HOREN EN ZIEN.pdf (401.9 KB)   


    31-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Percussie

    PERCUSSIE


    Perikles Vandewoestijne gooide de kap over de haag, ging ’s avonds deeltijds lesgeven aan volwassenen die vroeger op hun schoolbanken nooit goed hadden opgelet (eufemismen dienaangaande: Avondonderwijs, Open Universiteit, Tweedekansonderwijs, Tweede-Levensschool, Levenslang Leren, van dat gesubsidieerd verbaal fraais) en huurde een sociale woning op het woonerf Koornbloem, waar hij een van de ongeveer 300 randstedelingen werd, voldoende onbekend, voldoende bekend, zoals het een bewoner van zo’n woonerf betaamt.

    Bijlagen:
    PERCUSSIE.pdf (247.6 KB)   


    30-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cafépraat

    CAFEPRAAT

    (Featuring het gezin Van Baemel)

     

    Serpentine en Nicotine zaten samen in een tbc-café. De predementionele patron Eddy stond mopperend en mombakkend aan zijn rochelende koffiestroelmachine te rukken.

    ‘Godver, als ’t er nu nog ene koffie vraagt… !’

    ‘Ik wil wel nog een pint,’ mekkerde Serpentine.

    ‘Eerst nicotine,’ snauwde Eddy terug, en hij zoog zich uitdagend traag te sappel aan een sigaret.

    ‘Zijt ge homo misschien?’

    Het hele tbc-café lachte zich hoestend en proestend te pletter. Die Serpentine toch! Nicotine zelf plooide hoofdschuddend zijn mondhoeken in een meewarige grijns.

    ‘Pas op voor rukwinden, Eddy,’ kraste hij dan, maar niemand begreep waar dat op sloeg. Misschien ook had niemand dat gekras gehoord.

    Bijlagen:
    CAFEPRAAT.pdf (321.5 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uw Koninkrijk

    WANT VAN U IS HET KONINKRIJK

                          

                                                    ‘Samen kennen wij de mosselman, de mosselman’

     

    Sjors DNO was er zich van bewust dat sterren reeds lang waren uitgedoofd op het ogenblik dat hij ze nog kon zien.  Hij keek bij nacht daarom niet met minder vertedering naar boven.

    Sjors DNO was er zich van bewust dat wind slechts tijdelijke luchtverplaatsing betrof. Dat belette hem niet in tijden van bries of tempeest zich gelukkiger te voelen dan anders.

    Sterren, wind: twee onbetrouwbare grilligheden. Sjors DNO kon ermee om.
    Een  doorsnee mens zou opmerken: Sjors DNO heeft het allemaal voor
    mekaar.
    Niets was minder waar. Doorsnee mensen waren immers stomweg gelukkig met doorsnee geluk. Stom geluk dus. Dat kleurde hun oordeel over anderen zwart of wit.

    Bijlagen:
    KONINKRIJK.pdf (536.7 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Engel in Avelgem

    ENGEL IN AVELGEM

     

    Avelgem… net-niet navel, net-niet parel, maar wel voorportaal tot de Vlaamse Ardennen. Laatste West-Vlaamse vesting van betekenis vooraleer je voet zet op Oost-Vlaamse of Waalse bodem. Kluisberg, Schelde, vlakte: Avelgem heeft het. Vriendelijk volk, dat ook.

     

    De grote nieuwe wereld (echter niet met zijn oubollige bigbrothertoestand, die veel te vroeg en totaal verkeerd voorspeld werd) heeft al enkele jonge generaties naar de knoppen geholpen, en ook het stille, eerder afgelegen Avelgem zal daar niet aan ontsnappen zeker? Of aan de ergste economische crisis annex werkloosheid sedert de Tweede Wereldoorlog? Chillen en samplen en copy-pasten de netizens hier ook volop? Verdampen hun in de afgelopen decennia opgestapelde winsten ook zienderogen?

    Bijlagen:
    ENGEL IN AVELGEM.pdf (452 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Au Relais

    AU RELAIS @ PIETIE’S

     

    (De mosselmoord)

     

    De gruwelijkste gebeurtenissen doen zich voor op de vreedzaamste plaatsen. Neem nu het dubbele dorp Spiere/Espierres-Helkijn/Helchin (gefusioneerd in 1977), rustig hurkend op de taalgrens in het westzuiden van België, weifelend tussen Occidentaal Vlaanderen en Hainaut. Het dorp herademt nadat het in de loop der eeuwen (vooral door zijn strategische ligging) vaak het decor was voor schermutselingen en wreedheden.

     

    Eindelijk rust, na pakweg WO II. De inwoners groeien op, sterven af, en worden vervangen door verse inwoners. Op kleine schaal wordt er ook wat geïmmigreerd en geëmigreerd, met mate. Er heerst bereidwilligheid, ja: gretigheid tot leven; men staat elkaar niet naar dat leven. AD 1995 ondergaat het dorp zelfs een facelift, teneinde klaar te zijn om de 21ste eeuw binnen te stappen.

    Bijlagen:
    LE RELAIS.pdf (419.7 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.IJsdood

    IJSDOOD    

     

    Mevrouw Jezebel Gheysens had een bijzonder eigenaardig karaktertrekje. Ze veroorzaakte graag wanorde in de wereld, zodat haar eigen puinhoopje thuis minder op zou vallen. Zo schiep ze er een waar genoegen in stiekem warenhuizen overhoop te halen.

    Bijlagen:
    IJSDOOD.pdf (111.5 KB)   


    29-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mensenmepper

    MENSENMEPPER/KRIJTSCHRIJVER        

     

    Reuzendrager… Indommelaarster… Beul…

    Het moet nu eenmaal gedaan worden. Niemand echter had een vreemder beroep dan Rigo Leslie Caersman. (Om de een of andere reden stond hij erop dat zijn tweede naam altijd vermeld werd). R.L.Caersman combineerde de beroepen van krijtschrijver en mensenmepper van in het vroege voorjaar tot pakweg begin herfst. De rest van het jaar kluste hij wat rond.

    Bijlagen:
    MENSENMEPPER.pdf (379.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.License to Drink

    LICENSE TO DRINK

     

    (A Mockumentary)

     

    Zijn er nog mensen die van ouderwetse oxo of martini houden? Gaan er nog voor een Bloody Joseph, Pink Hound of Sweet Louise? Stirred, not mixed? Mixed, not stirred? Hebben zij een license to drink? Ach, de stumpers.  

     

    Het district Madelon/Brîcq-sur-Mer (gelegen in Oud-Ocedanië, waar begin 20ste eeuw Franstalige indianen aangetroffen werden) stond bekend voor zijn slangenvlees, M-shirts en mocktails. Spot nooit met mocktails. Het zou u zuur kunnen opbreken. Het is niet omdat zo’n combinatiesapje geen alcohol bevat dat het u niet de gordijnen in kan jagen. Er zit (letterlijk) een addertje in dit ‘heilig oliesel van de nuchterheid’. U zou het kunnen besterven van de gezondheid. Maar daarvoor moet u dus in het district Madelon/Brîcq-sur-Mer zijn.

    Bijlagen:
    LICENSE.pdf (373.9 KB)   


    26-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rolex

    ROLEX

                                                                                                           ‘Time is on my side’

     

    Meneer

     

    U neukte mij in de nacht van vrijdag op zondag. Ik vond het heel fijn. Deze liefdesdaad vormde zelfs even een bron van vermaak, gedurende enkele seconden. Maar nu zit ik met een probleem. We zullen samen een kind hebben, na mijn quarantaine van de gebruikelijke dracht. Uw horloge ligt hier nog (u was zo attent dat af te leggen teneinde me niet te verwonden tijdens het liefdesspel), maar u heb ik sindsdien niet meer gezien. Daarom neem ik even de laptop ter hand om u te schrijven.

    Bijlagen:
    ROLEX.pdf (323.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Liefdadigers

    LIEFDADIGERS

     

    (Een gothic story op stripformaat)

     

    Liefdadigers poten tuinkabouters in hun natuurlijke bosbiotoop weer neer.

    Liefdadigers belagen fastfoodketens met brandende verlangens.

    Liefdadigers molesteren de banden van jeepachtige wagens in stadscentra.

    Liefdadigers gooien taarten in de gezichten van de gestelde lichamen.

    Liefdadigers rukken havanna’s uit monden van volslanken.

    Liefdadigers ketenen zich aan onroerende goederen vast.

    Liefdadigers plaveien rode lopers met tenengeschilderde kerstkaarten.

     

    Soms maakt een liefdadiger een wilde droom waar – van zichzelf, of van iemand anders.

    De droom wordt realiteit, wordt groter dan de liefdadiger zelf, wordt zijn dood.

    Boompje groot, oompje dood.

    Bijlagen:
    LIEFDADIGERS.pdf (393.6 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mutilatie

    MUTILATIE

     

    (TWEE ZEER KORTE VERHALEN DIE ZICHZELF OPHEFFEN)

     

    Bijlagen:
    MUTILATIE.pdf (265.4 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Levend begraven

    LEVEND BEGRAVEN IN RHODESIË

     

     

    Die filmrol was me helemaal niet 'op het lijf' geschreven. Ik diende er asjeblief 30 kilogram voor aan te komen. Dat deed ik. Want ik had die rol heel graag gehad. Cheeseburgers. Milkshakes. Viandellen van de frietkeet. Mijn adem stonk naar twee zeer warme maaltijden per dag. Toen alles in kannen en kruiken was, overleed de producent. Ik werd bedankt voor de rol en de filmplannen werden in de lade gestopt.

    Bijlagen:
    LEVEND BEGRAVEN IN RHODESIË.pdf (174.1 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bloed & wonden

    BLOED & WONDEN

     

    Met de regelmaat van een boeddha dronk ’t Hoofd, pril dertiger, zijn koppen koffie in de steden van occidentaal Vlaanderen. Hij dook op in Oostende, te Kortrijk, in Ieper, te Brugge. Om er maar enkele te noemen en vele te verzwijgen. ’t Hoofd torste een opvallend groot hoofd op zijn lichaam mee. Vandaar de benaming (meestal achter zijn rug gebruikt) waaronder hij gebukt ging. Niet: Kop. Nee: ’t Hoofd. In dat hoofd pleurde hij elk etmaal diverse koppen koffie. Intimi en vrienden spraken hem met ‘Luc’ aan. ’t Hoofd werd zeer weinig met ‘Luc’ aangesproken. Nog veel minder met ‘’t Hoofd’: niet omwille van dat hinderlijke afgekapte bepaald lidwoord ervoor, wat de aanspreekbaarheid verminderde, maar omdat de meeste mensen niet met hem, maar over hem spraken. Gewoonlijk was dat omwille van dat hoofd van hem, want zeer weinig mensen kenden hem persoonlijk.

    Bijlagen:
    BLOED.pdf (361.9 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gastronomie

    GASTRONOMIE

     

    ‘Inderdaad: gastronomische bedragen,’ herhaalde Faye Abernattie gnuivend en nadrukkelijk. Iedereen schoot in de lach. Deze week nog had een rechter een misnoegde restaurantklant gelijk gegeven. De vrouw had restaurant Kokkerel aangeklaagd wegens te duur in verhouding tot het product. Maurice Dujardin van de Kokkerel kreeg eindelijk wat hij verdiende. Abernattie, aanpalend restaurateur in het iets nederiger Sea & Shells, kon haar tevredenheid niet op. Gerechtigheid was geschied. De Kokkerel zou gas terug moeten nemen wat de prijslijsten betrof. Snobs en blasés zouden ergens anders hun toevlucht moeten zoeken. Of zich verwaardigen de Sea & Shells binnen te treden, de echte wereld van het eerlijke voedsel.

    Bijlagen:
    GASTRONOMIE.pdf (334 KB)   


    25-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Grote kuis

    GROTE KUIS

     

     

    Nathalie Portugal snoot luidruchtig haar neus. Dat gebeurde zo hard dat de reiger die buiten op het tuinmuurtje begerig naar het vijvertje zat te staren, geschrokken het zwerk weer in zeilde. Daarbij dropte hij een schrikkwak op de kop van de kabouter in de belendende tuin. Nathalie Portugal scoorde van op vijf meter afstand met het snotpropje een driepunter in de papiermand. Daar was ze bijzonder tevreden over, want ze was bijgelovig.

     

    NicoTine schudde op hetzelfde ogenblik heur kruidnagelkleurige haren hevig door elkaar, om die vlak daarna nog heviger te kammen, tot haar hoofdhuid echt pijn deed, eerst met diep gebogen hoofd, daarna omgekeerd. Ze geloofde dat ook haren eerst wakker moeten worden vooraleer ze kunnen functioneren, net zoals een voet die slaapt evenmin zijn functie kan vervullen.

    Bijlagen:
    GROTEKUIS.pdf (387.5 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ruis

    RUIS

     

    Haar iets te grote borsten maakten haar wel sappiger dan haar klasgenoten. Ze schuifelden met z’n veertigen door het Museum van Vouwkunst. Koolman keek even naar de voet waar ze daarnet per toeval op had getrapt. Zijn voet. Of was het opzet geweest? Neen: ze droeg onschuldig en argeloos haar beide witte broden langzaam verder van hem weg. Hij verkortte die afstand telkens weer door mee te schuifelen. Het gebeurt wel vaker dat enkelingen, zeg maar drenkelingen, in het zog van groepen opereren. Aan vouwkunst besteedde hij ondertussen niet zoveel aandacht. Wel aan uitdijende anatomie.

    Hij hield constant zijn hoofd wat scheef. Dat vervelende geruis in zijn rechteroor was weer moeilijk te harden.

    Bijlagen:
    RUIS.pdf (388.2 KB)   


    24-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweering

    TWEERING                            

     

    Op zijn zevenentwintigste verjaardag kreeg Brandon van zijn ma bij het ontbijt een glazen ring cadeau.

    ‘Mondgeblazen,’ deelde ze mee. En ze keek daarbij duur.

    (Ze keek ook ietwat ontgoocheld, omdat ze nog nooit ofte nimmer een ring aan een van zijn vingers had gezien; ze hield elke ochtend zijn handen in de gaten. Wanneer zou hij eigenlijk eens aan het werkelijke leven beginnen?)

    Brandon knikte dankbaar en schoof het ding over de middelvinger van zijn linkerhand. Het vierkante bovenstuk van de glazen ring was gevuld met een opake vloeistof. Die gaf de ring een matwitte kleur.

    ‘Mondgeblazen?’ herhaalde hij waarderend.

    ‘Glas wordt geblazen hé.’

    ‘Ja, ook nog waar.’

    ‘Vind je hem mooi?’

    ‘Ja hoor, ma.’

    Nog tijdens het ontbijt probeerde Brandon te wennen aan de ring, zijn ring, door er zo weinig mogelijk naar te kijken.

    ‘Zul je hem blijven dragen, Brandon?’

    ‘Ja ma.’

    ‘Ook als ik dood ben?’

    ‘Zeker weten.’

    Bijlagen:
    TWEERING.pdf (358.3 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.A Dog's Life

    A DOG’S LIFE                    

     

    Woord vooraf

     

    ‘A Dog’s Life’ – onder deze titel ontving de schrijfster van deze regels de bladzijden die zij hiermee inleidt. ‘Hunzsa Hunzsa’, de auteur, stierf in gerechtelijke gevangenschap in een voorstad van Boedapest ten gevolge van een voedselvergiftiging op 16 november 1999, enkele dagen voordat de behandeling van haar zaak zou beginnen. Haar advocaat – mijn goede vriend en correspondentieschaakmaat Férenc H. – speelde mij de tekst toe, zich baserend op een mondeling verzoek van Hunzsa Hunzsa. Zij beschouwde de publicatie van haar verhaal als boetedoening voor het vergiftigen van 288 Hongaarse honden in een raskwekerij in Viszla. Het verhaal was bedoeld als een aanzet tot meer proza van haar, ware het niet dat het gevangenisvoedsel haar zelf fataal werd en aldus verdere schrijfplannen deed stollen.

    Het vreemdsoortige pseudoniem van het hoofdpersonage/de auteur is haar eigen vondst en vanzelfsprekend mag dit masker – waardoorheen twee hypnotiserende ogen lijken te boren – niet worden opgetild, overeenkomstig de wens van de draagster.

    De tekst is door de schrijfster van dit verhaal vertaald uit het Hongaars naar het Nederlands en omwille van de goede smaak aangepast, al weze men ervan verwittigd dat het alsnog de spuigaten uit loopt.

    Bijlagen:
    A DOG.pdf (461.2 KB)   


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Encyclopaedia Britannica

    ENCYCLOPAEDIA BRITANNICA                                               

     

     

    VANDAM, James (°Windhoek, 1953, sedert 1966 in België woonachtig).

     

    Gedreven kunstenaar. Na performances en landart legt hij zich toe op het ongrijpbare en het onzegbare. Fluctuerende werken aangekocht door en in het bezit van Waterstaathuis Nederland, Kuuroord Esterhàzy Hongarije, privécollectie Aquavit, Maffia Memorial House Chicago, Zeemachtmuseum ministerie van Defensie Oostende, privécollectie Villa Tuscolana Frascati, Italië en Church of Noise L.A.

    Prijs van Edinburgh 1999 voor multidisciplinair project Windy City/Life Underground/(No-)Noise Shadowaddywaddy.

    Boekpublicatie: Beyond Things & People: Noises, Shadows, Submarine Art.

    Sec. Lit.: Prof. Dr. P. Bellemans, De Dali in Vandam, uitg. Au Secours, Brussel, 1992.

    Diverse bijdragen in vakbladen.

     

     

    Er kwam veel volk afgezwommen op de onderwaterexpositie van de beeldende kunstenaar James Vandam. Op de vernissage waren de glazen altijd vol. Uit de monden van de gelegenheidssprekers ontsnapten bellen. Persmensen snorkelden ijverig heen en weer. De daaropvolgende dagen liep het stedelijk zwembad zowat over van de belangstelling. Vooral in de 'drie meter', zoals de dieperik in de volksmond werd omschreven, was het een borreling vanjewelste.

    Bijlagen:
    ENCYCLOPAEDIA BRITANNICA.pdf (397.7 KB)   


    23-12-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Smashing

    SMASHING

     

     

    ‘Ergens geld in pompen’.

     

    Die dwaze uitdrukking, al net zo waterachtig als de term ‘witwassen’, wordt nog het vaakst in de mond genomen door kloothommels die zelf geen nagel enz… (vul hier zelf maar een of andere roestige metafoor in).

     

    Adriaan Gorters, volslank ondervoorzitter van volleybalclub VC WESTAVO (onderaan Eredivisie Mannen bungelend), zaakvoerder in de wijnimport, nam hedenavond ook dat grootsprakerige werkwoord in de mond, hangende aan de kantinetoog van het Sportcentrum, zijn biotoop.

    ‘’t Stad moet meer geld pompen in WESTAVO, alleen dan kunnen we in Eredivisie blijven. ’t Is een investering naar de toekomst toe.’

    De ondervoorzitter glom in zijn vel bij deze profetische woorden. Hij keek de halve cirkel omstanders diep in de glazen, op zoek naar beaming en bevestiging. Daarbij stootte hij op gekuch, geknik, gewenkbrauw, beademing. Men staarde naar zijn dunne enkels die in vreselijke sokken gekneld zaten, en die dat immense lijf probeerden te stutten, een voet steunde op de spijl van zijn barkruk, de andere tipte sportief de grond, daarboven ondernam een donkerblauwe broek een poging om midscheeps alles samen te houden – 121 kg – , en nog hoger gloeide een rode lantaarn op, waarover een sliert overgebleven haar gedrapeerd lag.

    Bijlagen:
    SMASHING.pdf (462.9 KB)   




                                                 COPYRIGHT JORIS DENOO
    Blog als favoriet !

    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Poëzie
  • Een blauwe plek
  • Schuine teksten
  • Meester in de Vakken
  • De ongecomponeerde noot
  • Romaneske boeken
  • Satisfiction
  • Romans & Theater
  • Vreeslijke verhalen
  • Miljarden flarden

    Foto

    Foto

    Foto

    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

    Foto

    Foto

           Whose red shoes?


    Foto

                     Crimikid



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!