Klik op de banner en kom terecht op de website van onze verdeler

 Na enkele jaren of met de auto of met het vliegtuig op reis te zijn geweest, kwamen we tot de beslissing om een motorhome aan te schaffen. Het -"vrij" zijn trok ons enorm aan.  Niet plaats- en tijdsgebonden, het dicht bij de natuur staan, geen verplichtingen, het mobiel zijn, allemaal zaken die we leuk vonden. We bezitten reeds een aantal jaren een motorhome waarmee we reeds heel wat uitstappen en reizen hebben gemaakt. Bedoeling van deze blog is u als lezer af en toe te laten meegenieten van onze avonturen. Onze eerste motorhome was “Bakske” een Fiat Ducato 13 van om en bij de 20 jaren oud. Deze had een Dethleffs opbouw. Met bakske zijn we dus als groentjes gestart in deze o zo fascinerende wereld van reizen en rondtrekken. Dat we met Bakske heel wat hebben meegemaakt is dus volkomen normaal te noemen. Zo verloren we tijdens een bezoek aan de Eifel (D) onze uitlaatpijp, onze batterijen deden soms rare dingen of helemaal niets, het mag gezegd dat we ook mooie uitstappen en reizen hebben gemaakt, zoals bijvoorbeeld onze grote reis doorheen Beieren (D). We trokken ook regelmatig naar de streek van Cap Blanc- en Gris nez, onze eigenste ardennen enz… . Wat ons altijd zal bijblijven was onze Toscane reis. Alles ging voortreffelijk tot we 12 km voor de Italiaanse grens zouden tanken. Een luide knal , witte rook….. lap Cylinderkoppakking (Joint de Culasse) naar de vaantjes. Daar stonden we dan, Bakske werd weggesleept naar een garage in de buurt, herstellen kon maar het zou meer dan een week duren, en we zaten in een ongeloofelijk klein dorpje zodat dit dus geen opte was. We werden uiteindelijk gerepatrieerd naar Belgie (2 x in een vliegtuig en dan per taxi van Zaventem naar ons huisje). Bakske kwam 14 dagen later af en werd ter herstelling naar een garage gebracht. Sedert maart dit jaar beschikken we over een jonger type motorhome, een Fiat Ducato 1.9 TDI van zo’n 10 jaar oud. Ons “Fidelleke” vanaf hier start onze blog met verslagen en weetjes. Veel plezier met onze avonturen.

Zomerreis 2007
Languedoc-Rousillon

 Het is onze bedoeling om deze zomer naar Tsjechië te vertrekken doch de weergoden laten ons op het laatste ogenblik beslissen wat zuidelijker te gaan. Het wordt uiteindelijk de LANGUEDOC–ROUSSILLON.  We hopen dat Carcassonne één van de hoogtepunten wordt.

 We vertrekken op dinsdag 24 juli in de vooravond.  Het is de bedoeling om tot voorbij Parijs te rijden om geen moeilijkheden te ondervinden tijdens de ochtendspits. Alles blijft rustig rond Parijs en het vlot beter dan verwacht. We rijden door tot bijna in Orléans waar we in een onbekend dorpje voor de eerste maal overnachten op een rustig plaatsje aan het openbare zwembad.

 De volgende morgen staan we op bij miezerig weer : koud, betrokken, grijs….. Alles behalve het vakantieweer dat we beiden verwachten.  Nu ja, ons doel ligt toch nog zuidelijker, dus geen paniek.  Via de route nationale rijden we op het gemak zuidwaarts tot we 's avonds rond 19u. eindelijk in Villefranche-de-Rouerge aankomen waar een 4-tal camperplaatsen zijn voorzien.  Gelukkig is er nog één plaatsje vrij voor ons.  Om onze vakantie definitief in te zetten en nemen we een Ricard als aperitief terwijl we de zon begroeten die hopelijk gedurende gans onze reis aan het zenith zal staan.  Na het avondeten trekken we voor een eerste verkenning het stadje in om dan niet al te laat tevreden ons nestje in te duiken.

 Bij een stralend heldere hemel en een deugddoende warmte ontwaken we.  Als dat geen vakantie is ! Er blijkt in Villefranche-de- Rouerge een markt te zijn met heel wat plaatselijke specialiteiten, en die willen we niet missen.  De markt is immens groot en verspreid over verschillend pleinen en straten.  Zuiderse marktjes bezoeken vinden wij steeds een aangenaam tijdverdrijf : wandelen tussen de kraampjes, de geuren opsnuiven, genieten van het bonte spektakel van kleuren en mensen... Daar zien we voor het eerst de fameuze Ail Rose (roze look) waarvan we er meteen wat kopen.  We nuttigen nog een aperitief in de luwte en lommer van de talrijke platanen en vinden het dan stilletjes aan tijd om daar te vertrekken.

 We rijden tot in Najac waar we in het begin van de namiddag aankomen. Najac, één van Frankrijks mooiste dorpjes, is een middeleeuws stadje gelegen middenin het groen.  Het is er heel rustig vertoeven ; van massatoerisme is hier geen sprake.  Najac wordt gedomineerd door de hoger gelegen burcht uit de 12e eeuw.  Kuierend tussen de smalle straatjes genieten we van de alom aanwezige bloemen en de rust, van tjirpende krekels, mooie huisjes en hoekjes.  Ach... vakantie…  Na deze heerlijke namiddag gaan we overnachten in Cordes.

 's Anderendaags trekken we naar Castelnaudary, dé bakermat van de CASSOULET.  Echt veel heeft Castelnaudary niet te bieden, tenzij de Cassoulet die enorm duur blijkt.  Persoonlijk vinden wij € 20 voor een blik cassoulet iets teveel van het goede.  We besluiten naar Carcassonne af te zakken met nog een tussenstop te Fanjeaux.  Er is een camperplaats waar we het middagmaal nuttigen.  Na een wandeling in het kleine dorpje, dat niet zoveel voorstelt, starten we weer de motor van Hotel Fidel.  In Carcassonne vinden we niet meteen de camperplaats en rijden dan maar door naar Trèbes waar je naast le Canal du Midi kan staan.  Omdat er geen faciliteiten zijn en we reeds enkele dagen rondtrekken vinden we het toch wel tijd om te lozen en vers water in te slaan.  Daarom gaan we  in Trèbes  op camping waarvoor we € 16 betalen.  De camping is proper maar eerder rudimentair (waarmee we niet willen zeggen dat wij behoefte hebben aan grote luxe).

Na het inslaan van de nodige boodschappen richten we de volgende morgen de neus van onze motorhome richting Carcassonne.  Gelukkig lopen we aan de supermarkt een behulpzame stadsburger tegen het lijf die ons perfect de weg naar de camperplaats uitlegt.  Deze ligt vlakbij de cité (bovenstad) en er is voldoende plaats voorzien.  Men kan er lozen en water inslaan, wat meteen ook mooi meegenomen is.  Kostprijs voor dit alles is € 10 voor 24 uur. Het enig nadeel zijn de Muriers Platanes ; dit zijn niet al te grote bomen die bessen dragen (ze gelijken een beetje op zwarte frambozen).  De bessen, die overal onder de bomen liggen verspreid, blijven hardnekkig kleven aan je schoenzolen en geven binnenin de motorhome paarse vlekken af op de linoleumvloer. We merken dat natuurlijk pas op als het te laat is.  Het heeft ons zeker een half uur gekost om al die viezigheid van onze schoenen te verwijderen.

 Het eerste wat opvalt bij het binnengaan van de cité is de relatieve kalmte die er heerst.  Eenmaal voorbij de ingangspoort kom je in een straatje terecht waar allerhande souvenirs staan te schreeuwen om aandacht en eventuele kopers, maar eens die straat voorbij is het heel wat rustiger en kan men genieten van al het moois dat Carcassonne te bieden heeft. We besluiten om eerst uit te kijken naar een leuk terrasje, want ondertussen is het aperitieftijd en moet ook de inwendige mens versterkt worden.  Terwijl Trui een aanslag pleegt op een royale salade met foie-gras en magret de canard laat ik de kans niet liggen om een authentieke cassoulet te eten.  We spoelen alles door met een kopje koffie waarna het tijd is om Carcassonne verder te verkennen. Tegen de avond wandelen we naar de Bastide (benedenstad) om de cité van op afstand te bewonderen.  Na het maken van diverse foto’s duiken we opnieuw de feeëriek verlichte stad in, ditmaal om de avondsfeer op te snuiven.  Na een verkwikkende nachtrust gaan we het kasteel en de bijhorende rempards verkennen.  In het kasteel wacht ons een videovoorstelling over het leven van de Katharen, de ondergang van Carcassonne en haar restauratie.  Het bezoek aan de rempards kan enkel onder begeleiding van een gids (een aanrader!).  Maar de dag is nog niet ten einde en het hoogtepunt moet nog komen !  Vanuit België reserveerden we tickets voor het zomerfestival, meer bepaald voor het optreden dat Zucchero die avond geeft in het plaatselijk (openlucht)arenatheater.  De show is spetterend !  Nummers van de nieuwe cd worden afgewisseld met hits die door iedereen worden meegezongen.  Er wordt gedanst & gelachen en we worden gedurende twee uur geboeid.  Wat een avond !  Het is onbeschrijfelijk welke ambiance en sfeer er heersen bij een openluchtoptreden in zo’n prachtig historisch kader.

 Met dit optreden zetten we een punt achter ons weekendje Carcassonne.  Met een beetje weemoed vervolgen we onze reis.  Het is net alsof de zon onze gevoelens deelt want ze is vergeten op te staan.  De hemel is zo grijs als iets en we vragen ons af hoelang het zal duren vooraleer het begint te regenen.  Gelukkig blijft het droog terwijl we richting Peyrepertuse (een van de vele overblijfselen van de Katharen) rijden.  Onderweg stoppen we hier en daar om wat foto’s te maken van de omgeving.  De middagpauze houden we in Rennes-les-bains waar de tijd blijkbaar heeft stilgestaan.  Dit dorpje was ooit een bloeiend kuuroord, maar op heden valt er weinig of niets meer te beleven.  Het mooie dorpsplein noodt ons wel uit om plaats te nemen op een terrasje onder de platanen. 

 Na alweer een uurtje gereden te hebben via smalle paadjes zien we een bordje naar een Romeinse brug.  We strekken onze benen tijdens de half uur durende wandeling en genieten van de natuur om ons heen.  De Romeinse brug is klein maar bekoorlijk.  Terug met Fidel op pad besluiten we om de Gorges de Galamus te verkennen. Motorhomes zijn op die weg niet toegelaten maar dit wordt tijdig aangekondigd met een verkeersbord. Te voet dan maar.  Ondertussen is de zon weer van de partij maar ditmaal is ze vergezeld van een felle wind.  Zo’n harde wind hebben we nog niet veel meegemaakt ; Trui waait zelfs bijna weg.  Toch zou blijken dat die wind gedurende onze ganse vakantie geregeld van de partij zou zijn.  Hoe ruig maar prachtig de natuur kan zijn wordt ons daar volledig duidelijk. Een mens voelt zich nietig bij die overweldigende natuurpracht.  De rotsformaties van de Gorges de Galamus zijn een ware lust voor het oog.

 Uiteindelijk rijden we door naar Duilhac sous Peyrepertuse waar een camperplaats is.  Je kan er lozen en water nemen en normaal gezien ook elektriciteit, maar voor dat laatste moet je een jeton halen bij een plaatselijk restaurant dat echter gesloten is.  Van op de camperplaats hebben we een mooi uitzicht op de Peyrepertuse waarvan het niet echt duidelijk is of deze burcht (nu een ruïne) ooit aan de Katharen heeft toebehoord…  althans volgens een op rust gestelde leraar geschiedenis die daar woont en waarmee we ‘s avonds een praatje maken.

 De volgende morgen gaan we onder een stralende hemel Duilhac sous Peyrepertuse verkennen.  Duilhac is een klein dorpje waar niet zoveel te beleven valt, maar aangenaam om eens door te wandelen.  Hier en daar heeft een Belg wat "ludieke kunst" neergepoot wat wel een speelse noot aan het plaatsje geeft.  Daarna besluiten we de Peyrepertuse zelf te bezoeken.  Met de motorhome gaat het steil omhoog via haarspeldbochten tot aan de parking.  Deze is gelegen aan de voet van de heuvel waarna ons nog een klim wacht tot aan de ruïne zelf.  Wat zeggen we ?  Een klim ?  Dat is nogal zacht uitgedrukt.   Het is een fameuze klim : smalle oneffen paadjes, diepe afgronden...  Zeker niets voor mensen met hoogtevrees.  Maar de inspanning is méér dan de moeite waard want het uitzicht van op de top is gewoonweg magisch ! 

 Na deze duik in de geschiedenis der Katharen vertrekken we naar Gruissan.  Op de camperplaats "les quatres vents" kunnen we nog een plaatsje bemachtigen.  Voor de prijs van € 6,50/24u kan je er lozen, water nemen, en als je wilt zelfs een ganse dag onder de douche staan.  Op de camperplaats is het redelijk druk en een mengelmoes van nationaliteiten.  Na het avondeten maken we nog een korte wandeling langs de jachthaven en duiken dan onze beddenbak in.

 Onder een grijze hemel rijden we de volgende morgen naar Lagrasse.  De zon wil er maar niet door komen maar daardoor laten we ons de pret niet bederven. Lagrasse, één van Frankrijks mooiste dorpjes, is een echte aanrader.  Je kan er mooi wandelen en de oude abdij bezoeken, er is een prachtig kerkhof met monumentale graven en winkeltjes met plaatselijke specialiteiten.  Veel restaurantjes zijn er niet, maar je kan er wel heel lekker eten.  Na een fijne dag  keren we terug naar Gruissan om te overnachten.  Meteen bij aankomst zien we op de camperplaats een motorhome met een campersitesticker !  Het wordt een leuk kennismaking met Nor & Anita, de enige campersiters die we tijdens ons verlof zullen ontmoeten.

   We laten Gruissan achter ons en vertrekken de volgende dag naar Minerve.  Volgens de gegevens waar wij over beschikken is dit terug één van Frankrijks mooiste dorpjes.  In Minerve zelf mag men niet binnenrijden (met uitzondering van de inwoners) en motorhomes moeten een gans eind buiten de stad parkeren.  Vandaar is het nog een heel eind te voet naar het stadje, maar dat geeft ons wel de gelegenheid om de prachtige ruige natuur te bewonderen.  Het is pas als we in Minerve rondkuieren dat we bemerken dat er een kortere weg van en naar de parking is.  Ook hier valt de rust ons op ; er zijn bijna geen toeristen…  Minerve is mooi gelegen middenin “les colinnes”.  De natuur heeft hier grondig haar werk gedaan en in de rotswanden twee natuurlijke bruggen uitgeslepen die best de moeite waard zijn om te gaan verkennen.  Hier en daar zijn ook nog overblijfselen te vinden van de alomtegenwoordige Katharen.

 We besluiten te overnachten in St. Pons de Thomières maar bij aankomst ontdekken we dat de in onze kampeergids vermelde camperplaats verdwenen is.  We zoeken tevergeefs maar ze is weg, foetsie…..  Een gesprek met een vriendelijke winkelier leert ons dat deze werd opgedoekt wegens vandalisme door de plaatselijke jeugd.  Ja, veel plezier valt voor deze jongeren niet te beleven in deze onooglijk kleine dorpen en steden.   Niet dat hun gedrag goed te praten is, maar……  We plaatsen ons dan maar onder de platanen waar we al vlug het gezelschap krijgen van enkele andere motorhomes.  Na een lekkere maaltijd buiten op een bankje spelen we nog een spelletje petanque.  Nu we daar de gelegenheid toe hebben is dit voor ons wel een 'must'.  Trouwens, we zijn niet de enige want even later duikt een groep “lokalen" op en ook zij vullen hun tijd met het gooien van de ballen.  Het getik van metaal op metaal gaat door tot het té donker wordt om verder te spelen. Tevreden kruipen we in ons beddeke en hebben opnieuw een goede nacht.

De volgende dagen willen we het wat rustiger aan doen en vinden een plekje op de Camping Municipale in St. Chinian.  We genieten er van de stilte maar ook van de lekker warme douches.  Ook al heeft de camping niet veel om het lijf, hij is wel goed gelegen, proper, goedkoop en vooral héél rustig.  Als buur hebben we een flegmatieke Engelsman die reeds enkele maanden op reis is met zijn echtgenote en hun Duitse herder.  Bij een glaasje wijn hebben we een heel aangename kennismaking (één van de zovele tijdens onze reis).   Doorheen de wijngaarden wandelden we naar het stadje dat niet echt spectaculair is.  Onderweg kunnen we ons wel verfrissen in een ondiep riviertje waarvan het ijskoude water uit de bergen komt gestroomd.  Ook verfrissend is de rosé waar St. Chinian heel bekend om is.  Net zoals zijn bewoners is hij koppig van aard maar wel lekker.  Zeker en vast een aanrader !  We horen dat er de volgende dag een "Grand Marché" is op het dorpsplein.  Na het zondags ontbijt bezoeken we die "Grand Marché", maar een markt met nog geen 40 kraampjes is in onze ogen een piepklein marktje.

Op maandag bezoeken we vanuit St. Chinian (spreek uit sentchiniang) Roquebrun.  Alweer een stadje uit een boekje (un des plus beaux villages de France).  Niet al te groot maar best leuk om er een halve dag te vertoeven en mooi gelegen aan een rivier waar kajakken en kanovaren tot de mogelijkheden behoren.  We wandelen door de meditterane tuin en vergapen ons aan alle verschillende soorten cactussen.

 Daarna rijden we verder naar Olargues.  Dit zou terug één van de mooiste dorpjes van Frankrijk zijn, maar wat een tegenvaller !  Er hangt geen sfeer.  Komt dit misschien omdat de jaarlijkse kermis net achter de rug is, maar Olargues is vuil, grauw en lijkt uitgestorven.  Omdat ook de hemel dezelfde kleur heeft besluiten we hier snel te vertrekken.  Maar dat is rapper gezegd dan gedaan.  Plots gaan de hemelsluizen open en valt het water met bakken naar beneden.  De hevige regenbui duurt zeker een half uur.  Plots bedenken we dat onze dakkoepels nog openstaan.  Door die hevige bui lopen is echt wel geen optie want de straten zijn gevaarlijk glad.  Nadien kunnen we gelukkig vaststellen dat het allemaal nogal meevalt en dat de regen voor ons vanuit een gunstige richting kwam.

Het is pas dinsdag maar het zal volgens de weerberichten zeker slecht weer blijven tot vrijdag.  Op aanraden van iemand die we in St. Chinian tegenkwamen vertrekken we naar Collioure, gelegen dichtbij de Spaanse grens, zodat de kans op beter weer toch wat groter is.  We moeten door Perpignan maar reeds kilometers op voorhand staan we in file.  Een blik op de kaart leert ons dat we ook de kustweg kunnen volgen, zodat we met veel plezier de snelweg verlaten.  Ook langs de kust gaat het niet echt snel, dankzij de snelheidsbeperkingen en de vele ronde punten, maar het rijden is minder stresserend.  Om 20.10 uur rijden we eindelijk de camperplaats op in Argelès sur mer.  Meteen valt ons het bordje op met de vermelding dat de camperplaats enkel toegankelijk is van 07 tot 20 uur.  Vermits de (ongezellig ogende) camperplaats al redelijk vol staat besluiten we ons erbij te zetten.  We voelen ons als sardienen in een blikje, maar voor één nacht overleven we dit wel.  Straks zullen we het stadje gaan verkennen, maar eerst is het tijd voor een laat avondmaal.  Omstreeks 22u bemerken we een ongewone drukte op het terrein  Nieuwsgierig als we zijn willen we weten wat er gaande is en verlaten ons Hotel Fidel.  Buiten ontdekken we een groep van zo'n 30 personen (Fransen, Belgen, Italianen, Spanjaarden) naast een politiecombi.  Allemaal luisteren ze aandachtig naar een politieagent die ons de raad geeft daar te vertrekken want overnachten op de camperplaats is verboden.  Als dat niet raar is : een camperplaats waar men niet mag overnachten.  Wij houden ons een beetje op de vlakte, maar de meeste Fransen worden redelijk boos en dreigen om de volgende dag de stad te blokkeren met een groep MH's.  Het verwondert ons niet als we plots vernemen dat de burgemeester eigenaar is van één van de plaatselijke campings.  Men wil ons verplichten daar te overnachten maar dat is buiten de waard gerekend.  Niemand is zinnens zich te verplaatsen, wij ook niet.  "On ne bouge pas!" is op dat ogenblik de leuze van iedereen.  De agent deelt mee dat hij normaal gezien 's nachts om 3u. zal terugkeren om boetes uit te schrijven.  Op onze vraag hoeveel die bedraagt antwoordt hij : € 11.  Nu, dat is nog altijd goedkoper dan een nachtje op camping waarvoor we €42 zouden moeten ophoesten of een nachtje langs de straatkant waarbij we een boete van €35 riskeren.  Neen, we gaan niet weg ! We zullen allemaal samen burgelijk ongehoorzaam zijn.  Eens zien wat ze zullen doen tegen een groep die vastbesloten is haar rechten(?) te doen gelden.  Natuurlijk treft de politieman geen enkele blaam, hij doet ook alleen maar zijn werk.   We blijven allemaal staan en slapen als roosjes.  De volgende morgen kijken we vlug benieuwd of er iets te vinden is onder onze ruitenwisser, maar vannacht heeft niemand een bekeuring gekregen !  In Argelès sur mer zien ze ons zeker nooit meer terug want het ruikt er verdacht naar Belgische kusttoestanden... als je het ons vraagt.

Onder een vieze motregen vervolgen we onze weg naar Collioure.  De zon laat ons nu reeds enkele dagen in de steek.  Eenmaal in Collioure aangekomen blijken de weergoden ons niet goed gezind te zijn.  In de gietende regen parkeren we ons op de grote parking die even buiten Collioure op een heuvel ligt.  Dit kost ons € 7,50/24 uur maar de plaats is zeker zijn prijs waard.  Je kan er lozen en water nemen en er zijn ook enkele plaatsen voorzien voor zij die nood hebben aan elektriciteit.  Maar het beste is misschien nog wel de constante videobewaking en de aanwezigheid van parkeerwachters die 24u op 24 aanwezig zijn om alles in de gaten te houden.  Tevens is er een gratis busdienst die van 8 tot 19 u van en naar het centrum pendelt.  Maar goed ook, want te voet duurt de afdaling tot in het centrum al vlug zo'n 45 minuten, om dan nog niet te spreken van de klim terug.  We besluiten niet langer te wachten en trekken gewapend met regenjas, pull en paraplu naar het centrum.  Een klein half uurtje later breekt de zon stralend door het wolkendek.  Daar staan we dan, ingeduffeld alsof we een poolexpeditie gaan ondernemen.  Gelukkig zijn we voorzien van een rugzak met zomerse kleren die we dan ook aantrekken na een lekkere maaltijd op een druk terrasje.  Reeds dagen verlangt Trui naar een pizza en hier hebben ze keuze genoeg.  Terwijl zij smult eet ik een portie Catalaanse mosselen waarbij duimen en vingers worden afgelikt.  We hebben een echt vakantiegevoel in  Collioure !  We slenteren door het mooie oude stadsgedeelte en kuieren op het strand.  In de leuke kleurige straatjes bewonderen we het werk van diverse kunstenaars (schilders en pottenbakkers), rusten regelmatig op een zuiders terrasje en ontdekken dat er genoeg mogelijkheden zijn om de inwendige mens te versterken.  De dag erop brengen we een bezoekje aan de plaatselijke burcht maar dat is weggegooid geld.  We laten het niet aan ons hart komen en bezoeken een fototentoonstelling over het boerenleven en de wijnbouw.  Daarna duiken we ergens binnen om Banyuls te proeven.  Dit is een aperitiefwijn genoemd naar het stadje Banyuls dat net naast Collioure ligt.   Het smaakt, dus kopen we rode en witte Banyuls (deze laatste past perfect bij een voorgerecht als foie-gras of kan gebruikt worden als desertwijn).  Een lekker souvenir !  

We verlaten in de late namiddag Collioure en gaan richting Fleurie les Cabannes, een tussenstop om zo wat dichter bij Béziers te zijn. Ook daar is de camperplaats ondanks protest van de handelaars opgedoekt.  Gelukkig kunnen we naast een riviertje staan bij enkele andere mobilhomes. Het blijkt privé grond te zijn van een plaatselijke landbouwer maar die heeft geen bezwaar tegen onze aanwezigheid. Gelukkig maar. Na een min of meer rumoerige nacht (blijkbaar is er vlakbij een camping waar men het nodig vindt om tot in de late uurtjes luide muziek te maken), gaan we richting Béziers.  Een parking vinden is er niet evident. We vinden Béziers wat overroepen en blijven er niet te lang hangen. Na een bezoekje aan de 9 sluizen vertrekken we naar waar Fidelleke ons brengt. Pézenas is onze volgende stop, een stad met een middeleeuwse  kern die bekend staat om zijn mooie deuren. Je kan er uren kuieren en genieten. Voor fotografiefanaten is dit echt het Mekka. In de buurt van Pézenas vinden we een dorpje met een camperplaats (vraag ons de naam niet want die zijn we vergeten op te schrijven). Het is er rustig en we staan met een 5-tal motorhomes. Dankzij de rust hebben we wat verloren slaap kunnen inhalen en zijn we fris opgestaan om naar St. Guilhem le désert te vertrekken. Eerst nog een fotostop bij "Le pont du diable". In St. Guilhem le désert is het moeilijk om parking te vinden dus rijden we een stukje door. Trui geniet eerst van een verfrissende duik in een riviertje terwijl ik wat verder lees in "het verloren labyrint". In de vroege namiddag fietsen we dan naar St.Guilhem le désert. Iemand zei ons dat het de moeite niet waard was maar vinden het tegendeel. Zo zie je maar dat iedereen wel een andere mening kan hebben. Wij blijven daar in de buurt overnachten en stilletjes aan moeten we beginnen denken aan de terugreis. Mooie liedjes duren inderdaad niet lang!

Via la Couvertoirade, een klein tempeliersdorp waar we iets eten, en "Les gorges du Tarn" komen we uiteindelijk in Millau aan, waar we de brug met eigen ogen aanschouwen. We overnachten in St.Flours en rijden de volgende dag zonder ongelukken terug naar huis, het einde van een drie weken durende vakantie.

voor meer foto's :

http://picasaweb.google.com/fidelleke
Groeten, Trui & Koen

Weekend Diksmuide,
Veurne en omstreken

Maredsous 12-14 oktober 2007

Blijkbaar zijn de goden ons alweer goedgezind want we hebben een stralende dag achter de rug als we bij valavond ons Fidelleke naar Maredsous sturen. Alex heeft er in overleg met één der Paters toestemming gekregen om op een gedeelte van de  parking van de abdij  een campersiteweekend door te brengen.  We zijn met zo’n 34 motorhomes en staan met zijn allen geparkeerd in twee lange rijen. Er heerst reeds een gezellige drukte als wij omstreeks 21 uur aankomen.  Er zijn bekenden maar ook veel nieuwe gezichten, en blijkbaar drank en hapjes genoeg voor iedereen, dus dat belooft voor het weekend.

Op zaterdag zijn er voor de liefhebbers twee wandelingen voorzien.  Onder een staalblauwe hemel vertrekt  rond 10 uur een groepje enthousiastelingen voor de eerste wandeling terwijl anderen dan weer bij de motorhomes blijven en genieten van de prachtige locatie en elkaars gezelschap.  De aanwezige honden kunnen ondertussen ongestoord spelen op het gras.  Ik maak van de gelegenheid gebruik om het ontvangstcentrum van de abdij te gaan bekijken maar besluit algauw om er niets aan te schaffen.  De paterkes kennen namelijk hun prijs.

Na het aperitief en middagmaal start een tweede wandeling.  Het is een mooie panoramische tocht waarbij men op een bepaalde plaats zowel de abdij van Madredet als die van Maredsous kan zien.  Van fotogeniek gesproken…  Tijdens de wandeling door het glooiende landschap wordt volop genoten van het prachtige kleurenspel dat door de herfst op de bomen wordt geschilderd.  Eens terug aan ons rijdend huis is het tijd om de hongerigen en dorstigen te laven. Uit  iedere motorhome komt wel iets tevoorschijn : cakes, koekjes, taarten, verschillende soorten drank…  De prachtige vooravond zorgt ervoor dat het buiten heerlijk zitten is.  ’s Avonds, zo rond een uur of negen, speelt zich boven onze hoofden een fantastisch schouwspel af van fonkelende sterren en sterrennevels.  Iets waar men stil van wordt en zich nietig bij voelt.  Als klap op de vuurpijl worden we ook nog getrakteerd op een vallende ster.  Niet iedereen heeft die gezien (sommigen waren immers in hun glas aan het staren), maar de gelukkigen deden vlug een wens en voelden zich even heel nauw met elkaar verbonden…

Moe maar voldaan zoeken we daarna onze bedstee op.

Zondag is het zowaar nog zonniger dan de vorige dagen.  Vandaag staan er twee wandelingen op het programma : een forse van zo'n 12 km en een kleinere van ongeveer 6 km.  Trui sluit zich aan bij de grote meerderheid die voor de korte wandeling kiest.  Ikzelf blijf bij de motorhome en praat wat met de andere achterblijvers.  De zon en de rust doen enorm veel deugd.  Na de terugkeer van de wandelaars wordt er nog wat verbroederd maar als een al té uiverige parkeerwachter ons komt melden dat we omstreeks 15 uur moeten vertrekken begint zowat iedereen op te ruimen en wordt de terugtocht aangevat.  Het was alweer een weekend om nooit te vergeten.
 

Woensdagavond, na een lange rit met wat hindernissen (file, zoektocht naar diesel), besluiten we omstreeks 23 uur te stoppen in Virton.  We rijden door een stuk bos en parkeren nabij het bungalowpark. Het is er zeer rustig staan en beiden genieten we van een goede nachtrust.

De morgen maakt ons meteen blij met een staalblauwe hemel en een zon die uit volle kracht schijnt.  Wat kan een mens zich nog meer wensen. We rijden richting Torgny.  Dit zuidelijk gelegen dorpje kan ons echt wel bekoren en doet inderdaad een beetje aan de Provence denken.  We kuieren op ons gemak wat rond, nemen een aperitiefje en genieten.

Daarna gaat het verder naar het Franse dorp Marville met zijn 16^e-eeuwse begraafplaats annex knekelhuis. We bereiken het kerkhof pas na een steile klim maar het is echt wel de moeite waard om te doen, vooral nu het 1 november is en bijna alle graven worden opgesmukt met bloemstukken. Typisch Frans, dat wel, met kunststofbloemen in schreeuwlelijke kleuren die wedijveren met de natuurlijk pracht van echte bloemen. Het oude kapelletje is open en binnenin staan eeuwenoude grafzerken te pronken. Buiten is het een komen en gaan van mensen. De oude grafzerken zijn ware pareltjes ; hier kan de (amateur)fotograaf zijn hartje ophalen. Het knekelhuis met daarin meer dan 40.000 beenderen en schedels lijkt op het eerste zicht misschien wat eigenaardig maar is zeker niet luguber.  Het opschrift erbij luidt : “ Wij waren als U - U wordt zoals ons - Gedenk ons in Uw gebeden.”  Daarna wandelen we tot in het centrum van dit stadje.  Marville lijkt wel een spookstad met zijn verlaten straten en oude zandstenen huizen.  Hier en daar staan er enkele prachtig gerestaureerde exemplaren tussen en die zijn wel een streling voor het oog . Zoals een brochure vermeldt heeft Marville (met  de nodige verbeelding) inderdaad iets mee van een Spaans dorpje. 

We besluiten om door te rijden naar Montauban om de citadel te gaan bekijken.  We komen aan omstreeks 16 uur.  Als we tickets willen aanschaffen bemerken we dat de toegang tot de rempards om 16.30 uur sluit.  Omdat het al vroeg donker wordt gaan we dan maar wandelen in het kleine dorpje dat binnen de muren van de citadel ligt. Hier is nog veel restauratiewerk nodig maar desondanks heeft het zijn charmes. Na de inwendige mens te hebben voorzien van een drankje rijden we door tot Avioth.  Daar willen we een bezoek brengen aan de replica van de kathedraal van Reims.  We vinden er echter geen enkele vlakke plaats om te overnachten zodat we doorrijden tot Orval.  Daar kunnen we de nacht doorbrengen op de parkeerstrook voor de abdij.  Om te gaan slapen is het nu nog te vroeg dus gaan  we eerst iets drinken in het vlakbij gelegen café/restaurant “Ange Gardien”.  Trui kiest voor een maitrank (een licht aperitiefje)  terwijl ik resoluut kies voor een echte Orval. Na een avondmaal in Fidel is het tijd geworden om onze beddenbak te gaan opzoeken.  Het is ongeveer 22 uur en pikdonker.  De klokken hebben een laatste maal geluid rond 20.30 uur en nu is het ongelooflijk stil.  Het belooft een zalige nacht te worden.

De volgende morgen nemen we ruim de tijd voor het ontbijt, waarna we ons klaarmaken om op het gemak de ruines van de abdij te gaan bezoeken. Op allerhande informatiepanelen wordt de historie achter deze plaats duidelijk uitgelegd. We genieten van al dat moois en ook hier kunnen de fototoestellen niet werkloos blijven.  Ook het museum is de moeite waard. 

Na de obligate aankoop van een kartonnetje Orval gaat het verder richting Florenville waar men achter de kerk een mooi panoramisch uitzicht heeft over de loop van de Semois. Het is er ons echter te druk en veel speciaals valt er niet te zien.  Na wat inkopen te hebben gedaan rijden we door naar Chassepiere, een onooglijk klein dorpje waar een typisch Ardense sfeer hangt.   Als je rond het prachtige kerkje wandelt wordt je alweer beloond met een adembenemend uitzicht op het landschap.  Enkele zeer oude grafstenen maken het geheel af.

Onze eindbestemming voor vandaag is Muno waar we een grote parking (zonder voorzieningen) vinden op de plaats van het oude station.  Vandaar heb je zicht op het dorp en het is er heerlijk rustig.   Na het avondmaal wagen we ons aan een spelletje Uno waarin Trui de bovenhand haalt. Omstreeks 23 uur gaan we slapen doch we worden eventjes later gewekt door een tweede motorhome die ook de weg hier naartoe heeft gevonden en zich naast ons parkeert.  Gelukkig kunnen we onmiddellijk de slaap weer vatten.

De volgende morgen gaan we op pad en volgen de oude spoorwegbedding tot aan het natuurreservaat xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />La Roche d’appel. De wandelpaden zijn hier niet zo goed aangegeven zodat we ons niet al te ver wagen. We wandelen tot aan de picknickplaats en keren dan op het gemak terug terwijl we genieten van de kleurrijke klederdracht van de bomen.

Herbeumont wordt onze laatste stopplaats.  Bij aankomst blijken er al zo’n 20 motorhomes te staan maar we zien wel geen enkele Campersite-sticker (waar is iedereen naartoe ?).  We besluiten de omgeving eens te verkennen en volgen de pijlen naar de 12^e-eeuwse ruines van het kasteel.  Deze site blijkt echter afgesloten te zijn voor het publiek wegens rigoureuze werkzaamheden. Veiligheid boven alles !!  We beginnen dan maar aan een andere uitgestippelde wandeling naar de Vannes de Conques.  Tijdens het eerste stuk moeten we de hoofdweg volgen om tenslotte langs een camping te passeren alvorens we het bos kunnen induiken.  De Vannes de Conques blijkt niet zoveel om het lijf te hebben.  Er zijn enkele fotogenieke plekjes maar toch kan deze wandeling ons maar weinig bekoren.  Eens terug op de camperplaats  komen we enkel oude bekenden tegen, nl. Erin met zijn vrouwtje en hun hond Zirka.  Het wordt een gezellig weerzien. ‘s Avonds gaan we iets eten in Le Randonneur, een zaak die pas sedert juni geopend is. We blijken de enige gasten te zijn maar het eten is voortreffelijk .  Een geslaagde laatste avond.

Fit staan we ‘s zondags op om onze laatste wandeling van dit lang weekend te maken.  De route Les Crêtes brengt ons langs de bochten van de Semois en we krijgen een steeds afwisselend panorama voorgeschoteld.  Het is een niet al te zware wandeling door een sprookjesachtig uitziend bos.  We genieten van de geuren en kleuren van de herfst…en dan is het echt wel tijd om terug naar huis te gaan.  Dit was waarschijnlijk onze laatste uitstap van dit jaar en alweer was het de moeite waard !

Foto's zien? http://picasaweb.google.nl/fidelleke/ZuidelijkBelgi

PASEN 2008 sneeuw op de hoge venen
 

Onder een staalblauwe hemel profiteer ik ervan om alles in gereedheid te brengen voor onze eerste “ sneeuwtrip”.

Trui stopt met werken omstreeks 18 uur zodat het wat laat wordt om te vertrekken, maar geen nood, we zijn op vakantie en doen alles rustig aan.  Omstreeks 23.15 u. komen we aan in Burg Reuland.  Er ligt sneeuw en dat was net wat we wilden.  Zonder te talmen zoeken we onze alkoof op want morgen is het vroeg dag en we willen optimaal genieten van de sneeuw en de korte vakantie.

Burg Reuland

Na een korte nacht worden we rond 7 uur gewekt door een ratelend geluid. Het blijkt de plaatselijke jeugd te zijn die aan het “klepperen” is. In groep en gewapend met ratels en houten tuigjes die een enorm lawaai maken gaan de kinderen zingend van deur tot deur om eieren of snoep.

Het ratelend geluid vervangt  de klokken die naar Rome zijn vertrokken. Het is een aloude traditie die hier nog in ere wordt gehouden. Na het ontbijt steken we ons licht op in het plaatselijk infokantoor en krijgen van een vriendelijke dame enkele brochures aangeboden.  Er zit een verkenningstocht tussen van zo’n 5 km. en we besluiten deze wandeling te maken die ons in de gelegenheid stelt de omgeving van het kleine maar schilderachtige Burg Reuland te verkennen.

Via het poortgewelf van het huis Zeyen gaat men over de Ulm en volgt de nogal steile kruisweg naar het dorpje Weweler dat prachtig gelegen is op een heuvel.  Van hieruit heeft men een prachtig zicht op de omgeving, en met de verse sneeuw van deze nacht is het een pareltje. De St Hubertuskerk is reeds van ver te zien.  Een ommetje rond dit mooikerkje loont de moeite want er zijn enkele monumentale graven te bewonderen. Na wat geglibber op een met sneeuw bezaaid landweggetje komen we aan op de hoofdweg die we na enkele meters verlaten om dan via de oude spoorbedding terug naar Burg Reuland te gaan.  Daar bewonderen we enkele prachtige woningen en werpen een blik in het  plaatselijke kerkje aan dat men duchtig aan het renoveren is. De verfgeur is overweldigend.  Er wordt overvloedig bladgoud gebruiktom de ornamenten te versieren . Binnenin de kerk staat een zwart marmeren  sarcofaag met levengrote afbeeldingen van Balthazar von Pallant (+1625) en zijn vrouw Elisabeth von Millendonck (+1614). Daarna gaan we  de burcht bezoeken die door de Heren van Reuland in 1148 werd opgetrokken en zijn naam gaf aan dit rustig dorpje. Na deze wandeling doorheen een besneeuwd landschap sturen we Fidel richting Ouren.

Ouren

Kort na de middag komen we in deze oase van rust terecht.  Eens over de brug is er direct rechts een parking met kiezeltjes en daar kan men gerust parkeren. We stonden er trouwens niet alleen. We vatten de blauwe kruisjeswandeling aan van zo’n 8 km" w:st="on">8 km.  Deze tocht moet ons zowel naar Luxemburg als Duitland brengen en passeert onderweg langs het Europamonument.

Na zowat een half uurtje gewandeld te hebben moeten we onverrichterzake rechtsomkeer maken. De wegen zijn door de smeltende sneeuw onbegaanbaar geworden en alles is herschapen in een grote modderpoel.  Aangezien we door de bossen moeten en we de weg hier niet kennen staken we deze nochtans veelbelovende wandeling.  Vooraleer een nieuwe tocht aan te vatten gaan we in een plaatselijk hotel genieten van een koffie/warme chocomelk en een taartpunt.  We worden bediend door een norse eigenaar wat opvalt want het is de eerste keer dit weekend dat we niet vriendelijk behandeld worden. Nu we weer wat energie hebben opgedaan volgen we de gewone wegen naar het Europamonument,  is aan het meest zuidelijke punt van het dorp waar de grondgebieden van België, Duitsland en het Groothertogdom Luxemburg samenkomen. Het monument, dat er wat verwaarloosd en desolaat bij ligt, bestaat uit vijf rotsblokken van een verschillend materiaal en staat symbool voor de landen die in 1977, bij de inwijding van het monument, de Europese Gemeenschap vormden . De rotsblokken staan in een wijde kring rond een centrale steen die de namen draagt van de ondertekenaars van het Verdrag van Rome. Via de Georg Wagner-brug, een klein houten brugje dat werd opgedragen aan de initiatiefnemer van deze gedenkplaats, kom je vanuit België in Duitsland terecht.  De landsgrens ligt namelijk pal in het midden van dit bruggetje en midden in de rivier Our.  Vermoeid keren we terug naar de motorhome en rijden door tot Recht waar we bij de plaatselijke Pizzeria een overnachtingsplaats vinden.  We besluiten onszelf te verwennen met een etentje.  De Jagerschnitzel en de pizza met biefstukjes zijn lekker en betaalbaar.  Ook over de bediening valt niet te klagen.  Als je dit wenst gebeurt die zelfs in het Nederlands en de uitbaters zijn heel vriendelijk en behulpzaam.  Dit eethuisje is zeker een aanrader. De parking is groot en rustig gelegen en we mogen er zonder problemen overnachten.

Info over de streek : www.reuland-ouren.be

Het is Pasen en  we nemen ruim de tijd om te ontbijten. Overal om ons heen ligt sneeuw en dat stemt ons beiden vrolijk. We rijden richting Sourbrodt en dachten dat we er via de afslag Francorchamps zonder problemen zouden geraken, maar niets is minder waar.. . Overal staan auto’s geparkeerd en de weg is totaal niet vrijgemaakt. Rijden wordt hier glijden, het lijkt precies een mierennest, iedereen is op zoek naar een parkeerplaats en mensen lopen daar waar ze maar kunnen. Met Fidel is het geen evidentie om hier te rijden. Algauw komt er uit tegenovergestelde richting een motorhome aan en de vriendelijke chauffeur laat ons weten dat doorrijden geen zin heeft, alles zit muurvast. Gelukkig kunnen we 50 meter verder rechtsomkeer maken. Tja, dan maar een stad gaan bezoeken, denken we. Fidel gaat richting Spa als we zien dat de weg richting Baraque Michel volledig vrij is gemaakt.  Zonder dralen  kiezen we die richting.  Op de Baraque Michel is het aangenaam druk.  Gelukkig vinden we een parkeerplaatsje langs de kant van de weg en houdt de politie een oogje in het zeil.  Foutparkeerders worden zonder pardon aangepakt.

Het is er prachtig, er ligt een dikke sneeuwlaag en de hemel is staalblauw.  Wat moet een mens nog meer?  Goed ingeduffeld vertrekken we voor een wandeling. We staan geparkeerd aan Mont Rigi en slaan algauw Le Fagne de Poleûr in. Dit veen is zo’n 54 ha groot en er is een mooi wandelpad in aangebracht. Via de besneeuwde houten wandelpaden komt men aan de rand van het veen en daar moeten we met een steile klim het bos in. Overal zijn er doorkijkjes en telkens opnieuw valt op hoe prachtig het veen erbij ligt met zijn sneeuwdeken. Overweldigend is het en praten doen we niet zoveel, we genieten en nemen op tijd en stond foto’s. We dalen terug af en gaan verder via de grote wandelpaden. Langlaufers doen hun best om op de latten te blijven en voetgangers bekijken met een lach de capriolen van sommige onder hen. Iedereen is uitgelaten en blij, het decor is dan ook prachtig.

CHAMPAGNE MEI 2008

Na ons bezoek aan Epernay gaan we naat Hautvillers waar we een plaatsje vinden op de kleine parking van het dorp. Eventjes binnenwippen in het toerismebureau en daar krijgen we een mapje met verschillende wandelingen uit de streek.  De wandeling rond en door Hautvillers neemt ons mee op ontdekkingstocht.  Dit kleine dorpje doet bijwijlen zuiders aan, een andere keer waant men zich in een Duits wijngebied, mede door de 140 gietijzeren uithangborden die her en der aan de gevels zijn bevestigd.  In het dorpje is er tevens een Lavoir (openbare wasplaats) en valt het op dat alles er heel netjes is.  Het is er een oase van rust.  In de plaatselijke kerk ligt ook het graf van Dom Perignon dat we natuurlijk ook eens gaan bekijken.  Na onze leuke wandeling beslissen we om daar ter plaatse te blijven en op voormeld parking te blijven overnachten.

Zomer 2008
Alpes Maritimes-Haute Provence- Cote d'Azur-Var

dinsdag 22-07 & woensdag 23-07-donderdag 24-07

Omstreeks 19 uur is het zover, onze grote vakantietrip kan aanvangen. We gaan richting Haute-Provence, Alpes–Maritimes en Cote D’Azur, en dat is toch een hele trip. Eens we Luxemburg voorbij zijn houden we onze eerste stop. We overnachten in een klein dorpje net over de grens. Na een verkwikkende nacht en een goed ontbijt trekken we verder richting zon. Na heel wat gedool rond Dole vinden we uiteindelijk de goede richting terug, en dan zeggen dat we een GPS mee hebben, maar ons “Ulla” is blijkbaar ook met vakantie… Het rotding werkt totaal niet en vliegt dan maar in een kast en zal daar blijven tot de reis ten einde is. We naderen Vallence en besluiten om te stoppen voor vandaag. We vinden een grote parking waar het rustig toeven is.

Na een goede nacht en nog veel rijden komen we omstreeks 17.30u te Castellanne waar we nog een plaatsje op een camping kunnen bemachtigen. De camperplaats staat vol en er is helemaal geen beschutting tegen de zon, men staat er als sardienen in een blik naast elkaar maar het is vooral een parking waar ook auto’s mogen staan ; van enige rust is er dus weinig  sprake. Het is vakantie en we willen toch ook eens buiten kunnen zitten, vandaar de keuze voor de camping.

Vrijdag 25-07

Rustig geslapen. We openen de luikjes en zien de zon, oef …. Daar hoopten we op. Lekkere croissants liggen reeds klaar aan de infobalie. Da’s vakantie : genieten van het mooie weer en al het lekkers wat Frankrijk te bieden heeft. Zoals afgesproken doen we het rustig aan. Trui gaat winkelen terwijl ik de waterhuishouding onder handen neem. Grijs water aflaten in de daarvoor voorzien ruimte en vers water bijtanken.

Tijd voor een aperitiefje en een goed boek. Wat kan een Ricard toch smaken onder de zon. Het is gezellig zitten onder onze luifel. Na het middagmaal zetten we ons beste beentje voor en gaan per fiets naar de kern van Castellanne, een klein stadje waar je de  Provence kan opsnuiven. In de kleine steegjes leunen souvenirwinkeltjes tegen elkaar aan ; vanuit iedere deur komt een wolk van lavendel je tegemoet. Allerhande prullaria schreeuwen om aandacht en eventuele kopers. We wachten af… een marktje lijkt ons leuker om zeep en plaatselijke specialiteiten te kopen.

Na enkele uurtjes kuieren keren we terug naar camping Notre Dame om eindelijk eens een BBQ-tje klaar te stomen waar we met volle teugen van genieten want in ons belgenlandje kregen we daar nog niet veel de kans toe. Het doet deugd om de zon te voelen en even het gejaag en gerush achter ons te laten.  Met volle teugen genieten we van de prachtige natuur en van elkaar. Vakantie !!

Zaterdag 26-07

Ontwaken met de zon hoog aan de hemel is toch fantastisch ! Vandaag wordt een verplaatsingsdag, met de nodige stops natuurlijk. Eerst gaat het richting Point Sublime in de Gorges du Verdon, zo’n 15 km van de camping gelegen. De ene na de andere verbazing valt ons te beurt. Prachtige natuur, mooie vergezichten. Het is wat werken achter het stuur van Fidel maar eens we het Point Sublime hebben bereikt loont het echt de moeite. Eens te meer stellen we vast dat Frankrijk een fantastisch vakantieland is, met een onmetelijke natuurpracht. Ach, men zou al beginnen mijmeren hoe het is om hier te leven, te werken en te genieten. Na het aanschouwen van al deze natuurpracht en het nemen van de obligate foto’s gaan we richting Grasse. De cols zijn niet zo zwaar als we verwacht hadden en Fidel doet het goed met zijn 1.9 TD, al heeft een steentje wel zijn sporen nagelaten en zitten we nu met een barst in de voorruit. Zorgen voor later, nu komt het er op aan om te genieten en onze ogen de kost te geven. Grasse, waar we zoveel van verwacht hadden, blijkt wat tegen te vallen. Allereerst is er de zoektocht naar een parkeerplaats die de nodige stress met zich meebrengt. Het is zwaarbewolkt en Grasse ziet er grauw en triest uit. We kuieren wat door de straatjes en bezoeken parfumerie Fragonard waar we deskundige uitleg krijgen door een vakbekwame gids. Na de interessante rondleiding komen we in de shop terecht waar een walm van verschillende parfums ons tegemoet komt. Je zou er warempel hoofdpijn van krijgen. Met de geur van parfum in de neus en de smaak in de keel hervatten we onze weg richting Fayence, een van de vele “villages perchés” in de streek. Aangezien we niet direct een pleisterplaats vinden ( die zijn hier blijkbaar schaars) maant Trui me aan om een klein weggetje in te draaien. We ontdekken een idyllisch plaatsje vlak bij een wijnboer. We kopen wat wijn en kaas en krijgen de toestemming van deze vriendelijke man om er te overnachten en enkele dagen te blijven staan mochten we dit willen.  Hier heerst totale rust. We staan bij een oud kapelletje, met vlakbij een bron en een pracht van een kerkje. We staan hier goed in de Var.

Plots zit de hemel zit volgepakt met zwarte wolken, het rommelt in de verte… Onweer op komst? Dat is niet de bedoeling natuurlijk. Terwijl we aperitieven bekijken we de bliksem hoog boven de bergen ; een hallucinant klank- en lichtspel. De regen overvalt ons en we moeten noodgedwongen binnen blijven. We spelen nog wat Uno met in ons achterhoofd het idee dat het morgen terug goed weer zal zijn…

Zondag 27-07

Met de zon hoog aan de hemel breekt er alweer een veelbelovende dag aan. Rustig verorberen we ons ontbijt onder een staalblauwe hemel. Niets moet, alles mag is de leuze. We profiteren van de rust en de stilte, gaan eventjes fietsen, aperitieven en nemen ruim de tijd voor ons middagmaal. Na de middag gaan we per fiets Fayence verkennen. We rijden tot aan de benedenstad en besluiten de rest te voet te doen. Via steile wandelpaadjes en onder een beukende zon bereiken we uiteindelijk de oude stadskern. Alles lijkt hier te zijn uitgestorven... Het stadje heeft ongetwijfeld zijn charmes maar voor ons is het een beetje déjà vu. We keren dan maar terug naar onze voorlopige stek en genieten nog wat van de omgeving. Als de avond reeds lang gevallen is gaan we tevreden slapen.

Maandag 28-07

Een eitje voor ontbijt kan er altijd in. We proberen de impressies van gisteren nog wat vast te houden. De lieve poes van de wijnboer, de loebas van een hond die eventjes goedendag kwam zeggen. De mevrouw die kwam vragen of we haar placemats niet gevonden hadden die ze enkele weken daarvoor was vergeten op deze plaats... Ik maak gebruik van de bron om ons water bij te vullen en we gaan richting Vence, maar eerst onderweg nog wat bijtanken. We kijken altijd uit naar een of andere supermarkt want daar kan men het goedkoopst tanken, en aangezien diesel nogal duur is zijn die paar kilometertjes omrijden best rendabel. We houden halt in Vence en nu blijkt dat onze verwachtingen (alweer?) té hoog lagen. Vence  hebben we vluchtig bezocht en we rijden algauw verder.  Onderweg houden we een plaspauze in een klein dorpje en daar moeten we 7 euro betalen voor 2 Ricards, stelletje oplichters !!!  We vervolgen onze weg en rijden door een middeleeuws dorpje dat ons wel aantrekt.  Beneden gekomen is er een grote parking waar we Fidel achterlaten en zoeken een restaurantje op, want onze maag is vervaarlijk aan het grollen. Daarna gaan we via de toegangspoort Tourette-sur-Loup binnen, alweer zo'n typisch oud Frans dorpje.  We kuieren op ons gemak wat rond en komen zo langs een ijsboetiekje met een uitgebreide keuze.  Terwijl ik kies voor een ijsje met viooltjes (mmmmm... lekker) laat Trui zich vangen aan een lavendelijsje.  Prachtig van kleur, dat wel, maar de smaak doet veeleer denken aan WC-eend of wasverzachter.  Zelfs na het drinken van enkele glazen water is die artificiële smaak nog steeds niet verdwenen. Conclusie : 't is niet omdat het lekker ruikt dat je het ook moet gaan opeten.  In de latere namiddag rijden we door naar Cagnes-sur-Mer, ons eindpunt voor vandaag, waar we een leuke camping vinden tegen een redelijke prijs. Hier zullen we enkele dagen blijven om de omgeving te verkennen.

Dinsdag 29-07

Na enkele dagen in de streek te vertoeven hebben we zin om eens een marktje te bezoeken en nu blijkt er vandaag eentje te zijn in Cagnes-sur-Mer. Wij met de fiets daarheen natuurlijk. Het blijkt een gewone voedingsmarkt te zijn : vis, vlees en allerhande groenten stralen hier op hun best. We kopen een lekkere meloen, hesp en bouchot mosseltjes. Tijdens het terugrijden missen we ergens een afslag waardoor we een grote omweg maken en we een steile helling op moeten, wat in dit warme weer niet zo evident is. We gaan meer te voet dan per fiets. Na een half uur zwoegen komen we zwetend en uitgeput aan op de camping.  Vlug ploffen we neer in onze stoel met een drankje zodat we weer wat op onze positieven kunnen komen.

In de late namiddag vatten we de klim aan naar Haute Cagnes. Het is er heel kalm. We vinden het dorpje sprookjesachtig mooi : oude huisjes leunen tegen elkaar aan, bloemen bloeien welig. Een paradijs om foto’s te nemen. We vinden het beslist de moeite waard om Cagnes-sur-Mer en dan vooral Haut Cagnes te bezoeken. Op de camping aangekomen nemen we een frisse duik in het zwembad en even later eten we onze mosseltjes op. We moeten toegeven dat we al betere gegeten hebben.

Woensdag 30-07

Vandaag staat een fietstocht naar Antibes op het programma, op zo’n 8 km van Cagnes. De fietsvoorzieningen in Cagnes zijn prima maar eens daarbuiten is het opletten geblazen.  Als er al een fietspad ligt is dat langs een drukke baan en met de rijstijl van de Fransen is het een half wonder te noemen dat we heelhuids aankomen. Aangekomen te Antibes plaatsen we onze fietsen op de parking tegenover het Fort Carré en nemen we de gratis navette bus naar het centrum. Antibes is tamelijk druk en het is er zeer warm. We nemen ruim de tijd om alles in ogenschouw te nemen en houden op tijd en stond halt om iets te drinken. Na enkele uren nemen we de bus terug tot aan het fort en gaan dit - ondanks de verzengende hitte - toch bezoeken. Op  weg ernaar toe komen we oog in oog te staan met een slang van zo’n 50 cm lang. Kalm blijven is de boodschap. Het diertje vervolgt uiteindelijk zijn weg en wij komen er zonder kleerscheuren vanaf. Het Fort Carré is sedert een tiental jaar eigendom van de stad en na de nodige restauratiewerken is het te bezoeken met een gids. Ook hier in dit fort heeft Vauban zijn stempel achtergelaten. Waar is die trouwens niet geweest, vragen we ons af.  Het fort is best een bezoekje waard ,al was het maar om de mooie vergezichten die men heeft vanaf de rempards. Bij het terugrijden zien we verschillende motorhomes staan langs de kustlijn. In deze bijna ondraaglijke hitte staan ze zonder enige vorm van schaduw te glimmen in de zon. Pfff, véél te warm naar ons gevoel ! Geef ons maar de lommer van onze plaats op de camping en de bijhorende voordelen, zoals het zwembad waar we bij aankomst nog eens gebruik van maken. Nadien wrijven we ons in met muggenlotion, wat heel hard nodig is want beiden hebben we de nodige sporen van de aanvallen van die insecten. Trouwens, bijna iedereen op de camping heeft er last van. Het blijken doorbijters te zijn dit jaar. Vervelend aan gans de zaak is dat de beten een allergische reactie teweegbrengen waardoor onze benen precies onder de pokken zitten, om dan nog niet over de vervelende jeuk te praten.

De meloen met hesp gaat er vlot in.  Later op de avond praten we bij een Belgisch biertje nog wat nog wat met onze Franse buren. Voor de zoveelste keer komt “ de oorlog” in België aan bod en proberen wij uit te leggen hoe het er in ons landje aan toe gaat, wat niet zo evident is. Omstreeks 23 uur gaan we onder de wol, maar dit laatste mag je zeker niet letterlijk nemen.

Donderdag 31-07

We vertrekken richting St. Paul (de Vence), met in het achterhoofd het idee dat we daar hoogstwaarschijnlijk geen plaats zullen vinden om onze Fidel te parkeren. Hier in de streek zijn de camperplaatsen dun gezaaid en de parkings zijn meestal voorzien van hatelijke hoogtebarelen. Groot is onze verbazing dat in St. Paul plaatsen voorzien zijn om motorhomes te parkeren, met waarschuwingsborden dat deze plaatsen enkel voor dit type voertuigen bedoeld zijn. Goed zo ! St. Paul is mooi gelegen op een heuvel en schittert in de zon. Via een hoger gelegen straatje en muren vol bloemenpracht slenteren we naar de ingangspoort. Een belletje gaat rinkelen, zo’n ervaring hebben we al eens gehad. Even worden we teruggeflitst naar vorig jaar en bevinden we ons weer in Carcasonne.  De eerste aanblik en het gevoel stemmen overeen, want ook hier in St. Paul moet je eerst door een donkere ingangspoort waarachter zich kleine steegjes bevinden en geveltjes overwoekerd met zoetgeurende jasmijn, bougainvillea, trompetbloemen.. . St. Paul, dat soms in één adem vernoemd wordt met Vence, is fabelachtig mooi. Op dit moment hangt er nog een serene sfeer,  alhoewel we vermoeden dat het in de namiddag wel heel erg druk zal zijn. We beginnen onze verkenning met een  wandeling langs de rempards die ons rond St. Paul leiden.  Pas dan gaan we in de binnenstad onze ogen de kost geven. De binnenstad, bestaande uit een wirwar van kleine steegjes, zit propvol winkeltjes met souvenirs, maar er zijn ook heel wat panden waar kunstenaars het beste van zichzelf tonen. Hier en daar staat een fontein waar we even verkoeling vinden, net als de vele andere toeristen van allerlei slag die zo langzaam beginnen toe te stromen.  Eethuisjes en cafeetjes zijn er genoeg, en we verwennen onszelf met een maaltijd op een terras vanwaar we een fabuleus zicht hebben op de omgeving. Het eten is lekker en niet (overdreven) duur. Na onze maaltijd strekken we nog eens de benen en verlaten we St. Paul om andere oorden te gaan opzoeken. Biot staat ook op onze verlanglijst en daar brengt Fidel ons heen. In Biot is er helemaal geen parkeergelegenheid voor ons, dus parkeren we maar in de lommer van enkele bomen net buiten het centrum. We nemen de gratis Navette bus naar het hoger gelegen dorpje maar na St. Paul heeft Biot toch wat mee van een koude douche.  Dan maar naar de "verrerie" waar men glasblazers aan het werk kan zien en waar je een volledig vakantiebudget kan spenderen aan vakkundig mondgeblazen prullaria. We vinden helemaal niets naar onze gading en ook al zijn sommige voorwerpen verschrikkelijk duur, toch worden ze door ons geklasseerd onder de noemer "kitch".  Met in het achterhoogd het gezegde "Les gouts et les couleurs..." gaan we na deze korte stop richting Vallauris.  Daar vinden we een parkeerplaats aan het toerismebureau, jammer genoeg vlakbij een drukke kustweg en eigenlijk op een plaats voorzien voor bussen (maar we hebben toestemming om daar te overnachten). Na het avondeten gaan we even rondzien of we niks beters vinden om de nacht door te brengen.  Op onze korte wandeling hebben we een onveilig gevoel, de stad biedt een vuile aanblik... wegwezen dus maar.  We rijden door naar Mougains waar we aan de rand van een bos een rustige plaats vinden om te overnachten .

Vrijdag 01-08

We rijden naar Auribeau-sur-Siagne en daar vinden we terug een “ village perché” dat er heel verzorgd uitziet.  Het is er heel rustig en men kan er als amateurfotograaf zijn hartje ophalen.

Het is een dorpje zoals wij ze graag zien, gelegen op een hoogte, met heel wat kleine steegjes, oude huisjes, een overvloed aan bloeiende bloemen en prachtige doorkijkjes die je een blik gunnen op de mooie omgeving. Oude verweerde deuren doen je denken aan het verleden. Oud en nieuw worden tegen elkaar uitgespeeld en geloof ons, oud is hier duidelijk de winnaar. We nemen ons aperitiefje in de enige bar die dit dorpje telt ; de stamgasten hebben reeds hun tafeltje ingenomen om de toeristen te kunnen gadeslaan en de laatste nieuwtjes aan elkaar te vertellen. Trui moet naar het toilet en krijgt een sleutel van de waardin die erbij zegt: “Au deuxième platane à droit, Madame”. Inderdaad, er is geen toilet in deze anders heel verzorgde bar, maar naast de openbare toiletten die ondergronds gelegen zijn heeft de waard zijn privé toilet. Zoiets zien we toch niet gebeuren bij ons. Frankrijk heeft wel degelijk zijn charmes.

We besluiten om vandaag niet ver meer te rijden maar wat boodschappen te doen en dan een camping op te zoeken om de rest van de dag door te brengen. Rust roest misschien, maar het is vakantie !

Er is een aangenaam zwembadje bij de camping en daar maken we dankbaar gebruik van. Onze 2 sterren camping is niet luxueus maar het is er proper en er is weinig rumoer. Meer moet dat voor ons niet zijn. Alweer worden we aangesproken over de crisis in ons land. Missen wij iets ? Bestaat België nog, vragen wij ons af. Bijna iedereen in Frankrijk doet daar nogal paniekerig over. Ach wat, het zijn momenteel onze zorgen niet, en als je moet uitleggen aan mensen dat we 4 deelregeringen en 1 federale regering hebben, gemeenten met faciliteiten, 3 landstalen enz enz., dan beginnen ze zowaar medelijden met ons te krijgen of zie je ze denken dat we wellicht de grootste wartaal aan het uitkramen zijn. De rest van de dag houden we siësta, lezen een boekje, wisselen af met een zwempartijtje en gaan ‘s avonds eens kijken naar een “chanteur” die zijn ding komt doen, maar het kan ons niet bekoren.  Al heel vlug gaan we slapen, moe van niets te doen.

Zaterdag 02-08

We hebben reeds veel gezien en we hebben nog een week voor de boeg, dat belooft dus. Na de nodige karweitjes, die reizen met een motorhome met zich meebrengt, gaan we richting Tourtour. Het is zo’n 32° . Via kronkelende wegen, waar amper plaats is voor twee gewone voertuigen, dalen en klimmen we.  Een bocht naar links wordt onmiddellijk gevolgd door alweer een bocht naar rechts, en zo gaat het maar door.  Echt rap gaat het niet vooruit, maar de Fransen vliegen ons hier voorbij.  Ze hangen tegen onze motorhome geplakt en zijn ongedurig als een kolonie mieren in een suikerpot. Waar ze ons inhalen? Liefst in een bocht natuurlijk ! Ze razen ons voorbij met een arm bungelend door het zijraampje, rakelings langs onze neus, om dan een paar honderd meter verder in de remmen te moeten gaan omdat daar alweer een haarspeldbocht ligt. Begrijpe wie kan. Ik raak maar niet gewend aan deze rijstijl en Trui maant me aan rustig te blijven en me niet te laten opjagen. We bereiken Tourtour en vinden langs de kant van de weg een parkeerplaatsje in de schaduw. We trekken het dorpje in, met bontgekleurde luiken aan de huisjes.  Gewoonweg prachtig ! In het kleine kerkje is een huwelijk aan de gang, en iedereen ziet er op zijn paasbest uit. Overenthousiast versierde auto’s staan te glimmen in de provençaalse zon, geurende parfumwolken komen je tegemoet als je het kerkje nadert. We maken een ommetje langs het kleine verzorgde kerkhof alvorens naar de dorpskern te trekken. Een dorpsplein zoals ze die alleen maar in Frankrijk hebben, net als uit een oude film. Grote platanen omzoomen het rechthoekige pleintje waar een fonteintje klatert. De grote terrassen van eethuisjes en café’s zien er aanlokkelijk uit en zitten algauw vol toeristen. Verschillende ambachtslui maken reclame voor hun artisanale producten. Het dorp is niet groot maar schilderachtig mooi met ontelbare doorkijkjes en punten waar je de weidse omgeving kan aanschouwen. Krekels zingen om ter luidst hun lied, bloemen pronken in een veelkleurige pracht. Tevreden nippen we van een verfrissende menthe à l’eau (zo'n half litertje want we hebben grote dorst). Daarna zetten we koers naar Sillans-la-Cascade waar we een plekje vinden aan de oevers van het riviertje. We staan volledig beschut tegen de zon en terwijl Trui leest kijk ik naar enkele bejaarden die hier een partijtje jeux de boules uitvechten. Wellicht zullen we hier enkele dagen blijven...

Zondag 03-08

Terwijl Trui om stokbrood gaat zorg ik voor geurende koffie en zet de tafel en stoeltjes buiten op de voorziene plaats.  Zalig gewoon, zo een ontbijt in openlucht naast een klaterend riviertje. De koffie smaakt, net als het stokbrood met boerenboter. Daarna trekken we erop uit. Sillans-la-Cascade is zo klein dat we in een half uurtje het dorpje hebben verkend. De grootste troef is in feite de waterval die wat verderop ligt, dus besluiten we maar in die richting te gaan. Na een half uurtje stappen horen we geklater van een grote hoeveelheid water.  Even later worden we aangenaam verrast door het zicht op de waterval die zich zo’n 42 meter naar beneden stort. Onophoudelijk klettert het water in de lager gelegen groen-blauwe lagune. Trui wil deze namiddag zwemmen dus keren we terug naar onze stek om spullen te halen, maar eerst houden we halt in restaurant La Cascade" om de inwendige mens te versterken. Een bord met heerlijke charcuterie en kazen, olijfjes, tomaatjes en andere tongstrelende lekkernijen wordt ons middagmaal. Na een koffie met een likeurtje erbij (het is tenslotte zondag) kunnen we er weer tegen. Vol goede moed keren we terug naar de waterval waar het niet lang duurt alvorens Trui zich in het ijskoude heldere water waagt. Ze is niet alleen, in en om het meertje is het zeer druk.  Blijkbaar is dit "the place to be" voor vandaag. Na de zwempartij wordt het alweer tijd om naar de motorhome te gaan, maar eerst houden we nog eens halt in het plaatselijke restaurant waar we ons tegoed doen aan een vruchtensorbet. Het was een geslaagde dag.

Maandag 04-08

We verlaten Sillans-la-Cascade en rijden richting Cotignac. Iemand vertelde ons dat het beslist de moeite waard was om te bezoeken. De weg daarheen klimt en kronkelt, maar dat zijn we ondertussen al gewoon.  Cotignac ligt heel mooi tegen een berghelling aan, alleen jammer dat er geen uitwijkmogelijkheden zijn om enkele foto’s te nemen. Cotignac zelf is niet groot zodat we het al gauw voor gezien houden.  Het typisch Franse middeleeuwse dorpje is mooi maar bezorgt ons geen "waauw"-gevoel.  Enig pluspunt misschien : de heel grote parking net buiten de dorpskom waar zowaar twee motorhomes staan.  We denken dat het er rustig vertoeven moet zijn, maar zelf vervolgen we onze weg richting Aups.  Op één van de twee grote parkings net buiten het centrum laten we Fidel achter.  We hadden meer verwacht ; Aups voldoet niet aan onze verwachtingen.  Het is slechts enkele straten groot en heel wat winkels zijn gesloten. In het toerismebureau krijg ik nog wat info over de streek en dan vooral over het Lac de St. Croix, onze eindbestemming voor vandaag. Onderweg houden we nog eventjes halt in Régusse waar twee prachtig gerestaureerde windmolens staan. Geen werelderfgoed, maar wel vermeld op de Franse monumentenlijst. Het dorpje heeft de indruk uitgestorven te zijn, het is er oorverdovend stil. Plots steekt de mistral zijn kop op, dus wegwezen maar. We rijden verder richting Lac de St. Croix.  De rit daarheen loont beslist de moeite.  De natuur is prachtig, de wegen zijn rustig, het is een waar plezier om hier te rijden.  Eindelijk zien we een lavendelveld dat nog in bloei staat (het is augustus en de meeste velden zijn al gesnoeid) en kunnen gelukkig stoppen om wat foto’s te maken. De geur van verse lavendel komt ons tegemoet als we uitstappen. Na een kwartiertje hervatten we onze tocht.  Plots, na het nemen van een bocht, doemt in de verte het meer voor ons op.  Het zicht is ongelooflijk prachtig ! Die eerste aanblik van het azuurblauwe meer, omgeven door bergen, is een echt plaatje.  Na Cotignac en Aups maakt dit veel van onze dag goed. Nu maar hopen dat er in Bauduen plaats is op één van de 8 campings. De eerste camping ligt redelijk ver van het stadje.  Er staan tamelijk veel motorhomes, maar wel in de blakende zon.  Nergens is er ook maar een beetje schaduw.  De tweede camping is volzet. We komen aan bij de municipal van Bauduen waar we nog een plaatsje kunnen bemachtigen. Voor de spotprijs van nog geen 10 euro per dag staan we op een nette camping die, ondanks de vele staanplaatsen, gemoedelijk en kalm is. We kunnen genieten van lekker warme douches, er is de mogelijkheid om brood te bestellen... Wat wenst een mens nog meer?  Met de (tussendoor) vers gekochte groenten maak ik een heerlijke ratatouille die goed past bij de merguez. Lekker ! Na een avondwandelingetje op de camping zoeken we ons bedje op.  De rest is voor morgen.

Dinsdag 05-08 & Woensdag 06-08

Het wordt een dag van relatieve rust, en blijkbaar denkt iedereen op de camping er zo over. Het is net alsof we allemaal "lam" zijn van de zon en de warmte. Trui trekt zich met een goed boek terug in de schaduw en ik zorg dat het grijswater weggeraakt. Dit moet manueel gebeuren zodat ik een vijftal keren heen en weer moet wandelen naar het losingspunt, zodat Trui spontaan met de woorden van Boudewijn De Groot begint te zingen : “ Waterdrager draag het water naar de zee...”  Eens deze karweitjes achter de rug zijn denk ik al aan een aperitiefje terwijl Trui eerst de afwas uit de weg ruimt om daarna op handen en knieën de leefruimte van Fidel een goede poetsbeurt te geven. In de namiddag gaan we naar Bauduen. Omdat het ons te lastig lijkt om hiervoor de fiets te nemen (bij de terugkeer zou het bergop zijn) doen we dit te voet. Een wandeling van zo’n 3 km in de felle zon op een hete asfaltbaan, dat wordt puffen en zweten. Trui besluit om autostop te doen, maar de auto’s razen ons voorbij. Als ik de hoop op geluk al begin op te geven stopt er een aftandse Renault Master. Het blijkt een geïmproviseerde camper te zijn.  We mogen mee. De deur gaat open, de jonge dochter van het Franse koppel lacht ons toe. Binnenin is het een warboel van jewelste, het bed is onopgemaakt, hun zwarte poedel komt op onze voeten liggen, maar we genieten van de wind die via een opstaand raampje binnen komt waaien en zijn blij dat we niet meer moeten wandelen.  Deze mensen staan net als wij op de municipal en gaan in Bauduen inkopen doen.  Als we willen mogen we met hen terug mee, maar naast inkopen doen willen we het dorpje zelf ook eens bezoeken. Volgens hen is het véél te warm om zo’n inspanningen te doen, maar toch slaan wij hun vriendelijk aanbod af.  Bauduen is alweer een oud dorpje dat uitgedoofd lijkt, maar er zijn prachtige plaatjes te schieten. Overal waar je kijkt zijn het precies tot leven gekomen postkaarten. Trui geniet van een ijscoupe terwijl ik een Duvel drink. Duur, dat wel, maar het is vakantie en dan moet zoiets toch zeker kunnen. We keren op onze stappen terug, wetende dat het dit keer klimmen wordt naar de camping maar vooral dat de temperatuur nog niet gezakt is. Pffff, onze duim gaat terug de hoogte in en ditmaal hebben we vlugger geluk. Een auto stopt en twee mensen beginnen achteloos wat spullen van op de achterbank in de koffer te gooien. Het blijkt de ober te zijn van het café waar we net nog zaten. Hij brengt ons tot aan de receptie van de camping, als dat geen luxe is. Na deze trip kunnen we best een beetje afkoeling gebruiken en zoeken het lager gelegen meer op. Trui geniet van haar zwempartijtje en ik mijmer wat over het gesprek dat we net hadden met een Waalse landgenoot over hoe de politiek in ons land er een zootje van maakt en dat onze grootouders in de oorlog nochtans gevochten hebben om ons land samen te houden. Foert, het is vakantie, niet teveel nadenken. Na een tijdje gaan we terug naar de motorhome en spelen nog een partijtje petanque alvorens te eten, kwestie van de honger nog wat aan te scherpen.

Ondertussen beslissen we ook dat we nog een dag langer zullen blijven om nog eens naar het meer te gaan en de luierik uit te hangen.  Die woensdag leven we gewoon zoals God in Frankrijk.

Donderdag 07-08

Na een rustdag en een verkwikkende nacht gaan we richting St. Croix du Verdon. Er is daar waarempel een camperplaats ! Gratis overdag en tussen 19u. en 8u. betaalt men 6 euro. We kopen hier nog wat souvenirs en gaan eens lekker eten. Trui kiest een Bruschetta terwijl ik opteer voor een overheerlijke Aïolie ; dat is niet enkel de saus maar een schotel met mosseltjes, vis, wulken en verschillende groenten. Heerlijk maar wel stevige kost. Na de koffie staat Riez op de planning. We doen er nog wat inkopen in een supermarkt en wandelen dan eventjes door de autovrije straatjes. Na dit bezoekje rijden we naar Moustiers St .Marie dat in de hoogte ligt en waar we een plekje vinden op de lager gelegen camperplaats. We ontmoeten voor het eerst Hugo en zijn vrouw Leen  die ook actief zijn op campersite.  Leen zet een kop lekkere koffie en we wisselen wat reiservaringen uit. Zij vertrekken nog in de richting waar wij net vandaan komen, dus wederzijdse tips zijn altijd welkom. Voor ons wordt het morgen de laatste dag ter plaatse want dan zit de vakantie er voor ons op.  Maar aan huiswaarts keren willen we nu nog liever denken. Tegen de avond komt de plaatselijke politie de 6 euro halen die we moeten betalen voor onze overnachting. Van hen leer ik ook dat het verplicht is om in de wagen reservelampen bij te hebben, samen met de fluovestjes en een verkeersdriehoek (was vroeger in Frankrijk niet nodig). Een verwittigd man is er twee waard.

Vrijdag 08-08

Trui vertelt me dat het wat geregend heeft deze nacht, maar zelf was ik in dromenland en heb er niets van gemerkt. Er is alweer volop zon en we gaan Moustiers St. Marie verkennen. Het plaatsje is een complete verrassing, mooi en gezellig. En eindelijk is er een kleurrijk Provençaals marktje waar we de ganse vakantie naar uitgekeken hebben. De nauwe straatjes , de kromgetrokken gevels en de sfeer die hier hangt zijn formidabel. Na een terrasje en een belegd broodje zijn we klaar om de klim aan te vatten naar de hoger gelegen kapel die vanop de rotsen waakt over het stadje. We volgen de wijze raad van Hugo en Leen en doen onze wandelschoenen aan.  Dat is maar best ook want we zien nogal wat mensen die naar boven strompelen maar vooral naar benenden sukkelen op allerlei soorten teenslippers. Tja, je hebt zo van die mensen hé. Het pad is niet al te steil maar de stenen zijn spiegelglad door de vele passanten. Het is geen gemakkelijke klim maar het loont zeer zeker de moeite.  Eens boven is het genieten van de vergezichten en de serene sfeer die er heerst bij de kapel van Notre Dame de Beauvoir. We dalen terug af naar de camperplaats en in de vooravond beginnen we aan de terugtocht naar België. We doen het kalmpjes aan en voorzien onze thuiskomst op zondag. Onderweg stoppen we in Aspre sur Buech waar we op een groot plein omgeven door platanen een overnachtingsplaats vinden. Enig nadeel zijn de treinen die vlakbij voorbijrazen gedurende de nacht, maar al bij al hebben we goed geslapen.

Zaterdag 09-08 & zondag 10-08

Deze morgen vertrekken we via de N- en D-routes terug naar ons huisje.  We rijden tot in Goncourt waar we een mooie camperplaats vinden, vlak naast een riviertje.  Het is een rustige overnachtingsplaats, je kan er water lozen en bijtanken, het chemisch toilet ledigen, en dit alles voor een vrijwillige bijdrage van 2 euro.  Toch zijn er mensen die het vertikken om iets in de daarvoor voorziene bus te werpen, vernemen we van een dorpsbewoner. Spijtig is dat. We zijn nog 500 km van huis verwijderd en die afstand zullen we morgen afleggen.

We zijn goed uitgerust en vatten de laatste etappe aan.  Tijdens een rustpauze in Luxemburg komt iemand uitleg vragen over de motorhome. Hij zou zoiets wel willen maar zijn echtgenote ziet dat niet zo goed zitten, Trui laat de mevrouw binnen in de motorhome en begint wat uitleg te geven. Het resultaat is dat mevrouw begint bij te draaien en aan haar man laat weten dat ze nu een andere kijk heeft op reizen met de motorhome. 

We rijden de grens met Luxemburg voorbij en na nog geen twee minuten later mag ik de ruitenwisser gebruiken, voor het eerst in bijna 3 weken. Nu weten we het zeker, we zijn terug in België ! We geraken veilig en wel thuis, tot groot jolijt van onze poezen. Het dagelijkse leven vat weer aan, maar we kunnen terugblikken op een deugddoende vakantie met zalig weer en prachtige herinneringen.

HERENTALS EN MALLE

Vrijdagavond verterekken we richting St.Job in ’t Goor waar we even halt houden bij mijn broer en schoonzus. Gelukkig maar want onderweg denk ik eraan dat mijn jas nog thuis hangt en ik mag er een lenen van mijn broer. Na een lekkere maaltijd kruipen we onder de wol in onze Fidel die op hun oprit staat. De volgende morgen rijden we in de gietende regen richting Herentals, en dat is natuurlijk minder leuk.  Maar we wilden toch eens de Antwerpse Kempen bezoeken en regen zal ons niet tegen houden. We parkeren ons langs de ring van Herentals op amper 5 minuten stappen van het centrum. We wachten tot de meeste regen voorbij is en vatten eene stadswandeling aan. Deze brengt ons langs de markt waar het standbeeld van de Boerenkrijg staat, vervolgens komen de resten van de Abdij en het Begijnhof aan bod. De regen begint met bakken uit de lucht te vallen zodat we op onze stappen terugkeren en een taverne op de Markt binnengaan om te schuilen. Na het verkwikken van de inwendige mens vervolgen we onze weg en bezoeken nog het binnenhof waar nu het Wit-Gele kruis gevestigd is. Het binnenhof ziet er ondanks de overvloedige regen toch aantrekkelijk uit. Het wordt stilaan donker en we keren terug naar de motorhome. Ik telefoneer naar een vriend van campersite die daar in de buurt woont en we spreken af om morgen samen de toeristentoren en de streek wat te verkennen. In het donker gaan we op zoek naar een parking dicht bij de fameuze Toeristentoren en plaatsen ons daar om de nacht door te brengen. Dat blijkt niet zo’n goede keuze te zijn want we staan vlakbij een overweg en hebben nogal wat last van de voorbijrazende treinen. Midden in de nacht is er dan nog een groepje nachtbrakers dat het nodig vindt om vlak naast de motorhome een discussie aan te gaan. Als we het raampje van de alkoof openschuiven verontschuldigen ze zich en vertrekken. De rest van de nacht is het redelijk kalm.

We ontwaken met mooi weer. René is stipt op tijd en samen met zijn echtgenote gaan we richting Toeristentoren. Dankzij het goede weer wordt onze klim beloond met mooie vergezichten.  We merken de koeltorens van Doel op, het reuzenrand van Bobbejaanland, Geel, ...  eigenlijk teveel om op te noemen  maar het loont echt de moeite om deze klim te doen. Daarna wandelen we wat door de bossen en keren  via het kasteel “Le Paige” met zijn prachtige tuin terug naar Herentals centrum waar we de rest van de stadswandeling afwerken.  Dankzij onze goede gids is het een mooie dag geweest.  In de late namiddag verorberen we samen de lekkere fruittaart die René en Magda mee hadden en dan is het tijd om afscheid te nemen.  Terwijl zij terug huiswaarts gaan rijden wij naar Oost-Malle waar we mogen overnachten op de parking van het kasteel “Renesse”. We hadden vooraf  een mailtje  gestuurd naar de dienst toerisme van Malle en kregen al heel spoedig de bevestiging dat we daar de nacht mochten doorbrengen. Een korte verkenningstocht en zin in een aperitief leert ons dat "'t Koetshuis" een gezellige taverne is.  Dit gerenoveerd koetshuis met een mooi interieur nodigt uit om te genieten.  Omdat we het er zo sfeervol vinden reserveren we een plaatsje om daar later op de avond te gaan dineren.  Voor een correcte prijs krijgen we een tot in de puntjes verzorgde mixed grill die heel lekker smaakt.  We genieten van een leuke avond en gaan dan ook moe maar tevreden slapen. Het is er enorm rustig en we slapen fantastisch goed. Op maandagmorgen ontwaken we bij lichte regen.  Van de grote voorziene wandeling zal niet veel in huis komen. We kuieren wat door het grote kasteelpark en beslissen om hier zeker eens terug te komen bij beter weer. Rond de middag vinden we het tijd geworden om de jas terug te bezorgen aan zijn rechtmatige eigenaar en daarna naar huis te gaan. Ondanks het minder goede weer was het toch weer een plezant weekend.

Vulkaaneifel en omgeving

Vrijdag 7-11-2008

Omstreeks 18 uur vatten we onze tocht aan met bestemming Eifel (D). Het verkeer vlot goed maar na ongeveer twee uur komen we in een file terecht, te wijten aan wegeniswerken.  We hebben tijd en proberen ons niet op te jagen ; eens Luik voorbij zal alles wel weer vlot verlopen. Rond 21.45u komen we in Prüm aan.  Nog even zoeken naar de motorhomeplaats en ons weekend kan van start gaan.  Na een zoektocht van een tiental minuutjes komen we op de kleine camperplaats terecht.  Ondanks het bordje "Nur für Wohnmobile" staat de plaats vol met personenwagens! We zetten ons wat verder, strekken nog eventjes de benen en gaan dan slapen.

Zaterdag 8-11-2008

Na een min of meer rustige nacht nemen we ruim de tijd om te ontbijten en gaan dan eventjes wandelen in Prüm. Onze aandacht gaat vooral naar de Sint Salvator basiliek waar het schrijn met de sandalen van Jesus zich bevindt. We kuieren door de basiliek maar zien geen schrijn. Gelukkig komt er een vrouw naar ons toe die zowaar uitleg begint te geven over het ontstaan van de basiliek en de verdere historie.  Nadat we haar aanspreken over het schrijn zegt ze dat dit achter een gesloten paneel zit, maar dat ze het ons zal tonen, wat allesbehalve normaal is want eigenlijk gaat dit maar eens per jaar open. Het schrijn bestaat uit rood en geel koper en is belegd met bladgoud en rijkelijk versierd met email en halfedelstenen.  Prachtig !  Héél mooi en fijn afgewerkt. De sandalen van Jezus doen een beetje denken aan Arabische slofjes.  Alhoewel ze nu toch  méér dan 2000 jaar oud zijn, zien er nog verrassend goed uit.  Vraag is natuurlijk hoe oud ze echt zijn.  We kopen een foto van het schrijn  (fotograferen mocht niet),  nemen afscheid van deze lieve dame en verlaten de basiliek om wat frisse buitenlucht op te snuiven. Na een korte wandeling met een venijnige klim bereiken we de kalvarieberg waar een enorme krater te zien is. Deze onstond na een explosie van een ondergronds munitiedepot met heel wat slachtoffers en materiële schade tot gevolg. Daarna doen we enkele boodschappen en verlaten Prüm.  In Gerolstein vinden we zonder moeite de mooie camperplaats en ontmoeten er Franco & Liliane.  We zijn dus niet de enige campersiters die die richting zijn uitgegaan.  Na een middagmaal gaan we de omgeving wat verkennen en genieten van het mooie weer. We wagen ons aan een klim naar het panoramisch uitzichtpunt van waaruit we de ganse omgeving kunnen aanschouwen.  Daarna gaan we het stadje verkennen dat eigenlijk niet zoveel te bieden heeft.  De natuur is er wel prachtig en de streek is een echt wandelparadijs. Het is zaterdagnamiddag en in Duitsland is alles potdicht, wat voor ons toch wel event wennen is.  Gelukkig vinden we toch nog een Konditorei waar we genieten van een stuk taart met respectievelijk koffie en chocomelk.. De  avond valt als we terugkeren naar de motorhome, waar we nog wat lezen alvorens aan het avondeten te beginnen.  Na de afwas spelen we nog een partijtje scrabble en duikelen onze beddebak in.

Zondag 9-11-2008

Het heeft de ganse nacht geregend en nu nog is het aan het motregenen maar dat mag echter de pret niet derven. We zijn gekomen om te genieten en te wandelen en dat zullen we doen ook ; een beetje regen zal ons niet tegenhouden. We verlaten Gerolstein en rijden naar Daun om er de kratermeren (maare) te bekijken en te verkennen. Er zijn heel wat wandelmogelijkheden en ook al leent het weer er zich niet toe om grote wandelingen te maken, toch trekken we erop uit. We vinden een mooie uitgestippelde route die ons langs het Weinfelder Maar en de 'kerk zonder dorp' omhoog brengt naar de “Dronketurm”. Dat is een monument opgericht ter ere van Dhr. Dronke die de stichter en bezieler was van het "Eifelverein". Hij deed dit omdat er na Wereldoorlog I heel veel werkloosheid was in de streek en hij wou vooral het toerisme weer nieuw leven inblazen. Van op de toren kan je de omgeving in je opnemen en heb je een uitstekend zicht op het Gemünder Maar. Jammer dat het zo’n guur weer is anders gingen we zeker een grotere wandeling maken, maar dat zal voor een volgende keer zijn. We keren terug naar onze Fidel en richten z'n neus naar Manderscheid. Onbegrijpelijk dat ook hier alles potdicht is, terwijl er toch heel veel toeristen rondlopen.  Zelfs de weinige cafeetjes zijn gesloten.  Gelukkig zijn de kasteelruïnes wel te bezoeken. We wagen ons via een glibberige voetweg naar de Unterburg. Voor de inkomprijs van 2€  mag je hier rondwandelen.  De in de hoogte gelegen burcht is dé ideale plaats om de omgeving in ogenschouw nemen ; de herfsttooi van de bomen is sprookjesachtig mooi.  Na dit aangenaam gaan we andere oorden opzoeken waar wat meer vertier is om de avond door te brengen.  Het wordt Wittlich waar we als tweede (en laatste) motorhome een plekje innemen op de grote camperplaats (voorzien voor wel zo'n 50 MH's). Via een wandelpad houden we in het donker een eerste ontdekkingstochtje ; de stad ziet er veelbelovend uit.  Ik zou en moest een Bittburger drinken dus duiken we op de markt een kelder binnen, wat niet echt de juiste keuze blijkt te zijn. De waard en enkele jongelui zitten ferm te pokeren en wij worden nogal raar bekeken, zoals de spreekwoordelijke eend in de bijt. We blijven hier niet te lang hangen en zetten onze wandeling verder. Aan een Asia Wok bekijken we de menukaart.  De prijzen zijn zeer aantrekkelijk, en in plaats van terug te keren naar Fidel voor het avondeten beslissen we onszelf te trakteren op een etentje.  We bestellen een lekkere wokschotel, die voor onze ogen wordt bereid. Om de eerste honger al te lijf te gaan nemen we enkele loempia's als aperitief/voorgerecht.   Alles is lekker vers en de geuren van de kruiden heerlijk.  Neem daar nog bij dat  de wokgerechten nog geen 6 € kosten en de porties reuzengroot zijn.  Wat kan een mens nog meer verlangen ?  Daarna zoeken we onze weg terug naar de motorhome waar we weer een partijtje Scrabble spelen alvorens de slaap te vatten. Tijdens de nacht gaan de hemelsluizen weer open maar wij liggen lekker droog en warm in ons bedje, dus maken we ons daarover geen zorgen.

Dinsdag 11-11-2008

Op onze laatste dag ontwaken we met regen, geen gestaag gedruppel maar een stevige bui.   Jammer, want eigenlijk wilden we nog een wandeling doen maar de weergoden gooien roet in het eten.   Zodoende vertrekken we wat vroeger naar huis dan voorzien. Eens we in de Ardennen zijn  komt de zon door de wolken priemen.  We rijden af in Malmedy om hier nog even de benen te strekken. De uitgestippelde wandeling is echter veel te drassig en dus vereren we de plaatselijke horeca met een bezoekje. Een ‘bière blonde de Malmedy’ smaakt lekker als aperitief. We gaan ook nog eventjes langs bij de plaatselijke beenhouwer en kopen een echte Ardense worst van everzwijn.  Dat zal smaken want zoals de reclame het zegt : “de beste worst is Ardense worst”. Na deze aankoop gaat het richting huis waar de poezen ongeduldig op ons zitten te wachten. Ondanks het wat minder goede weer hebben we toch een leuk weekend achter de rug.

Tussen Kerst en nieuw naar de Elzas

Iets na negen vertrekken we voor wat de laatste trip van dit jaar zal worden. Het gaat richting Elzas (Fr) waar we 20 jaar geleden op huwelijksreis waren. Na een half uur rijden bemerkt  Koen dat de boorddocumenten nog thuis liggen, dus dat betekent rechtsomkeer om die op te halen. Om 10 uur kunnen we eindelijk naar Colmar vertrekken, onze eindbestemming voor die dag .
Na een halte in Kapellen (Lux) waar we een half uur in de rij staan om te tanken gaat het verder richting Colmar via de Col du Bonhomme geraken. Boven op de col ligt  er wat sneeuw maar in Colmar zelf is daar niets van te merken. We vinden vlot de camperplaats waar ruimte zat is. Het is omstreeks halfzeven, dus tijd voor het avondmaal waarna we nog op het gemak wat gaan rondkuieren in de straatjes van Colmar. Hier hangt duidelijk Kerstsfeer, zoveel lampjes hebben we nog nooit gezien. Het is bar koud en na anderhalf uur wandelen belanden we uiteindelijk in een brasserie waar we een café Alsacien drinken (= koffie met Marc de Gewurztraminer). Trui vind dit niet zo lekker dus offer ik me maar op. Een Choco Viennoise die meer slagroom dan chocomelk bevat kan haar ook niet bekoren dus gaan we maar naar de motorhome. Onder onze dons is het lekker warm en al gauw zijn we beiden in dromenland.

Na het onbijt duffelen we ons goed in en gaan de verschillende kerstmarkten van Colmar gaan bezoeken.
Allerhande prullaria lacht ons tegemoet, kerstballen in alle maten en kleuren met één ding gemeen : Duur !! 20 euro voor een kerstbal met een doorsnede van nog geen 10 cm is toch wat overdreven. Je kan hier een volledige maandwedde en meer spenderen aan versiering voor de kerstboom. Een bretzel hoort wel tot de mogelijkheden, en hij is nog lekker ook. We slenteren echt van het ene plein naar het andere. De sfeer zit er goed in. Het is koud maar we hebben een straalblauwe hemel boven ons. Een glühwein houdt de inwendige mens warm, geuren komen ons tegemoet waaien uit verschillende kraampjes. Na enkele uren wandelen en genieten begint onze maag te rommelen en geven we uiteraard gehoor aan deze oproep.
Trui kiest voor Civet de Marcassin terwijl ik opteer voor een onvervalste Choucroutte, met een kerstbiertje waarin kaneel en sinaasappelschillen zijn verwerkt. Het smaakt ons beiden heel erg. Het restaurant is blijkbaar erg in trek want hele drommen mensen komen hier binnen, allemaal worden ze naar de kelder verwezen. Blijkbaar heeft men daar plaats zat. We genieten nog wat van de kerstsfeer en als we zowat alles gezien hebben doen we nog wat inkopen in een supermarkt. Daarna reizen we verder naar  Eguisheim. Dit dorpje verrast ons aangenaam ; een charmant plaatsje volledig rond de kerk gebouwd. Als je daar de Rue des Rempards neemt  loop je zonder het te merken in een cirkel rond de kerk. Je valt hier van de ene verbazing in de andere. Vakwerkhuisjes in alle kleuren leunen tegen elkaar aan. Fotogenieke hoekjes, details in verschillende van die huisjes maken het wandelen aangenaam ondanks de vrieskou. Het loont écht de moeite om hier eens halt te houden en de sfeer op te snuiven.  Eens we rondgewandeld zijn gaan we  naar het hart van dit dorpje. Wijnhuizen lokken de toeristen met hun waren, er is volop kans tot proeven. Wij stellen de aankoop van wijn nog wat uit maar genieten op een pleintje van een vin chaud blanc. Lekker! Het begint donker te worden dus op naar de volgende overnachtingsplaats. We kiezen voor Rouffach. Het grote kerkplein ligt er zo goed als verlaten bij maar om het kwartier gaan de klokken hier aan het beieren, zodat deze plaats niet zo ideaal blijkt te zijn. We rijden verder naar Westhalten maar de camperplaats gelegen vlak langs een drukke weg is ook niet bevorderlijk voor de rust en kan ons dus niet bekoren. We rijden uiteindelijk verder naar Guebwiller waar we langs de Avenue Foch een plaats vinden. In het begin van de avond is er wel wat verkeer maar het is er donker en naarmate de avond vordert wordt het hier toch heel rustig.  We gaan opnieuw een goede nacht tegemoet.

Na een redelijk rustige nacht en een stevig ontbijt wandelen we toch eventjes tot het centrum van Guebwiller. Er zijn hier meerdere kerken te zien maar daar hebben we nu eventjes geen zin in. De eerste aanblik is er een van een grauwe industriestad en alles lijkt uitgestorven.  Héél vlug zijn we weer bij onze motorhome en we rijden verder naar Murbach dat een kleine vijf kilometer verderop ligt.  Tot onze verbazing merken we bij het binnenrijden van het dorpje een perfect aangelegde camperplaats. Alles ziet er nieuw uit. Jammer , slapen zou hier wel rustiger geweest zijn dan vorige nacht. Murbach is een klein dorpje met amper een restaurantje. Het is pittoresk en er staat een prachtige abdijkerk die beslist de moeite waard is om te bekijken. Als je de kruisweg volgt kom je uit bij een kapelletje dat werd gerestaureerd in 1998. Men heeft er prachtig werk geleverd, de muurschilderingen en het plafond zijn adembenemend mooi. We wandelen nog wat rond in het dorpje maar een ijzige wind doet ons vlug terug keren naar Fidel. We beslissen om naar Neuf Brissach te rijden en vinden er een plaats op het marktplein. Na een aperitiefje en middagmaal plannen we een rondwandeling op en rond de vestingen die ooit gebouwd werd onder het toeziend oog van” hoe kan het ook anders” Vauban. Binnen in de vestingen is er een museum ondergebracht waar men alles kan te weten komen over deze toch bijzondere bouwheer. Nu blijkt het museum echter gesloten te zijn. Tijdens ons middagmaal zien we dat de straten en het marktplein worden afgesloten, heel wat mensen in trainingspakken zijn zich aan het opwarmen voor  een stratenloop. Naar we vernemen zou die omstreeks 16.30 afgelopen zijn.  Geen probleem, we doen rustig  onze wandeling en dan zien we wel. Na een goed uur stappen zijn we volledig rondgegaan  en veel meer dan deze rondwandeling valt er niet echt te beleven in dit vestingsstadje. Het is nog maar 15 uur als we terug zijn bij de motorhome. We kunnen onmogelijk verder rijden en gaan dan maar naar de plaatselijke bakkerij voor een kopje koffie met een stuk taart. Na deze lekkere versnapering moeten we nog een anderhalf uur wachten alvorens we weer op weg kunnen. Gelukkig voor ons kunnen met de goedkeuring van een official tussen twee groepen in het marktplein verlaten en doorrijden naar het Duitse Breisach. Een kleine verkenningstocht in de benedenstad en een lekker glaasje wijn later nemen we  ons avondmaal en genieten van de rust op de camperplaats. Morgen gaan we dit stadje een grondig verkennen.

Het is rustig toeven op de motorhome parking van Breisach die gelegen is vlak naast de Rijn. Na een kalme nacht,  een kop koffie en het ontbijt trotseren we de kou  en trekken het stadje in, meteen naar de oude bovenstad. Breisach valt wat tegen ; de kerk staat in de steigers, er is totaal geen sfeer...  In het verleden bezochten we al mooiere en meer pittoreske dorpjes en steden. Na een korte wandeling keren we terug naar de motorhome en gaat het richting Kaysersberg. Afgelopen nacht moet het wel hard gevroren hebben want de afvoer van de grijswatertank zit potdicht. Een probleempje dat we in Kaysersberg zullen oplossen. Daar aangekomen vinden we een plaatsje op de grote motorhomeparking die toch al voor de helft gevuld blijkt te zijn. Met behulp van een houten spatel krijg ik de ijsprop los die de afvoerkraan verstopte en kunnen we uiteindelijk lozen. We plaatsen een emmer onder de afloop en de kraan wordt niet meer gesloten. Het is 20 jaar geleden dat we hier in Kaysersberg waren (tijdens onze huwelijksreis) geweest en onze herinneringen aan dit dorpje zijn vaag. Het is bar koud, maar we genieten van de zon die voor een mooie blauwe hemel zorgt, en van de sfeer die hier heerst. Kaysersberg is een aanrader, niet al te groot maar het heeft wel iets. Hier staat ook het geboortehuis van Dokter Schweizer , naast heel wat andere mooie vakwerkhuizen, en het is een genoegen om tussen de vele andere toeristen te slenteren door de straatjes en steegjes.  Er zijn ook meer dan genoeg mogelijkheden  om een pauze te nemen in een van de vele eethuizen en café’s. Wij genieten nog maar eens van een lekkere koffie en een stukje taart, waarna een kleine klim naar de burchtruïne beloond wordt met een mooi panoramisch uitzicht.  Kaysersberg is ook een goede uitvalbasis om wandelingen in de streek te doen. Van hieruit vertrekken heel wat bewegwijzerde wandelingen. Als de avond valt gaan we in de plaatselijke supermarkt onze inkopen doen voor  oudejaarsavond en nieuwjaarsdag. Terug aangekomen bij de motorhome zien we dat de parking afgeladen vol staat. Na het avondmaal spelen we nog wat Uno alvorens we moe maar voldaan gaan slapen.

Een goede nachtrust is dit keer niet weggelegd voor ons.  Eén of andere idioot vindt het nodig om rond 4.30 zijn stroomgroep in gang te trekken. De pruttelmachine staat op amper twee motorhomes van de onze verwijderd. Na een half uur stop het helse lawaai om omstreeks 7 uur in alle hevigheid te herbeginnen. Men kan dit bezwaarlijk respect voor de medekamperaars noemen. Blijkbaar zijn er mensen die naar niets of niemand omkijken. Terwijl ik wat later op de ochtend het afvalwater uit de emmer ga lozen is er een verhitte discussie aan de gang tussen een motorhomegebruiker en de eigenaar van de stroomgroep. Helaas , het blijken woorden in de wind te zijn. Nu we alles gezien hebben in Kaysersberg willen we nog eens naar Riquewihr waar we mooie herinneringen aan hebben . We weten dat we geen volledige dag in dit kleine dorpje kunnen doorbrengen en lassen voor vandaag ook een bezoek aan Ribeauvillé in ons programma.  Riquewhir baadt in het zonlicht en we kuieren er gezellig door de hoofdstraat waar het hoogste vakwerkhuis van de Elzas staat. Het is er gezellig druk, wat normaal is want met zijn vele winkeltjes en restaurants is Riquewihr een pareltje aan de kroon van de Elzas.  Van hieruit kan men perfect wandelen tot in Hunawihr waar zich een ooievaarspark bevindt. We deden dze wandeling op onze huwelijksreis maar haken voor vandaag af. Na een paar uur hebben we het hier gezien.  Ondertussen hebben we ook geleerd dat een briefje van 100 euro hier niet zomaar gewisseld raakt, noch in de BNP noch in het postkantoor wil of kan men wisselen. Dan maar in Ribauvillé proberen.  Onderweg stoppen we nog aan de rand van het ooievaarspark te Hunawihr.  De ooievaars staan met velen in de berm naast de weg en doen hun uiterste best doen om de toeristen te vermaken.  Dankbaar nemen ze een stukje brood aan, de stoutste durft het zelfs van tussen mijn vingers weg te pikken . In Ribauvillé vinden we vlug de motorhome- stelplaats die wat klein uitvalt en gaan dan eerst zorgen voor de inwendige mens. We lopen een gezellig restaurant binnen en kiezen resoluut voor een magret de canard met foie gras en een bijpassend elzasserswijntje. Wat kan een mens zich nog meer wensen? We worden aangenaam verrast door Ribauvillé.  Oké, ook hier zijn er weer veel vakwerkhuisjes maar er zijn er geen twee dezelfde. De veelkleurige gevels zijn een ware lust voor het oog.  Net als in de overige dorpen hangt ook hier mooie kerstversiering.  We worden bedwelmd door de typische geur van glühwein die her en der wordt verkocht.  We kopen wat wijn en als we bij de motorhome aankomen is het reeds donker. We besluiten hier niet te blijven maar naar de Camping Municipale van Obernai te trekken. Het is er rustig en proper maar vooral het goed verwarmde sanitairblok en de lekkere warme douches kunnen ons bekoren. We maken gretig gebruik van deze luxe. Een mens voelt zich herboren na een heerlijk warme douche, bij deze extreme koude krijgt men er zelfs vanbinnen warm van. We bekijken nog een filmpje op de laptop en gaan dan niet al te laat onder de wol voor wat dit keer hopelijk een rustige nacht zal worden.

We slapen lekker uit en nemen rustig de tijd om te ontbijt te nemen. Tijd genoeg, want jammer genoeg is het weer omgeslagen en zitten we nu in een dikke nevel. Vannacht heeft het ook wat gesneeuwd.  Na de obligate klusjes zoals de cassette ledigen en water vullen rijden we naar het centrum van Obernai. Ook hier worden we aangenaam verrast.  Ondanks het grauwe weer straalt Obernai een zekere charme uit.  De vele vakwerkhuisjes, mooie binnenplaatsen en de ornamenten op de huizen zijn een lust voor het oog en het fototoestel. De laatste restanten van de kerstmarkt gaan dicht terwijl bakkerijen vol lekkers de voorbijganger proberen te verleiden. Mmm, het ziet er allemaal ongelooflijk lekker uit maar er hangt wel een serieus prijskaartje aan vast. Na wat rondgewandeld te hebben zakken we af naar Saverne om de de nacht door te brengen en het nieuwe jaar in te ingaan. We volgen de bordjes naar het Chateau en komen terecht op een idyllische plaats met een oud kasteel, maar dit is niet waar de officiële motorhomeparking zich bevindt. Trui krijgt hiervoor slechte punten, want dit baantje bestaat uit tal van haarspeldbochten en het begint te vriezen zodat de weg al snel akelig glad zal worden.  Voorzichtig rijd ik terug naar beneden.  Aan de achterkant van het voormalig bisschoppelijk paleis vinden we de echte parking. Jammer genoeg is deze plaats ongelooflijk schuin zodat we ons aan de overkant van het kanaal naast twee andere motorhomes plaatsen. Vlak voor ons staat een kraampje waar men allerhande vuurwerk en knallers verkoopt.  Het is er een komen en gaan van mensen, vooral jongeren, die er hun voorraad inslaan. Dat belooft voor deze nacht, knallen zal het hier zeker. Omstreeks 22.30 begint hier en daar een enkeling wat vuurwerk af te steken, naarmate de avond vordert schiet men langs alle kanten vuurwerk af, en om middernacht volgt het absolute hoogtepunt. We gaan buiten kijken en heffen samen met onze Duitse buren het glas op dit nieuwe jaar, om een half uurtje later te gaan slapen. Het afschieten van vuurwerk blijft tot een stuk in de nacht duren... 

Zomerreis 2009 West - Tsjechië

Woensdag 22/07/2009 : van thuis naar Duitsland.

We vertrekken rond 18.30 richting Tsjechië.  Het  verkeer valt redelijk mee en het weer is goed. Na een tankbeurt in Capellen Luxemburg rijden we nog wat verder om in Duitsland te overnachten. We vinden algauw een rustig dorpje en een goed plaatsje. Als we nog met net geïnstalleerd zijn breekt een onweer van jewelste los. Met bakken valt het water naar beneden. Gelukkig zitten we binnen en droog. Al bij al hebben we een goede nachtrust.

Donderdag 23/07/2009 : van Duitsland naar Plzen (Tsjechië).

Omstreek 8.30u ontwaken we en merken dat we vergeten zijn om te schakelen naar gas.  Geen koffie dus.  We besluiten dan maar om ergens langs de autostrade een koffietje te drinken. Het is een rijdag vandaag met bar slecht weer, felle regenbuien, donder en bliksem. Er staat veel water op de snelweg en mede door de vele wegeniswerken  gaat het traag vooruit. Af en toe hebben we tamelijk lange files. Rond 19.30 stoppen we uiteindelijk in Plzen nadat we aan de grensovergang een wegenvignet hebben gekocht voor  € 16. Omstreeks 21 uur stopt het uiteindelijk met regenen maar een verkennende avondwandeling zit er niet in.  Daarvoor zijn we wat moe.  Na nog wat gelezen te hebben gaan we voor ons doen redelijk vroeg slapen.

Vrijdag 24/07/2009 : bezoek aan Plzen en rit naar Praag.

Na een rustige nacht op een plein te Plzen ontbijten we en dan gaat het te voet richting centrum. Ik wip nog even binnen bij een apotheek om de juiste weg te vragen en om te informeren of we veilig staan met de motorhome, maar men heeft er veel moeite om Engels of Duits te praten.  Nochtans hadden wij gedacht dat dit geen probleem zou zijn  maar we hebben kunnen ervaren dat niet iedere jongere met vreemde talen overweg kan . Maar met enige goodwill en gebarentaal raakt men er ook.
Het centrum van Plzen is mooi en fotogeniek maar verder is het wel een beetje een grauwe industriestad. We zijn voornamelijk hier onze reis gestart omdat Koen de Urquell Prazdroj Pivovary  (Urquell Pilsner brouwerij) wil bezoeken. Het bezoek aan de brouwerij is zeker de moeite waard en duurt minstens anderhalf uur. Ondertussen gaat Trui naar de supermarkt vlakbij en moet ervaren dat ook daar weinig tot geen Engels of Duits gepraat wordt.
Ondertussen wordt in de Urquell brouwerij het volledig brouwproces uitgelegd door een deskundige gids. Het bezoek aan de afvulinstallatie waar 125.000 flesjes en 70.000 blikjes per uur worden gevuld is indrukwekkend.   Al die flesjes op de transportband maken een hels kabaal en het is er broeiend heet want in deze ruimte worden de flesjes ook gespoeld en gereinigd. Vandaar gaat het naar een zaaltje waar een film van 15 minuten wordt vertoond over het ontstaan van de pils. Ook het bezoek aan de kilometers lange ondergrondse gangen blijkt de moeite waard.  En zeggen dat dit alles met de hand werd uitgehouwen vanaf 1842, zowaar een hard labeur. In deze gang kan men ook proeven van het zogenaamde “groen” bier, dit is pilsner die nog niet gepasteuriseerd is en daardoor iets donkerder en troebeler dan hetgeen men in de handel koopt. Urquell is dubbel gehopt en daardoor ook wat bitterder dan onze pils maar wel héél lekker. We laten Plzen achter ons en rijden via de snelweg  richting camping Drusus te Praag. Deze camping ligt aan de buitenring van Praag  maar is toch rustig. We betaalden 540 CZK per dag ( €22). De bushalte is 200m verder, en vandaar kan men naar halte “Luka” om dan over te stappen op de metro. Dit traject duurt ongeveer een half uurtje. Maar dat is pas voor morgen, nu nog wat genieten van de zon en de rust op de camping. 's Avonds gaan we in het campingrestaurant lekker en uitgebreid eten voor de prijs van 470 CZK, omgerekend zo’n € 18. Voor we gaan slapen nemen we nog wat documentatie over Praag door, zo zijn we toch wat voorbereid voor onze uitstapjes van de volgende dagen.

Maandag 27/07/2009 : Kutná Hora.

Tijd om Praag te verlaten, maar eerst water lozen en vullen en dat neemt toch wat tijd in beslag.  Eens deze taken achter de rug zijn vertrekken we naar Kutná Hora waar zich de prachtige St.-Barbara-kathedraal  met haar driedelig tentdak bevindt.  We rijden er twee uur aan want om één of andere reden moeten we de snelweg verlaten en via secundaire wegen rijden. Kutná Hora staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco en toch is het hier bijzonder rustig in vergelijking met Praag. In een paar uur kan je het stadje bezoeken dat toch heel wat te bieden heeft als je van monumenten en gebouwen houdt. Het Jezuzuïetenklooster, de prachtige brug met haar mooie beelden, het Italiaanse Hof waar zich een klein parkje bevindt vanwaar je een mooi uitzicht hebt op het klooster en de kathedraal... Jammer genoeg moet je ook hier voor alles betalen en dat lijkt ons wat van het goede teveel. We wandelen dan maar wat rond in het stadje en genieten van een ijsje en een terrasje.

Op de weg naar Pardubice in Sedlec bevindt het knekelhuis.  Dit befaamde knekelhuis werd in 1870 door Franz Rint opgeluisterd met de resten van 40.000 skeletten . Er zijn o.a.kroonluchters en een monstrans uit knoken gemaakt. Eigenlijk een beetje luguber, maar toch heeft het wel iets. Na dit bezoekje rijden we richting Hradec Králové.  Onderweg draaien we een bosweggetje in om daar de avond en nacht door te brengen.

Dinsdag 28/07/2009 Hradec Králove – Jičín – Český Raj

We ontwaken na een rustige nacht terwijl het onophoudelijk aan het regenen is, blijkbaar wordt het een kletsnatte dag vandaag. We laten het niet aan ons hart komen en lezen nog wat na het ontbijt, gevolgd door een partijtje Uno. We hebben tijd en in dergelijk weer is het ook niet aangenaam wandelen. Tegen de middag klaart het op en rijden we door naar Hradec Králové. Daar aangekomen volgen we de pijlen richting centrum en komen plots oog in oog te staan met een hoogtebord van 3,20 meter. Daar kunnen wij onmogelijk door, dus wordt het omkeren en een alternatieve weg zoeken. Gelukkig vinden we die redelijk vlug, evenals een parkeerplaatsje naast de rivier. We hebben juist genoeg muntjes om 2,30u. te blijven staan. In het nieuwe stadsgedeelte is het aangenaam druk  terwijl het oude stadscentrum bijna verlaten lijkt. De Heilige Geestkathedraal, het oude stadhuis en de pestzuil domineren de ruime markt. Verder vallen de gevels geschilderd in diverse pasteltinten ook wel op. Tussen het stadhuis met zijn beide torens en de "witte toren" ligt de barokke St.-Clementskapel. Men kan deze niet missen als men de gouden kroon volgt die bovenop het dak staat en die vanop alle hoeken van het marktplein te zien is. Veel sfeer is er hier niet zodat de parkeertijd die we hebben ruim voldoende is. We keren terug naar Hotel Fidel en rijden verder richting Jičín. De zon is ondertussen weer volop van de partij zodat onze dag niet meer stuk kan. Via de Valdická Brána (Waldlitzpoort) komt men op het feeërieke marktplein. De bijnaam van dit stadje is dan ook niet voor niets "De sprookjesstad", maar momenteel is men bezig het volledige plein opnieuw in kasseien aan te leggen waardoor er overal hekkens, en dat komt de sfeer iets minder ten goede. Net als op zoveel andere marktpleinen staan ook hier wagens kriskras door elkaar geparkeerd zodat een foto nemen zonder wagen erop haast onbegonnen werk is. We wippen even binnen bij de toeristische dienst van de streek en schaffen ons een boekje aan over het "Boheems Paradijs" aan. De Český Raj wordt in iedere brochure volop aangeprezen en aangezien we wat stadsmoe zijn wordt dat wellicht een aangename afwisseling. Eventjes de natuur verkennen en volop van de rust genieten. Na het verlaten van Jičín vinden we al heel gauw een camping vlakbij het natuurgebied Prachovské Skály. Men heeft hier blijkbaar geen ervaring met motorhomes want er zijn geen voorzieningen, maar met een beetje goede wil is aan alles een mouw te passen natuurlijk. Na de regenval van deze voormiddag ligt de camping er nogal drassig bij maar we vinden een plaatsje bij de vijver waar het goed toeven is. De douches zijn een gemeenschappelijke ruimte (t.t.z. er zijn geen afzonderlijke douches zodat van privacy geen sprake is) en dat spreekt ons toch minder aan.

Woensdag 29/07/2009  Česky Ráj.

Het is vandaag prachtig weer, ideaal om te gaan wandelen!  De Česky Ráj is het oudste natuurreservaat van Tsjechië, een fraai landschap vol rotsformaties en kastelen. De stenen steden, waar je uren kan wandelen en steeds opnieuw in bewondering staat voor de natuurpracht, zijn uniek. Na een half uurtje wandelen vanuit de camping sta je midden tussen de 200 zandsteenrotsen van de Prachovské Skály. In het begin van de wandeling blijkt dat we niet alleen zijn. Een hele troep mensen loopt het natuurpark binnen, en iedereen volgt de rode merktekens (er zijn verschillende uitgestippelde wandelingen). Na een tijdje kiezen we voor de groene merktekens en algauw is het heel wat minder druk. We klauteren over rotsen en wringen ons door smalle kloven. Af en toe worden we vergast op prachtige vergezichten of duiken er immense rotsformaties voor ons op. Onze fototoestellen maken overuren. We genieten van al dit moois, het is echt om stil van te worden. Na enkele uurtjes bereiken we de toeristenhut waar men iets kan drinken en/of eten. We rusten wat uit en genieten van een drankje alvorens op onze stappen terug te keren, dit keer wel via het rode wandelpad dat iets gemakkelijker is.  We keren terug naar de camping waar we een fles champagne kraken die een vriend ons had meegegeven met de boodschap "enkel op te drinken op een speciaal moment".  We denken dat dit vandaag wel van toepassing is. De gasbarbecue wordt klaargezet om kippenbouten klaar te maken. De champagne smaakt verrukkelijk, wat  van de kip niet gezegd kan worden. Die smaakt naar rubber en is taai, zodat we al lachen zeggen dat het wellicht een soepkip is.  Wat precies op de verpakking staat kunnen we toch niet lezen... Een kleine tegenvaller na een perfecte dag, maar dit kan de pret niet drukken, een lekkere koffie met 'n stukje chocolade maakt veel goed. Terwijl de avond valt begint zowat iedereen rondom ons een vuurtje te stoken.  Het dal waarin de camping gelegen is wordt na verloop van tijd gevuld met rook en de geur van smeulend hout. Op zich misschien wel plezant maar op de duur beginnen je ogen te tranen en dan is het leuke er natuurlijk van af. Onze motorhome ruikt naar brand en in de wijde omgeving hangt een rookgordijn. De CO-uitstoot van Tsjechië moet wel heel hoog zijn als er op iedere camping wordt gestookt zoals hier.  En dan te bedenken dat we in een natuurgebied verblijven...

Donderdag  30/07/2009  Sobotka – Kost – Trosky.

Op de camping blijft het rustig tot 01.30u en dan begint een of andere onverlaat op zijn gitaar te tokkelen en samen met zijn drinkebroers liederen te kwelen. Dat is hier normaal, hoor ik de volgende morgen. Op deze camping staan bijna uitsluitend Tsjechen en als ze genoeg pilsner binnen hebben denken ze dat ze Bob Dylan kunnen evenaren. Traditie hé. We moeten nog heel wat doen alvorens we kunnen vertrekken. Op de camping zijn totaal geen voorzieningen zodat het lozen moet gebeuren in een putje langs de kant van de weg, het water vullen moet met jerrycans en het chemisch toilet moeten we in een gewoon toilet kieperen, aldus de campinguitbater. Na deze taken te hebben uitgevoerd trekken we naar Sobotka, een lieflijk dorpje waar ook het kasteel Humprecht staat. Dit kasteel is gebaseerd op de Galatatoren uit Istanboel. Alvorens het te te bezoeken nemen we een middagmaal op het marktplein van Sobotka. Héél lekker maar niet zo eenvoudig om te kiezen want de menukaart is uitsluitend in het Tsjechisch en men spreekt er geen andere talen. Overschakelen op gebarentaal dan maar. Trui kiest voor worstjes  die eerst worden gewogen alvorens men kan afrekenen, Koen laat zich verleiden tot schnitzel. Alles samen betalen we nog geen 150 Czk (ongeveer € 6), dranken inbegrepen. Het is duidelijk, hier hoef je niet zelf te koken. We bezoeken vervolgens het kasteeltje en krijgen een rondleiding in het Tsjechisch. Weliswaar krijgen we een papiertje met wat uitleg in het Engels zodat we toch een beetje kunnen meevolgen, ook al is die uitleg zeer beknopt. Het slot is niet zo groot en volledig rond.  Beneden zijn er enkele kamers en de keuken, boven de slaapkamers en een ovale zaal waar een bijzondere akoestiek hangt en de muren beschilderd zijn met prachtige fresco's. Buiten kan men op een terras rond de toren wandelen waarbij je en prachtig uitzicht hebt op Sobotka en omgeving. We rijden nadien verder naar het kasteel Kost, wat zoveel betekent als 'stevig'. Het is inderdaad een indrukwekkend gebouw. Wij wandelen wat rond en genieten van het zonnetje en een frisse pint, waarna we doorrijden naar de ruines van (kasteel) Trosky. We maken een grote omweg en zijn duidelijk ergens verkeerd gereden, maar dat geeft niet want de omgeving is schitterend. Uiteindelijk komen we aan bij de ruines en alles blijkt al potdicht te zijn. Op de nieuw aangelegde parking vinden wij een goed plaatsje om te overnachten. We genieten nog wat van de avond en hopen dat er hier geen nachtelijke zangstonden zullen zijn...

Vrijdag 31/07/2009  Hrubá Skála en omgeving – Harrachov.

Lekker geslapen, wat een rustige nacht! Omstreeks 9 uur beginnen de dagjesmensen toe te komen op de parking van Trosky Hrad. Wij ontbijten op ons gemak en vertrekken richting Hrubá Skála, de tweede grootste rotsstad in het Boheemse Paradijs. We parkeren ons in een zijwegje en trekken het bos in, maar na een hele poos wandelen, begint het ons te dagen dat dit wellicht niet de juiste weg is. Een jong paartje behulpzame Tsjechen wijst ons uiteindelijk de goede richting. De ingang naar de rotstad begint vanuit de parkeerplaats van het kasteel Hrubá Skála, en die blijkt zich op nog geen 500 meter van onze motorhome te bevinden. Hier zijn we toch wel volledig de mist ingegaan, figuurlijk dan want het zonnetje staat hoog aan de hemel en verblijdt ons met haar warmte. Nu ja, ondertussen hebben we toch maar een mooie boswandeling van ongeveer een uurtje, achter de rug. Als we uiteindelijk via het “muizengat” de rotstad binnenkomen zijn we lichtjes ontgoocheld. Het is heel wat minder indrukwekkend dan Prahovské Skály. De omgeving is bosrijk maar er zijn bijlange niet zoveel rotsformaties te zien. Hier en daar zijn mooie vergezichten en staan er raar gevormde rotsen. Het zicht op het kasteel is als een plaatje uit een boek. We passeren ook aan het symbolische kerkhof gewijd aan Boheemse bergbeklimmers die door het uitoefenen van hun hobby het leven verloren. Na een tocht van enkele uren keren we terug naar de motorhome om onze reis verder te zetten richting Harrachov, het meest westelijk gelegen toeristisch centrum van de Krkonoše (Reuzengebergte). Hier plannen we een meerdaags verblijf om wat te rusten en te wandelen. In Harrachov is een glasfabriekje en in de onmiddellijke omgeving vind je de Mumlava watervallen.  Onderweg naar het Reuzengebergte hebben we bijna een ongeval.  Twee tieners die op het voetpad wandelen, doen gek met elkaar en plots duwt het ene meisje haar vriendin op straat, op enkele meters vóór onze motorhome.  Gelukkig rijdt Koen niet snel maar hij moet wel bruusk remmen, met als gevolg dat de lades uit de kastjes vliegen en ons bestek overal verspreid op de vloer ligt.  Alles wat in de kasten staat werd door elkaar geschud.  We proberen wat van de schrik te bekomen tijdens het opruimen en rijden dan extra voorzichtig weer verder.  Ondertussen is onze maag beginnen knorren zodat we halt houden aan een hotel en er heerlijk uitgebreid eten voor alweer weinig geld.  Eens op de camping aangekomen vinden we een goed plaatsje op een mooi stukje gazon naast een murmelend beekje. De camping is voorzien van een centrale vuurplaats waardoor niet her en der vuurtjes zullen worden gestookt. Het is er rustig, het sanitair blok is volledig vernieuwd en er zijn zelfs voorzieningen voor motorhomes. 

Zaterdag 01/08/2009 : Harrachov.

Van een rustige nacht is helemaal geen sprake ! Een groep Duitse jongeren mèt begeleiders notabene, die pal achter onze motorhome een huisje betrekken, vinden het niet nodig om tijdig de rust van de camping te respecteren. Geroep, getier en gelach alom. Omstreeks 23.30u doen we een poging om hen te vragen toch iets stiller te zijn, wat enkel resulteert in hoongelach en nog meer lawaai. We proberen om te slapen maar het lukt echt niet.  Dan maar iets dringender vragen, wat weer niets oplevert. Blijkbaar zijn ze bezig met een avondje “buren wakker houden “ of zoiets. Na de komst van bijgehaalde politie blijven ze gewoon volharden in de boosheid. We kramen dan maar op, en terwijl we in het holst van de nacht de luifel indraaien wordt er nog meer gelachen en nemen ze zelfs foto’s van ons. De elektriciteit wordt afgekoppeld, we rijden van de wielkeggen en verplaatsen ons naar een rustiger deel van de camping. We proberen dat te doen zonder al teveel lawaai te maken. De groep blijft luidruchtig tot na drieën. Anderen hebben er blijkbaar geen last of willen/durven niet reageren. Koens respect voor Duitse kampeerder krijgt een ferme deuk. In hun eigen land zijn ze ordentelijk en respectvol, maar in het buitenland hangen ze het varken uit.  Jammer toch dat wederzijds respect soms ver te zoeken is op een camping. Omstreek 8u. staat Koen bij de campinguitbater. Niet alleen wij hadden klachten, ook een groep Nederlandse  kampeerders met 10 caravans heeft reeds zijn beklag gedaan.  We vragen ons af waarom onze noorderburen deze nacht niet eens kwamen zien wat er gaande was...  De eigenaar zegt dat zoiets nog nooit gebeurde en dat het probleem zal worden aangepakt. Wat later krijgen we een nieuwe staanplaats toegewezen en de uitnodiging om nog een dag langer gratis te blijven, die we aannemen want we waren sowieso van plan nog een dag langer in Harrachov te blijven.

We kunnen eindelijk ontbijten en gaan daarna het dorpje in.  Niet zo speciaal maar wel mooi gelegen. De bergen lonken en de zon is weer volop van de partij.  Deze namiddag gaan we de Mumlava waterval opzoeken, maar eerst wat boodschappen doen en dan op de camping gaan lunchen. Sinds gisteren heeft Trui wat last van een rood oog en naarmate de dag vordert verergert alleen maar. We besluiten een dokter op te zoeken. Volgens de campinguitbater is er geen dokter in het dorp, wel een “medical center” (privékliniek) waar permanentie is. We kunnen ook naar het ziekenhuis rijden dat 65km. verder ligt.  We worden gewaarschuwd dat een doktersbezoek redelijk duur is in Tsjechië.  Maar  er zit niets anders op en na het eten trekken we eerst naar het medisch centrum, de waterval loopt immers niet weg. 

Verdorie ! We zijn net 15 min. te laat, het medical center sloot om 15u.  Inlichtingen kunnen we krijgen in een restaurant vlakbij, maar daar blijkt dat ze enkel kunnen proberen om iemand telefonisch te bereiken... tevergeefs.  We proberen dan zelf maar te bellen en na enkele pogingen krijgen we eindelijk iemand aan de lijn. Ja,  de noodarts kan komen als we een uurtje geduld hebben.  We doden de tijd op een terrasje, en stipt een uur later komt een  vriendelijk ogende man naar het centrum die ons perfect ten dienst staat.  De man spreekt gelukkig redelijk goed Engels en Duits. Trui blijkt een scheurtje te hebben in het hoornvlies van haar rechteroog dat goed verzorgd moet worden.  Het was dus best bij de dokter langs te gaan. Dan volgt de rekening... en bijna vallen we beiden achterover.  5.250 Czk (ongeveer € 210), is dat even schrikken ! Het doktersbezoek zelf kost 3.500 czk (€ 140), de medicatie 750 czk (€ 30) endaar komt nog 1.000 czk (€ 40) bij voor een weekendconsultatie.  Maar we betalen zonder morren want Trui is geholpen en we zijn gerust gesteld. We keren terug naar de camping en houden ons voor de rest van de dag rustig terwijl we genieten van de stilte (eindelijk) en het zonnetje.

Verdorie ! We zijn net 15 min. te laat, het medical center sloot om 15u.  Inlichtingen kunnen we krijgen in een restaurant vlakbij, maar daar blijkt dat ze enkel kunnen proberen om iemand telefonisch te bereiken... tevergeefs.  We proberen dan zelf maar te bellen en na enkele pogingen krijgen we eindelijk iemand aan de lijn. Ja,  de noodarts kan komen als we een uurtje geduld hebben.  We doden de tijd op een terrasje, en stipt een uur later komt een  vriendelijk ogende man naar het centrum die ons perfect ten dienst staat.  De man spreekt gelukkig redelijk goed Engels en Duits. Trui blijkt een scheurtje te hebben in het hoornvlies van haar rechteroog dat goed verzorgd moet worden.  Het was dus best bij de dokter langs te gaan. Dan volgt de rekening... en bijna vallen we beiden achterover.  5.250 Czk (ongeveer € 210), is dat even schrikken ! Het doktersbezoek zelf kost 3.500 czk (€ 140), de medicatie 750 czk (€ 30) endaar komt nog 1.000 czk (€ 40) bij voor een weekendconsultatie.  Maar we betalen zonder morren want Trui is geholpen en we zijn gerust gesteld. We keren terug naar de camping en houden ons voor de rest van de dag rustig terwijl we genieten van de stilte (eindelijk) en het zonnetje.

Zondag 02/08/2009 : Harrachov.

Na een rustige nacht en het ontbijt trekken we terug naar het dorp om een zonnebril te halen voor Trui. Het duurt een tijdje alvorens we iets vinden wat op haar neus past, maar we hebben tijd. Het is enorm warm, de temperatuur loopt op tot 36 graden. Opeens zien we dat de stoeltjeslift in werking is zodat we terugkeren naar de camping om onze wandelschoenen aan te trekken en de rugzak te vullen met onze spullen zodat we richting bergtop kunnen gaan. Niet dat die zo hoog is 1020 m.) maar hier in Harrachov zijn geen hogere. De stoeltjeslift nemen is toch altijd een beetje 'n avontuur; daar hang je dan voor een 15-tal minuten in de lucht, overgeleverd aan wind, aan een stel kabels dat het geheel in goede banen moet leiden.
Boven aangekomen drinken we een kop koffie die ons gratis wordt aangeboden. We nemen er een druppeltje bij en genieten van het weidse panorama. Op ons gemak dalen we af.  Onderweg kunnen met eigen ogen aanschouwen hoe steil de skischansen wel zijn. Uit nieuwsgierigheid klimmen we de trapjes van een dergelijke schans op.  Brr, dat moet toch maar een raar gevoel in het buikje geven als je met een rotvaart van dit ding naar beneden schuift... en daarna de lucht in gekatapulteerd wordt. 
Terug in het dal genieten we van een drankje alvorens naar het busstation te trekken waar de wandeling naar de Mumlavsý vodopád ( mumlava waterval ) begint. Het is  20 minuten wandelen tot aan de niet zo hoge waterval (9 meter). De waterval ligt idyllisch verscholen in het bos. Je voelt de nevel van het water, lekker fris bij deze temperatuur.  

Kristalhelder water klatert naar beneden en zoekt zijn weg over de granietrotsen die hier liggen. Prachtige natuur hebben ze hier. In de lommer van de bomen is het goed toeven want het is nog altijd snikheet. Daar komt gegarandeerd donder en bliksem van.We keren op ons gemak terug naar de camping en rusten wat uit, mijmerend over de voorbije dag bij een lekker fris pintje. We gaan douchen en straks uit eten om deze mooie dag te beëindigen.

Maandag 03/08/2009 : Harrachov - Hřensko.

Afgelopen nacht is het beginnen regenen, water gieten eigenlijk. Een onweer pal boven ons hoofd maakt ons verscheiden keren wakker, het is net alsof de aarde vergaat.            's Ochtend staan de hemelsluizen nog altijd open maar we vertrekken vandaag uit Harrachov en gaan richting Hřensko om daar de langste natuurlijke zandstenen brug van Europa te bezoeken, gekend als "de poort van Pravcice" of "Pravčická Brána". Deze is 21 m. hoog en 26 m. breed. Door allerhande wegeniswerken (alweer) schieten we niet op en vorderen met een slakkengangetje.  We houden even halt in Liberec te stoppen om in een grote supermarkt wat boodschappen te doen. Ook hier weer is het Tsjechisch de enige taal, maar ondertussen zijn we dat al gewend en trekken goed onze plan. Het is al laat in de namiddag als we uiteindelijk in Mizný Louka aankomen. Hier kan je ook naar de poort wandelen. Het voordeel is dat hier een ruime parking is die goed wordt bewaakt zodat je met een gerust hart aan de 6,5 km. lange wandeling kan beginnen. Geen probleem om hier straks te overnachten. Vanaf de parking volgen we de rood-witte markeringen die ons naar de brug leiden. De wandeling is nogal zwaar ; ze begint met een lange steile klim en gaat verder door de bossen langsheen enorme zandstenen rotsformaties. Het is een prachtige wandeling maar men moet toch wel een beetje geoefend zijn om deze te kunnen maken. Onze inspanningen worden echter beloond met prachtige vergezichten. Na anderhalf uur bereiken we de prachtige poort van Pravcice met bijhorend kasteeltje dat nu ingericht is als restaurant. Het is al omstreeks 17 u. als we daar aankomen en de vriendelijke loketbediende geeft ons een serieuze korting omdat het domein slechts toegankelijk is tot 18 uur. Bedankt! We lessen eerst onze dorst en nemen dan de tijd om wat foto's te nemen. Het voordeel van de late aankomst is dat er bijna geen toeristen meer aanwezig zijn zodat we ongestoord kiekjes kunnen nemen. We keren wat later goedgemutst naar de motorhome terug. We zouden zelf iets koken deze avond maar na deze zware tocht hebben we daar niet echt veel zin meer in.  Gelukkig is vlakbij de parking een restaurant, waar we genieten van zeer lekkere knoflooksoep, gevolgd door een bord goulash.  Dat smaakt !
Moe maar voldaan kruipen we vroeg onder de wol en gaan hopelijk een rustige nacht tegemoet.

Dinsdag 04/08/2009 : Hřensko - Litoměřice - Terezin.

We hebben inderdaad een rustige nacht achter de rug.  Na het ontbijt rijden we verder naar Hřensko waar we de "Tichá soutěska" of "Edmund kloof" willen bevaren. Omstreek 10 u. zijn alle parkings bezet, maar gelukkig zijn wij wat vroeger aangekomen en konden nog een plaats bemachtigen.  Na alweer 100 Czk te hebben betaald voor de parking trekken we erop uit. Het valt op dat je hier bijna voor iedere parking moet betalen, altijd is er wel iemand die om het gepaste geld komt vragen.  Nu, ? 4 voor een ganse dag is niet overdreven, zeker niet als je er ook nog kan blijven slapen. Wat ons ook opvalt, is dat je de mensen in Tsjechië op elk uur van de dag ijsjes ziet eten.  Blijkbaar een zeer populaire nationale sport. De ingang van de Edmundkloof is op een half uurtje stappen van de parking. Eerst gaat het langs een riviertje en door het bos om uiteindelijk aan te komen aan de plaats waar de bootjes liggen te wachten. Na een kwartier kunnen we de boot instappen waar ongeveer 20 mensen in kunnen.  Deze wordt voortuitgeduwd met een lange stok.  Doordat we stroomopwaarts varen heeft de bootsman het knap lastig; het zweet parelt op zijn voorhoofd. Terwijl het traag vooruit gaat geeft de man hier en daar wat uitleg en het ganse gezelschap geniet van de rust en de omliggende natuur. 20 minuten later komen we aan op het eindpunt bij een taverne waar de dorstigen zich kunnen laven en de hongerigen zich kunnen spijzen. Ook hier is weer een vuurtje aan het smeulen. De wandeling naar de kloof door het bos en de kloof zelf zijn van een uitzonderlijke schoonheid, omgeven door prachtige rotsformaties...  Echt een aanrader voor een rustige ochtend. We besluiten om te voet terug te keren naar de motorhome, maar als we hadden geweten dat het zo'n zware tocht zou worden (6 km. en we hebben nog pijnlijke benen van gisteren) waren we met de boot teruggevaren.  Het lijkt alsof er geen eind komt aan de wandeling en we zijn maar wat blij als we eindelijk weer bij onze motorhome zijn aanbeland.  Na 'n hapje eten kuieren we nog even door Hřensko zelf, maar het dorpje kan ons niet bekoren. Het is gelegen tegen de Duitse grens en bestaat vooral uit winkeltjes waar de Duitsers gaan shoppen. Vandaar vertrekken we richting Terezin.  We komen langs het vestingstadje Litoměřice dat uitnodigend naar ons lonkt en houden hier even halt.  Litoměřice is een mooi stadje met autoluwe straten en een groot marktplein waar heel wat mooie gevels te bewonderen vallen. We kopen in een bakkerij een brood en vragen met handen en voeten of het kan gesneden worden.  Maar gesneden brood en/of snijmachines kent men hier niet zodat de dame achter de toonbank het dan maar eigenhandig snijdt. We genieten nog wat van het mooie weer op een terrasje en tegen de avond rijden we door naar de kleine vestig van Terezin waar we op de parking van dit herdenkingsmonument blijven overnachten.

Woensdag 05/08/2009 : Terezin - Litomerice - Kadaň - Karlovy Vary - Mariánské Lázně.

We zijn vroeg uit de veren vandaag, omstreeks 7.30u staan we op en maken ons klaar om "de kleine vesting" te bezoeken. In 1942 richtten de nazi's hier een doorgangskamp in voor joden uit verschillende Europese landen. Om de wereld een rad voor de ogen te draaien maakten ze ook een "modelstad" waarin de joden zogezegd zelfbestuur hadden. Terwijl in de modelstad culturele - en sportmanifestaties werden gehouden, saste men langs de achtdeur mensen naar Auschwitz. Op het nationaal kerkhof dicht bij de kleine vesting liggen 30.000 joden begraven. Rond 9 uur betreden we de kleine vesting, het is gezien het vroege uur nog heel rustig. Hier en daar zijn zwaluwen in de weer met het af en aan vliegen om hun hongerige jongen te voldoen. De zwaluwen maken hier gretig gebruik van de diverse lokalen waar ze zo in en uit kunnen vliegen. Her en der zijn er ramen stuk en de deuren staan wagenwijd open. Nesten hangen er in ieder lokaal en het onophoudelijk gepiep van de jongen zorgt voor een surreële sfeer. We kuieren ongeveer drie rond op deze site en keren gelaten terug naar de motorhome en rijden terug naar Litomerice om ons daar een dvd-speler aan te schaffen. Stukken goedkoper dan in ons Belgenlandje !  Na een aperitiefje gaat het verder richting Karlovy Vary, maar eerst houden we halt in Kadaň waar we ons maagje zullen vullen. Kadaň ligt in een dal van de Ohře en bezit fraaie burgerhuizen met galerijen in allerlei bouwstijlen die de markt omzomen. Er staat een mooie pestzuil en het stadhuis met zijn koepeltoren is ook de moeite waard. Er zijn hier weinig of geen toeristen te ontwaren dus is het heel rustig. In de tuin van een restaurant genieten we alweer van een lekkere, betaalbare maaltijd. Na het eten gaat het verder richting Karlovy Vary waar we rond 17.30u aankomen. Het is er vrij druk maar we vinden toch een parkeerplaats vlakbij het centrum. Het is zeker geen optie om hier te blijven overnachten maar dat zien we later dan wel. We trekken het centrum in en het eerste wat opvalt, zijn de verschillende kannetjes die toeristen bij zich hebben om uit te drinken.  Daarmee wandelen ze van bron tot bron en kunnen op die manier van al het water proeven want het kuuroord heeft 12 warme minerale bronnen die elk een verschillende samenstelling en temperatuur hebben, gaande van 40 tot 73 graden Celcius. De kannetjes zelf kan men kopen aan stalletjes die verspreid staan rondom de wijk met kuurbaden. Er zijn kannetjes in alle kleuren en vormen, van kitscherige kannetjes met tekeningen van de stad tot kannetjes in de vorm van muizen, katten, draken... in de meest opvallende kleuren. Het is zowaar een gek gezicht om de mensen van bron tot bron te zien gaan en dan uit de teut van hun kannetje te drinken.  De befaamde Becherovka (kruidenlikeur) wordt ook hier gefabriceerd. Er is zelfs een Becherovka museum. Karlovy Vary is mooi maar druk en de gevels dragen duidelijk de stempel van hun Weense bouwmeesters. Er zijn protserige hotellobby's met dienstboden in livrei voor de deur, over glimmend koper en bladgoud, veel pracht en praal. Het is een beetje de "place m'as-tu vu" en we hebben er na een paar uur toch wel genoeg van.  Trop is ook hier teveel. Het is er té druk en we keren dan maar terug naar de motorhome om door te rijden naar Mariánské Lázně. Het is al donker als we daar aankomen en we gaan op zoek naar een plaatsje om te overnachten.  We rijden het stadje door, vinden niets en besluiten hier niet te blijven want wat we gezien hebben kan ons niet echt behoren.  Dan maar naar Stanoviště waar we omstreeks 22.00 u. nog een plaatsje vinden op de nette camping Stanowitz. De twee vriendelijk uitbaters zijn behulpzaam en praten vloeiend Engels. We genieten nog wat van de rust op de camping en gaan na een goed gevulde dag slapen.

Donderdag 06/08/2009 : Rustdag op camping Stanowitz.

Na een muisstille nacht waarbij we heerlijk geslapen hebben beslissen we vandaag eens te niksen.  Als je wilt kan je van hieruit in 50 minuten te voet naar Mariánské Lázně, met de trein naar Karlovy Vary of wandelen en fietsen in de omgeving.  Niets van dit alles voor ons, wij willen gewoon genieten van de rust en stilte.  Een boek, een drankje en 'n hapje binnen handbereik, meer hoeven we vandaag niet.  

Vrijdag 07/08/2009 : Teplá - Cheb.

We verlaten de camping na een verkwikkende rustdag en rijden naar Teplá waar we het Premonstratenzerklooster willen bezoeken. Het wordt een kort ritje, amper 15 km. Na een poosje zien we het klooster al liggen in de  verte, wat een mooi zicht oplevert. Het grote gebouwencomplex heeft iets statigs maar is dringend aan restauratie toe. We bewonderen het mozaïek boven het schitterende portaal van de Maria Boodschapkerk en maken een wandeling op het domein rondom de gebouwen.  In de kerk zelf mag je niet fotograferen of filmen, dus nemen we genoegen met de buitenkant. Vandaar rijden we door naar Cheb, één van de oudste steden van Bohemen. Het middeleeuws marktplein met bonte 17e eeuwse huizen mag gezien worden, vooral de "Špalíček" aan het smalle uiteinde, bestaande uit elf vakwerkhuizen van Duits-Joodse kooplieden. Deze zijn mooi bewaard gebleven. We bezochten al vele steden en dorpjes maar Cheb kan ons waarlijk bekoren. We blijven hier een paar uur, kuieren wat door de kleine straatjes, genieten van een ijsje, een drankje en het prachtige weer. Cheb is helemaal niet druk en dat is altijd aardig meegenomen. Tegen de avond aan verlaten we Cheb , met de bedoeling te overnachten in Soos.  Dit zou een vulkanisch gebied moeten zijn waar men doorheen kan wandelen op houten vlonders. Dat willen we morgen zeker doen. In Novy Horá, een dorp vlakbij Soos, staan een pak auto’s en loopt er enorm veel volk rond. Nieuwsgierig vragen we ons af wat er gaande is en parkeren ons even buiten het onooglijk dorpje. Er blijkt een jazzfestival aan de gang te zijn en er heerst een echte vakantiesfeer.  In een mooi gerestaureerde vierkantshoeve is een restaurant en op het terras staan lange zitbanken.  We schuiven aan en bladeren tijdens een drankje even door de menukaart.  Het water loopt ons in de mond als we zien dat we hier hertengoulash kunnen eten voor een zacht prijsje. Deze kans laten we niet liggen en we beklagen het ons zeker niet, het is écht lekker. Daarna worden we aangesproken door een Tsjech die momenteel in Frankfurt woont en nieuwsgierig vraagt of we soms Denen of Noren zijn.  We voeren een gesprek in gebrekkig Duits (wat is dat toch 'n moeilijke taal) waarna we onze tocht naar Soos hervatten.  Op de parking bij het natuurgebied zullen we de nacht doorbrengen. Af en toe horen we in de verte een trein langskomen, maar verder is het er heel rustig.  We zijn moe en gaan dan maar redelijk vroeg slapen. Morgen wacht ons weer een nieuwe dag.

Zaterdag 08/08/2009 : Soos - Františkovy Lázně.

Na het ontbijt trekken we het natuurgebied Soos in, een moerassig gebied met warmwaterbronnen, wat duidt op betrekkelijk recente vulkanische activiteit. Een speciaal aangelegd houten pad van 1.200 meter brengt ons langs het maanlandschap vol borrelende mofetten, (gasbronnen) en speciale planten (halofyten) die eromheen staan.  De geur van solfer is overweldigend.  De aarde heeft hier een opvallend goudgele korst door de aanwezigheid van zoutkristallen. We zien niet zoveel mofetten als we verwacht hadden maar het is wel een leuke ervaring om doorheen dit natuurgebied te wandelen. Het bijhorende museum is niet veel zaaks; er zijn enkele fossielen en piepschuimen dino’s uitgestald, dus daar houden we het vlug voor bekeken.  We vertrekken richting Františkovy Lázně, onze laatste bestemming in Tsjechië. Daar aangekomen valt het ons op dat her er bijzonder kalm is, in het centrum rijden bijna geen auto’s.  We draaien een straatje in op zoek naar parking maar dat loopt dood. We trachten te keren maar een agent komt onze richting uit. In perfect Duits legt hij ons uit dat we ons in “het kuurgebied” bevinden en hij vraagt onze toelating om hier te mogen rijden. Oei, hebben we niet natuurlijk. De man blijft kalm en legt ons uit dat er borden staan bij het binnenrijden van de kuurzone die vermelden dat men hier zonder pasje (20 Czk) niet mag rijden. Ja, we hebben inderdaad een bord gezien met een Duitse tekst, maar de inhoud ervan begrepen we niet echt goed.  De boete voor deze overtreding bedraagt 2.000 Czk.  80 euro, daar moeten we toch even van slikken. Blijkbaar is de man in een goede bui of komen wij tamelijk onschuldig over want hij beslist plots om het bij 200 Czk (€ 8) te houden. Hij neemt Koens identiteitskaart mee en keert terug met de boete die Koen moet ondertekenen. Daarna rijdt hij ons voor naar een parkeerplaats even buiten het centrum, in een straat waar we 48 uur gratis mogen blijven staan. Na nog een hartelijke groet verdwijnt hij, op zoek naar andere overtreders.  Na dit avontuur trekken we het kalme centrum binnen, een oase van groen met diverse stadsparken en neoclassicistische huizen die allemaal in het geel geschilderd zijn. Het symbool van de stad is het beeld van František, een naakt jongentje met een vis in zijn handen. Het bijgeloof zegt dat men het beeld moet aanraken daar dit de conceptie zou bevorderen. Zo te zien zijn er heel wat bijgelovige mensen, want een bepaald deel van het beeld glimt als geen ander. Het kuuroord loopt vol met bejaarden, blijkbaar vooral reumapatiënten. Omdat we onze laatste Tsjechische kronen willen opdoen (bijna was dit al gebeurd toen we onze boete kregen) gaan we uit eten in het Casino, een poepsjieke bedoening waar de obers in livrei gekleed zijn en de vloer bestaat uit zware glasplaten zodat je onder je voeten enorme karpers ziet zwemmen. Het interieur straalt een klasse uit die we zelden zagen.  Ook al zijn we in short en T-shirt, toch is het geen probleem hier te eten.  Om ons wat meer op ons gemak te voelen zetten we ons op het terras.  We nemen de tijd en drinken een aperitiefje.  Na het eten bestellen we koffie met stuk taart en een poussecafé, kwestie van onze centen op te doen.  Maar de rekening bedraagt slechts 780 Czk, nog geen 32 euro. Met onze laatste kronen gaan we dan maar tanken en vertrekken richting Duitsland waar we aan de Neckar een overnachtingplaats vinden. Ons Tsjechisch avontuur is voorbij.

Zondag 09/08/2009 : Rit huiswaarts.

We hadden gedacht om nog een dagje te niksen op een camping aan de Neckar, maar het weer laat ons in de steek.  Verder naar huis dan maar, het is mooi geweest.

Van Tsjechië onthouden we vooral dat het een mooi land is met veel bezienswaardigheden, een prachtige natuurlijke rijkdom en vriendelijke, behulpzame mensen, ondanks de taalbarrière, maar met wat goede wil valt dit te overbruggen.  De wegen zijn van goede kwaliteit en de Tsjechen zijn voorbeeldige chauffeurs die zich aan de snelheidsreglementering houden. Er zijn weinig voorzieningen voor motorhomes maar op de meeste campings kan je jezelf wel behelpen.  Het is ons wel opgevallen dat we tijdens onze rondrit van zo'n 1.000 kilometer bijna geen motorhomes hebben gezien. De keuken is er lekker en niet duur, en je kunt hier op ieder uur van de dag een warme maaltijd krijgen.. De uitstekende pilsner is ook een aanrader. Overal vind je bankautomaten en er zijn zeker genoeg supermarkten die tot ’s avonds laat en in het weekend open zijn, zelfs op zondag.   Een op en top vakantieland waar we zeker nog eens zullen teruggaan, en helemaal niet zo veraf.

Zomerreis 2010  Ardèche (Fr)

We vertrekken op 21 juli rond 16 uur en gaan richting Ardèche, we hebben geen haast en rijden richting Troyes, onderweg houden we halt in een klein dorpje om te overnachten.

22-07-2010

Na een rustige nacht gaat het richting Troyes, we vinden er een goede parkeerplaats nabij het oude centrum. We hebben ons voorgenomen om hier en daar te stoppen en te genieten van al het moois dat Frankrijk te bieden heeft. Troyes heeft een rijk verleden en dat zie je ook als je de stad bezoekt. De kathedraal met zijn beroemde glasramen is zeker de moeite waard, vooral het glasraam in de OLV-kapel kan ons zeker bekoren. De vele vakwerkhuizen die heel goed bewaard zijn lonen echt de moeite om een stop te houden in Troyes. De talrijke kleuren van de gevels geven Troyes een plezante aanblik. De huizen hellen langs alle kanten en leunen tegen elkaar, kleine steegjes en leuke pleinen volgen elkaar op. Men heeft ogen tekort. Aan het Alexandre Israel plein is het een drukte van jewelste, hier kan men uitgebreid kiezen uit verschillende bars en restaurants. Toerisme viert hier hoogtij, we besluiten om een middagmaal te nemen in een van de typische brasseries, je kan hier lekker eten voor een redelijke prijs, wat altijd mooi meegenomen is. We slenteren nog wat door Troyes en geniet volop van wat deze stad te bieden heeft. We trekken naderhand verder richting Beaune waar we op de ruime voorzien parking overnachten om morgen Beaune te bezoeken.

Het heeft gedurende de nacht heel wat geregend maar we ontwaken toch met een helder blauwe hemel, dat beloofd voor het bezoek aan de oude binnenstad, we slenteren daar de oude straten en steegjes en genieten volop. De Bourgogne wijn is lekker dat is iets dat buiten kijf staat. 25 euro en zelfs meer vinden wij toch iets van het goede teveel dus laten we deze kelk aan ons voorbij gaan. Uiteraard bezoeken we “ L’hospice de Beaune”, La grande vadrouille met Louis de Funes en Bourvil is hier niet ver af. Het veelkleurige dak van l’hospice is bij iedereen gekend maar eens je er echt voor staat word je met verstomming geslagen, we worden er zowaar stil van. Het prachtige gebouw met zijn typische bouwstijl is een lust voor het oog. Het heeft waarlijk iets sprookjesachtig, de realiteit was echter anders.

Naar het einde van de honderdjarige oorlog (1337-1453) heerste in Frankrijk een grote armoede en hongersnood. Het verdrag van Arras[1] maakte in 1435 weliswaar een einde aan de oorlog tussen de Bourgondische Nederlanden en Frankrijk, maar toch bleven de gevolgen in de daaropvolgende jaren aanzienlijk. Deze hongersnood kostte in Beaune alleen al aan drie vierde van de inwoners het leven. In het licht van die situatie beslisten Nicolas Rolin, kanselier van de Hertog van Bourgondië Filips de Goede, en zijn vrouw Guigone de Salins op 4 augustus 1443 om een hospitaal voor armen te voorzien. Er was vooraf twijfel over de locatie tussen Autun en Beaune. De keuze viel uiteindelijk op de laatste omwille van de ligging en het ontbreken van een kloosterorde in de stad. Op 1 januari 1452 werd de eerste patiënt in het centrum verzorgd. Ouderen, invaliden, wezen, zieken, zwangere vrouwen en armen hadden er van de middeleeuwen tot in de 20e eeuw gratis toegang. In 1459 wordt door Rolin de orde Sœurs Hospitalières de Beaune opgericht, die een kloosterleven combineren met de hulp aan de armen. Gedurende eeuwen was het Hôtel-Dieu hun werk- en woonplaats. Tijdens ons bezoek begint het echt water te gieten, en het ziet er naar uit dat het voor een tijdje zal blijven regenen, dus vertrekken we richting eindbestemming Ardèche, tijdens het rijden zijn we getuige van prachtige regenbogen die zich van de ene heuvelrug naar de ander lijken uit te spannen. We blijven op de gewone wegen en zo zien we nog iets van de omgeving, omstreeks 21 uur komen we aan in Tournon sur Rhône waar we nog een plaatsje vinden op de camping die vlak bij het stadscentrum is gelegen.

De camping die vlak aan de Rhône gelegen is, is niet rijk uitgerust maar wel rustig, we nemen ruim de tijd om te ontbijten alvorens het stadje in te trekken. Er was een markt en die hebben we gemist maar gelukkig voor Trui stond er nog een kraampje met zeepjes, je zou er zo in bijten. De verscheidenheid aan geuren en kleuren heeft wel iets. We slaan onze voorraad in en gaan verder op ontdekkingstocht. Tournon sur Rhône is niet zo groot maar het heeft wel iets. Wandelen onder een straalblauwe hemel is altijd plezant. Er staat wel een harde wind maar dat kan de pret niet drukken. We bezoeken het kasteel dat niet zo speciaal is maar het panoramische zicht van op het dakterras loont wel de moeite. De beide kabelbruggen zijn goed te zien net als de mooie meander die de Rhône maakt vlak voor de camping. Na het kasteelbezoek vatten we de panoramische wandeling aan en kunnen zo nog meer genieten van de natuurpracht en de charmes van dit kleine stadje. Door de felle wind zijn we ’s avonds genoodzaakt om binnen te blijven maar we hebben toch een mooie dag gehad.

Iets wat ons opvalt vanuit de camping is een kapelletje die midden de wijngaarden ligt aan de overkant van de Rhône. Het ligt bovenop een heuvel en nodigt uit tot een bezoekje. Via de 187 meter lange houten brug bereiken we Tain L ’Hermitage (ja ja van de Hermitage wijn). Het plaatsje zelf heeft niet zoveel te bieden maar het lijkt ons leuk om naar het kapelletje te gaan en vanuit de hoogte de omgeving te aanschouwen. We komen aan bij het beginpunt van de wandeling en kunnen kiezen tussen een wandeling van 1,2 of 2,5 kilometer. Het is mooi weer en we hebben tijd zat dus kiezen we voor de langste weg. Na een tijdje zijn er geen wegwijzers meer te bespeuren en gaan we af op ons richtingsgevoel. We zien een vriendelijke man die echter enkel Spaans spreekt wat de communicatie niet echt ten goede komt. Via gebaren leggen we uit dat we naar het kapelletje willen en de man neemt ons op sleeptouw. Via een steile klim komen we in een privaat domein en we beginnen nattigheid te voelen, dit is niet de juiste weg. We komen uiteindelijk aan bij een wijnhuis dat op een andere heuvelrug ligt en zien het kapelletje in de verte liggen. Via dewijngaard van Tain L ’Hermitage en wat geklauter over muurtjes, geraken we toch in de goede richting. De rust die er heerst in de wijngaarden, het zonnetje en de natuurpracht doet ons echt deugd. Het uitzicht dat we hebben over de Rhône en de wijngaarden is fabelachtig mooi. Na een half uur klauteren en zwoegen, komen we uiteindelijk bij het kapelletje terecht. De kapel staat op overblijfselen van een Romeinse tempel die aan Hercules gewijd was. Heremieten woonden er van de 16e tot de 18 e eeuw. De kapel werd herbouwd in 1861 en de familie Jaboulet kocht ze aan in 1919 en liet ze volledig restaureren in 1980. Het uitzicht vanaf de kapel is formidabel, echt de moeite waard om deze kleine wandeling te maken. We keren op het gemak terug naar de camping waar we de rest van de dag doorbrengen met wat lezen en genieten.

De campinguitbater had ons aangeraden om zeker naar Boucieu Le Roi te gaan want dat was een van de vele Villages Caractères van Frankrijk. Zoals er zoveel zijn. Hij was van daar afkomstig en vond dat we dat zeker moesten gezien hebben. De weg ernaar toe is mooi om te doen, afwisselende natuur en mooie vergezichten. In Boucieu Le Roi is er een camperplaats waar men alle voorzieningen heeft. We stoppen daar en gaan te voet naar het dorpje. We hebben er geen goed gevoel bij, dit dorpje is volledig opnieuw aangelegd en gerestaureerd. Alles is kraaknet, te proper, te mooi onderhouden. Het is zo artificieel dat het dorpje geen ziel meer heeft. Na een kleine verkenningstocht gaat het richting Desaignes. Dat dorpje is wel nog zoals vroeger en heeft een ziel. Jammer genoeg laat het weer ons in de steek zodat we enkel het middeleeuwse stukje doorwandelen om onze weg te vervolgen. Het gaat richting St. Agrève, dit dorpje staat met 2 sterren aangeduid op onze kaart dus onze verwachtingen liggen hoog. Er is markt als we daar aankomen en we slaan onze boodschappen in, voor de rest heeft dit dorpje niet zoveel te bieden zodat we vlug te einde zijn. We besluiten om naar Lac D’Issarlès te rijden om daar de nacht door te brengen. Onze Gps stuurt ons via een onooglijk klein weggetje in die richting, men hoopt echt van geen tegenliggers tegen te komen. Via een kronkelende weg naderen we stilletjes aan onze bestemming. De natuur om ons heen is prachtig, we worden er zowaar stil van. We nemen enkele Cols en komen opeens in Borée terecht waar een enorm Maria beeld over de omgeving tuurt. We stoppen en tot onze verbazing zien we in de vallei achter het beeld een grote groep Dolmen staan. Een plaatselijke kunstenaar heeft die daar neergepoot als een eerbetoon aan zijn voorvaderen. De man heeft 54 rotsblokken volgen een astrologisch patroon verspreid en heeft die stuk voor stuk bewerkt. Hij is leraar beeldhouwen en is getrouwd met een Belgische dame. Dat levert onmiddellijk stof op tot een goed gesprek. Het moet gezegd zijn werken zijn van een hoge kwaliteit en je ziet de liefde voor zijn vak er vanaf stromen. Na de obligate foto’s trekken we verder en rijden over prachtige Cols, het is zwaar bewolkt en soms heeft het uitzicht een surrealistisch beeld. Na enige tijd komen we aan in Lac D’Issarlès en vinden zonder veel moeite de camperplaats. Mensen zijn Pétanque een het spelen en er heerst een ongedwongen sfeer. We hebben een leuke ontmoeting met een Frans koppel en drinken samen een aperitief. De mevrouw is herstellende van longkanker maar zit vol levenslust, haar man is een joviale heer die graag lacht en nogal wat interesse vertoont in ons Belgenlandje.

Als we ontwaken, zit de hemel potdicht met zwarte wolken, dat is niet zo leuk, er waait een koude wind en het vakantiegevoel is wel wat zoek. We laten ons niet kennen en vatten toch de wandeling rond het meer aan. Eigenlijk is deze wandeling niet zo bijzonder, men kan net zo goed rond de Gavers gaan wandelen, merkt Trui droogjes op. Ze heeft gelijk, we besluiten om ons wat te verleggen en gaan richting Antraigues sur Volane. De rit daarheen is weer uitzonderlijk mooi, we vinden ook de camperplaats maar besluiten om daar niet te blijven staan, de plaats is gelegen langs een drukke weg, niets van voorzieningen en je staat er als sardientjes in een blik. We rijden verder het stadje in en via een ringweg komen we op een mooi plaatsje aan het water uit. We staan uit het zicht en storen niemand, we besluiten om naar het dorpje te gaan om het wat te verkennen klauteren via een klein steil weggetje naar boven. We komen uit op het dorpsplein waar een afzichtelijk bordeaux geschilderde fontein het plein overheerst. Er staan geen wagens en een groep pétanque spelers genieten van de zon en het spel. Ze draaien rond de fontein en wij genieten van een drankje en het geluid van tegen elkaar spattende pétanque ballen. We besluiten om in een plaatselijk restaurantje wat te eten en zo onze dag af te sluiten. In het pikdonker vatten we onze terugweg aan, we zien geen hand voor ons ogen en het weggetje ligt niet effen, afgesleten gladde keien en putten wisselen elkaar af. Behoedzaam dalen we af, nog een geluk dat we geen botten hebben gebroken. Het is muisstil op de parking waar we staan, het beloofd een rustige nacht te worden.