NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Welkom in mijn hoekje !
Inhoud blog
  • Zonder spijt
  • Tweedehandsboetiek
  • Hun laatste schooldag
  • Kerstroos
  • Alleen de mensen
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Eric's hoekje

    24-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zonder spijt


    begraaf mijn hart maar
    in het jouwe
    zodat ik
    veilig opgeborgen
    kan verder kloppen
    en de liefde koesteren
    die jij me hebt gegeven

    ik heb gepoogd te leven

    op golven zonder haat
    gedragen door de wind
    tot ver voorbij de horizon
    van haat en onverschilligheid

    had ik het leven lief

    doch nu het einde nadert
    en enkel lege planken
    het slot in zich verzamelen
    wil ik mijn ogen sluiten

    zonder spijt
    in dankbaarheid
    voor wat jij mij hebt gegeven

    24-07-2006 om 11:25 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (33 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    19-07-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweedehandsboetiek

    In mijn tweedehandsboetiek
    kan je dromen kopen die
    niet in vervulling zijn gegaan
    angstvallig bewaarde liefde
    die nooit heeft bestaan
    en hartenwensen van weleer
    toen witte duiven keer op keer
    hun kruimels kwamen vragen

    Onder stofbedekte tranen
    liggen brieven
    leeg te wachten
    in het niemandsland
    van pijngevulde dagen

    En niemand
    die de moeite neemt
    een souvenir te kopen
    van zijn eigen jeugd

    © Eric
    18-07-2006

    19-07-2006 om 12:14 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (1)
    29-06-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hun laatste schooldag



    Ergens in het Luikse

    blijven twee banken leeg

    vandaag

    de laatste schooldag

    terwijl het leven zweeg

     

    Rioolgeheimen spuiden

    bloemen werden gelegd

    afscheidsklokken luidden

    alles was gezegd

     

    Ergens in het Luikse

    gaat het leven voort

    hun laatste schooldag

    respectloos vermoord

     

    29-06-2006 om 14:34 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    23-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kerstroos

    in mijn hart bloeit een kerstroos

    voorzichtig schuw kijkend

    argwanend om zich heen

    haar bladeren proberen

    het zonlicht te grijpen

    in een poging

    een antwoord te vinden

    begrijpen

    op vragen

    om zich heen

    handen die helpend

    proberen te reiken

    naar vrede op aarde

    naar iemand

    die slechts goedheid

    vergaarde

    om zich heen

     

    in mijn hart bloeit een kerstroos

    tevreden gelukkig

    dankbaar glimlachend

    naar mensen

    vol goede wil

    om zich heen

    23-12-2005 om 10:04 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (15 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    20-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alleen de mensen
    ( kerstverhaal )

    Toen hij door de draaideur stapte en de immense hall van het hospitaal betrad, had hij het gevoel in een andere wereld te stappen – een hygiënischere ruimte waar de stilte alle hindernissen had opgeslorpt. Z'n hart ging plotseling veel rustiger slaan.
    De verpleegster achter het loket keek hem vragend aan.
    - Kan ik u helpen, m'neer ?
    Haar stem kwam hem plotseling zo bekend voor ! Hij had haar ongetwijfeld nog nooit ontmoet want hij was in z'n hele leven slechts enkele keren in een hospitaal geweest, maar het kwam hem voor alsof hij de verpleegster reeds jaren kende.
    - Ik weet het nummer van haar kamer niet …
    Hij aarzelde. Bloosde hij thans ? Het moest wel vreemd klinken, haar een bezoek te brengen en niet eens het nummer van haar kamer te kennen.
    - Wat is haar naam ?
    Terwijl ze dit vroeg, gleden haar handen automatisch over het toetsenbord van haar PC. Hij bemerkte de slanke vingers. Ze droeg geen ring. Zou ze verloofd zijn ? Hij probeerde haar leeftijd te schatten. Ze was vermoedelijk niet ouder dan vijfentwintig.
    - Hoe heet uw vrouw ?
    - Eh—sorry, wat z- …
    - De naam van uw vrouw …
    Ze had dus voor zichzelf uitgemaakt dat hij zijn vrouw kwam bezoeken …

    Toen hij nog zeer jong was, had z'n moeder hem eens meegenomen om zijn vader te bezoeken. Hij voelde zich plotseling opnieuw thuis, temidden van de atmosfeer van ether en ontsmettingsalcohol.
    - Gaat u mee, m'neer ?
    Hij had de andere verpleegster niet horen komen. Deze was ouder, vertoonde reeds de neutraliteit op haar gelaat die het jarenlang beoefenen van dit beroep achterliet. Hij volgde haar, doorheen de lange, verlaten gangen. Er werd geen woord gesproken. Aan het einde van de gang gingen ze linksaf. Voor een lichtgroen geschilderde deur hield de verpleegster halt. Hij keek naar het nummer : 116.
    - Blijf niet te lang a.u.b. … de patiënt is nog moe… Niet langer dan tien minuten …
    Ze maakte dus geen onderscheid in geslacht. Voor haar waren het allemaal patiënten.
    De luiken waren half neergelaten en hulden de kamer in een rustige duisternis. Even bleef hij staan, om z'n ogen te laten gewennen. Hij zag slechts een gestalte in het bed en kon het hoofd, dat compleet omzwachteld was, niet onderscheiden. Hij voelde tranen in zich opwellen, toen hij haar daar als een hulpeloze pop zag liggen.

    Was dit zijn vrouw ?

    Hij kon die vraag niet onderdrukken. Was dit de vrouw op wie hij, lang geleden, smoorverliefd was geworden ? Had de verpleegster zich niet vergist ? Zijn ogen keken ongelovig op het bed neer. Hij had zin om zich op het bed te werpen, de zwachtels van haar hoofd te trekken en zijn hoofd naast het hare te leggen.
    - Ik ben het… ik ben hier – vlak naast je…
    Zijn lippen vormden de woorden, maar hij kon ze niet uit spreken. Zijn mond ging open maar de stilte werd niet verbroken…

    Toen de verpleegster hem kwam meedelen dat het tijd was om haar alleen te laten, waren haar ogen nog steeds gesloten.
    - U begrijpt wel, m'neer, dat de patiënt nog veel moet rusten...
    Het was dezelfde vrouw die hem was komen halen. Ze glimlachte en hij glimlachte terug...

    Toen hij weer buiten stond en om zich hen keek, duurde het even voor hij zich realiseerde dat hij zich in een omgeving bevond waar hij in jaren niet was geweest. Hij keek op zijn horloge... en plotseling nam hij een besluit. Hij wilde niet direct naar huis gaan. Hij wilde nog even hier blijven. Rondwandelen in een omgeving, die eens de zijne was...
    Het oude café, om de hoek van het hospitaal, was er nog steeds... Hij ging zitten en bestelde een koffie. En plotseling was het, als werd de klok teruggedraaid. Hij herinnerde het zich nog, alsof het gisteren gebeurd was. De ijzige kou en de hemel vol sterren, terwijl het hele dorp op weg was naar de kerk... Het armetierige stalletje aan de ingang, met slechts drie figuren - in feite twee, want het kindje werd er pas na middernacht in gelegd - een schrijnend voorbeeld van hoe armoe zich kon weerspiegelen in de sporadisch her en der verspreide balen stro...
    Na afloop bleef iedereen dan enkele ogenblikken op het minuscule pleintje aan de kerkdeur staan en werden er wensen van voorspoed en geluk uitgewisseld... Eén voor één sloften ze uiteindelijk weer naar huis.
    Een glimlach verscheen op z'n mondhoeken toen hij naar buiten keek en het uitstalraam aan de overkant bemerkte, dat volgestouwd was met de nieuwste modellen DVD-recorders en Plasma-Tv's... Hij moest onwillekeurig terugdenken aan de tijd, toen er nog geen tv-toestel in de woonkamer stond en hij de wekelijkse afleveringen van Father knows Best en Schipper naast Mathilde ging bekijken in het uitstalraam van het grootwarenhuis in de buurt. De afleveringen duurden nauwelijks 30 minuten en hij deed er haast evenveel over om terug naar huis te lopen, maar het leek allemaal zo vanzelfsprekend... Het deed er niet toe, of het nu regende of sneeuwde - of je met doorweekte broekspijpen thuiskwam. Slechts dat ene gevoel was belangrijk : gelukkig zijn...
    Alles leek toen veel rustiger, kwam het hem voor. Toegegeven, de beeldbuis had z'n intrede gedaan en het was niet langer noodzakelijk om Zijn geboorte in de kerk te gaan bijwonen, want haast alle tv-zenders boden een rechtstreekse middernachtsmis aan... maar van het met sneeuw bedekte kerktorentje in een of ander dorpje in de Alpen ging een tevreden rust uit... Je voelde als het ware de sneeuwvlokken op je wangen dwarrelen en onwillekeurig wreef je over je neus, die koud en rozerood glom.

    Later, nadat hij gehuwd was, veranderde de traditie. Kerstdag bij de schoonouders - Nieuwjaarsdag bij de ouders... En toen ook z'n vader overleed, beperkte het samenzijn op Nieuwjaarsdag zich enkel nog tot een middagmaal in het Norge restaurant, waar de inmiddels op de wereld gekomen kinderen zich te goed deden aan de diverse visschotels en de traditionele taart met Noorse krieken.
    Dan kwam de laatste week... Eigenlijk begon het al vroeger, maar in die laatste week - die ultieme aanloop naar het nieuwe jaar - kwamen ze met hopen. De ene kaart al mooier dan de andere - de ene wens meer gemeend dan de andere... Je noteerde angstvallig het adres van de nieuwkomers want de traditie wilde dat iedereen ook een kaartje terug kreeg.
    Het waren gouden dagen voor de Post...

    Hij wenkte het dienstertje en rekende af.
    Toen hij weer op straat stond, temidden zijn omgeving, zochten z'n ogen het vertrouwde beeld van het krantenwinkeltje dat zich een honderdtal meters verderop moest bevinden en hij was helemaal niet verbaasd het te vinden. Hij stapte binnen en kocht een tv-blad. Later die avond, toen hij het inkeek, verscheen er een glimlach op z'n lippen. Op kerstdag kon je kiezen tussen een waaier van films... Waaronder White Christmas... En op nieuwjaarsdag was er weer My fair Lady...
    Er was dus in feite niks veranderd.
    Alleen de mensen...

    (c) Eric

    20-12-2005 om 00:00 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alvast een eerste kennismaking...
    De eerste stappen...
    Moeilijk om precies te weten waar te beginnen.
    Het wordt vast een hele uitdaging, maar ik hou van uitdagingen... Naast bridge is alles wat met het web te maken heeft m'n favoriete bezigheid, dus even geduld...
    Met de feestperiode op komst vond ik het een misschien leuk idee om u alvast even te laten kennismaken met mijn hoofdredenen voor deze blog : gedichten en verhalen.
    Alvast bedankt voor het komen lezen ! :

    - m'n kerstverhaal : Alleen de mensen...
    - m'n kerstgedicht : Kerstroos

    Veel plezier !

    20-12-2005 om 00:00 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    01-12-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Welkom !
    Over mezelf :
    - tienertijd ruim voorbij ( om en bij de 60, afhankelijk van wanneer u dit leest )
    - twee dochters
    - zeven kleinkinderen
    - één vrouw

    JA :
    - ik schrijf graag
    - ik lees graag
    - ik hou van alles wat glimlacht
    - ik heb respect voor iedereen die mij respecteert

    NEEN :
    - ik hou niet van roddelen

    Dus:
    - nu weet je alles
    - hoef je niet rond te vragen

    01-12-2005 om 00:00 geschreven door eric

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - ( Stemmen)
    >> Reageer (1)

    Laatste commentaren
  • Avondgroetjes , mooi gedicht (sloefke)
        op Zonder spijt
  • Gedicht (Frans Prins)
        op Zonder spijt
  • prachtig gedicht (hartendame2)
        op Tweedehandsboetiek
  • :-) (11je)
        op Welkom !
  • Archief per week
  • 24/07-30/07 2006
  • 17/07-23/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 28/11-04/12 2005

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!