Universele Verklaring van de rechten van de Mens opgenomen onder artikel 19: "Eenieder heeft het recht op vrijheid van mening en van uiting van zijn mening, wat het het recht insluit nietverontrustte worden omwille van zijn meningen en het recht door om het even welk uitdrukkingsmiddel en zonder inachtneming van grenzen, inlichtingen en ideeën op te zoeken, te ontvangen en te verspreiden" Goedkeuring en publicatie Belgisch Staatsblad 31 maart 1949.
De rijkdom van
ons volk
ligt in de kennis van zijn herkomst.
Persoonlijk geloof ik er niet in, 70 eeuwen menselijke geschiedenis tonen ons wel een ander beeld. Maar het is een nobel doel natuurlijk en dromen mag ook. Een klik op de afbeelding en je bent op de webstek van deze mensen.
Land van melk en honing Geplaagd met een koning Die uw volk veracht Je hebt het ver gebracht
Geen volk op aard Dat uw slaafsheid evenaart En door eigen schuld Nestbevuilers duldt
En waar de minderheid De gulle gever in de handen bijt Waar de ministers blaffen En de rechters straffen Opdat gij Slaaf zult blijven Om het land niet uiteen te drijven
Sla de handen in mekaar En weet dat een gebaar Hier een eind kan aan maken En tronen zal doen kraken
Ook dit is een militair, vergeten we soms wel eens.
Wim maes was niet geleerd Zegden zij. Met hun bullen van ruggekruiperij-wetenschap. Wim Maes ambieerde geen zetel. Maar schonk velen een "zetel". Die dan spuwden op hem. Tot hij letterlijk doodgewroet was. Dan begonnen hun loftrompetten te tuiten. Met een zucht van verlichting, misschien? Tot ze weer 'n Wim Maes nodig hebben. Om dat zeteltje te behouden. Gelukkig weten wij dat Wim het allemaal niet voor hen deed. Maar voor zijn volk. Opportuun of niet. Fout of juist. Hij deed het. Wie nu? Ook zonder eigen ambitie. Ons klein volk heeft niet zovele grote mannen, Die voor zichzelf klein blijven. En daarom mens. En voor ons Vlaming. Zonder poeha. Beware dat het geen matu vu wordt. Die heeft Vlaanderen al zoveel. Met diploma's enzovoort. Tot hun tijd rijp is. Armer geworden Vlaanderen.
Om een kijkje te nemen in deze oude brochure: klik op de afbeelding
Foto's van personen die niet in openbaar belang staan, mogen niet zonder zijn toestemming openbaar gemaakt worden. Als er iemand niet akkoord gaat met het vertonen van foto's van hem/haar op deze blog, stuur dan een berichtje. Ik zal dan deze foto verwijderen of de persoon onherkenbaar maken. Natuurlijk ook vermelden welke foto het is.
Interessante boeken. Geen tijd om te lezen? Neem ze dan gewoon mee naar de voorbehouden plaats van Winston Churchill, leer je intussen nog wat.
-UIt Egypte heb ik hem geroepen - Over de wortels van het Christendom. (Ahmet Osman) - Gewetenconflict. (Raymond Franz) - De Holocaust-industrie - Bespiegeling over de exploitatie van het joods lijden. (Norman Finkelstein) Van God los. (Sam Harris) Dit boek is spijtig genoeg niet meer verkrijgbaar, ook niet tweedehands. Naar de bibliotheek dus! -Wij zijn ons brein - Van baarmoeder tot Alzheimer. (Dick Swaab)
Je leest wel eens graag een boek dat niet toegelaten is op de Boeken Beurs door het Belgische regime dankzij Jos Gheysels! Dan moet je bij deze uitgeverij zijn.
Akkoord, alcohol is een toevlucht dat je steevast een daglange kater bezorgt. Maar Godsdienst, de massa en het Ideaal, kunnen je een levenslange kater bezorgen
13-04-2012
Topaffiche voor negende Casa Blanca
De bijna volledige affiche voor het negende Casa Blancafestival is bekend. Onder meer Triggerfinger, Heather Nova, Daan, Soulsister en Dimitri Vegas & Like Mike staan tussen 1 en 4augustus op het podium bij de Sint-Bernardusabdij in Hemiksem.
Tags:Casa Blancafestival, Hemiksem, Triggerfinger, Heather Nova, Soulsister, Dimitri Vegas, Like Mike
22-01-2010
Militair Nieuws
.
24-05-2012
Vlaams Belang "knikkert" niet in de dorpen.
Antwerpen trekt Vlaams Belang hard van leer tegen het gemeentebestuur en vooral
tegen burgemeester Patrick Janssens (SP.A). “Knikker ze buiten”. In de dorpen is
de toon en de politieke actie heel anders gekruid. Met minder peper en
zout.Vlaams Belang haalt in Antwerpen
alles uit de kast om de meerderheid rond burgemeester Patrick Janssens te
breken.Kopstuk Filip Dewinter wil
“gedoogsteun” leveren aan een rechtse meerderheid met de N-VA. Hij wil een stap
opzij zetten “als mijn persoon het struikelblok is”. Hij treedt af als
fractieleider in het Vlaams Parlement om “zich volledig op Antwerpen te
focussen” en pleit voor een “recht op discriminatie”.
Duidelijk profiel in
Antwerpen
Dewinter trekt een duidelijke
ideologische kaart die doet denken aan de beginperiode van Vlaams Blok als
anti-migrantenpartij. Deze keer staan geen bokshandschoenen op de affiche, maar
voert Vlaams Belang in Antwerpen actie met knikkers. “Knikker ze buiten” is de
sloganZoals toen verkent Dewinter ook
nu de grenzen. De mogelijke interpretaties van de slogan komen de partij goed
uit: “Ik weet dat mensen denken dat het om illegalen, vreemdelingen of
criminelen gaat. Iedereen interpreteert het zoals hij wil, maar voor ons gaat
"knikker ze buiten” om de vier partijen in het stadsbestuur."
Wat in de
dorpen?
Vlaams Belang is een strak
geleide partij. De partijtop waakt zorgvuldig over het imago en de eenheid van
de politieke lijn. Onze politieke portretten van alle gemeenten werpen een
boeiend zicht op het succes - of niet - van die strategie.In Aartselaar ziet de partij
“weinig redenen om problemen te hebben met het bestuur”. In Geel: “We moeten
eerlijk zijn. Je kan altijd kritiek geven, maar de burgemeester heeft de stad al
bij al niet slecht bestuurd.” In Zuienkerke geeft de partij toe dat het bestuur
goed werk levert en doet wat ze beloven.In Dilsen-Stokkem is er zo goed
als geen kritiek van alle oppositiepartijen. In Lanaken is de belangrijkste
kritiek “het vele geld dat gaat naar dure studies”.
In Edegem is het paradepaardje
van de burgemeester, de aankoop van Hof Ter Linden, volgens Vlaams Belang “een
van de grootste verwezenlijkingen”. In Hemiksem klaagt de partij vooral over de
“dure prijs van het afvalcontainerpark”. Over de partij in Hemiksem kunnen we kort zijn, breng een bezoek aan hun webstek en je weet er alles van. En waarom heeft de fractieleider het nooit op de gemeenteraad gebracht?
Ook in Kalmthout behoort de
belangrijkste kritiek tot de klassiekers van om het even welke oppositiepartij:
“We moeten de tering naar de nering zetten”. Hetzelfde in Landen, Lede en in
Kortenberg waar “het bestuur over het algemeen zijn werk goed
doet”.
Ook als de partij sterk
staat
In Borsbeek is Vlaams Belang de
op een na grootste partij. Ze zou dus kunnen wegen op het politieke debat met de
ideologische standpunten van de partijtop, zoals in Antwerpen.
Vlaams Belang in Borsbeek: “Je
kan altijd klagen en zagen maar als het goed is, is het goed."Ook nog:
“Natuurlijk zijn er dingen die wij anders willen zien, maar al bij al heeft de
burgemeester dat goed gedaan.” De partij juicht toe dat de belastingen in de
gemeente laag zijn gebleven.
Ook in Malle is Vlaams Belang de
grootste oppositiepartij. Ook daar is de toon anders dan die van Filip Dewinter.
Vlaams Belang concentreert zich op betaalbaar wonen, armoede en
files.
Eén: "Het woonbeleid is een groot
probleem. Veel jonge Mallenaren trekken weg uit Malle omdat ze geen betaalbare
woning vinden." Twee: "De lagere middenklasse is zeer vatbaar voor armoede en
een preventief beleid hiervoor schiet te kort." Drie: "De files in de dorpskern
stijgen. Een grondige aanpak van het mobiliteitsprobleem is
nodig."
Deze zinnen zijn in veel
gemeenten te horen, zowel bij CD&V, SP.A, Open VLD, Groen als
N-VA.
In Denderleeuw is er een
discussie over integratie van vreemdelingen, maar focust Vlaams Belang vooral op
de middenstand en het aanpakken van de leegstand: "We willen de plaatselijke
handelaars stimuleren en een halt toeroepen aan de grote ketens die de stad
overspoelen."
In Ronse, een kleine stad met
grootstedelijke problemen, benadrukt Vlaams Belang de armoede. Het bestuur
“importeert armoede in de plaats van te mikken op tweeverdieners”. In Niel
waarschuwt de partij - even groot als de grootste coalitiepartij - vooral voor
het ontsporen van de begroting.
Oostende is ook een stad waar
Vlaams Belang de op een na grootste partij is. Ondanks de stedelijke problemen
kan Vlaams Belang weinig wegen op de discussies.
Het Brugge van de
ex-voorzitter
Opvallend: ook in Brugge, de
vroegere thuisbasis van ex-voorzitter Frank Vanhecke, klinkt de belangrijkste
kritiek voorspelbaar, maar niet typisch voor het nationaal imago van het Vlaams
Belang.
De evaluatie van het beleid in
Brugge? "Heel wat krachtlijnen van het bestuur zijn niet gerealiseerd. Thema's
die jaren geleden al belangrijk waren, zijn nog steeds niet gerealiseerd, denk
maar aan het nieuwe stadion, de ondertunneling aan Lissewege of de ontsluiting
aan Steenbrugge."
Toch pogingen
In Wommelgem is Vlaams Belang de
op een na grootste partij. Sterk genoeg om Open VLD en CD&V te dwingen tot
de enig mogelijke coalitie die het “cordon sanitaire” respecteert. Ook daar
komen de thema’s van Filip Dewinter weinig aan bod.
Hun acties in de gemeenteraad
gaan vooral over parkeerplaatsen op het dorpsplein; over de slechte organisatie
van een “Zolder- en garageverkoop” - verkoop van de rommel die er staat - en
over belastingen die niet verlaagd worden. De partij zorgt voor een
wisselmeerderheid voor een nieuw cultuurhuis omdat dit ook “voor ons belangrijk
is”.
Toch zijn er in Wommelgem
pogingen om het migranten- en veiligheidsthema op de agenda te plaatsen. Een
school schrapt na een klacht van een gemeenteraadslid van het Vlaams Belang een
extra les van een project Wereldoriëntatie over Marokko. En gemeenteraadslid en
ex-senator Freddy Van Gaever zet zijn “huis te koop” na een reeks
inbraken.
Maar de partij weegt weinig op
het politieke debat, ondanks de ruzies binnen de meerderheid waardoor Vlaams
Belang de anderen tegen elkaar kan uitspelen.
Het ongenoegen borrelt binnen de
eigen rangen. Een lid van de fractie bestempelt zichzelf tot onafhankelijke
omdat de lokale afdeling “alleen maar op papier bestaat”.
Wel rond
Antwerpen
In andere gemeenten sturen
partijverantwoordelijken wel dezelfde politieke signalen uit als Filip Dewinter.
Vooral in gemeenten rond Antwerpen.
Schelle: “Wat mij vooral tegen de
borst stoot, zijn de inbraken in scholen. Als we hiertegen niet kordater gaan
ingrijpen, zullen we ook de zwaardere stadscriminaliteit aantrekken.” Vlaams
Belang is daar de enige partij die zich kant tegen de nieuwe moskee omdat die
“grote parkeeroverlast met zich meebrengt”. In Duffel moet de gemeente opnieuw
een eigen politiekorps kunnen oprichten.
Allochtoon, islam en
criminaliteit
Sommige afdelingen koppelen
allochtonen en criminaliteit aan elkaar. Ook vooral rond
Antwerpen.
In Willebroek klinkt het: “Vooral
’s nachts moet er meer gepatrouilleerd worden. Eén nachtpatrouille volstaat
zeker niet in een gemeente waar de vervreemding en de criminaliteit
toeneemt."
Wijnegem: “We moeten vechten
tegen islamisering en onveiligheid. Wijnegem moet een groene buffer blijven
tussen Antwerpen en de Voorkempen." Ook in Boom domineert criminaliteit de
discussie.
Zoals in Antwerpen zijn er ook
rond Brussel een aantal afdelingen die deze link leggen.
In Denderleeuw waarschuwt de
partij voor “de komst van vreemdelingen” uit Brussel. “Het Vlaamse karakter van
de gemeente gaat compleet verloren als de instroom van allochtonen niet stopt.
Denderleeuw mag geen voorstad van Brussel worden. Binnen de partij zijn we er
zeker van dat veiligheid en migratie nog meer dan in 2006 de verkiezingen
domineren.”
Ook in Mechelen, op de as tussen
Antwerpen en Brussel, hoopt Vlaams Belang dat discussies over veiligheid de
stemkeuze zullen bepalen. De partij poneert dat de stad te veel vreemdelingen
aantrekt.
“Mechelen islamiseert. Men pakt
dat niet aan, men promoot dat zelfs.” Ook: “Mechelen mag geen Mekka’len
worden”.
Filip Dewinter is dus niet de
enige die van criminaliteit en migranten een verkiezingsthema wil maken, maar in
vele kleine en landelijke gemeenten volgen de partijgenoten deze strategie
niet.
Hun taalgebruik en politieke
verwijten lijken veel op die van om het even welke oppositiepartij. Vlaams
Belang praat anders in de dorpen dan in de steden en ze delen er geen "knikkers"
uit.
Vrouwenfeest van de vzw El Moustaqbal in Borgerhout.
Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block is er naartoe geweest.
Ze ging er de Marokkaanse vrouwen toespreken over de gezinshereniging die een pak strenger is geworden en oer de huwelijksmigratie. Wie zijn man, vrouw of kinderen uit het buitenland wil laten overkomen moet voortaan lang genoeg in Belgenland verblijven, beschikken over een woonst die ruim genoeg is om de nieuwe familieleden te kunnen herbergen en minstens twaalfhonderd euro per maand aan inkomsten hebben. Volgens De Block is dat ook nodig. Jaarlijks zijn er zo’n 42.000 aanvragen voor gezinshereniging. Er blijkt ook wel degelijk een verband te zijn tussen armoede en migratie. Nationaal bekeken is vijftien procent van de Belgen arm. In de Antwerpse migrantenbuurten echter, is dat de helft.
Na de toespraak zijn er ook nogal wat moslimvrouwen die Maggie De Block even persoonlijk kunnen spreken, zo kunnen we vandaag in DS lezen. Zo vraagt een vrouwelijke ‘nieuwe Belg’ of ze haar schoonbroer kan laten overkomen. Dat is een Marokkaan die nu de Spaanse nationaliteit heeft. “Een burger van de Europese Unie dus, voor hem gelden de gewone regels. Maar hij zal wel tewerkgesteld moeten worden in de familiezaak.” Dan is er nog een vrouw die klaagt omdat potentiele werkgevers haar weer wandelen sturen omdat ze weigert haar hoofddoek af te nemen. Het advies van Maggie? “Religie is een privézaak, die hoofddoek moet je dus afdoen.” Dan was er ook nog een Nederlandse Marokkaanse die geen letter Nederlands spreekt. Het wicht vluchtte naar België nadat haar man haar bij onze noorderburen liet zitten met vijf kinderen. Hier moet ze het stellen met enkel een leefloon (en kindergeld), maar ze is vooral de eenzaamheid moe. Ze wil haar zus uit Marokko laten overkomen om niet meer alleen te zijn. Maar Maggie is streng: “Dat ziet er helemaal niet goed uit. Ik kan alleen maar zeggen: leer zo snel mogelijk Nederlands en zoek werk!”
Maar het was niet enkel kommer en kwel die dag: er was ook nog een vrouw die De Block wilde bedanken omdat ze belang hecht aan goed onderwijs. "Ik heb zelf de kans gehad om te studeren en nu ben ik directrice van een basisschool!”
Blijkbaar een vrouw met gewicht en ik bedoel dit positief.
19-05-2012
We moeten dringend besparen!
.
STEENOKKERZEEL - Tussen januari 2011 en maart 2012 betaalde de overheid bijna twee miljoen euro huur aan luchthavenuitbater Brussels Airport Company voor het nieuwe gesloten centrum voor asielzoekers in Steenokkerzeel. Al die tijd stond het gebouw leeg, zo bericht Het Laatste Nieuws zaterdag.
Met twee jaar vertraging openden staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block (Open Vld) en haar voor de Regie der Gebouwen bevoegde collega Servais Verherstraeten (CD&V) op 25 april het nieuwe gesloten transitcentrum, de Caricole.
Uit een brief van het Rekenhof van eind april blijkt dat de Regie tussen januari 2011 en maart van dit jaar 1,97 miljoen euro huur betaalde aan Brussels Airport Company, dus nog voor de eerste asielzoeker er begin mei onderdak vond. 'Dat is 2 miljoen euro weggesmeten belastinggeld', stelt N-VA-Kamerlid Theo Francken.
Volgens Francken gaat het ook om een veel te lucratief contract. 'De overheid betaalt zeker 20 tot 40 procent meer dan de marktprijs, vooral omdat de investeerder in dit geval zeker 36 jaar lang zeker is van haar inkomsten omdat ze verhuurt aan de overheid (...) Ik zeg niet dat er hier corruptie in het spel is, maar het is op zijn minst een twijfelachtige overeenkomst'
Marokkaanse koning Hassan II : Marokkanen zullen nooit integreren
Bij jonge katjes gaan de oogjes meestal open na een zestal weken.
Bij sommige mensen lukt het echter nooit, daarom nog maar eens.
Vertaling:
Op 7 juli 1982
zond de Frans televisie een interview uit van Anne Sinclair (de huidige mevrouw
DSK) met wijlen de Marokkaanse koning Hassan II. Wij geven een beknopte
vertaling.
- Wil u dat uw
landgenoten zich in Frankrijk integreren ? Bent u voor of tegen ?
- Ik zou het geen
integratie noemen. Ik wil zelfs niet dat zij het voorwerp worden van een poging
tot inburgering, want het zal niet lukken, zij integreren nooit.
- Willen zij niet
of zijn het de Fransen die dwars liggen ?
- Zullen zij
toegeven dat ze niet slagen in de aanpassing ? Integratie is mogelijk onder
Europeanen, zelfde godsdienst, migratiestromen waren er steeds van oost naar
west (*) maar nu gaat het over een ander werelddeel. U zal het merken, het
zullen slechte Fransen worden.
- U ontmoedigt ons
...
- ... Ik kan u
verzekeren, zij zullen nooit voor de volle 100% Fransen zijn.
Verdere
commentaren zijn overbodig. (correcties of aanvullingen op de vertaling zijn
welkom)
Ray
Bron: Blog Angeltjes
17-05-2012
Reactie sommige media op starterspakket was
Vlaams minister van Inburgering Geert Bourgeois
heeft woensdag fel gereageerd op de kritiek rond het starterspakket
"Migreren naar Vlaanderen" voor gezinsherenigers. De N-VA-minister
betreurt vooral de "infantiele en ridiculiserende" manier waarop
sommige
media zijn omgesprongen met de starterskit.
Vorige week ontstond er commotie rond de starterskit waarmee
Bourgeois derdelanders wil voorbereiden op hun migratie naar
Vlaanderen.
Zo klonk er in sommige media kritiek op bepaalde zinnetjes uit de
brochure, bijvoorbeeld rond het feit dat Vlamingen stipt zijn en dat
men in Vlaanderen zijn vrouw en kinderen niet slaat.
Vlaams minister Bourgeois pareerde woensdag in het Vlaams
Parlement
de kritiek op de brochure. Zo benadrukte hij dat de brochure niet
door hemzelf is opgesteld, maar door experts en wetenschappers van
onder meer de Koning Boudewijnstichting en het Leuvense
onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving (HIVA).
Maar vooral de manier waarop sommige media de brochure op een
"infantiele en ridiculiserende manier" hebben benaderd, zit Bourgeois
hoog.
De N-VA-minister haalde scherp uit naar Het Laatste Nieuws waar
Thuisacteur Mo werd opgevoerd als "dé vertegenwoordiger van dé
Marokkaanse gemeenschap". Ook De Morgen-columnist Hugo Camps moest
het
ontgelden. Bourgeois noemde het artikel van Camps "haatproza" en
betreurde het dat Camps er "de Holocaust en de Vlamingen als
Übermenschen
bijsleurde". Ook de VRT kreeg een veeg uit de pan. De openbare omroep
lanceerde volgens Bourgeois een "infantiel" spelletje waarmee men
kon testen of men een modelvlaming is of niet. "De omroep sloeg daar
de bal helemaal mis", aldus Bourgeois. En tot slot kon Bourgeois niet
lachen met de mopjes die De Standaard in zijn weekendeditie over de
kwestie publiceerde
"Ik had op een beter debat gehoopt", aldus Bourgeois. Maar door
de
reactie in sommige media werd de brochure "geridiculiseerd" en bleef
een "opbouwend debat" achterwege, meent de N-VA-minister.
Bourgeois benadrukt dat het niet de bedoeling was om mensen te
stigmatiseren, maar om hen te informeren hoe de Vlaamse samenleving
in
mekaar zit. Volgens Bourgeois is de brochure onder meer gebaseerd op
een aantal Verlichtingsidealen zoals de gelijkheid van man en vrouw
en op een aantal normen en waarden die in de hele westerse
samenleving gelden. "Ik ben het ermee eens dat over bepaalde zinnetjes
kan
worden gediscussieerd. Over de grondtoon kan echter niet worden
gediscussieerd", aldus Bourgeois.
In het Vlaams Parlement klonk weinig kritiek op de brochure. Ook
oppositiepartijen Open Vld en Groen spreken van een zinvol
initiatief.
Enkel bij de uitwerking werden kanttekeningen geplaatst.
Alleen oppositiepartij Vlaams Belang had openlijk kritiek op het
idee op zich. Volgens fractieleider Joris Van Hauthem zullen
starterskits een "aanzuigeffect" creëren. Bourgeois noemde die
kritiek
"absolute nonsens" omdat het starterspakket enkel bedoeld is voor
migranten die al een visum hebben gekregen (Belga)
Ik vind dat Geert Bourgeois juist heeft gehandeld met dit initiatief. De onbetrouwbare media doet er beter aan in eigen boezem te kijken. Is het niet mede door het gepamper van de media zelf dat we in de huidige situatie verzeild zijn geraakt?
Videoclip hierboven: Een verwaaide en aangeschoten (?) Antwerpse schepen Ludo Van Campenhout over de bomenkap op de De Keyserlei in november 2011. U mag meetellen hoe dikwijls hij in deze videoclip het woord ‘dood’ uitspreekt. Wat had hij voor het interview genuttigd? Alvast geen lindenthee… Twee dingen staan vast: 1. de bomen zijn dood en 2. Ludo Van Campenhout is op sterven na ook [politiek] dood…
Totaal onverwacht heeft Antwerps schepen Ludo Van Campenhout tegenover Brabosh.com in een exclusief interview bekent dat hij ladderzat was toen hij zijn overstap naar de anti-Israëlpartij N-VA bekend maakte. “Als ik nuchter was geweest had ik het nooit gedaan”, pruilt onze Ludo. Zoals bekend is Ludo Van Campenhout de poulain van de halve Joodse gemeenschap van Antwerpen. De andere helft heeft hij compleet verspeeld omwille van persoonlijke en politieke redenen, of… was het net andersom? ;)
In het recente mei nummer van Joods Actueel besteedde hoofdredacteur Michael Freilich maar liefst vijf pagina’s aan een interview met Ludo Van Campenhout waarin hij hem letterlijk carte blanche geeft om het anti-Israëlgehalte van de partij N-VA te bagatelliseren en te vertellen hoeveel hij van de Joden en van Israël houdt. Zoiets is geen simpel interview meer maar heeft de allures van een echt politiek statement gekregen. De teleurstelling moet op dit moment dan ook wel erg groot zijn bij de redactie van JA, nu duidelijk blijkt dat zij hun pro-Joods/pro-Israël karretje aan de verkeerde trein [van de N-VA] hebben vastgehaakt.
Cursus zatlappers voor zappers in de politiek
In de aanloop van de parlementsverkiezingen van juni 2010 kwam hij niet niet meer voor op de lijst van de Open-VLD. Zogenaamd nadat hij had vernomen dat hij geen goede [verkiesbare] plaats kreeg op de lijst. Enkele maanden later trad hij dan zoals verwacht in oktober 2010 uit de partij, omwille van een dispuut met de lokale en nationale partijtop. Hij zou in aanvaring gekomen met de partijtop toen hij zich in het dossier over de Oosterweelverbinding bij een referendum resoluut tegen de voorgestelde Lange Wapperbrug keerde.
Maar was dat allemaal wel zo? Elke politieker kan toch zo tien redenen uit zijn mouw schudden om uit zijn partij te stappen en uit de andere mouw weer tien andere ‘goede’ redenen bedenken om wél te blijven waar hij zit? Echter, zoveel is nu wel zeker: Ludo Van Campenhout wilde weg bij de Open-VLD. Waarom dan wel?
Omdat de partij Open-VLD op alle fronten aanzienlijk terrein verliest en verkiezingspeilingen het debacle aankondigen van de liberale partij van Vlaanderen. Ludo Van Campenhout begon serieus te vrezen voor zijn postje (én zijn portemonnee) en, om een en ander in Antwerpen veilig stellen, besloot hij onderdak te zoeken en te vinden bij een andere partij. Intussen bleef hij toch maar lekker als ‘onafhankelijke’ schepen zetelen in de Antwerpse gemeenteraad.
Elf maanden later was het dan zover en werden de maandenlange geruchten bevestigd. In september 2011 kondigde Van Campenhout officieel zijn overstap aan naar de N-VA (afbeelding rechts), waarvan algemeen wordt verwacht dat deze conservatieve nationalistische partij wellicht een spetterende overwinning zal behalen tijdens de aanstaande provincie- en gemeenteraadsverkiezingen. Voorzitter Bart De Wever wordt zo goed als zeker de nieuwe burgemeester van Antwerpen. N-VA’r Ludo Van Campenhout wordt hiermee in een zetel terug in het gemeentebestuur gekatapulteerd en dat is waar het tenslotte allemaal om draaide.
Maar er was wel meer aan de hand dan op het eerste zicht leek…
Glaasje op, laat je rijden
Op 11 januari 2012 kondigde Ludo Van Campenhout (N-VA), aan dat hij zich voor drie weken terugtrekt uit het stadsbestuur om in het ontwenningscentrum Jellinek Retreat op Curaçao in de Caraïben te willen afkicken van zijn alcoholverslaving. Dat gebeurde zogenaamd onder ‘lichte’ druk van N-VA-voorzitter Bart De Wever, die blijkbaar liever met nuchtere mandatarissen naar de gemeenteraadsverkiezingen wil trekken. Afkicken in het Jellinek Retreat centrum kost 750 euro per dag, wat betekent dat de hele afkicksessie hem 16.500 euro zou gekost hebben. Naar eigen zeggen zou Van Campenhout dat allemaal uit eigen zak betaald hebben.
Ludo in Curaçao: het is hier maar flutjesbier zelle…
Ludo na zijn terugkeer uit Curaçao op 31 januari 2012:
“Gelukkig heb ik op tijd gezien, en niet te laat, dat er iets aan moest doen. Het is een misverstand dat je eerst helemaal op de bodem moet zitten. Daar zat ik nog niet. Maar ik had wel een probleem, dat ik wilde aanpakken voor mijn gezin, mijn vrienden en mijn professionele omgeving. De korte ontwenning heeft de schepen deugd gedaan. Ik voel me na deze kuur schitterend. Ik slaap veel beter, want voor mijn opname dacht ik dat ik een slaapstoornis had. Nu weet ik dat dat door de alcohol kwam. We moesten daar ook veel sporten, en ook dat heeft een zeer gunstig effect.”
Van Campenhout bekende aldus dat hij drie jaar lang (ongeveer van januari 2009 tot januari 2012) verslaafd was aan de alcohol. Naar eigen zeggen voelt hij zich thans herboren, op zijn eerste werkdag grappende: “Drinken op recepties bijvoorbeeld zal nu gewoon niet meer kunnen, nu iedereen weet dat ik een verslaafde ben.” Inderdaad, eens verslaafd altijd verslaafd. Het enige verschil is dat je dan aan de ene kant verslaafden hebt die niet [meer] drinken en verslaafden die [nog wél] drinken.
De vraag die thans luidt, nu blijkt dat drie jaar lang Ludo Van Campenhout aan het pintelieren was en die drie jaren tegelijk ook de periode overspant van al zijn problemen in de partijpolitiek jaar en betwistbare besluiten trok, in hoeverre die te wijten zijn aan zijn alcoholverslaving. Was Ludo zwaar beschonken toen hij ontslag nam uit de Open-Vld en was hij wellicht poeppeloere door en door ladderzat toen hij zijn overstap maakte naar de N-VA? Als dat inderdaad het geval is wil zelfs Brabosh.com hem zijn overstap naar de N-VA vergeven, wel op voorwaarde dat hij, voor zolang hij nog nuchter is, er meteen weer uitstapt!
En zo hebben we nu ook in Vlaanderen onze eigen Vlaamse Michel Daerden, het bekendste drankorgel onder de Belgische politici. In de volgende videoclip steelt Michel Daerden van de Waalse socialisten [PS] andermaal de show. Deze keer gebeurde dat in januari 2010 in de Belgian Beerclub Belgische Senaat en het ging zelfs over een heel ernstig onderwerp: de toekomst van onze pensioenen. De Minister zwijmelde naar het spreekgestoelte en antwoordde schaterend en lallend op een parlementaire vraag van Geert Lambert, kijkt u mee:http://youtu.be/F0cD3x2OWoI
Antwerpen, 7 mei 2012: Shoah herdenking. Voorste rij (van links naar rechts): Antwerps schepen Philip Heylen (CD&V), Bruno Tobback (voorzitter SP.a) en Antwerps schepen en volksvertegenwoordiger Robert Voorhamme (SP.a) en helemaal rechts een bloednuchtere vriend van Israël en van de Antwerpse Joden, Antwerpse schepen Ludo Van Campenhout (N-VA) [Foto: John Moustiaux/Joods Actueel]
31 maart 2010: Antwerps schepen Ludo Van Campenhout in betere dagen. Hier kondigt hij zijn lidmaatschap aan van de Belgian Beer Club, een informele groep van politici die de Belgische biercultuur wil ondersteunen. Jawadde! Het gaat om een initiatief van partijgenoot Sven Gatz (Open VLD), met als voorzitter Bart Tommelein (Open-VLD) in samenwerking met de Federatie van Belgische Bierbrouwers. Aan zijn blozend gezicht en troebele blik te zien had onze Ludo dit heerlijke brouwsel al flink voorgeproefd. LeChaim Ludo! Laat het u vooral smaken![bron
Ludo mag ook tevreden zijn dat hij niet moet ontluisd worden, de beestjes zijn al dood door de alcohol.
14-05-2012
Helaas...........!
“Waar hebben ze toe geleid, de Grote Verhalen van de Grote Drie? Verhofstadt liet een land achter waarin we weliswaar wat vrijer en blijer konden leven en sterven, maar alle pijnlijke keuzes schoof hij op de lange baan. De modelstaat? Helaas. Stevaert liet elke dag de zon schijnen, maar zei er nooit bij dat het ooit weer winter zou worden. Het leven gratis? Helaas. Leterme beloofde als minister-president de Vlamingen de hemel op aarde, maar bekeerde zich als premier tot overtuigde Belg. Staatshervorming? Helaas…”
Journalist Jan Segers in Het Laatste Nieuws, 14 mei 2012
12-05-2012
Annemans zaagt in eigen werk
aan allen die het boek hebben gekocht en gelezen.....het boek van Gerolf Annemans is en blijft een objectieve benadering om een oplossing aan te geven om dit land op te splitsen , ni meer of ni minder !
Door dit vonnis is nogmaals het bewijs geleverd dat wij blijkbaar reeds lange tijd niet meer in een land wonen dat de naam 'democratie' waardig is !!...
Het is wel belangrijk om eerst onderstaande tekst te lezen om de film (met flashbacks) te kunnen volgen!
Wat een geweldige virtuositeit !!!!!!!!
Dit is een waar verhaal.
Om politieke redenen werd in 1980 de dirigent van het Bolchoî-orkest, Andrei Filipov, samen met andere orkestleden ontslagen.
Om verder in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien, nam hij de taak van conciërge bij het Bolchoï aan.
Toen hij op zekere dag een uitnodiging van het beroemde Theâtre du Châtelet de Paris in handen kreeg, kwam hij op een briljant idee. Hij stelde met de ontslagen "werkloze" musici een nieuw orkest samen, klaar om – net als HET Bolchoi-orkest – af te reizen naar Parijs.
Zijn vrouw was 18 jaar geleden in het kraambed overleden. Zijn 3 maand oude dochtertje verdween spoorloos en werd nooit teruggevonden. Wat hij niet wist, was dat de baby in een cellokist werd meegesmokkeld naar Parijs.
18 jaar later dirigeerde Filipov het orkest in Parijs. Met medeweten van de ganse groep verving men de soliste door een andere, onbekend aan Filipov. Die soliste was in werkelijkheid zijn verloren gewaande dochter.
Bekijk goed de gelaatsuitdrukking van het meisje, dat samen met het orkest, weet dat de dirigent haar vader is. Hij realiseert zich dat geleidelijk en het "Concerto voor viool" van Tchaîkovski eindigt in een exuberante apotheose!
Ontroerend !!!
Ontroerend mooie video – neem je tijd, duurt wel even.
11-05-2012
Vlaanderen feest!
In Hemiksem zal men het weer wel vergeten!
Meisjes zijn klaar voor huwelijk vanaf 10 jaar
APDe grootmoefti
leidt een dienst naar aanleiding van het einde van de Ramadan.
wo 25/04/2012 -
11:02"Meisjes zijn klaar voor het huwelijk als ze 10 of
12 jaar oud zijn." Dat heeft de Saudische grootmoefti, een invloedrijke
geestelijke, verklaard.
Sjeik Abdul-aziz al-Sheikh verzet zich tegen de
verhoging van de minimumleeftijd voor het huwelijk. In Saudi-Arabië gaan stemmen
op om die leeftijd vast te leggen op 25 jaar. Dat zou onder meer komen door de
internationale druk. De grootmoefti, die een groot moreel gezag heeft in
Saudi-Arabië, blijft erbij dat meisjes "klaar zijn voor het huwelijk vanaf 10
jaar". "Wie de huwelijksleeftijd wil verhogen, slaat de bal mis. Onze moeders
en grootmoeders zijn getrouwd toen ze nog geen 12 jaar waren. Een goede
opvoeding stoomt een meisje klaar om alle plichten uit te voeren die bij het
huwelijk horen."
In Jemen zijn twee Belgen opgepakt die banden zouden hebben met Al Qaida. Volgens terreurexperts zouden Ibrahim Bali en Ezaldain Tahiry ook lid zijn van Sharia4Belgium. Fouad Belkacem ontkent met klem, maar wil de twee verdwaalde twintigers toch helpen. Vorige week nog werd ‘Abu Imran’ veroordeeld tot twee jaar cel, waarvan één jaar effectief, maar hij werd niet aangehouden en moet ook niet naar de cel. Medestanders zeggen dat het duo naar Jemen was getrokken voor een ‘taalbad’. ‘Studenten’ dus, al klinkt die uitleg niet echt geloofwaardig. Tenzij je bedenkt dat het woord ‘Taliban’ vertaald wordt als ‘studenten’ (koranstudenten)… Jemen is vandaag onderduikadres, uitvalsbasis en kweekschool voor Al Qaida-aanhangers. Specialisten vermoeden dat Bali en Tahiry zich wilden aansluiten bij Al-Shabaab, een beruchte moslimmilitie die in Somalië dood en terreur zaait. Speurders hebben er al opgewezen dat de bereidheid om geweld te plegen (in binnen- en buitenland) toeneemt in salafistische kringen. Fouad Belkacem dook op zijn proces nog op in een trainingspak met het uitdagende opschrift: ‘Soldier of Allah’ - Soldaat van Allah. Voorlopig laat Belkacem de hete kastanjes uit het vuur halen door zijn naïeve, opgehitste volgelingen… Ook daarin verschilt hij weinig of niks van zijn Al Qaida-idolen.
En Wij zeiden: "O Adam, verblijf gij met uw gade in de tuin en eet overvloedig, waar gij ook wilt, doch nader deze boom niet, anders zult gij tot de zondaren behoren. (Koran: AL-BAQARAH, hoofdstuk 2, vers 36) Zou die gade een boerka hebben gedragen?
Hier de soldiers of Allah aan het werk O zusters
Vrije meningsuiting? Naar de hel ermee!
Enkele weken geleden stelde Anke Van dermeersch haar boek, ‘Hoer noch slavin’, voor aan de pers. “We willen vrouwen wakker schudden en waarschuwen voor de islamisering van Europa, want als die zich verder zet, zullen vrouwen de eerste slachtoffers zijn. De emancipatie waarvoor onze moeders en grootmoeders gestreden hebben, mag niet zomaar teruggeschroefd worden door een vrouwonvriendelijke islam”, aldus de Senator. Het boek ‘Hoer noch slavin’ kan u bestellen via sms. Stuur ‘Anke’ + naam en adres naar 3111 (0,50 euro) en u krijgt het boek thuis toegestuurd. Kostprijs: 15 euro (+ 3,05 euro verzendingskosten).
“Het boek van Anke Van dermeersch zal wellicht niet veel weerklank krijgen, vanwege het cordon médiatique rond het VB. Daardoor zal eens te meer ook deze VB-publicatie niet via de reguliere distributiekanalen worden verspreid.”
Redacteur Lex Moolenaar in Gazet van Antwerpen, 6 maart 2012.
Zeker kopen dus!
Geen cordon, rond geen enkele partij trouwens. Zelfs Bart De Wever beweerde (vroeger) dat het ondemocratisch is.
Tags:hoer noch slavin, Anke Van dermeersch, islam, islamisering
09-05-2012
Uitnodiging
Beste Vlotters,
Mag ik U uitnodigen op de volgende vergadering van VLOTT OP VRIJDAG 11 MEI 2012 om 20 uur
in SECRET GARDEN TERH HEYDELAAN 318 2100 DEURNE
(tram 5 stop vlakbij-over nieuwe speeltuin Bremweide)
Hendrik Boonen voorzitter 0475/ 62 69 61
08-05-2012
Einde van de IJzerbedevaart?
Kroniek van een aangekondigde dood: het IJzerbedevaartcomité gooit de handdoek in de ring en kapt ermee. De IJzerbedevaart - of wat daar nog van overblijft - verhuist naar 11 november en wordt daarmee in een Belgisch tricoloor jasje gestoken. Het bericht haalde nauwelijks nog het nieuws en de meeste Vlamingen zullen er hun slaap niet voor laten. Maar de teloorgang van de Vlaams-nationale manifestatie is en blijft bijzonder jammer. Voorzitter Bruno Valkeniers plaatst in zijn recente column een en ander in zijn juiste context. Dat mag ook wel, want her en der wordt de geschiedenis verdraaid en de waarheid geweld aangedaan. Zoals in een pijnlijk en leugenachtig commentaarstuk van de flamingante VRT-journalist Jos Bouveroux (deredactie.be)
Cordon besmet Vlaamse Beweging
Bouveroux - en dat is wél juist - herinnert eraan dat de IJzerbedevaart na de Eerste Wereldoorlog ontstond uit onvrede met de behandeling van de Vlaamse frontsoldaten aan de IJzer. ‘Zelfbestuur, Nooit Meer Oorlog, Godsvrede’, dat waren de drie peilers. Bouveroux wijst erop - en ook dat klopt - dat er van in het begin onenigheid bestond over de invulling van het begrip ‘Zelfbestuur’. Voor de gematigde vleugel volstond ‘federalisme’ of een zekere vorm van autonomie binnen een Belgisch kader, de radicalere vleugel ging voor Vlaamse onafhankelijkheid. Een breuklijn die uiteindelijk ook zou leiden tot de breuk binnen de Vlaamse Beweging en het IJzerbedevaartcomité.
Bouveroux laat zich op sleeptouw nemen door zijn blinde aversie tegen het Vlaams Blok/Vlaams Belang en herschrijft de geschiedenis dan als volgt: “Na de oprichting van het Vlaams Blok kreeg de IJzerbedevaart het verwijt een onderdeel van de VU te zijn. Het kwam zelfs tot een openlijke breuk toen het Vlaams Blok er niet in slaagde om de manifestatie in handen te krijgen…” De waarheid ziet er enigszins anders uit. De Vlaamse Beweging was gevoelig geradicaliseerd en de kiezers hadden de VU massaal de rug toegekeerd. In een wanhopige poging om het tij alsnog te keren, heeft de familie Anciaux toen de Bedevaart gekaapt. Onder hun impuls werd de radicale Vlaams-nationale manifestatie een braaf tuinfeestje van de clan-Anciaux. Dat het Bedevaartcomité uiteindelijk een banvloek uitsprak over het Vlaams Blok en zijn kiezers, en daarmee het Belgische cordon sanitaire binnenbracht in de Vlaamse Beweging, was de druppel die de emmer deed overlopen. Het Bedevaartcomité heeft daarmee zelf de ‘Godsvrede’ en het pluralisme opgeblazen. Het poogde nog wel met alle middelen nieuwe bezoekers aan te trekken, maar tevergeefs. De traditionele bedevaartgangers werden weggejaagd maar vonden steeds talrijker hun weg naar de IJzerwake.
Revisionisme
Bruno Valkeniers schrijft terecht “dat het comité een loopje neemt met de historische waarheid, als het beweert dat het nu eindelijk is teruggekeerd naar de ‘oorsprong van de bijeenkomst in Diksmuide.’ Het tegendeel is waar. Valkeniers noemt het “een nieuwe bom onder de toren”, “deze keer niet van dynamiet maar gekenmerkt door een vreemdsoortig revisionisme, in dienst van de Belgische constructie.”
Het einde van de IJzerbedevaart zal alleen in de Belgische salons op tevredenheid worden onthaald. Ons hoor je niet juichen. Maar, zoals ook Bruno Valkeniers in zijn titel opmerkt: “De IJzertoren hoor onvervreemdbaar toe aan de Vlaamse Beweging
Volgende stappen:
1 - AVV-VVK moet verdwijnen om geen aanstoot te geven aan de moslims en het is niet meer van deze tijd. 2 - De kruisvorm moet eveneens verdwijnen
Kijk ik ben totaal ongelovig, maar voor mij is en blijft het een aandenken aan de jonge mensen die vermoord werden in die gruwelijke oorlog en wel gelovig waren en wellicht zullen gedacht hebben 'NOOIT MEER OORLOG' Gelukkig zijn deze jongens zich van niets meer bewust - Niet van de capriolen rond de IJzerbedevaart - Niet van de oorlog tussen de Vlaams nationalisten.
Want de levenden zijn zich ervan bewust dat zij zullen sterven; maar wat de doden betreft, zij zijn zich van helemaal niets bewust, ook hebben zij geen loon meer, WANT DE GEDACHTENIS AAN HEN IS VERGAAN. (Prediker: 9:5) Als fycicalist kan ik me in deze vers wel vinden!
29-04-2012
Heel Europa is gestorven in Auschwitz
Hieronder vindt u een artikel van de Spaanse schrijver Sebastián
Rodríguez Vilar, dat op 15 januari 2008 werd gepubliceerd in een Spaanse
krant. Er is niet veel verbeeldingskracht nodig om de boodschap uit te
breiden tot de rest van Europa - en van de wereld. Het is nauwelijks propaganda,
de feiten spreken voor zichzelf. Om over na te denken!
Heel Europa is gestorven in Auschwitz
Door Sébastien Vilar Rodrigez Ik wandelde in Barcelona over straat, en ontdekte plots een
verschrikkelijke waarheid - Europa is gestorven in Auschwitz... We hebben er zes
miljoen Joden gedood en ze vervangen door 20 miljoen moslims.
In
Auschwitz hebben we een cultuur verbrand, het denken, de creativiteit, het
talent. We hebben het uitverkoren volk vernietigd, dat werkelijk gekozen was
want ze hebben formidabele mensen voortgebracht die de wereld hebben
veranderd.
De bijdrage van dit volk is voelbaar in alle domeinen van het
leven : wetenschap, kunst, internationale handel, en vooral als het geweten van
de wereld. Dat zijn de mensen die wij hebben verbrand.
Onder het
voorwendsel van de verdraagzaamheid en omdat we aan onszelf wilden bewijzen dat
we genezen zijn van de kwaal van het racisme, hebben we de deuren wijd opengezet
voor 20 miljoen moslims die ons domheid en onwetendheid hebben gebracht,
religieus extremisme en onverdraagzaamheid, criminaliteit en armoede als gevolg
van het ontbreken van de wil om te werken en van de trots om zelf hun gezinnen
te onderhouden.
Ze hebben onze treinen opgeblazen en hebben onze fraaie Spaanse steden
veranderd in een onderontwikkeld gebied, tenondergaand in rotzooi en
misdadigheid.
In de appartementen die ze gratis van de regering krijgen,
maken ze plannen om hun naïeve gastheren te vermoorden en te
vernietigen.
En zo hebben wij in onze ellende cultuur ingeruild voor
fanatieke haat; creatieve kunde voor kennis van de vernietiging, intelligentie
voor de terugkeer naar het bijgeloof. Wij hebben het streven naar vrede van de
Europese Joden en hun streven naar een betere toekomst voor hun kinderen, hun
vastberadenheid om zich vast te klampen aan het leven (want het leven is heilig)
ingeruild voor een streven naar de dood, voor diegenen die verteerd worden door
doodsverlangen voor zichzelf en voor anderen, voor hun eigen kinderen en de
onze.
Wat een verschrikkelijke vergissing heeft het ellendige Europa
begaan...
De wereld telt ongeveer 1,2 miljard moslims of 20% van de
wereldbevolking.
Ze hebben de volgende Nobelprijzen ontvangen:
Literatuur
: 1988 - Najib Mahfouz
Vrede : 1978 - Mohamed Anwar
El-Sadat 1990 - Elias James Corey 1994 - Yasser Arafat: 1999 - Ahmed
Zewai
Economie : (geen)
Fysica : (geen)
Geneeskunde
: 1960 - Peter Medawar Brian 1998 - Ferid Mourad
TOTAAL : 7
(zeven)
De Joden zijn wereldwijd ongeveer met 14 miljoen, hetzij ongeveer
0,02% van de wereldbevolking.
Zij ontvingen volgende
Nobelprijzen:
Literatuur : 1910 - Paul Heyse 1927 - Henri
Bergson 1958 - Boris Pasternak 1966 - Shmuel Yosef Agnon 1966 - Nelly
Sachs 1976 - Saul Bellow 1978 - Isaac Bashevis Singer 1981 - Elias
Canetti 1987 - Joseph Brodsky 1991 - Nadine Gordimer mondiale
Vrede
: 1911 - Alfred Fried 1911 - Tobias Michael Carel Asser 1968 - René
Cassin 1973 - Henry Kissinger 1978 - Menahem Begin 1986 - Elie
Wiesel 1994 - Shimon Pérès 1994 - Yitzhak Rabin
Fysica : 1905 -
Adolph von Baeyer 1906 - Henri Moissan 1907 - Albert Abraham
Michelson 1908 - Gabriel Lippmann 1910 - Otto Wallach 1915 - Richard
Willstaetter 1918 - Fritz Haber 1921 - Albert Einstein 1922 - Niels
Bohr 1925 - James Franck 1925 - Gustav Hertz 1943 - Gustav
Stern 1943 - George Charles de Hevesy 1944 - Isidor Rabi Issac 1952 -
Felix Bloch 1954 - Max Born 1958 - Igor Tamm 1959 - Emilio
Segre 1960 - Donald A. Glaser 1961 - Robert Hofstadter 1961 - Melvin
Calvin 1962 - Lev Davidovich Landau 1962 - Max Ferdinand Perutz 1965 -
Richard Phillips Feynman 1965 - Julian Schwinger 1969 - Murray
Gell-Mann 1971 - Dennis Gabor 1972 - William Howard Stein 1973 - Brian
David Josephson 1975 - Benjamin Mottleson 1976 - Burton Richter 1977 -
Ilya Prigogine 1978 - Arno Allan Penzias 1978 - Peter L Kapitza 1979 -
Stephen Weinberg 1979 - Sheldon Glashow 1979 - Herbert Charles
Brown 1980 - Paul Berg 1980 - Walter Gilbert 1981 - Roald
Hoffmann 1982 - Aaron Klug 1985 - Albert A. Hauptman 1985 - Jerome
Karle 1986 - Dudley R. Herschbach 1988 - Robert Huber 1988 - Leon
Lederman 1988 - Melvin Schwartz 1988 - Jack Steinberger 1989 - Sidney
Altman 1990 - Jerome Friedman 1992 - Rudolph Marcus 1995 - Martin
Perl 2000 - Alan J. Heeger
Economie : 1970 - Paul Anthony
Samuelson 1971 - Simon Kuznets 1972 - Kenneth Joseph Flèche 1975 -
Leonid Kantorovitch 1976 - Milton Friedman 1978 - Herbert A. Simon 1980
- Laurent Robert Klein 1985 - Franco Modigliani 1987 - Robert M.
Solow 1990 - Harry Markowitz 1990 - Merton Miller 1992 - Gary
Becker 1993 - Robert Fogel
Geneeskunde : 1908 - Elie
Metchnikoff 1908 - Paul Erlich 1914 - Robert Barany 1922 - Otto
Meyerhof 1930 - Karl Landsteiner 1931 - Otto Warburg 1936 - Otto
Loewi 1944 - Joseph Erlanger 1944 - Herbert Spencer Gasser 1945 - Ernst
Boris Chain 1946 - Hermann Joseph Muller 1950 - Tadeus Reichstein 1952
- Selman Abraham Waksman 1953 - Hans Krebs 1953 - Fritz Albert
Lipmann 1958 - Joshua Lederberg 1959 - Arthur Kornberg 1964 - Konrad
Bloch 1965 - François Jacob 1965 - André Lwoff 1967 - George
Wald 1968 - Marshall W. Nirenberg 1969 - Salvador Luria 1970 - Julius
Axelrod 1970 - Sir Bernard Katz 1972 - Gerald Maurice Edelman 1975 -
Howard Martin Temin 1976 - Baruch S. Blumberg 1977 - Roselyn Sussman
Yalow 1978 - Daniel Nathans 1980 - Baruj Benacerraf 1984 - Cesar
Milstein 1985 - Michael Stuart Brown 1985 - Joseph L. Goldstein 1986 -
Stanley Cohen [& Rita Levi-Montalcini] 1988 - Gertrude Elion 1989 -
Harold Varmus 1991 - Erwin Neher 1991 - Bert Sakmann 1993 - Richard J.
Roberts 1993 - Phillip Sharp 1994 - Alfred Gilman 1995 - Edward B.
Lewis 1996 - Lu RoseIacovino
TOTAAL : 129
Joden promoten het
hersenspoelen van kinderen in militaire trainingskampen niet.
Ze leren
hen niet om zichzelf op te blazen en een maximaal aantal Joden en anderen te
doden.
Jode kapen geen vliegtuigen, doden geen atleten tijdens de
Olympische Spelen en blazen zichzelf niet op in Duitse restaurants. Geen enkele
Jood heeft ooit een kerk vernield. Geen enkele Jood uit zijn ongenoegen door
mensen om te brengen. Joden doen niet aan slavenhandel en hebben geen leiders
die oproepen tot de Jihad en het doden van alle ongelovigen.
Misschien
zouden de moslims van deze wereld moeten overwegen om zich meer in te spannen op
gebied van het gewone onderwijs en minder te klagen dat de Joden de oorzaak zijn
van al hun problemen. Moslims zouden zich eens moeten afvragen wat zijzelf voor
de mensheid kunnen betekenen alvorens te eisen dat de mensheid hen respect
betuigt.
Onafgezien van hoe u staat tegenover de crisis tussen Israel, de
Palestijnen en de omringende Arabische landen, en zelfs als u gelooft dat Israel
daar de meeste schuld aan heeft, zeggen de volgende twee zinnen werkelijk alles
: «Als de Arabieren vandaag de wapens neerleggen, is er geen geweld meer.
Als de Joden vandaag de wapens neerleggen, is er geen Israel
meer.» Benjamin Netanyahu
Generaal Eisenhower heeft ons gewaarschuwd: het is een historisch feit. Toen de opperbevelhebber van de
geallieerden, generaal Dwight Eisenhower, de slachtoffers van de
uitroeiingskampen aantrof, gaf hij de opdracht om zoveel mogelijk foto's te
laten maken door het Duitse volk uit de omliggende dorpen, om hen de kampen te
laten bezoeken en zelfs de doden te laten begraven. Hij deed dit met woorden van
de volgende strekking: « Verzamel nu alle dossiers en alle documenten - neem de
films in beslag - laat de getuigen spreken - want ooit in de loop van de
geschiedenis zullen er smeerlappen opstaan die zullen beweren dat dit alles
nooit is gebeurd…»
Onlangs werd in het Verenigd Koninkrijk de discussie
gevoerd of de Shoah uit de schoolboeken moest worden geschrapt, daar dit
«beledigend» was voor de moslimbevolking die volhoudt dat dit alles nooit heeft
plaatsgevonden. Het is voorlopig niet geschrapt... maar het is een
angstaanjagend teken van de vrees die de wereld verlamt en van hoe gemakkelijk
ieder land zich daardoor laat verlammen. Het is maar iets meer dan 60 jaar
geleden dat er een einde kwam aan WO II in Europa...
Ter herinnering aan 6 miljoen Joden,
20 miljoen Russen,
10 miljoen christenen,
en 1900 katholieke priesters
die werden vermoord, verkracht, verbrand, uitgehongerd, vernederd en als
proefdieren gebruik.t
Nu meer dan ooit, nu onder meer Iran volhoudt dat de holocaust «een
mythe» was, moeten wij ervoor zorgen dat de wereld nooit
vergeet.
Hoeveel jaar zal het nog duren voor de aanslagen op de WTC-torens «nooit
zullen hebben plaatsgevonden» omdat dit beledigend is voor de moslims in de
VS?
28-04-2012
Wie kan men nog geloven?
Het was een opmerkelijk feit.
Enkele dagen voorafgaand aan de aankondiging van de kandidatuur van Bart De
Wever in Antwerpen, werd de kiesstrijd niettemin reeds doelbewust ingezet met
iets totaal anders, namelijk met een verklaring van Jan Jambon. Het cordon
sanitaire zal door N-VA onverkort worden gehandhaafd. Altijd en
overal.
Men vraagt zich terecht af waarom
dat nodig was. Men vraagt zich af waarom het niet voldoende was dat enkele weken
voordien de lijsttrekker in Gent, de genaamde Siegfried Bracke, reeds duidelijk
de N-VA in het kamp van de traditionele partijen had gesitueerd als het over het
cordon sanitaire ging. Waarom moest ook Jan Jambon dat nu nog eens zo duidelijk
overdoen?
Voor Siegfried Bracke zijn wij
"ook inzake het Vlaamse thema" té verschillend. Correct. Het argument van Jambon
was zo mogelijk nog origineler dan dat van zijn collega. Het Vlaams Belang zou
tegen de islam zijn. Voor Bart De Wever zelf moet Dewinter hem "met rust laten"
of iets van die strekking. Begrijpelijk. (Debatteren met Dewinter kan lastig
zijn.)
Maar zijn dat nu allemaal -in al
hun verwarrende inconsistentie- redenen die fundamenteel genoeg zijn om een zo
ondemocratisch mechanisme, een mechanisme dat nergens anders ter wereld bestaat,
te wettigen en voorafgaand aan een zo belangrijke kiesstrijd centraal te gaan
plaatsen? Neen. Natuurlijk niet. Behoudens een Kamerlid van de N-VA, ene De
Decker, met zijn melding dat hij moet "kotsen" van het Vlaams Belang, lijkt geen
enkele van de aangehaalde redenen van voldoende urgent en groot
belang.
Er moet dus een andere reden zijn
waarom de slogan van de N-VA (dat ze verandering willen) door henzelf
ongeloofwaardig wordt gemaakt. Want wie zogezegd verandering wil, moet in
principe alle mogelijkheden open houden en niet (in principe) er 1 uitsluiten.
Het lijkt dom. Wat zou dan de echte reden kunnen zijn?
Welnu, neemt u het rustig aan van
iemand met meer dan 25 jaar ervaring in de Wetstraat. Die ietwat vreemde
(her)bevestiging van het cordon sanitaire, was de voorafgaande voorwaarde
waaraan de N-VA in haar stormloop op de Vlaamse gemeentehuizen en provincieraden
moest voldoen om -in ruil- overal door de partijen van het regime (verder) te
worden erkend als gesprekspartner.
De ‘oude' politieke partijen
hebben in de marge van de aan gang zijnde vooronderhandelingen ("contacten"
worden die meestal genoemd) van de N-VA die duidelijkheid geëist. De oude
machten willen namelijk op geen enkele manier het risico lopen dat een N-VA
waarmee ze in Antwerpen, in Gent of elders over ambten van deputé of over
schepencolleges of over grote infrastructuurwerken afspraken aan het maken zijn,
plots in Ninove of in Grimbergen aan de praat zou raken met het Vlaams Belang
want dan duiken er onmiddellijk zogenaamde "problemen" op, zoals Jan Jambon het
noemde.
Daarom ook dat het Jan Jambon
moest zijn die de verklaring deed. Hij immers werd er tot voor enige maanden nog
van verdacht binnen de N-VA tolk te zijn van de Vlaamse Beweging, een milieu
waarin doorgaans ondubbelzinnig en ongenuanceerd wordt gedacht over en tegen het
cordon sanitaire.
In 2006 werd dat risico van -ik
zal het maar noemen- "Belgische onbetrouwbaarheid" geneutraliseerd doordat
N-VA'ers die te dicht bij die Vlaamse Beweging aanleunden, veilig ingekapseld
werden in het kartel met de CD&V. Nu moesten er echter eerst bijkomende
garanties van betrouwbaarheid afgeleverd worden. En wat was er waterdichter op
dat vlak dan de duidelijke en algemene, niet door enige nuance verstoorde
verklaring van Jan Jambon? Juist. De ‘Belgische' partijen kunnen dus nu 100
procent op hun beide oren slapen en dat alles precies net op tijd voor de
aankondiging van de eeuw: Bart De Wever wordt burgemeester van
Antwerpen.
Zelfs Hendrik IV wist het al:
Paris vaut bien une messe.
En meteen duikt er dus een
fundamentele reden op waarom ik altijd een Vlaams Belanger zal zijn: niet de
macht maar de idee staat voorop. Ook als de idee mij van de macht zou verwijderd
houden, hetgeen zo goed als zeker het geval is met ideeën zoals het afwijzen van
de confederale retoriek en het verkiezen van de Ordelijke Opdeling van
België.
Het is een gedachte die mensen
als Dewinter en ikzelf als een soort van mantra kregen opgelepeld toen wij het
Vlaams-nationalisme uit de smurrie van de failliete machtspolitiek van de
Volksunie wilden halen onder aanvoering van Karel Dillen. Het is in ieder geval
een gedachte die (als ze niet actueel is) het onvermijdelijk zal worden,
opnieuw. Want de macht -vraag het aan Verhofstadt, Stevaert, Leterme- is in
België vernietigend en tijdelijk.
Als wij vandaag met enkele
vrienden zullen verzamelen rond het graf van Karel Dillen, 5 jaar na zijn
overlijden, dan zullen de woorden van Dillen over het verschil tussen Volksunie
en Vlaams Blok, over de programmapartij die wij zijn, in mijn oren zinderen.
Noem het gerust een "weeffout". Ze hebben mij nooit verlaten.
Gerolf Annemans
Hoe dikwijls heb ik en trouwens vele anderen tijdens debatten in De Basiliek te Edegem Bart De Wever horen verklaren dat het cordon sanitair ondemocratisch is en dat hij er tegen was. En nu krijgen we dit! Blijkbaar is niet belgië maar het Vlaams belang de vijand...........behalve als het grote vissen van het Belang zijn die de stap naar N-VA zetten. Dan zijn deze mensen plots aanvaardbaar.
Boekvoorstelling 'Europa wankelt. De ontvoering van Europa door de EU'
De boekvoorstelling vindt plaats op woensdag 9 mei om 10.00 u in het Europees Parlement te Brussel, met Nigel Farage en Thierry Baudet als sprekers.
Wegens veiligheidsmaatregelen moet u uiterlijk op 2 mei uw komst bevestigen: u dient vóór 2 mei een mail te sturen naar laure.ferrari@europarl.europa.eu met daarin uw volledig naam, geboorteland, geboortedatum en identiteitskaartnummer. (zie voor instructies ook de officiële uitnodiging als bijlage)
Als bijlage vindt u het persbericht en de officiële uitnodiging.
“Helaas zijn Franstalige politici in Brussel te vaak geneigd om te minimaliseren, problemen onder de mat te vegen en mensen die lastige vragen stellen van naïviteit te beschuldigen of te verwijten dat ze de Vlamingen in de kaart spelen. Dat is idioot en onverantwoordelijk.”
Béatrice Delvaux, senior writer bij Le Soir in De Standaard, 19 april 2012
Tags:Le Soir, Béatrice Delvaux
26-04-2012
Vlaamse Volksbeweging gelooft niet meer in Belgische staatshervormingen
De meeting van de VVB in Dilbeek is achter de rug en de reacties waren overal
positief. We hebben voor u alle toespraken gebundeld zodat u het
allemaal zelf rustig eens kan nalezen. U vindt alles op:
Wereldvreemd. Het is de enige term die passend is bij de reactie van Molenbeeks burgemeester, Philippe Moureaux (PS) op de islamreportage van de RTBF. Wie zich de moeite getroostte om de reportage te bekijken, stelt vast dat de islamisering van onze steden zich gestaag verder zet en in verschillende wijken reeds voltrokken is. Toen de reportagemakers een kijkje gingen nemen in een van de ‘lokale boekhandels’ viel hun mond open. De bestsellerslijst stond bol van literatuur die niet bepaald een pleidooi houdt voor de gelijkheid van man en vrouw. In verschillende boeken staat “dat de man meer kwaliteiten heeft dan de vrouw, dat de meeste bewoners van de hel vrouwen zijn en dat een vrouw die niet wil slapen met haar man zich aan de woede van Allah blootstelt.” In islamitische middens werd onmiddellijk gereageerd. Souhil Chicah, hoogleraar aan de ULB, reageerde furieus. “Islamofobie”, fulmineerde de man. “Er moet een betoging komen van alle antiracisten als reactie op deze reportage”, aldus Chicah. Een reactie van Molenbeeks despoot Moureaux kon dan ook niet uitblijven. Als de islamitische gemeenschap zich op zichzelf terugplooit, dan is dat volgens hem het gevolg van “de niet aflatende discriminatie waar zij het slachtoffer van is.” Kosteloos onderwijs, sociale huisvesting, OCMW-steun, recht op gezinshereniging, moskeesubsidies… en wat ‘zijn’ eigen gemeente betreft een absolute voorkeursbehandeling. Over welke discriminatie heeft die man het eigenlijk? De reacties van Chicah, Moureaux en consorten zijn beschamend en vooral onverantwoord. Ze negeren de problemen en blijven schieten op de boodschapper. De ‘inconvenient truth’ die ze in de RTBf-reportage te horen krijgen, past niet in hun ‘vrijheid-blijheid-discours’ dat erin bestaat problemen onder de mat te vegen en hun nieuwe kiezers vooral niet tegen de borst te stuiten.
23-04-2012
Minister Bourgeois (N-VA) promoot vreemdelingenstemrecht
Vorige week raakte bekend dat Vlaams minister Geert Bourgeois een folder laat maken waarin niet-Belgen aangemoedigd worden om hun stem uit te brengen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. De lokale besturen wordt gevraagd de folder massaal te verspreiden onder vreemdelingen. Hoewel N-VA-volksvertegenwoordiger Ben Weyts enkele weken geleden nog met veel toeters en bellen verklaarde dat “hij niet begreep waarom Verhofstadt in 2004 besliste om stemrecht te geven aan vreemdelingen van buiten de EU”, moedigt de minister van diezelfde N-VA nu het gebruik van dit recht expliciet aan. Wie nog kan volgen, mag zijn vinger opsteken.
22-04-2012
Waren Kaïn en Abel Vlamingen?
In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van dit najaar is de profileringsdrang van elke partij en elke kandidaat zeer groot. Dat is een normaal gegeven. Maar als deze profilering botst met de politieke essentie, die door de achterban wordt bewaakt, dreigt er een probleem.
Voor het middenveld van de Vlaamsebeweging lopen er verschillende partijpolitieke wegen naar Rome, in casu de
Vlaamse onafhankelijkheid. De twee vertegenwoordigers van dit gedachtegoed, de Nieuw-Vlaamse Alliantie en het Vlaams Belang, dienen hun kiezers elk op hun manier te overtuigen van hun politieke strategie. Maar voor ons blijft het einddoel primordiaal, en is de politiek het middel. Indien de partijpolitieke rivaliteit het einddoel hypothekeert, dient er aan de alarmbel getrokken, en dat ogenblik is voor ons nu bereikt.
Voor de brede Vlaamse beweging is niét het naast elkaar bestaan van twee Vlaams-nationalistische partijen het probleem. Het kan, integendeel, een verrijking van het democratische landschap zijn, zeker met het oog op het politieke aanbod in een toekomstige Vlaamse natie.
Wat ons wel in toenemende mate verontrust en irriteert, is de koude oorlog tussen beide formaties, op een moment dat we ons op een historisch kantelpunt bevinden. Het punt namelijk, waarin de onwerkbaarheid van de Belgische constructie steeds meer aan het licht komt, ondanks de opeenvolgende “staatshervormingen”. Het punt, waarin het Vlaamse draagvlak voor deze constructie zienderogen afbrokkelt, ook al omdat de regering Di Rupo niet eens over een Vlaamse meerderheid beschikt en in hoofdzaak een PS-agenda uitvoert.
Het punt tenslotte, waarop de twee zgn. V-partijen samen in Vlaanderen een meerderheid kunnen vormen die kan leiden tot
een institutionele omwenteling en een soevereiniteitsverklaring. Dit einddoel staat nog steeds in de statuten van beide partijen, en daarop wensen wij hen af te rekenen. De recente uitlatingen van Jan Jambon, federaal volksvertegenwoordiger voor de NVA, is de druppel die de emmer doet overlopen. De principiële weigering om in enige gemeente samen te werken met het Vlaams Belang, treft de Vlaamse beweging in haar ziel.
Wij hebben het “cordon sanitaire” altijd gezien als een tactisch middel om het geradicaliseerde deel van de Vlaamse beweging politiek uit te sluiten, en het Belgische status-quo te handhaven. Wanneer de ene V-partij de andere in de ban slaat, speelt ze onomwonden in de kaart van dat status-quo.
Wij roepen de twee partijen dan ook op, de broedertwist te staken en elkaar te vinden in een vergelijk dat zich op het einddoel afstemt. Concreet willen wij allianties zien, strategisch overleg, gemeenschappelijke platformen, netwerking, coalities, zichtbaar op het politieke terrein én in de media.
De partij die deze oproep naast zich neer legt, moet beseffen dat ze daarmee haar draagvlak binnen het middenveld van de Vlaamse beweging, en de basis, ernstig aantast.
Tags:Vlaamse Beweging, oorlog, Res Publica,Kaïn, Abel
21-04-2012
Brigitte Bardot, wat pijnlijk!
Brigitte Bardot ooit de Marianne (1969) van la France kan het volgens de DS nu ook wel schudden. Welke zware misdaad heeft deze vrouw op haar geweten. Geniet mee:"78, en immer alive en very kicking. In het Franse ochtendblad Nice Matin riep Brigitte Bardot alle Franse volksvertegenwoordigers op om Front-National-voorzitter Le Pen te steunen. Die raakte toe maar niet aan zijn vijfhonderd handtekeningen die ze nodig heeft om zich presidentskandidaat te kunnen stellen. BB steunt Le Pen, omdat zij de dieren beschermt en de moed heeft om Frankrijk weer op de wereldkaart te zetten. Nee, het is natuurlijk niet de eerste keer dat het voormalige symbool van seksueel bevrijd Frankrijk extreemrechts uit de hoek komt. Net dat maakt het wat pijnlijk". Mag ze even? Had het voormalig symbool van selksueel bevrijd Frankrijk extreem links uit de hoek gekomen was het zeker weten niet pijnlijk geweest. Liberté, égalité, fraternité?
Wij hebben gelukkig casa blanca om Hemiksem op de (wereld)kaart te zetten!
Tags:Brigitte Bardot, Marianne, Frankrijk, Le Pen
20-04-2012
Gedachtepolitie wordt uitgebreid
Terwijl in Anderlecht extremistische moslims door moord afrekenen met hun minder extremistische geloofsgenoten en de staatsveiligheid ongerust is over het ontluikende islamitische terrorisme in dit land, zijn er nog altijd nuttige idioten die met opgeheven vingertje diegenen willen vervolgen die daartegen waarschuwen. Zo’n nuttige idioot is Bert Anciaux die wil dat wat hij “islambashers” noemt, worden vervolgd. Hij kreeg flink repliek van senator Bart Laeremans.
Terwijl partijkopstukken van N-VA en Vlaams Belang in broedertwist en schande over de straatstenen rollen, schieten lokale kopstukken van beide partijen broederlijk maar even schandelijk kemels. Blijkens een artikel in HLN hebben Stephan Bourlau (Vlaams Belang) en Johan Piron (N-VA) er geen probleem mee dat winkeliers hun goederen ook in andere talen aanprijzen ... als het Nederlands maar voorrang krijgt.
Het is ons een raadsel hoe je op deze manier de vele nieuwkomers in de gemeente gaat overtuigen dat het absoluut noodzakelijk is om Nederlands te leren. Handelaars bepalen het straat- en taalbeeld! Niet voor niets lanceerde de provincie Vlaams-Brabant reeds tal van campagnes ter ondersteuning van het Nederlandstalig karakter van onze gemeenten specifiek toegespitst op de handelaars. Misschien kunnen de mensen van Geraardsbergen daar eens wat tips inwinnen.
“Als we in een gemeente een coalitie aangaan met het Vlaams Belang krijgen we problemen in andere gemeenten. We zullen dus geen akkoorden sluiten met die partij”. De woorden van N-VA-kopstuk Jan Jambon in De Zondag (14 april 2012) doen menig Vlaams-nationale wenkbrauw fronsen. Jambons partij heeft in het verleden immers steeds gesteld tegenstander te zijn van het uitsluitingsmechanisme tegen het Vlaams Belang. Wanneer de vleespotten van de macht echter binnen handbereik liggen, blijkt de partij onderhevig aan een acute vorm van geheugenverlies. Het is een janushouding waar menig ‘enerzijds-anderzijds CD&V’er’ een puntje aan kan zuigen.
Drogreden
Het meest cynische argument van Jambon is dat “ons maatschappijbeeld” niet met dat van het Vlaams Belang overeenkomt. Hoe cynisch kan men als Vlaams-nationalist zijn? Stemt het maatschappijbeeld van de traditionele partijen dan wel overeen met dat van de N-VA? De N-VA schaart zich vandaag in elk geval achter de belgicistische partijen die het zogenaamde racisme van het Vlaams Belang als drogreden gebruikten om een cordon tegen het Vlaams Belang af te roepen, ons voor de rechtbank te trekken en onze partijfinanciering af te nemen. Dat in wezen onze niet aflatende onafhankelijk -en vrijheidseis de reden was om ons de mond te snoeren, weet men bij de N-VA nochtans bijster goed.
Politieke repressie
Een partij die overigens beschaamd is om de eerste doelstelling van haar programma te gebruiken als fundament voor politieke beslissingen, is bijzonder slecht geplaatst om de les te spellen aan hen die consequent vasthouden aan de idee van de Republiek Vlaanderen. Uit angst om over een half jaar lucratieve postjes in schepencolleges aan hun neus te laten voorbijgaan past de N-VA vandaag zonder scrupules uitsluitingsmaatregelen toe waar ze zich gisteren tegenstander van verklaarde.
En ik die dacht dat België de vijand is?
De N-VA streeft naar:
•een Vlaanderen dat als onafhankelijke lidstaat van de Europese Unie zijn verantwoordelijkheid opneemt in de internationale samenwerking en solidariteit.
Zo lees ik toch op de N-VA webstek.
Nog maar eens een illusie armer.
15-04-2012
'N-VA zal nergens akkoorden sluiten met Vlaams Belang' 2
De N-VA zal na de gemeenteraadsverkiezingen nergens coalities sluiten met het Vlaams Belang. Dat zegt Jan Jambon in een interview met De Zondag.
N-VA komt bij de gemeenteraadsverkiezingen op met zowat 280 eigen lijsten. Jambon hoopt dat de N-VA in zoveel mogelijk gemeenten kan meebesturen. "Want N-VA is een beleidspartij."
Coalities met Vlaams Belang sluit het N-VA-kopstuk echter uit. "Als we dat in één gemeente zouden doen, krijgen we problemen in andere gemeenten. We zullen dus geen akkoorden sluiten met die partij. Vlaams Belang heeft een vijand gemaakt van één bevolkingsgroep, namelijk van iedereen die de islam aanhangt. En wij geloven niet in dat maatschappelijk beeld", aldus Jambon in de zondagskrant.
Jambon haalt in het interview ook zwaar uit naar de regering Di Rupo. "Dit is ook een Franstalige belastingsregering, zoals wij vreesden. De saneringsinspanning is gebaseerd op drie vierde nieuwe inkomsten via belastingen en op één vierde structurele besparingen. Het hoofdaccent had op de besparingen moeten liggen," aldus Jambon
Jambon wil ook het index-debat opnieuw op tafel leggen. "Wij willen dat mechanisme niet afschaffen, maar wel corrigeren zodat we onze concurrentiekracht tegenover onze omliggende landen niet verliezen. "
Omdat minister van Economie Johan Vande Lanotte (SP.A) niet wil raken aan het indexmechanisme, moeten de liberalen en christen-democraten volgens Jambon tonen dat ook zij wegen in de regering Di Rupo.
Tenslotte antwoordt Jambon ook op de kritiek dat zijn partij geen alternatieven biedt. "Wij hebben wel alternatieven, maar we leggen die uiteraard niet op tafel wanneer de regering klaar is met haar plannen. Dan moet het debat gaan over die begroting en niet over ons alternatief. De regeringspartijen, en dan vooral de liberalen, proberen de aandacht te vestigen op ons alternatief omdat zij beschaamd zijn over hun plan," aldus Jambon.
In Spanje is er geen Vlaams Belang, blijkbaar is Jambon voorstander van de Islam
Ik denk dat niemand iets heeft tegen een bevolkingsgroep, maar wel tegen deze ideologie.
En een ideologie is geen ras en dus is er ook geen sprake van racisme.
Of is de ideologie van het communisme ook een een ras?
Open Vld-voorzitter Alexander De Croo wil dat elke vorm van criminaliteit, hoe klein ook, wordt vervolgd
en bestraft. Dat zegt hij zaterdag in een interview met De Standaard "De straffeloosheid voor wat sommigen kleine criminaliteit noemen, moet verdwijnen. Want kleine criminaliteit kan grote gevolgen hebben, dat hebben we de voorbije week gezien", zegt De Croo. Hij beseft dat er beperkte financiële middelen zijn om dat te realiseren,
maar volgens de partijvoorzitter kunnen creatieve oplossingen een uitweg bieden.
Hij denkt daarbij onder meer aan het uitbreiden van de Gemeentelijke
Administratieve Sancties en meer alternatieve straffen. De Croo vertrouwt erop dat Open Vld-minister van Justitie AnnemieTurtelboom één en ander zal kunnen realiseren voor 2014. Volgens Alexander De Croo mag Open VLD afgerekend worden op de aanpak van straffeloosheid. "Dat wordt voor onze
partij de lakmoesproef van dejustitiehervorming."
Kijk voor de gemeenteraadsverkiezingen in Hemiksem zal ik zeker niet voor het Vlaams Belang stemmen. Sinds Nancy Caslo en ikzelf vertrokken zijn hebben de raadsleden van deze partij enkel hun zitpenning opgestreken. Zelfs de inhoud van hun krantje is door iemand anders geschreven, ze weten daarin haarfijn te vertellen hoe het moet maar tijdens de gemeenteraad is het telkens "snaveltjes toe".
Bij leven en welzijn begin ik wel te twijfelen of ik met de federale verkiezingen mijn stem toch maar niet aan het Vlaams Belang zal geven. Ik moet kotsen als ik artikels lees zoals dit van Alexander De Croo.
Het Blok/Belang werd verguisd wegens voorstellen, nultolerantie, camera's, enkelbanden en vul zelf maar verder in. Intussen zijn die dingen er en is het niet meer verkeerd enkel en alleen omdat de traditionele partijen het voorstellen, terwijl het een doorslagje is van de bijna profetische woorden van het Vlaams Blok. Is het geen tijd om eerherstel te geven aan deze partij, zijn de traditionele partijen nu ook niet racistisch, zijn zij nu ook nazi's, schenden zij nu ook niet de rechten van de mens? Een bron doet toch niet uit dezelfde opening het zoete en het bittere opborrelen. (Jakobus 3: 11) Uit de bron van de zelfbenoemde correcten kan het blijbaar wel. Een klein beetje eerlijk blijven a.u.b.!
13-04-2012
BHV-akkoord zet Nederlandstalige rechters voor schut
Ze had gedacht BHV, het is maar 5 minuten plolitieke moed en het gaat onverwijld gebeuren dus zet ik me maar even. En nu krijgen we dit, gelukkkig ben ik er me niet meer van bewust.
De wetsvoorstellen voor de hervorming van het
gerechtelijk arrondissement BHV die woensdag 4 april bekend raakten, leiden
opnieuw tot grote onrust bij de Nederlandstalige rechters in
Brussel.
Roken is dodelijk, werken bij de MIVB, TEC of DE LIJN ook!
Alweer een geval van zinloos geweld dus in onze beschaafde hoofdstad. Misschien nieuw denkvoer voor Philippe Moureaux , PS burgemeester van Molenbeek.
Tags:TEC, DE LIJN, roken.
30-03-2012
Een cadeauboek voor het moslimkoppel: hoe sla je je vrouw?
Een controversiële handleiding met de titel “A Gift for the Muslim Couple” raadt moslimmannen aan om hun vrouwen op allerlei manieren te controleren, en zelfs te slaan.XML:NAMESPACE PREFIX = O />
Het boek telt 160 pagina’s, is geschreven door ene Hazrat Maulana Ashraf Ali Thanvi. Het werd te koop aangeboden in een boekenwinkel in Toronto, maar was vrijwel onmiddellijk uitverkocht.
In de eerste bladzijden staat dat “het misschien nodig is om je vrouw te bedwingen met kracht of bedreigingen”. Maar iets later raadt de auteur aan dat “de man zijn vrouw met liefde en goedheid moet behandelen, zelfs wanneer ze zich dom en traag gedraagt.” Op de 45ste pagina wordt beschreven hoe de vrouw “toelating” moet krijgen van haar man om zijn huis te verlaten. Ook heeft ze de plicht om “haar mans verlangens te bevredigen”.
Volgens het boek mag een man zijn vrouw beledigen, haar “bij de oren” grijpen, en “haar met de hand of de stok slaan”. Maar hij moet zich inhouden om haar “buitensporig geweld aan te doen.”
Volgens sommige gematigde moslims is het boek onaanvaardbaar en moet de eigenaar van de boekenwinkel voor de rechter worden gedaagd. Hun Canadese vertegenwoordiger, de politieke activist en schrijver Tarek Fatah beweert dat “de moslimgemeenschap weet dat dit soort gedrag wijdverspreid is, zelfs al zullen moslimleiders het blijven ontkennen.”
A Gift for Muslim Couple
Tr. By: Moulavi Yousuf Karaan By: Maulavi Ashraf Ali Thanvi (Rah)
The Book Tuhfatuzzow-Jain (Gift for Muslim Couple) is indeed a presentation to the newly wedded couples as well as to all the married couples. This is a collection of writing from the pen ofMaulavi Ashraf Ali Thanvi (Rah), who was a very prolific writer on almost every topic of Islamic learning. It consists of various quotations from his books and all the quotations deal with the subject of marriage and after marriage relationship, as well as the various pitfalls of marriage, causes of breakdown and their causes. The Book also has various Sunnah traditions of the Prophet (SAW), Quranic verses and fine examples of real life incidents, different aspects of family life and explained how to run the institution of marriage successfully.
The Book has been Translated by Moulavi Yousuf Karaan of South Africa .
Price: INRs.90.00
Product Information Product Code: ID5182 Category: Women Paper Back 21.5 x 14 cm 172 Pages Published by: Idara Ishaat-E-Diniyat Published: 2010 ISBN: 8171015182
29-03-2012
Apartheid bij de jeugdbewegingen?
Migranten en "nieuwe Belgen" hebben geen interesse voor jeugdbewegingen. De jeugdbewegingen in Vlaanderen zijn politiek meestal zeer correct. Ze slikken de multiculterele dogma's als zoete koek, en geven die koek kritiekloos door aan hun leden. Men kan hen zeker niet van verdoken racisme beschuldigen. Als de "nieuwe Belgen" niet komen, dan is het omdat zij niet willen komen. Eigenlijk is dat het zoveelste facet van een veel groter probleem: de onmogelijkheid moslims in een westers samenleving te integreren. Het mysterie van jeugd, Pascal Smet, stelt daarom voor een aparte allochtone jeugdbeweging op te richten. Zodat moslimjongeren niet bezoedeld worden door contact met onreine christenhonden. Al goed dat het plan niet van het Vlaams Belang komt, anders zou het zeker racistisch en discriminerend zijn. Het volgende hete hangijzer gaat dan zijn of men die allochtone jeugdbewegingen gemengd gaat maken, met meisjes en jongens. Zo ja, dan wordt het een doodgeboren kind. Zo nee, dan sneuvelt er alweer een politiek correct dogma.
25-03-2012
Nu artikel 195 tijdelijk gewijzigd werd, kan in principe de hele grondwet
herschreven worden.
Ga uw gang via onderstaand adres, maar doe het snel
...
... want eens de franstaligen hun zin hebben
gekregen, wordt artikel 195 heringevoerd.
Deze week werd in de Kamer de wijziging van artikel 195 van de grondwet goedgekeurd. Hoewel de stemming geruisloos verliep zijn de gevolgen voor Vlaanderen bijzonder negatief.
Door de wijziging kunnen grondwetsartikelen worden gewijzigd niettegenstaande ze niet voor herziening vatbaar werden verklaard. Om de democratische legitimiteit van de grondwet te waarborgen, en om te beletten dat de grondwet door een toevallige parlementaire meerderheid zou gewijzigd, opgeschort of afgeschaft worden, vereisen de meeste parlementaire democratieën de goedkeuring van de kiezer door middel van een volksraadpleging. De Belgische grondwet voorziet dit democratisch recht uiteraard niet maar geeft de kiezer wel onrechtstreeks de kans zich uit te spreken. Artikel 195 bepaalt namelijk dat het parlement moet aanduiden welke artikels van de grondwet mogen gewijzigd worden en dat deze wijziging slechts kan gebeuren na nieuwe verkiezingen die hier onmiddellijk op moeten volgen. Daarbij kan de kiezer dan stemmen voor partijen die de beloofde wijzigingen al of niet voorstaan. Door grondwetsartikel 195 te wijzigen ontzegt men de Vlaamse kiezer dat recht en zorgt men ervoor dat alle Vlaamse toegevingen grondwettelijk worden gebetonneerd en aldus onomkeerbaar worden gemaakt.
Drogreden
De bewering dat dit zou nodig zijn om het kiesarrondissement B-H-V te kunnen splitsen is een drogreden. De splitsing kan immers met een gewone meerderheid worden doorgevoerd. Di Rupo wil de grondwetswijziging gebruiken om nieuwe grendels in de grondwet in te schrijven, die de democratie verder kunnen uithollen en de Vlaamse kiezer buiten spel zetten. Ondanks hun dure verkiezingseden spelen CD&V, SP.a, Open VLD en Groen het francofoon spelletje echter lustig mee.
Toch vreemd hoe een paar ministerportefeuilles de standpunten van de traditionele partijen kunnen doen omslaan.
Sabam eist geld van Vlaamse bibliotheken, maar ook van Vlaams Belangsecretariaat in Gent
In de media kon iedereen vernemen dat Sabam bibliotheken opbelt met de eis om auteursrechten te betalen op de ‘voorleesuurtjes’ die sommige bibliotheken organiseren kleuters. Gezeten op de grond, luisterend naar een dame of heer die op onderhoudende manier een verhaaltje voorleest van een Vlaamse of Nederlandse auteur. Wie kan er zich iets gezelligers bedenken?
Sabam, een privé-organisatie die auteursrechten meent te moeten beschermen, denkt daar blijkbaar het zijne van en eist nu een vergoeding van de bibliotheken die deze leesuurtjes organiseerden. Zo kan men de auteurs correct vergoeden. A ja, want hun boeken werden niet gekocht door die 5-jarige kindjes. Deze crimineeltjes durfden het aan om stiekem het boek al volledig te kennen zonder het ooit gekocht, laat staan gelezen te hebben!
Dat Sabam niet geliefd is in Vlaanderen is geweten. Hun quasi maffiose praktijken reiken tot het absurde. Het programma Basta!, van de programmamakers van Man Bijt Hond en dus nu de nieuwe eigenaars van VT4, klaagden de praktijken van Sabam reeds aan in een ontluisterende reportage. (bekijk het hier)
Maar Sabam heeft nu ook het Vlaams Belang onder de loep genomen. Alleszins toch het secretariaat van Vlaams Belang Gent. Dit werd aan een grondige controle onderworpen en jawel! De controleur kon een geluid waarnemen dat uit de boksen vloeide van de computer van de aanwezige secretaris. De tonen reikten voorwaar tot aan de ‘wachtkamer’, waar evenwel niemand zat. Het kostte de partij toch een flinke duit, die ze vermoedelijk jaarlijks zal moeten blijven ophoesten. Reden? De wachtkamer, zoals Sabam het zelf benoemde, werd aanzien als een openbare ruimte en daar mag enkel muziek gedraaid worden mits betaling aan Sabam. Dat het secretariaat enkel toegankelijk is nadat de deur ontgrendeld wordt, mag niet baten. http://rechtsactueel.wordpress.com/2012/03/13/sabam-eist-geld-van-vlaamse-bibliotheken-maar-ook-van-vlaams-belangsecretariaat-in-gent/
12-03-2012
Pfff, pfff
En deze mensen willen ons de wetten van de Qoran komen opleggen!
We moeten wel eerlijk blijven en de moslims niet met alle zonden van.............Israël beladen. Bij de Geruigen van Jehovah lees en hoor je soms indentiek dezelfde verhalen. Deze mensen moeten zich dan natuurlijk niet tot Allah wenden, maar tot Jehovah en eventueel spullen waarvan ze denken dat er een Satanisch geurtje aanhangt uit hun huis verwijderen om de vloek op te heffen. Niemand moet mij geloven, maar heb je zelfbenoemde Getuigen van Jehovah in je familie, doe hen b.v. eens een pendel cadeau. De pendel zal zeker bewegen, richting buitendeur! Iets gekregen van een zogenaamde waarzegster, ze zullen het geschenk hoe klein ook verbranden of ergens in een beek kieperen. Zowel de Islam als de Getuigen zijn dan ook alle twee Theocratische (godsregering) godsdiensten.
Tags:Islam, Jehovah, pendel, Satan, Allah
09-03-2012
Snelheidscontroles.
De politiezone Rupelstreek kondigt op regelmatige tijdstippen
snelheidscontroles aan via haar website. Dit betekent niet dat er elders geen
snelheidscontroles kunnen gebeuren. De voorlopige lijst:
Nationalistisch Verbond / Nederlandse Volksbeweging
Nieuwsbrief 2012 nr. 1
De Griekse tragedies uit de oudheid hebben niet alleen een enorme culturele waarde zij zijn ook van een zeer grote menselijke waarde. Het mens-zijn in een zuiver poëtische benadering uitgeschreven zoals het nadien bijna nooit meer is herhaald. Van een ongekende schoonheid.
Het Griekse drama van vandaag is van een heel andere dimensie. Niet alleen zuiver materialistisch, maar toch. Het sleept de moderne mens dicht naar de afgrond van het bestaan. Er komen demonen aan te pas die de glans van het wisselgeld dreigen te vertroebelen. Het Griekse drama van vandaag zorgt voor grote onrust ook ver buiten de Griekse grenzen.
De Euro, Europa’s gouden kalf, is in gevaar en dus zet het bange Europa het Griekse bestuur onder curatele.
In België is men in regeringskringen ondertussen opgelucht dat alle aandacht naar het Griekse drama gaat, ver van de eigen wankele financiële toestand. Nochtans zou het wel eens kunnen dat de toestand hier minstens even belabberd is. Hier is immers nooit enig toekomstgericht beleid gevoerd. Hoe is anders te verklaren dat men plots eind februari 2012 tot de vaststelling komt dat er nooit voordien zoveel mensen tegelijk op pensioen gegaan zijn; dat er ook nog nooit zoveel gepensioneerden waren. Is men hier vergeten dat die mensen geboren waren en dat zij 65 jaar later 65 zouden worden. Of had men gehoopt dat zij niet zo lang zouden leven, die borelingen van kort na de oorlog.
Er dreigt een nijpend probleem voor de betaling van al die pensioenen. Al was er voor enkele jaren door een socialistisch minister een uitzonderlijk zilverfonds uitgevonden dat in de jaren 2016-2017 een soort gouden uitkeringen zou kunnen doen. En was het in dezelfde periode niet dat de huidige voorzitter van Spa, als minister van pensioenen, de pensioenfondsen van o.a. Belgacom en van de Antwerpse haven te gelde maakte zogezegd om de uitbetaling van die pensioenen te kunnen garanderen en niet om de begrotingscijfers te fatsoeneren. Hoe is het mogelijk dat dezelfde mensen jaren na elkaar beweerd hebben dat de begroting in evenwicht was als nu uit alles blijkt dat de staatsschuld enorm en bangelijk is gegroeid.
En als dat niet zo zou zijn, waarom dan al die heisa over zo drastisch saneren.
Is hier dan toch een Griekse tragedie in wording? Of kennen de jonge politici de Griekse tragedies uit de oudheid niet en beperken zij zich tot het uitvinden van het wiel.
Geachte lezer, bij deze wil Het Verbond u oproepen om naar Antwerpen te gaan op 11 maart a.s. voor het 75ste Vlaams Nationaal Zangfeest. Daar komen mensen die willen helpen om België te splitsen en dit voor het te laat is.
Geert Wouters
februari 2012
Bent u nog niet bij het NVNV en heeft deze Nieuwsbrief u nieuwsgierig gemaakt?
Voor slechts € 20,-/jaar (€ 25,- indien u in Nederland woont) bent u lid en ontvangt u meteen ook jaarlijks 6 nummers van ons tijdschrift ‘Het Verbond’ op papier! Abonnee bent u reeds voor € 15,- (€ 20,- indien u in Nederland woont).
Om lid te worden, contacteer onze redactiesecretaresse
of schrijf het gepaste bedrag over op onze rekening nummer KBC 456-9570351-67
met vermelding ‘lidgeld’ of ‘abonnement’.
07-03-2012
Deleuze weigert met De Mey aan tafel te zitten
dinsdag 06 maart 2012,
07u24
Bron: VRT
Auteur: dgs
Ecolo-covoorzitter Olivier
Deleuze weigerde maandagavond in Reyers Laat (Canvas) aan tafel te zitten met
Reddy De Mey, oud-journalist en momenteel lid van Vlaams
Belang.
'Ik wens niet te debatteren in
een plaats waar er vertegenwoordigers zijn van wat ik beschouw als
ondemocratische partijen,' verdedigde Deleuze zijn beslissing.
Reddy De Mey was te gast in
Reyers Laat om als voormalig Brtn-journalist te spreken over de scheepsramp met
de Herald of Free Enterprise, dit jaar 25 jaar geleden. De Mey is momenteel lid
van Vlaams Belang.
Hoewel De Mey aan tafel niet over
politiek kwam praten, verkoos Deleuze om de studio te verlaten. 'Een partij die
ondemocratisch is, is iets bizar en moet niet iets banaals
worden.'
'Reddy heeft zijn strepen
verdiend'
Reddy De Mey benadrukte even
later dat zijn partij in het Vlaams Parlement even democratisch behandeld wordt
als alle anderen. De Mey: 'Als je zelfs niet wil praten over een ramp als de
Herald, is dat een ramp voor de Vlamingen die transfers betalen aan
Wallonië.'
'Een vorm van radicalisme waar ik
moeilijk bijkan,' reageerde Guy Vanhengel (Open VLD). 'Reddy is een journalist
die in Vlaanderen zijn strepen heeft verdiend.'
'Ik vind het vooral niet
democratisch om niet aan tafel te willen zitten met iemand van een partij waar
ook mensen voor stemmen,' aldus N-VA-senaatsfractieleider Liesbeth
Homans.
Deleuze
weigert met De Mey aan tafel te zitten
. . Tijdens het VRT-programma
Reyers Laat deed zich gisteravond een merkwaardig tafereel voor. De nieuwe
voorzitter van Ecolo, Olivier Deleuze, weigerde met voormalig VRTverslaggever
Reddy De Mey aan tafel te zitten.
Toen die laatste toelichting kwam
geven over de ramp met de Herald of Free Enterprise, stapte Deleuze prompt op.
"Meneer De Mey is lid van het Vlaams Belang", zo verklaarde hij aan presentator
Lieven Van Gils. "En ik weiger om aan dezelfde tafel te zitten met personen die
hun steun verlenen aan een niet-democratische partij
Lees hier de columns van de
Nederlandse dichter en essayist Benno Barnard.
Benno Barnard voelt zich
eindelijk geïntegreerd, zij het op een melancholische wijze.
[...]
Vrijdag
Anke Vandermeersch van de Foute
Partij poogde voor haar boek ‘Hoer noch slavin – vrouwen en islam’ een
advertentie te plaatsen in Flair en Libelle. Beide brave damesbladen weigerden.
De senator maakte de antwoorden openbaar. Een zekere Tine Trappers, chef
redactie Flair, stuurde dit onvergetelijke antwoord: ‘Beste Anke, Gezien onze
code of conduct kunnen wij deze advertentie niet plaatsen. Groetjes, Tine’.
Hahaha! Alle weerzin die de geest dezer eeuw me inboezemt – en dat is heel wat
weerzin, lezer – is hier beknopt samengevat… De toon van valse intimiteit (cfr.
het ‘je’ waar de lezeres van Flair ideologisch-semantisch mee wordt
aangesproken), als kauwgom uitgerekt tot in het land Polcorrectistan, waar je
vijand zelfs niet meer als vijand kan worden aangesproken. Dat ‘code of
conduct’, want stel je voor dat je als moderne wereldburger zoiets ‘gedragscode’
zou noemen. Het onvermogen in te zien dat in een islamitische context een blad
als Flair helemaal niet zou mogen bestaan, want in een islamitische context is
er geen tekst (behalve die van het geloof). En dan de weergaloze onbenulligheid
van dat ‘Groetjes’, dat zo schitterend accordeert met het tutoyeren van die
incorrect-dissidente juffrouw Vandermeersch
De resultaten van een aantal ademtesten zijn waarschijnlijk foutief: de
apparaten zijn immers mogelijk niet goed geschikt als de temperatuur serieus
onder het vriespunt duikt. Dat bleek uit een mondelinge vraag van
volksvertegenwoordiger Tanguy Veys aan de minister van Binnenlandse Zaken,
Joëlle Milquet.
Voorleesnamiddag Gentse stadsschool in het Turks, Arabisch, Russisch...
Op maandagnamiddag 5 maart ’12
organiseert de Stedelijke basisschool "De Regenboog" voor de leerlingen en
ouders van het 1ste leerjaar (klassen 1A en 1B) een “Voorleesnamiddag”. Hierbij
mogen de ouders voor de leerlingen komen voorlezen en hiervoor gebruik maken van
eigen boeken of boeken van de school zelf. In de brief die aan de ouders van de
betrokken leerlingen werd bezorgd, wordt echter opgemerkt dat tijdens deze
Voorleesnamiddag kan gebruik gemaakt worden van schoolboeken, niet alleen in het
Nederlands, maar ook in het Frans, Engels, Turks en Arabisch. De ouders wordt
ook de mogelijkheid geboden om ook uit eigen boeken voor te lezen zoals in het
Russisch of een andere taal naar keuze.
Dit initiatief valt ten zeerste
te betreuren omdat aan de leerlingen en hun ouders van Stedelijke basisschool
"De Regenboog", een school die nu al kampt met een hoog percentage aan
allochtone leerlingen, een bijzonder slecht signaal wordt gegeven. In plaats
van het propageren en aanleren van het Nederlands, wordt met dit initiatief de
vreemde moedertaal centraal gezet. Bovendien hebben de autochtone leerlingen,
wiens Nederlandse moedertaal nu al in de verdrukking staat in de onderlinge
contacten, geen enkele boodschap aan een verhaal in het Turks, Arabisch of
bijvoorbeeld Russisch.
Daarom stuurde
volksvertegenwoordiger Tanguy Veys bijgevoegde brief aan de directie van
Stedelijke basisschool "De Regenboog", in de hoop dat de school alsnog zou
afzien van dit initiatief.
Vorige vrijdag werd de beruchte Fouad Belkacem (alias Abu Imran) door de Antwerpse rechtbank veroordeeld tot 2 jaar effectief en 550 euro boete, vooral wegens zijn vreselijke haatboodschap na het overlijden van mijn echtgenote Marie-Rose Morel en in het algemeen wegens zijn niet-aflatende haatboodschappen tegen niet-moslims. Fouad Belkacem is een genaturaliseerde Belg met een bijzonder flink gevuld strafblad, overigens niet enkel in Vlaanderen maar ook in Marokko waar hem nog 6 jaar celstraf wacht voor misdrijven van gemeen recht.
VB-Kamerlid Peter Logghe vroeg Minister van Justitie Turtelboom of het niet hoog tijd werd om de betrokkene de Belgische nationaliteit terug af te nemen. Peter Logghe: "Hij werd al veertien keer veroordeeld door de politierechter en vier keer door de correctionele rechter. Hij spreekt zich openlijk uit tegen de democratie. Ik denk niet dat deze genaturaliseerde Belg zich aan zijn plichten heeft gehouden."
Minister Turtelboom antwoordde dat de mogelijkheid onderzocht zal worden. Mijn pronostiek is dat het haatdragende manneke zich niet teveel zorgen moet maken. De procedure om de natonaliteit af te nemen werd blijkbaar in dit land nog maar drie keer toegepast. Wie die drie keer vergelijkt met de waslijsten criminele feiten door recent genaturaliseerden die onze krantenpagina's sieren, weet meteen hoe laat het is.
Peter L.jpgHoe dan ook: een dankbare duim voor de Westvlaamse vriend Peter Logghe.
België is al lang geen democratie meer en een van de perverse aspecten van het “Vlinderplan” van Di Rupo bestaat er juist in, wat van die democratie overblijft, nog verder uit te hollen.
Arbitrair, maar steeds in het belang van de PS, of meer algemeen, van de Belgische Franstaligen, zouden, als dit plan uitvoering krijgt, wetten, maatregelen en afspraken enkel nog maar kunnen gewijzigd worden door bijzondere meerderheden. De grondslag van de democratie “één man, één stem” wordt daarmee definitief bij de aftandse folklore geklasseerd.
Uiteraard ontstaan er op die manier conflicten met nog andere grondwetsartikelen. Want alhoewel dit parlement grondwetgevende bevoegdheid heeft, is Di Rupo en C° tot de vaststelling gekomen dat niet alle artikelen die men, om hun plannen uit te voeren, zou moeten of willen aanpassen, zoals artikel 195 formeel voorschrijft, door het vorige parlement voor herziening vatbaar verklaard.
Geen nood, artikel 195 zelf is toevallig wel voor herziening vatbaar verklaard. Dus, zo plannen Di Rupo en C°, schorten we artikel 195 op voor de duur van de legislatuur en kunnen we dus naar hartenlust knoeien met al de rest van de grondwet.
Grof, maar, dat de partijen, verzameld rond Di Rupo, een dergelijk plan durven in overweging te nemen, verbaast ons absoluut niet. Nooit hebben de “staats dragende” politieke partijen in dit land het erg nauw genomen met de toepassing van de grondwet. Verschillende keren werd deze a posteriori aangepast aan eerdere “en petit comité” genomen beslissingen. Soms werd de grondwet al eens creatief geïnterpreteerd, om de abortuswet goedgekeurd te krijgen bijvoorbeeld. Zo een precedent maakt natuurlijk de weg vrij voor meer van dat soort. Al de partijen die Di Rupo nu verzameld heeft, hebben allemaal de mond vol over democratie, maar in de praktijk hebben ze allemaal geen erg hoge hoed op over democratisch regeren. Allemaal hebben ze al eens hun toevlucht genomen tot “volmachten” om dingen, waar geen democratische meerderheid voor te vinden was, er toch maar door te drukken. Sommigen maakten er zelfs een systeem van.
Het resultaat van dergelijk knoeiwerk met de grondwet is uiterst pervers want, hoewel niet echt op grondwettelijke wijze tot stand gekomen (in dit geval met een minieme Vlaamse meerderheid!), kunnen die nieuwe bepalingen slechts opnieuw gewijzigd of teruggeschroefd worden met een echte grondwetsherziening conform artikel 195.
In de praktijk, nooit meer dus.
De verantwoordelijkheid van de drie Vlaamse traditionele partijen is dus verpletterend. Alle middelen zijn blijkbaar goed om hun kortzichtige partijpolitieke doelen te bereiken.
En het zijn vertegenwoordigers van die partijen die in het Europees parlement Hongarije aan de schandpaal willen nagelen. Het verhaal van de splinter dus, terwijl in eigen ogen de balk…
Een goede grondwet moet de bevolking beschermen tegen machtsmisbruik door de overheid. De Nederlanden hebben op dit gebied geschiedenis geschreven. Om te beginnen met het Charter van Kortenberg, overeenkomst tussen hertogin Johanna en de Brabantse steden - waaraan wij onze Blijde Inkomsten aan overgehouden hebben die helaas gedegenereerd zijn tot folklore - en culminerend in de toonaangevende rol van de Nederlanden tijdens de Verlichting (Spinoza).
Van deze historische verworvenheden is in de Belgische staat helaas niets overgebleven. Vanaf het ontstaan van dit land, werd de Vlaamse meerderheid genegeerd en, wanneer dit niet meer kon, systematisch uitgeschakeld met een hele collectie speciale wetten, bijzondere meerderheden, alarmbellen, belangenconflicten… die allemaal in een enkele richting werken: ten voordele van de Franstaligen.
De Vlamingen verliezen hun tijd door elk van die maatregelen afzonderlijk te willen bestrijden. Daarom herhaalt het VVO zijn voorstel om direct door te stoten tot de kern van het probleem, met name de weigering van de Belgische Franstaligen om de Belgische staat op een democratische basis te laten functioneren.
De Vlaamse beweging, zowel politiek als niet politiek, moet dit kernprobleem, liefst zonder elkaar vliegen proberen af te vangen, op de agenda plaatsen met een algemene petitie, om vervolgens met een referendum de ondemocratische grondwet in haar geheel te verwerpen.
Het is dan aan de Franstaligen, als ze niet zouden kunnen leven met een democratische grondwet, om er onderuit te trekken.
Rechts keldert links verslag in commissie fundamentele vrijheden Europees parlement
Vandaag was het een bijzondere
dag in het Europees parlement. In de commissie Fundamentele vrijheden (LIBE)
kregen de Europese parlementsleden van links tot nogtoe hun zin: een
terechtwijzing van Frankrijk voor het terecht uitwijzen van Roma-criminelen, het
terugfluiten van Denemarken als dat land terecht grenscontroles invoert: tot
nogtoe passeerde het allemaal, de linkse meerderheid legde de rechtse minderheid
haar wil op.
Maar vanmorgen liep het mis. Een
links verslag over de zogezegd noodzakelijke uitbreiding van de 'rechten van de
Europese burger', ten nadele van de soevereiniteit van de nationale lidstaten,
opgesteld door een linkse verkozene van de Groenen, liep faliekant op de
klippen. In een zelden geziene krachtmeting stemden 25 linkse verkozenen voor
het verslag. Maar 25 rechtse verkozenen van de EPP (christendemocraten), ECR
(Britse eurosceptici), EFD (nog meer eurosceptici waaronder Frank Vanhecke) en
de niet-ingeschreven leden (waartoe PVV en Vlaams Belang behoren) stemden tegen.
In deze democratische stemming was het dus staking van stemmen - en dus was het
linkse voorstel verworpen.
Zoals we dat gewend zijn was
links hoegenaamd niet gediend met deze democratische gang van zaken. De linkse
europese parlementsleden gaven in de wandelgangen luidkeels uiting aan hun
frustratie. Een linkse verkozene van de liberale ALDE-groep van Verhofstadt riep
dat ' er stilaan een Hongaarse vorm van democratie werd gehanteerd.' Een andere
linkse verkozene van de Groene fractie verwees verontwaardigd naar de
niet-ingeschreven parlementsleden van PVV en Vlaams Belang, die de noodzakelijke
stemmen leverden om links af te blokken...
Vooral dat laatste zit links
natuurlijk erg dwars. Door de uitbereiding van het aantal verkozenen na het
verdrag van Lissabon is de kracht van de christendemocratische EPP in de
commissies fors toegenomen. Wanneer zij de steun krijgen van ECR en EFD worden
zij bijzonder sterk. Maar de beslissende en finale stem om linkse voorstellen te
kelderen, komt inderdaad van de rechtse nationalisten, die zo - zonder formele
afspraken met EPP maar op basis van de teksten - de doorslaggevende stem in
handen hebben. Een situatie die de komende weken en maanden nog voor
verrassingen kan zorgen...
Universiteit Leuven constateert machtsovername Brussel door moslims
Boven
het Belgische parlement wappert de vlag van Al-Qaeda.
De
Sharia4Belgium beweging pleit openlijk voor de afbraak van de Belgische
democratie ten gunste van de Islam; Desondanks
grijpen de autoriteiten niet in.
De prestigieuze
universiteit in het Belgische Leuven heeft een onderzoek gepubliceerd waaruit
blijkt dat de 300.000 moslims in Brussel nu al de bevolkingsgroep met de meeste
invloed en macht zijn. Openlijk kritiek leveren op de Islam of moslims is in
Brussel inmiddels verboden; iedereen die dat toch waagt wordt strafrechtelijk
vervolgd. In uiterlijk 2030 zullen de moslims in Brussel de absolute meerderheid
vormen, waarmee de hoofdstad van de EU Dan tevens de hoofdstad van Eurabië zal
zijn.
De studie getiteld
'De
Iris en het Kruis' werd op 18 November
2011 openbaar gemaakt en schetst een zeer duister toekomstbeeld voor de
gecombineerde hoofdstad van België en Europa. De moslims zijn in Brussel echter
feitelijk nu al de baas; de groepVigilance
Musulmanespant tegen iedereen die
het waagt moslims of de Islam te bekritiseren een proces aan.
Kritiek
op moslims en Islam gevaarlijk Voorbeeld: Mark
Elchardus, mede auteur van een wetenschappelijke studie naar de jeugd in
Brussel. In deze studie wordt geconcludeerd dat de helft van alle jonge moslims
antisemitisch zijn, en dat dit niets te maken heeft met de sociale situatie van
de moslims, maar alles met de islamitische religie. Vigilance
Musulmanedeed hem
onmiddellijk een proces aan de broek wegens discriminatie. Hetzelfde lot
onderging de Belgische krantDe
Morgen, die een
interview met Elchardus
publiceerde.
Vrijheid van
meningsuiting en de waarheid zeggen over de Islam is in Brussel niet politiek
correct. Wie dat toch doet, staat met één been in de gevangenis.
Ook wordt ER niets
ondernomen tegen moslimgroeperingen die foto's verspreiden van het Belgische
parlement waar de vlag van Al-Qaeda boven wappert. Dat is klaarblijkelijk
wél politiek correct bij onze zuiderburen. Ook het publiceren
vaninterviewsmet moslimleiders die
openlijk pleiten voor de invoering van de extreem racistische, discriminerende
en antisociale islamitische Sharia wetgeving is in België geen enkel
probleem.
Politiek
correcte ziekte Net als in Nederland en
elders in Europa verzamelen jonge moslims zich steeds vaker in bendes die joden
lastig vallen en in elkaar slaan. Gisteren berichtten we dat een 13 jarig meisje
door vijf Marokkaanse klasgenootjes mishandeld werd, enkel omdat ze joods was.
De Belgische politiek en de media - lijdend aan dezelfde politiek correcte
ziekte als elders - doen ER echter het zwijgen toe. En wie zoals Mark Elchardus
ER wél over schrijft, wordt vervolgd. De islamitische
jodenhaters gaan echter vrijuit.
Ook zult u in Nederland
niets lezen over de gevangenisopstand die de afgelopen dagen
in België plaatsvond en die door speciale eenheden moest worden neergeslagen.
Waarom dit verzwegen werd? U raadt het al: de opstand werd veroorzaakt door
moslims, en Dan is het klaarblijkelijk geen probleem. De moslims eisten
overigens het recht om ook de vloeren buiten Hun cellen als
gebedsruimte te kunnen gebruiken.
Nu iedere derde inwoner van Brussel
moslim is en groeperingen zoals Vigilance Musulmane ER voor zorgen dat de Islam
geen onderwerp van kritiek meer mag zijn, kan maar één conclusie worden
getrokken: het geld dat wij aan Brussel overmaken gaat naar een stad die
binnenkort geregeerd zal worden door moslims, die geen enkele andere visie Dan
die van de Islam dulden.
Europeanen
beginnen zich te verzetten Toch gloort ER hoop. In
heel Europa beginnen burgers en volksbewegingen zich te verzetten tegen de door
de gevestigde politieke orde gesteunde afbraak van de democratie en vrijheid van
meningsuiting door de Islam. Eén van de grootste staatsmannen uit de vorige
eeuw, Winston Churchill, pleitte al in 1944
voor het 'etnisch zuiver' houden van de Europese landen, omdat de geschiedenis
leert dat het vermengen van volken vrijwel altijd lijdt tot spanningen en
uiteindelijk dodelijk geweld.
In België wil het
Vlaams
Belang, één van de grootste
politieke partijen, niet geïntegreerde Turken en Marokkanen het land uitzetten.
Zelfs het extreem liberale Noorwegen bereidt de terugkeer
van jonge moslims naar Afghanistan voor. In Zweden, één van de meest
tolerante en islamvriendelijke landen in Europa, begint de bevolking in opstand
te komen nu moslimgroeperingen door de staat blijken te worden gefinancierd met
de door christenen betaalde kerkbelasting. En sinds in Denemarken een Somalische moslim
in een basisschool een 10 jarig kind verkrachtte, beginnen ook daar de ogen van
de burgers open te gaan.
Burgeroorlogen Deense rechtsextremisten
bereiden zich zelfs al voor op het gewelddadig het land uitzetten van
immigranten door jonge Denen te leren met vuurwapens om te gaan. Zij vormen
onderdeel van een netwerk dat in heel Europa wordt opgebouwd, iets dat de Deense
politie reeds bevestigd heeft.
Deze zorgwekkende
ontwikkeling is het directe gevolg van de jarenlange, door de Europese Unie
opgelegde ongelimiteerde immigratienaar Europa en het
'pamperen' van met name moslims, die wel onmiddellijk allerlei rechten en
privileges kregen, maar vrijwel geen enkele plichten. Als niet snel tegemoet
wordt gekomen aan de zorgen van de gewone man en het probleem van de Islam bij
de naam wordt genoemd en bij de wortel wordt aangepakt, Dan dreigen ER op den
duur burgeroorlogen in Europa te
ontstaan.
De herbenoeming van Jozef De Witte aan het hoofd van het Centrum voor Gelijkheid
van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) liep niet van een leien dakje. Maar nu
het toch zo ver is, steekt hij zijn opluchting niet onder stoelen of banken. In
een uitgebreid interview met De Morgen en De Tijd laat De Witte nog eens in zijn
kaarten kijken. Dat levert de gebruikelijke en intussen slaapverwekkende clichés
op: ‘de kostprijs van discriminatie is gigantisch’, ‘we moeten weg uit het
negatieve scenario waarbij elke migrant verdacht is’ en meer van die onzin. Maar
er mag ook gelachen worden. Zo zegt De Witte: “We willen zeker geen
gedachtepolitie zijn. Ik ben een fervent voorstander van vrije meningsuiting.”
Een gedachtepolitie? Hoe komt hij dáár bij? “We roepen al jaren dat er een debat
moet komen,” gaat De Witte verder. Jammer dat niemand dat gehoord heeft.
Gevaarlijk en
misdadig
“De maatschappelijke teneur is nu: er is te veel
migratie, en die moet beteugeld worden.” De Witte beseft dat hij de publieke
opinie tegen heeft - meer dan ooit. Maar dat belet hem niet om te pleiten voor
nog méér immigratie. Onder het mom van ‘economische immigratie’: “Anders zullen
we ons binnen tien jaar voor de kop slaan dat de hooggeschoolde migranten
Nederland of Frankrijk verkozen hebben boven ons land.” Waarbij De Witte de
hardnekkige mythe van de ‘hoogopgeleide immigranten die de gaten op onze
arbeidsmarkt moeten invullen” nog eens opdist. Een mythe, inderdaad, want die
hoogopgeleide immigranten staan helemaal niet te trappelen om naar België te
komen. Die verdienen ergens anders (Amerika, Canada…) veel meer en betalen daar
ook veel minder belastingen. Het zijn de laag- of niet-opgeleide immigranten die
massaal naar hier komen en blijven komen omdat de sociale zekerheid nergens zo
gul is…
Maar we willen u vooral de uitsmijter van De Witte niet
onthouden, omdat die eigenlijk alles zegt: ”Open grenzen, dát moet de finale
doelstelling van het migratiebeleid zijn.” (De Morgen, 31.01.12). Ziezo, dat
weten we alweer. Open grenzen! Iedereen is welkom! Van de vraag wie dat allemaal
gaat betalen, ligt De Witte duidelijk niet wakker. En dat de nu al mislukte
integratie dan helemaal mag vergeten worden, zal De Witte ook wel worst wezen.
Open grenzen? Knettergek. Gevaarlijk, onbetaalbaar, misdadig. Hoort De Witte
niet eerder thuis in de psychiatrie dan aan het hoofd van het CGKR?
07-02-2012
Koning Albert krijgt geld van het OCMW
.
Koning Albert krijgt geld van het OCMW. De koning wordt door het OCMW betaald voor de opvang van asielzoekers in zijn kasteel in Ciergnon.
Ieder jaar opnieuw breekt bij de eerste vriestemperaturen in ons land een opvangcrisis uit. Bij de vorige grote crisis in februari 2010 deed premier Leterme een oproep aan de bevolking om dakloze asielzoekers op te vangen.
Koning Albert gaf meteen gevolg aan de oproep. De koning zorgde voor opvang van vier asielzoekers in de conciërgewoning van zijn kasteel in Ciergnon.
40 euro per asielzoeker per dag
Nu, twee jaar later, blijkt dat koning Albert door het OCMW betaald wordt voor zijn goede daad. Het OCMW van Ciergnon keert de Koninklijke Stichting een vergoeding uit van 40 euro per asielzoeker per dag. Dat heeft premier Di Rupo bevestigd in de Commissie Binnenlandse Zaken in het parlement.
De premier antwoordde op een vraag van Theo Francken (N-VA). ‘De koning verdient geld aan asielzoekers’, twitterde partijgenoot Siegfried Bracke meteen na de tussenkomst.
De vergoeding van het OCMW dekt de uitgaven voor water, elektriciteit, eten en andere algemene kosten
.Leert de natuur zelf u niet dat indien een man lang haar heeft , dit hem tot oneer strekt, maar indien een vrouw lang haar heeft, het haar tot heerlijkheid strekt? Want het haar is haar gegeven in plaats van een sluier. Indien iemand echter ten gunste van een ander gebruik schijnt te redetwisten, wij hebben geen ander, en de gemeenten van God evenmin. (1 Kor. 11:14-16) Ik vind de mannelijke moslims rare gasten, ze blazen zichzelf en anderen op ter ere van Allah en over zijn schepping hangen ze een zak. Ik vind het een belediging voor meesterwerker Allah. En dan willen ze weer 72 maagden als beloning voor het doden. Mohammed zijn naam zij geprezen, heeft veel van zijn mosterd gehaald uit het Oude Testament en wat lees ik daar in Prediker 9: 5-8 "Want de levenden zijn er zich van bewust dat zij zullen sterven, maar wat de doden betreft, zij zijn zich van helemaal niets bewust, ook hebben zij geen loon meer, want de gedachtenis aan hen is vergeten". Geen loon meer? Dag maagden, zelfs geen druiven dus.
Vorig jaar verklaarde minister-president Peeters in antwoord op een actuele vraag van Stefaan Sintobin dat staalreus Bekaert 85 miljoen euro in Vlaanderen had geïnvesteerd en honderden mensen had aangeworven. Méér nog, Peeters stelde dat de topmensen van Bekaert hem hadden verzekerd dat “zij zelfs nog meer wilden investeren in Vlaanderen.” Daarenboven bevestigde hij dat de staalreus heel wat subsidies van de Vlaamse overheid had ontvangen en dus niet zomaar zou vetrekken. Desondanks kondigde Bekaert nu aan dat het zijn productieactiviteiten wil herstructureren en dat 600 banen zullen geschrapt worden. Sintobin zal daarover volgende week Vlaams minister van Economie Kris Peeters op de rooster leggen.
30-01-2012
Moskeesubsidie.
Minister Geert Bourgeois erkende eind oktober vorig jaar 7 moskeeën. Daardoor steeg het totaal aantal erkende moskeeën in Vlaanderen van 17 naar 24. Provincies zijn verplicht om erkende moskeeën te subsidiëren. In 2011 vloeide meer dan een half miljoen euro aan (provinciaal) geld naar de erkende moskeeën. Na de nieuwe erkenningen zal de moskeefinanciering de belastingbetaler nog een pak meer kosten
29-01-2012
Jean Marie De Meester:'Crombez zou beter vennootschapsfraude in eigen rangen aanpakken'
Jean Marie de Meester is
voorzitter van Rood! West-Vlaanderen
Hoe kan je nu verwachten van
mensen dat ze eerlijk en correct hun belastingen betalen, geen constructies
opzetten om belastingen te ontwijken, als hun eigen bestuurders niet de
politieke kiesheid hebben om zelf neen te zeggen aan dergelijke fiscale
spitstechnologie?
Deze week mocht de nieuwe
staatssecretaris voor fraudebestrijding John Crombez de goedgekeurde
regeringsplannen voor fraudebestrijding in de media komen uiteen zetten.
Prioritair gaat hij de managementvennootschappen aanpakken, zo wist hij te
vertellen.
Midden januari werd
staatssecretaris John Crombez al uitgebreid aan het woord gelaten in Terzake en
dit naar aanleiding van een reportage met een controleur van belastingen die in
geuren en kleuren weergaf hoe die zwaar werkende - bij voorkeur Vlaamse - man of
vrouw die vermaledijde weg naar die zware belastingsdruk keer op keer juist wist
te vermijden.
Al leuk en wel John, dacht ik zo,
maar zou het niet eerst tijd worden om in eigen rangen eens ferm te gaan kuisen.
In het recht is er een adagium dat juristen graag gebruiken. Het is een
uitspraak van een of andere Britse Lord, maar ze geeft in weinig woorden weer
waarvoor het recht eigenlijk zou moeten staan : “Justice should not only been
done, but also seen to be done.”
En zo geldt dat ook in de
politiek. Hoe kan je nu verwachten van mensen dat ze eerlijk en correct hun
belastingen betalen, geen constructies opzetten om belastingen te ontwijken, als
hun eigen bestuurders niet de politieke kiesheid hebben om zelf neen te zeggen
aan dergelijke fiscale spitstechnologie?
En zo belandde ik uiteindelijk
bij de commanditaire vennootschap JVL, voorheen gevestigd in Oostende, maar
recent overgeheveld naar een kantoorgebouw in Brugge en die recent van naam is
veranderd. Deze managementvennootschap werd eind 2007 opgericht en heeft als
oprichters een zekere Johan Vande Lanotte uit Oostende en zijn dochter. Op 05
december 2011, een dag voordat Johan Vande Lanotte zijn eed als minister in de
regering Di Rupo I aflegde nam hij ontslag als zaakvoerder van deze
vennootschap. Voor zover we weten is hij nog steeds voor 99% eigenaar van de
aandelen van deze vennootschap. Wat Johan Vande Lanotte aan moet met zo een
vennootschap is eigenlijk zijn privézaak, maar dat geldt dus ook voor die vele
anderen die een managementvennootschap bezitten, niet waar John
?
Hoe geloofwaardig ben je als
politieke partij als je eigen (ex)mandatarissen, zoals Luc Vandenbossche, Chokri
Mahasinne, Norbert De Batselier, Johan Vande Lanotte, … grossieren in
managementvennootschappen. Hoe geloofwaardig ben je als staatssecretaris voor
fraudebestrijding, als je eigen politieke peetvader, er een fiscaal voordelige
vennootschap op na houdt …
Europese ontwikkelingshulp aan de palestijnse gebieden verdwijnt volgens de Britse krant Daily Mail in de zakken van de terroristen. De Palestijnse Autoriteit deelt jaarlijks bijna 6 miljoen euro uit aan families van zelfmoordterroristen. Ook de 5.500 Palestijnen die worden vastgehouden in de Israëlische cellen krijgen geld. Elke terrorist in de cel, ook die wiens actie leidde tot de dood van burgers, staat op de betaallijst. De bedragen hangen af van de straf. Gevangenen die veroordeeld zijn tot minder dan drie jaar krijgen 286 euro per maand. Iemand die een straf van meer dan 30 jaar uitzit, krijgt 2.450 euro. En ook voor alle duidelijkheid: de misbruiken zijn heus niet enkel te zoeken in de ontwikkelingslanden zelf. Voormalig Europees Commissaris voor ontwikkelings samenwerking Louis Michel kreeg twee jaar geleden een opzegpremie van zo'n klein 15 miljoen frank (360.000 euro) toen hij zijn mandaat inruilde voor dat van parlementslid. Daar kunnen ook heel wat waterpompen mee gezet worden. En toch moeten we besparen volgens onze politici
Tags:ontwikkelingshulp, terroristen, Daily Mail
23-01-2012
De professor en de mijnheer
Professor Decoster toont volgens Peter De Roover heel correct aan dat de federale overheid en Brussel de winnaars worden van de nieuwe financieringswet. Jammer dat uit zijn woordgebruik blijkt hoe blij mijnheer Decoster daar mee is. (Inleiding van De Standaard)
In Leuven doceert professor André Decoster, hoogleraar publieke financiën. Mijnheer André Decoster, ook wel eens te treffen in diezelfde stad, heeft een uitgesproken mening over de toekomst van dit land die we Belgisch-unionistisch kunnen noemen. Professor Decoster is een vakman; mijnheer Decoster huldigt een politiek standpunt dat ik niet deel, overigens zonder de eerbiedwaardigheid ervan te betwisten. Het is nuttig onderscheid te maken tussen de professor en de mijnheer. Niet akkoord gaan met de mijnheer, betekent niet dat de professor geen degelijk werk levert. De kwaliteit van het werk van de professor erkennen, houdt niet in dat de mijnheer gelijk heeft. De jongste studie van professor Decoster gaat over omvang en methode van de nieuwe centenverdeling tussen België en de deelgebieden. De studie biedt interessant basismateriaal om een oordeel te vellen over het akkoord dat de regeringspartijen afsloten én geeft zo’n oordeel ook zelf. In de studie zetten de prof en de mijnheer dus een lekker één-tweetje op, wat verwarring veroorzaakt. Wat is feit, wat is standpunt? In de reactie voor de krant leek mijnheer Decoster zelfs nadrukkelijker aanwezig dan de professor. Bekijk het woordgebruik: de fiscale autonomie nam ‘fors’ toe; de responsabilisering is ‘licht’ gedaald en lag in de oude financieringswet al ‘hoog’; de onderzoekers ‘vinden’ dat er grenzen zijn aan de juste retour-benadering; noemen het verschil in winst of verlies tussen de regio’s onderling ‘verwaarloosbaar’. Het is duidelijk dat het hier over meningen gaat en niet over strikt wetenschappelijke kwalificaties. In zijn opiniestuk betwist mijnheer Decoster dat de studie lijken uit de kast deed vallen, zoals de media suggereerden. Nochtans beweerde onder meer John Crombez (SP.a) in oktober dat Vlaanderen in 2030 zowat 300 miljoen meer zou krijgen dankzij de nieuwe financieringswet. De studiedienst van N-VA betwistte de parameters die de onderhandelaars gebruikten en beweerde dat Vlaanderen 2,5 miljard minder zou krijgen. Mijnheer Decoster is geen fan van de N-VA en het strekt professor Decoster tot eer dat hij uitkomt op een minderinkomst van 2,1 miljard voor deelstaat Vlaanderen als gerekend wordt in een scenario dat hij ‘wellicht realistischer’ noemt dan hetgeen de regeringsonderhandelaars hanteerden. De acht onderhandelende partijen beweerden vorig jaar jubelend dat zowel Vlaanderen, Brussel als Wallonië erop vooruitgaan. De grote verliezer zou de Belgische overheid worden. Professor Decoster toont nu aan dat de kans veel groter is dat de federale overheid en Brussel de grote winnaars worden en Vlaanderen en in mindere mate Wallonië inleveren door de nieuwe financieringswet. Mijnheer Decoster is daar overigens blij om en roemt de onderhandelaars voor het resultaat. Mijnheer Decoster is voorstander van een unionistisch federalisme en professor Decoster toont wetenschappelijk correct aan dat de staatshervorming perfect en braaf binnen dat kader is gebleven. De stap naar de zogenaamde Copernicaanse omwenteling werd ook in de financieringswet absoluut niet gezet. Vlaanderen boet geld in. De responsabilisering van de deelstaten neemt af. De fiscale autonomie groeit in omvang, maar de studie zwijgt over de kwaliteit ervan die amper uitstijgt boven die van de gemeenten. De transfers via de financieringswet nemen af, maar de eerste jaren wordt het verlies voor Wallonië gecompenseerd. We leren bij professor Decoster dat die daling van de transfers met de tijd afneemt en in 2030 haast helemaal verdwenen kan zijn. De nieuwe berekening van het basisbedrag kan er voor zorgen dat het verschil tussen de oude en de nieuwe wet ‘wordt dichtgereden of zelfs omslaat’, lezen we in de studie. Met andere woorden: op korte termijn wordt het ‘verlies’ voor Wallonië gecompenseerd en op langere termijn is het niet eens zeker dat de transfers via de financieringswet daadwerkelijk afnemen. Gaat het over een groot verlies voor Vlaanderen of is 2,1 miljard euro ‘verwaarloosbaar’? Is het verantwoord Brussel een grotendeels blanco cheque aan extra middelen te geven of niet? Is een fiscale autonomie voor de deelstaat Vlaanderen van 34,3% veel of weinig? Beperken we ons beter tot de gewestfinanciering om het percentage statistisch tot 77% te kunnen oprekken? Spreken we over transfers of over solidariteit? De antwoorden op deze vragen hebben niets met wetenschap te maken, maar alles met politieke voorkeuren. Omdat mijnheer Decoster niet zo warm loopt voor verregaande Vlaamse autonomie buiten de enge krijtlijntjes van het klassieke unionistische federalisme, vindt hij dat de regering Di Rupo goed werk levert. Wie meer ambitie heeft met Vlaanderen kan, ook op basis van de studie van professor Decoster, niet anders dan erg teleurgesteld blijven bij het erg magere resultaat.
Inderdaad, meer dan een 'beke' mager!
20-01-2012
Boek over Morel aan derde druk toe, blijft verkooplijsten domineren
Het boek ‘Al bij al heb ik
gelukkig geleefd’ over Marie-Rose Morel, geschreven door Frank Vanhecke en Koen
Dillen, is een enorm verkoopsucces. Afgezien van kookboeken en stripverhalen
blijft het het best verkochte ‘echte’ boek in Vlaanderen; de uitgeverij heeft
dan ook de derde druk besteld. Daarmee rukt de oplage op naar de 20.000
exemplaren, voor Vlaanderen een zelden gezien cijfer.
Het boek bestaat zoals bekend uit
drie grote delen: een deel over het niet-politieke leven van Marie-Rose (in
commerciële bedrijven), haar opkomst en ondergang bij het Vlaams Belang, en de
moedige strijd tegen haar ziekte. Het werd voorgesteld kort voor de feestdagen
en kreeg ruime aandacht in de media, waaronder ook de populaire media; dat het
boek het goed zou doen tijdens de ‘cadeauweken’ was dus niet echt een
verrassing. Wat wel verrassend is, is dat het boek het goed blijft doen. Dat
lijkt erop te wijzen dat mensen die het gelezen hebben erover praten met
anderen, die dan geïnteresseerd raken.
Wallonië bereidt zich voor op een toekomst zonder Vlaanderen
.
Jawel, de Walen bereiden een toekomst zonder Vlaanderen en zelfs zonder Brussel voor. Dat is wat Béatrice Delvaux (van Le Soir) neerpende in een bijdrage in De Standaard. In Wallonië is men van mening dat de ellenlange regeringsvorming slechts een voorlopige redding van België betekende en dat men zich dient voor te bereiden voor wat komen zal. Volgens Delvaux willen sommige Waalse socialisten een nieuwe koers voor de collectieve toekomst van de Walen uitstippelen. De ideeën zouden nog vaag zijn, maar toch zou er ‘iets broeien’. Ook komt Delvaux even terug op een interview dat ze eerder had met Guy Spitaels, de man die in een nog niet zo ver verleden aanbeden werd door de rode Franstaligen. Guy Spitaels zei een half jaar geleden nog: “We moeten dringend het gezicht van Wallonië bepalen. Er is niemand die weet hoe een plan B voor Wallonië er uit ziet, maar we moeten er wel nu aan werken met geloofwaardige structuren. België is een verloren zaak en we hebben niet veel tijd meer om op een andere entiteit te wedden…” Zelfs de ex-god van de Walen gelooft dus niet meer in België, zoveel is duidelijk.
Ook over Anne Poutrain heeft Delvaux een eigen mening. Voor wie Anne niet kent: dat is de rechterhand, linkerhersenhelft én schaduw van Di Rupo. Zij blijft volgens Delvaux enkel en alleen aan het hoofd van de ‘politiek onafhankelijke’ vereniging Emile Vandervelde Instituut omdat de PS die intellectuele oorlogsmachine nodig heeft. En dat is niet bepaald om België te redden, maar wel om een autonoom Wallonië voor te bereiden… Ik hoop dat het waar is.............het meisje Laura Beyns mag blijven, de Titanic Belgium mag verdwijnen!
Tags:Miss België, Miss Belgique, Laura Beyns, De Standaard, Le Soir
23-12-2011
Vlaams Bewegen in Antwerpen
Vorige week verscheen bij Uitgeverij Egmont de stadsgids ‘Vlaams Bewegen in Antwerpen’ van Jan Huijbrechts. De auteur, die Master is in de Cultuurwetenschappen, kent Antwerpen als weinig anderen en neemt u in vijf cultuurhistorische wandelingen mee op ontdekkingstocht door de fascinerende maar ook bewogen geschiedenis van Antwerpen. Dit boek brengt een stuk Vlaams-nationale geschiedenis van de Scheldestad, maar is door de vele genoemde feiten en anekdotes ook interessant voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van Antwerpen.
Vlaams Bewegen in Antwerpen kost 15 euro en kan je bestellen door een mailtje te sturen naar bestellen@uitgeverijegmont.be
13-12-2011
KAV Schelle
De KAV (Kristelijke Arbeiders Vrouwenbeweging) van Schelle hebben dringend hulp nodig van de H. Geest. Ze hebben besloten volgend jaar in mei hun naam te veranderen, die 'K' is er volgens hen teveel aan. Het is natuurlijk deze mensen hun goed recht hun organisatie te noemen zoals ze zelf willen, maar de reden vind ik wel naar mossels ruiken. De reden: door deze ''K' kan het voor moslima's misschien moeilijk zijn om lid te worden van de (K)AV. Nu ze zichzelf toch als koopjes profileren, waarom noemen deze vrouwen hun organisatie niet IAV (Islamitische Arbeiders Vrouwenbeweging)? Neen, dan heb ik persoonlijk veel meer respect voor een moslima met hoofdoekje dan voor deze AVers!
Tags:KAV,Schelle,moslima,vrouwenbeweging
06-12-2011
Britse vakbond 'Solidarity' erkent de VSV
Tijdens een bijeenkomst eerder deze week in het Vlaams parlement hebben vertegenwoordigers van de erkende Britse vakbond Solidarity en van de Vlaamse Solidaire Vakbond VSV, die werd opgericht op 11 juli 2011, officieel een erkenningsacte ondertekend, die bepaalt dat de VSV erkend wordt als Vlaams filiaal door 'Solidarity'.
Zijn afkeer van de Franstalige bourgeoisie vertaalde zich in Vlaamsgezindheid en links radicalisme. Ondanks een officieel verbod kwamen op 11 juli 1920 ongeveer 30.000 Vlamingen samen in Borgerhout voor een Guldensporingviering. Na de manifestatie begaven een groot aantal van hen zich naar het centrum van Antwerpen. Daar kwam het tot schermutselingen met de politie die trachtte de vlaggen van de manifestanten in beslag te nemen. Toen Herman van den Reeck probeerde te beletten dat de vlag van een groep meisjes werd afhandig gemaakt, werd hij van op korte afstand door een politieman neergeschoten. De kogel drong binnen via de bovenarm en doorboorde beide longen. Na drie kwartier in het politiebureau gelegen te hebben werd hij naar het ziekenhuis overgebracht, echter echter niet voordat de levensgevaarlijk gekwetste Van den Reeck onder dwang een schuldbekentenis had ondertekend. De volgende dag bezweek hij aan zijn verwondingen.
23-06-2011
De Vlaamsche tale!
De vlaamsche tale is wonder zoet, voor die heur geen geweld en doet, maar rusten laat in 't herte, alwaar, ze onmondig leefde en sliep te gaar, tot dat ze, eens wakker, vrij en vrank, te monde uitgaat heur vrijen gang!
(Guido Gezelle)
Steeds meer single vrouwen doen aan 'social freezing'.
"Zij die ongelovig zijn in Onze tekenen, hen zullen wij in een vuur braden. Telkens als hun huid gaargebakken is, vervangen Wij die door een andere huid. opdat zij de bestraffing proeven. God is machtig en wijs. Koran 4:55,56
30-03-2011
Bolland contra Mercier, ook vandaag
Een eeuw geleden, in december 1911 en januari 1912, hield de Leidse
hoogleraar, wijsgeer en filoloog, Gerard Bolland (1) een Ronde van
Vlaanderen voor “Het Nederlands als taal voor hogere aangelegenheden des
geestes” (2). Zo luidde de titel van de lezing die hij hield in Antwerpen,
Brussel, Gent, Brugge en Mechelen. Dit geschiedde op uitnodiging van de
Vlaamse Vooruitstrevende Studentenkring “Geen Taal, Geen Vrijheid”. In een
vurig betoog bestreed hij “de beledigende en leugenachtige praatjes over de
minderwaardigheid van het Nederlands als voertaal der wetenschap” – denken
we aan de onzin die in die zin werd uitgekraamd door kardinaal Mercier (3) –
en de duldzaamheid der Vlamingen die te weinig voor hun taal opkwamen. Hij
zette uiteen, in de traditie van zestiende- en zeventiende-eeuwse
taalkundigen, waarom het Nederlands juist bij uitstek, meer dan het Frans en
Engels geschikt is voor wetenschap en wijsbegeerte. Amusant zijn zijn
uiteenzettingen over de betere geschiktheid van het Frans voor de omgang met
maîtresses en andere onzedelijkheden, maar de ongeschiktheid van die taal
voor de waarheid. Dat alles werd overigens uitgesproken in het Stadhuis te
Brussel; het is zeer de vraag of dit vandaag nog zou kunnen. Voor ons
vandaag van belang is vooral zijn betoog over de de noodzaak om de volkstaal
niet enkel voor schone letteren te eren, maar vooral ook voor de wetenschap.
Een eeuw geleden heeft ons volk zijn weerbaarheid verzameld en voor het
Nederlands de plaats veroverd die noodzakelijk was voor zijn emancipatie –
te beginnen met de Vlaamse Leergangen tot de volledige vernederlandsing van
onderwijs en wetenschap.
Maar l’histoire se répète. De Merciers van vandaag, een deel van de rectoren
van onze universiteiten op kop, vinden het Nederlands opnieuw ongeschikt
voor de wetenschap – omdat het auditorium geen Nederlands zou lezen – en het
onderwijs – omdat we niet genoeg buitenlandse studenten zouden aantrekken.
Ook uit “Leiden” komen vandaag meer diatriben tegen dan voor het Nederlands
in het hoger onderwijs. Nochtans is de bestaande taalregeling meer dan
soepel genoeg: een Universiteit mag nu al zoveel ze wil in andere talen
onderwijzen; enkel is vereist dat bij een basisopleiding deze ook in het
Nederlands blijft bestaan.. Is dat nu echt teveel gevraagd ? De eerste
verantwoordelijkheid van onze universiteiten is zorgen dat het Nederlands op
alle gebieden zijn functie als wetenschapstaal behoudt en dat de jonge
mensen die hier wonen in de taal van het land kunnen studeren. Andere
doelstellingen, hoe lovenswaardig ook, mogen maar op de tweede plaats komen.
De verdringing van het Nederlands in de wetenschap is enkel een verarming,
niet alleen voor ons volk, maar ook voor de wetenschap zelf. Denken vereist
taal en een andere denktaal houdt vaak ook andere klemtonen en inzichten in.
Een extra inspanning om in het Nederlands beoefende wetenschap vervolgens
ook te vertalen in het Engels levert dan ook meer op dan wetenschappers die
niet meer in hun eigen taal denken en schrijven. Ook vandaag geldt “Geen
Taal, geen Vrijheid”.
(deze tekst verscheen in Doorbraak april 2011, p. 15)
Doet toch een beetje pijn, herinneringen komen boven, tja!
26-01-2011
Het establishment versus De Wever
Toen Karl Marx eind 1847 in Brussel het Communistisch Manifest schreef, had hij nooit kunnen vermoeden hoe België het beste voorbeeld zou worden van zijn politieke theorie – de socio-economische onderbouw determineert de politiek-culturele bovenbouw. In België stelde de ‘bovenbouw’ zich moeiteloos in op de veranderende ‘onderbouw’. Wallonië was ooit rijk, maar werd arm. Vlaanderen was arm, maar werd rijk. Brussel is de hoofdstad van vergane glorie. Toch is er een transformatieproces waarop België mogelijk stukbreekt: Vlaamse natievorming. Het Belgische establishment staat oog in oog met Bart De Wever, leider van de Vlaamse nationalisten, die het Vlaams autonomiestreven verpersoonlijkt. Het establishment, met aan het hoofd de koning, zijn entourage en de heersende elite, is altijd geslaagd in het beheersen van transformaties, door zijn exponenten een belang te geven in België. Waalse socialisten, ooit staatsgevaarlijk, werden trouwe landgenoten dankzij de gulle subsidiekassen van de Belgische staat. Links Vlaanderen, socialisten en groenen, werden bondgenoten. Ze wonen liever in een links België dan in een rechts Vlaanderen. De Vlaamse culturele elite werd ingepalmd door een België dat zich afficheerde als multicultureel. Dat was stijlvoller dan kneuterige Vlaamse dorpstrots met pensenkermissen rondom parochiezalen. De Wever is een probleem. Hoe kan het Belgische establishment een politicus incorporeren die geen voorstander is van België? De Wever noemt zelfs het koningshuis een „poppenkast”. De meeste Vlaamse politici koesteren ontzag voor het gezag en zijn gemakkelijk te paaien met audiënties, eretitels en erebanen. België heeft circa vijftig ministers van staat. Succesvolle Vlamingen, van charmezanger tot zakenman, maken kans op een adellijke titel – baronnen bij de vleet. Het Belgische establishment kon zo voorkomen dat zich een politiek-cultureel zelfbewuste Vlaamse bovenlaag ontwikkelde. Het establishment heeft het autonomiestreven in Vlaanderen, de ‘onderbouw’, onderschat. Jarenlang werd het Vlaamse nationalisme, samen met het Vlaams Blok, veilig verbannen achter een cordon sanitaire – de uitsluiting van de macht. Het werd geblokt, met etiketten als ‘fascisme’ en ‘racisme’. Vlaamse, traditionele partijen hadden een eigen recept om het autonomiegevoel electoraal op te vangen. Voor de verkiezingen voerden ze een luidruchtige ‘pro-Vlaamse campagne’, om de dag na de verkiezingen te verstommen. Het establishment vond het prima. De Vlaming die Belgisch premier werd, verloochende toch alles wat hij zei. De liberale premier Guy Verhofstadt (1999-2008) deed dat met verve. In die periode ging het mis. De christen-democratische CD&V, de natuurlijke regeringspartij, kwam in de oppositie en volgde een ‘pro-Vlaamse koers’. Dat deed zij in kartel met een Vlaams nationalistische partij (N-VA). CD&V-partijleider Yves Leterme sloeg, onder luid applaus van zijn junior kartelgenoot De Wever, op de Vlaamse trommel. België moest confederaal worden. De christen-democraten boorden zo de bron van het Vlaams nationalisme aan. Het werd een eclatant succes. In 2007 zegevierde het koppel Leterme-De Wever. Leterme kwam voor de keus te staan: Vlaams minister-president blijven of Belgisch premier worden. Hij koos voor het laatste en verloochende zijn ‘Vlaamse beloften’. Het kartel ontplofte. De christen-democraten hadden wel het Vlaamse autonomiestreven gelegitimeerd. De N-VA begon te groeien. Het CD&V zakte weg. De Vlamingen zijn trots. Ze zien in De Wever een man die pal staat voor de Vlaamse autonomie en die het ‘durft te zeggen’. De Vlaamse partijen die het Belgische establishment altijd hielpen, liggen intussen in puin. Wat kan het establishment nog doen? Interne correctiemiddelen – afkopen, inkopen, omkopen – werken niet bij De Wever. Wat resteert, is externe druk, bangmakerij. Het establishment kent de psyche van de Vlaming – moedig aan de toog, maar minder strijdvaardig naarmate het gevaar dichterbij komt. Daarom verschijnen in de media verhalen over speculanten die het als aasgieren hebben voorzien op België. De schuldige is bekend: De Wever. Hij kan „geen compromissen sluiten”. Oproepen voor een „noodregering” volgen, zonder N-VA. Ook Europa wordt erbij gesleept. Europees Commissievoorzitter Barroso zegt dat België snel een regering moet hebben. De Europaus heeft gesproken. De vraag is hoe koel De Wever blijft in het politieke schaakspel met het establishment. Marx zou dit waarschijnlijk zien als de klassieke spanningen die onvermijdelijk een einde maken aan het regerend systeem. Zijn historische wetmatigheid zegt dat de politiek-culturele bovenbouw niet ontsnapt aan de wurggreep van de socio-economische onderbouw. De tijd speelt in De Wevers voordeel. De Belgische staat verkeert in politieke en financiële ademnood. Wallonië en Brussel zitten structureel krap bij kas. Van nieuwe verkiezingen is het gevolg dat zowel Vlaanderen als Wallonië radicaliseert. De Wever haalt 40 procent in Vlaanderen. Socialistenleider Di Rupo haalt 40 procent in Wallonië. De twee kunnen om tafel zitten om de koek te verdelen. Wallonië wil geld, Vlaanderen zijn eigen ‘bovenbouw’. Marx wees erop dat de instemming van het establishment niet is vereist voor een politieke omwenteling, integendeel. Geen establishment is gezelliger en minzamer dan het Belgische, dat de beste champagne schenkt, maar de geschiedenis kent geen genade met wie zich de leerrijke lessen van het Marxisme niet eigen maakt.
Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Dinsdag 18 januari 2011, pagina 9
03-01-2011
Advocaat Vic Van Aelst laat aan duidelijkheid niets te wensen over...
.
Ik vraag me af wat de Vlaamse kameraden van Meervoud hiervan denken?
De islam zonder fysiek geweld, maar wel geestelijk.
Mijn bedoeling is enkel mensen te waarschuwen. Voor degenen die in deze organisatie geestelijk gevangen zitten is het meestal te laat, daarom spreken deze mensen ook steeds wij zijn in de 'waarheid.of toen ik in de 'waarheid' kwam. Ik richt me dus naar mensen die van plan zijn een zogenaamde bijbelstudie of beter een Wachtorensstudie met deze mensen te beginnen. Doe je het toch laat ze het dan steeds bewijzen aan de hand van de bijbel en niet over wat de wachttoren over die bepaalde bijbelvers verteld. Het feit dat het Wachtorengenootschap de mensen drogeert met hun 'waarheid' sluit tevens in dat alle anderen niet in de 'waarheid 'zijn. Inderdaad zoals de islamieten dus. Gelukkkig vinden ze geen basis in het NT om fysiek geweld te gebruiken, maar geestelijk geweld kan ook pijnlijk en venietigend zijn. Wat is het verschil tussen de theocratische organisatie van het Wachtorengenootschap en de islam. De islamieten geloven dat ze moeten handelen om het rijk van Allah over heel de wereld te vestigen, de zogenaamde getuigen van Jehovah verkondigen dat hun god zelf handelend zal optreden en dat je enkel kan gered worden door in hun tegenbeeldige ark te stappen, een getuige worden dus. Ze zijn heel vriendelijk en hulpvaardig tot je zich hebt opgedragen en gedoopt. Ze blijven dan nog wel vriendelijk en aangenaam tot je beseft dat je bedrogen bent. Verlaat je dan hun 'ark', verlies je op slag je gezinsleden, familie, zogenaamde vrienden en sta je moedererziel alleen. Vermits intussen je vroegere vrienden en bekenden verdwenen zijn, vermits je deze 'wereldse' mensen hebt achtergelaten omdat ze jehovah niet dienden. Dat iemand nu beslist getuige te worden of niet, ik verdien daar geen euro aan. Maar mensen je hebt maar één leven, laar het niet verknoeien door dit genootschap! Wees nooit boos op de mensen die bij je aanbellen, ze bedoelen het nog goed ook. Trouwens elke maand moeten deze mensen een rapport binnen brengen 1 Hoeveel uren ze hebben gepredikt 2 Hoeveel mensen waarmee ze een gesprek hadden of lectuur achtergelaten hebben ze terug bezocht (Nabezoek) 3 Hoeveel studie's ze hebben 4 Hoeveel bublicaties ze hebben verspreid. 5 Ga je één maand niet verkondigen, krijg je de stempel van onrelgematige verkondiger.
Ik denk dat ik mijn plicht heb gedaan en iedereen is vrij te doen en te laten wat hij wil.
Verder wens ik nu en ook in de toekomst geen commentaar meer te geven over deze gevaarlijke sekte
Vandaag ontving ik deze e-post:
Heykes,
Lieve Willy,
Het spijt me verschrikkelijk, maar ik moet contact verbreken.
Broeder Ivo Jenne heeft me er op gewezen dat vermits U jammer genoeg uitgesloten bent, ik geen contact zou mogen onderhouden,
Ik vind het hartverscheurend, maar als ik Jehovah wil dienen hoe de Bijbel het voorleest, dan moet ik inderdaad contact verbreken.Ivo had Uw naam gezien
in de adressen van mensen waar ik mailtjes aan doorstuur. Niet dat ik het achterbaks heb gedaan, altijd alles in het open.
Nogmaals, ik vind het verschrikkelijk en wil je echt geen pijn doen maar ik heb geen keuze.
Ik hoop en bid dat je de weg terug vind naar de waarheid want we leven in de laatste dagen, zoals je zelf weet en ik zou je graag zien in het nieuwe systeem.
Ik weet dat de keuze je niet zal bevallen, maar toch bid ik van harte dat alles goed gaat met je en dat je gelukkig bent.
Nogmaals, het spijt me uit het diepste van mijn hart.
Sorry, van je spirituele zus, XXXXXXX
1 Ik ben zelf opgestapt en niet uitgesloten, het resultaat is natuurlijk hetzelfde. 2 Natuurlijk spijtig maar ik ben het gewend, deze mensen neem ik het ook niet kwalijk, ze zijn nu eenmaal zo geprogrammeerd. Ze geloven oprecht dat ze de bijbel volgen, maar in werkelijkheid volgen ze de richtlijnen van het Wachttorengenootschap. 3 Erger vind ik dat m'n jongste zoon al 10 jaar geen contact meer met wil om dezelfde reden.
De onvervulde profetie voor 1925
"Millioenen nu levende mensen zullen nimmer sterven" was de titel van de brochure waarin de boodschap, zoals J.F. Rutherford die in vele toespraken verkondigd had, werd beschreven.
In "Jehovah's Getuigen - Verkondigers van Gods Koninkrijk", blz 78 wordt bij deze brochure melding gemaakt van de "misplaatste verwachtingen" met betrekking tot de terugkomst uit de doden van Abraham Isaak en Jacob in het jaar 1925. Er wordt echter niet vermeld wat de verwachtingen daarbij waren. (zie ook : Beth-Sarim - monument van valse profetie)
Voegt iemand, hetzij privaat persoon of volksstam zich niet naar hun uitspraak, zo wordt hij in de kerkelijke ban gedaan. Hetgeen voor de Galliërs de zwaarste straf is. Die zo van de godsdienst zijn uitgesloten, worden voor goddeloze en misdadige mensen gehouden. Allen gaan hen uit de weg. Allen ontwijken een ontmoeting en een gesprek om niet door hen besmet te worden. Hen wordt, al vragen zij het, geen recht gedaan. Geen eer wordt met hen gedeeld. (De Bello Gallico, vert. Dr. J J. Doesburg).
Toen ik dit las dacht ik ongewild aan de getuigen van jehovah die uitgeslotenen op een identieke wijze bejegenen.
'Dat wat geworden is, dat was er al geweest, en wat zal worden heeft zich al voorgedaan'. (Prediker 3: 15a)
Nu zouden ze De Gaulle een racist noemen en interneren.
"Het is heel goed, dat er gele, zwarte en bruine Fransen zijn. Zij tonen aan, dat Frankrijk openstaat voor alle rassen en dat dit land een universele roeping heeft. Maar wel op voorwaarde, dat zij een kleine minderheid blijven. Zoniet, zal Frankrijk niet Frankrijk blijven. Wij zijn tenslotte voor alles een Europees volk van het blanke ras, met Griekse en Latijnse culturele achtergrond, en we behoren tot de christelijke godsdienst. We moeten mekaar geen verhaaltjes op de mouw spelden. Bent u de moslims al gaan bekijken met hun tulbanden en djellabas ? U ziet toch onmiddellijk dat dat geen Fransen zijn. Zij die de integratie prediken, hebben het brein van een colibri, ook al zijn ze heel geleerd. Probeert u olie en azijn samen te voegen door met de fles te schudden. Na enige ogenblikken scheiden ze zich terug. Arabieren zijn Arabieren en Fransen zijn Fransen. Gelooft u dat de Franse gemeenschap 10 miljoen moslims kan opslorpen, die er morgen 20 miljoen en overmorgen 40 miljoen zullen zijn ? Als we de integratie mochten nastreven en als alle Arabieren en Berbers van Algerië beschouwd zouden worden als Fransen, hoe zouden we kunnen verhinderen dat zij afzakken naar onze steden, waar een hogere levensstandaard bestaat ? Mijn dorp zou niet langer Colombey-les-Deux-Eglises heten, maar Colombey-les-Deux-Mosquées".
15-11-2010
Modern heidendom?
Zoals de eredienst van de Heilige Maagd Maria door moedergodinnen als Isis en Cybele werd beinvloed, zo zijn er ook opmerkelijk genoeg parallellen tussen de leer van Jezus Christus en de cultus van Mithras. Niet alleen de geboortedagen van Christus en van de Perzisch-Romeinse god vallen samen, maar ook geloofspunten als de heropstanding uit de dood na drie dagen en de hemelvaart waren gelijk. De geboortedatum van Christus staat wel niet in de bijbel vermeld, indien hij al ooit bestaan heeft is hij zeker niet geboren op 25 december. Deze datum was dus heidens en is door de latere kerk 'gekerstend'. Dat de Heilige Maagd Maria, door de katholieke kerk ook wel genoemd koningin des hemels of regina caeli is inderdaad ook zo heidens als maar kan. Men kan die regina caeli zelfs terugvinden in het oude testament. "De kinderen rapen hout, de vaders steken vuur aan en de vrouwen kneden deeg om offerkoeken te maken voor de koningin des hemels (Cybele) en zij brengen plengoffers aan andere goden teneinde Mij te krenken". Jeremia 8:18 Het was ook de heidense keirzer Theodosius I (379-395) die samen met zijn medekeizers Valentianus II en Gratianus in 380 in het edict Cunctos Polos (Alle Volkeren) alle niet-trinitaire christenen, zij die de drievuldigheid verwierpen onder wie de arianen (volgelingen van bisschop Arianus), tot ketters veroordeelde. De overige volgelingen van Christus zouden in de toekomst katholieken genoemd worden. Nu nog moeten christelijke kerken die willen toetreden tot de wereldraad van kerken de 'drievuldigheid erkennen. Alhoewel bisschop Arianus gelijk had, in de bijbel vind men geen bewijs voor een drievuldigheid.
30-09-2010
Arabist Jansen: 'D-day' bereikt in strijd tegen islamisering
Den Haag, 29 sept. Nederland heeft met het akkoord tussen PVV, CDA en VVD een „D-Day” bereikt in de strijd tegen de islamisering. Dat neemt niet weg dat er nog strijd zal volgen, mogelijk met „rivieren van bloed” , zoals de rechtse Britse politicus Enoch Powell die in 1968 voorspelde als gevolg van de immigratie uit niet-Europese landen.
Dat zei de arabist Hans Jansen vandaag in Den Haag bij de presentatie van het boek De schijn-elite van de valsemunters van PVV-Kamerlid Martin Bosma. In dat boek verwijt Bosma de linkse elite, Nederland vanaf de jaren zestig, een multiculturele ideologie te hebben opgedrongen, die onder het volk geen steun geniet en die nu ten einde is. De arabist Jansen, die al lange tijd banden onderhoudt met Wilders, zette zich scherp af tegen de „linkse elite en hulptroepen” die critici van de multiculturele samenleving de mond proberen te snoeren. Hij noemde de milieubeweging „de groene Khmer” en verwees naar het multiculturele „sultanaat van Amsterdam-West”.
Somber beeld Auteur Bosma schetste bij de presentatie van zijn boek een somber beeld van de toekomst van Nederland. Hij verwacht „dat Europa aan het eind van de eeuw zal zijn geïslamiseerd”. In Nederland bespeurt hij een „radicalisering van de multiculturele elite”. „Ik vrees dat onze kleinkinderen in Australië zullen wonen”, aldus Bosma. „De Amerikanen zullen ons niet nog een keer komen redden. Tom Hanks blijft dit keer thuis.” Bosma overhandigde een eerste exemplaar van zijn boek aan de tramcontroleur Michael Aziz, die in de publiciteit kwam omdat hij weigerde in werktijd een kruisteken af te doen. Een ander exemplaar ging naar PVV-leider Geert Wilders, die het „geen vrolijk boek” noemde, maar een boek „om van wakker te liggen”.
Dit is dus geen VB bericht, we spreken wel over Den Haag. Ik begrijp misschien beter het gevaar van Theocratische godsdiensten omdat ik er ooit zelf deel heb van utgemaakt. (Theocratie of heerschappij van God, over het maatschappelijk en staatkundig leven. (Godsregering)
31-08-2010
De AHA Foundation
De Ayaan Hirsi Ali Foundation werd in 2007 als een liefdadigheidsorganisatie opgericht om te helpen bij de bescherming en verdediging van vrouwenrechten in het Westen, en met name de Verenigde Staten, tegen de miltante islam. Het doel van de Foundation is de verschillende soorten misdaden tegen vrouwen te bestrijden en er onderzoek naar te doen, er informatie over te geven en er invloed op uit te oefenen. Tot deze misdaden behoren dat meisjes onderwijs wordt ontzegd, dat ze genitaal worden verminkt, gedwongen worden te trouwen, met eergerelateerd geweld te maken krijgen, beperkt worden in hun bewegingsruimte, en dat men vasthoudt aan het hoogst onrechtvaardige fabeltje dat een vrouw overal toestemming van een mannelijke oppasser voor nodig heeft, zelfs voor de belangrijkste beslissingen in haar leven. De AHA Foundation probeert de mensen er bewust van te maken dat in de Verenigde Staten (ook in Europa) een aantal van deze geweldadige praktijken tegen vrouwen voorkomen en dat ze in aantal toenemen. De Foundation is er ook om meisjes en vrouwen in nood van informatie en hulp te voorzien, door een database op te zetten van mensen en instituten die het recht hebben om zich met gevallen van mishandeling en misbruik bezig te houden.
Indien wij paarden een toom in de bek leggen om ze ons te doen gehoorzamen, besturen wij ook hun gehele lichaam. Ziet! Zelfs boten, ofschoon ze zo groot zijn en door sterke winden worden voortgedreven, worden door een heel klein roer gestuurd waarheen ook maar de neiging van de stuurman het wenst. Zo is ook de tong een klein lid en toch snoeft ze grotelijks. Ziet! Hoe weinig vuur is er nodig om zo'n groot bos in brand te steken!. Welnu, de tong is een vuur. De tong vormt een wereld van onrechtvaardigheid onder onze leden, want ze bevlekt het hele lichaam en zet het rad van het natuurlijk leven in vlam en wordt door de hel in vlam gezet . Want elke diersoort, zowel wilde beesten als vogels en kruipende dieren, kan door het menselijk geslacht getemd worden en is al getemd. De tong echter kan geen mens temmen. Ze is een weerspannig, schadelijk ding, vol dodelijk gif. Jak 3:3-8
10-04-2010
De zin van pubergedrag. Citaat: Klasse april 2010
1 - Pubergedrag heeft een biologisch nut: ze worden klaargemaakt voor de voortplanting. Zich afzetten tegen de ouders, het gezin en de omgeving voorkomt dat de voortplanting in eigen kring zal plaatsvinden.
2 - De balans tussen emotie en ratio is zoek bij pubers. Dat zorgt ervoor dat jongeren op zoek gaan naar nieuwe dingen, naar onafhankelijkheid, naar hun eigen rol binnen een groep. Neurobioloog Dick Swaab: "De puber moet het veilige nest uit en in een nieuwe omgeving zijn eigen leven beginnen. Als hij zorgvuldig alle risico's zou afwegen, zou dat nooit gebeuren."
3 - De periode tussen het vijftiende en het vijfentwintigste levensjaar is hét moment om uit te blinken in muziek, sport of wetenschap, omdat je dan voor die taken extra voordeel hebt van de enorme flexibiliteit van het brein.
4 - Bij de mens duurt het jaren tot hij geslachtsrijp en volwassen is. Dat geeft de hersenen alle tijd om de intelligentie te bereiken die hem onderscheidt van de aap.
Bij punt vier heb ik echter de grootste twijfels.
02-01-2010
Islam is vrede - God is liefde.
Tweede moordaanslag op de Deense cartoonist Westergaard
O Profeet, bestrijd de ongelovigen en de huichelaars en pak hen stevig aan. Hun verblijfplaats is de hel; dat is pas een slechte bestemming. (Koran 9:73)
Jullie die geloven! Bestrijd de ongelovigen die dicht bij jullie zijn en laat hen strengheid in u vinden. Weet dat God is met de vrezenden. (Koran 9:123)
Niet zijn gelijk de achterblijvers van de gelovigen - afgezien van hen die letsel lijden en zich beijverden op Gods weg met hun bezittingen en hun eigen persoon. God bevoorrecht hen die zich op Gods weg met hun bezittingen en hun eigen persoon inspannen met een rang boven de thuisblijvers. God heeft alleen het beste toegezegd, maar zij die zich met hun bezittingen en hun eigen persoon inspannen worden door God meer dan de thuisblijvers bevoorrecht met een geweldig loon met rangen van hem afkomstig. (...) En wie uittrekt uit zijn huis uitwijkende tot God en zijn Gezant en wie de dood achterhaalt, diens beloning is Gods taak. (...) De ongelovigen zijn voor jullie een duidelijke vijand. (koran 4:95-101)
De God van de bijbel Jehovah - יהוה trouwens dezelfde als Allah kan er ook wat van:
Wanneer uw broeder, de zoon van uw moeder, of uw zoon, uw dochter, uw eigen vrouw of uw boezemvriend u in het geheim wil verleiden en zegt: laten wij ander goden gaan dienen, goden die gij nog uw vaderen gekend hebben, behorende tot de goden der volken rondom u, dichtbij of veraf, van het ene einde der aarde tot het andere - dan zult gij hem niet terwille zijn noch naar hem luisteren; gij zult hem niet ontzien, noch hem sparen en zijn schuld bedekken, maar hem zeker doden; het eerste zal uw hand zich tegen hem keren om hem ter dood te brengen en daarna de hand van het gehele volk. Gij zult hem stenigen, zodat hij sterft, omdat hij getracht heeft u af te trekken van de Here, uw God. (Deuteronomium 13:7-11)
Persoonlijk vind ik godsdiensten waan-zin, maar voor de gelovigen is er natuurlijk zin in die waan.
De kaäba in Mekka, het islamitisch heiligste der heiligen is een voorbeeld van hoe een Godin-heiligdom ingelijfd werd in een patriarchale ideologie. In het pre-islamitisch Arabië wordt de Drievoudige Godin AI'Lat vereerd door de plaatselijke nomadische volken. De Drievoudige Godin AI'Lat is een oud religieus concept dat wereldwijd voorkomt. Het verwijst naar de drie fasen in het leven van vrouwen (het nog niet menstruerende meisje, de menstruerende volwassen vrouw en de oude, wijze vrouw na de menopauze) die van oudsher geassocieerd werden met de drie fasen van de maan (wassend, vol en afnemend). De Kaäba, de heilige steen in Mekka, is oorspronkelijk het heiligdom van de Godin Ai'Lat. haar drie verschijningsvormen worden verbeeld door de maagd Q're of Qure (de Griekse Hore), het moederlijk aspect door AI'Uzaa (de Griekse Demeter) en AI'Menat is de wijze oude vrouw die zich het lot van de mensen aantrekt en voorspellingen doet. De Kaäba is een zwarte meteoriet in de vorm van een yoni - waarvan niet bekend is of het die vorm van nature of aan mensenhanden te danken heeft. (Meteorieten zijn in vele culturen als hemelse gaven vereerd). Zeven priesteressen dienden de Godin AI'Lat door naakt zeven keer rond de heilige zwarte steen te dansen, voor elke oude planeet een ronde. (Nog steeds maken de bedevaartgangers blootvoets zeven rituele omgangen rond de heilige steen. Ook in het boedhisme is er een dergelijk ritueel). De Godin werd aanbeden als Moeder Aarde. Levenschenkster en helpster van vrouwen in barensweeën. Deze heilige plaats trok al duizenden jaren lang vele pelgrims, zowel van het Arabische schiereiland als uit nabijgelegen streken. Abraham (1900 vct) kwam hier met Sara die kinderloos was en hij sliep er met Hagar, zijn jonge Egyptische slavin, die zijn eertse zoon zou baren. (Dit hat hij beter niet gedaan, het zou de wereld veel leed bespaard hebben). In de zesde eeuw bereikte 'de mannelijke revolutie in de vorm van het jodendom en christendom' de nomadische stammen van de Arabische woestijn. Mohammed (570 nct) was een telg van de Quraysh-stam, die belast was met de bewaking van de Kaäba. Als wees groeit hij op bij kamelenhoeders, komt in dienst van een rijke vrouw, trouwt haar en wordt een succesvolle handelaar. Rond zijn veertigste hoort hij stemmen en begint de mannelijke hegemonie over vrouwen en de natuur te verkondigen en te preken over de Heetr (Allah). Hij wordt verbannen door zijn mensen en verlaat noodgedwongen Mekka. In Medina heeft hij wel succes en met een leger volgelingen keert hij terug naar Mekka om de stad te veroveren. 'Alhoewel het verhaal zegt dat Mohammed, de profeet van de Islam, alle idolen had verwoest toen hij de heilige stad Mekka overwon, had hij blijkbaar niet de grote Zwarte Steen uit de hemel durven aanraken; hij hervormde de Yoni van de Godin AL'Lat eenvoudigweg in de hand van Allah.' (Zoals trouwens ook het Christendom veel heidense gebruiken 'gekerstend' heeft). Nu hij als profeet zijn leiderschap heeft bewezen, verandert hij de goddelijke naam AI'lat in Allah, de mannelijke grammaticale vorm van AI'Lat, en de drie manifestaties van AL'Lat zijn in de islamitische traditie Allah's dochters geworden..
09-11-2009
Waan-zin van oorlogen
Meisje laat met zand de oorlog zien. (Op z'n best met geluid)
25-09-2009
Biggetjes zijn belangrijker!
Toen ik gisterenavond thuiskwam van het colloquium in Antwerpen werd de TV nog even aangezet. Onze VRT, het nieuws' laat'. Ze hadden het over het castreren van biggetjes, en hoe pijnlijk dat wel is. Dit
kan niet langer op deze manier. Ik vind ook dat men dieren niet
opzettelijk en onnodig moet pijnigen, Maar als kleine meisjes in de
islam worden besneden moeten we daar respect voor hebben, het is nu
eenmaal de cultuur van deze mensen. Vind je het pijnigen en verminken
van deze meisjes toch verkeerd, dan ben je een racist. Goed, dan ben ik
maar een racist.
30-07-2009
'Ziener' of 'racist'?
Op 5 maart 1959 sprak generaal Charles de Gaulle merkwaardige woorden. Ze zijn opgetekend door de Franse politicus, oud-minister en auteur Alain Peyrefitte "Het is heel goed, dat er gele, zwarte en bruine Fransen zijn. Zij tonen aan, dat Frankrijk openstaat voor alle rassen en dat dit land een universele roeping heeft. Maar wel op voorwaarde, dat zij een kleine minderheid blijven. Zoniet, zal Frankrijk niet Frankrijk blijven. Wij zijn tenslotte voor alles een Europees volk van het blanke ras, met Griekse en Latijnse culturele achtergrond, en we behoren tot de christelijke godsdienst. We moeten mekaar geen verhaaltjes op de mouw spelden. Bent u de moslims al gaan bekijken met hun tulbanden en djellabas ? U ziet toch onmiddellijk dat dat geen Fransen zijn. Zij die de integratieprediken, hebben het brein van een colibri, ook al zijn ze heel geleerd. Probeert u olie en azijn samen te voegen door met de fles te schudden. Na enige ogenblikken scheiden ze zich terug. Arabieren zijn Arabieren en Fransen zijn Fransen. Gelooft u dat de Franse gemeenschap 10 miljoen moslims kan opslorpen, die er morgen 20 miljoen en overmorgen 40 miljoen zullen zijn ? Als we de integratie mochten nastreven en als alle Arabieren en Berbers van Algerië beschouwd zouden worden als Fransen, hoe zouden we kunnen verhinderen dat zij afzakken naar onze steden, waar een hogere levensstandaard bestaat ? Mijn dorp zou niet langer Colombey-les-Deux-Eglises heten, maar Colombey-les-Deux-Mosquées".
Charles de Gaulle was trouwens een Frans-Vlaming, geboren te Rijsel op 22 november 1890.
« C'est très bien qu'il y ait des Français jaunes, des Français noirs, des Français bruns. Ils montrent que la France est ouverte à toutes les races et qu'elle a une vocation universelle. Mais à condition qu'ils restent une petite minorité. Sinon, la France ne serait plus la France . Nous sommes quand même avant tout un peuple européen de race blanche, de culture grecque et latine et de religion chrétienne. Qu'on ne se raconte pas d'histoire ! Les musulmans, vous êtes allés les voir ? Vous les avez regardés avec leurs turbans et leurs djellabas ? Vous voyez bien que ce ne sont pas des Français. Ceux qui prônent l'intégration ont une cervelle de colibri, même s'ils sont très savants. Essayez d'intégrer de l'huile et du vinaigre. Agitez la bouteille. Au bout d'un moment, ils se sépareront de nouveau. Les Arabes sont des Arabes, les Français sont des Français. Vous croyez que le corps français peut absorber dix millions de musulmans, qui demain seront vingt millions et après-demain quarante ? Si nous faisions l'intégration, si tous les Arabes et les Berbères d'Algérie étaient considérés comme Français, comment les empêcherez-vous de venir s'installer en métropole, alors que le niveau de vie y est tellement plus élevé ? Mon village ne s'appellerait plus Colombey-les-Deux-Eglises, mais Colombey-les-Deux-Mosquées.
CHARLES DE GAULLE
Tags:France,colibri,Rijsel,Lille, De Gaulle,Arabes,Français,France,integratie,Europees
06-04-2007
De La Rey
Op 'n berg in die nag
Lê ons in donker en wag
In die modder en bloed
Lê ek koud
Streepsak en reën kleef teen my
En my huis en my plaas
Tot kole verbrand
Sodat hulle ons kan vang
Maar daai vlamme en vuur
Brand nou diep
Diep binne my
REFREIN:
De la Rey De la Rey
Sal jy die Boere kom lei
De la Rey De la Rey
Generaal, Generaal
Soos een man sal ons om jou val
Generaal De la Rey
Hoor die kakkies wat lag
'n Handjie van ons
Teen 'n hele grootmag
En kranse lê hier in ons rug
Hulle dink dis verby
Maar die hart van 'n Boer
Lê dieper en wyer
Hulle gaan dit nog sien
Op 'n perd kom hy aan
Die leeu van die Wes-Transvaal
REFREIN
Want my vrou en my kind
Lê in 'n kamp en vergaan
Maar die kakkies se murg
Loop oor 'n nasie wat weer op sal staan
REFREIN
Laatste refrein
De la Rey De la Rey
Sal jy die Boere kom haal
Kakkies = Engelse kolonisten, trouwens ook de 'uitvinders' van de concentratiekampen.
15-03-2007
Inleiding
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN
OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR (DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE
Deze website bevat heel wat historische informatie! De teksten mogen gekopieerd, afgedrukt en gepubliceerd worden zonder vermelding van de naam van de auteur. Het onderwerp is: België, Vlaanderen, Nederland,Frankrijk. *
BELGIUM
De "Belgen" zijn trots op hun afstamming. Hun cultureel symbool, dat zij vergelijken met zulke symbolen als Athena, Olympos,EROS,APOLLO.. Dat is het bevallige Oud Vlaamse Manneken Pis, Then strange enough, all Belgian culture is Flemish. Belgica wil U de culturele grootheid van dit machtige koninkrijk niet onthouden. Lees verder; Gij die de Belgische Taal machtig zijt.
ALEX in het jaar 1939 als dienstplichtige in het Belgische leger 8st Linie regiment.. Eerste regiment waar het Nederlands (door Franstalige officieren)als bevelstaal gebruikt zou worden...109 jaar na het onstaan van het verfranste België! De Vlaamse soldaat kreeg voor het eerst in 1939 wat men vandaag mensenrechten zou heten. *
Selecteer tekst, kopieer, opslaan in tekstbestand,druk af in zwart-wit, and Read 'at yourease', later! .
En nu de Wereld kleiner wordt krimpt dit landje in het ridicule tot een puntje op de aarde, is alle Belgicisme idioot. Laat U niet verfransen word werelburger.
(DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD).
OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR
(DE VlAAMSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD).
14-03-2007
Frankrijk
PROGRESSIEVE GESCHIEDENIS van BELGIUM
Frankrijk
-
België is Vanuit...Parijs gezien.. Historisch Frans gebied. (Napoleon bezoekt de haven van Antwerpen)
Wij Vlamingen onderschatten onze tegenstrevers. Wij dachten dat met de taalwetten en het Egmontpakt en de Sint Elooi akkoorden er taal en cultuurvrede zou zijn,maar Franstaligen rusten niet. Om dit te begrijpen geven wij hier enkele onweerlegbare historisch gegroeide feiten weer. De zuidelijke Nederlanden, La Belgiqe, (van Belgica Nederland) zoals de Fransen het noemden, waren een internationaal erkend deel van Frankrijk geworden. Dit feit wordt verdoezeld in de 'Belgische' geschiedenis voor zo ver deze nog aangeleerd wordt. Maar is belangrijk om het streven van de Franstaligen te begrijpen. Kan Belgique niet heraangehecht worden aan Frankrijk dan moet er hier een klein Frans vaderland geschapen worden waar de Franstalige zich thuis voelen. Allen werken zij daarom er aan mede om het Nederlands zo veel mogelijk uit hun omgeving te weren en te doen verdwijnen. * Vandaag beweren zij zelfs dat zij door de Vlamingen onderdrukt worden ondanks het feit dat men overal in Vlaanderen in het Frans geholpen wordt. Kijken wij even in het verleden.
Napoleon had in 1797 de Oostenrijkers bloedig verslagen en maakte misbruik van zijn militaire macht om La Belgique (zoals de Fransen de Zuidelijke Nederlanden onder Oostenrijks bestuur noemden) dat door de Fransen bezet was als deel van Frankrijk internationaal te doen erkennen. Op de eerste wapenstilstand te Loeben dwong hij de Keizer van Oostenrijk dit te aanvaarden maar gaf hem later compensaties om de afstand van la Belgique te bevestigen. 19 avril 1797 Bonaparte, les accords de Loeben. L'empereur d'Autriche abandonne La Belgique a la France!- Later met de vrede van Campoformo op 17 okt. 1797 stond Oostenrijk officieel Belgique en de Illyrische provincie af aan Frankrijk in ruil voor het bezit van Venetië, wat een brutaal einde maakte aan de historische vrijheid van deze Venitiaanse republiek. Dit alles werd nog eens uitvoerig bepaald op het Congres van Rastatt in december 1797!
Later op terugtocht naar Frankrijk trachtte Napoléon een vrede te sluiten met het congres van de coalitie en zijn Aide de Camp Comte de Ségur schrijft in zijn mémoires "La Campagne de France" o.a.: "Bien plus, notre fuite, au travers de Lunéville, avait rencontré et entraîné le duc de Vicence avec eIle; rien n'était plus significatif. Ce ministre des affaires étrangères, comme celui de Louis XIV, y était venu pour demander la paix aux Alliés, jusque dans leur quartier général. On le sait, ce ne fût qu'après quatorze jours d'attente qu'il reçut ses passeports, et non pour Mannheim, mais pour Chatillon, et seulement quand le ministre des affaires étrangères anglais, Castlereagh, venu lui-même, eut décidé les Alliés a nous imposer la perte de la Belgique, c'est a dire la chute de l’ Empire."Verder, terwijl de onderhandelingen voortgezet werden viel Châtillon opnieuw in de handen van Napoleon. "Châtillon, séjour de ce Congres", schrijft Cormte de Ségur, " ou dominait l'Angleterre! C'était la qu'on prétendait arracher a Napoléon Anvers, La Belgique..."
Alhoewel de militaire positie van Napoleon, wat hij wel besefte, uiterst wankel was, weigerde hij deze verminking van Frankrijk te aanvaarden. Uiteindelijk moest hij abdiceren omdat hij de "frontières légitimes de la France" wou bewaren. "Que jamais il n'abandonnerait volontairement a l'ennemi des Français qui s'étaient dévoués a sa cause!". De erfelijke vorsten van de Oostenrijkse Nederlanden hadden hem immers La Belgique (het deel dat overbleef na de herhaalde annexaties van het gebied door de Koningen van Frankrijk), wettelijk aan het Franse Rijk van Napoléon afgestaan. Na de nederlaag van Napoléon de verbanning van Napoleon naar het eiland Elba en zijn ontsnapping en terugkeer, stelde Napoléon een nieuwe vrede in het vooruitzicht maar deze werd afgewezen omdat Napoleon België blijvend als een deel van Frankrijk beschouwde en de geallieerden dit gebied niet aan Frankrijk wilden teruggeven. Om België te behouden streed Napoléon, wat de aanleiding was voor zijn val te Waterloo. Want wat te Waterloo gebeurde was een veldslag om het heroveren van Belgique. Niets minder en niets meer... Engeland en Pruisen wilden Frankrijk beletten dit gebied ooit nog onder controle te krijgen.
De betekenis van dit gebeuren is geschiedkundig zeer belangrijk. Voortaan zouden de Fransen België beschouwen als een verloren Frans gebied! Vanuit Frans politiek standpunt bezien is de verfransing van België niets anders dan het terugwinnen van Frans territorium.
De Oostenrijkse Nederlanden waren in Europa een unicum van 200 jaar Contrareformatief Katholicisme geweest dat van het gewone volk een meerderheid van analfabeten gemaakt had. Slechts 3% van de bevolking bezocht de schaarse scholen Godsdienst en Frans.Erger, volgens brieven waarin reizigers in die tijd beschreven wat zij hier gezien hadden, was het een soort toeristische attractie geworden. Vooral Engelsen bezochten dit landje om de Katholieke erediensten, gebruiken en processies te bekijken. Voor protestanten was het een bezoek aan het rijk van occulte tovenarij en bijgeloof. Vooral de overdadige stijlloze kerkintérieurs met houten panelen beschilderd als marmer en de vergulden versieringen die meer aan een salon dan een Christelijke bidplaats deden denken, wekte hun lachlust op. Twintig jaar Franse bezetting, die in het begin schoon schip maakten met de eeuwenoude achterlijke tradities, kon dan ook gemakkelijk de elite totaal verfransen en onder voogdij van Franse intellectuelen stellen. Na 1814 was voor deze Franstalige intellectuelen de door Willem I opgelegde taalpolitiek, die het Nederlands als nationale taal bevestigde, een teken van misprijzen van de Franse taal. In 1900 schreef een Belgisch Generaal als argument voor de scheiding: 'de Hollanders verachtte onze taal‘. lIs méprisent notre langue. Hij bedoelde het Frans natuurlijk. Maar zijn boekje werd gewoon vertaald in het Vlaams voor gebruik in de Belgische Vaderlandse geschiedenisles voor Vlaamse kinderen en dat nog na de eerste wereldoorlog te Aalst b.v. Die Vlaamse kinderen leerden dan dat de Hollanders hun Vlaamse taal verachtten .Het geeft een voorbeeld van het intellectueel peil van de Belgische onderwijzer in 'Vlaamse' Katholieke, er waren geen andere, scholen van die tijd. Men hield inderdaad geen rekening met de meerderheid van de bevolking. Het waren immers slechts arbeiders en boeren! Voor de katholieke kerk waren België en het koningshuis heilig.
1830 was een revolutiejaar. De Grieken hadden in een opstand tegen de Turken hun nieuwe onafhankelijkheid verkregen. Pruisen en Rusland moesten een opstand in Polen dempen. Te Parijs waren er rellen van sociale aard. Ook te Brussel begon het volk te morren. Maar een gewapend conflict om België was voor de geallieerden onmogelijk op dit tijdstip, zo... Engeland zorgde voor de diplomatie. Hun afgezant kwam naar Leuven. Er werd een compromis uitgewerkt voor de Brusselse troebelen in zuidelijk België. Geen aansluiting bij Frankrijk, dan maar een nieuwe staat. Bij de oprichting van België werd er dan ook absoluut geen rekening gehouden met het feit dat de meerderheid van het volk Nederlandstalig was Alle Nederlandse cultuur was monddood gemaakt. Alleen een echte democratie had dit kunnen voorkomen maar, ondanks dat het Nieuwe België een grondwet in het Frans gesteld aannam dat voor alle Europese potentaten een gruwel scheen van Frans republicanisme, was de macht in de nieuwe staat volledig in handen van radicale Franstalige elite die een ondemocratische verfransing politiek inzette dat het cultuurloos gemaakte onmondige volk overspoelde. De definitieve grens tussen het Franse Keizerrijk en Holland vastgelegd in 1802. In 1802 had Napoleon, na zijn terugkeer uit Egypte in 1801, de vrede van Amiens gesloten tussen Engeland, Frankrijk en de Bataafse Republiek (die door de Fransen overheerst werd). De grens tussen Frankrijk en Holland werd vast gesteld als een grens die voor Frankrijk de scheldermonding omvatte en een gebied dat zich over Breda langs Maastricht tot aan Venlo uitsterkte. Het is precies deze Frans-Hollandse grens die de ‘Belgische’ rebellen eiste de grens van België met Holland zou worden. Daaruit blijkt dat het de bedoeling was het oude Franse gebied te herstellen. Engeland verijdelde die plannen.
Dat La Belgique deel van het Franse vaderland uitmaakte was zo diep in het geheugen van het Franse volk geprent, dat toen in 1848 een nieuwe revolutie ontstond, de revolutionairen, juist zoals de sansculotten gedaan hadden, een inval in het België van Leopold Ondernamen. Eerst beproefden ze te Quiévrain dan te Risquons- Tout (Moeskroen) waar ze op 29 maart 1848 teruggedrongen werden. Onder hen waren heel wat lieden die vanuit België naar Frankrijk uitgeweken waren en nu terug kwamen om een volksopstand uit te lokken maar zij waren te zwak om te slagen
Als commentaar op die gebeurtenissen schreef de Belgische ambassadeur te Londen, Sylvain van de Weyer, (lid van het vroeger Voorlopig Bewind), 'Tous ces hommes (en hij bedoelde hiermede Talleyrand, Sébastiani, Molé, Lamartine) -nous les avons vue a I'œuvre -n'ont eu et n'auront jamais qu'une pensée, c'est de reconquérir la Belgique en tout ou en partie, et de faire naître les occasions d'attendre ce but'. (Alle deze mannen hebben, ik heb ze aan het werk gezien, hebben slechts één doel, België geheel of gedeeltelijk te heroveren. En de mogelijkheden daartoe te organiseren.)
Napoleon III (neef van Napoléon I) Die overal trachtte de volksopstand uit te lokken en daarna naar de absolute macht greep, verklaarde openlijk dat het zijn politiek doel was het België van Leopold 1 aan zijn rijk toe te voegen. Merkwaardig dat hij voor zijn plannen de instemming van Pruisen bekwam. In de pogingen van de Keizer om de macht en het prestige van Frankrijk te versterken en zijn staatskunde van de 'natuurlijke grenzen' in de richting van de Rijn te verwezenlijken nam België een belangrijke plaats in: de herovering van België zou Frankrijk immers tot aan de Duitse grens brengen. Napoleon noch zijn gemalin, Keizerin Eugénie, maakte er een geheim van dat hun aandacht op de verwerving van België gericht was; zo hoopten zij bij de dood van Koning Leopold dat onlusten in België de opvolging door kroonprins Leopold ( de latere Leopold II) zouden verhinderen. Zo was zij ervan overtuigd dat de Belgen de aanhechting bij Frankrijk verlangden wat hen door de Britse diplomatie in 1830 verhinderd werd. Bij de spanningen tussen Oostenrijk en Pruisen trachtte Napoléon III. als tegenprestatie voor de Franse neutraliteit. bepaalde gebieden te verkrijgen, waaronder België. . Zo werd door de Franse ambassadeur te Berlijn Bendetti een voorstel overhandigd, dat de verovering van België uitstippelde, met instemming van Pruisen. Een op diplomatiek vlak mislukte poging om Luxemburg te verwerven, ontredderde de plannen van Napoléon. Napoléon III zou uiteindelijk in 1870 in een Oorlog met het Duitsland van Bismarck verwikkeld geraken en krijgsgevangenen genomen worden. Een beschamende vernedering voor een keizer.
Het Duitse leger veroverde Parijs. De Koning van Pruisen werd in de Spiegelzaal van het paleis te Versailles tot Keizer van Duitsland verheven. In de straten van Parijs fusilleerde het Franse leger honderden Parijzenaars die in opstand tegen het gezag de volkswijken tot de "Commune" uitgeroepen hadden en burgers, vertegenwoordigers van het gezag hadden vermoord. Belgica
Inderdaad zou L'Empereur Napoleon III met het sterke Franse leger Belgie weer hebben kunnen toevoegen aan het Franse Rijk. Maar op dat ogenblik regeerde er een Vorst van Saksen Coburg. Het huis van Saksen Coburg regeerde in Engeland, Belgie, Portugal en Bulgarije en had bloedverwantschap met de Koning van Pruisen en de Russische Tsarina. Het is juist daarom, het belang van het Huis Coburg, dat Belgie onafhankelijk van Frankrijk moest blijven en Leopold I die de militaire hulp van 90.000 Franse soldaten van zijn schoonvader,de Franse Koning Louis-Philippe, ingeroepen had moest nu zijn Kroon verdedigen tegen de Fransen.
Een groot deel van de Fransprekende Belgen waren voor de aanhechting bij Frankrijk.
Maar ondanks het feit dat Frankrijk nu als een gevaar voor Belgie_Saksen_Coburg gezien werd ging de verfransing van Vlaanderen en het zuiver Vlaamse Brussel ongehinderd verder.
En vandaag is dat nog zo.
Uit de krant:: “een ongewenste Leo Belgicus te Waterloo.” (Le Lion Belgique.)
Op 5 november 1826 rapporteerde het ‘Journal de Bruxelles’ dat er te Waterloo een reusachtige Leeuw op het slagveld te Waterloo was opgericht. * (Deze Leeuw zou uit het brons van buit gemaakte Franse kanonnen gegoten worden om de overwinning op de troepen van Napoleon te herdenken en was dreigend naar FRANKRIJK gericht!) * De toevloed van familieleden van oud soldaten en gesneuvelden, vooral Engelsen, was enorm en de boeren van de omliggende hoeven deden onverwacht gouden zaken. * In 1831, toen de conferentie van ongunstig oordeelde over de beslissingen van het voorlopig bewind in het kersverse België, dreigden fransgezinde heethoofden ermee het monument van Waterloo neer te halen. De extreem fransgezinde Alexandre Gendebien, de hoofdrolspeler in de Belgische politieke komedie, riep dat de Leeuw van Waterloo afschuwelijk was. “het nageslacht (sic) kan er alleen maar bij winnen wanneer het verdwijnt”. * Fransgezinden trachtten de Hollandse Leeuw van zijn voetstuk te halen maar gingen op de vuist met twee- driehonderd boeren die ‘hun’ broodwinning kwamen verdedigen. * Toen het Belgisch leger in 1832 hulp kreeg van het Franse leger bij het verjagen van de Hollanders,zag Gendebien de kans schoon om een wetsontwerp in te dienen waarvan artikel 2 bepaalde: ‘De Leeuw van Waterloo zal gebruikt worden om er bommen en granaten van te maken ter vrijwaring van onze beide volkeren (wij en de Fransen). * Het wetsontwerp werd niet goedgekeurd maar er bleven mensen vragen om de Leeuw neer te halen, dat symbool van de Hollandse onderdrukking! (sic) * In Vlaamse kringen waar de vrees voor het Franse expansionisme zeer groot was ging men in de Leeuw een symbool van verzet tegen Frankrijk gaan zien. Bij de vijftigste en de vijfenzeventigste verjaardag van de slag om Waterloo, zong men aan de voet van het monument ‘Die Wacht am Rhein’ - ‘Wien Neerlandsch bloed’ - ‘God save the King’ en...’De Vlaemsche Leeuw’. Maar geen ‘Marseillaise’! * De Leeuw had intussen ook tot de Waalse verbeelding gesproken, uiteraard in tegenovergestelde richting. Daar was immers de Napoleonistische mythe gegroeid en de afkeer voor het ‘Hollands’ monument dat maar moest weggehaald of ten minstens omgedraaid, niet meer zo uitdagend starend naar Parijs, veranderd in een symbool. * Er werd in 1928 voor het eerst een Francofone bedevaart naar Waterloo georganiseerd, die ook na w.0.1, met steeds minder succes, plaats had. * Zo dichtte in 1840 nog Prudens van Duysse: die, zoals alle Vlaamse intelectuelen, tegen de scheiding van 1830 was geweest zijn ‘Waterloosche Leeuw ‘: Daar staat hij nog, spijt Franse, - spijt die verfranste slaven - voor deze zon verzinkend in hun macht - daar staat hij nog, - ter wraak der heilge graven - van ‘t heldenvolk, - groot als ons voorgeslacht - op ‘t hoog gebergt.. , en verder, : rijs, dierenvorst, - met ogen naar het Zuiden - dat gij verplette in d’onvergeetbren strijd, - wie vaderland wil maken tot een weeuw, - gevoele uw klauw; - en stijg dan weer ten kimme, o Waterloosche Leeuw! (Le Lion Belgique.)(De Hollandse Leeuw) "Vlaamse Toeristen Bond" "V.T.B"
13-03-2007
Leopold.
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN Saxen Coburg
2-Leopold
1. Een vergeten huwelijk
Het Rampjaar 1830. Léopold I en Karoline Bauer Een vergeten huwelijk.
De eerste "koning der Belgen": weduwnaar van de Engelse troonopvolgster. Was Charlotte niet gestorven, hij zou ongetwijfeld als prins-gemaal van de Britse heerseres een belangrijke politieke rol gespeeld hebben.
Leopold I, echtgenoot van de Franse prinses Louise-Marie van Orléans: een politiek huwelijk. Maar een ander huwelijk van Leopold van Saksen Coburg wordt blijkbaar vergeten; zijn kortstondige echtverbintenis met de jonge Duitse toneelspeelster Karoline Bauer. Een morganatisch huwelijk, waarop mijn aandacht gevestigd werd door een artikel van J.B. (Jan Brans) in de "Standaard" van 13 januari 1966. Ook Theo Aronson schreef erover in zijn boek "De Coburgs van België". Het is een merkwaardig verhaal, waardoor men de mens in koning Leopold I beter leert kennen. Voor dit artikel gebruikten wij vooral de mémoires van Karoline Bauer zelf: "Aus meinem Bühnenleben", (Kiepenheuer Verlag, Weimar 1917).
In september 1828 was de jonge actrice Karoline Bauer opgetogen toen zij vernam dat een goedbekende van haar moeder: prins Leopold van Saksen-Koburg, te Potsdam aangekomen was en een voorstelling zou bijwonen. Leopold, weduwnaar, was toen 38 jaar; Karoline was er 21. Zij zag inderdaad de prins, eerst door het zogenaamde leeuwenoog in het gordijn voor de scène. Zij was onder de indruk; hij was groot en slank en droeg een fraaie rode (Britse) uniform. Zijn bleek gelaat scheen haar edel toe. Hij had kort zwart haar en grote, donkere, melancholische ogen. Zijn gelaat was veeleer interessant dan schoon. Wat haar ook trof, terwijl zij hem bekeek _ hij zittend op de eerste rij neven de koning van Pruisen: et vermoeide in zijn houding en blik.
DE PRINS OP BEZOEK. Leopold zag die avond Karoline in een betoverend dansnummer. De volgende morgen liet hij vragen of hij de "Frau Rittmeisterin" (Karolines moeder, weduwe) en haar dochter een bezoek mocht brengen . Dat mocht. De prins kwam, niet in een hofkoets maar in een gewone huurkoets. Blijkbaar wilde, de méér dan voorzichtige, zich niet compromitteren door een bezoek aan een toneelspeelster! Bij dit laatste bezoek maakte hij op Karoline niet dezelfde overweldigende indruk als de avond tevoren. Hij droeg nu niet meer het schitterende uniform maar een, van onder tot boven, toegeknoopte lange zwarte overjas. Zij zag nu dat hij een pruik droeg. Goed gemaakt, maar toch een pruik. De bleke vermoeide man deed haar veeleer denken aan een vijftigjarige pedante kamergeleerde dan aan een levenslustig prins van 38 jaar. Maar hij lachte bemoedigend. En zijn grote, melancholische ogen "boeiden" de jonge vrouw.
"ARME ZWAARBEPROEFDE MAN" Na een hoffelijk en vriendelijk gesprek met de moeder en dochter samen, vroeg Leopold of hij Karoline alléén mocht spreken. Dat mocht. Moeder kon het gesprek volgen, want de deur tussen de twee kamers bleef open. De prins ondervroeg Karoline over haar loopbaan, inkomsten en vooruitzichten. Tenslotte vroeg hij haar of zij bereid zou zijn om te trouwen met een eenzame, vermoeide, zwaarbeproefde man die dikwijls benijd werd maar even dikwijls ongelukkig was. Wat ‘n belevenis voor beide vrouwen! De moeder van Karoline meende dat haar dochter slechts bij zichzelf en bij haar oom; Kristiaan Frederick Stockmar, de vertrouwensman van de prins, kon te rade gaan. De prins, zei Stockmar, wenste stil, huiselijk huwelijksgeluk. Hij had na de dood van zijn vrouw menig liefdesavontuur gekend om zich te amuseren, niet om zich te binden. Dat was zeer nadelig voor lichaam en ziel. Schone, voorname dames hadden hun netten gespannen voor hem maar dat had tot niets geleid. Karoline moest ook weten dat prins Leopold niet rijk was maar zeer zuinig. Nù scheen hij, volgens zijn vertrouwensman, ernstig verliefd te zijn. Saksen Coburg
HUWELIJK MET DE LINKERHAND. Indien Karoline erin toestemde met hem te trouwen, zou het een zogezegd huwelijk met de linkerhand zijn, een morganatisch huwelijk Men zou in alle stilte trouwen. Karoline zou de titel van gravin Montgomery krijgen, maar ook dàt in alle stilte. Het huwelijk mocht niet bekend worden, want dan zou Leopold het jaargeld verliezen dat hij in Engeland genoot als weduwnaar van de troonopvolgster, en eveneens de positie die hij daar innam. Overigens - Stockmar was eerlijk - reeds sedert drie jaar werd Leopold de kroon van Griekenland in het vooruitzicht gesteld. De onderhandelingen daarover waren hervat. Indien Leopold koning van Griekenland werd, zou hij onmogelijk een morganatische echtgenote kunne meenemen. De politiek zou dan de wet stellen en gebieden dat Leopold een echte koningin zou meebrengen voor de Grieken. In dat geval zou het geheime huwelijk tussen Karoline en de prins in alle stilte ontbonden worden. Immers: enkel voor God en de naaste verwanten zou Karoline, indien zij in het huwelijk instemde, de gade van Leopold zijn. Indien het huwelijk met kinderen gezegend werd (hetgeen Stockmar niet hoopte), zouden die de graventitel van hun moeder erven en financieel behoorlijk verzorgd worden. Zoals er ook voor Karoline financieel zou gezorgd worden indien haar echtverbintenis met de prins na kortere of langere tijd ontbonden werd. Wat kon Stockmar dus beloven? Voor Karoline levenslang verzekerd, financieel zorgeloos bestaan, maar ook niets meer! Want, waarschuwde hij, Leopold is onstandvastig in de liefde. Wat dan? De volgende dag hadden Karoline en haar moeder een geheime ontmoeting met prins Leopold in een landhuis in de omgeving van Coburg. De prins was vriendelijk, ja hartelijk. Karoline vond hem jeugdiger en frisser, meer onbevangen en ongedwongen. Hij omarmde en kuste haar en verklaarde zijn liefde.
LACHEN EN WENEN.
Karoline aarzelde nochtans om met Leopold te trouwen, gezien de mogelijkheid dat hij koning van Griekenland zou worden. Haar moeder drong er echter op aan dat zij hem toch zou huwen. Den eens: een financieel onbezorgde toekomst, in ieder geval! Dezelfde avond nog schreef Karoline een ontslagbrief aan de directeur van het theater waaraan zij verbonden was. Zij moest op reis en optreden als gast in verschillende vreemde steden schreef zij. Het ontslag werd geweigerd, maar haar moeder wist een invloedrijke vriend ertoe te brengen de zaak voor te leggen aan de koning van Pruisen. De vorst bemoeide zich ermee en de actrice bekwam haar ontslag de 14de mei 1829. Zij lachte en weende. Behalve een drietal mensen, waaronder de koning van Pruisen, wist niemand dat zij naar Engeland reisde en met welke plannen.
PRACHTIGE GOUDEN KOOI. Stockmar had voor geld gezorgd en de twee vrouwen reisden naar Engeland. Zij werden zeer mooi en comfortabel gehuisvest in een cottage in Regent Park op veertien mijlen van Londen. Het was er fraai en aangenaam maar Karoline voelde zich als in een gouden kooi. Zij en haar moeder beseften dat zij zich dat zij geheel op de genade en ongenade in de handen van Leopold waren. De eerste dag kwam Kristiaan Stockmar op bezoek. Zijn meester liet de dames groeten en welkom heten, zie hij. Hij was hen niet komen begroeten bij hun aankomst omdat hij door mondaine verplichtingen weerhouden was: een diner bij de hoogste adel. Karoline was zeer ontgoocheld en boos en verborg dat niet. De prins had haar en haar moeder in Kales en Londen toch een eenvoudig welkomswoord kunnen zenden? Stockmar antwoordde dat de prins zeer voorzichtig was; Eérst komt de politiek en dan de liefde. Karoline's moeder zei: had je in Koburg zo gesproken dan zouden wij hier nu niet zitten! Tegen zeven uur ‘s avonds kwam Leopold per rijtuig op bezoek. Hij was zò aangekleed en hoog dichtgeknoopt dat hij als het ware vermomd leek. De begroeting was niet hartelijk. Karoline meende in hem "een dor hart" te voelen. Zij verweet hem dat zij alles op het spel gezet had, ook haar kunstenaars loopbaan, en dat hij nu zo koel was. Zij wilde de volgende dag terugkeren naar Duitsland! Leopold werd teder. Karoline weende, en na deze eerste "storm" waren zij opnieuw verzoend.
WANTROUWEND EN PEDANT. Bij Karoline bleef nochtans de ontgoocheling bestaan. Zij leerde nu een wantrouwende, onvoorzichtige en pedante Leopold kennen. Ook haar oom Stockmar scheen veranderd. Hij was zenuwachtig, ontstemd, ontevreden over zichzelf en over Leopold en Karoline. Evenals in de laatste meidagen kwam Leopold in juni dagelijks op bezoek in de cottage. Twee plechtige, voor Karoline vervelende uren. Zij speelde piano, zong, las voor uit romans. En de prins van Saksen-Koburg, ex-gemaal, Britse veldmaarschalk, Griekse kroonpretendent, drizzelde! Aronson beschrijft op bladzijde 20 dat spel als: "het verpulveren van goud en zilverdraad, van kwasten, epauletten en Brandebourgs"! Zo gingen in juni dagelijks uren voorbij, en verder gebeurde er niets. Door haar moeder werd Karoline tot geduld aangespoord. Tenslotte stelde Stockmar de prins een ultimatum. trouw met haar of wij gaan terug! De volgende dag was Leopold daar, als het ware geheel veranderd. Niet meer lethargisch afwachtend; diplomatisch. Hij sprak opnieuw over liefde zoals in Berlijn en bij de ontmoeting nabij Koburg. Hij vergat zijn pedantisme en (één dag!) het drizzelen. Karoline vond hem opnieuw beminnelijk en was ervan overtuigd dat hij haar beminde.
HUWELIJK. De 2de juli 1829 trouwde prins Leopold in de cottage met Karoline Bauer, in een heel eenvoudige plechtigheid - eigenlijk in’t geheel géén plechtigheid. Stockmar had een huwelijkscontract geschreven, waardoor Karoline de titel "gravin Montgomery" kreeg en een bescheiden jaargeld. En zo was Karoline dan getrouwd met Leopold, verbonden niet door een sacrament, zoals bij de katholieken, maar door een huwelijksverdrag dat "een natuurlijke, door God gewilde verbinding" bekrachtigt.
WITTEBROODSWEKEN. Leopold was de eerste weken stralend, levendig en fris, gelukkig. Niet meer pedant. Hij drizzelde niet meer. Integendeel, hij zong duetten met Karoline en speelde biljart met haar. Zelfs wandelde hij bij avondschemering met haar in het park dat de cottage omgaf. Maar na de maand juli reisde Leopold naar Karlsbad, voor een kuur. Karoline reisde als gravin Montgomery met haar moeder naar Parijs. Half november kwam ook Leopold naar Parijs. Hij verbleef in een ander hotel (geheim huwelijk) en bracht dagelijks een kort bezoek aan zijn vrouw. Begin december vertrok Leopold met Stockmar naar Engeland, en Karoline...bleef alleen achter in Parijs, waar zij met haar moeder zeer droevige kerstdagen doorbracht. Plots kwal er een "bevel" om naar Engeland terug te keren. Maar nooit in haar leven beleefde zij een zo droevige oudejaarsavond als die 31ste december 1829 in de cottage met haar moeder, terwijl haar man in Londen was.
GROOTVADERLIJKE BEGROETING. Op nieuwjaarsdag 1830 kwam Leopold te vier uur ‘s namiddags op bezoek, ingeduffeld zoals een grootvader. Grootvaderlijk ook waren begroeting en gesprek. Geen spoor meer van levensfrisheid, liefde, huiselijke warmte. Karoline speelde en zong gedurende een half uur, terwijl Leopold in bontmantel en met bontlaarzen voor het haardvuur zat. Het diner was ongezellig. Tot een écht gesprek kwam het niet. Na het diner las Karoline voor uit een roman en Leopold drizzelde. helemaal "Grootvader" , volgens zijn vrouw in haar mémoires. En toen hij te zeven uur vetrok, leek hij tevreden. Zo vergingen de dagen. Met de ene hand reikte Leopold en Stockmar naar de kroon van Griekenland, met de andere hand hadden zij Karoline naar Engeland gehaald, wetend (aldus de ontgoochelde vrouw) dat zij niet beiden tegelijk konden vasthouden, dat een van beide moest afgestoten worden: de kroon of Léopold’s geheime liefde. Beiden waren diplomaten, met koele diplomaten ogen, volgens Karoline, die zichzelf later beschouwde als speelgoed, gedurende enige uren, voor een zich vervelende pedant.
HET LIED IS UIT. Over de Griekse plannen van Leopold wist Karoline maar weinig. Terwijl zij in Parijs was, waren de besprekingen over de Griekse kroon opnieuw begonnen. In februari 1830 waarborgden Rusland, Frankrijk en Engeland de onafhankelijkheid van Griekenland, onder een christelijke koning. De kroon werd Leopold officieel aangeboden. Karoline was opgetogen toen ook oom Stockmar het haar vertelde. Zij zou opnieuw vrij zijn!...Daarna kwam de weemoed. Zij voelde zich ontgoocheld. Een korte geluksdroom was voorbij. Toch begroette zij haar man hartelijk en ontroerd als de toekomstige koning van Griekenland. En hij...sprak niet over de nakende scheiding, over hun uit-elkaar-gaan. Neen, hij sprak over wat Griekenland voor hem zou betekenen. Einde mei1830 kwam het nieuws dat Leopold toch geen koning van Griekenland zou worden. Karoline zou dus in Engeland blijven. Nu was zij ontgoocheld. Leopold zei haar geen woord als uitleg of verontschuldiging maar deed alsof er niets gebeurd was, en Karoline voelde zich opnieuw vernederd. Omwille van een broer van haar, die in financiële moeilijkheden verkeerde, kwam het tot een scène tussen haar en oom Stockmar, tussen haar en Leopold. En dàn was het uit! Karoline en haar moeder vertrokken naar Duitsland om nooit meer naar Engeland terug te keren.
HUWELIJK ONTBONDEN
In het reeds vermelde artikel van J.B. lezen wij dat in ieder geval werd het morganatisch huwelijk van de prins van Saksen-Koburg met Karoline Bauer - beiden waren evangelisch - in 1831 ontbonden. De ONVERWACHTE kans koning der Belgen te worden dwong de prins tot die stap. Afgezien van andere, politieke, financiële, opportuniteitsredenen, moest hij ook rekening houden met Frankrijk, dat zijn toestemming tot de troonsbestijging van de Saksen-Koburger afhankelijk maakte van zijn verloving met Louise-Marie, de dochter van Louis-Philippe".
De Bruyne
"'t Pallieterke"Louis Philippe had Charlex X in juli 1930 van de troon gestoten en was voorstander tot een terugkeer naar de principes van de Franse Revolutie en het herstel van de grenzen tot aan de Rijn dus het aanhechten van La Belgique. Uiteindelijk konden Pruisen en vooral Rusland dat een opstand in het Polen van 1830 moest onderdrukken niet ingrijpen om de Nederlanden te beschermen vooral omdat Frankrijk en Engeland voorstanders waren van een onafhankelijk Belgie.
De huidige Koning van België stamt af van een lid van het Nederlandse huis van Oranje-Nassau
.
Prins Willem Frederik Karel van Oranje-Nassau(1797-1881) en Prinses Louise Augusta Hohenzollern (1808-1870) kregen 1 kind:
Louise van Oranje-Nassau
(1828-1871) werd geboren als dochter van Prins Willem Frederik Karel van Oranje-Nassau (1797-1881) en Louise Augusta van Pruisen (1808-1870). Prins Willem Frederik Karel van Oranje-Nassau was de broer van Koning Willem II der Nederlanden (1792-1849). Louise Augusta van Pruisen was de nicht van Prins Willem Frederik Karel. De vader van Prins Willem Frederik Karel, Koning Willem I der Nederlanden (1772-1843), was ook getrouwd met zijn nicht Frederika Louise Wilhelmina van Pruisen (1774-1837).
Louise van Oranje-Nassau (1828-1871) trouwde in 1850 met Karl XV van Zweden and Noorwegen, (1826-1872). Zij kregen 2 kinderen: Karl Oscar van Zweden (1852-1854). Louisa van Zweden (1851-1926). Louisa trouwde in 1869 met Frederik VIII van Denemarken (1843-1912) en zij kregen de volgende kinderen: 1) Christian X (1870-1947), Koning van Denemarken. Hij trouwde in 1888 met Alexandrina von Mecklenburg-Schwerin (1879-1952), zij zijn de stamouders van de huidige Deense Koningin. 2) Haakon VII (1872-1957), Koning van Noorwegen. Hij trouwde in 1896 met Maud van Great-Britain (1869-1938). Zij kregen een kind, Olav V (1903-1991) Koning van Noorwegen. Hij trouwde in 1929 met zijn nicht Martha van Zweden (1901-1954), zij zijn de ouders van de huidige Koning van Noorwegen. 3) Louisa van Denemarken (1875-1906). Zij trouwde in 1896 met Frederik von Schaumburg-Lippe (1868-1945). 4) Harald van Denemarken (1876-1949). Hij trouwde in 1909 met Helena von Holstein-Sonderburg-Glucksburg (1888-1962).
5) Ingeborg van Denemarken (1878-1958). Zij trouwde in 1897 met Karl van Zweden (1861-1951) en kregen de volgende kinderen:
.Margareta van Zweden (1899-1977). Zij trouwde in 1919 met Axel van Denemarken (1888-1964) .Martha Sophia Louisa Dagmar Thyra, Bernadotte van Zweden (1901-1954) trouwde in 1929 met Olav V Glücksburg Koning van Noorwegen (1903-1991). Zoon: Harald V Glücksburg, Koning van Noorwegen (1937- ) .Astrid van Zweden (1905-1935) trouwde in 1926 met Koning Leopold III van België (1901-1983).
De overleden Konigin Astrid stamt dus af van Louise van Oranje-Nassau (1828-1871)
Er is iets hallucinants te ontwaren in een zogezegdeVolksopstand ter herwinning van de vrijheid, waarin het Volk de eigen historische Volkstaal vernietigt. Ook dit maakt de opstand van het Belgische Volk onwaarschijnlijk uniek in de geschiedenis. Was het een STAATSGREEP of een opstand? 1518, "Onse ghemeene Nederlandse Tale”. OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR (DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD). 1673
12-03-2007
België
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN 4-Belgisch praten
You speak Dutch and French! Do you also speak Belgian? YOU SPEAK DUTCH and FRENCH? Do you also speak BELGIAN?
Wie heeft deze vraag niet in het buitenland - op reis - , of op het werk gekregen? Het is moeilijk voor hen die geen Belgen zijn zich een beeld te vormen van wat de geschiedenis van het ontstaan van dit land eigenlijk is.
Engelse en Amerikaanse protestanten komen hier wel eens op bezoek omdat hier de geschiedenis van hun godsdienst begint. Zij hebben misschien `The Rise of the Dutch Republic'
Van de Amerikaanse historicus J.L.Motley gelezen verschenen in 1856, een in de Angelsaksische wereld zeer bekend standaardwerk over de opstand in de Nederlanden tegen de Spanjaarden, en denken onmiddellijk aan `The Netherlands', of aan de `Low Countries' en zijn zeer verwonderd dat er zoiets als België bestaat en Dat dan niet The Netherlands zou zijn. The Netherlands, (met o.a. De Belgische edelen Egmont en Van Hoorn), was die plek op de wereld waar de eerste werkelijke Vrije Republiek ontstond die op zijn beurt model zou staan, volgens Motley, voor het Amerikaans democratisch systeem. Hoe komt het dan, dat buiten het historisch begrip De Nederlanden, in het Latijn als Belgium vertaald, er ook een land bestaat dat België heet en waarvan de Latijnse benaming ook Belgium blijkt te zijn? * Om dit te begrijpen gaan we hier de termen Belgo, Belgica, Belgium, Belgicus trachten te omschrijven.
Het zijn Latijnse termen voor NEDERLANDSE woorden. Vertalingen dus!
* De wetenschappers, ten tijde van de Renaissance, zagen de noodzaak in om Nederlandse woorden, geografische en andere, in de toenmalige geldige wetenschappelijke taal, het Latijn, te vertalen. Joost Lips genaamd Justus Lipsius (Leuven-Leiden-Leuven) was een kenner van de klassieke talen. Het is hij die de vergeten benamingen Belgica,Belgium weer in omloop bracht. (B.v. In de cartografie van Mercator, de geometrie van Simon Stevin, en vooral in de werken van de
Nederlandse Humanisten.)
Vooral omdat, na de scheiding van de Nederlanden, meer dan 200.000 Brabanders en Vlamingen naar het Noorden vluchtten en daar de eerste Universiteiten gingen bevolken. Al de wetenschap die in de hele Nederlanden vergaard geworden was, werd zo als het ware gecondenseerd in het Noorden in de nieuwe Republiek.
De huidige Franse termen - Belgique, Belge - zijn eigenlijk terug uit dat Latijn vertaalde woorden Van de oorspronkelijke Nederlandse begrippen die gelatiniseerd waren.
*(Nederlantse oorloghen, beroerten ende borgerlijcke oneenicheyden. Zinnebeeldige voorstelling van een
Nederlantse Maegd in he Latijn BElGIA genoemd, die rouwt naast de lijkkist van Willem de Zwijger.
Algemeen wordt in België aangenomen dat de naam Belgica (Gallia Belgica) Rechtstreeks aan dit land gegeven werd door de Romeinse veldheer Julius Caesar en Dat de bewoners ook de rechtstreekse afstammelingen zij van die -"Oude Belgen." Niets is minder waar!
*
Caesar had op zijn veroveringstochten in het Noorden een verzamelnaam bedacht voor de Gallische (Keltische?) stammen die leefden tussen de Seine, de Marne, de Noordzee, het Fries gebied en de Rijn. Hij noemde ze Belgae. Hij zou dat woord nog eens gebruiken in verband met Britanica. Een neologisme dus, door verscheidene Stammen in één woord aan te duiden. Hij was ook niet in de juistheid van zijn beschrijvingen geïnteresseerd want die dienden Alleen en uitsluitend om zijn rapport aan ROME op te smukken. Het is onwaarschijnlijk dat deze stammen Zichzelf Belgae noemden. Zij konden lezen noch schrijven, leefden geïsoleerd in de ruwe natuur zonder communicatie naar buiten en kenden geen Latijn. Zij zijn er zich nooit van bewust geweest dat zij die naam droegen. Het is te Rome dat alles beslist werd. Waar haalde Caesar dan het woord Belgae?
Men neemt aan dat hij doodgewoon een Keltische benaming in het Latijn weergaf.
De oorsprong isonbekend.
*
Nu is iedereen het er over eens dat Caesar veel te intelligent was om zelf het woord `Belgae' te fabriceren. Hij luisterde naar wat de mensen zeiden, ook al verstond hij het niet. Het oorspronkelijk woord was voor hem dan ook niet moeilijk te vinden. Uit het Keltische woord `bhelgh', opgeblazen, waren er veel woorden afgeleid die allen doorgaans te maken hadden met ronde voorwerpen gevuld met lucht. Zo noemde de Galliërs, iedere zak `bulga', en in het Bretoens werd dat `bolgh' een blaasbalg, bal, blaas, maag, buik, kussen, het was allemaal `Belg'. Ons Nederlands heeft er het woord balg aan over gehouden, het Engels belly. * Er werd ooit geponeerd dat Caesar die vloeiend Grieks sprak, de culturele taal van het Romeinse Rijk, zich misschien ook liet leiden door de herinnering aan zijn , ook uit Gallië afkomstige, historische collega Bolgios die zich, net zoals de legendarische Spartaanse Koning Leonidas twee eeuwen vroeger, door zijn dapperheid in de slag bij de Thermopylea had onderscheiden. In dit verband kan men veronderstellen dat Caesar in zijn rapporten aan Rome, zichzelf boven alle anderen als held wou voorstellen. Van alle Galliërs zijn de Belgae (afgeleid van Bolgios) de dappersten en luister O Rome, ik Julius heb hen overwonnen en ben dus de dapperste! -
Wat er ook van zij, het woord Belgica zal, DUIZEND jaar na de verdwijning van het Romeinse Rijk, verbonden worden met de gemeenschappelijke Nederlandse taal en cultuur , van Bonen, Kales, Duinkerken tot in het noorden aan de zee, Mare Belgicam.
Maar veel belangrijker dan die duistere prehistorie van de naam Belgae is de latere geschiedenis ervan die wij zeer goed kennen. In 51 vóór Christus werd het gebied van de Belgae bij het Romeinse rijk ingelijfd, zoals daarvoor met Gallië ten zuiden van de Seine al eerder gebeurd was. Keizer Augustus, niet Caesar, gaf het vanuit Rome, de naam `Gallia Belgica' vaak verkort tot `BELGICA'. * Later in 17 vóór Christus werd door Keizer Tiberius, Belgica ingedeeld in Belgica prima (hoofdplaats Trier) en Belgica secunda (hoofdplaats Reims). Dit Belgica strekte zich uit langs Marne en Seine langs de kust tot aan het hedendaagse Den Haag, langs het gebied van de onoverwinnelijke Friezen, boven Utrecht langs Arnhem. Langs de gehele Rijn tot aan de Bodensee en binnen de Zwitserse Alpen. Doordat de Germanen van over de Rijn steeds meer de Romeinen in het nauw dreven werd een gedeelte van Belgica afgescheiden in Germania Inferior (hoofdplaats Keulen) en Germania superior.
Een soort oorlogsgebied.
*
Eens de Romeinen zich moesten terugtrekken werd het een lopen en de Franken veroverden steeds meer gebied en stichten het nieuwe Frankische rijk met als zetel eerst Doornik, dan Parijs en later Aken, waar dan de nieuwe Wereldlijke Keizer zoals vroeger de Romeinse Keizer, Karel de Grote, Duitstalige heerser van het christendom , zijn troon ging opstellen met hulp van de Paus te Rome. Alle oude Romeinse benamingen voor de Romeinse provincies waren nu verdwenen en vergeten. Geen Belgica prima noch Belgica secunda meer. De Franken de nieuwe Frankische bewoners verdreven of assimileerden de Kelten. Zij brachten nieuwe namen mee. Neustrie¨, Austrasië, Bourgondië. Bij de verdeling van het Keizerrijk van Karel de Grote ontstonden West-Francië; Lotharingen en Oost-Francië. West-Francië zou Frankrijk worden. Oost-Francië Duitsland. Het gebied ten Westen van de Schelde (Vlaanderen) kwam bij West-Francië. Het gebied ten Oosten (Brabant) kwam bij het Duitse Rijk.
De bevolking was trouwen grondig veranderd, zij spraken Germaanse streektalen maar konden lezen noch schrijven. Onze voorouders zijn dus niet de zogenoemde Oude Belgen maar de Franken.
Na duizend jaar uit de geschiedenis van Europa te zijn verdwenen, heeft men
eeuwen later deze vergeten historische Latijnse namen zoals Belgica en Belgicus , weer uit de mottenkist gehaald en opgepoetst. Hoe dat kon gebeuren zullen wij nu zien.
Na duizend jaar uit de geschiedenis van Europa te zijn verdwenen, heeft men eeuwen later deze vergeten historische Latijnse namen zoals Belgica en Belgicus , weer uit de mottenkist gehaald en opgepoetst. Hoe dat kon gebeuren zullen wij nu zien.
Het is in de tweede helft van de 15de eeuw, als er een hernieuwde belangstelling vastgesteld werd in de studie van het klassieke Latijn dat de namen Belgica en Belgicus weer opduiken. Niet als aardrijkskundige namen maar als vertaalformules. Monniken, die ook de klerken waren, gebruikten een vereenvoudigd Latijn in hun geschriften. Het kerklatijn, waarvan zij, buiten de liturgie, geen woordenschat bezaten. Als zij dagelijkse woorden uit de mond van het volk moesten neerschrijven loste zij dat eenvoudig op, zij bootste ze na in een soort Latijnse vorm. Bijvoorbeeld Karel werd Carolus. Van de toenmalige benaming voor de volkstaal ; Diutiek, Thiudisk, Ditesc, Duuysc, maakte, ze Theodiscus, Theodisca, Lingua Theodisca enz. Het is zelfs de eerste poging om aan de gemeenschappelijke Dietse streektalen gesproken in het gebied aan de Noordzee een wetenschappelijke naam te geven. In de Siegfriedsaga (1100) heet Siegfried, `den helt uoz Niderlant'. Met `Nederland' werd het gehele Neder-Rijnse gebied, later de gehele Noord-Duitse laagvlakte, bedoeld. Prof.Dcr.W.J.H. Jonckbloet (1888) beschreef de Siegfriedsaga als behorende bij de Nederlandse Literatuur.
De opkomst van de Humanisten die met elkaar in het Latijn over geheel Europa wilden corresponderen en die in onze streken vooral in de Gouden Eeuw in Noord Nederland aan bod kwamen, vonden dit alles maar een barbaars gedoe. Zij wisselden de overgebleven kopieën van de oude klassiek Latijnse schrijvers uit en raadpleegden ze om benamingen te vinden in het Latijn voor de bewoners van dit land en hun taal van wat zij `landen van herwaarts over' of `t'Nederland' noemden, maar geen klassieke namen hadden. Ze haalden de woorden Belgae, Belgico enz., woorden die duizend jaar lang ongekend in onbruik geraakt waren, weer voor de dag met de vorm Belgium en het bijvoeglijk naamwoord Belgicus. Maar dan als de vertalingen van de begrippen `Lagelanders', `de Lage landen' en `Lagelands'. Bijgevolg werd de door het Volk in de Nederlanden gesproken taal, het Diets of Duuts, in het Latijn van de geleerden de Lingua Belgica genoemd. * In de 16de en 17de eeuw cultirveerden en bestudeerden de Humanisten - de geleerden van die tijd - het Latijn als internationale taal. Het Latijn was voor hen de Lingua Franca, die ongeveerde dezelfde rol speelde als vandaag het Engels. Als een soort statussymbool vertaalden ze hun naam meestal in het Latijn. Desiderius Erasmus (ca. 1475-1536) is daar een goed voorbeeld van. Hij heette eigenlijk Geert Geertzoon. Hij vertaalde zijn naam op heel stuntelige wijze, een groot Humanist onwaardig. Hij dacht dat Geert iets te maken had met "begeren" en vertaalde zijn voornaam in het Latijn als Desiderius (van het Latijn desiderare - begeren) en zijn achtenaam in het Grieks als Erasmus (van erao "beminnen", denk aan Eros) De Belgische Francophonen gaan nog een stapje idioter. Zij vertalen Erasmus - Geert Geerstzoon - (net als zij doen met Vesalius - Andries van Wezel ) als ERASME en VESALE en denken dat het dan dat het Belgen zijn geworden. Hun bedoeling is alle sporen van Nederlandse cultuur uit te wissen te Brussel en omstreken of om Europa te doen geloven dat deze twee zuiver Nederlandse geleerden tot de cultuur van de huidige Francophonie behoren.
* Nijhoffs Geschiedenis Lexicon. 1981 `s Gravenhage vermeld onder België: "In de 16de eeuw hebben de Humanisten de naam (Belgae, Belgium) weer doen herleven ter aanduiding van De Nederlanden. Na 1790 beperkt tot de Zuidelijke Nederlanden." * Het volk dat geen Latijn kende sprak van de eigen taal. De Volkstaal. Het Diets. In oude handschriften gemaakt te Gouda in 1482, en te Antwerpen in 1514, leest men: "Nederlants, Overlants." In een Brussels handschrift van 1518, "Onse ghemeene Nederlandse Tale”.
De krant `Nieuwe Tijdinghen`, Antwerpen 1621; Nederlandse Tale."
*
PRO(vinciarum) CONFOEDER(atarum) BELG(icarum) (Belgicae Confoederatae), dat was de republiekvan `de Verenigde Nederlanden in de engste betekenis’ Holland’ en in de ruimste alle gebieden tot in Picardië. U kent wellicht de beroemde kaart van de Mechelse cartograaf Jan van Hogenberg einde 16de eeuw getekend onder het koningschap van Hispaniac Rex Fhilipp waarop de Zeventien Provinciën getekend zijn binnen de figuur van een leeuw, De LEO BELGICUS. Het is de Nederlandse leeuw! Le Lion Belgique Zij werd uitgegeven nadat de Nederlanden in twee delen gescheiden waren en zelfs na de Vrede van Munster wat aantoont dat wetenschappelijk het gehele gebied van de Nederlanden beschouwd werd als één geheel ondanks de bestuurlijke scheiding.
Joan BLAEU, Nova Belgica et Anglia Nova. Amsterdam, Joan Blaeu, 1642. Schaal in Duitse mijlen, 30 x 50,6 cm. Deze met het Noorden rechts georiënteerde kaart van Joan Blaeu geeft het door de Hollanders gekoloniseerde deel van Noord-Amerika weer. De titel staat in een door twee Indianen omlijste cartouche. De kaart geeft vooral details van de kusten, van Nieuw-Frankrijk, Novae Franciae Pars, over Nieu Engeland, Nova Anglia of Almouchicosen en Nieu Nederlandt of Novum Belgium, tot de Chesapeake-baai, Virginiae Pars. In het Noorden, rechts dus, wordt de kaart begrensd door de loop van de Sint-Laurens; zijn bovenloop wordt Magnus fluvius Novi Belgij of De groote Rivier van Nieu Nederlandt genoemd en vertoont enkele verbredingen - een vage aanduiding van de Grote Meren ? - en de aanduiding De groote afval, waarschijnlijk de Niagara watervallen wier bestaan bekend was. Deze kaart verscheen in 1635, in het tweede deel van deDuitse, Nederlandse, Franse en Latijnse uitgaven van het Theatrum Orbis Terrarum of Novus Atlas. Zij had een grote invloed op talrijke Europese cartografen van de 17e eeuw.
IN 1648 schreef Huigh de Groot (Hugo Grotius) zijn werk over de opstand tegen de Spanjaarden onder de titel : `Annales et Historiae de Rebus Belgica. * In de grote atlas van Blaeu (1662) staan de Verenigde Provinciën als Belgicae Foederatae vermeld. Belgica Regia heette het gebied dat onder het gezag van de Spaanse koning was gebleven. * Valerius Andreas verzamelde in zijn Bibliotheca Belgica de biografieën van beroemde Nederlanders. *
Joost Lips of Justus Lipsius (1547 - 1606)
.De perfecte Groot Nederlandse intelectueel die in België in de Belgicistische geschiedschrijving nog al populair is omdat juist deze kenner van de classieke talen het begrip:"Belgica" weer ingevoerd zou hebben in de Nederlandse Gouden Eeuw(Leuven-Leiden - Leuven) beschreef de Bourgondische Hertog Philippe le Bon als de `Conditor BELGII '(schepper der Nederlanden), omdat hij door erfenis, aankoop en invloed ongeveer het grondgebied van de Verenigde Nederlanden had verenigd. Zo ontstond ook het begrip `Lingua Belgica' voor de Nederlandse taal.
*
Belgium
In 1563, in de nieuwe Republiek van het Noorden noemden de Hollandse Calvinisten zich Belgen.
We lezen het in het werk van Karl Leder `Die Kirche im Zeitalter des Konfessionellen Absolutismus 1555 - 1648' (Linz 1949) wat volgt: "Die Verbreitung des Calvinismus spiegelt sich in den Calvinistischen Bekenntnisschrifte wieder. Ein Privatbekenntnis Bullingers wurde 1566 zur Confessio Helvetica erklaert. Nach seinem Übertritt zum Calvinismus veröffentlichte Kurfurst Friederich III van Pfalz diese Bekenntnisschrift. In 1563 erschien der Heidelberger Katechismus. IN DIE NIEDERLANDEN erschien die `CONFESSIO BELGICA.' Im Frankreich die Confessio Gallicana. Deze Confessio Belgica of de Nederlandse Geloofsbelijdenis werd in 1563 opgesteld door een Guido de Brès lid van de Zuyd Hollandtse Synode. Hij zou uiteindelijk sterven als martelaar op de brandstapel te Valencienes. The Belgic Confession THE oldest of the doctrinal standards of the Christian Reformed Church is the Confession of Faith, popularly known as the Belgic Confession, following the seventeenth-century Latin designation "Confessio Belgica." "Belgica" referred to the whole of the Netherlands, both north and south, which today is divided into the Netherlands and Belgium. The confession's chief author was Guido de Bräs, a preacher of the Reformed churches of the Netherlands, who died a martyr to the faith in the year 1567. (English Bible Studies)
In de 17de eeuw verscheen te Amsterdam een boek getiteld `De Bello Belgo', met als ondertitel de `Hollandse Oorlogen.' Het woord Belgo werd dus als Hollands gebruikt. De Hollandse Calvinisten gebruikten het woord Belgo voor Holland want het was Holland dat in de nieuwe natie van het noorden de hegemonie over de andere provincies uitoefende. De katholieke provincies situeerden zich in het oorlogsgebied (generaliteitslanden) en hadden niet eens medezeggenschap
Linguae Belgicae. De Belgische (Nederduitse) taal.
Een titelblad van een boek uitgegeven te Rotterdam omstreeks 1580, toont de Nederlandse (of Hollandse) maagd, bedreigd door de Spaanse plakkaten, die de titel BELGICA op haar kleed draagt. Dus Belgische maagd als Nederlandse, wat toen ook de wetenschappelijk betekenis van het woord Belgica was.
=
Catharina Belgica, de dochter van Willem van Oranje en Charlotte van Bourbon, geboren te Antwerpen werd zo genoemd naar het begrip Belgica, Nederlanden. Men kan toch niet beweren dat Willem toen hij zijn dochter zo liet noemen hij aan het kleine staatje Belgie dacht?
AD EPISCOPUM PADERBORNENSEM CUM POESI MEA BELGICA C. Huygens. Constantijn Huygens (1596 - 1687). Hooft, Vondel en Bredero waren alle drie Amsterdammers:
Om bij het taalkundige aspect van het begrip Belgica te blijven doen wij een greep uit de vele publicaties op hoog intellectueel niveau die te Leiden en in de Engelse National Library bewaard worden. H.Tollius; Dictata in Liguae Belgicae Artem Grammatica, post ferias hibernas R.Bondam scripsit 1773. - Schetze eener Nederduitse Spraakkunst met aantekeningen van R.Bondam en register. M.Tydeman ; Annotationes ad A Verwer; Ideam Linguae Belgicae. * Het achttalig woordenboek gedrukt in Engeland Colloquia et Dictionarolium octo Linguariarum ; Latinae, Gallicae, Belgicae, Teutonicae, Hispanicae, Italicae, Anglicae et Portvgallicae, van 1646 tot 1467 uitgegeven. * In de Browse Furness Shakespeare Library in Engeland wordt een dergelijk zeventalig woordenboek bewaard uit 1583 waarin het Nederduits als Belgicae vermeld wordt. *
De Persius-vertalingen worden voorafgegaan door een `Brief Aan den Heere N.N.' van Emilius Elmeguidi, gedateerd "Deinopolis, 1 April 1709". Plaatsnaam en datering lijken fictief-satirisch, hoewel `Grimstad' (= Deinopolis of `Albedil-stad') als benaming voor Rotterdam op de dag waarop men grappen uithaalt, misschien toch verwijst naar iets dat de huidige lezer ontgaat. In die brief zet De Mey zijn opvattingen uiteen over het vertalen. Hij pleit daarbij voor het hanteren van levend Nederlands en het vermijden van archaïsche termen en gaat tekeer tegen de grammatici van zijn tijd die niet onderling tot overeenstemming kunnen komen over de regels die de taal regeren. Hij prijst in het bijzonder hetgeen de anonieme grammaticus van de Linguae Belgicae Idea opmerkt over de "welluidendheit van onze taal".
*
Atlassen van steden in de Nederlanden getekend door Joan Blaeu (1598-1673) zijn getiteld;
Novum ac Magnum Theatrum Urbaiam Belgicae. In een Franse uitgave van de Groote Atlas worden de verenigde Nederlanden aangeduid als"Belgique Confédérée." Ook Abraham Ortelius in 1595 gebruikt het woord Belgicae Regionis voor gebieden als Zeeland en Picardië in zijn atlassen die te Amsterdam nog uitgegeven werden in 1649. Petrus de Herenthals († 1391), Chronicon Imperatorum et Paparum, in: Magnum Chronicon Belgicum, hrsg. von J. PISTORIUS, Rerum germanicarum veteres scriptores, Bd. III, Regensburg 31726, S. 327 f. Das »Florianum Temporum« (1472), auf der das Magnum Chronicon Belgicum (nicht vor 1498) beruht, folgt in dieser Passage dem noch nicht edierten »Compendium chronicorum« des Petrus von Herenthals.
De Geuzen veroverden den Briel. Belgicae Libertatis Brilae 1599! Het stadszegel van Den Briel is een kopie van het zegel van de Hervormde Kerk. Deze liet in het jaar 1592 een zegel snijden met het randschrift; Primitiae Belgicae Libertatis Brilae.
.
inderdaad
Briel was bevrijd door de Belgen MAAR er waren toch nog geen Belgische Belgen zoals Albert Leopold Filip nu
ra,ra, wat waren zij dan? NEDERLANDERS van Frankische afstamming (Vive La France)
allemaal.
De Engelse en Duitse culturen zijn verwant aan de Nederlandse. Het Nederlands weerspiegelt zich in het Deens,het Noors en het Zweeds.
Wij zijn wereldburgers. De echte Belgen van de Vlaams laat middeleeuwse en Nederlandse renaissance Gouden eeuwen www."alex.vrijzijn.be"
Och hoe vreedsaem sou Belgica schoon bloeyen,
Uit:Nederlandse gezangen van 1600
Belgische ZILVEREN DUKATEN OOK VANDAAG NOG!
De Latijnse tekst op de keerzijde luidt: CONCORDIA RES PARVAE CRESCUNT (Door eendracht groeien kleine zaken, of vrij vertaald:‘Eendracht maakt macht’). Eendracht maakt macht' was de wapenspreuk van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden,
1588-1795. Voor het eerst komt de uitdrukking voor in de (al) Gemeene Duytsche Spreekwoorden (Kampen, 1550). De spreuk werd o.a. gebruikt op munten en onder de Nederlandse leeuw
1995
Op wapenschilden en is zo op vele plaatsen in de Nederlanden te zien. Als uitdrukking van het Nederlands nationaal gevoel vond de spreuk ook zijn weg in de overzeese vestigingen. Zo is het tot op heden te lezen op een standbeeld dat de plaats Brooklyn ( Brooklyn museum, New York) symboliseert, ooit Breukelen geheten.
Naast de vertaling `Eendracht maakt macht', kwamen aanvankelijk nog enkele andere vertalingen voor. Zo schreef Hendrick Laurensz. Spieghel: `Eendracht heeft macht' (Bijspraecx Almanak 1606, 10 juni) en Jacob Cats: `Eendracht geeft macht' (Spiegel van den ouden en nieuwen tijd, 1632) Bij de vestiging van het Koninkrijk der Nederlanden in 1815 raakte de uitdrukking in onbruik, het nieuwe koninkrijk koos voor Je maintiendrai. Na de oprichting van een ‘Belgische’ staat in 1831 werd de spreuk, maar dan in het Frans – L'union fait la force – de wapenspreuk van België. Met de gelijkstelling van het Nederlands aan het Frans kreeg ook het `Eendracht maakt macht' zijn plaats onder de Belgische (Brabantse) leeuw.
De tekst op de voorzijde luidde destijds in verkorte vorm – MO(neta) NOV(a) ARG(gentea)
PRO(vinciarum) CONFOEDER(atarum) BELG(icarum) COM(itatus) ZEL(andiae) – hetgeen wil zeggen: nieuwe zilveren munt van de Provinciën der Verenigde Nederlanden, graafschap Zeeland.
De provincie van herkomst is herkenbaar aan het wapenschild vóór de ridder en de toevoeging van de provincienaam aan het omschrift op de voorzijde. Deze variant in de Zeven Provinciën serie is een replica van een dukaat uit 1659. In dat jaar – door middel van het Plakkaat van 11 augustus 1659 – werd de zilveren dukaat geïntroduceerd als nieuwe munt van de Republiek. De originele tekeningen werden vervaardigd door de Haagse zegelsnijder Pieter Pijl. Op basis van die tekeningen werden de muntstempels gesneden door de stempelsnijders’ van de provinciale munthuizen
De tekst en het Nederlandse wapenschild werd in 1816 aangepast aan de nieuwe staatsinrichting. Sindsdien luidt de tekst op de voorzijde – MO(neta) NO(va) ARG(gentea) REG(ni) BELGII – een Latijnse afkorting voor: nieuwe zilveren munt van het Koninkrijk der Nederlanden. Omdat de dukaat als internationale handelsmunt gehanteerd werd, bevat de munt geen waarde-indicatie. De waarde van de munt werd gebaseerd op het gewicht aan zilver. Ook na de invoering van de euro zullen de gouden en zilveren dukaat in de Muntwet blijven staan.
Ontwerptekeniging van een florijn uit 1673, waarde: 28 stuivers.. (1 gulden = 20 St.) plus afbeelding van een florijn uit 1674. Voorzijde: Halve man met geschouderd zwaard naar rechts kijkend tussen jaartal. met of zonder binnen cirkel
Tekst: OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR (DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD).
Keerzijde: Gekroond provincie wapen tussen 28 en ST Tekst: FLOR(enus) ARGENT(eum) ORD(inum) GRON(inga) ET OML(andiae) (ZILVEREN FLORIJN VAN DE STATEN VAN GRONINGEN EN OMMELANDEN).
-
11-03-2007
België 2
-
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN
3-Moeder der Omwentelingen
De Belgische Omwenteling van 1830 HET OPTREDEN DER FRANSCHE PARTIJ.
Thans echter gaat een derde partij ten staatstooneele verschijnen, de Fransche partij. Ze bestond uit gewezen Fransche ambtenaren, die door de Nederlandsche regeering in de administratie waren opgenomen; uit talrijke Fransche ballingen, meestal Jacobijnen of Napoleonisten en... uit Waalsche advocaten. De leider van deze Iaatsten was de jonge fransman Alexandre Gendebien, wiens
franschgezindheid even hoog liep als zijn anti-hollandschgezindheid. Menigeen onder hen was fransch van oorsprong Zoo werd Charles Rogier geboren te Saint Quentin en was Frédéric de Mérode, «maire.» geweest van St. Luperce-bij-Chartres. Allen waren fransch van opvoeding en droomden van aanhechting bij «Ia grande patrie». Gendebien besloot in verbinding te treden met de revolutionaire clubs te Parijs, die ook in de om liggende landen revolutie wilden stichten; alsook met de groep van generaal Lamarque, die de omstandigheden gunstig achtte om den eeuwenouden droom der fransche politiek, de verovering der Rijngrens, in werkelijkheid om te zetten. «Sedert dn 2n of 3n Oogst», aldus Gendebien in een zijner brieven, «heb ik naar Parijs geschreven om te vragen dat men klaar en duidelijk zou zeggen of men de Rijngrens verlangde en ik waarborgde hun een succes over heel de lijn als zij tot den aanval wilden overgaan.» * Vooraanstaande leden der fransche partij in België, als de Brouckere, Le Bon,. De Stassart voerden te Parijs onderhandelingen met generaal Lamarque en met Barrot, leider..der liberalen, over de aanhechting van België bij Frankrijk. Bij hun terugkeer te Brussel belegde de partij een vergadering in de bureel en van de «Courrier des Pays-Bas» en op één na verklaarden allen zich partijganger van de inlijving bij Frankrijk (8 Oogst 1830). Rond midden.Augustus zond de club «Les amis du Peuple» uit Parijs verscheidene agenten naar België om er hun opruierswerk te verrichten. Onder de lagere volksklasse werd met ruime hand fransch geld uitgedeeld; strikken met de fransche driekleur waren overal te zien en er kwamen vliegende blaadjes uit met aanprijzing van de vereeniging met Frankrijk. Op I5 Oogst zond de fransche regeering, die weinig neiging voelde voor een avontuur, een geheimen agent naar Gendebien met verzoek, om, gezien den tijd noodig tot het herinrichten van het fransche leger, den opstand een jaar uit te stellen. Tegen de meening in van Gendebien en Van De Weyer , tegenstanders van elk uitstel, besloot de fransche factie niet vóór midden September de revolutie te doen losbreken.
De reden was dat de troon van le Roi Louis Philippe erg wankel was. Hij had de troon van de Bourbon Charles X bezet in juli 1830 als een soort Koning die de principes van de Franse revolutie toegedaan was. Een revolutie die de vergroting van Frankrijk met het aanhechten van La Belgique zou verwezelijken! Napoleon III zou hem verjagen in 1848 om zelf de troon te bestijgen en La Belgique trachten te heroveren..,
DE NACHT VAN 25 AUGUSTUS.
In den nacht van 25 Augustus, na de opvoering van «La Muette de Portici» ontstonden, dank zij de Fransche opruiers, relletjes: er werden ruiten stukgeslagen, het patriciërshuis van den minister van justitie werd in brand .gestoken. De bij elke voksopstoot aanwezige plunderaars lieten zich niet onbetuigd: handelshuizen werden geplunderd, wapenwinkels opengebroken. Benden arbeiders gingen in de fabrieken de machines stukslaan, die ze aansprakelijk stelden voor de heerschende werkeloosheid. Den 26 Oogst had een vreemde opruier de fransche vlag op het stadhuis geheschen. Ducpétiaux.echter had ze dadelijk vervangen door de driekleur van de vroegere brabantsche omwenteling. De overheden lieten maar betijen en keken lijdzaam toe. Daarop besloten een aantal burgers over te gaan tot het heroprichten der burgerwacht; en, o wonder, de meeste Franschen -en wij hebben gezien dat zij in groot getal te Brussel gevestigd,waren -sloten er zich bij aan, ja, namen zelfs, daar zij oud-gedienden waren, de leidende plaatsen in. Aan het hoofd stond baron d'Hoogvorst. De feitelijke macht berustte reeds bij de kwartiergeneraal der burgerwacht de wettelijke overheden waren zonder invloed. Op 28 Augustus kwamen op het stadhuis te Brussel vijftig vooraanstaande personen bijeen om een adres aan den koning op te stellen waarin zij den koning bezweerden de eischen der Belgen in te willigen. Intusschen had koning Willem aan zijn twee zonen bevel gegeven met 6000 man naar Brussel op te marscheeren. Op verzoek van sommige Brusselsche leiders besloot de prins van Oranje zijn leger te Vilvoorde te laten en enkel van zijn staf vergezeld deed hij zijn intrede te Brussel. Hij werd echter ijskoud onthaald en allerwegen ging de kreet: Leve de vrijheid! In dezelfde dagen kwamen de Belgische gezanten uit Den Haag terug. Koning Willem wilde voorals nog van geen toegevingen hooren, maar hij beloofde toch een buitengewone vergadering der StatengeneraaI te zullen bijeenroepen voor 19 September. In een onderhoud met minister La Coste had Gendebien de onmiddellijke scheiding van België en Holland verdedigd en voorgesteld den prins van Oranje te laten uitroepen tot onderkoning of luitenant-generaal over het Belgisch landsgedeelte. In denzelfden zin luidde het advies van de leden der Staten-Generaal, die door den prins van Oranje op 3 September te Brussel werden ontvangen. Het was ook de zienswijze van den opperbevelhebber der burgerwacht, baron d'Hoogvorst, die tevens aandrong op den aftocht der troepen, die rond Brussel legerden. De prins was onnoozel genoeg om op dit voorstel in te gaan. Met zijn afreis steeg natuurlijk de durf der separatisten en der fransche woelmakers, te meer daar in menige provinciestad de anti-hollandsche elementen duchtig aan 't roeren waren. Uit Bergen, Namen en Doornik trokken honderden vrijwilligers naar de hoofdstad. Alleen Gent en Antwerpen, waar de grootnijverheid en de groothandel niet bij een oproer te winnen hadden en heel wat te verliezen, bleven rustig. Op 7 September kwamen 300 Luikerwaalsche vrijwilligers de Brusselsche opstandelingen vervoegen tot groote vreugde van de franschgezinde partij. Barricaden werden opgeworpen. Ook vele vreemdelingen, die te Brussel woonachtig waren, stelden zich ter beschikking van de leiders der revolutie en aldoor stroomden nieuwe Franschen toe, onder dewelke talrijke agenten der clubs van Parijs. De regeering van Louis-Philippe, die hoopte door een vredelievende houding zich te doen erkennen door de mogendheden, kwam niet tusschen te Brussel, te meer daar de om wenteling vroeger losgebroken was dan haar franco-belgische leiders voorzien hadden.en daar het fransche leger niet gereed was. Deze lijdzaamheid maakte Gendebien korzelig, die aan de koning van Frankrijk liet zeggen :dat Frankrijk hier 200.000 Belgen zou vinden, die bereid waren om de Rijngrens met geestdrift te verdedigen. Later, als Frankrijk gedwongen zal zijn oorlog te voeren, zullen wij vrede gesloten hebben met de Nederlandsche regeering en zal Frankrijk 60.000 Belgen te bestrijden hebben. Waarheidshalve moeten wij hier aan toevoegen dat sommigen onder dezen, die steun van Frankrijk verlangden, daarmede enkel het welslagen van den opstand wilden verzekeren, zonder van de vereeniging met Frankrijk te willen. Gendebien, het hoofd der Fransche partij, kwam nu met een nieuw voorstel op de proppen. Zijn plan om een voorloopige regeering samen te stellen vond gretig onthaal bij de notabelen, maar de volksvertegenwoordigers sloten zich, toen zij vernamen dat Gent en .Antwerpen niet roerden, bij dit voorstel niet aan. Op dit oogenblik scheen de bestuurlijke scheiding het meest kans te hebben, te meer daar adel, geestelijkheid en burgerij van inlijving bij Frankrijk niet weten wilde. Koning WiIlem kantte zich echter halsstarrig tegen elke scheiding en aan den anderen kant liet hij het leger werkeloos. Dit gemis van doordrijvendheid heeft de revolutie tot de overwinning geholpen.
DE COMMISSIE VAN OPENBARE VEILIGHEID.
Wij hebben hooger gezien dat voor 19 September een vergadering der Staten-Generaal belegd .was in Den Haag. De Belgische afgevaardigden gingen er heen: de revolutionnaire groep te Brussel verheug de zich over hun afreis daar hun gematigdheid tegen de vorderingen der omwenteling een hinderpaal opwierp. Gendebien deed een «commissie van open bare veiligheid» aanstellen met de uitdrukkelijke goedkeuring van het stadsbestuur. Maar, ondanks de bemoeiingen van de revolutionnaire groep, kreeg de commissie een vrij beperkte opdracht: Zij moest namelijk de trouw aan het Nederlandsch vorstenhuis verzekeren, het beginsel der scheiding tusschen Noord en Zuid handhaven en de openbare orde herstellen. Erger was dat de leden der 'commissie' op en top anti-hollandsch waren en meestal tot de fransche partij behoorden: Gendebien, Van de Weyer, Rouppe, Felix de Merode en Meeus. Zij ontzetten den procureur-generaal uit zijn ambt de gouverneur van Brabant, de burgemeester van Brussel en talrijke hoogere ambtenaren verlieten de stad. Driemaal dus waren de pogingen der liberale leiders om een voorloopige regeering aan te stellen, verijdeld door den tegenstand der gematigden, die een opene deur voor de verzoening wilden behouden. Intusschen was de zitting der staten-general geopend in Den Haag, waar heel wat verbittering tegen de belgische muiters zich lucht gaf. De belgische afgevaardigde, baron de Gerlache, moest door de politie tegen de woelige menigte beschermd worden. Tijdens het debat over de noodzakelijkheid om de nationale instellingen te wijzigen, vielen beiderzijds harde woorden. Na de troonrede van koning Willem verzocht de reeds vermelde «Commissie van openbare veiligheid» de belgische afgevaardigden Holland te verlaten. Deze laatsten gingen niet in op dit verzoek en verkozen te onderhandelen met den prins van Oranje. ,
Het nieuws wekte de verontwaardiging der revolutionnairen en de Luiker-waalsche vrijwilligers besloten een aanval te wagen op het stadhuis, waar de «commissie van openbare veiligheid» zetelde. Haantjes-vooruit, als Charles Rogier, Ducpétaux, Renard en de Fransche Niellon, Grégoire en Chazal hadden ondertusschen, in verstandhouding met Gendebien, het «Centraal verbond» gesticht, waar vooral Luikenaars, Luxemburgers en andere Walen hoogen toon voerden. Talrijke leden van dit verbond wilden de fransche vlag opsteken (16 Sept.) De agenten der fransche clubs, die sedert het straatoproer en elders lieten drinken en schinken, bezorgden wapens aan het gepeupel, dat, aldus in de mogelijkheid werd gesteld om zich van het stadhuis meester te maken en de bugerwacht te ontwapenen. Schrik sloeg om het hart der burgerij. Bang voor plundering zond zij aanstonds een vertoogschrift naar prins Frederic te Antwerpen om de terugkeer van het leger te vragen. In Den Haag scheen ook de wettelijkheid te zegevieren: het adres op de troon rede, dat zich uitsprak in belgischen zin, werd door de leden der Tweede Kamer aangenomen met 86 stemmen tegen 19; en de belgische afgevaardigden, bevreesd voor de regeeringloosheid te Brussel, drongen bij den koning aan opdat hij zonder verwijl zijn toevlucht zou nemen tot het geweld. In den nacht van 20 op 21 September ontving Prins Frederik te Antwerpen het bevel Brussel binnen te rukken.
DE SEPTEMBERDAGEN TE BRUSSEL. Had de prins onmiddellijk de stad aangetast, hij zou waarschijnlijk op weinig of geen tegenstand zijn gebotst. Hij was echter zoo naief officieel zijn intrede te Brussel aan te kondigen voor den 23sten en liet aldus aan de muiters den tijd om barricaden op te werpen en hulp te ontvangen, vooral uit Wallonië. De burgerij nochtans helde hoe langer hoe meer over tot overgave. De revolutionnaire kopstukken hadden; op een paar na, bij 't naderen van 't gevaar, het hazenpad gekozen. Op 21 September vluchtten Van de Weyer en Rouppe in allerijl naar Valenciennes in Frankrijk, waar zij in het «Hótel du grand Canard".aan Gendebien, Chazal en De Potter kwamen zeggen dat alles verloren was. Felix de Merode begaf zich naar zijn kasteel in Frankrijk en Rogier, bevelhebber der Luiker-waalsche vrijwilligers, liet zijn bende in den steek en ging zich in het Zoniênbosch verschuilen. De Franschen en andere vreemdelingen, als Don Juan van Halen, besloten toen de verdediging van de stad op zich te nemen, samen met de opgekomen boeren, de vrijwilligers uit Luik en het Brusselsche werkvolk en gepeupel. Den 23 September rukten de koninklijke troepen Brussel binnen; op den Vlaamschen steenweg werden zij door een barricade tegen gehouden. Zij concentreerden zich in de Warande en om het bloedvergieten te beletten alsook de verwoesting der stad. liet de prins het vuur staken. Na den taptoe verlieten de «kielen" hun barricaden om in de omliggende herbergen over hun heldendaden te gaan zwetsen en... prins Frederik stak geen hand uit de mouw alhoewel de barricaden voor het grijpen lagen ! Des nachts ging baron d'Hoogvorst den prins verzoeken de stad te ontruimen. Dit weigerde de prins maar hij zou zich tot een verdedigende houding beperken. En inderdaad gedurende de drie volgende dagen verlieten zijn troepen hun stellingen niet meer! Zoo weinig snapte Frederik den toestand dat hij nog hoopte “op de beteugeling der anarchie door de burgerwacht.” Den zelfden nacht, bij het nieuws van de “zegepraal” kwam Rogier terug, vrijwilligers uit Halle, Genappe, Waver, Nijvel en Binche kwamen zich.aanmelden. En de «leiders" uit het “Hôtel du grand Canard” kwamen zich opnieuw “aan het hoofdstellen”. . De blauwe kielen slopen in de patriciershuizen langs de Koningsstraat en de Wetstraat en vuurden van daaruit op de Hollandsche troepen. Alsdan liet de prins de stad onder vuur nemen, wat de burgerij uit hare onzijdigheid deed opschrikken. Om die goeie zielen dan bepaald tot de omwenteling te bekeeren richtte de Commissie, die sedert den Barrikaden-opstand op het stadhuis zetelde, een oproep tot de burgerij waarbij aan deze op logenachtige wijze werd kond gedaan als dat vanwege het Hollandsch legerbestuur aan de hollandsche troepen een tweedagenlange plundering was toegezeid ! Dit deed dan de patriottische maat overloopen en de bedrogen burgerij sloot zich bij de barricade-mannen aan.
DE VOORLOOPIGE REGEERING.
Op Zondag 26 September werd dan eindelijk een voorloopige regeering aangesteld, waarvan d'Hoogvorst, Rogier, lolly, Felix de Merode, Gendebien en Van de Weyer deel uitmaakten. Hun eerste werk was een oproep tot de belgische soldaten in het Nederlandsche leger, die zij van hun eed van trouw ontsloegen. Talrijke soldaten gingen op vaandelvlucht, zoodanig dat het leger met ontbinding werd bedreigd. Prins Frederik, vernemende dat in Henegouw, de garnizoenen één voor één opgelost werden door het vuur der revolutie, oordeelde dat herstel der rust tot de onmogelijkheden behoorde en trok er in den nacht van 26 Sept. met de stille trom vandoor. Tot groote verbazing der vrijwilligers lag des anderendaags de Warande verlaten. De overwinning verzoende natuurlijkerwijze alle partijen. De gematigden en de vreedzame burgerij die nog tien dagen tevoren den Prins gesmeekt had de stad te komen bezetten, sloten zich aan bij de revolutionnairen en het doelwit van allen was thans het leger naar Holland te drijven. Volgens Blok telden de Hollandsche troepen 750 dooden en 2000 gewonden, terwijl de opstandelingen 400 dooden en 1100 gekwetsten hadden. Het nieuws van den Hollandschen aftocht verspreidde zich als een loopend vuur: in de meeste steden grepen de inwoners naar de wapens, verjoegen de troepen en kwamen de rangen der Brusselsche overwinnaars vergrooten, Ook de geestelijkheid in Vlaanderen, die afgewacht had welke wending de zaken te Brussel zouden nemen, sloot zich thans bij de beweging aan. Het Hollandsche leger ging door de desertie der Belgen in weinige dagen tot ontbinding over . Terwijl te Brussel geweerschoten vielen hadden de Staten-Generaal in Den Haag eindelijk de bestuurlijke scheiding tusschen Noord en Zuid aangenomen. Koning Willem, na ontvangst van een Adres geteekend door vele aanzienlijke Belgen, stelde op 4 October den prins van Oranje aan het hoofd der Zuidelijke Nederlanden. Het denkbeeld der volledige afscheuring was echter in de laatste dagen fel opgeschoten. Wel hadden de Vlaamsche steden Gent, Antwerpen, St Niklaas en Dendermonde verzet aangeteekend tegen alle scheiding, zelfs tegen bestuurlijke scheiding. Het mocht niet baten. Op 4'October vaardigde het Hoofdcomiteit te Brussel,de uitvoerende raad van het voorloopig bewind, een decreet uit, waarvan artikel 1 luidde als volgt : "De Belgische provinciën, met geweld van Holland losgerukt, zullen een onafhankelijken staat vormen." En tegen einde October stond geen hollandsch:soldaat meer op belgischen bodem, met uitzondering van Antwerpen, waar generaal Chassé den:aanloop der belgische benden door zijn krachtdadig-optreden had gestuit en de citadel bezet hield. Zoo was door de herhaalde weifelingen van de Nederlandsche gezagvoerders een revolutie geslaagd, waarvan Vlaanderen het slachtoffer zou wezen.
DE BURGERWACHT ONTWAPEND.
Enkele korte inlichtingen over de diplomatische geschiedenis der omwenteling mogen hier nog volgen.
Noch noch Pruisen, noch Oostenrijk. voelden sympathie Voor de Belgische muiters. Frankrijk zag begrijpelijkerwijze met gejubel de ineenstorting van een staat die in 1814 opgericht was geworden als een slagboom tegen Frankrijk. Ook Engeland zag niet ongaarne de zwakking van een geduchten economischen concurent, die, in het bezit van dezelfde handels- en nijverheidselementen als Engeland. dit land op alle wereldmarkten een heftige mededinging had aangedaan, dank zij Vooral de ontzaglijke ontwikkeling der Nederlandsche Vloot. Engeland dan en ook de koning van Frankrijk, deze laatste niettegenstaande de revanche-partij in zijn land, besloten niet tusschen te komen in België. Deze beslissing was een koud stortbad op de vurige bemoeiïngen van Gendebien en van de fransche partij om toch hetzij rechtstreeks hetzij onrechtstreeks België aan Frankrijk te hechten. De andere mogendheden - het waarom hunner houding blijven hier buiten beschouwing - sloten zich na eenige weifeling bij deze opvatting aan. Het feit dat op 17 November de liberalen in Engeland' aan de regeering waren gekomen, met Palmerston aan Buitenlandsche Zaken, was koren op den Belgischen molen. Palmerston wist de leiding der onderhandeling en betreffende het Belgisch vraagstuk te bemachtigen en stuwde ze naar zijn doel dat tweevoudig was: eenerzijds de inlijving van België bij Frankrijk te beletten en anderzijds België onder een Engelschgezinden koning tot een onafhankelijken staat, los van Holland, te stichten. Gendebien, het meer genoemde hoofd der fransche partij in België, liet echter nog niet los.
De fransche koning Louis-Philippe weigerde in te gaan: op de voorstellen van den franschgezinden Waalschen advocaat. Hij weigerde zelfs zijn zoon, den hertog van Nemours, aan de Belgen als koning te geven en verklaarde, uit vrees zijn eigen troon kwijt te spelen, den vrede en niets dan den vrede te willen. De fransche gezant te Londen, de listenrijke Talleyrand en de Engelsche minister van buitenlandsche zaken, Palmerston, kwamen op 14 December tot éénzelfde standpunt: dat namelijk het koningschap van Leopold van Saksen-Coburg en zijn huwelijk met de dochter van Louis-Philippe het eenige middel was om iedereen tevreden te stelen. Op 20 December werd dan door de gezanten der mogendheden "het protocol onderteekend waarbij, tot verwondering van beide partijen, het Rijk der Nederlanden ontbonden werd verklaard". Wel protesteerde koning Willem maar de gezanten lieten zich daaraan weinig gelegen daar zij wisten dat niemand in Holland de hereeniging met België wenschte. De franschgezinde groep te Brussel liet het ook nog niet tot rust komen. Gendebien, reeds herhaaldelijk afgescheept door de fransche regeering, schreef aan zijn ambtgenooten van het voorloopig bewind «dat het beste plan was de vereeniging met Frankrijk uit te roepen, om aldus Louis-Philippe bij de Mogendheden in verdenking te brengen en hem te dwingen partij te. kiezen voor de Belgen en desnoods met de Belgen... Ook Van de Weyer drong nog aan bij Louis-Philippe opdat hij aan zijn zoon, den hertog van Nemours, toelating zou geven om de belgische kroon te aanvaarden. Aan Firmin Rogier werd opdracht gegeven aan de fransche regeering te vragen of, in geval de Belgen de aanhechting bij Frankrijk vroegen, zij de Belgen zou steunen. En op Gendebien's raad dreigde het Belgisch Voorloopig Bewind .op 31 December de Conferentie te Londen met het uitroepen van de vereeniging van België met Frankrijk. De sluwe fransche gezant ter Londensche Conferentie, Talleyrand, die bij het afzien van de aanhechting, toch een vermeerdering van grondgebied hoopte te verkrijgen, bracht allerlei slinksche voorstellen te berde: nu eens stelde hij voor Saksen aan Pruisen te geven, terwijl de koning van Saksen België in ruil zou krijgen en het Rijnland bij Frankrijk zou worden gevoegd; dan weer kwam hij met het voorstel vóór den dag Luxemburg of Philippeville en Mariembourg aan Frankrijk af te staan. Palmerston echter weigerde een duim gronds te geven (5-9 Januari 1931). Kort daarop kondigden de vijf mogendheden de altijddurende onzijdigheid van België af. Talleyrand, bewust ervan dat deze maatregel een tegen Frankrijk gerichte waarborg was, had zich heftig geweerd om ook Luxemburg tot onzijdigheid te verplichten of zooniet dan toch Philippeville en Mariembourg voor Frankrijk te verkrijgen; hij kon echter den tegenstand, vooral van Palmerston, nietoverwinnen.
OP ZOEK NAAR EEN KONING.
Hoe groot de franschelarij was in de belgische kringen blijkt nog uit volgen feit: Het Belgisch Nationaal Congres, dat intusschen bijeengeroepen was en zich moest uitspreken over de koningskeuze, besloot de conferentie te Londen, waaraan de onafhankelijkheid van België toch goeddeels te .danken was, niet te raadplegen, wel echter besloot het Congres, met 80 stemmen tegen 75 bij den franschen koning Louis-Philippe te rade te gaan. Niettegenstaande de aanvallen van de annexatie partij in de fransche Kamer, verklaarde de fransche regeering dat zij niet zou toestemmen in de annexatie van België, dat zij evenmin de kroon van België voor den hertog van Nemours zou aanvaarden, maar ook dat zij de keus van den hertog van Leuchtenberg ,deze was de lieveling der Napoleonisten, niet.zou erkennen.Om Louis-Phlllppe van houding te doen veranderen verzonnen de franschgezinden toen volgende list: Zij besloten de candidatuur van den hertog van Leuchtenberg door te drijven om aldus Louis-Philippe te dwingen zijn toestemming te verleenen aan de verkiezing van den hertog van Nemours. En werkelijk de list scheen te slagen. Op 28 Januari liet Louis-Philippe zeggen dat hij de kroon voor zijn zoon zou aanvaarden. Bij het votum op 3 Februari 1831 werd de hertog van Nemours met 97 stemmen tot koning der Belgen uitgeroepen, tegen 74 aan Leuchtenberg en 21 aan Karel van Oostenrijk. De Vlamingen hadden t' meerendeels gekozen voor Leuchtenberg terwijl de Walen zich voor den zoon van den koning van Frankrijk hadden uitgesproken. Maar sedert 1 Februari had de Londensche Conferentie, bij geheim protocol, de hertogen van Nemours en Leuchtenberg uitgesloten, en de fransche gezant, die eerst Palmerston had gepolst nopens de verkiezing van den hertog van Nemours, en met bedreigingen was afgewezen, had dit besluit moeten onderteekenen Daar stond België weer zonder koning '! De aanzienlijkste leden van het Nationaal Congres gaven toen den raad een regent aan te stellen, in afwachting dat de fransche politiek wat meer durf zou krijgen.
TIJDENS HET REGENTSCHAP.
De regent, de Luikerwaal Surlet de Shokier, regeerde als was hij hier goeverneur van Frankrijk : hij streefde er naar, hierbij geholpen door zijn ministers, aan de handelingen zijner regeering een eenzijdig fransche strekking te geven, bij zooverre dat de Engelschman Palmerston hem erop wees hoe weinig eervol die afkeer voor de Belgische onafhankelijkheid was. Zoo erg was trouwens de regeeringsloosheid dat de Conferentie te Londen ernstig aan verdeeling van België begon te denken. De partij van het Vereenigde Koninkrijk der Nederlanden, de orangisten lijk men ze toen noemde, stak het hoofd op te Gent, te Antwerpen en te Maastricht. . Daarop stichtte Gendebien op 23 Maart te Brussel met behulp van de regeering, de «Association nationale» die een soort van schrikbewind over het land deed heerschen en om oorlog riep tegen Holland. De nieuwe belgische staat beleefde toen bange dagen. Lord Ponsonby, de Engelsche gezant trachtte baron Van der Smissen tot een opstand ten voordeele van den prins van Oranje aan te zetten. Het mislukte echter door het krachtdadig optreden van kolonel Clump (25 Maart 1831). Gent was het middenpunt der Orangisten: de oppositie had er reeds tweemaal de Orangisten naar het stadhuis gestuurd en tweemaal had de belgische regeering den gemeenteraad ontbonden.
De regeering had te Gent en te Antwerpen den staat van beleg verklaard. De Orangisten aldaar waren voor het meerendeel grootnijveraars en groothandelaars. Patroons en arbeiders stonden scherp tegenover mekaar en dit werd nog erger door het stilvallen der getouwen wegens de breuk met Holland. Die werkloozen werden nu, veelal nog opgehitst door .de patriotische vereenigingen, losgelaten tegen de orangisten, terwijl de politie liet gebeuren. Er bestond een soort geheime overeenkomst tusschen de. belgische gezagvoerders en de plunderaars, onder dewelke zich talrijke betaalde of betalende Franschen bevonden. Begin April was de toestand zóó dat de Congres leden, vreezende dat de oorlogsgezinden van de «Association Nationale»- de overhand zouden nemen dank zij de zwakheid van den regent, en anderzijds onzeker over den uitslag der verkiezingen die wellicht de Orangisten de meerderheid zou bezorgen, hun ontslag weigerden te nemen en besloten
in Mei opnieuw te vergaderen, aldus een staatsgreep plegende ( 12 April). "
(België werd in 1830 in illegaliteit geboren.Verklarende nota ingevoegd in dit origineel document)
België werd in 1830 in illegaliteit geboren
Daarvan waren de stichters van de nieuwe staat zich terdege bewust. De Luikse jurist Joseph Lebeau, een van de leiders der Belgische opstand, verklaarde tijdens het Nationaal Congres dat er geen onafhankelijkheidsverklaring moest komen om het bestaan van België te legitimeren. "De bajonetten hebben gesproken. Teksten zijn niet nodig," aldus Lebeau. Het doel van de revolutionairen was rattachisme bij Frankrijk. Dus moest, stelde de racist Charles Rogier, "de taal van de Vlamingen worden uitgeroeid" en "het Germaanse element in België worden vernietigd." Toen het er bij de verkiezingen in april 183I op leek dat de pro-Orangistische partijen de meerderheid zouden behalen, pleegde het Voorlopig Bewind bijgevolg een staatsgreep. * Er kwam een langdurig terreurregime. "Het plunderen van de huizen van Orangisten, hoewel betreurenswaardig, is een vreselijke noodzaak om de vijanden van de publieke orde te onderdrukken," zei minister van Justitie Lebeau in 1834. Ook Leopold van Saksen-Coburg, de Duits-Britse prins die de Belgische revolutionairen tegen hun zin was opgedrongen, werd van meet af aan duidelijk gemaakt waar in België de prioriteiten lagen. Hij moest niet denken, zo dreigde Alexandre Gendebien in maart 1834 in de Kamer, dat hij de belangen van Wallonië kon opofferen aan die van "het Orangistische Antwerpen". Gendebien was kwaad omdat de eerste Belgische spoorlijn niet in Wallonië werd aangelegd. "Houd er rekening mee," aldus Gendebien tot de vorst, .'dat wij u desnoods de taal van het geweld zullen laten verstaan." De koninklijke familie hield er sindsdien rekening mee. * Omkoperij Leopold I was een briljante machiavellist. Hij wist zeer goed dat hij het staatshoofd was van een artificiële natie. Naar het einde van zijn leven toe deed het hem zelfs wanhopen. '"Vader blijft herhalen dat niets het land samenhoudt en dat het niet kan blijven bestaan," zo schreef Filip, de Graaf van Vlaanderen, in het voorjaar van 1865 aan zijn broer, kroonprins Leopold. * De eerste Coburg-koningen maakten corruptie tot fundament van België. Vaderlandsliefde is in België, zoals in alle artificiële naties, uitsluitend een liefde voor de eigen portemonnee. De rattachisten die de revolutie van 1830 hadden gemaakt kregen betrekkingen en vergoedingen die te verleidelijk waren om te weigeren. Eén voorbeeld: de 22-jarige Felix Chazal, een felle Bonapartist, ontving een jaarinkomen dat 23 keer zo hoog was als dat van een onderwijzer. Hij verkoos op slag België boven Frankrijk. Zelfs Vlaamsgezinden konden gekocht worden. Jan de Laet werd in 1863 in de Kamer verkozen voor de flamingantische Meetingpartij... Hij legde als allereerste parlementslid de eed in het Nederlands af. Daarna sprak hij enkel nog Frans. Het regime betaalde hem 100.000 toenmalige franken {zo'n half miljoen euro) aan smeergeld. Zo leerde zelfs De Laet van België houden. * Toch was corruptie als basis,van een staat een wankel fundament. Daarom had België een ideologie nodig waarmee goedgelovige zielen kon worden wijsgemaakt dat Belgisch patriottisme een deugd was, in plaats van een ondeugd. Die ideologie, het belgicisme,ontsproot in 1897 aan de pen van de Waalse antisemiet Edmond Picard. Tussen twee vuige anti-joodse schotschriften ("La revision des origines du christianisme" en "L'Aryano-Sémitisme") in, schreef hij "L'ame belge." De Belgen waren geen twee volkeren, aldus Picard, maar "één ras," en hoorden dus samen in één land. Henri Pirenne werkte de ideeën van Picard verder uit. Hij herschreef de hele geschiedenis in functie van het belgicisme en verzon de idee dat Vlaanderen "altijd tweetalig" was geweest, maar Wallonië niet. Bijgevolg diende Vlaanderen altijd tweetalig te blijven, maar hoefde Wallonië dat niet te worden. (een Waalse historicus schrijft het volgende vandaag:II. Une mal aimée de l'Histoire
En Belgique, comme dans beaucoup de pays, la conception et l'enseignement de l'histoire ont été intimement liés à une certaine idée du patriotisme : on voulait montrer que la Belgique présentait un caractère d'unité foncière; la Belgique était une nécessité de l'histoire et il fallait bannir tout ce qui mettait l'accent sur les différences. Cette tendance se précisa surtout à l'extrême fin du XIXe siècle. Edmond Picard, en 1897, croit découvrir "l'âme belge" - "l'âme belge existe puisque je la sens"; selon le célèbre avocat, une évidence historique s'impose, "le caractère indestructible de la Belgique, cette nécessité mystérieuse que rien n'a pu détruire". Publiée à partir de 1899, l'Histoire de Belgique d'Henri Pirenne donne un contenu scientifique, ou du moins considéré comme tel, à l'affirmation péremptoire de Picard; l'historien verviétois, professeur à l'Université de Gand, croit pouvoir démontrer qu'il existe un "peuple belge" depuis le Moyen Age, bien avant les ducs de Bourgogne par ailleurs glorifiés pour leur action centralisatrice; l'unité nationale, et c'est un cas exceptionnel clame Pirenne, a donc précédé chez nous l'unité de gouvernement. Le “phénomène belge" si l'on en croit l'illustre historien est un savant mélange d'influence romane et d'influence germanique; la Flandre, province bilingue dès le Moyen Age, en est le meilleur exemple et c'est ce qui explique que l'Histoire de Belgique de Pirenne soit construite autour de la Flandre qui a vu se former une "civilisation originale".
Histoire et patriotisme Cette vision unitariste de l'histoire fut bientôt confondue avec le patriotisme car elle rencontrait un besoin. Diverses raisons expliquent, en effet, la consolidation de l'amalgame au début du XXe siècle. Le mouvement flamand affermissait ses positions; les Wallons commençaient à réagir et il en résultait inévitablement une tension entre communautés. On voulut donc donner aux fêtes qui marquèrent les septante-cinq ans de l'indépendance en 1905 un caractère particulièrement grandiose et l'on s'empressa d'utiliser à des fins politiques les thèses de Pirenne; il fallait raviser la flamme patriotique. N'oublions pas non plus que dans les années qui suivirent, la tempête souffla sur la scène internationale; la défense du sol natal figura au premier chef des préoccupations à la veille de la guerre 1914-18; on craignait pour la Belgique les conséquences d'un affrontement entre le coq gaulois et l'aigle flamand. )
(einde verklarende nota ingevoegd in origineel document) Prof.Lode Wils van het Davidsfonds onderschrijft de stellingen van H.Pirenne Ook oud-minister Marc Eyskens glorifieert la Belgique dat volgens hem misschien niet democratisch aan de macht kwan maar sind de 1900, dus door de twingste eeuw heen steeds door een democratisch gekozen regering ge ruggesteend werd.
Les Cerises Belgiques
LEOPOLD VAN SAKSEN-COBURG TOT KONING VERKOZEN
Onder het tweede ministerie van den regent ging men, daar de fransche druiven te groen waren, dan over tot een nieuwe koningskeus en bood de kroon aan den veertigjarigen weduwnaar van de kroonprinses van Engeland, Leopold van Saksen-Coburg Deze aanvaardde op voorwaarde dat het Congres het verdrag der XVIII art., dat in Belgisch opzicht een heele verbetering beteekende op het protocol van 20 Januari, zou aannemen. Bij zijn tócht van Oostende naar Brussel werd hij feestelijk onthaald. Te Gent echter was het onthaal zeer koel Leopold's verkiezing Was een triomf voor de Engelsche diplomatie. Maar door de scheuring van het schoone Rijk der Nederlanden was dit ook voor de fransche politiek; wel moest deze tegen haar wil, de onafhankelijkheid van Bergië erkennen, maar Talleyrand en vele Franschen gaven nog hun hoop op een latere inlijving niet ver1oren. Reeds in April had Talleyrand bij protocol de slechting der vestingen bekomen, die door de Sainte-Alliance in 1815 op de Zuiderlijke grenzen van België waren opgericht.
DE TIENDAAGSCHE VELDTOCHT.
En toen koning Willem het verdrag der XVIII artikelen weigerde te onderteekenen en het Belgisch leger versloeg in den tiendaagschen veldtocht kwam een fransch leger, door koning Leopold geroepen, opdagen, om het jonge franschgezinde staatje te steunen. Gezien de overmacht der Franschen sloot Oranje een overeenkomst waarbij zijn leger over de grens terugtrok. Had koning Willem bij het begin van den oproer dezelfde krachtdadigheid aan den dag gelegd, waarschijnlijk was de fransch-waalsche toeleg nooit met welslagen bekroond geworden. België zou echter zijn nederlaag duur betalen. Reeds op 11 Augustus had de fransche gezant Talleyrand zich op de conferentie te Londen smalend uitgelaten over de Belgen: «Leopold was een armzalig wezen en de Belgen een hoop vagebonden, de Onafhankelijkheid onwaardig.Een zelfstandig België was onmogelijk en de eenige oplossing was het te verdeelen.» Palmerston zond echter een ultimatum aan Frankrijk met verzoek om dadelijk zijn troepen uit België terug te trekken. en Louis-Philippe kon niets anders dan gehoorzamen. Op verzoek van Léopold bleven hier evenwel enkele duizenden Fransche soldate n om mede te werken aan de herinrichting van het Belgisch leger, dat sedertdien een model van verfransching werd en is gebleven. Op de conferentie te Londen werd het verdrag der XVIII artikelen thans gewijzigd door het verdrag der XXIV artikelen, waarbij aan België heel wat zwaardere voorwaarden werden opgedrongen
*
Een Frans leger van 90000 manschappen trok België binnen om de 4000 'Hollanders' uit de Antwerpse citadel te verjagen. En dat op verzoek van een wanhopige machteloze Duitser die bijna Prins gemaal van een Engelse Koningin geweest was of Koning van Griekenland en nu regeerde over een moestuintje in Europa waar hij de meerderheid van de bevolking niet kon verstaan en zijn schoonvader (een samenvoegen van Frankrijk en Belgie onder een troonopvolger was het doel van het huwelijk) in Frankrijk verzocht tegen alle internationale verdragen in een leger Fransen te sturen om België af te scheuren met geweld.
Wie was de werkelijke baas?
Jonge Belgicistisch prins de la nature met ontblootte kroon en met lid van gesteld lichaam!
(wat een officieel taal Belgicisme is of het Vlaams van Francofonen)
De Hollandse druppel die de Belgische beker deed overlopen (zo beweren de Franstaligen) was dat Willem I in navolging van de Jakobijnse traditie van de Franse Revolutie (een staat, een volk, een taal) het Nederlands als bestuurtaal verplicht maakte. Nederlands was de taal van 4/5 de van de bevolking!
Vlaamse boeren die konden lezen noch schrijven tekenden met een kruisje een petitie om het Frans te behouden op aandrang van hun Katholieke parochiepriesters. En zo komen wij dan tot vandaag aan de Belgische Gestelde Lichamen met ontblote kronen............ Niet lachen a.U.b. 1518, "Onse ghemeene Nederlandse Tale”.
lees verder in Portici het spannend verhaal Op 16 oktober riep de Prins van Oranje vanuit Antwerpen de onafhankelijkheid van België uit. Eigenlijk zou dat de Belgische feestdag moeten zijn.
10-03-2007
Vlaanderen
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN
5-Vlaanderen
Uit het archief. Een boekje verschenen in het jaar 1930. België's Eeuwfeest!
Vlaamsche Lezer Dees jaar 1930 viert de Belgische staat zijn honderdjarig onafhankelijk bestaan. Ook de Vlamingen werden uitgenoodigd tot deze Belgische Kermis. Uit de volgende bladzijden zult gij vernemen -of wij, Vlamingen, redenen hebben om op die uitnoodiging in te gaan. Lees en overweeg. 1830 1930
De Leo Belgicus, Le Lion Belgique, De Nederlandse Leeuw wordt de prooi van de buitenlandse politiek.
(History of the lion map INGELAST IN DE OORSPRONKELIJKE TEKST The lion map's birth was not accidental and its development has been conspicuous; this in itself confirms its symbolic significance. There are four main versions: The first version We owe the original first version, of around 1579, to the Austrian Michael von Aitzing (Aitsinger, Eyzinger, Eytzing). In 1583 it was inserted into the book De Leone Belgico (Map I) that Von Aitzing wrote on the war of independence of the Netherlands, shortly after the Florentine Ludovico Guicciardini had published his work on the same topic. In the preface to his book Von Aitzing put forth his motives for choosing this particular title and for inserting the lion map. His basic idea is clear: the lion as a symbol of strength and bravery in its heraldic representation: 'Ego vero, Salomonis illius sapientissimi, qui leonem ad nullius pavere occursum, sed fortissimum esse bestiarum asserit, sententiam considerans; praeterea et ex Julii Caesaris commentariis, Belgas omnium fortissimmos animadvertens, Belgio non absque ratione, leonis formam inducere visus sum. Maxime cum laudatissimae memoriae Carolus Quintus Imp. Vel hoc etiam nomine Belgium aliquando in regni fastigium evecturus, nominandum deliberaverat esse regnum leonum; ob id forte quod fere omnes provinciae illae leonibus insignantur. Quare, ut primo quoque intuitu, non solurn totam inferiorem Germaniam sub totius alicuius leonis forma, verum singulas etiam regionum partes, sub singulis leonis ipsius membris conspiceres, diligenter elaboravi; armisque suis atque insigniis manu elegantissima Francisci Hogenbergii expressis ordine atque loco suo quaeque collocavi, non minore, ut spero, gratia quam is qui totam Europam, in virginis reginae a Lusitania coronatae formam, aliquando redactam Imperatori eidem Carolo, in Italia presentavit totique postea mundo communicavit'
(EINDE INGELASTE TEKST)
HET VOORSPEL. VLAANDEREN DOOR DE EEUWEN HEEN. In sinds de verovering door Julius Caesar langzamerhand geromaniseerde gebied van Maas en Schelde, het lage bosch- en broekland bij de Noordzee kwamen in de eerste eeuwen der christelijke tijdrekening de Germanen zich vestigen; Franken, Friesen en Saksen. Van dien tijd dagteekent de germaansch-romaansche taalgrens, die ten huidigen dage den Belgischen Staat in twee helften verdeelt: benoorden het Kolenwoud, waarvan het Zoniënbosch b.v. Nog een overblijfsel is, sprak men hoofdzakelijk Frankisch, terwijl ten Zuiden, romaansche dialecten, afkomstig van het volkslátijn, heerschen bleven. Een deel dezer Franken zakte af naar de Somme en later naar de Seine en de Loire en stichtte er het koninkrijk der Franken, waaruit het moderne Frankrijk zou ontstaan Deze Frankische veroveraars, klein in aantal, gingen weldra op in de meerbeschaafde inheemsche bevolking. Toen daarna onder de opvolgers van Karel den Groote het Rijk der Franken in den loop der 9e-eeuw gesplitst werd in Duitschland en Frankrijk, kwam een deel van het huidige Vlaanderen, n.l. Het grootste deel van Oost- en West- Vlaanderen, onder de Fransche Kroon; de overige Vlaamsche gewesten en Noord-Nederland behoorden tot het Duitsche Rijk. Aan beide zijden der Schelde ontwikkelden zich echter, dank zij de zwakheid der centrale regering, en in Frankrijk en Duitschland, half-onafhankelijke staatjes, waaronder vooral het graafschaft Vlaanderen en het hertogdom Brabant dienen vermeld. In Frankrijk was ondertusschen de macht van den koning zienderoogen gaan stijgen. Waar.'s konings macht eertijds deze zijner groote leenmannen al niet ver overtrof, voerden zij nu, in die in onze gewesten. Einde 13e eeuw hechtte Philips12e en 13e eeuw een politiek van verovering, ook de Schoone de parel van het graafschap Vlaanderen aan de Fransche Kroon. In dit begeerde Vlaanderen waren machtige steden gerezen: Brugge, Gent, Ieper, steden van volders en van wevers, die de wereldmarkt van toen overstroomden met de Vlaamsche wollen lakens. Met den bloei der nijverheid en den aanwas der arbeidersbevolking groeide de 'volksbeweging', die de macht in de gemeente uit de handen der patriciërs rukken wilde, tot een zegepralende macht. Op het veld te Groeninge werd de veroveringszucht der Fransche koningen verpletterd door de kleine lieden uit Vlaanderen, aangevoerd door enkele den graaf van Vlaanderen trouw gebleven edellieden. Daar werd het zaad gestrooid eener eigene Nederlandsche beschaving. Heel de veertiende eeuw door woedde de kamp. Vlaanderen was het bolwerk der nieuwe gedachte : de regeering door en voor het volk. Een heldhaftig gebeuren doet zich op voor onze oogen : het kleine graafschap Vlaanderen houdt het vol tegen de machtige Fransche koningen in een strijd, die door Professor Pirenne geroemd wordt als een der meest grootsche en bewonderenswaardige episoden in heel de geschiedenis der Middeleeuwen. De namen des Artevelden leven nu nog in het hart der Vlamingen . Prachtige kerken en stadhuizen, stoere hallen en belforten rijzen nu nog in onze oude steden, adelbrieven onzer trotsche Vlaamsche gemeenten. Ophet einde van de 14e eeuw , kwam, door het huwelijk van de eenige dochter van den graaf van Vlaanderen met den hertog van Boergondië, een fransch vorstenhuis zich vestigen .in ons land. Met geduld, list of geweld wist het zich op te dringen aan de eene Nederlandsche provincie na de andere : Brabant, Henegouw, Holland en Zeeland. En wanneer Keizer Karel Gelderland en de overige Noord-Oostelijke provinciën der Nederlanden verovert. staan de zeventien provinciën der Nederlanden, met behoud evenwel van een ruime autonomie, onder de heerschappij van één vorst vereenigd. Voor de kunst was die tijd er een van schoone bloei. Vlaanderen en Brabant waren als het hart der Nederlanden, "van waaruit alom alover de Nederlandsche gouwen leven en licht van wetenschappen schoonheid stroomen ging". Daar, te Leuven. rees de eerste universiteit in onze gewesten. Juweelige stadhuizen, als daar zijn te Leuven en te Brussel, het steenen borduurwerk van de 0. L. Vrouwentoren te Antwerpen, de Europa-door-vermaarde schilderschool der Nederlandsche primitieven, met Van Eyck en Memlinc omkransten den Vlaamschen naam met hoogen luister.
Zoo talrijk en zoo bloeiend waren er de steden dat de Spanjaards, die naar hier werden gezonden, En de Italiaan Guicciardini in zijn «Beschrijving van alle de Nederlanden> schrijft geestdriftig: «Dit landt wordt een haven stapel ende marckt van gantsch Europa, jae, soo men segt, van de gantsche werelt van Oost tot West. En verder nog getuigt dezelfde dat er aan deze zijde der Alpen, met uitzondering van Parijs, geen rijker noch machtiger stad was dan Antwerpen, waar zich sedert het verzanden van het Zwin en het verval van Brugge, de handel der Nederlanden samengetrokken had. Een prachtige toekomst scheen boven de Verenigde Nederlanden te gaan lichten. De godsdienstoorlogen der 16e eeuw kwamen, deze schoone toekomstmuziek oplossen in felle dissonanten. Wel scheen het een tijd alsof al de Nederlandsche provinciën, waar het volk in groote meerderheid den alouden Roomsch-katholiekengodsdienst was trouw gebleven, het zouden vinden om hand in hand de Spaansche dwingelanden te verdrijven. Maar het calvinistische schrikbewind, te Gent bv de opdrang der Spaansche legers en de afval der Waalsche malcontenten maakten dat de zuidelijke Nederlanden weder moesten bukken onder de wet van Spanje, terwijl daarentegen de Noordelijke provinciën zich nauwer samensloten in de Unie van Utrecht -die evenwel nog werd geteekend door de meeste steden van Vlaanderen en Brabant -in den strijd voor de onafhankelijkheid voortzetten. Het einde van de strijd was de stichting van de onafhankelijke republiek der Vereenigde Noordelijke Nederlanden. Aan dezen nieuwen staat viel dra een heerlijke toekomst te beurt. Niet het minst dank zij de cultureele en economische bijdrage van talrijke hoog ontwikkelde Zuid-Nederlanders ging de 17e eeuw in Holland schitteren als de gulden eeuw. Het kleine Nederland werd een koloniale en zeevarende mogendheid; kunsten en-- wetenschappen stegen tot hoogen luister. Ook de Zuidelijke Nederlanden kenden nog, onder de aartshertogen Albrecht en Isabella, een schoone bloei. De school van Rubens veroverde Europeesche vermaardheid; onze metsers en beeldhouwers stonden aan de spits, de tapijten van Brussel en Oudenaarde pronkten aan alle hoven. Maar met de terugkeer van ons land onder den scepter der slappe Spaansche vorsten, treedt een verval in, dat heel de 17e en 18e eeuw blijft voortduren. De troepen der Hollandschen republiek, eerst in verbond met de Fransche legers, en daarna, tijdens de regeering van Lodewijk XIV, als tegenstanders der Fransche legermacht, vertrappen ons land. Door de vrede van Munster (1648) hadden de Amsterdamsche kooplieden de sluiting van de haven van Antwerpen weten te bezegelen. Het bareelentractaat in 1715 -toen de Zuidelijke Nederlanden reeds onder Oostenrijksch bewind stonden kwam nog de vrede van Munster bezwaren. Laten wij hier een oogenblik de Noord-Nederlandsche geschiedschrijver, Professor Geyl, aan het,voord: «Daar de nieuwe Oostenrijksche regeerder waarschijnlijk maar half belang zou stellen in de verdediging van zijn Nederlanden, werd aan Holland het recht gegeven om garnizoenen te leggen in een aantal Belgische steden op de Fransche grens. In de praktijk had Holland nooit veel voordeel van deze regeling, die de Belgen evenwel zeer griefde. Maar veel erger waren de ekonomische-, bepalingen van 1715 en hier exploiteerde en profiteerde Engeland samen met Holland. België werd stelselmatig en onbeschaamd opgeofferd aan de handelsbelangen van de twee zeemogendheden. Het is een diep treurige en onverkwikkelijke geschiedenis. We mogen natuurlijk niet vergeten dat de 18e eeuw onze opvattingen van internationale moraliteit niet kende. Nochtans moeten wij daarom niet trachten deze snoode en onverdedigbare regelingen te verdedigen. Zij waren volkomen onverdedigbaar. » Een paar feiten mogen volstaan om de diepte van het economisch verval te peilen: In het weleer zoo ijverige Gent telde men in 1700 nog 12 weefstoelen. voor laken. De haven van Antwerpen werd in een tijdsverloop van 147 jaar door 62 schepen aangedaan, dit is nog niet één schip om de twee jaar. Na een periode van opluchting onder Maria Thersia werden onze gewesten op het einde der eeuw veroverd door de fransche revolutionnaire legers. Nevens een aantal voordelen, als de opheffing van verouderde standsvoorrechten, de vrijheid der Antwerpsche haven, de opbloei der weefnijverheid te Gent, bracht het nieuwe bewind nieuwe kommer. Onze kunstschatten werden naar de Parijsche muzea weggevoerd, de godsdienst werd vervolgd, de volkstaal werd stelselmatig uitgeroeid en er mochten geen Vlaamsche bladen verschijnen, tenzij vergezeld van een Fransche vertaling! Onze jongelingenschap werd opgeeischt door de conscriptie om op de slagvelden van Europa Napoleon's machtshonger te helpen verzadigen. In de Kempen, in Klein-Brabant en het Hageland haakten onze boeren hun roer van de berookte zolderingen, maar hun opstand werd in het bloed gesmoord te Hasselt. Laten wij hier nog aan toevoeren dat ook Holland, enkele jaren na België, ingelijfd was geworden bij het Fransche keizerrijk. De smadelijke aftocht van zijn legermacht uit Rusland beteekende voor Napoleon, die lange jaren Europa had beheerscht, het begin van het einde. Wel poogde de Fransche keizer met frische troepen den aanval der verbondene Europeesche mogendheden te keeren. Waar echter tot nog toe de strijd er een was geweest van koning tot koning en niet van volk tot volk, werd het thans meer een nationale oorlog: in den slag bij Leipzig (1813),door de Duitschers de veldslag der volkeren geheeten, moest Napoleon het onderspit delven. HET VEREENIGDE KONINKRIJK.. In Holland schudde het volk reeds in 1813 de fransche heerschappij af, nog vóór de legers der verbondenen de Hollandsche grenzen hadden overschreden. Willem van Oranje, de zoon van de laatste stadhouder die uit het land was gedreven in1795, kwam terug onder het gejuich der bevolking. De onafhankelijkheid van Holland werd door de Verbondenen erkend. In België echter brak geen opstand uit. Men wachtte er lijdzaam tot de Bondgenooten de Franschen verdreven. Velen immers hadden naar Frankrijk leeren opzien als naar hun vaderland. Wel voelde de meerderheid niet veel voor het fransche stelsel maar er. was geen sterk nationaal gevoel en men wist eigenlijk niet al te best wat aan te vangen. Nog vóór hij bezit had genomen van de Hollandsche kroon had Willem van. Oranje van de Engelsche regeering de toezegging gekregen van een «vergrooting van grondgebied». De onderhandelingen werden verder gevoerd en het besluit was dat nagenoeg heel de Oostenrijksche Nederlanden, alsook het voormalige prins-bisdom Luik vereenigd werden met Holland. Op de conferentie te Londen werd door de mogendheden beslist dat die vereeniging innig en volkomen moest zijn: beide landen zouden een eenheidsstaat vormen, geregeerd door koning Willem volgens de reeds in Holland aangenomen grondwet, die thans zou gewijzigd worden volgens de nieuwe omstandigheden. De Conferentie verzekerde aan alle godsdiensten gelijke rechten en bescherming, aan alle burgers gelijke benoembaarheid tot de openbare ambten. Met een gunstig oog liet de Vereeniging zich niet aanzien. TEGENSTELLINGEN TUSSCHEN NOORD EN ZUID. De Hollandsche provinciën, trotsch op hun verleden en op hun huidige intellectueele meerderwaardigheid, keken zoo wat van uit de hoogte neder op het Zuiden, dat daarenboven voor het gevoel van de overheerschende calvinisten uit het Noorden, het gebrek had... roomsch-katholiek te zijn. Met uitzondering van koning Willem en ettelijke zijner raadslieden tel~men in Holland geen voorstanders van de Vereeniging. Die waren trouwens al evenmin te vinden in België: geestelijkheid en adel verlangden veeleer de terugkeer van het Oostenrijksch bewind, dat, naar zij hoopten, den stand van zaken van vóór de fransche omwenteling, zou herstellen. Daarnevens was er, lijk de Oostenrijksche zaakgelastigde reeds schreef in 1815, een groote fransche partij, die de hereeniging met Frankrijk wenschte en door dit land gesteund werd: aanhangers van den nieuwen liberalen tijd, oud-soldaten en gewezen ambtenaren van Napoleon, Franschen, die vóór de vervolgingen, ingespannen tegen de oud-revolutionnairen en bonapartisten, Frankrijk waren ontvlucht, vormden er de woelzieke elementen van. Trouwens in cultureelopzicht was België maar een verlengstuk van Frankrijk. In de 18e eeuw voerde de Fransche taal en het Fransche gezelschap leven de boventoon aan de hoven en bij den adel van het Europeesche vasteland. De taal van Voltaire geldt als het meest volmaakte instrument bij het gedachtenverkeer. Ineen door de Academie te Berlijn bekroonde verhandeling, noemt Rivarol haar niet langer de taal der Franschen, maar de taal der menschen. Onder Katharina II worden de Russische hoogere standen verfranscht in zulke mate, dat eerst op het einde der 19de eeuw het Russisch weer burgerrecht verkreeg in de kringen. Frederik de groote, koning van Pruisen, schreef zijn werken in het fransch. Het spreekt vanzelf dat Vlaanderen, als grensland tusschen de germaansche en de latijnsche beschavingen, maar vooral wegens het ontbreken van een sterk nationaal bewustzijn, de mode van den dag: sterk moest ondergaan. Nog onder het «ancien régime~ had de Brusselsche advokaat Verloo bitter geklaagdover «de onacht der moederlijke taal in,de zuidelijke Nederlanden,>. De fransche overheersching op het einde der: 18e eeuw kwam de verfransching nog in de hand werken. In onderwijs, gerecht, bestuur, pers, kortom in het openbaar leven heerschte het Fransch onbetwist en overmachtig, terwijl de hoogere standen boven de Moerdijk veelal trouw waren gebleven aan de eigene, voorvaderlijke taal. Wel was ook in de Vlaamsche gewesten het volk nog Vlaamsch gebleven: in 1814 nadat de fransche ratten hun matten hadden gerold, wendden de dekens der ambachten te Brussel zich tot den generaal-gouverneur met het verzoek om het Vlaamsch in zijn voorvaderlijke rechten te herstellen; en het was als gevolg op dit verzoek dat aan de notarissen toelating werd verleend hun akten in de volkstaal op te stellen. Van bedrijvigheid op Vlaamsch-cultureel gebied was echter haast niets te merken: met uitzondering van enkele stichtelijke volksboekjes bracht de Vlaamsche pers niets, op de markt. Overigens was in die jaren de politieke invloed nog het monopool der hoogere standen. En noch in het Zuiden, noch in het Noorden was er-enkele uitzonderingen niet te na gesproken een Nederlandsch samenhoorigheidsgevoel aanwezig. Daarbij kwam dan nog de kerkelijke tegenstelling. In Noord-Nederland heerschte het Calvinisme: I oppermachtig. Wel waren op het einde der 16eeeuw belangrijke stukken van het roomsch-katholieke Vlaanderen, Brabant en Limburg door de legers der zeven vereenigde Nederlandsche provinciën op de Spanjaard veroverd. Deze streken. kregen echter geen vertegenwoordigers in de, Statengeneraal;, zij ~regen zelfs geen eigen provinciale vergadering; ze.werden bestuurd in naam van deStaten-generaal en beschouwd als grondgebied toebehoorend aan de generaliteit, t.t.z. aan de gezamenlijke zeven provincies. Die toestand duurde tot1795, datum van den Franschen inval in Holland. Eerst dan kwam er gelijkstelling zonder aanzien van den beoefenden godsdienst. Maar door deze twee -eeuwen -lange verdrukking waren de Roomsch-katholieken in Holland de minderen gevorderd in economisch en intellectueelopzicht. Aan de regeering en in de administratie, aan de universiteiten en in de litteratuur varen de katholieken nog uitzondering. De katholieke ontvoogdingstrijd in Holland zou eerst later beginnen met Alberdingk-Thym en Schaepman. In de Vlaamsche provinciën integendeel was het Katholicisme overheerschend en de geestelijkheidbeschikte er over een grooten invloed op het volk. De Hollandsche katholieken, die het bindmiddel zouden hebben kunnen vormen tusschen het calvinistische Noord en het katholieke Zuid, speelden ongelukkigerwijze nog geen politieke rol. DE STRIJD VOOR DE GRONDWET IN EUROPA. Alvorens onze aandacht te wijden aan het regeeringbeleid. van koning Willem moeten wij nog even wijzen op de politieke atmosfeer in het Europa van die dagen. De eerste helft der 1ge eeuw wordt haast in alle Europeesche landen gekenmerkt door de strijd tot het bekomen van een grondwet, die de macht der vorsten zou beperken en de rechten, zoo individuele als politieke, van het volk zou bepalen. Na de overwinning te Waterloo hadden de geallieerde vorsten een «heilig verbond» 'gesloten, waarbij het sommigen, als den keizer van Oostenrijk met zijn raadsman, den zeer anti-liberalen Metternich, ( «den man van hetgeen was», lijk hij zich zelf noemde), vooral te doen was om de monarchistische gedachte, lees de alleenheerschappij van de vorsten, te versterken en de strevingen van de burgerij naar politieke en nationale ontvoogding te dwarsboomen.. Tusschen 1815 en 1820 braken in Duitschland"Italië en Spanje onlusten los, die gewapenderhand werden onderdrukt. Wie zich partijganger van een grondvet durfde te verklaren werd vervolgd, verbannen, gekerkerd. In Frankrijk was, na den val van Napoleon, een grondwettelijke monarchie opgericht, waarbij de afgevaardigden, verkozen door dezen die 300 frank rechtstreeksche belastingen betaalden ( er waren toen in heel Frankrijk ongeveer 90.000 kiezers) eenigen invloed op de regeering konden laten gelden. De koning Louis XVIII, een zestigjarige, verlangde in de eerste plaats zijn troon te behouden, wat, volgens hem, onmogelijk was indien men, lijk de ultra-royalisten het verklaarden te willen,. het ancien régime, t.t.z. de toestand van vóór de fransche omventeling, trachtte te herstellen. Het was een tijd van feilen strijd tusschen de liberale aanhangers van de grondwet en de conservatieve tegenstanders ervan, tusschen katholieken en anticlericalen. . Met den opvolger van Louis XVIII, n.l. Charles X kwam om zoo te zeggen de partij der ultra's zelf aan het bewind. En toen in 1830 de koning van-15 Frankrijk de vrijheid van drukpers ophief en het kiesrecht tot het monopool van de groote grondeigenaars maakte, brak in Juli 1830 te Parijs een revolutie uit, die Charles X wegvaagde en Louis Philippe op den troon bracht. In het nieuwe koninkrijk der vereenigde Nederlanden waren de politieke verhoudingen geregeld door een grondwet. In 1815 werd koning Willem door de liberalen aanzien als de meest liberale vorst van zijn tijd. De nieuwe grondwet voorzag twee Kamers de eerste, bestaande uit leden voor hun leven benoemd door den koning, de tweede Kamer, gevormd door 55 Hollanders en 55 Belgen, verkozen door de provincieraden (Laten wij hier tusschenhaakjes aan toevoegen dat België toen 3 millioen , inwoners telde tegen 2 millioen in Holland). De ministers waren niet verantwoordelijk tegenover het parlement, dat trouwens noch het recht van 'amendement, noch het recht van initiatief op wetgevend gebied bezat. De persvrijheid was tamelijk beperkt..Koning Willem had zich dus een aanzienlijk overwicht in de regeering voorbehouden.
HET KARAKTER VAN KONING WILLEM. Van koning Willem geeft Prof. Dr Blok in zijn«Geschiedenis van het Nederlandsche volk» volgende karakterschets « Onvermoeid, rechtschapen en eerlijk, gewend het oog te houden op alles, tot in het kleine toe, was hij vooral een goed beheerder. Hij was in vele opzichten ruim van blik, met groote kennis en een helder verstand, tot in kleinigheden nauwlettend. Hij was voor iedereen toegankelijk~ begaafd meteen ijzersterk geheugen en een helderen kijk op menschen en dingen, eenvoudig, matig en zuinig oor zich zeIven, doordrongen van ernstig plichtgevoel, tevens vol, dikwijls al te vol zelfvertrouwen en vast overtuigd van het eindelijk welgelukken van zijn pogen. Deze hoedanigheden stemden hem tot een werkzaam en krachtig bestuurder, geen geniale maar een veelszins begaafde persoonlijkheidhoog en idealistisch, eerder nuchter en burgerlijk praktisch van opvatting en neigingen, zooals ook zijn uiterlijk dat van een burgerman was en zich afkeerig toonde van alle vertoon, vooral van militair vertoon, zelfs van militaire kleeding en omgeving. Men zou hem op het oog eerder voor een Hollandschen burger, een. rentenier, een koopman uit de middenstand dan voor een vorst gehouden hebben. Zijn groot gebrek: eigenwilligheid, koppig vasthouden aan eigen macht en eigen meening, bracht hem er toe alles tot in de kleinste bijzonderheden zelf te willen doen en in alles eigen zin te volgen, niemands raad in te roepen dan alleen om eigen handelswijze te dekken, alle verschil van gevoelen als ongehoorzaamheid of gebrek aan inzicht aan te 1llerken. Het zou hem een ernstige hinderpaal blijken. »ECONOMISCHE BLOEI. In economisch en intellectueelopzicht maakte koning Wille1ll zich tijdens zijn kort bewind zeerverdienstelijk voor de Zuidelijke Nederlanden. De Belgische nijverheid.producten vonden, dank zij de bemiddeling der hollandsche koopvaardijvloot, grooten afzet in de nederlandsche koloniën. Aan de Scheldekaai en stapelplaats te Antwerpen werd de laatste hand gelegd. Het aantal aldaar binnengeloopen schepen, dat in 1818, 585 bedroeg, was in 1829 reeds tot 1028 gestegen. De Oostendsche haven zag jaarlijks meer dan 500 schepen binnenloopen. Het Gent-Terneuzenkanaal schonk aan Gent een flinke haven. Nog verscheidene andere kanalen dagteekenen uit die jaren en over heel het land werden steenwegen aangelegd. Over 't algemeen, aldus de Vlaamsche historicus Fris, mag men zeggen dat de Koning, wat de stoffelijke belangen betreft, België meer begunstigde dan Holland. In 1824 wordt de «Algemeene HandeIsmaatschappij» opgericht, met een kapitaal van 37 millioen, waarvan 4 door den koning zelf onderschreven; de handel die in gemeld jaar 215 millioen beliep om in drie jaren tijds tot 350 millioen. Reeds in 1822 was de «Algemeene Maatschappij tot begunstiging der nationale nijverheid» begonnen met het verleenen van gedeeltelijke voorschotten aan de nijveraars. Bijna al het katoen dat Java verbruikte, werd gefabriceerd te Gent, waar 16.000- spinners en wevers werkten. Van 1823 tot 1825 werden aldaar elf nieuwe textielfabrieken opgericht, John Cockerill kreeg steun van 's koningswege voor zijn onderneming te Seraing. Daar en elders werden met regeeringsteun hoogovens in werking gebracht. In 1825 begon het" kristalfabriek van Val-Saint~Lambert zijn werkzaamheid. De stoommachines en de gasverlichting komen i.tl gebruik. Nieuwe nijverheden omtstaan. Dank zij den uitvoer naar den Oost bereikte het arbeidsloon een, fatsoenlijk peil en was er weinig werkeloosheid. Ook voor landbouw en veeteelt had de regeering van koning Willem een open oog. De tentoonstellingen te Gent (1820), te Haarlem (1825) en te Brussel (1830) lieten schitterend den voorspoed der nationale nijverheid blijken. Daarvan getuigde ook de aangroei der bevolking, die op 13 jaren tijds tot 118.000 klom 111 Oost Vlaanderen alleen. . -
INTELLECTUEELE OPGANG ONDERWIJS
Ook op gebied van onderwijs en verstandelijke ontwikkeling liet Willem zich niet onbetuigd. Het lager onderwijs was een voorwerp van aan houdende zorg van vege de regering. Van 1815tot 1830 werden meer dan 1100 schoolgebouwen en650 onderwijzerswoningen opgetrokken en de 4000staatsscholen telden rond het jaar dertig meer dan300.000 leerlingen. Op het gebied van het middelbaar onderwijs werden. nevens de twee nog bestaande keizerlijke lyceaten Brussel en te Luik, athenea opgericht te Brugge, Gent, Antwerpen, Maastricht, Doornik, Namen en Luxemburg. Op 10 jaren klom het aantal leerlingen in de latijnsche scholen met een derde. In het Zujden werden evenveel universiteiten opgericht als in het Noorden, namelijk te Leuven, Luik en Gent. In 1820 telde men er 892 studenten, in 1828, 1557. De Academie voor wetenschappen en letterkunde, weleer door keizerin Maria Theresia gesticht, daarna door de Fransche Republiek afgeschaft, werd in 1816 heropgericht. Te Gent werd de «Maatschappij voor Nederlandsche letterkunde» gesticht.
Laten wij er nog aan toevoegen dat de bedelarij, een der plagen van het land vóór de vereniging,.dank zij het optreden van de «Maatschappij van weldadigheid», door het initiatief van koning Willem in 1821 gesticht, in zeer opmerkenswaardige wijze ging slinken. Over de politieke bezwaren tegen het staatsmonopool op onderwijs gebied zullen wij straks de;aandacht moeten vestigen.
DE KATHOLIEKE OPPOSITIE. In een vertrouwelijk schrijven aan zijn regeering liet de Oostenrijksche gezant, graaf de Mier, zich 0p 21 Juni 1830 uit als volgt «Sedert de tien jaren dat ik dit land bewoon heb ik slechts een voortdurend veranderen van stelsel, in alle takken van bestuur gezien.Ik heb aldoor zien breken en maken, zich eerst aan Iets wagen en koppig volharden om dan achteruit te gaan en met; kwade luim toe te geven; een slechte wet voorstellen, veranderen, intrekken, dan opnieuw aanbieden het gemaal belasten, dan vrijstellen; het «wijsgerig college» verplicht, later facultatief maken en het eindelijk afschaffen; de studiën in den vreemde verbieden en ze weer toelaten; eene zoogezeg de nationale taal opdringen die door de helft der natieniet begrepen wordt en dan met tegenzin op die willekeurige handelwijze terugkomen; de pers vrijlaten en daarna ze weer aan band leggen; kortom, Onbestendigheid overal. »Voeg erbij dat op enkele jaren tijds koning Willem erin slaagde zich de twee bestaande partijen op den hals te halen, zoodat vanaf 1829 én katholieken én liberalen hand in hand gingen in hun oppositie tegen de regeering. De eerste moeilijkheden deden zich voor toen de grondwet van het nieuwe koninkrijk moest aanvaard worden door de notabelen van Holland en België. De oppositie ging uit van de katholieken. De Gent. Deze, een geboren Franschman en een strijdlustig temperament, had zich onderscheiden door zijn tegenstand tegen de kerkelijke Politiek van~ Napoleon. Toen deze later echter, na de nederlaag te Leipzig, de. plaats moest ruimen voor koning Louis XVIII, nam de bisschop van Gent het op voor , , ;de Bourbons en in een herderlijke brief aan zijn geloovigen sprak hij de hoop uit dat, «nu de verwoestende adelaar (Napoleon) verdreven was en de heerlijke leliënstam (Louis XVIII) verder aan het bloeien ging, de Belgische provinciën deel zouden: blijven uitmaken van het fransche koninkrijk. » Zijn hoop ging evenwel niet in vervulling. Toen de Nederlandsche provinciën van Noord en Zuid onder den scepter van Oranje waren vereenigd. had koning Willem, op voorschrift der mogendheden in het ontwerp van grondwet, de volkol1len geloofsvrijheid, de gelijke bescherming van alle godsdiensten en de benoembaarheid van alle burgers tot alle openbare ambten laten schrijven. Voor de Hollandsche katholieken was die grondwettelijke bepaling een voordeelige zaak. Het beteekende voor hen het begin der vrijheid. Maar de bisschop van Gent zou gewild hebben dat koningVillel1l, wat de bescherming van alle godsdiensten betreft. onderscheid zou hebben gemaakt tusschen Noord en Zuid en dat in België namelijk alleen de katholieke godsdienst zou steun genieten. Voor een katholiek, die overtuigd is dat de Hollandsch-katholieke Kerk de hoedster is der godsdienstige Waarheid, is de gelijke bescherming der godsdiensten door den Staat in beginsel niet te aanvaarden. Ik zeg in beginsel, want in de ,werkelijkheid kan men, met het oog op een bestaande toestand, meenen' dat niet enkel de verdraagzaamheid, l1laar zelfs de gelijkstelling de beste oplossing Men beschouwt de zaken dal:1 uit een burgerlijk oogpunt. OI1l kort te gaan, de bisschop van Gent verboo0 aan de l1otabelefl van zijn bildom voor het regeeringsol1twerp te stemmen en toen koning Willem I..niettegentaande een meerderheid van neen-stemmen, het ontwerp toch voor aanvaard verklaarde, verbood de bisschop den eed van getrouwheid aan de grondwet. Hieraan was door den koning makkelijk een uitweg te vinden.namelijk door aan de katholieken toe te laten een `restrictio mentalis' een voorbehoud te maken. Maar de koppigheid van Willem lokte een strijd uit, die licht had kunnen voorkomen worden.- In 1817 had de aartsbisschop van Mechelen verklaard dat hij de grondwettelijke bescherming, zonder onderscheid aan alle eerediensten toegezegd, slechts uit een burgerlijk oogpunt opvatte. Het:c:tuurde toch nog tot 1821, datum van het overlijden van Mgr de Broglie, vooraleer een verzoening met de geestelijkheid tot stand kwam. Na zes jaren strijd legden de vicarissen-generaal van Gent den voorwaardelijken eed af. Ook op andere gebieden kwam het tot wrijving met de katholieken. Willem trachtte de kloosterstegen te werken en vooral de «nuttelooze» kloosters, t.t.z. de contemplatieve orden. Daarbij was de koning partijganger van de overheersching van het staatsonderwijs. Zoo trachtte hij het oprichten van katholieke lagere schoolen te verhinderen en bij besluit: van 14 Juni 1825 werden alleen de wereldlijke latijnsche scholen toegelaten en bisschoppelijke kleine seminaries gesloten. Waarheidshalve dient hier aan toegevoegd dat de staatsathenea in godsdienstig opzicht, naar het oordeel van Pater Delplace, doorgaans voldeden: te Bergen b.v. en te Namen was de principaal een priester. Erger was dat Willem zich wilde bemoeien met de opleiding der toekomstige priesters. Hij verbood in de groote seminaries studenten te aanvaarden, die niet gestudeerd hadden aan het door hem te Leuven opgerichte Wijsgeerig college. Deze.maatregel een der grofste misslagen van s koningsbeleid ~ was voor de geestelijkheid volledig onaanneembaar. Verzet vanwege Paus en, bisschoppen bleef dan ook niet uit, terwijl, de katholieke bladen zich hardnekkig kantten tegen. de staatsinmenging in kerkelijke zaken. Koning Willem ging alsdan beseffen dat hij toegevingen moest doen. Hij zond een gevolmachtigde naar Rome om te onderhandelen nopens het afsluiten van een concordaat, dat eindelijk in 1827 werd geteekend en luidens hetwelk ieder bisdom een seminarie zou bezitten. Wat de bisschopskeuze betrof, zou het kapittel aan den koning een kandidatenlijst voorleggen, waarop deze de kandidaten, die hem niet bevielen, zou schrappen; uit deze lijst duidde de Paus dan den titularis aan. Ook voorzag het Concordaat de oprichting van drie nieuwe bisdommen en voortaan zou de zorg voor de opvoeding der geestelijkheid alleen bij de bisschoppen berusten. Het concordaat 'genoot een dankbaar onthaal bij de katholieken, terwijl de hollandsche calvinisten en de Belgische liberalen het afkeurden. Om de liberalen te paaien zond een van 's koningsministers een vertrouwelijk schrijven aan de gouverneur waarin hij de feitelijke waarde van het concordaat trachtte te verzwakken. Toen een liberaal blad dit schrijven publiceerde en de katholieken zagen dat men ten slotte het status quo trachtte te behouden, kwam opnieuw de katholieke oppositie' los. Menig pastoor werd wegens zijn felle taal vóór het gerecht gedaagd en de katholieke parlementairen, wier verzet tot nog toe steeds eerbiedig was geweest, namen een heftigen toon aan. KLACHTEN EN GRIEVEN. In België werd ook geklaagd over het feit dat de Hollanders meer dan hun deel der openbare ambten bezetten. Veel mistevredenheid, vooral in liberale kringen, :werd gewekt door het koninklijk reglement van 20 April. 1815 dat de persmisdrijven, in zeer vage bewoordingen aangeduid, op zeer strengé wijze strafte, terwijl, de in Vlaanderen gevestigde Walen en de franskiljons een keel opzetten omdat koning Wil1em het Nederlandsch tot de officiële taal van de Vlaamsche provinciën liet uitroepen: de ambtenaars, die na den vastgestelde termijn het Nederlandsch niet machtig zouden zijn, moesten naar Wallonië overgeplaatst worden. Voegen wij hier nog aan toe dat, ten einde de staatsschulden te delgen, de regeering zich genoodzaakt zag nieuwe belastingen in te voeren, wat steeds bedenkelijk is geweest voor de populariteit van een regeering. Vooral kwam er heftig verzet tegen de belasting op het gemaal en het geslachtte.t.z. op brood en vleesch, te meer daar boeren en arbeiders zich hier hoofdzakelijk met brood voedden, terwijl in het Noorden de aardappelteelt vrij.wel algemeen geworden was. Wij hebben hooger gezien hoe in 1827 de oppositie der katholieken tegen de regeering met vernieuwde heftigheid losveerde. Terzelfdertijd haalde koning Willem zich den haat der liberale perslui op den hals door de kleingeestige strengheid vaarmede hij de persvrijheid kortwiekte. Verscheidene dagbladschrijvers, als Ducpétiaux en De Potter, werden voor een tijdje in 't drogegezet. Naar aanleiding van laatstgenoemd vonnis werden de ruiten van het ministerie van rechtswezen met steenen ingegooid. Toen dan deze twee oppositiën, mekaar vonden en mekaar de hand reikten, nam de politieke toestand een gevaarlijke vending voor .s konings regeering
HET KATHOLIEK.LIBERAAL -, MONSTERVERBOND.
HET KATHOLIEK.LIBERAAL -, MONSTERVERBOND.
In Frankrijk had priester Lamenais, in tegenstelling met de vroegere katholieke leiders die afwijzend stonden tegenover de moderne vrijheden, een soort katholiek liberalisme verdedigd. Deze houding vond hier heel wat succes bij de katholieken, sedert een hunner leiders, de Gerlache, verklaard had dat de vrijheid van onderwijs niet te scheiden was van de vrijheid van godsdienst en van drukpers. Door het toedoen van de gematigde liberalen en van de liberaliseerende katholieken ontstond toenadering tusschen de twee voorheen zoo vijandige partijen. De geschilpunten werden terzijde gezet en men besloot te ijveren voor de opheffing van bepaalde grieven en «de vrijheid in alles en voor allen» op te eischen. Reeds den 23 Juli 1828kondigde een Luiker-Waalsch liberaal blad de sluiting der katholiek-liberaale Unie aan.:Een grootscheepsch petitionnement weid ingericht. Wallonië en Brussel vroeg in de eerste plaatsafschaffing van de belasting op het gemaal en afkondiging van de persvrijheid, terwijl Vlaanderen vooral ijverde voor opheffing van het staatsmonopool in zake onderwijs. Rond deze en andere echte of denkbeeldige grieven voerde de pers een fe11e anti-hollandsche campagne. zoodat koning Willem begreep dat hij moest inbinden. De zeer liberale pers,vet van 16 Mei 1829verving het gehate dwangreglement van 1815. En toen de koning zag dat de liberale stokebroers alsmaar niet tot bedaren te brengen waren, deed hij toegevingen aan de katholieken, ten einde het katholiek-liberaal monsterverbond, lijk hij het smalend noemde, op te lossen... Er kwam echter geen 'rust. De katholieken eischten thans de algemeene vrijheid van onderwijs zonder toezicht. De pers, zoo katholieke als liberale, werd des te driester, daar regeering en gerecht het hoofd verloren hadden en de persovertredingen zich zoodanig vermenigvuldigden, dat de gevangenissen met dat bladschrijvers opgepropt waren. En weer gooide Willem het over een anderen boeg de pas aangenomen perswet van 16 Mei 1829, die naar zijt1 oordeel al te liberaal was, wilde hij opnieuw verscherpen. Maar de strijd werd zoo heftig.dat de koning. die intusschen zelf naar Brussel was gekomen om polshoogte te nemen, tot nieuwe toegevingen besloot, n.l. aan de katholieken in zake onderwijs, terwijl hij om de liberale advocaten te paaien het gebruik van het Fransch in Vlaanderen als gerechts en officiële taal opnieuw toeliet. Nochtans was er niettegenstaande de felheid der oppositie op dit oogenblik geen spraak van scheiding of van omwenteling. Op 21 Juni 1830 schreef de Oostenrijksche gezant De Mier nog aan zijn regeering : Indien er geen:beweging in Frankrijk ontstaat, mag men gerust .zijn dat dit land hier niet zal verroeren. Enkele weken nadien brak, onder het gejuich van:alle liberale elementen in Europa, te Parijs de Juli revolutie los: Charles X werd gedwongen afstand te doen van den troon ten voordeele van zijn neef Louis-Philippe. In België, waar de pers, zich blind staarde op Frankrijk -de redactiebureelen zaten trouwens Opgepropt met Franschen -verwekte natuurlijk het nieuws van den Parijzer opstand groote opschudding: de liberalen begroetten de revolutie als een overwinning der grondwettelijkheid, terwijl vele katholieken den val van Charles X betreurden, die tegenover de geestelijkheid goedgezind was,geweest..
De Belgische Omwenteling van 1830 HET OPTREDEN DER FRANSCHE PARTIJ.
Thans echter gaat een derde partij ten staatstooneele verschijnen, de Fransche partij. Ze bestond uit gewezen Fransche ambtenaren, die door de Nederlandsche regeering in de administratie waren opgenomen; uit talrijke Fransche ballingen, meestal Jacobijnen of Napoleonisten en... Uit Waalsche advocaten. De leider van deze Iaatsten was de jonge fransman Alexandre Gendebien, wiens
Franschgezindheid even hoog liep als zijn anti-hollandschgezindheid. Menigeen onder hen was fransch van oorsprong Zoo werd Charles Rogier geboren te Saint Quentin en was Frédéric de Mérode, «maire.» geweest van St. Luperce-bij-Chartres. Allen waren fransch van opvoeding en droomden van aanhechting bij «Ia grande patrie». Gendebien besloot in verbinding te treden met de revolutionaire clubs te Parijs, die ook in de om liggende landen revolutie wilden stichten; alsook met de groep van generaal Lamarque, die de omstandigheden gunstig achtte om den eeuwenouden droom der fransche politiek, de verovering der Rijngrens, in werkelijkheid om te zetten. «Sedert dn 2n of 3n Oogst», aldus Gendebien in een zijner brieven, «heb ik naar Parijs geschreven om te vragen dat men klaar en duidelijk zou zeggen of men de Rijngrens verlangde en ik waarborgde hun een succes over heel de lijn als zij tot den aanval wilden overgaan.» * Vooraanstaande leden der fransche partij in België, als de Brouckere, Le Bon,. De Stassart voerden te Parijs onderhandelingen met generaal Lamarque en met Barrot, leider..der liberalen, over de aanhechting van België bij Frankrijk. Bij hun terugkeer te Brussel belegde de partij een vergadering in de bureel en van de «Courrier des Pays-Bas» en op één na verklaarden allen zich partijganger van de inlijving bij Frankrijk (8 Oogst 1830). Rond midden.Augustus zond de club «Les amis du Peuple» uit Parijs verscheidene agenten naar België om er hun opruierswerk te verrichten. Onder de lagere volksklasse werd met ruime hand fransch geld uitgedeeld; strikken met de fransche driekleur waren overal te zien en er kwamen vliegende blaadjes uit met aanprijzing van de vereeniging met Frankrijk. Op I5 Oogst zond de fransche regeering, die weinig neiging voelde voor een avontuur, een geheimen agent naar Gendebien met verzoek, om, gezien den tijd noodig tot het herinrichten van het fransche leger, den opstand een jaar uit te stellen. Tegen de meening in van Gendebien en Van De Weyer , tegenstanders van elk uitstel, besloot de fransche factie niet vóór midden September de revolutie te doen losbreken.
De reden was dat de troon van le Roi Louis Philippe erg wankel was. Hij had de troon van de Bourbon Charles X bezet in juli 1830 als een soort Koning die de principes van de Franse revolutie toegedaan was. Een revolutie die de vergroting van Frankrijk met het aanhechten van La Belgique zou verwezelijken! Napoleon III zou hem verjagen in 1848 om zelf de troon te bestijgen en La Belgique trachten te heroveren..,
DE NACHT VAN 25 AUGUSTUS.
In den nacht van 25 Augustus, na de opvoering van «La Muette de Portici» ontstonden, dank zij de Fransche opruiers, relletjes: er werden ruiten stukgeslagen, het patriciërshuis van den minister van justitie werd in brand .gestoken. De bij elke voksopstoot aanwezige plunderaars lieten zich niet onbetuigd: handelshuizen werden geplunderd, wapenwinkels opengebroken. Benden arbeiders gingen in de fabrieken de machines stukslaan, die ze aansprakelijk stelden voor de heerschende werkeloosheid. Den 26 Oogst had een vreemde opruier de fransche vlag op het stadhuis geheschen. Ducpétiaux.echter had ze dadelijk vervangen door de driekleur van de vroegere brabantsche omwenteling. De overheden lieten maar betijen en keken lijdzaam toe. Daarop besloten een aantal burgers over te gaan tot het heroprichten der burgerwacht; en, o wonder, de meeste Franschen -en wij hebben gezien dat zij in groot getal te Brussel gevestigd,waren -sloten er zich bij aan, ja, namen zelfs, daar zij oud-gedienden waren, de leidende plaatsen in. Aan het hoofd stond baron d'Hoogvorst. De feitelijke macht berustte reeds bij de kwartiergeneraal der burgerwacht de wettelijke overheden waren zonder invloed. Op 28 Augustus kwamen op het stadhuis te Brussel vijftig vooraanstaande personen bijeen om een adres aan den koning op te stellen waarin zij den koning bezweerden de eischen der Belgen in te willigen. Intusschen had koning Willem aan zijn twee zonen bevel gegeven met 6000 man naar Brussel op te marscheeren. Op verzoek van sommige Brusselsche leiders besloot de prins van Oranje zijn leger te Vilvoorde te laten en enkel van zijn staf vergezeld deed hij zijn intrede te Brussel. Hij werd echter ijskoud onthaald en allerwegen ging de kreet: Leve de vrijheid! In dezelfde dagen kwamen de Belgische gezanten uit Den Haag terug. Koning Willem wilde voorals nog van geen toegevingen hooren, maar hij beloofde toch een buitengewone vergadering der StatengeneraaI te zullen bijeenroepen voor 19 September. In een onderhoud met minister La Coste had Gendebien de onmiddellijke scheiding van België en Holland verdedigd en voorgesteld den prins van Oranje te laten uitroepen tot onderkoning of luitenant-generaal over het Belgisch landsgedeelte. In denzelfden zin luidde het advies van de leden der Staten-Generaal, die door den prins van Oranje op 3 September te Brussel werden ontvangen. Het was ook de zienswijze van den opperbevelhebber der burgerwacht, baron d'Hoogvorst, die tevens aandrong op den aftocht der troepen, die rond Brussel legerden. De prins was onnoozel genoeg om op dit voorstel in te gaan. Met zijn afreis steeg natuurlijk de durf der separatisten en der fransche woelmakers, te meer daar in menige provinciestad de anti-hollandsche elementen duchtig aan 't roeren waren. Uit Bergen, Namen en Doornik trokken honderden vrijwilligers naar de hoofdstad. Alleen Gent en Antwerpen, waar de grootnijverheid en de groothandel niet bij een oproer te winnen hadden en heel wat te verliezen, bleven rustig. Op 7 September kwamen 300 Luikerwaalsche vrijwilligers de Brusselsche opstandelingen vervoegen tot groote vreugde van de franschgezinde partij. Barricaden werden opgeworpen. Ook vele vreemdelingen, die te Brussel woonachtig waren, stelden zich ter beschikking van de leiders der revolutie en aldoor stroomden nieuwe Franschen toe, onder dewelke talrijke agenten der clubs van Parijs. De regeering van Louis-Philippe, die hoopte door een vredelievende houding zich te doen erkennen door de mogendheden, kwam niet tusschen te Brussel, te meer daar de om wenteling vroeger losgebroken was dan haar franco-belgische leiders voorzien hadden.en daar het fransche leger niet gereed was. Deze lijdzaamheid maakte Gendebien korzelig, die aan de koning van Frankrijk liet zeggen :dat Frankrijk hier 200.000 Belgen zou vinden, die bereid waren om de Rijngrens met geestdrift te verdedigen. Later, als Frankrijk gedwongen zal zijn oorlog te voeren, zullen wij vrede gesloten hebben met de Nederlandsche regeering en zal Frankrijk 60.000 Belgen te bestrijden hebben. Waarheidshalve moeten wij hier aan toevoegen dat sommigen onder dezen, die steun van Frankrijk verlangden, daarmede enkel het welslagen van den opstand wilden verzekeren, zonder van de vereeniging met Frankrijk te willen. Gendebien, het hoofd der Fransche partij, kwam nu met een nieuw voorstel op de proppen. Zijn plan om een voorloopige regeering samen te stellen vond gretig onthaal bij de notabelen, maar de volksvertegenwoordigers sloten zich, toen zij vernamen dat Gent en .Antwerpen niet roerden, bij dit voorstel niet aan. Op dit oogenblik scheen de bestuurlijke scheiding het meest kans te hebben, te meer daar adel, geestelijkheid en burgerij van inlijving bij Frankrijk niet weten wilde. Koning WiIlem kantte zich echter halsstarrig tegen elke scheiding en aan den anderen kant liet hij het leger werkeloos. Dit gemis van doordrijvendheid heeft de revolutie tot de overwinning geholpen.
DE COMMISSIE VAN OPENBARE VEILIGHEID.
Wij hebben hooger gezien dat voor 19 September een vergadering der Staten-Generaal belegd .was in Den Haag. De Belgische afgevaardigden gingen er heen: de revolutionnaire groep te Brussel verheug de zich over hun afreis daar hun gematigdheid tegen de vorderingen der omwenteling een hinderpaal opwierp. Gendebien deed een «commissie van open bare veiligheid» aanstellen met de uitdrukkelijke goedkeuring van het stadsbestuur. Maar, ondanks de bemoeiingen van de revolutionnaire groep, kreeg de commissie een vrij beperkte opdracht: Zij moest namelijk de trouw aan het Nederlandsch vorstenhuis verzekeren, het beginsel der scheiding tusschen Noord en Zuid handhaven en de openbare orde herstellen. Erger was dat de leden der 'commissie' op en top anti-hollandsch waren en meestal tot de fransche partij behoorden: Gendebien, Van de Weyer, Rouppe, Felix de Merode en Meeus. Zij ontzetten den procureur-generaal uit zijn ambt de gouverneur van Brabant, de burgemeester van Brussel en talrijke hoogere ambtenaren verlieten de stad. Driemaal dus waren de pogingen der liberale leiders om een voorloopige regeering aan te stellen, verijdeld door den tegenstand der gematigden, die een opene deur voor de verzoening wilden behouden. Intusschen was de zitting der staten-general geopend in Den Haag, waar heel wat verbittering tegen de belgische muiters zich lucht gaf. De belgische afgevaardigde, baron de Gerlache, moest door de politie tegen de woelige menigte beschermd worden. Tijdens het debat over de noodzakelijkheid om de nationale instellingen te wijzigen, vielen beiderzijds harde woorden. Na de troonrede van koning Willem verzocht de reeds vermelde «Commissie van openbare veiligheid» de belgische afgevaardigden Holland te verlaten. Deze laatsten gingen niet in op dit verzoek en verkozen te onderhandelen met den prins van Oranje. ,
Het nieuws wekte de verontwaardiging der revolutionnairen en de Luiker-waalsche vrijwilligers besloten een aanval te wagen op het stadhuis, waar de «commissie van openbare veiligheid» zetelde. Haantjes-vooruit, als Charles Rogier, Ducpétaux, Renard en de Fransche Niellon, Grégoire en Chazal hadden ondertusschen, in verstandhouding met Gendebien, het «Centraal verbond» gesticht, waar vooral Luikenaars, Luxemburgers en andere Walen hoogen toon voerden. Talrijke leden van dit verbond wilden de fransche vlag opsteken (16 Sept.) De agenten der fransche clubs, die sedert het straatoproer en elders lieten drinken en schinken, bezorgden wapens aan het gepeupel, dat, aldus in de mogelijkheid werd gesteld om zich van het stadhuis meester te maken en de bugerwacht te ontwapenen. Schrik sloeg om het hart der burgerij. Bang voor plundering zond zij aanstonds een vertoogschrift naar prins Frederic te Antwerpen om de terugkeer van het leger te vragen. In Den Haag scheen ook de wettelijkheid te zegevieren: het adres op de troon rede, dat zich uitsprak in belgischen zin, werd door de leden der Tweede Kamer aangenomen met 86 stemmen tegen 19; en de belgische afgevaardigden, bevreesd voor de regeeringloosheid te Brussel, drongen bij den koning aan opdat hij zonder verwijl zijn toevlucht zou nemen tot het geweld. In den nacht van 20 op 21 September ontving Prins Frederik te Antwerpen het bevel Brussel binnen te rukken.
DE SEPTEMBERDAGEN TE BRUSSEL. Had de prins onmiddellijk de stad aangetast, hij zou waarschijnlijk op weinig of geen tegenstand zijn gebotst. Hij was echter zoo naief officieel zijn intrede te Brussel aan te kondigen voor den 23sten en liet aldus aan de muiters den tijd om barricaden op te werpen en hulp te ontvangen, vooral uit Wallonië. De burgerij nochtans helde hoe langer hoe meer over tot overgave. De revolutionnaire kopstukken hadden; op een paar na, bij 't naderen van 't gevaar, het hazenpad gekozen. Op 21 September vluchtten Van de Weyer en Rouppe in allerijl naar Valenciennes in Frankrijk, waar zij in het «Hótel du grand Canard".aan Gendebien, Chazal en De Potter kwamen zeggen dat alles verloren was. Felix de Merode begaf zich naar zijn kasteel in Frankrijk en Rogier, bevelhebber der Luiker-waalsche vrijwilligers, liet zijn bende in den steek en ging zich in het Zoniênbosch verschuilen. De Franschen en andere vreemdelingen, als Don Juan van Halen, besloten toen de verdediging van de stad op zich te nemen, samen met de opgekomen boeren, de vrijwilligers uit Luik en het Brusselsche werkvolk en gepeupel. Den 23 September rukten de koninklijke troepen Brussel binnen; op den Vlaamschen steenweg werden zij door een barricade tegen gehouden. Zij concentreerden zich in de Warande en om het bloedvergieten te beletten alsook de verwoesting der stad. liet de prins het vuur staken. Na den taptoe verlieten de «kielen" hun barricaden om in de omliggende herbergen over hun heldendaden te gaan zwetsen en... prins Frederik stak geen hand uit de mouw alhoewel de barricaden voor het grijpen lagen ! Des nachts ging baron d'Hoogvorst den prins verzoeken de stad te ontruimen. Dit weigerde de prins maar hij zou zich tot een verdedigende houding beperken. En inderdaad gedurende de drie volgende dagen verlieten zijn troepen hun stellingen niet meer! Zoo weinig snapte Frederik den toestand dat hij nog hoopte “op de beteugeling der anarchie door de burgerwacht.” Den zelfden nacht, bij het nieuws van de “zegepraal” kwam Rogier terug, vrijwilligers uit Halle, Genappe, Waver, Nijvel en Binche kwamen zich.aanmelden. En de «leiders" uit het “Hôtel du grand Canard” kwamen zich opnieuw “aan het hoofdstellen”. . De blauwe kielen slopen in de patriciershuizen langs de Koningsstraat en de Wetstraat en vuurden van daaruit op de Hollandsche troepen. Alsdan liet de prins de stad onder vuur nemen, wat de burgerij uit hare onzijdigheid deed opschrikken. Om die goeie zielen dan bepaald tot de omwenteling te bekeeren richtte de Commissie, die sedert den Barrikaden-opstand op het stadhuis zetelde, een oproep tot de burgerij waarbij aan deze op logenachtige wijze werd kond gedaan als dat vanwege het Hollandsch legerbestuur aan de hollandsche troepen een tweedagenlange plundering was toegezeid ! Dit deed dan de patriottische maat overloopen en de bedrogen burgerij sloot zich bij de barricade-mannen aan.
DE VOORLOOPIGE REGEERING.
Op Zondag 26 September werd dan eindelijk een voorloopige regeering aangesteld, waarvan d'Hoogvorst, Rogier, lolly, Felix de Merode, Gendebien en Van de Weyer deel uitmaakten. Hun eerste werk was een oproep tot de belgische soldaten in het Nederlandsche leger, die zij van hun eed van trouw ontsloegen. Talrijke soldaten gingen op vaandelvlucht, zoodanig dat het leger met ontbinding werd bedreigd. Prins Frederik, vernemende dat in Henegouw, de garnizoenen één voor één opgelost werden door het vuur der revolutie, oordeelde dat herstel der rust tot de onmogelijkheden behoorde en trok er in den nacht van 26 Sept. met de stille trom vandoor. Tot groote verbazing der vrijwilligers lag des anderendaags de Warande verlaten. De overwinning verzoende natuurlijkerwijze alle partijen. De gematigden en de vreedzame burgerij die nog tien dagen tevoren den Prins gesmeekt had de stad te komen bezetten, sloten zich aan bij de revolutionnairen en het doelwit van allen was thans het leger naar Holland te drijven. Volgens Blok telden de Hollandsche troepen 750 dooden en 2000 gewonden, terwijl de opstandelingen 400 dooden en 1100 gekwetsten hadden. Het nieuws van den Hollandschen aftocht verspreidde zich als een loopend vuur: in de meeste steden grepen de inwoners naar de wapens, verjoegen de troepen en kwamen de rangen der Brusselsche overwinnaars vergrooten, Ook de geestelijkheid in Vlaanderen, die afgewacht had welke wending de zaken te Brussel zouden nemen, sloot zich thans bij de beweging aan. Het Hollandsche leger ging door de desertie der Belgen in weinige dagen tot ontbinding over . Terwijl te Brussel geweerschoten vielen hadden de Staten-Generaal in Den Haag eindelijk de bestuurlijke scheiding tusschen Noord en Zuid aangenomen. Koning Willem, na ontvangst van een Adres geteekend door vele aanzienlijke Belgen, stelde op 4 October den prins van Oranje aan het hoofd der Zuidelijke Nederlanden. Het denkbeeld der volledige afscheuring was echter in de laatste dagen fel opgeschoten. Wel hadden de Vlaamsche steden Gent, Antwerpen, St Niklaas en Dendermonde verzet aangeteekend tegen alle scheiding, zelfs tegen bestuurlijke scheiding. Het mocht niet baten. Op 4'October vaardigde het Hoofdcomiteit te Brussel,de uitvoerende raad van het voorloopig bewind, een decreet uit, waarvan artikel 1 luidde als volgt : "De Belgische provinciën, met geweld van Holland losgerukt, zullen een onafhankelijken staat vormen." En tegen einde October stond geen hollandsch:soldaat meer op belgischen bodem, met uitzondering van Antwerpen, waar generaal Chassé den:aanloop der belgische benden door zijn krachtdadig-optreden had gestuit en de citadel bezet hield. Zoo was door de herhaalde weifelingen van de Nederlandsche gezagvoerders een revolutie geslaagd, waarvan Vlaanderen het slachtoffer zou wezen.
DE BURGERWACHT ONTWAPEND.
Enkele korte inlichtingen over de diplomatische geschiedenis der omwenteling mogen hier nog volgen.
Noch noch Pruisen, noch Oostenrijk. voelden sympathie Voor de Belgische muiters. Frankrijk zag begrijpelijkerwijze met gejubel de ineenstorting van een staat die in 1814 opgericht was geworden als een slagboom tegen Frankrijk. Ook Engeland zag niet ongaarne de zwakking van een geduchten economischen concurent, die, in het bezit van dezelfde handels- en nijverheidselementen als Engeland. dit land op alle wereldmarkten een heftige mededinging had aangedaan, dank zij Vooral de ontzaglijke ontwikkeling der Nederlandsche Vloot. Engeland dan en ook de koning van Frankrijk, deze laatste niettegenstaande de revanche-partij in zijn land, besloten niet tusschen te komen in België. Deze beslissing was een koud stortbad op de vurige bemoeiïngen van Gendebien en van de fransche partij om toch hetzij rechtstreeks hetzij onrechtstreeks België aan Frankrijk te hechten. De andere mogendheden - het waarom hunner houding blijven hier buiten beschouwing - sloten zich na eenige weifeling bij deze opvatting aan. Het feit dat op 17 November de liberalen in Engeland' aan de regeering waren gekomen, met Palmerston aan Buitenlandsche Zaken, was koren op den Belgischen molen. Palmerston wist de leiding der onderhandeling en betreffende het Belgisch vraagstuk te bemachtigen en stuwde ze naar zijn doel dat tweevoudig was: eenerzijds de inlijving van België bij Frankrijk te beletten en anderzijds België onder een Engelschgezinden koning tot een onafhankelijken staat, los van Holland, te stichten. Gendebien, het meer genoemde hoofd der fransche partij in België, liet echter nog niet los.
De fransche koning Louis-Philippe weigerde in te gaan: op de voorstellen van den franschgezinden Waalschen advocaat. Hij weigerde zelfs zijn zoon, den hertog van Nemours, aan de Belgen als koning te geven en verklaarde, uit vrees zijn eigen troon kwijt te spelen, den vrede en niets dan den vrede te willen. De fransche gezant te Londen, de listenrijke Talleyrand en de Engelsche minister van buitenlandsche zaken, Palmerston, kwamen op 14 December tot éénzelfde standpunt: dat namelijk het koningschap van Leopold van Saksen-Coburg en zijn huwelijk met de dochter van Louis-Philippe het eenige middel was om iedereen tevreden te stelen. Op 20 December werd dan door de gezanten der mogendheden "het protocol onderteekend waarbij, tot verwondering van beide partijen, het Rijk der Nederlanden ontbonden werd verklaard". Wel protesteerde koning Willem maar de gezanten lieten zich daaraan weinig gelegen daar zij wisten dat niemand in Holland de hereeniging met België wenschte. De franschgezinde groep te Brussel liet het ook nog niet tot rust komen. Gendebien, reeds herhaaldelijk afgescheept door de fransche regeering, schreef aan zijn ambtgenooten van het voorloopig bewind «dat het beste plan was de vereeniging met Frankrijk uit te roepen, om aldus Louis-Philippe bij de Mogendheden in verdenking te brengen en hem te dwingen partij te. kiezen voor de Belgen en desnoods met de Belgen... Ook Van de Weyer drong nog aan bij Louis-Philippe opdat hij aan zijn zoon, den hertog van Nemours, toelating zou geven om de belgische kroon te aanvaarden. Aan Firmin Rogier werd opdracht gegeven aan de fransche regeering te vragen of, in geval de Belgen de aanhechting bij Frankrijk vroegen, zij de Belgen zou steunen. En op Gendebien's raad dreigde het Belgisch Voorloopig Bewind .op 31 December de Conferentie te Londen met het uitroepen van de vereeniging van België met Frankrijk. De sluwe fransche gezant ter Londensche Conferentie, Talleyrand, die bij het afzien van de aanhechting, toch een vermeerdering van grondgebied hoopte te verkrijgen, bracht allerlei slinksche voorstellen te berde: nu eens stelde hij voor Saksen aan Pruisen te geven, terwijl de koning van Saksen België in ruil zou krijgen en het Rijnland bij Frankrijk zou worden gevoegd; dan weer kwam hij met het voorstel vóór den dag Luxemburg of Philippeville en Mariembourg aan Frankrijk af te staan. Palmerston echter weigerde een duim gronds te geven (5-9 Januari 1931). Kort daarop kondigden de vijf mogendheden de altijddurende onzijdigheid van België af. Talleyrand, bewust ervan dat deze maatregel een tegen Frankrijk gerichte waarborg was, had zich heftig geweerd om ook Luxemburg tot onzijdigheid te verplichten of zooniet dan toch Philippeville en Mariembourg voor Frankrijk te verkrijgen; hij kon echter den tegenstand, vooral van Palmerston, nietoverwinnen.
OP ZOEK NAAR EEN KONING.
Hoe groot de franschelarij was in de belgische kringen blijkt nog uit volgen feit: Het Belgisch Nationaal Congres, dat intusschen bijeengeroepen was en zich moest uitspreken over de koningskeuze, besloot de conferentie te Londen, waaraan de onafhankelijkheid van België toch goeddeels te .danken was, niet te raadplegen, wel echter besloot het Congres, met 80 stemmen tegen 75 bij den franschen koning Louis-Philippe te rade te gaan. Niettegenstaande de aanvallen van de annexatie partij in de fransche Kamer, verklaarde de fransche regeering dat zij niet zou toestemmen in de annexatie van België, dat zij evenmin de kroon van België voor den hertog van Nemours zou aanvaarden, maar ook dat zij de keus van den hertog van Leuchtenberg ,deze was de lieveling der Napoleonisten, niet.zou erkennen.Om Louis-Phlllppe van houding te doen veranderen verzonnen de franschgezinden toen volgende list: Zij besloten de candidatuur van den hertog van Leuchtenberg door te drijven om aldus Louis-Philippe te dwingen zijn toestemming te verleenen aan de verkiezing van den hertog van Nemours. En werkelijk de list scheen te slagen. Op 28 Januari liet Louis-Philippe zeggen dat hij de kroon voor zijn zoon zou aanvaarden. Bij het votum op 3 Februari 1831 werd de hertog van Nemours met 97 stemmen tot koning der Belgen uitgeroepen, tegen 74 aan Leuchtenberg en 21 aan Karel van Oostenrijk. De Vlamingen hadden t' meerendeels gekozen voor Leuchtenberg terwijl de Walen zich voor den zoon van den koning van Frankrijk hadden uitgesproken. Maar sedert 1 Februari had de Londensche Conferentie, bij geheim protocol, de hertogen van Nemours en Leuchtenberg uitgesloten, en de fransche gezant, die eerst Palmerston had gepolst nopens de verkiezing van den hertog van Nemours, en met bedreigingen was afgewezen, had dit besluit moeten onderteekenen Daar stond België weer zonder koning '! De aanzienlijkste leden van het Nationaal Congres gaven toen den raad een regent aan te stellen, in afwachting dat de fransche politiek wat meer durf zou krijgen.
TIJDENS HET REGENTSCHAP.
De regent, de Luikerwaal Surlet de Shokier, regeerde als was hij hier goeverneur van Frankrijk : hij streefde er naar, hierbij geholpen door zijn ministers, aan de handelingen zijner regeering een eenzijdig fransche strekking te geven, bij zooverre dat de Engelschman Palmerston hem erop wees hoe weinig eervol die afkeer voor de Belgische onafhankelijkheid was. Zoo erg was trouwens de regeeringsloosheid dat de Conferentie te Londen ernstig aan verdeeling van België begon te denken. De partij van het Vereenigde Koninkrijk der Nederlanden, de orangisten lijk men ze toen noemde, stak het hoofd op te Gent, te Antwerpen en te Maastricht. . Daarop stichtte Gendebien op 23 Maart te Brussel met behulp van de regeering, de «Association nationale» die een soort van schrikbewind over het land deed heerschen en om oorlog riep tegen Holland. De nieuwe belgische staat beleefde toen bange dagen. Lord Ponsonby, de Engelsche gezant trachtte baron Van der Smissen tot een opstand ten voordeele van den prins van Oranje aan te zetten. Het mislukte echter door het krachtdadig optreden van kolonel Clump (25 Maart 1831). Gent was het middenpunt der Orangisten: de oppositie had er reeds tweemaal de Orangisten naar het stadhuis gestuurd en tweemaal had de belgische regeering den gemeenteraad ontbonden.
De regeering had te Gent en te Antwerpen den staat van beleg verklaard. De Orangisten aldaar waren voor het meerendeel grootnijveraars en groothandelaars. Patroons en arbeiders stonden scherp tegenover mekaar en dit werd nog erger door het stilvallen der getouwen wegens de breuk met Holland. Die werkloozen werden nu, veelal nog opgehitst door .de patriotische vereenigingen, losgelaten tegen de orangisten, terwijl de politie liet gebeuren. Er bestond een soort geheime overeenkomst tusschen de. belgische gezagvoerders en de plunderaars, onder dewelke zich talrijke betaalde of betalende Franschen bevonden. Begin April was de toestand zóó dat de Congres leden, vreezende dat de oorlogsgezinden van de «Association Nationale»- de overhand zouden nemen dank zij de zwakheid van den regent, en anderzijds onzeker over den uitslag der verkiezingen die wellicht de Orangisten de meerderheid zou bezorgen, hun ontslag weigerden te nemen en besloten
in Mei opnieuw te vergaderen, aldus een staatsgreep plegende ( 12 April). "
(België werd in 1830 in illegaliteit geboren.Verklarende nota ingevoegd in dit origineel document)
België werd in 1830 in illegaliteit geboren
Daarvan waren de stichters van de nieuwe staat zich terdege bewust. De Luikse jurist Joseph Lebeau, een van de leiders der Belgische opstand, verklaarde tijdens het Nationaal Congres dat er geen onafhankelijkheidsverklaring moest komen om het bestaan van België te legitimeren. "De bajonetten hebben gesproken. Teksten zijn niet nodig," aldus Lebeau. Het doel van de revolutionairen was rattachisme bij Frankrijk. Dus moest, stelde de racist Charles Rogier, "de taal van de Vlamingen worden uitgeroeid" en "het Germaanse element in België worden vernietigd." Toen het er bij de verkiezingen in april 183I op leek dat de pro-Orangistische partijen de meerderheid zouden behalen, pleegde het Voorlopig Bewind bijgevolg een staatsgreep. * Er kwam een langdurig terreurregime. "Het plunderen van de huizen van Orangisten, hoewel betreurenswaardig, is een vreselijke noodzaak om de vijanden van de publieke orde te onderdrukken," zei minister van Justitie Lebeau in 1834. Ook Leopold van Saksen-Coburg, de Duits-Britse prins die de Belgische revolutionairen tegen hun zin was opgedrongen, werd van meet af aan duidelijk gemaakt waar in België de prioriteiten lagen. Hij moest niet denken, zo dreigde Alexandre Gendebien in maart 1834 in de Kamer, dat hij de belangen van Wallonië kon opofferen aan die van "het Orangistische Antwerpen". Gendebien was kwaad omdat de eerste Belgische spoorlijn niet in Wallonië werd aangelegd. "Houd er rekening mee," aldus Gendebien tot de vorst, .'dat wij u desnoods de taal van het geweld zullen laten verstaan." De koninklijke familie hield er sindsdien rekening mee. * Omkoperij Leopold I was een briljante machiavellist. Hij wist zeer goed dat hij het staatshoofd was van een artificiële natie. Naar het einde van zijn leven toe deed het hem zelfs wanhopen. '"Vader blijft herhalen dat niets het land samenhoudt en dat het niet kan blijven bestaan," zo schreef Filip, de Graaf van Vlaanderen, in het voorjaar van 1865 aan zijn broer, kroonprins Leopold. * De eerste Coburg-koningen maakten corruptie tot fundament van België. Vaderlandsliefde is in België, zoals in alle artificiële naties, uitsluitend een liefde voor de eigen portemonnee. De rattachisten die de revolutie van 1830 hadden gemaakt kregen betrekkingen en vergoedingen die te verleidelijk waren om te weigeren. Eén voorbeeld: de 22-jarige Felix Chazal, een felle Bonapartist, ontving een jaarinkomen dat 23 keer zo hoog was als dat van een onderwijzer. Hij verkoos op slag België boven Frankrijk. Zelfs Vlaamsgezinden konden gekocht worden. Jan de Laet werd in 1863 in de Kamer verkozen voor de flamingantische Meetingpartij... Hij legde als allereerste parlementslid de eed in het Nederlands af. Daarna sprak hij enkel nog Frans. Het regime betaalde hem 100.000 toenmalige franken {zo'n half miljoen euro) aan smeergeld. Zo leerde zelfs De Laet van België houden. * Toch was corruptie als basis,van een staat een wankel fundament. Daarom had België een ideologie nodig waarmee goedgelovige zielen kon worden wijsgemaakt dat Belgisch patriottisme een deugd was, in plaats van een ondeugd. Die ideologie, het belgicisme,ontsproot in 1897 aan de pen van de Waalse antisemiet Edmond Picard. Tussen twee vuige anti-joodse schotschriften ("La revision des origines du christianisme" en "L'Aryano-Sémitisme") in, schreef hij "L'ame belge." De Belgen waren geen twee volkeren, aldus Picard, maar "één ras," en hoorden dus samen in één land. Henri Pirenne werkte de ideeën van Picard verder uit. Hij herschreef de hele geschiedenis in functie van het belgicisme en verzon de idee dat Vlaanderen "altijd tweetalig" was geweest, maar Wallonië niet. Bijgevolg diende Vlaanderen altijd tweetalig te blijven, maar hoefde Wallonië dat niet te worden. (een Waalse historicus schrijft het volgende vandaag:II. Une mal aimée de l'Histoire
En Belgique, comme dans beaucoup de pays, la conception et l'enseignement de l'histoire ont été intimement liés à une certaine idée du patriotisme : on voulait montrer que la Belgique présentait un caractère d'unité foncière; la Belgique était une nécessité de l'histoire et il fallait bannir tout ce qui mettait l'accent sur les différences. Cette tendance se précisa surtout à l'extrême fin du XIXe siècle. Edmond Picard, en 1897, croit découvrir "l'âme belge" - "l'âme belge existe puisque je la sens"; selon le célèbre avocat, une évidence historique s'impose, "le caractère indestructible de la Belgique, cette nécessité mystérieuse que rien n'a pu détruire". Publiée à partir de 1899, l'Histoire de Belgique d'Henri Pirenne donne un contenu scientifique, ou du moins considéré comme tel, à l'affirmation péremptoire de Picard; l'historien verviétois, professeur à l'Université de Gand, croit pouvoir démontrer qu'il existe un "peuple belge" depuis le Moyen Age, bien avant les ducs de Bourgogne par ailleurs glorifiés pour leur action centralisatrice; l'unité nationale, et c'est un cas exceptionnel clame Pirenne, a donc précédé chez nous l'unité de gouvernement. Le “phénomène belge" si l'on en croit l'illustre historien est un savant mélange d'influence romane et d'influence germanique; la Flandre, province bilingue dès le Moyen Age, en est le meilleur exemple et c'est ce qui explique que l'Histoire de Belgique de Pirenne soit construite autour de la Flandre qui a vu se former une "civilisation originale".
Histoire et patriotisme Cette vision unitariste de l'histoire fut bientôt confondue avec le patriotisme car elle rencontrait un besoin. Diverses raisons expliquent, en effet, la consolidation de l'amalgame au début du XXe siècle. Le mouvement flamand affermissait ses positions; les Wallons commençaient à réagir et il en résultait inévitablement une tension entre communautés. On voulut donc donner aux fêtes qui marquèrent les septante-cinq ans de l'indépendance en 1905 un caractère particulièrement grandiose et l'on s'empressa d'utiliser à des fins politiques les thèses de Pirenne; il fallait raviser la flamme patriotique. N'oublions pas non plus que dans les années qui suivirent, la tempête souffla sur la scène internationale; la défense du sol natal figura au premier chef des préoccupations à la veille de la guerre 1914-18; on craignait pour la Belgique les conséquences d'un affrontement entre le coq gaulois et l'aigle flamand. )
(einde verklarende nota ingevoegd in origineel document) Prof.Lode Wils van het Davidsfonds onderschrijft de stellingen van H.Pirenne Ook oud-minister Marc Eyskens glorifieert la Belgique dat volgens hem misschien niet democratisch aan de macht kwan maar sind de 1900, dus door de twingste eeuw heen steeds door een democratisch gekozen regering ge ruggesteend werd.
Les Cerises Belgiques
LEOPOLD VAN SAKSEN-COBURG TOT KONING VERKOZEN
Onder het tweede ministerie van den regent ging men, daar de fransche druiven te groen waren, dan over tot een nieuwe koningskeus en bood de kroon aan den veertigjarigen weduwnaar van de kroonprinses van Engeland, Leopold van Saksen-Coburg Deze aanvaardde op voorwaarde dat het Congres het verdrag der XVIII art., dat in Belgisch opzicht een heele verbetering beteekende op het protocol van 20 Januari, zou aannemen. Bij zijn tócht van Oostende naar Brussel werd hij feestelijk onthaald. Te Gent echter was het onthaal zeer koel Leopold's verkiezing Was een triomf voor de Engelsche diplomatie. Maar door de scheuring van het schoone Rijk der Nederlanden was dit ook voor de fransche politiek; wel moest deze tegen haar wil, de onafhankelijkheid van Bergië erkennen, maar Talleyrand en vele Franschen gaven nog hun hoop op een latere inlijving niet ver1oren. Reeds in April had Talleyrand bij protocol de slechting der vestingen bekomen, die door de Sainte-Alliance in 1815 op de Zuiderlijke grenzen van België waren opgericht.
DE TIENDAAGSCHE VELDTOCHT.
En toen koning Willem het verdrag der XVIII artikelen weigerde te onderteekenen en het Belgisch leger versloeg in den tiendaagschen veldtocht kwam een fransch leger, door koning Leopold geroepen, opdagen, om het jonge franschgezinde staatje te steunen. Gezien de overmacht der Franschen sloot Oranje een overeenkomst waarbij zijn leger over de grens terugtrok. Had koning Willem bij het begin van den oproer dezelfde krachtdadigheid aan den dag gelegd, waarschijnlijk was de fransch-waalsche toeleg nooit met welslagen bekroond geworden. België zou echter zijn nederlaag duur betalen. Reeds op 11 Augustus had de fransche gezant Talleyrand zich op de conferentie te Londen smalend uitgelaten over de Belgen: «Leopold was een armzalig wezen en de Belgen een hoop vagebonden, de Onafhankelijkheid onwaardig.Een zelfstandig België was onmogelijk en de eenige oplossing was het te verdeelen.» Palmerston zond echter een ultimatum aan Frankrijk met verzoek om dadelijk zijn troepen uit België terug te trekken. en Louis-Philippe kon niets anders dan gehoorzamen. Op verzoek van Léopold bleven hier evenwel enkele duizenden Fransche soldate n om mede te werken aan de herinrichting van het Belgisch leger, dat sedertdien een model van verfransching werd en is gebleven. Op de conferentie te Londen werd het verdrag der XVIII artikelen thans gewijzigd door het verdrag der XXIV artikelen, waarbij aan België heel wat zwaardere voorwaarden werden opgedrongen
*
Een Frans leger van 90000 manschappen trok België binnen om de 4000 'Hollanders' uit de Antwerpse citadel te verjagen. En dat op verzoek van een wanhopige machteloze Duitser die bijna Prins gemaal van een Engelse Koningin geweest was of Koning van Griekenland en nu regeerde over een moestuintje in Europa waar hij de meerderheid van de bevolking niet kon verstaan en zijn schoonvader (een samenvoegen van Frankrijk en Belgie onder een troonopvolger was het doel van het huwelijk) in Frankrijk verzocht tegen alle internationale verdragen in een leger Fransen te sturen om België af te scheuren met geweld.
Wie was de werkelijke baas?
Jonge Belgicistisch prins de la nature met ontblootte kroon en met lid van gesteld lichaam!
(wat een officieel taal Belgicisme is of het Vlaams van Francofonen)
De Hollandse druppel die de Belgische beker deed overlopen (zo beweren de Franstaligen) was dat Willem I in navolging van de Jakobijnse traditie van de Franse Revolutie (een staat, een volk, een taal) het Nederlands als bestuurtaal verplicht maakte. Nederlands was de taal van 4/5 de van de bevolking!
Vlaamse boeren die konden lezen noch schrijven tekenden met een kruisje een petitie om het Frans te behouden op aandrang van hun Katholieke parochiepriesters. En zo komen wij dan tot vandaag aan de Belgische Gestelde Lichamen met ontblote kronen............ Niet lachen a.U.b. 1518, "Onse ghemeene Nederlandse Tale”.
lees verder in Portici het spannend verhaal Op 16 oktober riep de Prins van Oranje vanuit Antwerpen de onafhankelijkheid van België uit. Eigenlijk zou dat de Belgische feestdag moeten zijn.
08-03-2007
Besluit.
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN 7- ons Besluit
Ceterum censeo "Belgicam presentam" esse delendam
ONS BESLUlT
OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR
(DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD).
1676
Zo werden de Nederlanden, voorgesteld door de Leo Belgicus, De Nederlandse Leeuw, door de Bourgondiers en de Spanjaarden uitgeperst.
In economisch opzicht ging het de nieuwbakken Staat niet erg voor den wind: De steeds weer terugkerende crisissen, in handel en nijverheid, die na de Septemberdagen begonnen, Zijn er het bewijs voor. Het verbruik van katoen door de Gentsche nijverheid, dat in 1829 7.500.000 kilo overtrof, was in 1832 tot 2 millioen kilo gevallen en ging de 5 millioen kilo in lange jaren niet te boven. Het dagloon van een katoenwever op 1 Oogst 1830 nog 2 frank was op 1 Januari 1835 tot 0,62 fr. Teruggevallen. Antwerpen en Oostende zagen hun handelsvloot verhuizen of in de dokken verrotten. Vooral in Vlaanderen was het economisch verval zoo diepgaande dat zelfs Louis-Philippe er de aandacht van Talleyrand op vestigde. In een zijner volksliedjes zong; Door van Rijswijck :
Miserie, miserie, De Waal aan 't ministerie, Dat deugt voor Vlaanderen niet.
Arm Vlaanderen.
In Vlaanderen vormden de landbouw en de vlasnijverheid nog altijd de basis van De bestaanzekerheid van de meeste mensen. In West Vlaanderen werkten zelfs 73pc. In deze sector. In 1845 begon echter de vlaskrisis. Goedkoop Engels textiel overspoelde de Franse markt terwijl Vlaanderen nu totaal afgesneden was van de Hollandse afzetgebieden en handelsposten In de wereld. Daarbij kwam de Scheldetol en ook de aardappeloogst mislukte hier zoals elders in Europa. Tussen 1843 en 1846 sloeg de aardappel ziekte toe. Er heerste hongersnoodop het platte land waarvan de Gevolgen Voor de Vlaamse samenleving talrijk en ingewikkeld waren. Vele Vlamingen emigreerden naar Amerika of Frankrijk Terwijl anderen gewoon stierven in het land van hun geboorte. De sterfte als gevolg van de honger was meestal wegens ziekte zoals tyfus , waterzucht, terugkerende koorts die vele mensen troffen. Nochtans waren er voedingsmiddelen Genoeg maar de markteconomie was ingesteld op betaling met cash en dat hadden de mensen niet.
In 1930 werd de schooljeugd nog geleerd dat Koningin Marie Louise d’Orleans haar gouden Ring schonk als gift om de hongersnood in Vlaanderen te lenigen . Waarschijnlijk is men vandaag beschaamd om te vertellen hoe hoogmoedig een Franse koningsdochter
En gemalin van een Duitse Prins zo op het volk kon neerzien. (ook in Ierland sloeg de aardappelenpest-The Blight- toe. De Engelse Koningin Victoria schonk vijf Gouden Ponden om de Ierse hongersnood te lenigen. Vandaag nog wordt dit feit vermeld in de Ierse geschiedenis als het voorbeeld van de hardvochigheid van het Engels koningshuis tegenover het Ierse volk.)
Het was de algemene opinie van Walen, Fransen en buitenlanders, (en ook later van de socialist Eedje Anseele) Dat de Vlamingen hun lot te wijten hadden aan hun Lethargie. Dat zij verouderde technieken bleven toepassen, dat zijn niet mobiel genoeg waren en vooral, en dat is typisch Voor de Belgische situatie, dat zij hardnekkig bleven vasthouden aan hun tradities en hun Taal. Geëduceerden mensen spraken immers Allemaal Frans wat de Vlaamse boeren niet deden en zij er dus de gevolgen moesten van dragen.
Rijk Wallonië.
Koning Willem I ontvangt de industrieel John Cockeril en geeft hem de opdracht de Waalse Kool En Staalindutrie op te Richten en te ontwikkelen.
In Wallonië daarentegen oogsten de Walen de welvaart waarvan Koning Willem I de grondslag gelegd had. Zo profiteerden zij van de wijsheid en voorzienigheid die Willem, die door hen verjaagd was, aan de dag had gelegd. De eerste stoom machine van John Cockeril werkte in 1816 De eerste cokeshoogoven werkte in 1818 en de eerste stoomboot van het Europese vastenland werd in 1820 gebouwd. Onder Willem waren ook de eerste infrastructuurwerken begonnen die het kolengebied moesten ontginbaar maken. Het nodige kapitaal werd bijeengebracht door de door Willem I opgerichte Generale Bankmaatschappij ter Ontwikkeling Van de Nederlanden. De latere societé Génerale.
Reeds in 1831 liet de afgevaardigde voor Roeselare, C. Rodenbach, Uitschijnen dat er op 380 beambten van de centrale besturen slechts 22 Vlamingen waren. Natuurlijkerwijze ging de belangstelling dier Waalsche beambten in de Eerste plaats naar de streek hunner jeugd. Daarbij komt nog dat men maar oog had voor de grootindustrie. De Waalsche koolmijnen werden de kern van een machtige nijverheid, Die weldra in België den boventoon voerde en die zich in groote belangstelling van Staatswege mocht verheugen. Vlaanderen integendeel scheen een schoon verleden zonder toekomst. Het door koning Willemontworpen kanaal van Terneuzen werd niet voltooid; de haven van Oostende wachtte lang en vruchteloos naar verbetering; de ontworpen vaarten in Vlaanderen en in de Kempen werden voor geruim en tijd verdaagd. Terwijl een net van spoorwegen Wallonië omspande bleven West- Vlaanderen en Limburg er zonder. Te Brussel scheen men te vergeten dat Vlaanderen aan zee lag: met liet de visserij kwijnen.
* * *
De leiders der omwenteling
trachtten onze taal uit te roeien:
De eerste daad van het Voorloopig Bewind was het staatsblad uitsluitend in het Fransch te laten verschijnen (5 Oktober). Tien dagen nadien schafte zij de Vlaamsche Kamer af, die bij het Hof van beroep te Luik uitspraak deed over de vonnissen uit Limburg. Einde Oktober werd het Vlaamsch uit het leger te bannen : commando en beheer, 't was al fransch dat de klok sloeg. De 2700 officieren in 1831 waren allen Franschen op 150 na: de generale staf telde 24 Franschen en 4 Belgen.
Op 16 November 1830 riep hét Voorloopig Bewind het
fransch uit als eenige officiële taal.
«Overwegende dat de tael die door de inwoners van zekere plaatsen gesproken, verschilt van provincie tot provincie en soms van omschrijving tot omschrijving, zoodat het onmogelijk zou zijn den tekst der wetten en besluiten in die taal af te kondigen, zal het fransch in België de eenige officieele taal zijn. Wel werd in de grondwet de «vrijheid der talen» geschreven en mocht de staatsburger de taal gebruiken die hij verkoos, maar volgens hoogergenoemd besluit van 16 November moest dit recht «geregeld worden om in overeenkomst met den dienst der algemeene regeering en der recht banken gebracht te worden», wat beteekende dat wanneer de rechten der burgers in botsing kwamen met de belangen of de grillen der ambtenaren, de rechten der burgers moesten zwichten. In bestuur en leger was de verhouding tusschen het aantal Vlamingen en Walen wraakroepend. Dit was het gevolg van de geweldige «plaatskensjacht» waarmede de Walen hun taalgenooten van het voorloopig Bewind bestookt hadden. En als kroon op dit hatelijk verfranschingwerk drongen de ministeries van koning Leopold I legt de officieele onderwijsgestichten het Fransch als voertaal op. De universiteit te Gent werd een fransche universiteit. Vlaanderen scheen enkel nog een mooie bladzijde oude geschiedenis. Maar toen kwam Willems en Snellaert en David en uit het stof der bibliotheken brachten zij de overoude adelbrieven van onze taal in het licht: En Conscience leerde ons volk lezen en schreef zijn leeuw van Vlaanderen, het volksboek van den Vlaamschen trots. Deze jongens van boer en arbeider en burger begonnen een nieuw hoofdstuk in de VIaamsche geschiedenis.
De Vlaamsche beweging was begonnen. Vlaanderen zou niet sterven. Gij zegt dat 't Vlaamsch teniet zal gaan't En zal dichtte Guido Gezelle, voor wiens luisterende ziel 't lijzigste gefluister taal en teeken had. Hij verheerlijkte Vlaanderen, werk van Gods handen. Een . ander kind uit West- Vlaanderen, Rodenbach, joeg den blauwvoet over 't land. " En niettegenstaande de verlokking van het vreemde werd «onze misprezen moedertaal» naar den troon gebracht van het volkshart. We hebben moeten jaren en jaren strijden voor. een brokje recht. Heel de negentiende eeuw is een eeuw van Vlaamsche schande en van Belgische verdrukking. En dat zouden wij móeten vieren ! Wij vergeten niet dat bij de tonen van de Brabançonne onze taal naar den stal werd verwezen. Wij kussen de hand niet die ons slaat als dezen die aldus hopen wat kruimels te krijgen van de belgische tafel. Wij vieren niet het jaar dat het schoone Nederland vaneen scheurde. Noch in economisch opzicht, noch in Vlaamsch cultureel opzicht hebben wij eenige reden tot dankbaarheid jegens de Waalsch-fransch.franskiljonsche belhamels van 1830 En in godsdienstig opzicht ? Zeker, wij hebben geen blad voor de mond genomen bij de bespreking van de regeeringsdaden van koning Willem. Maar om wille van zijn despotische neigingen moesten wij niet scheiden. Enkele jaren na 1830 moest Willem vaarwel zeggen ook aan den Hollandschen troon. De belgische katholieken kregen de schoolvrijheid zonder toezicht en zonder een cent! De hollandsche katholieken leven thans onder het regiem van de gesubsidieerde vrijheid. Onze colleges zijn arme luidjes in vergelijking met de mooie katholieke lycea bij onze noorderbroeders en in heel de katholieke wereld beschouwt men als een ideaal de schoolvrijheid lijk... in Holland.
De Vlamingen hebben in 1830 het ongelijk gehad zich te laten
op sleeptouw nemen door de Walen en de Franschen
.
Wij hebben geleerd en zullen thans niet meezingen in het belgisch koor, maar meer dan ooit zullen wij streven naar de samenwerking van Noord- en Zuid-Nederland Leve Vlaanderen ! Leve Belgica! Leve Belgium! Dat wil zeggen... Leve de Nederlanden ! . Et ceterum censeo "Belgicam presentam " esse delendam! door « VOLKSHEIL » V. z. W. PRIJS: 1 FRANK -uitgeven in 1930 ZO Schreef MEN IN 1930
De Hollandse druppel die de Belgische beker deed overlopen (zo beweren de Franstaligen) was dat Willem I in navolging van de Jakobijnse traditie van de Franse Revolutie (een staat, een volk, een taal) het Nederlands als bestuurtaal verplicht maakte. Nederlands was de taal van 4/5 de van de bevolking! Vlaamse boeren die niet konden lezen noch schrijven tekenden met een kruisje een petitie om het Frans te behouden op aandrang van hun Katholieke parochiepriesters. En zo komen wij dan tot vandaag aan de Belgische Gestelde Lichamen met ontblote kronen....... ..... Niet lachen a.U.b.
Voor onze kinderen
Engels tweede taal een recht voor alle Vlaamse kinderen. Engels, als neutrale taal, moet de taal worden van België in alle internationale betrekkingen in plaats van het Frans, want dat geeft het buitenland de verkeerde indruk dat wij allemaal Franstalig zijn.
Eerst dan zal Vlaanderen haar rechtmatige plaats tussen de naties in de wereld heroveren.
Met Vlaanderen naar het Millennium, In 1830 ontnam de Staat België met zijn 40.000 cijnkiezers ( De nobiljons en de Rijken mochten stemmen) op een ondemocratische manier de mensenrechten aan haar Vlaamse onderdanen. Bij een wet van 21 augustus 1814 was bepaald dat alle militaire rechtspraak in het Koninkrijk der Nederlanden in het Nederlands moest gebeuren. Dat was het wetboek van de “Regtpleging bij de Landmagt.” Zo vlug het Belgisch Voorlopig bewind in het zadel zat werd dit Wetboek afgeschaft en dan weer ingevoerd, omdat anders de nieuwe militairen internationaal als muiters zouden doorgaan, maar met die verandering dat het woord Nederlands vervangen werd door het woord Frans. Zo werden de mensenrechten die de Vlamingen in het Hollands bewind genoten bij het ontstaan van België aan de Vlamingen ontnomen. Het leger was een instelling geworden waar de uitsluiting van de Vlamingen nog het meest onmenselijk werd toegepast, zoals de Grievencommissie toen moest vaststellen. Eerst in het jaar 1898 werd die toestand na vele schuchtere pogingen (want de Vlaamse politici zijn nooit erg moedig geweest en het volk mocht niet stemmen) iets verbeterd maar toch bleven de Vlamingen in de verdrukking. Het zou duren tot 1935 (105 jaar na 1830) met de wet van 15 juni dat Vlaamse beschuldigden voor de militaire rechtbanken in het Nederlands zouden onderhoord worden..
Maar voordien in 1898 wekte het feit dat Vlamingen in België als Vlamingen zouden erkend worden de wrevel op van heel wat Walen
Zo riep de toenmalige Socialistische volksvertegenwoordiger Furnemont van Charleroi de Vlamingen toe ; “Demandez la séperation, faites une monarchie flamande et laissez-nous en république socialiste! !” Nu weer eens honderd jaar nadien hebben de Vlamingen nog steeds geen Vlaamse monarchie ...en zijn het de waalse socialisten die weigeren Nederlands te leren. Integendeel wij leven nog altijd in een door de Waalse socialisten gedicteerde staat en onder een Franstalige monarchie. Het enige dat de Vlamingen moet zoethouden is een machteloze Vlaamse eerste minister en saaie preken en sussende woorden op nutteloze Ijzerbedevaarten. Waren Wij Vlamingen in het Verenigd Koninkrijk gebleven dat was onze taal nu de officiële taal van het land . Wij hadden toen een vaderland. Wat hebben wij aan België? Het is zeer duidelijk geen democratisch land en de Vlaamse politici durven geen democratische rechten opeisen. Hopen wij dat de Waalse socialisten eindelijk in het komende Millennium hun Socialistische Republiek zullen oprichten en de Vlamingen verlossen uit hun knechtschap. "Eyskens Lionel"
Er is iets hallucinants te ontwaren in een zogezegdeVolksopstand ter herwinning van de vrijheid, waarin het Volk de eigen historische Volkstaal vernietigt. Ook dit maakt de opstand van het Belgische Volk onwaarschijnlijk uniek in de Wereld geschiedenis. Was het een STAATSGREEP of een opstand of was er geen Belgisch volk?
07-03-2007
Portici.
NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN
7 - Portici
OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR (DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD). 1648
JULI 1830 PARIJS
Ok.1830
1848 PARIJS
1830 ! Te Parijs in de maand juli breekt er een opstand uit tegen de Franse Koning Charlex X en die wordt vervangen door de nieuwe Koning Louis Philippe wiens vader voor de executie van Louis de 16de gestemd had en dus de principes van de Franse Revolutie verdedigd had. Deze beweging van een terugkeer tot de revolutie tegen het monarchisme had grote weerklank ook te Brussel in september waar de Fransgezinden weer hoopten op een rattachement bij Frankrijk.
Verteld door Paul Belgicus ;"Secessie"
OPERETTE TE BRUSSEL
Op de avond van 25 augustus 1830 begon de Belgische opstand met een relletje vanwege Franse provocateurs na de opvoering van Aubert's "Stomme van Portici". Daarbij werd een boekhandel leeggeroofd, brand gesticht in het huis van de minister van Justitie en vandalisme gepleegd in een paar fabrieken. Dat was het. Al bij al een klein opstootje. Heeft iemand zich ooit afgevraagd hoe uit zo'n opstootje van niemendal een nieuwe staat kon ontstaan? De burgerwacht herstelde de rust en wachtte de komst af van het leger onder leiding van Prins Willem, de kroonprins, die ook de minister van Landsverdediging was. Het was pas omdat die Prins weigerde de stad binnen te trekken met het leger en zijn troepen in Vilvoorde achterliet om alléén naar Brussel te komen in het gezelschap van uitgerekend de Franse provocateurs die de relletjes van 25 augustus hadden aangericht, dat de stad Brussel in een vacuüm terecht kwam .
*
Dit is weinig geweten, maar wij, Vlamingen, werden verraden, verkocht zelfs, door de Prins van Oranje.
Willem junior voelde zich immers te groot voor het platte Nederland dat hij misprees. Hij had er trouwens nooit gewoond. Hij was als kind en als jongeman niet in Holland opgevoed, maar was tijdens de Napoleontische bezetting aan buitenlandse hoven opgegroeid waar Frans de voertaal was. Hij voelde zich verwant met de Franse cultuur. Hij was een heimelijke bewonderaar geweest van Napoleon. Hij had wel tegen Napoleon gevochten als generaal in het leger van de hertog van Wellington, maar Wellington zelf getuigde dat de prins "niet al te snugger was" en dat "als men hem een opdracht gaf, hij er altijd een zootje van maakte". Bovendien, nog steeds volgens Wellington, was hij "extreem ijdel en had een hoge dunk van zichzelf". Kortom een echte Hollander, die dus liever Frans sprak dan Nederlands en graag "weg met ons" riep. * Het was altijd zijn droom geweest om koning van Frankrijk te worden. Toen zijn vader in 1815 koning van de Verenigde Nederlanden werd, was de kroonprins in Brussel gaan wonen omdat hij er zich in Franse kringen kon bewegen. * De stad was immers het ballingsoord geworden van zowel Franse Jacobijnen als Bonapartisten, die na de restauratie van de Bourbon-monarchie in Parijs, in 1815 hun land waren ontvlucht. Die ballingen werden Willems vrienden. Ze vleiden hem en begonnen plannen te smeden tegen Willems vader, koning Willem. * De ballingen beloofden de Nederlandse kroonprins dat zij hem na het verdrijven van de Bourbons, de Franse troon zouden aanbieden, als hij het zuiden van zijn vaders koninkrijk, de huidige Belgische provincies plus Noord-Brabant, met zich mee naar Frankrijk zou brengen. * Een eerste samenzwering van de Prins van Oranje om België aan Frankrijk uit te leveren, deed zich voor in de winter van 1816-1817. Samen met de Brusselse Franse bannelingen zette de jonge Willem een plan op om de Bourbon monarchie in Parijs af te zetten. Het plan kwam ter ore van de Russische tsaar, die Koning Willem I inlichtte, waarop deze laatste zijn zoon adviseerde om dringend andere vrienden te kiezen. De prins nam dit op als een persoonlijk affront. Hij weigerde geruime tijd met zijn vader te spreken en bleef, hoewel hij regeringslid was -hij was, zoals reeds gezegd minister van Landsverdediging -het hele jaar door in Brussel, terwijl de regering nochtans elke zes maanden van standplaats wisselde tussen de twee hoofdsteden, Brussel in het Zuiden en Den Haag in het noorden . * Hij veranderde evenmin van vrienden zoals bleek op 19 augustus 1820 toen de Franse Bourbon-regering een complot ontdekte van hoge officieren die een militaire staatsgreep wilden plegen om de Prins van Oranje op de Franse troon te krijgen. Koning Willem was razend. Hij waarschuwde zijn zoon eens te meer tegen diens vrienden, de Franse ballingen in Brussel. "Zonder u betekenen ze niets, maar als u met hen optrekt, dan zullen ze u gebruiken als een stuk speelgoed" zo zei de koning in een onderhoud met zijn zoon op 20 februari. Het waren profetische woorden. Vader had gelijk, maar de zoon bleef mokken. Hij hield zich echter wel tien jaar op de vlakte, zodat de vergevingsgezinde vader ten onrechte dacht dat zijn zoon, die hem en zijn vaderland al twee keer had verraden, zijn lesje geleerd had. * Aldus beging koning Willem eind augustus 1830 de grote dwaasheid om na de door de Franse vrienden van de Prins van Oranje uitgelokte relletjes, uitgerekend die Prins van Oranje naar Brussel te sturen om het Nederlandse gezag te herstellen. *
De Prins had het leger de stad moeten binnenbrengen, de buitenlandse oproerkraaiers arresteren en over de grens zetten. Wat deed hij echter? Hij pleegde een derde keer verraad. Prins Willem liet het leger achter in Vilvoorde, knoopte onmiddellijk gesprekken aan met de Franse ballingen, ontving op 2 september op zijn paleis in Brussel de Fransgezinde revolutionair Alexandre Gendebien die hem de kroon van België kwam aanbieden als een eerste stap op weg naar de kroon van Frankrijk, en hij hielp ettelijke Franse ballingen aan een post van officier bij de Brusselse burgerwacht. * In Londen wist men onmiddellijk hoe Iaat het was. Aangezien de Prins van Oranje in België het Nederlands gezag moet herstellen, heeft Nederland België kwijtgespeeld, zo concludeerde de hertog van Wellington, de Britse eerste minister, reeds op 8 september in een boodschap aan Lord Aberdeen, zijn minister van Buitenlandse Zaken. "De Prins", legde Wellington uit, "is een ijdele zwakkeling met een zodanige dorst voor populaire vulgariteit, dat ik er schrik van krijg. Als hij de macht in Brussel in handen van de burgerwacht Iaat, dan is de monarchie verloren I'. * En inderdaad, dat was zo. Terwijl de Vlaamse steden Antwerpen, Mechelen, Gent, Dendermonde en Sint-Niklaas zich op 8, 9 en 10 september uitspraken tegen scheiding tussen Noord en Zuid, met inbegrip van een louter administratieve, vielen Brussel en Wallonië door de weigering van de Prins van Oranje om het wettelijk gezag te herstellen in een machtsvacuüm. dat opgevuld werd door revolutionairen die toestroomden vanuit Parijs naar België.
GUILLAUME,PRINCE D'ORANGE aux COMPATRIOTES 16october 1830
Cartwright, de Britse consul in Brussel, zond bijna dagelijks rapporten naar Londen over de toestand in de stad. "De gewelddadige partij betaalt het uitschot en kan het op elk gewenst ogenblik in beweging zetten ", zo waarschuwde hij op 10 september. Op 16 september ontvluchtten de Brusselse burgemeester, de meeste gemeenteraadsleden en de gouverneur van Zuid-Brabant de stad en trokken naar Antwerpen waar zij het leger vroegen om het wettelijk gezag van koning Willem te herstellen. Zelfs het nominale hoofd van de burgerwacht, baron d'Hoogvorst vroeg hierom. Binnen de burgerwacht was er immers een machtsstrijd aan de gang. "Een zeer gewelddadige strijd is momenteel gaande tussen twee groepen binnen de burgerwacht", schreef Cartwright op 14 september. Een week later was het pleit beslecht. "Hoogvorst staat alleen. Niemand helpt hem nog en hij heeft geen greintje macht meer", zo meldde de Britse consul. * De koning stuurde op 21 september het leger naar Brussel. Deze keer stond het onder het bevel van prins Frederik, zijn jongste zoon.
De dappere revolutionaire leiders sloegen allemaal op de vlucht. Ze lieten hun voetvolk in de steek en liepen naar Frankrijk. Alleen Charles Rogier, een Luikenaar, maar eveneens een geboren Fransman, bleef in de buurt. Hij verschool zich in het Zoniënwoud. - "Alles is verloren: " zei Louis de Potter, één van de weinige revolutionairen van autochtone Belgische afkomst, toen hij de Franse grens overstak. * Prins Frederik trok Brussel binnen op 23 september. Helaas, Frederik was een jonge en onervaren bevelhebber. In plaats van op te rukken naar de beneden-stad en het Luikse en Henegouwse schorremorrie te verdrijven dat de voorbije drie weken de stad was binnengestroomd, besloot hij, omdat het avond was en omdat er in de straten barricades waren opgeworpen, om het leger zijn tenten op te laten opslaan In de warande, het stadspark tussen het koninklijk paleis en het parlementsgebouw. Achteraf zou blijken welk een stommiteit hij daarmee beging. * Die avond hadden de opstandelingen immers hun barricaden verlaten om zich te gaan bezuipen in de kroegen. De prins had de boel gewoon kunnen opruimen. Hij ging echter slapen. Gendebien arrive !Bij het krieken van de volgende morgen arriveerde Gendebien in de stad met een groep Franse revolutionairen uit Parijs. Deze mannen hadden begin juli in Parijs revolutie gemaakt en koning Karel X van Bourbon verdreven. Zij kenden het klappen van de zweep en waren geduchte straatvechters. Ze namen de barricaden in en beschoten de Nederlanders in het park. Prins Frederik, die nog nooit in zijn leven gevochten had, liet terugschieten, maar was bevreesd om de stad in te trekken. Hij besloot om op versterkingen te wachten. * De volgende nacht herhaalde zich hetzelfde scenario: de barricaden waren grotendeels verlaten, maar de prins bewoog niet. Op 26 september besloot Frederik, nog steeds in het park, om de benedenstad te bombarderen. De schrik sloeg hem echter om het hart en 's avonds trok hij zich met het leger uit de stad terug. * Toen de revolutionairen zich de volgende ochtend, 27 september, opmaakten om het park te bestormen, ontdekten ze dat het leeg was. * In Wallonië en Brussel grepen de revolutionairen nu de macht, maar Vlaanderen bleef rustig. Het leger bleef eveneens in Vlaanderen en er gebeurde niets. De koning besloot de onbekwame bange Frederik van het bevel van het leger te ontlasten en een nieuwe kans te geven aan zijn oudste zoon, prins Willem, die aldus opnieuw opperbevelhebber werd. * Willem begaf zich naar Antwerpen. Daar ontving hij Edouard Ducpétiaux, een van de leidende Brusselse revolutionairen. Hij gooide het met hem op een akkoord.. De prins zou de Nederlandse troepen in België het bevel geven om zich op te delen in noordelijke en zuidelijke regimenten. De noordelijke moesten zich terugtrekken ten noorden van de Rijn, de zuidelijke zouden zich moeten omvormen tot een Belgisch leger. Dat leger zou hij onder het gezag van het Voorlopige Bewind van Brusselse revolutionairen plaatsen, indien dit Bewind beloofde om hem tot koning van België te verkiezen. Ducpétiaux liet Willem in de waan dat dit zou gebeuren. *
Op 16 oktober riep de Prins van Oranje vanuit Antwerpen de onafhankelijkheid van België uit.
*
Dit België omvatte alle provincies ten zuiden van de Rijn, de rivier die door Frankrijk als zijn natuurlijke noordgrens werd beschouwd. * Prins Willem wilde immers dit hele gebied aan Frankrijk uitleveren als hem de Franse kroon aangeboden zou worden. Koning Willem was verbijsterd na dit vierde verraad van zijn zoon. "Ik ben even verrast als aangedaan ", schreef hij geschokt aan de Prins van Oranje. * De meeste Nederlandse militaire regimenten volgden het bevel van de leger opperbevelhebber echter op. De noordelijke soldaten trokken zich terug boven de Rijn, en de zuidelijke verkeerden in verwarring. Een voorbeeld van de verwarring is de houding van generaal Daine. Die bood als zuiderling zijn diensten aan het Voorlopige Bewind aan, maar liep enkele maanden daarna terug over naar het Noorden. Door het terugtrekken van de noordelijke troepen uit Vlaanderen en het feit dat verscheidene zuidelijke soldaten de wapens neerlegden en besloten om naar huis te gaan, kwam midden oktober, anderhalve maand na de Brusselse oproer, ook in de huidige Vlaamse provincies een machtsvacuüm tot stand. * Dit vacuüm werd onmiddellijk opgevuld door revolutionaire bendes uit Wallonië en Frankrijk. * Gelukkig voor koning Willem waren er een aantal generaals die weigerden om de bevelen van de prinsopperbevelhebber uit te voeren. Toen generaal Dibbers ,de commandant in Maastricht, van de kroonprins het bevel kreeg om de stad over te dragen aan het Belgische revolutionaire bestuur, weigerde hij met de woorden: "Ik ken geen prins. Ik ken alleen de koning". Aldus bleef Maastricht in Nederlandse handen. Generaal Wilmars in Luxemburg weigerde eveneens om de prinselijke bevelen op te volgen. Zo bleef ook Luxemburg in handen van de koning. Generaal Van Geen, een Gentenaar, die bevelhebber was in Namen, trok zijn troepen uit Namen terug en marcheerde ermee naar Antwerpen. Toen hij vaststelde dat de prins nog steeds in de stad was, ging hij naar Breda, dat hij tegen de Belgische revolutionairen begon te verdedigen. Daarna trok hij naar Tilburg en Eindhoven, twee plaatsen die reeds in handen van het Voorlopig Bewind gevallen waren en verjoeg er de revolutionairen. * Aldus bleef Noord-Brabant, dankzij deze moedige Gentenaar in handen van de Nederlanders. Van Geen bleef zijn koning trouwen stierf in 1846 als een Vlaamse banneling in Den Haag. In Gent volgde het leger wel de bevelen van de prins op. Het trok zich terug ondanks de smeekbeden van het stadsbestuur om niet weg te gaan. Alle Nederlandse legereenheden ten westen van de Schelde deden hetzelfde, met uitzondering van een zekere kolonel Ledel die zich verschanst te in Sluis en .aldus het westen van Zeeuws-Vlaanderen kon behouden voor koning Willem. * Vandaar trok Ledel langs de Schelde naar Terneuzen en Hulst en verdreef de Belgen. Ook het fort Liefkenshoek op de Oost-Vlaamse Schelde-oever ten noorden van Antwerpen bleef in handen van het koninklijke leger. * Het vacuüm dat het Nederlandse leger naliet werd onmiddellijk opgevuld door revolutionaire benden uit Henegouwen en Luik en, wat beide Vlaanders betreft, ook uit Noord-Frankrijk. Dit waren bandietenbendes die zich georganiseerd hadden in zg. Belgische legerregimenten met namen zoals de 'Têtes Mort", de "doodshoofden"
LES TÊTES MORT
* In Gent, leper, Menen en Nieuwpoort sloegen ze aan het plunderen. In Brugge sloegen ze een anti-Belgische opstand neer, maar toen ze in Oostburg bij Sluis op manschappen van kolonel Ledel botsten, volgde een veldslag waarbij 30 van de zogenaamde doodskoppen de dood vonden. De rest droop af. * De revolutionairen waren niet mals voor Belgische militairen die de koning trouw bleven, wanneer ze die te pakken kregen. In Mechelen slaagden ze erin om kolonel Gaillard gevangen te nemen. Hij was afkomstig van Luik, maar diende de koning. Gaillard werd naar Leuven gestuurd, een stad die in handen van Luikse revolutionairen was gevallen. Daar werd hij door een menigte gelyncht en op 28 oktober opgehangen aan de zogenaamde vrijheidsboom op de Oude Markt. In Antwerpen zat generaal Chassé met het probleem dat de prins in de stad verbleef. Chassé die de koning wilde trouw blijven, sloot daarom een akkoord met het Voorlopig Bewind. Het leger zou zich terugtrekken in de zuidercitadel, als de revolutionairen een wapenstilstand respecteerden. Toen deze laatsten dat niet deden, bombardeerde Chassé de stad. * Doordat Chassé Antwerpen gebombardeerd had, waarna een brand een deel van de binnenstad platlegde, kwam de Prins van Oranje echter in nauwe schoentjes te zitten. Hij had platte broodjes willen bakken met de revolutionairen. Ze gaven de prins de schuld van Chassé's optreden en verklaarden met veel bombast dat het Huis van Oranje voortaan "door een muur van vuur en bloed" van België gescheiden was. Het Voorlopig Bewind stemde een decreet dat leden van het Huis van Oranje voor eeuwig vervallen verklaarde van elke machtsuitoefening in België. De prins vluchtte daarop uit Antwerpen weg en trok naar Londen, waar hij enkele maanden in ballingschap verbleef alvorens, je raadt het nooit, zijn vader zich met hem verzoende en hem toestond om naar Nederland terug te keren. * De volledig uit de hand gelopen situatie in de Zuidelijke Nederlanden baarde de Britse regering intussen grote zorgen. Er is geen land dat geopolitiek voor Engeland zo belangrijk was, en is, als Vlaanderen. Leopold I heeft ooit gezegd dat vanuit strategisch opzicht België -en daarmee bedoelde hij Vlaanderen, want Wallonië is in dit verband irrelevant -voor de Engelsen belangrijker is dan het bezit van sommige delen van de Britse Eilanden zelf. Alles draait daarbij om Antwerpen, de stad die Napoleon heel terecht 'het pistool gericht op het hart van Engeland" had genoemd. * De controle over Antwerpen is voor de Engelsen van levensbelang. Antwerpen moest daarom in 1830 in bevriende handen blijven. *
De Britten vreesden dat de Belgische revolutionairen België zouden overleveren aan de Fransen. Dat waren de Belgen trouwens ook van plan.
* De Britten wilden de Nederlanden kost wat kost samenhouden, maar toen de prins van Oranje de zaak totaal verknoeid had, konden ze enkel nog proberen om de opslokking van België door Frankrijk te beletten. Laat ons België verdelen, zo stelde de sluwe Franse diplomaat Talleyrand daarom eind december 1830 aan de Engelsen voor. Hij had een plan getekend, waarbij de Belgische provincies opgedeeld werden in vier stukken, namelijk een deel voor Pruisen, een deel voor Frankrijk, een deel voor Nederland plus een onafhankelijke Vrijstaat Antwerpen onder Brits gezag. De hele linkeroever van de Schelde -dat zijn de huidige provincies West-Vlaanderen plus geheel Oost-Vlaanderen op het land van Aalst na, plus Zeeuws Vlaanderen, alsook de stad Antwerpen met zijn bastions op de rechter Schelde oever zouden een Brits protectoraat worden: een soort onafhankelijk Vlaanderen avant la lettre. * Pruisen zou de hele rechteroever van de Maas krijgen, dus de huidige provincies Nederlands Limburg en driekwart van de provincie Luik, de helft van Namen plus Luxemburg, plus daarenboven op de linker Maas oever ook nog de steden Maastricht en Luik. * De grens tussen Nederland en Frankrijk zou langs de Demer worden gelegd. Dit wil zeggen dat het grootste deel van de huidige provincie Belgisch Limburg plus de provincie Antwerpen op de stad Antwerpen na, plus de oude Oranje- stad Diest in het uiterste noordoosten van de huidige provincie Vlaams-Brabant bij Nederland zouden blijven. * De rest van het land -de huidige provincie Henegouwen, de westelijke helft van Namen en Vlaams-en Waals Brabant plus Brussel en het land van Aalst zouden bij Frankrijk komen. * De Britten wezen dit voorstel van de hand. Dat is een spijtige zaak geweest, want het zou het hele huidige Vlaanderen, op Brabant en het land van Aalst na, in 1830 in Nederlandstalige handen gelaten hebben. De Britten wezen het voorstel echter af omdat ze, na de verzoening tussen koning Willem en zijn zoon, een nieuwe poging wilden ondernemen om de Nederlandse eenheid alsnog te redden. Eind maart 1831 zette Lord Ponsomby, de Britse gezant in België en de schoonbroer van de nieuwe Britse eerste minister Lord Grey, een aantal Belgische officieren waaronder generaal Jacob Vandersmissen, de militaire commandant van Antwerpen, ertoe aan een pro-Orangistische staats greep te plegen. Het Voorlopig Bewind te Brussel, aldus Ponsomby in een rapport van 19 februari aan Lord Granville, werd immers "verworpen door de grote meerderheid van de bevolking", die terug onder het gezag van Oranje wilde komen. * Het Voorlopig Bewind, dat België sinds oktober bestuurde, werd inderdaad gewaar dat de bevolking hen niet goed gezind was. Er moesten eind april nieuwe verkiezingen komen, en die zouden ongetwijfeld een pro-Orangistische meerderheid aan de macht brengen. Daarom pleegde het Voorlopig Bewind op 12 april 1831 zelf een staatsgreep en legde de macht bij de onverkozen II Association Nationale" van Gendebien. Die ontketende een golf van terreur tegen al wie ook maar van orangistische sympathieën verdacht werd. In de Vlaamse steden waren de Nederlandsgezinden vogelvrij. Vandersmissen werd ontslagen. Er volgde een vreselijke repressie, de eerste maar niet de laatste in de Belgische geschiedenis. * De burgemeester van Antwerpen, Willem Andries de Caters, vluchtte naar Aken uit vrees voor zijn leven terwijl zijn huis geplunderd werd, de lokalen van Nederlandsgezinde dagbladen gingen in diverse steden in vlammen op, terwijl in Gent de Britse industrieel Dixon, een vriend van koning Willem, op straat in elkaar geslagen werd door een bende hooligans die de Brabançonne zongen. *
De Belgische eerste minister, de liberale jurist Joseph Lebeau verklaarde dat -ik citeer- de plunderingen bij de orangisten, hoe betreurenswaardig ook, een verschrikkelijke noodzakelijkheid zijn om de vijanden van de openbare orde te beteugelen -einde citaat.
De geschiedenis van België begon zodoende in terreur en onwettigheid.
Maar omdat de Belgische onafhankelijkheid niet ongedaan te maken scheen, veranderde Londen in april 1831 van tactiek. Het verklaarde zich akkoord met de afscheuring van België op voorwaarde dat de nieuwe staat een voor de Britten aanvaardbare koning kreeg. Dat werd prins Leopold van Saksen-Coburg, een aangetrouwd lid van de Britse koninklijke familie. Hij was de broer van prinses Victoria van Saksen-Coburg, de moeder van de jonge Victoria die in 1837 koningin van Groot-Brittannië zou worden. Deze Victoria trouwde met haar kozijn, Albert, de zoon van Leopolds oudste broer. Aldus kwamen twee takken van dezelfde Saksen-Coburg familie op de troon in Engeland zowel als in België. Zo kwam het dat de Britten, zeker tot aan Victoria's dood in 1901, de grootste verdedigers werden van de Belgische belangen. Niet zozeer uit liefde voor de nieuwe staat België, maar wel omwille van het familiebelang van de Coburgs. Diezelfde familie kwam in 1837 bovendien ook op de troon in Portugal terecht en had grote belangen in Oostenrijk. Een aantal Britse politici waren daar allerminst mee gediend. Zo sprak Lord Palmerston zeer afwijzend van de Oostenrijks-Portugese-Belgiclstlsche Coburg-kliek" die het in Londen voor het zeggen had en de Britse belangen stelselmatig ondergeschikt maakte aan die van de Coburg-familie. * Madame Lieven, de vrouw van de Russische ambassadeur in Engeland, schreef zelfs dat "Groot-Brittannië zuchtte onder de Belgische tirannie". * In België zelf waren de Coburgs niet geliefd.
Er waren enkele pogingen om de Belgische onafhankelijkheid ongedaan te maken. De orangisten wonnen zelfs in Brussel de gemeenteraadsverkiezingen. In 1834 gingen in het land petities rond met sympathiebetuigingen voor het Huis van Oranje. De namen van de ondertekenaars werden in de kranten afgedrukt. Op 6 april 1834 besloot het Belgisch regime er een eind aan te stellen. Het Belgisch leger dat grotendeels uit Fransen bestond, begon, zogezegd uit spontane sympathie met koning Leopold, de huizen te plunderen van al wie van orangisme werd verdacht.
"Moet je nu wat weten, mama", zo schreef Leopolds vrouw, koningin Louise-Marie, aan haar moeder, "er is hier een muiterij aan de gang. Je zal me niet willen geloven, maar het is geen muiterij tegen de regering, maar voor de regering. * " Verontwaardigde buitenlandse diplomaten, zoals Lord Adair, de ambassadeur van Engeland, en graaf Dietrichstein, de ambassadeur van Oostenrijk, begaven zich naar Leopold om te protesteren ten voordele van de orangisten. De koning was zeer kortaf: "Ze krijgen waar ze om gevraagd hebben ", zei hij. * De orangisten waren door de terreur geïntimideerd, en de meesten trokken zich terug als kandidaten bij de gemeenteraadsverkiezingen. Alleen in Gent durfden ze nog opkomen. Ze wonnen, maar de koning weigerde de orangist Jozef van Crombrugghe te benoemen. In 1839 schreef een teleurgestelde Louis De Potter, die in 1830 een van de vooraanstaande leiders van de revolutie was geweest, dat er in de nieuwe staat minder vrijheid was dan vroeger onder koning Willem en dat naar zijn mening België en Nederland herenigd meesten worden. "Met of zonder het huis van Oranje-Nassau, dat doet er zelfs niet toe. " aldus De Potter. * In 1841 probeerden een aantal ontevreden orangisten om koning Leopold te kidnappen. Ze hoopten op die manier de Nederlanden te kunnen herenigen. * De leider van de samenzweerders was de afgezette voormalige militaire commandant van Antwerpen, generaal Jacob Vandersmissen. Het complot werd echter verraden. De generaals Vandersmissen en Vander Meere werden gearresteerd. Ook de Belgische minister van Landsverdediging, generaal Buzen, die de samenzweerders eigenhandig geholpen had bij het gieten van kogels ten huize Vandersmissen, werd opgepakt. Buzen pleegde zelfmoord in de cel terwijl hij op zijn proces wachtte, en Vandersmissen en Vander Meere kregen de doodstraf. *
* Ze waren echter populair en de regering durfde de straf niet uitvoeren. Vander Meere kreeg daarom gratie op voorwaarde dat hij naar Brazilië emigreerde -hetgeen hij ook deed. Jacob Vandersmissen ontsnapte op een nacht met verbazend gemak uit de gevangenis, vluchtte het land uit en ,stierf in 1856 in ballingschap in Duitsland. * Sommigen onder u kennen misschien de naam Vandersmissen in een ander verband. De commandant van de Belgische expeditietroepen die in 1863 in Mexico de lijfwacht vormde van de Mexicaanse keizerin Charlotte, die een dochter van Leopold I was, heette Alfred Vandersmissen. Die Alfred was een zoon van de samenzweerder Jacob Vandersmissen. Van Alfred wordt gezegd dat hij een affaire had met de keizerin en bij haar een zoon verwekte, die later onder de naam Maxime Weygand carrière maakte in het Franse leger en het tot generaal bracht. Het was Weygand die in 1940 de overgave van het Franse leger aan Hitler ondertekende. Als dit verhaal waar is, dan waren de twee groot- vaders van Weygand, enerzijds Leopold I en anderzijds Jacob Vandersmissen, de man die Leopold I had willen ontvoeren en van zijn kroon beroven. * Zoals gezegd konden Vander Meere en Vandersmissen bij de bevolking op ruime sympathie rekenen. Toch kwam het volk niet in opstand toen de samenzweerders werden opgepakt. De Vlamingen kwamen nooit in opstand tegen België. * De reden is wellicht de nuchterheid van het Vlaamse volk. VIaanderen is een plat en dichtbevolkt land, zonder bergen en uitgestrekte bossen, en is dus niet geschikt voor een guerrillaoorlog. Bovendien maakt een opstand hier geen enkele kans op slagen indien men niet op buitenlandse steun kan rekenen. In alle oorlogen en opstanden die Vlaanderen ooit in zijn geschiedenis tegen bezetters heeft gevoerd, heeft het steun gehad van de Engelsen. Engelse steun is voor de Vlamingen onontbeerlijk. Tegen de Coburgs was die steun er niet, omdat koningin Victoria haar nonkel Leopold steunde door dik en dun. * In juli 1844 rapporteerde de Pruisische diplomaat graaf Konigsmarck aan zijn regering vanuit Antwerpen dat, ik citeer: "koning Leopold in dit land even ongeliefd is als de koning van Nederland geliefd is". Op hetzelfde moment schreef koningin Victoria echter in haar dagboek: "Nonkel wordt zozeer bewonderd, bemind en zelfs verafgood door zijn onderdanen dat dit voor hem een grote steun moet zijn in al zijn vreselijke moeilijkheden. Laat dit dus duidelijk zijn: tegen de Coburgs konden de VIamingen op de Britse steun niet rekenen, zolang de koningin van Engeland zelf een Coburg was; Maar zonder Britse steun maakten de Vlamingen geen enkele kans. *
In 1830 onstond een staat die geen geschiedenis had, geen taal en geen wortels en geen volks eigen Vorstelijk huis. De Franse Bezetting maakte als een pletrol een geheel samengevoegd gebied van verschillende staatjes, Steden,graafschapjes tot eigen Franse bodem. Een stuk daarvan werd door de Fransen Belgique genoemd!
Een totaal nieuwe jonge staat zonder verleden.
Dit Belgique had niets uit te staan met de Oostenrijkse Nederlanden. ,want die waren verwoest, noch met De Nederlanden en hun cultuur en taal, noch met de Franken van Carolus Magnus en zeker niets met de Romeinen en nog minder met de oude Belgicae van Ceasar. Zelfs een fanatieke Belgicistische historicus als Lode Wils van het Davidsfonds kan geen echt bewijs van een historische achtergrond voor Belgique aanbrengen. Het congres van Wenen richtte een sterke staat op door Noord Nederlanden het deel van Frankrijk dat de Fransen Belgique noemden en Luxemburg bijeen te brengen. Die bufferstaat had de vrede in Europa kunnen bewaren. *
In 1870 vernederden de Vlamingen de Coburg-monarchie opnieuw door hun antimilitaristische houding. Er dreigde een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk. De Britten sloeg de schrik om het hart dat Napoleon III België zou binnenrukken. Koningin Victoria schreef een brief aan haar kozijn, Leopold II om hem ertoe aan te zetten het Belgisch leger te mobiliseren. Op 17 juli beloofde Leopold aan Victoria dat hij binnen de week 60.000 man zou stationeren langs de Belgische zuidgrens en 30.000 man in Antwerpen. De gemeenten werden aangeschreven om alle mannen op te roepen die in de loop van de jaren 1860 militaire dienst hadden vervuld. Vele gemeenten lieten echter weten dat ze van de meeste van deze mannen geen benul hadden waar die uithingen en dat ze de middelen niet hadden op ze op te sporen. De miliciens ware immers doorgaans lotelingen geweest. Alleen de armsten konden zich van loting niet vrijkopen en de rijken die zich erin geloot hadden lieten zich vervangen door een arme. Bijgevolg deden alleen arme mensen uit de allerlaagste klassen militaire dienst, maar die hadden dikwijls geen vast adres. De mobilisatie werd een catastrofe. Leopold kreeg niet de helft van zijn leger bij elkaar. Victoria was woedend. Terwijl de oorlogsdreiging opliep, begon de Belgische regering bovendien ook nog onderling te kibbelen over een binnenlandse politieke kwestie. Tot wanhoop van Leopold, viel de regering op een ogenblik dat het land in doodsgevaar was. De politici trokken er zich geen barst van aan en de bevolking al evenmin. Er kwamen verkiezingen die gewonnen werden door de anti-militaristische vleugel van de katholieke partij en de pacifistische Meetingpartij. Het was alsof de Belgen aan Victoria wilden zeggen "Wij hebben dit land niet gewild. Wij gaan er ook niet voor vechten. Als je het wil in stand houden, vecht er dan zelf maar voor". * De Britten brachten hun vloot in staat van paraatheid. Napoleon III verklaarde de oorlog aan Pruisen, maar de Duitsers maakten op een mum van tijd gehakt van de Fransen. Na de slag bij Sedan op 2 september gaf Napoleon zich over en deed troonsafstand. * Leopold II, onzeker dat de Belgen zouden vechten voor zijn koninkrijk, werd bang voor zijn kroon en zijn geld. Hij liet een speciaal treinspoor aanleggen van het station van Schaarbeek naar het kasteel van Laken, waar een volledig ondergronds station werd gebouwd. Hij gaf opdracht aan zijn privé-secretaris baron Goffine om de koninklijke waardepapieren, zijn goud en zijn juwelen voortaan steeds vertrekkensklaar te houden. Als er zich nog eens een militaire crisis zou voordoen, zou de koninklijke trein in Laken klaar staan. De trein zou richting Duitsland gaan. "Wir sind doch eine Deutsche Familie" zei koning Leopold II aan de Duitse architect Stubben. De koning bezat bovendien een kasteel in Niederfullbach nabij Coburg, waar hij waardevolle kunstwerken en een deel van zijn fortuin liet onderbrengen.
* Het was duidelijk dat de Belgen hun land niet hadden gewild en er ook niet wensten voor te vechten. Daarom ging Leopold II zich vanaf 1870 met alle energie op een herziening van de militiewet toeleggen. Hij wilde een algemene dienstplicht zodat in het leger de mannen ook wat Belgisch patriottisme kon worden bijgebracht. De katholieken wilden van die herziening van de militiewet niet weten, de flaminganten evenmin. Het heeft Leopold liefst 39 jaar gekost namelijk tot 1909 alvorens hij op zijn sterfbed de algemene militaire dienstplicht kon invoeren. En ook toen werd die door het parlement slechts met een minieme meerderheid goedgekeurd. De goedkeuring gebeurde echter wel net op tijd om het Belgisch leger min of meer in orde te hebben bij het begin van de eerste wereldoorlog. Op het westelijke front begon die oorlog, zoals algemeen bekend is, omdat Duitsland België binnenrukte tijdens zijn aanval op Frankrijk. De Britten die zich in 1831 garant hadden gesteld voor de Belgische onafhankelijkheid en neutraliteit waren daardoor verplicht zich aan de zijde van de Belgen en de Fransen in de oorlog te mengen. Als het de Fransen waren geweest die België als eerste hadden binnengevallen, hadden de Britten verplicht geweest de kant van de Duitsers te kiezen. De Britten werden omwille van België in de oorlog gezogen, en de Engelsen zouden steeds aan Belgische kant gevochten hebben, ongeacht bij welk bondgenootschap België terecht zou zijn gekomen. " Groot-Brittannië verloor in de eerste wereldoorlog miljoenen soldaten bij een oorlog waar het strikt genomen niets mee te maken had. In feite betaalde Londen daarmee de zware en bloedige prijs van zijn beslissing in 1831 om België uiteindelijk toe te staan zich van Nederland af te scheuren.
-
Indien België bij Nederland was gebleven, dan waren de Verenigde Nederlanden een sterke, middelgrote natie geweest, die de Duitsers wellicht niet binnengerukt zouden zijn, dan had Groot-Brittannië, net zoals in 1870, nooit betrokken geraakt bij een Frans-Duitse oorlog, dan had de eerste wereldoorlog in het westen inderdaad beperkt gebleven tot een oorlog tussen Frankrijk en Duitsland, die vermoedelijk door Duitsland gewonnen zou zijn, of die minstens op een compromis zou zijn uitgelopen; dan had Duitsland nooit de vernederende nederlaag geleden die het nu zou lijden, dan was er geen dictaat van Versailles geweest; dan had Hitler geen kans gekregen; dan zou er vermoedelijk ook geen tweede wereldoorlog zijn geweest en geen jodenvervolging. Er zijn dus argumenten om te zeggen, dat dit allemaal de schuld is geweest van de dwaze Belgische revolutie van 1830.