Ik ben Moerman Gerard, en gebruik soms ook wel de schuilnaam igor.
Ik ben een man en woon in 9870 ZULTE (Belgie) en mijn beroep is Op Rust.
Ik ben geboren op 22/12/1942 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Vinkenieren en Vaderlands Lievende Verenigingen..
Het leger vervoegd op 03/07/1961 en op rust gesteld in 1999 als beroeps o/officier.Gehuwd,3 kinderen en 5 kleinkinderen.
Klik op de foto's in het midden voor vergroting.
.
.
Om de foto in het midden te vergroten. Klik op de foto.
.
.
.
.
.
.
Om de foto in het midden te vergroten. Klik op de foto.
31. Bundestreffen des Bund Deutscher Fallschirmjâger.
Zweibruken (Duistland) 21-22-23 oktober 2011. Een afgevaardigde van de ANPCV, heeft deelgenomen aan het 31 ste Bundestreffen des Bund Deutscher Fallschirmjâger.
De uitnodiging van de ANPCV is een gevolg van de besluiten die genomen zijn op de samenkomst van de “Grens aanpalende regionalen” op 5 februari te Menen.
Het 31 ste Bundestreffen stond onder het voorzitterschap van de Generaal o.r. Bernhardt , Nationale Voorzitter van de Bund Deutscher Fallschirmjâger. Waren ook aanwezig een delegatie uit Polen en Hongarije alsook voor het eerst een delegatie uit de voormalige DDR te herkennen aan de “Grijze Muts”.
De organisatie was perfect en de Spirit zoals in alle Para Commando middens was uitstekend.
Het “Bundestreffen” speelde zich af op twee locaties, het lokaal van de BDF Zweibrucken en in de “ Niederauerbach-Kaserne” waar de Btl-Führung FschJBtl 263 Fallschirmjäger is ondergebracht.
De thema’s op het progamma waren: Steun en samenwerking tussen de BDF en de actieve eenheden - Inzet Fallschrimjäger in Afghanistan – Vernieuwen en testen van de uitrusting Fallschirmjäger – Opdrachten “Division Spezielle Operation” DSO – Bezoek aan het FschJgBtl 263 “Fallschirmjäger”.
Tijdens het bezoek aan de Btl-FschJBtl 263 in Zweibrücken werden wij verwelkomd door de Burgemeester van Zweibrucken en de Bataljons Comd van het Btl-FschJBtl.
De deelnemers aan het Bundestreffen konden genieten van demonstraties voertuigen en uitrusting. Wij konden deelnemen aan een schietwedstrijd met het geweer G36 in een simulator, geen munitie en geen knallen de resultaten via computer. De tweede plaats was voor de afgevaardigde ANPCV met 48/50.
De veldkeuken serveerde ons het traditionele Eintopfessen.
Een demonstratie over ondervraging technieken Krijgsgevangene was indrukwekkend.
Het bezoek werd afgesloten met een plechtigheid en bloemenhulde aan het monument in de kazerne ter nagedachtenis van alle gevallen collega’s Para Commandos..
16 october Herdenking Gesneuvelde Franse Militairen in Algérie.
Deze herdenking vond plaats in Halluin (F). Een ploeg ANPCV Menen was op deze plechtigheid aanwezig in het kader van de "Grens aanpalende Regionale samenwerking. UNP-UNC-ANPCV. Foto: Monument A.F.N.
Monument David Poulain gesneuveld in Afganistan op 20 mei 2006.
David behoorde tot het 1er RPIMa (F). Gerard heeft het "Peterschap" We will remember them. De stad Halluin (F) heeft het monument gerenoveerd. Gerard, bij de vorige uitvoering.
Na de gevechten konden via getuigen de massagraven ontdekt worden en de mensen geïdentificeerd worden. Zo kon men vele vermiste en verjaagde mensen , die uiteindelijk vermoord werden terug vinden en een waardige begraaf plaats geven.
Wordt vervolgd.
Foto : Opsporen van de massagraven door middel van getuigen.
Op zekere dag boden zich mensen aan in Split van een Europese hulp organisatie.
Wij werden direct gewaar dat ze weinig ervaring hadden , maar wel veel idealisme .
Deze mensen zouden bij ons de nacht door brengen en de dag nadien naar Sarajevo vertrekken , om daar met hun opdracht te beginnen. Ze hadden 10 splinternieuwe voertuigen om de verplaatsing te doen. Na een nachtje in Split waren ze op weg naar Sarajevo. Maar ze hadden pech één voertuig was achter gebleven in Split , ze waren de sleutels verloren. Toen zij aan de grens kwamen van het land waar ze hun hulp hadden aangeboden , liep het mis. Ze hadden papieren voor tien voertuigen en er waren er maar negen. Je kan het raden tegen de avond stonden ze weer in Split. De volgende dag hadden ze problemen met de pas foto’s en werden ze weer wandelen gestuurd . je gaat het niet geloven maar dat heeft zo vijf dagen geduurd voor ze in Sarajevo waren.
Op zekere dag werd mij gevraagd om bloedplasma af te halen op het vliegveld van Split bij de Kroatse militairen en over te brengen naar Mostar. Met goede moed boden we onsaan , aan het wachtlokaal bij de Kroaten , met de boodschap dat wij daar waren om bloedplasma af te halen en mee te nemen naar Mostar voor hun land genoten te verzorgen. Als je denk , ik werk voor deze mensen , dus ze zullen ons wel goed ontvangen dan ben je mis. We mochten ons voertuig buiten het vliegveld laten staan en te voet onder geleiding het bloedplasma afhalen.
Voor de plaatselijke militairen was de humanitaire hulp maar bijzaak.
Onze kledij was volledig in het wit en ook onze voertuigen , dat was een teken van neutraliteit.Maar om van deze neutraliteit gebruik te maken , moest onze kledij altijd zichtbaar wit zijn , de voertuigen moesten elke dag gepoetst worden ,ombij een conflict geen twijfel te laten ontstaan over de kleur van de voertuigen. Dus dagelijks carwas.
Onze werktaal was het Engels , alleen de franse vonden de taal kennis niet belangrijk en stuurden mensen die de Engelse taal niet machtig waren , deze werden dan na een paar dagen terug naar Frankrijk gestuurd bij gebrek aan kennis van de Engelse taal.
Wanneer een team vertrok om een nieuwe post op te richten , werd gans het hotel leeg gehaald. De zeepjes, in de w.c. het toiletpapier – suiker , peper en zout op de tafels in het restaurant waren ook begeert Al de teams werden voorzien met gedestilleerd water , uitsluitend te gebruiken als drink water. Het besmettings gevaar was groot.
Een team vertrok altijd metveel geld om alles ter plaatse te kunnen betalen , iedereen wist dat en dat was steeds een onveilige situatie. Een mensen leven was daar geen cent waard.
Op zekere dag grote paniek in de ECMM een team was verdwenen , geen contact meer mogelijk. Wat was er gebeurd een team was het slachtoffer geworden van een Car Jacking. Op een bepaald moment , was een teamonderweg in de streek van Zenica en ze werden tegen gehouden door een bendeMosaidims , dat waren meestal buitenlandse strijders die mee vochten aan de zijde van de Moslims. Men kon ze herkennenaan een band rond het hoofd met teksten er opin een Arabische taal.Het ECMM team was ongewapend en dus machteloos , zij moesten uit het voertuig en op de grond gaan liggen , de overvallers waren plots verdwenen met het voertuig en de uitrusting. De ECMM leden waren er met de schrik vanaf gekomen , het had ook anders kunnen aflopen.Het ECMM team werd terug gevonden en de schade op gemeten. De ECMM leden moesten dan nog aan de lijve ondervinden hoe kleingeestig het leger soms reageert , ze werden verzocht de verloren persoonlijke uitrusting te betalen. Achteraf is dat dan te gunste van het ECMM team geregeld.
Ook, in Zenica een Ploeg Britse militairen werd gestopt met de bedoeling het voertuig te kapen , maar deze waren wel gewapend. De mosaidim hield een wapen op de chauffeur gericht en moest uitstijgen , maar achteraan zat nog een militair die ze nog niet gezien hadden. Deze aarzelde geen moment en opende het vuur op de belagers ze werden beide uitgeschakeld. Maar dat was olie op het vuur , onmiddellijk werd de jacht geopend op Britse militairen. Deze hebben dan Zencia onmiddellijk moeten ontruimen.Anders waren er veel slachtoffers gevallen.
2 juli 2011 verbroedering ANPCV Menen en Thudinie.
Deze verbroedering vond plaats te Menen in het kader van de Open Door. Van Links naar rechts: de Nationale Voorzitter ANPCV Geneesheer Kolonel Paul Van Neste, de Voorzitter regionale ANPCV Menen Marc Slabbinck en Gerard..
De wegen waren op bepaalde plaatsen in zeer slechte staat. In Kroatië hadden we last van de omleidingen , door opgeblazen bruggen , waar het soms nauw was om te passeren. Het was winter en in de bergen en hoogvlakten waren de wegen soms volledig op het onverwachts toe gesneeuwd. Dan was er maar één oplossing , rechts omkeer en een andere weg zoeken , op sneeuwruimers moest men niet wachten. Meestal kozen we dan een weg die lager gelegen was. De militaire wegen in Bosnië hadden alle een code naam , zoals bv. De diamant weg , die was dan aangeduid metplaten die op de bomen bevestigd waren in diamant vorm. Soms vond men de weg moeilijk , omdat men niet kon aannemen dat daar een weg was.De mist was soms ook van de partij , in de bergen , in de mist en in de sneeuw , het was oppassen geblazenmaar de lokale chauffeurs staken ons voor bij in race stijl. Bij nacht was het nog erger , niemand te zien op de baan , geen verlichting en geen schuilplaats in geval van pech. Bij pech moest altijd iemand wakker blijven tot er hulp kwam opdagen. Stel je voor je hebt pech in de bergen men kan je niet direct helpen. Men laat de motor lopen voor de verwarming , men valt in slaap , het voertuig geraakt onder de sneeuw en men sterft door de uitlaat gassen van het voertuig.
Wordt vervolgd.
Foto : Van de diamant weg dat was zijn code naam. Let op de boom links van de weg , op de plaat in ( ruit of diamant) vorm , die erop is aan gebracht
Op zekere dag waren we op weg en kwamen we in een dorp aan , waarschijnlijk een Servische enclave geweest in Kroatië. Het was er doods stil geen mens , geen enkel levenddier te zien , zelfs de vogels waren verdwenen. Wat we raar vonden er waren ook geen zwerf honden te zien , deze trokken in bendes door het land. Na een grondig nazicht van het dorp , stelden we vast dat al de huizen uitgebrand waren , op één gebouw na de kerk. Maar waar waren al die bewoners van het dorp naartoe ? Later zouden we daar meer over horen , wanneer de massagraven ontdekt werden. Het metalen geld lag op de straat , maar het was nu waardeloos geworden , nog goed voor verzamelaars. Speelgoed lag op straat ,een mooie pop een teddy beer enz. Maar Tijdens onze opleiding had men ons gewaarschuwd om daar af te blijven. Men denk direct aan die kinderen van wie dat speelgoed was en men wilhet oprapen , wat fout is , het speelgoed kan met een mijn verbonden zijn. De kerk was nog intact en met had het zodanig aan boord gelegd , dat men via een klein poortje naar binnen kon. Het poortje stond op een kier en men zag op een paar meter in de kerk , mooie kandelaars op de grond liggen en nog ander waardevolle dingen. Zeer verleidelijk om naar binnen te stappen , je kon dat doen , maar waarschijnlijk voor de laatste keer.
Een vernielde brug ergens in Croatie . de oversteek werd verder gedaan met een veerboot , die op zijn beurt ook tot zinken werd gebracht. Uiteindelijk heeft het leger dan een noodbrug geplaats.
Om het verhaal van Mostar af te maken nog enkele anekdotes.
Op zekere dag kwam ik Mostar binnen gereden en bevond mij plots midden in een betoging van de Moslim bevolking. De Moslims waren uit het vernielde gedeelte van Mostar verdreven en mochten niet meer in dat gebied komen. Nu had men aan de Moslims gezegd dat op deze dagterug naar hun woningen konden gaan. Nu stonden die daar nu te wachten om de straat over te steken naar hun gebied.Maar de toelating kwam niet en daar stonden honderden mensen op afstand gehouden door een vijftal Italiaanse Politie mensen .Plots hadden ze vernomen , dat deze belofte niet door ging en het spel zat op de wagen. Gerard en de Italiaanse Politie mensen waren op het slechte moment op de slechte plaats. Ik kreeg de raad zo snel mogelijk te verdwijnen uit Mostar. De betogers hebben dan het team ECMM uit hun hotel verjaagd , dezezijn naar de enige veilige plaats gevlucht , namelijk de gevangenis van Mostar. De Duitse burgemeester is de betogers komen kalmeren , hij heeft gewoon de kans niet gekregen om uit zijn wagen te stappen. Gedurende een 30minuten heeft men de wagen beschoten , enmet van alles geprobeerd om de Mensen uit de wagen te halen. Dat is niet gelukt om dat de wagen volledig geblindeerd was. Ik had niet in de plaats van deze mensen willen zijn , ze moeten doodsangst hebben uitgestaan.
Een paar kilometer buiten Mostar was er een éénheid van het Frans Vreemdeling Legioen gestationeerd in een vallei. Deze zijn op zekere dag overspoeld geworden met water , te wijten aan een Dambreuk verderop in de bergen. Naar ik vernomen heb van Hans , die daar ook was heeft men de bewapening nog volledig kunnen redden. Wat na het terug trekken van het water overbleef was een massa plastiekzakken , die in de bomen en de struiken zijn blijven hangen. Men vroeg zich af waar die vandaan kwamen.
Wordt vervolgd.
Foto : De nieuwe B.M.W. van de Burgemeester was na de betoging rijp voor het schrot. Je kan de kogel inslagen goed zie op de ruiten..
Nog een woordje over Mostar. Een prachtige stad gelegen in een Ravijn en omgeven van bergen.Gescheiden door de rivier Neretva, die uitmond in de Adriatische Zee. Op deze rivier vind men de historische brug terug , die door de militairen aan flarden is geschoten. En nu terug erop gebouwd is. Om de vrede in de stad te handhaven , was in Mostar een Duits diplomaat aan gesteld als burgermeester , voor beide partijen. Om een voorbeeld te geven hoe moeilijk het daar was , om beide partijen tevreden te stellen. De Burgemeester had in Duitsland 6 brandweer wagens op de kop getikt , maar tijdens de verplaatsing naar Mostar was één brandweer wagen uitgebrand. Een enorm probleem waar over gedebatteerd moest worden , welke partij ging nu de drie wagens krijgen en wie de twee andere , ik denk dat ze het opgelost hebben met nog één wagen in brand te steken , zo was iedereen tevreden. De andere bruggen over de rivier waren ook opgeblazen , de nuts voorziening leidingen waren verbroken. Met als gevolg de ene kant van de stad had water en de andere kant elektriciteit. Het heeft 3 weken geduurd om een akkoord te krijgen zodanig dat de ene water afstond en de andere elektriciteit.
Mijn eerste opdracht als verantwoordelijkevan de Shuttle , was een paar dagen nadat ik in Split aan gekomen was. Opdracht het vervoerbegeleiden van Split naar Mostar. Met twee minibusjes volgeladen met personen en bagage, iedereen dacht ja “Gerard” is hier de baas , in theorie was dat zo, maar in de praktijk was het anders.
Je kent de taal niet , je kan wel met de chauffeurs die Croaten waren in het Engels spreken. De weg vinden in het gebergte was ook de taak van de chauffeurs , want je kent er geen baan. De grens overgang zonder de medewerking van de chauffeurs , was een drama. In het kort de eerste opdrachten was je volledig afhankelijk van de chauffeurs , die hadden het voor het zeggen , het voelt niet goed aan je bent verantwoordelijk maar je hebt het niet in de hand.
Na een paar opdrachten en met wat meer ervaring , kan je de rol van de chef overnemen en je orders laten op volgen. Het moet ook geleidelijk gebeuren want anders wordt je gegarandeerd door de chauffeurs gesaboteerd en loopt het verkeerd af. Men had mij gezegd in Mostar is hevig gevochten en de stad is zwaar beschadigd. Wel toen ik voor het eerst de stad Mostar binnen reed , het was op een zondag. Wat zag ik bijna geen schade aan de huizen , terrasjes met jonge mensen , bezig met een glaasje te drinken. Geparkeerde B.M.W.’s , Mercedessen , precies een toeristen stad. Dat was het gedeelte van de Croaten , wat verder draaien we de hoek om en alles verwoest , vervallen huizen en leeg , geen mens te zien , niet moeilijk daar mocht niemand komen , het was het Moslim gedeelte , zij hadden hier de gevechten verloren.
In Mostar was een post van de Internationale Politie en een ECMM team waar er een tussen stop werd gedaan. Vandaar moesten we nog verder naar Jablanica , waar we afspraak hadden met de mensen van het team uit Zenica.Sommige gingen via Zenica naar Sarajevo.
Wat was nu de “Shuttle dienst”. Al de mensen die in de ECMM gediend hebben zijn met de Shuttle vervoerd. De ECMM mensen werden met de Shuttle naar een teams gebracht over gans het operatie gebied. Het gebeurde meestal zo , men kwam aan in Zagreb het hoofd kwartier , men verbleef daar een paar dagen voor briefing en aanpassing. Dan vertrok men naar zijn team , meestal via Split. De Shuttle die van Zagreb kwam bracht dus de nieuwe mensen mee , de post en materiaal. Op het zelfde moment vertrok er een Shuttle uit Split , richting Zagreb met mensen die naar Zagreb moesten of in verlof vertrokken en ook diegene die einde opdracht waren. Op een bepaald punt ongeveer half weg werd er een omwissel plaats voorzien. De mensen voor Split , het materiaal en de mensen voor Zagreb en het materiaal wisselden van Shuttle. In Split werd er overnacht en de dag daarna werden de mensen en de post , naar de teams gebracht. Meestal kwamen de teams ook de mensen half weg halen , op een omwisselplaats. Zo waren we bijna alle dagen op de baan met mensen en materiaal. Na een paar maanden kende ik bijna ieder lid van de ECMM en zij kenden mij.
De Shuttle richting naar de teams was normaal geen probleem iedereen had tijd men was daar toch voor 4 maand. Anders was het voor de mensen die in verlof vertrokken , of einde opdracht waren , men moest er met alle middelen voor zorgen ,dat ze hun vliegtuig haalden anders was het een drama . Men mag niet vergeten het was winter , de wegen soms onberijdbaar en er kon van alles gebeuren onder weg. Maar dat was een uitdaging die we dagelijks moesten aangaan en bijna altijd tot een goed einde hebben gebracht.
Wordt vervolgt.
Foto : de Minister van Landsverdediging op bezoek bij ECMM.
Nog wat , hoe het er in Split aan toeging. Daar was een firma die geblindeerde voertuigen verhuurde aan journalisten. Het was niet aan te raden van met een gewoon voertuig ,naar Bosnië of Sarajevo te gaan. Het was bijna zelfmoord. Dat wisten die verhuur firma’s ook , dus hadden ze de prijzen aangepast. Op een zekere dag was er een Belgisch T.V. team bij ons komen overnachten , om danmet een gehuurde Jeep , naar Sarajevo te gaan. Als ik hetgoed begrepen heb betaalde ze meer of dertig Duizend frank per dag , voor een wrak van een voertuig. Al de prijzen waren x 3 , zo werkte het systeem daar.
In Split was een militair hospitaal van het Croatse Leger , 1000 bedden. Dagelijks zagen we helikopters landen met gekwetsten. Om de 13 dagen was er aflossing van de troepen aan het front , met dat systeem kon het sociaal leven toch nog een beetje zijn gang gaan. Als de vader terug kwam , vertrok de zoon enz.. Die aflossing gebeurde meestal in de avond op het strand in Split , gans de nacht was er kabaal in Split , deze die vertrokken hadden gedronken uit schrik en deze die terug kwamen dronken van vreugde dat ze het overleeft hadden. Het was een traditie dat de terugkomers hun over gebleven munitie in de lucht afvuurden , bij deze gelegenheid kon men beter binnen blijven. Zij noemde het gebeuren een “Kalasnicov Party”.
Wordt vervolgt.
Foto : Onze Off.Administraties , een vrouw die haar man kon staan..
Om nog een beetje verder te vertellen hoe het er daar in Split aan toe ging. Bij het hotel was een parkingdie dienst deed als wagenpark , we hadden een10 taal voertuigen ,een paar gewone Landrovers , geblindeerdejeep Landrover , geblindeerde Mercedes Jeeps Gewicht : 4 Ton. En enkele Busjes om personeel te vervoeren. Twee VW Golf voor de chefs.
Die Parking was dag en nacht bewaakt door de lokale politie, de parking was af gesloten door een slagboom en men kon onmogelijk de parking zonder controle van de bewakers verlaten. Toch op een zekere morgen stellen we vast dat éénVW Golf verdwenen is , hoe was dat mogelijk de bewakers hadden niets gemerkt.Een drietal weken later was er een team van ons op weg in Split , toen ze plots werden voorbij gestoken door een VW Golf inkakigeschilderd , maar met de afplakkersECMM overschilderd. Het was dus wel duidelijk onze VW Golf met aan boord Croatse Militairen. De Croatse militairen waren in die periode nog zeer actief en pikten alles wat hen kon dienen. Er werd een klacht neer gelegd bij de politie en we hebben de wagen terug gekregen , onze wagens waren in het wit geschilderd ,dus we mochten het voertuig laten herschilderen. Alle sloten waren open gebroken en de kosten waren voor de ECMM. Later hebben we vernomen dat de lokale bewakers onder bedreiging van de militairen het voertuig gewoon van de parking hebben laten verdwijnen. Even later vonden we ook nog een voertuig op 4 blokken , de wielen waren verdwenen. Je moet weten dat in die omstandig heden daar , alles verdween wat niet te warm of te zwaar was , maar men leert daar mee leven. Wat ook veel voorkwam was diefstal van brandstof uit de voertuigen. De lokale chauffeurs slaagden er ook in om80 liter te tanken in een voertuig met een brandstoftank van 70 liter , ze vonden daar niets abnormaal aan. Als ze daar een vraag over gesteld kregen , dan was de reactie O.K. we zullen het niet meer doen en daar bleef het dan bij.
Wordt vervolgd.
Foto : het buiten verblijf van de Croatse President Tutsman in de omgeving van Knin..
Het hotel waar wij ondergebracht waren , was voor zien van alle luxe , het was het enige hotel in Split waar buitenlanders mochten verblijven , de andere waren voorzien om vluchtelingen onder te brengen. Ons hotel was omringd door vakantie verblijven , die nu overvol zaten met vluchtelingen. Het hotel was wel veratwoordelijk om al deze mensen te voeden.Met deze vluchtelingen hadden we geen kontact , alleen met de kinderen, die kwamen vragen achter snoep , coca , en wat klein geld. Normaal mochten wij de kinderen niets geven , wij deden dat dan ook ongezien. Wij werden constant beluisterd en gecontroleerd door lokale mensen die alles moesten rapporteren aan hun chefs.
Wanneer ze zagen dat we iets weggaven aan de kinderen , of iemand anders werden we niet meer als neutraal beschouwd. Wij moesten altijd neutraal handelen ,wat niet zo gemakkelijk is. Wat die kinderen betreft , ze waren bijna altijd op post wanneer er mensen van ons toekwamen van zending. Hoe zij dat wisten is een raadsel gebleven. De overschot van de lunchpakketten namen ze altijd met dank aan. Nog een anekdote over de kinderen vluchtelingen. Onze Italiaanse collega bezat een Alfa Romeo deze stond op de bewaakte parkingvan het hotel , op zekere dag was het logo van zijn wagen verdwenen. Hij spraak de kinderen toe en beloofde hen snoep in ruil om een oog in het zeil te houden over de voertuigen op de parking. Ze waren zeer enthousiast en beloofden dat te doen. En raar maar waar ,de dag nadien was het logo terug op onze collega zijn wagen geplaatst.
Wordt vervolgd.
Foto :Parade van de “Tijger Brigade” in Zagreb met een mascotte.
Bij mijn aankomst in het hoofd kwartier , werd mij de raad gegeven niet te veel uit te pakken , daar het voorzien was na een paar dagen , naar een team op het terrein te vertrekken. Waar ik naar toe moest was nog een raadsel , want de chef van het personeel ECMM was voor 10 dagen in verlof en die mocht alleen beslissen waar ik naar toe moest. Ik was aangeduid voor Zenica maar dat was niet meer nodig. Na een paar briefings en wat administratie , begon ik mij al te vervelen en liep zo links en rechts met de mensen van het hoofd kwartier mee. Na een paar dagen draaide ik al mee in het systeem daar en ik kreeg de kans om in Zagreb te blijven , de patroons waar ik al wat voor gewerkt had , zouden een goed woordje doen bij de chef personeel , wanneer hij terug kwam uit verlof. Uiteindelijk na 10 dagen wachten mocht ik kiezen in Zagreb blijven of naar Split gaan ,een vooruit geschoven Logistieke post. In Zagreb was niets te zien of te beleven , dus de keuze was snel gemaakt. Na 10 dageneen voertuig in en op weg naar Split. Voor het eerst maakte ik onderweg kennis met de gevolgen van deze Oorlog en het prachtige landschap. Na 10 uur reizen kwamen we aan in Split in een prachtig Hotel aan de zee , dit zou voor meer dan 4 maand mijn thuishaven worden.
Het vertrek gebeurde nog al plots en ook nog niet voorzien. Normaal moest de ganse groep te samen vertrekken , maar zo als je kan zien op de passagier lijst (vorig bericht ) moest ik alleen vertrekken , omdat men iemand dringend nodig had in Zenica. Daar kom ik later nog op terug. De bagage werd samen gesteld , naam er in genaaid en afscheid genomen van de familie en vrienden.
Op de dag van het vertrek ging het plotseling snel , in Melsbroek aangekomen , bagage afgeven een tas koffie in de bar en plots , kom mannen we zijn weg . Afscheid genomen van de familie en voor we het wisten hingen we in de lucht , richting Zagreb. Na 3 uur vlucht met een Hawker Siddeley 748-2A propeller vliegtuig kwamen we aan op de luchthaven van Zagreb. De opvang was verzorgd door de zelfde Majoor die mij in Evere de test Engelse taal afgenomen had. Men bracht mij naar een Hotel op de buiten rand van de stad Zagreb. Het was het W.E. van Allerheiligen.
Voor de opleiding af te ronden , wil ik nog een woordje praten over de begeleiding van de familie en de psychiaters.
Wat de families betreft werd er een contact vergadering gehouden in het militair hospitaal te Neder Overheembeek. De partners konden daar met elkaar kennis makenen afspraken maken hoe ze tijdens de zending van de partner , eventueel in kontact konden komen met elkaar. Zo werd de mogelijkheid geschapenals iemand in de problemen was , er met elkaar eens over te praten. Dat is dan ook wel eens gebeurd. Het was voor ons een hart onder de riem , te weten dat er ook wat gedaan werd voor onze partners en dat was ook iets nieuw.
Er was een psychiater aan gesteld om onze families te begeleiden indien er problemen waren tijdens de zending 24 op 24 uur te bereiken.
Ons had die psychiater ook wat te vertellen. Hij spraak ons toe als volgt “Ge vertrekt op die dag en na een paar dagen loopt ge kans een depressie te doen” maar dat zal snel over gaan.. Algemenen lach in de zaal.
Een depressie wij “Die is niet goed zeker”. Wie er allemaal last gehad heeft van een depressie weet ik niet , men zal daar niet graag over praten. Wel ik had prijs , na een paar dagen , begon ik mij niet lekker meer in mijn vel te voelen en begon abnormale dingen te doen. Tot ik zelf besefte wat mij overkwam en de woorden van psychiater terug in mij gedachten kwamen. Ik wist dat het van korte duur zou zijn en het was even door bijten. Alles kwam weer goed.
Zo nu waren we klaar en goed voor bereid om te vertrekken. En plots kwam het bericht vertrek van uit Melsbroek naar Zagreb.
Wordt vervolgd.
Foto : De passagier lijst voor militair vliegtuig naar Zagreb (Croatie).
In de opleiding was een gedeelte auto mechaniek voorzien , gegeven op de jeep “Landrover” dat gebeurde in Lombarzijde. Het was nuttig te weten hoe men een voertuig onderhoud en ook enkele kleine herstellingen kan uit voeren.
Een cursus eerste zorgen was ook voorzien en werd ook in Lombardzijde gegeven door mensen van de Medische Dienst . Deze lessen werden met veel aandacht gevolgd nu was het niet meer voor het lachen , indien men een kwetsuur op loopt moet men zich zelf of je partner kunnen verzorgen. De reanimatie kwam op de voorgrond en moest grondig gekend zijn.
Computerlessen en satelliet telefoonlessen werden in Peutie gegeven door mensen van de Transmissie troepen. De computer lessen waren voor mij niet gemakkelijk , ik had daar nog niets van gezien. De satelliet telefoon was voor iedereen nieuw. Dat apparaat zat opgeborgen in een grote metalen valies met een plooibaar scherm. De demonstratie was indrukwekkend.
Het toestel werd opgesteld en viaeen satelliet boven de Atlantische oceaan werd gebeld naar een bureel in onze omgeving , na een paar seconden zagen we daar iemand de telefoon afnemen en konden we een gesprek voeren. Het grond station voor de satelliet verbinding bevond zich in Nederland.
Ergens in de westhoek werden we voorbereid op de confrontatie met Mijnen. We kregen een demonstratie over de vernielingkracht van een antitank mijn , het was zeer overtuigend en we zouden dat nooit meer vergeten wat we gezien en gevoeld hadden bij de ontploffing van deze Mijn. Om de uitwerking van een ontsteker te demonstreren , plaatste men een ontsteker in een varkenspoot en bracht men die tot ontploffing het was ook niet mooi om zien wat er overbleef van die poot. Om af te sluiten werden we op een omloop gestuurd waar allerlei Mijnen verborgen waren , dit om te ervaren hoe veel men er niet gezien heeft en hoe gevaarlijk die zijn. Hier kwam men pas tot beseft hoe weinig men over het plaatsen van Mijnen afweet en dat ze ginder in Ex-Joegoslavië een groot probleem zouden vormen.
Na het ontvangen van de uitrusting , werden we samen geroepen in Middelkerke , aan de kust in de voormalige Mess officieren. Dit soort hotel , werd onze uitval basis voor de verdere cursus.
In de theorie zaal van het hotel kregen we onderricht van mensen , die reeds terug waren van een ECMM opdracht. Zij wisten ons de ervaring die zijn hadden op gedaan door te geven.
Er werd ons uitgelegd wat de opdracht was van ECMM , hoe we dat moesten uitvoeren en waar de knelpunten lagen.
Er werd ons geleerd hoe wij moesten omgaan met de verschillende culturen.
Voorbeeld:
Hoe gaat men te werk bij een gesprek met de Kroaten.
-Men moet de macho spelen , sigaretten roken , alcohol drinken en veel tamtam maken
Deze onderhandelingen werden na gespeeld , met het drinken van thee in plaats van alcohol , iets wat één van onze vrouwelijk collega’s niet goed bevallen is. Men had stiekem de thee vervangen door sterke drank. Men kan zich voorstellen hoe dat afgelopen is , hoe langer het gesprek duurde hoe luider en agressiever de collega tegen de andere partij te keer ging. De onderhandelingen moesten afgebroken worden. De volgende dag was er iemand met een stekende hoofdpijn en een ervaring rijker , vertrouw niemand in Oorlog gebied. Een goede raad ,als iemand openlijk vijandig tegen je staat , dan weet je waar je aan toe bent. Als iemand naar je lacht dan weet je niet , wat hij innerlijk denkt.
Hoe gaat men te werk bij Moslims.
-Geen alcohol , geen vrouwen bij de gesprekken.
Wordt vervolgd.
Foto : De landen waar ECMM ontplooid was in Ex-Joegoslavië..
De eerste dagen van onze opleiding werden gevuld met het ophalen van onze uitrusting en kledij. De kledij van de E.C.M.M mensen was volledig in het wit met een blauw petje. De witte kledij moesten wij ophalen in de Zeemacht , die witte kledij was voorzien als tropen kledij bij de Zeemacht. Ik geef een voorbeeld de kledij bestond uit een witte linnenbroek , een wit hemd met korte mouwen , witte kousen en witte lage schoenen. Ter informatie , ik ben vertrokken op 01 november en de sneeuw laag daar op sommige plaatsen , één meter dik en de modder was ook overal aanwezig. Een witte anorak en enkele T-shirts werden door een burger firma geleverd. Wij kregen ook wat uitrusting mee van het leger , af te halen in Peutie.
We kregen daar een net om onze was in te doen , producten tegen de muggenbeten en een paar wanten. Een jonge Wachtmeester drukte me op het hart , dat ik dat paar wanten , zo snel mogelijk na de zending moest terug binnen brengen , omdat de stock zeer klein was. Ik vroeg hem als terug in België aankwam ik eerst naar huis mocht , of van het vliegtuig direct de wanten moest binnen brengen. Hij bekeek mij eensen gaf geen antwoord.
Dus de oplossing voor de kledij was zo als vroeger , trekt U plan en koopt wat ge nodig hebt.
Gelukkig is dat nu veel verbeterd.
Het probleem voor ons was , wij waren afgedeeld bij het Ministerie Van Buitenlandse Zaken .
Wij moesten de job doen , die normaal moest gedaan worden door diplomaten van het ministerie , maar dat was waarschijnlijk te gevaarlijk en niet naar hun zin. Daarom werd beslist om militairen met deze opdracht te gelasten.Voor mij niet gelaten. Wij hadden normaal ook geen graad meer , zo gezegd , we waren allemaal “Mister” geworden.
We hadden ook geen recht op een gevaren premie , omdat het voor de diplomaten die ergens in het buitenland zijn , niet voorzien was. Normaal zij lopen zelden gevaar en als er gevaar is gaan de Para Commando’s ze terug naar huis halen. Deze premie was 150 Belgische frank per dag “ Pakje sigaretten” , uiteindelijk heeft het leger ons de premie betaald..
Ik had dus mijn kandidatuur gesteld , voor een ECMM opdracht en werd op geroepen om een test van de Engelse taal af te leggen. Die test ging door in Evere H.K. in een bureel met een Majoor en twee Adjudanten als jury. Na de test mocht ik in de gang op het resultaat van de test wachten , na een vijf taal minuten werd ik weer in het bureel binnen geroepen. De uitslag van de test was positief en de Majoor gaaf me het goede nieuws “Je mag vertrekken”. Ik kwam dus op de lijst van een groep mensen diesamen aan de voor bereiding zouden beginnen. Na enige tijd werd de groep op geroepen om een opleiding van 6 weken te volgen als voor bereiding. Het was de bedoeling om met gans de groep , samen naar Ex-Joegoslavie te vertrekken na de opleiding.
De opleiding bevatte vele aspecten zoals : omgang met de mensen daar , die een verschillende cultuur hadden , eerste zorgen , waar men misschien voor het eerst zich zorgen om maakte , auto mechaniek , zou nog van pas komen , computer dat was voor mij een onbekende , satelliet telefoon een zeer nuttig apparaat en niet te vergeten onze grootste zorg , de omgang met allerlei soorten mijnen.
Na 8 jaar onderrichter in Doornik mocht ik dichter bij huis naar Gent; mijn job chef van de maintenance. Ik was onder tussen de leeftijd genaderd om op pensioen te gaan en plots kreeg ik de kans om op zending te vetrekken naar Ex-Joegoslavië. Ik mocht daar naar toe als ECMM “Europese Commissie Monitor Missie”.
Opdracht bestond uit : Oprichten van teams op het terrein.
Ik deed verder veel aan sport en besloot eens mee te doen aan het “Militair Kampioenschap” mars ; ik werd 5 deop de 20 km. Ik had de smaak te pakken. Er werd deelgenomen aan wedstrijden in Burger en de resultaten werden beter. De afstanden waren verschillend van 20-50 tot 100 km. Na menig 2de en 3 de plaatsen was het in 1976 de hoofdprijs “MilitaireKampioen” op de 50 km mars.
We hadden weinig problemen wat betreft een sprong op zee.
In de jaren zestig werden de vliegtuigen ( C119 ) bijgenaamd de “Fying Box Car “ gebruikt voor dropping. We gebruikten voor de sprong op zee de oude Engelse parachute “Type X”. Wat was nu het verschil tussen een normale sprong te land en een sprong op zee.
Te land :
a)hoogte 350 a 400 meter.
b)Parachute T.A.P. (frans).
c)Oefenkledij met helm.
d)Het naar de deur gaan van het vliegtuiggebeurde volgens een bepaalde procedure. Men roept (HUP , HUP , HUP) en stap voor stap nadert men de deur.
e)Bij het naderen van de grond blijft men in het harnas in Para houding.
Op zee :
a)hoogte idem
b)Parachute type X (Engels).
c)Duikerspak + uitrusting.
d)Idem , maar men roept (KWAK , KWAK , KWAK) grapje voor de Frogmen.
e)Na het openen van de valscherm moet men uit het harnas komen en blijft men nog met één arm aan het harnas hangen. Op ongeveer 2 meter hoogte boven het water oppervlak verlat men het harnas zodanig dat de parachute je niet kan meesleuren onder water.
Bij het springen in de Noordzee en in de nabijheid van de kust moet men rekening houden met de zandbanken.. Wanneer je van op 2 meter hoogte in een geringe diepte terecht komt is dat niet ideaal.
Met 36 jaar opleiding geven voor Gevechtszwemmer , aan Para Commando’s.
Zo gebeurde het dat hij twee kandidaat Gevechtszwemmer – Para Commando ongeschikt verklaarde en de Commandantvan deze Para’s om uitleg vroeg en hij kreeg te horen dat niet elke Para Commando Gevechtszwemmer kon worden. Het resultaat van dat gesprek was dat mijn onderrichter besloot om overte gaan naar het 3 Para in Lombardsijde. Zo kon hij met kennis van zaken mee praten , over de problemen die in de éénheden aanwezig waren voor de duikers.
Terwijl hij van zijn werk spreekt gebruikt hij nooit het woord “Ik” altijd “Wij”.
Foto : Mijn onderrichter in de periode 3 Para (eerste boot zittend , 4de van links).
Hier laat ik één van onze onderrichters aan het woord. Men noemde hem ” De man in dekijker”.
Deze man is in Nederland geboren , als vier jarige zwom hij reeds als een vis. Dat was niet te verwonderen want zijn vader was scheidsrechter bij zwemwedstrijden. Zijn tweeling broer en zussen waren zwemkampioenen. Waarom we dit beroep doen? Wel omdat we geen mooier kennen. Hier is men werkelijk een man. Men kan enkel rekenen op zichzelf en op zijn ploegmaat. Het woord “ vertrouwen” heeft bij ons een bijzondere betekenis : ons leven hangt er vanaf. Zo eenvoudig is het in onze kleine ploeg hier. Het vertrouwen is wederkerig en volledig.
We weten (maar we zeggen het niet graag) dat iedereen bereid is , om zelfs zijn leven te geven om een kameraad te redden. Kent U veel beroepen waar dat bestaat?En toch is het een zeerhard beroep. Men moet in een uitstekende fysieke conditie zijn en deze dan ook onderhouden. Om te beginnen is er de selectie die alle kandidaten ondergaan ,in hetCentrum van de Zeemacht. Deze selectie is meedogenloos. Het doet denken aan het jaar toen op honderd kandidaten er slechts drieëntwintig duiker werden. Om de drie maand moeten we een medisch onderzoek onder gaan. Alleen de beste blijven. En de fysieke conditie betekend niets zonder de morele kwaliteiten; het brein beveelt de machine. Zonder wilskracht kan het niet.
Elke dag doen we 5 kilometer cross , werken we met de halters en fietsen op de home trainer. Elke dag gaan we het water in , bij alle weer , wij leren op de tanden bijten , jaar in , jaar uit. Anders zouden we het niet vol houden.
Deze man zijn militaire loopbaan.
In 1949 als milicien bij het 1 ste Grenadiers. Na een jaar in het burger komt terug binnen als vrijwilliger in 1957 bij het 11 Genie en wordtOnderofficier. Met zijn zwem capaciteiten is het normaal dat hij (Kikvorsman) word.
Is deze job gevaarlijk? Ja, als men wil. Naar mijn menig niet gevaarlijker dan het besturen van een wagen. Maar men moet het vak door en door kennen. Maar men doet hier niet alleen aan duiken , men gaat ook onder water allerlei werken uitvoeren in dienst van vele. Gelukkig beschikken we over goed materiaal.
Op 36 jarige leeftijd gaf deze man opleiding aan de kandidaten Gevechtszwemmer Para Commando’s.
Oefening : 2 Gevechtszwemmers duiken naar 23 meter diepte , met één luchtfles en uitgerust met een reddingsvest..
Die oefening gebeurde in een waterput (stilstaand water) zichtbaarheid in het water tot ongeveer 6 meter diepte. De zichtbaarheid is gelijk aan de diepte tot waar de zonen stralen door dringen in het water. Op die diepte hangt er precies een mist , wanneer men daar in gaat , past het gezegde (licht uit en verwarming uit). Eenmaal die grens gepasseerd is het koud en donker. Van op een vlot begonnen mijn buddy en ik de duik oefening. We namen om de beurten lucht uit de duikfles die mijn buddy op de rug droeg. Eenmaal in het donker ziet men zijn buddy niet meer en dus ook het mondstuk voor de lucht inname is onzichtbaar. Door het feit dat we met een mondstuk doken ,zonder terugslag kleppen , kregen we ook veel water binnen. Eenmaal de bodem bereikt kreeg ik voor de laatste keer lucht van mijn buddy en moest ik mij een tiental meter langs de bodem verplaatsen en mijn reddingsvest in werking stellen , het opstijgen begon langzaam maar versnelde gestadig. De ingeademde lucht begon door het verminderen van de waterdruk uit te zetten in de longen en men was verplicht de lucht te laten ontsnappen. Door het feit dat we niet lang op 23 meter verbleven konden we ineens naar boven komen. De laatste meters was de snelheid van het opstijgen hoog. De verplaatsing die we op de bodem moesten doen , wasom ons van het vlot te verwijderen en een botsing met het vlot te vermijden. Tijdens het dalen naar de bodem slikten we veel water en we moesten soms een adembeurt overlaten aan de buddy , dat was eng in het donker. Men wist niet hoe lang het zou duren vooraleer we de bodem zouden bereiken. Het was pikdonker. Ik herinner mij , dat ik veel water slikte en in de problemen raakte. Mijn buddy sloeg twee adembeurten over en ik was er weer bovenop. Het was eigenaardige was , dat terwijl men in de moeilijkheden is , de reactie om terug naar de oppervlakte te gaan er niet kwam. Men moest naar de bodem en men voerde dat uit.
Foto : Later kon men via een zender- ontvanger met de duikers praten onder water. Op de foto Jefke van Puyvelde van het 11 Genie in gesprek met de duikers.
Het was op een vrijdag namiddag , het weekend voor de deur en er was nog een kleine oefening voorzien in de Schelde. De oefening bestond uit het zwemmen op kompas , langs de oever naar een aanlegsteiger voor boten. Een routine klus dachten wij , de af te leggen afstand was amper 200 meter. Dat zou al argwaan moeten gewekt hebben. Daar de zichtbaarheid in de Schelde nihil is , werd altijd met een vlotter gezwommen , zodat onze positie in het water altijd zichtbaar was. Ik ging te water nam de azimut van het doel en begon te zwemmen naar schatting zou ik daar een paar minuten over doen , maar het duurde en het duurde maar geen aanleg steiger te bespeuren. Na enige tijd werd ik toch ongerust. En plots kreeg ik het signaal via de verbinding koord , tussenmij en mijn vlotter dat ik naar boven kon komen. Ik dacht oef ik ben ter bestemming. Aan de oppervlakte gekomen wachte er mij een verrassing.Ik stelde vast dat ik mij op bijna één kilometer in de tegenovergestelde richting van het doel bevond , bijna in het midden van de Schelde. Wat was er gebeurd? Ik was meegesleurd door de stroming , die zo sterk was dat men al zwemmend de oever niet kon meer te bereiken. We werden met een boot naar de kant gebracht. Men had ons weer eens aan de lijve laten ondervinden , wat stroming kan doen en we zijn dat nooit meer vergeten. De week daarop6 km gezwommen in de Schelde , wij begonnen de oefening bij tij wissel , zodanig dat we in het begin de stroom tegen hadden en praktisch ter plaatse zwommen , na de tij wissel konden we met de stroom mee zwemmen , wat duidelijk een groot verschil is.
Oefening: opsporen van aandrijfpropeller van een schip (nameten, observeren, en verslag uitbrengen over alles wat betreft de aandrijfpropeller.
Deze oefening gebeurde op het einde van de dag en met de rest van de zuurstof reserve, dus we moesten snel werken en hopen niet zonder zuurstof te vallen. Om de beurt verdwenen we onder de boot, tot mijn verbazing kon ik de propeller niet vinden dus terug naar boven met de boodschap ik heb gefaald. En toch waren er collega’s die een volledig verslag uitbrachten over de propeller met alles erop en eraan, ik dacht dat zijn super mannen. Bij de briefing na de oefening werd aan de super mannen mede gedeeld dat we onder een sleepboot op zoek waren geweest naar een propeller die er niet was. Die mannen waren snel verdwenen en ik opgelucht.
Het ergste was het aanleren van een gevecht onder water met een vijandelijk element. Deze technieken werden ons aangeleerd door een beer van een vent. Men moest in het water en wachten tot deze persoon in vijf seconden liet zien hoe kwetsbaar een gevecht zwemmer is. In een fractie was je bril weg en had hij de luchtdarmen dicht geknepen, de paniek was onbeschrijfelijk. Deze gevechtstechnieken werden ons dan verder onderwezen in afwachting op de eind testen.
Wat betreft een onderwater gevecht het is niet wat men ziet in de James Bond films.
Men kan zich niet voorstellen hoe zoiets zal aflopen. Men moet zelfzeker zijn anders begint men er niet aan. De angst is enorm, daar ooit mee geconfronteerd te worden. En wanneer het gebeurd dan is het verrassingseffect een groot voordeel en van levensbelang. Men moet zich voorstellen wanneer men met de tegenstander contact heeft het meestal donker, koud, men stamp, men steekt, men snakt naar lucht men slikt water men is in elkaar verstrengeld en een van de twee zal waarschijnlijk een gruwelijke dood sterven.
Wij moesten onze test gevechtszwemmer onder water afleggen tegen een van onze onderrichters 1.90m groot 90kg een borst gelijk een kleerkast. Wij kenden onze tegenstander en waren zo bang van hem. We hadden geen schijn van kans. Het resultaat was op +- 5 sec. waren we er geweest en zeer tevreden dat het maar zolang geduurd had. Het eerste wat we kwijt waren was onze duikbril op dat moment was het gevecht voorbij.
Foto : Eén van onze onderrichters verlaat het water..
Een woordje over de uitrusting waarover we beschikten.
De gewone calypso een pak voor bescherming tegen de koude. De frochpakken , waterdichte pakken voor onderwater te werken in de koude omstandigheden , meestal kon men warm ondergoed dragen.
De gewone duikflessen voor lucht. De uitrusting met zuivere zuurstof en anti magnetisch als ook geen lucht bellen aan het water oppervlak.Gesloten omloop genoemd voor het gevechtzwemmen.
Het olie kompas “een plastieken bol” gevuld met olie waarop de kompasschijf kon drijven.
Het vullen van de lucht flessen of zuurstof systeem ,moest ieder voor zijn eigen rekening nemen.Zeer handig in geval van een ongeval.
De lucht flessen werden gevuld door middel van een handpomp (van een vergaarbak lage druk naar flessen hoge druk) een werk van lange adem. Wat betreft het zuurstof systeem “gesloten omloop” moest men een container vullen met “protosorpkorrels” die stikstof uit de uitgeademde lucht opslaan. Bij het niet goed uitvoeren van deze taak kon er water in de container komen . De korrels werden nat , gevolg , slechte filtering van de uitgeademde lucht , het vocht van de korrels werd met de in te ademen lucht naar het mondstuk gevoerd met brandwonden in de mond als gevolg. Door het feit dat we een gesloten masker droegen was dat een ramp.
Meestal werd er tweemaal per dag gedoken. Het warenlange en vermoeide dagen. Duur van de cursus 6 weken.
Gerard.
Foto : op de pop het gesloten zuurstof systeem met op de borst het filter systeem , met daaronder de zuurstof flessen. en voor de pop een duikfles voor gewone lucht of soms een mengeling.
L-R: Jean Marie Van Marck (Menen) - Geneesheer Kolonel Paul Van Neste (Nationale Voorzitter ANPCV) - Oberst Michelis ( Bund Deutscher Fallschirmjäger).
De beroeps militairendie in het 2deBon Commando teFlawinne verbleven , moesten een adres in de kazerne hebben. We hadden geen keuze , een faciliteit Kazerne bestond niet en wij moesten ons aanpassen. Daarbij kwam automatisch dat we een domicilering in Flawinne moesten aanvragen. We werden dus zonder insprak bewoners van het zuiden van België.
Ook waren we verplicht aan de gemeente verkiezing deel te nemen , dat was niet zo erg , maar het W.E. van de verkiezing ,moesten we wel inFlawinne blijven om te stemmen. We moesten ons aan de plaatselijke politiek aanpassen.
Ik moet zeggen dat we als jonge beroepsmilitairen niet veel verdienden , we waren veel weg op oefening , dus veel onkosten.
We werden voor niets vergoed ,overurenen W.E. diensten waren nog niet betaald. De wedde van mijn echtgenote was hoger dan die van mij , maar het kon ons niets maken we waren gezond.
Het 2de Bataljon Commando moest deelnemen aan de parade op 21 juli te Brussel , met de “Recce jeeps” , open jeeps uitgerust met 3 machine geweren. We maakten de verplaatsing naar Brussel de dag voor de parade. Na een grondige inspectie van de voertuigen en de uitrusting mochten we de kazerne verlaten , om een pintje te gaan drinken. Het was zeer warm en een paar mannen hadden een pintje teveel gedronken , we sliepen op de zolder kamers waarvan de ramen uit kwamen in de dakgoot. In de kamers was het broeierig heet en één van onze vrienden had niet beter gevonden ,om in de dakgoot te slapen.Bij een controle ronde vond de wacht onze vriend op de grond , hij was van 15 meter hoog uit de goot gevallen. Hij is dezelfde dag nog overleden.
Gehuwd vrouwtje in verwachting eerste problemen duiken op. Men probeert meer thuis te zijn en dat is zeer moeilijk in het 2 Bon Cdo.
Dus men vraagt overplaatsing naar het 3 Para te Lombardzijde. Deze overplaatsing werd mij na veel moeite toegestaan , maar de problemen waren nog niet opgelost. In het 2 Bon Cdo kon ik maar wekelijks naar huis. In het 3 Para normaal dagelijks , om 05.20u op de trein en om 19.45u terug thuis. Men moest ook nog op zaterdag werken.
Onze eerste zoon werd geboren , er kwamen er nog twee. Ik had een woning gevonden in Lombardzijde en het Para leven ging zijn gang. Ik was in het Peloton Frogmen aangeduid als technieker voor de boten , maar ik moest nog de cursus volgen voor technieker en terzelfder tijd voor Onderofficier. Ik was 27 jaar en de zotte jaren waren zo wat voorbij , dus ik ging naar school , duur 1 jaar. Vrouwtje weer alleen. Door een administratieve regelgeving en een misverstand kon ik niet meer naar het 3 Para terug. Ik werd aangeduid voor een éénheid in Duitsland en vrouwtje in Lombardzijde.
Ik ben een paar maal naar Otterburn geweest maar de eerste keer is altijd de leukste en blijft je het beste bij…..
Het 2de Bon Commandoging dus op schietoefening naar Schotland « Otterburn ». De verplaatsing gebeurde voor het gross van de troep per boot namelijk de “Kamina” De voertuigen en de voorwacht, “mannen die het kamp en de ontvangstvan de troep moesten voorbereiden”, gingen met het vliegtuig. Een paar problemen moeten opgelost worden om de voertuigen per vliegtuig te vervoeren. De keuze viel op G.M.C. vrachtwagens, zij waren het enig type voertuig die zonder veel problemen in de C119 kon. Dit waren vrachtwagens van WOII en met open stuurhut. Bij de volgende oefening in Otterburn kregen we voertuigen van het Engels leger ter plaatse.
Bij het vervoer per vliegtuig mochten de brandstoftanks en de jerrycans maar ¾ vol zijn wegens het druk verschil in de lucht, de brandstof zet uit en loopt over. De batterijstopjes werden afgesloten met vaseline, maar de benzine geur in het vliegtuig was toch nog waarneembaar. De voertuigen in het vliegtuig werden vast gemaakt met kettingen en spanners. Na het opstijgen moest alles weer aangespannen worden. De vlucht verliep normaal, maar de tocht van het vliegveld naar Otterburn was een hele ervaring. “Aan de voor ons linkerkant van de weg rijden” was een hele uitdaging. Het links rijden werd 2 weken voor het vertrek reeds geoefend in de kazerne in Flawinne. Het was winter 2 meter sneeuw en geen verwarming in de voertuigen, de G.M.C. en de Doodge camionetten met open stuurhut. De overtocht van de Kamina verliep ook niet van een leien dakje. Het schip moest uren voor anker blijven liggen voor de haven van “New Castle” de zee was ruw en te gevaarlijk om de haven binnen te varen. Wij de “voorwacht” moesten de troep ontvangen het werden lange uren met thee en koekjes gesponsord door de Engelse Politie. Na het nuttigen van rantsoen maaltijden (bonen met tomatensaus) hadden de passagiers van de Kamina de ganse boot ondergekotsten er hing een kwalijke geur in de boot. Eindelijk kon de ontscheping plaats vinden. De manschappen werden met bussen naar Otterburn gebracht. Daar wachten er verwarmde barakken en een heerlijke warme maaltijd op zijn engels “Schapenvlees uit dozen”. Het 2de Bon Commando had geen eigen keuken mee gebracht we kregen eten van het Engels Leger. Dat is ons zuur opgebroken. De volgende keren was de keuken mee, we hadden onze les geleerd.
Ik werd met een frantalige collegaaangeduid om op het vliegveld aan AS24 (gocart met 3 wielen) te gaan halen. Op het vliegveld aangekomen, geen vliegtuig en geen gocart, ze waren om veiligheid reden op een ander vliegveld geland, maar waar? Om kort te zijn we hebben gezocht maar niet gevonden, ik en mijn Franstalige collega verstonden mekaar niet en dan nog in Engeland.De opdracht eindigde terug in Otterburn zonder AS24., maar we moesten het wel overdoen.
Het was zeer koud en veel sneeuw, er waren een paar mannen die het niet zagen zitten om zich in die omstandigheden te wassen. Dat losten we op door ze morgens met hun slaapzak buiten te dragen en ze in de sneeuw te laten vallen, ze hadden het rap begrepen. Dagelijks schietoefeningen met echte munitie, de meeste slachtoffers waren schapen die vrij rond liepen.
De wegen glad en besneeuwd maar geen probleem met de G.M.C. De oefeningen konden gewoon doorgaan. Na een 10tal dagen kregen we een uitstap Edinburg, we zijn daar alleen maar opgevallen door onze eetlust. Wel aan te bevelen een bezoek aan het Kasteel van Edinburg. Er werd afscheid genomen van Otterburn in de kantine, het feest werd opgeluisterd door plaatselijke “Pipers” doedelzakspelers. De “Kamina” en de C119 brachten ons veilig terug naar België; Leve de biefstuk friet en de Jupiler.
OP 5 feb 2011 vond een vergadering plaats ANPCV - BDF en U.E.P. te Menen. (Amicale Nationale Para Commando Vriendenkring) -( Deuther Bund Fallschirmjäger)-Union Nationale De Parachutistes). Met als doel samenwerking tussen de grens aanpalende regionale Para Commando's. Er waren 40 deelnemers aan deze vergadering, die met een zeer positief resultaat werd afgesloten.. Foto: volgen
Eens in Februari, hebben deze collega's ons verlaten...
.
Twee dagen en twee nachten in een fuselier put , samen met mijn MG schutter Willy.
.
..
.
Ons peleton onder de leiding van Olt Sonck 1961.
.
.
..
..
..
.
Paradeplein Citadel Namen 1961. Eerste W.E. voor het 23 Det..
Gerard ,was er bij 1961.
.
..
Gerard en een delegaties ANPCV was er bij..
Organisatie ANPCV.
.
..
..
..
.
.
Gerard , 
..
.
.
.
.Hier vond de interland plaats tussen Belgie en Bosnië , enkele jaren geleden.
Dit W.E. verblijf was in de omgeving van Knin.
.
..
..
links : Lt Kol.(Res) Philippe Lorent Voorzitter regionale ANPCV Thudinie
.
..
Let op de bus reizigers die marcheren achter de bus , bij oversteken van de brug. Leeg kon de bus op de brug , geladen niet.
Een vernielde brug ergens in Croatie . de oversteek werd verder gedaan met een veerboot , die op zijn beurt ook tot zinken werd gebracht. Uiteindelijk heeft het leger dan een noodbrug geplaats.
.
..
.
..
..
.
..
.
5 de verjaardag van het overlijden van David. Gesneuveld in Afghanistan.
..
...
...
...
