Welkom op onze stille site waar ernstig zieke mensen troostende en bemoedigende woorden kunnen gebruiken. Waar overledenen eeuwige rust hebben gevonden in het hiernamaals.
Zieke mensen die hier staan vermeld zijn meestal heel ziek. Om hen te troosten en wat aan te moedigen kan je hen een bezoekje brengen met gepaste berichten. Dat kan je doen door op hun foto te klikken en dan kom je op hun blog terecht. Wanneer je geen verbinding krijgt, klik je onderaan het bericht op de knop "Reageer" en op die manier kan je hier een berichtje achterlaten. Ook deze berichten zullen gelezen worden. Je moet er wel rekening mee houden dat je in bepaalde gevallen geen tegenberichtje krijgt omdat de zieke daarvoor soms niet in staat is. Maar ze zullen wel heel blij zijn dat je hen niet vergeet terwijl ze ziek zijn en niet actief kunnen zijn in het bloggenland. Zo weten ze meteen ook wie hun echte vrienden zijn.
Overleden bloggers zijn ook actieve bloggers geweest en zullen altijd onze vrienden en vriendinnen blijven in het diepste van ons hart. Daarom mogen we ze ook niet vergeten en kan je ze hier in alle rust komen begroeten. Je kan dit doen door op hun foto te klikken en indien de afgestorvene nog een blog heeft, kan je daar een passend berichtje van medeleven achterlaten. Sommige van hen hebben geen blog meer en hen kan je begroeten via de knop "Reageer". De berichten die je daar achterlaat zullen zeker ook gelezen worden door medebloggers. Door onze overledene alhier te komen opzoeken en te begroeten ga je ze zeker nooit vergeten. Het zijn ook onze vrienden en het blijven ook onze vrienden.
Onder elk bericht staat er "Reageer". Deze knop staat erom te gebruiken. Lieve bloggers, als je respect hebt voor je vrienden en vriendinnen medebloggers, dan ga je deze knop zeker gebruiken. Plaats deze blog bij uw favotieten en breng regelmatig een bezoekje aan dit blog. Vergeet daarbij niet de zieke en de overleden mensen een groetje te brengen. De zieken zullen bij zijn met uw berichtje en zij kunnen hetzelf nog komen lezen. Uit respect voor onze overledenen laat je ook daar een berichtje achter zodat andere bloggers weten wie nog denkt aan onze dierbare afgestorvenen. Wij danken u alvast uit naam van familieleden en vrienden bloggers!
In een hart is plaats voor velen, nooit is daar ruimtegebrek. Sommige mensen hebben daar zelfs een heel speciale plek. Iemand die je dierbaar was en weg is van deze aard, wordt in een mensenhart nog een levenlang bewaard.
Ga nooit weg zonder te groeten, ga nooit weg zonder een zoen. Want wie het
noodlot zal ontmoeten, zal het morgen niet meer doen.
Samen gelachen, samen geleefd. Alweer een paar dagen uit het oog, nu voor
altijd een speciale plaats in ons hart.
Beste bloggers, dit is wat wij noemen "de stille pagina" van het "Bloggershoekje". Op deze pagina komen alle ernstig zieke mensen te staan en ook overleden bloggers. We hebben dit blog speciaal voor hen gemaakt om hen zeker niet te vergeten. Het is de bedoeling dat u hier regelmatig op bezoek komt en dat je zieke bloggers gaat bezoeken en en een beetje moed gaat geven, maar vooral dat je hen een warm hart toedraagt. Ook al kunnen zij misschien niet reageren op uw bezoekje, blijf hen bezoeken. Wij weten zeker dat ze blij zullen zijn met uw bezoek en dat ze dat op prijs stellen. Voor hen is het een opluchting te weten dat we ze niet vergeten omdat ze ziek zijn. Dus zeker regelmatig doen.
Onze overleden bloggers kunnen uiteraard niet meer reageren. Maar bekijk het als een soort van begraafplaats waar je overleden mensen kan gaan begroeten. Doe net als op een begraafplaats en leg er bloemen neer of een ander sierstukje. Met enkele woorden kan je duidelijk aantonen dat je hen nog steeds niet vergeten bent. Het zijn tenslotte je medebloggers of vrienden en dat zullen ze zeker ook altijd blijven.
Hoe je kan reageren en wat er het nut van is dat kan je lezen in de rechterzijkolom van dit blog. Wij hopen dat vele van u hier vaak op bezoek komen.
We kunnen aan de reactie's zien of jullie echt nog wel geven om zieke en overleden mensen door eenvoudig een teken van medeleven te tonen. Dit blog wordt ook gelezen door familieleden van zieke of overleden mensen. Wij danken u alvast bijvoorbaat als u regelmatig gevolg zal geven aan hetgeen wij u vragen uit naam van onze zieke en overleden mensen.
Lid te zijn van "Het Bloggershoekje" is niet noodzakelijk wanneer u zieke of overleden mensen op onze "Stille Pagina" wil laten plaatsen. Een e--mail aan ons sturen is voldoende en wij doen dan het nodige in samenwerking met jou.
LET OP: reactie's die hier niet thuis horen worden door ons verwijderd. Dit blog wordt minstens één keer per week geconroleerd en ongepaste reactie's verwijderd. Wij danken u voor uw begrip!
Dit kaarsje waakt over zieke mensen en wij bidden voor hen omdat ze weer snel beter zouden worden. Bezoek onze zieke mensen en laat een woordje van troost als teken van medeleven achter. Het zal zeker een bemoedigend gebaar zijn naar onze zieken toe. Wij danken U!
Jaren geleden heb ik mijn enige zoon verloren. Hij zat in het leger. Ik probeer dit zware verlies te verwerken, maar daar heb ik het heel moeilijk mee. Erger nog, ik geraak en niet overheen en kan het niet verwerken. Ik ben doodop en ziek van verdriet. Maar ook ziek van de vele rustgevende en kalmerende medicijnen die ik dagelijks moet nemen. Het wordt tijd dat ik mij ga herpakken en dat ik het verdriet van mijn zoon en het nemen van medicatie onder controle kan krijgen. Tot nu toe wordt ik hierin gesteund door mijn lieve man, en een bevriende arts, en enkele bloggers. Ik vraag geen medelijden maar aanmoedigingen zouden me enorm kunnen helpen. Ik hoop de kracht en liefde te krijgen die aan deze hel een goed einde kunnen maken.
Wil jij reageren op dit bericht dan kan je dat doen via het gastenboek op Godelieve haar blog. Klik daarvoor haar foto aan die bovenaan het berichtje staat. Reageren kan ook via deze pagina , door hieronder op de "Reageerfunctie" te klikken. Uw bemoedigende reactie's zullen voor Godelieve zeker een steun zijn. Zowel de reactie's op het blog als hier zullen door Godelieve gelezen worden. Hartelijk dank!
Het leven van Agnes is getekent door vallen en opstaan. Vechten moest ze al om Hairy selcs leukemie te overwinnen. Ze dacht toen overwonnen te hebben, maar viel door een hartstilstand drie maanden in coma. Nu zijn er geen zware ziekte's of gebeurtenissen meer, maar wodt ze geplaagd door de neveneffecten waarvan die coma de boosdoener is. Ze krijgt dan ook nog eens te horen dat ze ook suikerziekte heeft. Na haar coma heeft ze er de plagerijtjes zoals jicht, gordelroos en herpes erbij gekregen. Jicht komt vaak tesamen met een blaasontsteking de kop opsteken. Kortom, haar leven is een lijdensweg. Ze rolt van het ene in het andere, maar het gaat niet vaak de goede kant op. Een woordje van medeleven en steun doet haar steeds goed. Ben jij iemand die om de medemens geeft dan ga je agnes zeker eens een warm hart toedragen. Je kan dat doen door op het kaarsje of haar foto te klikken. Gewoon reageren onder dit bericht kan ook. Agnes en wij danken u bij voorbaat!
Kleindochter van Jeffy, die momenteel zware chemo behandeling krijgt. We wensen Lynn veel sterkte en beterschap. U kan op de foto klikken om naar het blog van Jeffy te surfen en er een woordje van medeleven neer te schrijven. U kan uiteraard ook de hieronderstaande knop "Reageer" gebruiken om een berichtje achter te laten.
Zij die ons zijn voorgegaan , Ruste in Vrede! Hieronder staan onze overleden bloggers, vrienden en/of familieleden. Hen mag je niet vergeten omdat het nog altijd vrienden zijn en het ook altijd zullen blijven. Laten we hen gedenken door gewoon af en toe een mooi bloemetje neer te leggen met enkele woorden van medeleven of misschien zelfs een klein gedichtje erbij te schijven. Hiervoor gebruik je de knop "Reageer" omdat vele van hen mogelijks geen blog meer hebben. Uw berichten zullen gelezen worden door famieleden en andere bezoekers. Kom hen regelmatig bezoeken, zoals u ook doet op een begraafplaats! Laat uw vrienden niet in de steek!
Hieronder plaatsen wij allerlei dingen die rechtstreeks met het leven te maken hebben en in het bijzonder met mensen. Dat kunnen gedichten, gezegden enz... zijn. Het is de bedoeling dat je bij het bezoek van deze pagina even je gedachten kan verzetten en/of er even kan over nadenken wat hieronder staat geschreven. Regelmatig zullen wij hier nieuwe berichtjes posten, Wij moeten u er wel op wijzen dat deze werksjes niet van ons zelf afkomstig zijn. Daarom staat de bron van afkomst erbij vermeld.
Hoezo, ouderen niets meer waard? We zijn een fortuin waard! We hebben zilver in onze haren, goud in onze tanden, gas in onze darmen, stenen in onze nieren, lood in onze schoenen, kalk aan onze nagels, staal in onze heupen, plastic in onze knieën. Vol met dure medicijnen lijken we wel op goudmijnen. Een mens met zoveel mineralen is met geen miljoen te betalen. Daarom ga in fier door 't leven en neem kritiek op als een spons, want door al die rijkdom drijft de economie nog steeds op ons.
Ze is Karig met woorden nu wij onverwacht haar kamer binnenkomen. Met ogen vol dankbaarheid kijkt ze ons aan. In een rolstoel draagt ze de last van de voorbije jaren. Veel bezoek krijgt ze niet, zucht ze. Eenkele foto's bij het raam. Op een tafeltjes naast haar bed een pillendoos en een fles water. Haar wekker houdt stipt de tijd bij. Een druk op de cassetterecorder voor het slapengaan. Ze volgt trouw de paternoster. Alleen bidden lukt niet meer. Na een laatste kruisje slaapt ze in. Morgen wacht weer een lange dag.
Zie man, dat ge altijd uw vrouwtje vereert. Al staat ze soms op met haar mutse verkeerd, al kijft ze uren, maak u niet kwaad, maar zwijg met geduld, dat geef ik voor raad. Dan lacht z'u weer tegen, bevallig en teer; als 't regent, wij leven in hoop van schoon weer.
We onthouden de oude wijsheid: voor alles is een tijd gegeven, een tijd van komen en gaan. Zo laten we de dingen los vooraleer ze ons loslaten.
Wie na ons komen, geven we alle kansen om zich te ontplooien. We verheugen ons over wat zij nu tot stand brengen, wellicht heel wat beter dan wij.
Als we tijdig aan de zijlijn staan, kunnen we in schoonheid eindigen. Meeewarig zal men niet op ons neerkijken. Er wachten ons nieuwe kansen voor een goede wending in ons leven die we niet verloren laten gaan.
Als eens mijn ogen zich blind en zielloos sluiten en ik in duisternis verzink, een marmeren beeld gelijk, mijn handen zonder gevoel, gesloten mijn oren, mijn hersens uitgedoofd, mijn voeten stijf en lam, mijn mond van spraak beroofd, en ik zo ontwaken kan in heerlijkheid, o, dat dan wat op deze wereld tastbaar overblijft van mijn bestaan, van mijn voelen, zien en horen, van mijn spreken, gaan en denken, een spoor mag zijn, een afspiegeling, van wat ik dan gevonden heb in aal haar zuiverheid: de onvolprezen Liefde!
Wil je op een rustige manier op de "Stille Pagina" vertoeven, zet dan alle muziek af, behalve op deze pagina. Zet het volume net hard genoeg.
Schrijnend is het leed van de ongeborgenheid, dat vaak schuilgaat achter de doffe blikken van mensen. "Ik heb niemend meer", zegt een bejaarde man in een verzorgingstehuis, "Alleen hier kijkt men nog naar me om". Dit is harde realiteit. Een mens die geen geborgenheid ervaart, vervreemdt, verschrompelt en gaat stilaan dood. Allen de liefde schenkt levenskracht en vreugde.
Waarom
Er is
niets dat moeilijker is
dan de
dingen te wensen en
te
aanvaarden zoals ze zijn.
Wij
vragen allemaal "waarom" ?
Het
antwoord verstilt
daar er
geen antwoord is.
Waarom al dat vechten . Waarom al die pijn. Je wilde hier niet weg . Je wilde bij ons zijn. Voor jou ging het sterven niet ineens. Je hebt er moedig voor gestreden. Niemand kan weten wat je hebt gevoeld. Ook niet wat je hebt geleden. De strijd was oneerlijk en geheel niet terecht. Je wilde nog graag verder maar verloor dit gevecht.
Iemand moeten verliezen valt altijd zwaar. Het doet pijn en je voelt je naar. Maar als je iemand in gedachten bewaart dan valt het afscheid al minder zwaar...
Een Kaars
De
kaars leek bijna eindeloos maar is nu stil gedoofd. Een leven lang
zorgzaam geweest, Gegeven en geloofd. Een hand die zwaaide als ik
ging en nog vele mooie dingen, zijn herinneringen aan een man, die voor
altijd afscheid van mij nam.
Afscheid nemen is met dankbare handen weemoedig meedragen
al wat waard is om niet te vergeten.
Afscheid nemen is losrukken en achter laten en niet kunnen vergeten.
Waar mensen mensen zijn die elkaar verstaan
Waar liefde liefde is daarheen wil ik gaan
Waar het eeuwig vrede is waar de zon schijnt
Waar een nieuwe wereld is die niet meer verdwijnt
Er zijn geen woorden voor een zieke, van wie je weet; Zij redt het niet Je
streelt haar wang, je ziet haar ogen, je bent bevangen door verdriet. Toch
ben je dankbaar voor haar einde, dat na zoveel moedig strijden kwam, omdat
het niet alleen haar leven, maar ook haar lijden overnam.
