Vooral wanneer een meisje op oudere leeftijd (ca. drie jaar en ouder) in een gezin is geplaatst, kan er in het land van herkomst sprake zijn geweest van seksueel misbruik/mishandeling. Het meisje gaat, na de eerste gebruikelijke aanpassing aan het adoptiegezin, soms aanvankelijk heel subtiel, verder met dit gedrag. Op de leeftijd van tier jaar en ouder kan zij een van de ouders of anderen van seksueel misbruik beschuldigen, bijvoorbeeld uit frustratie gevolgd door boosheid en wraak-gevoelens. Boosheid kan er zijn door thuis te weinig aandacht menen te krijgen, seksuele vernederingen op school of op straat, raciale discriminatie, pestgedrag op school of in de buurt, het besef ooit afgestaan te zijn, het lukt niet goed met het vriendje dat ze beoogt, of de identiteit van het vrouw zijn wordt onvoldoende of misschien zelfs als negatief ervaren. Wanneer er meer kinderen in het gezin zijn kunnen er sterke gevoelens van minderwaardigheid, bij het geadopteerde meisje ontstaan, of kan het zich anders behandeld voelen en menen te weinig of verkeerde aandacht te krijgen.
De beschuldiging van incest, die heel overtuigend gebracht kan worden, kan dan vanuit de geadopteerde een soort experiment zijn. Hoe zullen de ouders reageren? Zal ik dan wel de aandacht krijgen die ik wil? Een geadopteerde die intens met zichzelf bezig is, tot aan sterk egocentrisme, misschien wel narcisme aan toe, kan in een moment van onbezonnenheid tot een valselijk seksuele beschuldiging komen. Denk hierbij aan de impulsiviteit van de puber en zeker wanneer het een geadopteerde betreft die zowel lichamelijk als geestelijk ernstig gekwetst uit het land van herkomst is
gekomen. De beschuldiging kan ook samenhangen met de verkozen slachtofferrol. Psychische problemen zijn niet of onvoldoende verwerkt er is sprake van een stoornis in de ontwikkeling van de persoonlijkheid. Juist het afgestane kind, kan zich slachtoffer van een situatie voelen: mijn ouders waren arm, mijn ouders mochten mij niet houden, ik was het ongewenste kind, e.a. De slachtofferrol met verve ten toon spreiden zal de sociale omgeving er toe brengen om met veel aandacht voor de geadopteerde te reageren en misschien neigen dit zielige kind te gauw te geloven. De ingeschakelde hulpverlener dient te weten dat 'liegen' voor dit kind geen liegen is. Het is een overlevingsmechanisme. Het zal vertellen wat de hulpverlener graag wil horen. Deze dient zelf sterk in de schoenen te staan, zeker wat betreft de eigen seksuele gevoelens.
Hoe daarmee om te gaan?
Uiteraard dient het kind, meestal in de puberleeftijd, serieus te worden genomen. Onterecht beschuldigen is net als eten: menselijk gedrag. Eten doe je als je honger hebt, onterecht seksueel beschuldigen komt voort uit...., en waaruit dient onderzocht te worden. De meestal ingeschakelde derden, Raad v.d. Kinderbescherming, hulpverleners, politie, dienen de ontstane situatie met grote voorzichtigheid te benaderen. Immers de gevolgen voor de ten onrechte beschuldigde ouder kunnen rampzalig zijn: verlies van baan, verlies van gezin, tot suïcide aan toe. Gevolgen die de geadopteerde meestal niet wil en niet voorziet. In de gevallen die ik tegenkwam ging het om twee laagbegaafde meisjes van bijna zes jaar oud bij plaatsing in het gezin. Beiden waren seksueel misbruikt in het land van herkomst. Beiden woonden overigens na de beschuldiging weer thuis en waren teruggekomen op de beschuldiging, hoewel één van hen de aandacht nog niet officieel had ingetrokken. De ouders hadden gelukkig hun huis opengehouden voor hun dochters, deze niet afgewezen ondanks de aanvankelijk ernstige gevolgen voor vader. Ze hadden intensief beroep gedaan op hulpverleners die gelukkig na enige tijd adequaat functioneerden. Wat overigens moeilijk genoeg is, omdat deze altijd zitten met de waarheidsvraag. Kortom, laten ouders in kalmte reageren, professionele hulp zoeken, deze kritisch volgen en vooral de geadopteerde als een om hulp en veel aandacht smekend mens zien.
Ik ben 22 jaar oud, ik ben geadopteerd vanuit India en heb hechtingsstoornissen. Ik heb een verschrikkelijk moeilijke jeugd gehad en zeker geen gemakkelijk kind. Door jarenlang psychologen af te lopen werd eindelijk op mijn 12de vastgesteld dat ik aan bodemloos syndroom leed, maar als kind neem je dat niet aan en heb ik dat altijd ontkend voor mezelf.
Ik probeerde me aan iedereen vast te klampen waar ik dacht vriendschap van te krijgen en als dit weer minderde had ik weer een nieuwe vriendin. Maar naarmate het ouder worden en intieme relaties aan te gaan liep het altijd mis, ik ben geobsedeerd om aandacht te krijgen, als ik die niet kreeg smeet ik verwijten, en naarmate de duur van de relatie werd ik agressief, ik sloeg hem zelfs. Al mag men vriend het beste met mij menen, ik voel me gewoon niet geliefd, niet graag gezien, ik heb constante bevestiging nodig en ik begrijp ook dat dit gewoon niet mogelijk is.
en achteraf heb ik altijd ontzettende spijt van wat ik gedaan heb. Ik herken mezelf gewoon in alles wat ze hierover schrijven, en het probleem is: Ik weet dat ik hiermee zit en ik vind van alles hoe andere mensen met deze personen moeten omgaan, maar hoe moet ik zelf hiermee leren leven?
Nu is juist mijn relatie voorbij door dit alles en ik ben nu al in paniek, wat als ik weer alleen ben? wie heeft mij eigenlijk nodig? Men adoptie moeder is heel lief en meent het goed en zie ze doodgraag maar ik voel me daar gewoon niet thuis,nergens niet!
Ik haat mezelf dat ik zo ben en wie me dit gegeven heeft, ik voel mij echt helemaal alleen met dit probleem. Ik probeer mijn leven zo goed mogenlijk te leiden en heb een goede job bij de politie.
Mensen van buitenaf zien mij als hypersociaal en lachen en grapjes maken, maar ze moesten eens weten hoe ik mij binnenin voel. Ik hoop op een beetje informatie van jullie wat ik aan mezelf kan doen om te leren aanvaarden hoe ik ben.
De introjectie van de veiligheid verschaffende figuur, waarvan het kind uit ervaring weet dat deze wel weggaat, maar ook weer terugkomt, maakt het mogelijk dat een jong kind zich veilig voelend, plezierig spelend, alleen kan zijn. Dit proces verloopt bij verwende, zowel als bij verwaarloosde kinderen verstoord, als gevolg van overprotectie, resp. affectieve verwaarlozing. De ervaring dat een geliefde en liefhebbende ander er is, betrouwbaar en beschikbaar, die vergeten en teruggehaald kan worden en die helpt frustraties te hanteren, is er niet geweest. Verwende kinderen vrezen de scheiding, verwaarloosde kinderen vrezen de binding.
Incest (seksueel misbruik door een gezins- of familielid) bestaat, dat is een onweerlegbaar feit. Het is een ernstig misdrijf, waar alle betrokkenen - hulpverleners en eventuele justitiële partijen - met de grootste zorg en deskundigheid mee om moeten gaan. Maar even onweerlegbaar is, dat in ons land - evenals in de VS, Engeland en andere vooral Angelsaksische landen - honderden ouders (vooral vaders) of grootouders de afgelopen jaren zijn geconfronteerd met onterechte beschuldigingen, geuit door een inmiddels volwassen (klein- ) dochter of zoon, inhoudende dat incest gepleegd zou zijn gedurende haar of zijn jeugd. Vaak betreft dit zeer ernstige beschuldigingen over talrijke gruwelijkheden, gepleegd door meerdere personen. Die herinneringen komen vrijwel altijd pas naar boven in de loop van één of andere vorm van psychotherapie, die aanvankelijk voor heel andere klachten zoals bijvoorbeeld depressies en eetstoornissen was begonnen.
Eindelijk komt er op TV één dan toch een uitzending over een adoptie waar het geen rozengeur en manenschijn is. Afwachten hoe het gebracht zal worden. (eerste uitzending op 12 april)
Gekleurd, omdat ik het ben.
Tussen anderen
Anders tussen anderen. Hetzelfde, maar toch omringd
Door zelfden die anders zijn.
Is gekleurd zijn, anders zijn?
Is anders zijn dan anderen wel
effectief anders?
De grootste handicap bij een hechtingsprobleem is het isolement waar (pleeg/adoptie)ouders in terechtkomen. De overlevingstechnieken van het (pleeg/adoptie)kind zijn zo geraffineerd en sterk dat een buitenstaander niet door heeft wat zich afspeelt binnen het gezin en dat ook niet gelooft. Want naar buiten toe zijn het zulke "leuke voorbeeldige" kinderen en dus zeuren de (pleeg/adoptie)ouders! Zolang (pleeg/adoptie)ouders hun verhaal niet kwijt kunnen zijn zij gehandicapt en een onzichtbare handicap is geen handicap. Uit ervaring weer ik dat het zo werkt. Met andere woorden: Neem de verhalen van (pleeg/adoptie)ouders serieus!
Niet-westerse geadopteerden laten al langer hun stem horen, vooral in de Verenigde Staten en Scandinavië. In Zweden heeft de uit Korea afkomstige Tobias Hübinette de organisatie Transracial Abductees opgericht, die streeft naar bewustwording van gekleurde geadopteerden. Ze wil de machtsongelijkheid tussen geadopteerden en de witte adoptie-industrie aan de kaak stellen. Hübinette spreekt consequent van abduction (ontvoering) in plaats van adoption. De militante geadopteerden zelf noemen zich "angry pissed ungrateful little transracially abducted motherfuckers from hell".
Incest (seksueel misbruik door een gezins- of familielid) bestaat, dat is een onweerlegbaar feit. Het is een ernstig misdrijf, waar alle betrokkenen - hulpverleners en eventuele justitiële partijen - met de grootste zorg en deskundigheid mee om moeten gaan. Maar even onweerlegbaar is, dat in ons land - evenals in de VS, Engeland en andere vooral Angelsaksische landen - honderden ouders (vooral vaders) of grootouders de afgelopen jaren zijn geconfronteerd met onterechte beschuldigingen, geuit door een inmiddels volwassen (klein- ) dochter of zoon, inhoudende dat incest gepleegd zou zijn gedurende haar of zijn jeugd. Vaak betreft dit zeer ernstige beschuldigingen over talrijke gruwelijkheden, gepleegd door meerdere personen. Die herinneringen komen vrijwel altijd pas naar boven in de loop van één of andere vorm van psychotherapie, die aanvankelijk voor heel andere klachten zoals bijvoorbeeld depressies en eetstoornissen was begonnen.
De natuurlijke geboorte van het mensenkind en de geestelijke geboorte van het individu vinden niet tegelijkertijd plaats. Het eerste is een dramatische, waar te nemen en duidelijk te omschrijven gebeurtenis; het laatste is een gestaag voortschrijdend innerlijk proces.
Bij de aanmelding van het kind bij de hulpverlener zijn de ouders veelal ten einde raad, wanhopig en uitgeput. Ze zijn boos en verdrietig, sterke schuld- en schaamtegevoelens over de als mislukt beleefde adoptie spelen dikwijls een grote rol. Dit leidt ertoe dat men te lang poogt, d.w.z. zonder hulp van anderen, een oplossing te zoeken. De ernst van de problemen wordt ontkend of verkleind om aan deze beangstigende realiteit te ontkomen. Wanneer tenslotte de hulpverleningsinstantie wordt geraadpleegd, blijkt dit het begin te zijn van een lang en frustrerend proces.
Het kind vertoont overlevingsgedrag en schijnaanpassing. Het is geniaal in het observeren, taxeren en manipuleren van de mensen om zich heen. Er is een sterke tendens de ouders en andere gezinsleden tegen elkaar uit te spelen. Evenzo met kennissen, vrienden, familie, leerkrachten, enz...
La création de liens commence dès la conception. L'expérience "in utero" a des effets directs sur la capacité de créer des liens et sur la personnalité de l'enfant. L'exposition aux drogues ou à l'alcool, le stress maternel ou le refus de la grossesse peuvent altérer le développement de l'enfant. Les bébés savent vraiment ce que la maman pense ou ressent pendant sa grossesse. (Verny, 1981)
90% van de fictieve beschuldigingen van incest worden geuit nadat de hechtingsgestoorde op één of andere manier in aanraking is geweest met een hulpverlener/therapeut: "de waarheid doet er niet toe maar het gaat om de pijn die het kind voelt".(sic)
Het betrokken kind is echter meestal rond de 30 jaar!
Van de Cel Beleidsvoorbereiding op het ministerie van Justitie van Laurette Onkelinx maakt een zekere Abbès Guenned deel uit. Hij is verantwoordelijk voor erediensten, veiligheidscontacten en alternatieve gerechtelijke maatregelen. Deze Abbès Guenned is namelijk de eerste echtgenoot van Laurette. In 1996 werd hij onder internationaal aanhoudingsbevel geplaatst door Marokko voor handel in drugs en georganiseeerde misdaad. Op 31 juli 1997 werd hij opgepakt op de luchthaven van Zaventem, maar hij toverde een diplomatenpaspoort tevoorschijn en de politie moest hem laten gaan. Laurette haastte zich om te scheiden, om een schandaal te vermijden. De snelste scheiding van België: een maand later was de scheiding al voltrokken.
Op 21 juni 1998 werd Abbès Guenned weer opgepakt voor dezelfde reden, op de luchthaven Adnan Menderes van Izmir (Turkije). Marokko vroeg zijn uitlevering. Guenned nam Marc Uyttendaele als advocaat, terwijl het ministerie van Justitie direct tussenkwam bij haar Turkse ambtgenoot Hassan-Deniz-kurdu.
Op 20 november 1999 hertrouwde Laurette met de advocaat Marc Uyttendaele. Wie waren de getuigen? De twee vorige echtgenoten van het nieuwe bruidspaar! Abbès Guenned was dus de getuige van Laurette.
Deze Abbès Guenned werkt nu dus op het kabinet van de minister van Justitie, Laurette Onkelinx. In welk ander land is dit mogelijk tenzij in Absurdistan? Vertel eens in het buitenland dat op een hoge post van het ministerie van Justitie een man zit die door Marokko gezocht wordt voor handel in drugs en voor georganiseerde misdaad en dat deze man de ex-man van de ... minister van Justitie is. Niemand gelooft u!
Ouders hebben de ervaring en betrokkenheid. Hulpverleners hebben de opleiding, de accommodatie en de emotionele afstandelijkheid. Hulpverleners hebben de objectiviteit: het oog van de buitenstaander die kan zien wat aan de blik van de ingewijde ontsnapt. Beiden kunnen van elkaar leren, elkaar aanvullen en moeten in de eerste plaats elkaars bondgenoten zijn ten bate van het hen toevertrouwde kind.
Globaal maken veel van deze kinderen een vrij ongevormde indruk. Men kan stellen dat hun ik vrij zwak is. Ze zijn niet of weinig in staat om frustraties te verwerken, om zich in te zetten voor iets of om een inspanning te leveren. Veel van wat ze doen, lijkt vooral ten dienste te staan van hun onmiddellijke en vrij egocentrische verlangens.
It is important for adoptive parents to remember that you can take the child out of the institution, but it may take a much greater amount of effort to take the institution of the child.
De ouders hebben recht op respect voor hun privacy. Zij hebben daar al zoveel van moeten prijsgeven. Op niet-relevante vragen mogen zij het antwoord schuldig blijven. Een zorgzame omgang met gegevens uit de privé-sfeer van het kind en van het gezin moet een basisattitude zijn voor elke hulpverlener. De ouders willen informatie over de mogelijkheden en de beperkingen van de professionele hulp. Onderschat hun capaciteiten niet: zij willen inspraak in het behandelingsplan, niet om te controleren maar om er zelf, in de mate van hun mogelijkheden, actief aan mee te werken. Het gaat hem immers om het welzijn van hun kind. Hun betrokkenheid, hun bekommernis om dat zorgenkind, is geen knop die men naar believen aan en uit kan zetten, ook niet tijdens langdurige residentiële hulpverlening. Hun kind is geen privé-bezit van de hulpverlening dat zorgvuldig voor hen verstopt of tegen hen beschermd moet worden. Op hun vragen naar het functioneren van hun zoon of dochter in de instelling, verwachten zij méér dan: 'Goed, het gaat wel'. Zij willen, vooral als ze weinig persoonlijk contact hebben met hun kind, eerlijke en concrete informatie over alle aspecten van zijn/haar ontwikkeling: schoolresultaten, vrijetijdsbesteding, houding in de leefgroep, jeugdbeweging, enz. Ook al is ons kind soms maandenlang van huis, wij blijven geïnteresseerd in de groei en de bezigheden van ons kind, net zoals dit bij elke ouder zou zijn.
De ouders hebben recht op erkenning voor de uitputtingsslag die aan de hulpvraag vooraf ging. Het feit dat zij in de eerste fase eventjes, soms voor maanden, 'uitgeteld' zijn (na hoeveel jaren ellende?) mag geen reden zijn om hen dan ook maar verder 'buiten spel' te zetten. Het feit dat zij geregeld nood hebben aan 'stoom aflaten' doet niets af van hun liefde voor het kind dat de druk op de ketel houdt. Zij hebben tijd nodig om inzicht te verwerven in de problematiek van hun kind, om hun verwachtingen dienovereenkomstig bij te stellen en met de consequenties daarvan te leren leven. Zij verwachten dat hun draaglast serieus wordt genomen en dat hun kind wordt geholpen.
Hechtingsgestoorde jeugdigen zijn niet gebaat bij een één-op-één-relatie c.q. die van kind-opvoeder. Deze wordt door hen als te benauwend ervaren, waardoor ze in verzet moeten komen tegen hun opvoeders. Door deze jeugdigen in een leefgroep wisselende opvoeders te bieden wordt aan de voorwaarde voldaan dat deze jeugdigen een zekere emotionele ruimte nodig hebben tussen hen en hun opvoeders. Voorwaarde is ook dat de verschillende opvoeders kennis hebben van de hechtingsproblematiek en over een zekere professionele distantie beschikken die afstand nemen mogelijk maakt. Belangrijk is op te merken dat het kind zakelijk, consequent en op afstand benaderd moet worden maar dat dit niet mag ontaarden in de ik-trap-er-niet-in-benadering. Hiermee bedoelen we een koude, afstandelijke en wantrouwende benadering. De residentieel werker moet leren in relatie met deze jeugdigen afstand te nemen zonder afstandelijk te zijn. De aangeboden structuur moet duidelijk zijn. De sanctie die volgt op het afwijken van de regel, dient duidelijk en direct uitvoerbaar te zijn. Door een zakelijke benadering, door goed gedrag te belonen en afwijkend gedrag te sanctioneren moet worden getracht sociale vaardigheden in te slijpen.
Er is een goed merkbaar verschil tussen hechtingsgestoorde kinderen en slachtoffertjes van effectieve mishandeling. Wordt een kind door zijn ouders mishandeld, dan durft het daar nauwelijks over praten: het voelt zich schuldig en geremd door loyaliteitsgevoelens, het is bang voor de gevolgen van een eventuele aanklacht voor de ouders en andere gezinsleden. Het hechtingsgestoorde kind mist deze loyaliteitsgevoelens, gaat zijn ouders openlijk aanklagen tot in de wijde omgeving en maakt veel ophef over zijn rol als slachtoffer. De kwalijke gevolgen van zijn aantijgingen voor de ouders en het gezin, laten hem volkomen onverschillig of bezorgen hem een gevoel van triomf. Daarom is het belangrijk dat opvoeders niet alleen het verhaal van het kind horen, maar ook dat van de ouders, en dat men niet alleen 'het verhaal op zich' beluistert, maar ook de gevoelsbeleving die erachter steekt.
Hulpverlening eindigt, ouderschap niet. Wij voelen ons verder begaan met en verantwoordelijk voor het leven en de toekomst van onze onvolwassen meerderjarigen. Wij worden bij wangedrag van dezen dan ook op die verantwoordelijkheid aangesproken. 'Kinderen hebben alle rechten, ouders alleen plichten', is een veel gehoorde verzuchting van lotgenoten. De verdere sociale en emotionele ontwikkeling van hechtingsgestoorde jongeren blijft, ook na jaren van professionele hulp, uiterst zorgwekkend. Met vrees in het hart vraag ik me soms af of wij, ouders van 'bodemloze' kinderen, straks ook grootouders worden van 'bodemloze kleinkinderen'.
In Vlaanderen danst het kind om de hulpverlening, de problematische hulpverleningsrelatie wordt teveel en te eenzijdig aan het kind toegedicht. Het huidige hulpverleningssysteem heeft op zich echter al een aantal belangrijke mogelijkheden in het werken met deze jongeren. Sleutelwoorden hierbij zijn samenwerken en overleg. Er ligt dan ook een opdracht voor de huidige voorzieningen om via intens overleg en constructieve afspraken te komen tot het zelf in handen kunnen houden van de "regie" van de hulpverlening aan het kind. De hulpverlening moet de dans om het kind aangaan. Een creatief en intensief hulpverleningspakket uitwerken met voldoende mogelijkheden om de hulpverlening rond het kind in beweging te houden.
Daarnaast behoort het echter tot de maatschappelijke en politieke verantwoordelijkheid om ook voor deze jongeren een langdurige opvang en begeleiding binnen eenzelfde centrum te garanderen. Er moet werk gemaakt worden van een hulpverleningsinstantie die vanuit haar organisatiestructuur de mogelijkheid heeft om op een mesoniveau een "holdingklimaat" te organiseren. De noodzaak van een rustpunt dat de eindeloze cirkel van doorverwijzingen doorbreekt en zelf de dans om het kind gaat orkestreren.
Vaak komt het hechtingsgestoorde kind pas in de (residentiële) hulpverlening terecht als de chaos compleet is: de ouders (meestal de moeder) zijn over hun toeren, het gezin is ontwricht, alle relaties zijn dermate verziekt dat oorzaak en gevolg niet meer te onderscheiden zijn. "Overspannen ouders en een stralend kind" is de eerste indruk die men krijgt. Ouders die niets meer kunnen (ver-)dragen, die dringend aan rust toe zijn en waar in de eerste fase weinig mee aan te vangen is. Enkele stenen uit hun rugzak laden, lijkt niet meer voldoende. Ze willen liefst eventjes de hele rugzak kwijt. Vooral de moeder, die meestal het zwaarste deel van de problemen in de interactie met het kind heeft gedragen, is aan het eind van haar Latijn.
Mensen die hulp inroepen voor hun hechtingsgestoord kind, zijn geen 'slechte' ouders, integendeel. Zij hebben het beste van zichzelf gegeven en daarbij ervaren dat hier 'nog veel meer' nodig is. Het zijn zeer kwetsbare en vaak al diep gekwetste mensen die dringend toe zijn aan ondersteuning bij de zware taak om de opvoeding van dit kind tot een goed einde te brengen. Ondersteuning, maar geen bevoogding.
Ondanks het feit dat de geadopteerden in het algemeen een beperkt en zwak ego hebben, zijn er toch een aantal facetten van het ego juist zeer sterk ontwikkeld. Mocht dit zo niet zijn, dan hadden zij letterlijk en figuurlijk nooit kunnen overleven. Deze goed ontwikkelde egoaspecten hanteren ze dan ook als een pure overlevingsstrategie: liegen, stelen, bedriegen, ontwijken van problemen, niemand vertrouwen, geweld/machtsmisbruik, de regie houden en manipuleren. Erik Jongman
- Hechtingsgestoorden hebben verder ook diepe stoornissen in hun zelfbeleving. Latent leeft er in hen een depressief gevoel, een ervaring van gebrokenheid.
Our healing is not an event, but a process. It requires our risking to turn within in order to grieve our wounds and mend our hearts, to heal our past and let go of worn-out patterns of survival which may have served us then, but no longer help. In order to do that, we need time, support, and a safe place.
- Het driftleven van hechtingsgestoorden is geregeld heel primitief. Vroeg-orale componenten maar ook andere driftaspecten komen veelvuldig en vrij primitief naar voren. De agressie is daarnaast omgevormd en neemt gemakkelijk destructieve vormen aan.
- Relationeel kunnen deze kinderen moeilijk de invloed van anderen aanvaarden. Vooral de volwassene wordt vlug als bedreigend ervaren. Om zich te verdedigen, weigeren ze het relationele aanbod of komen ze in oppositie. Dit kan oplopen tot een haast continu gevecht. Zonder dat hij het goed beseft, heeft de volwassene zich laten meezuigen in een spiraal van uitdaging en strijd.
Bij een kind met een vroege hechtingsstoornis speelt vooral angst als basis voor de verdere ontwikkeling een sterk negatief interfererende rol. De noodzakelijke afweermechanismen worden vaak gevonden in het zoeken naar sensatie, steeds meer gaan externaliseren, het creëren van een fantasiewereld of het aannemen van een zuiver instrumentele houding. Zijn gedrag wordt gekenmerkt door een sterk egocentrisch georiënteerd zijn, een slechte impulscontrole en oppositioneel gedrag. In hun beleving faalt de omgeving totaal. Een aantal van hen voert een verbeten strijd om deze relatie-definitie (ik ben oké, de omgeving is niet oké) steeds weer bevestigd te zien. Dit gedragspatroon - met de daarbij horende gedragsuitwisselingen - heeft binnen sommige adoptiegezinnen het nemen van verantwoordelijkheid danig verstoord. Deze ouders voelen zich steeds weer verantwoordelijk.
De intieme emotionele banden binnen het gezin worden als bedreigend ervaren. Oppervlakkige aandacht van talloze onbekenden wordt meer op prijs gesteld, dan de persoonlijk gerichte aandacht van enkele vertrouwde personen. Het verschil tussen vriend en vreemde wordt niet echt gevoeld. Er is tussen de verzorgende ouder(s) en het kind een permanente machtsstrijd gaande die niet waarneembaar is door derden. Emoties kunnen daarbij aan- en uitgeschakeld worden, als op bevel.
Er is weinig of geen "ik"; daarnaast geen vertrouwen in volwassenen, met als gevolg diepgewortelde angst om (h)echte relaties aan te gaan. Er is een sterke neiging tot het leggen van oppervlakkige, wisselende kontakten. Hierdoor is de problematiek voor anderen slecht invoelbaar. Die anderen, inclusief hulpverleners zien niets of weinig.
Op TV één loopt nu al enkele weken ‘Het leven zoals het is: adoptie’.
Zoals verwacht komt in deze reeks adoptie over als één groot feest met veel rozengeur en maneschijn. Jammer genoeg is de realiteit niet zo rooskleurig. Weet dat één op de vier adopties niet zo verloopt als we op de TV te zien krijgen maar één brok ellende is, zowel voor de geadopteerde als het gezin waarin hij/zij terecht is gekomen.
Bij de aanmelding van het kind bij de hulpverlener zijn de ouders veelal ten einde raad, wanhopig en uitgeput. Ze zijn boos en verdrietig. sterke schuld- en schaamtegevoelens over de als mislukt beleefde adoptie spelen dikwijls een grote rol. Dit leidt ertoe dat men te lang poogt, d.w.z. zonder hulp van anderen, een oplossing te zoeken. De ernst van de problemen wordt ontkend of verkleind om aan deze beangstigende realiteit te ontkomen. Wanneer tenslotte de hulpverleningsinstantie wordt geraadpleegd, blijkt dit het begin te zijn van een lang en frustrerend proces.
Being born very premature can affect a child's personality into adulthood, a study has suggested. Researchers from the Institute of Psychiatry studied 18 and 19-year-olds who had been born early, and compared them to those born at full-term. Premature babies, particularly girls, were found to be more likely to be anxious and withdrawn, and potentially at a higher risk of depression. The study is published in the American journal Pediatrics.
Story from BBC NEWS:
http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/health/4747694.stm
Het verlies van een geliefde persoon is één van de meest intens pijnlijke ervaringen die een mens kan overkomen. Niet alleen is het verlies pijnlijk om te ervaren, ook is het pijnlijk om er getuige van te zijn, al was het maar omdat wij niet in staat zijn om enige hulp te bieden. Voor de rouwende kan alleen maar de terugkeer van de verloren persoon rust bieden. Wanneer dat wat wij bieden tekortschiet, wordt dat bijna als een belediging opgevat. ...
Meestal wordt onderschat hoeveel intense pijn en instorting een verlies gewoonlijk met zich meebrengt en hoelang de pijn en vaak de ineenstorting veelal voortduurt. Omgekeerd neemt men in het algemeen, aan dat een gezonde, normale persoon een rouwperiode achter zich kan en moet laten en wel spoedig en nog volledig ook. John Bowly
De pijn van adoptie kan het grootste deel van iemands leven verborgen blijven. Als deze pijn tot uitbarsting komt tijdens de jeugd, puberteit of vroege volwassenheid, kan de pijn wegzakken en een verdoofd gevoel achterlaten.
Het hele leven lang echter kan deze pijn zich bij sommige geadopteerden op akelige wijze manifesteren. Hierdoor gaan zij zich afzonderen, zweven, zijn niet in staat lief te hebben of te vertrouwen... Betty Jean Lifton
Het kind dat bij of snel na de geboorte bij adoptieouders wordt geplaatst, moet het stellen zonder wederzijdse relatie tussen moeder en kind die zo'n grote voldoening geeft. De wortels van die relatie bevinden zich in dat stuk van, de persoonlijkheid waar het fysieke en het psychologische één zijn.
Deze periode is voor zowel het kind als de biologische moeder een deel van het biologisch proces. Het valt te betwijfelen of de subtiele relatie die het kind met de moeder heeft, kan vervangen worden door een relatie met een andere moeder, hoe goed deze ook voor het kind zorgt.
De natuurlijke geboorte van het mensenkind en de geestelijke geboorte van het individu vinden niet tegelijkertijd plaats. Het eerste is een dramatische, waar te nemen en duidelijk te omschrijven gebeurtenis; het laatste is een gestaag voortschrijdend innerlijk proces.
De waarheid is dat veel van wat we over baby's altijd voor waar hebben aangenomen onjuist is. We hebben hun capaciteiten verkeerd begrepen en hen onderschat. Het zijn geen eenvoudige wezentjes, maar complexe en leeftijdloze mensjes - kleine schepseltjes met onverwacht grote gedachten.
Vind je deze pagina's interessant? Zelfs al is de problematiek niet zo eenvoudig. Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Zeker aan hen die een berichtje achterlieten in mijn gastenboek. Ik weet dat het onderwerp niet zo eenvoudig is....maar wanneer dit bericht dan nog een persoonlijke toets krijgt, ben ik heel gelukkig.
HARTELIJK DANK!
Rondvraag / Poll
Heeft U al ooit iets gehoord over hechtingsstoornis?
