Ik heb na lang wikken en wegen besloten om dit blogje te sluiten.
Ik kan het echter niet over mijn hart krijgen om het te verwijderen, tenslotte ligt hier een beetje mijn ziel.
Maar de zin waarom dit blogje ontstond is voltooid.
En het heeft, zelfs meer dan ik ooit had durven denken of kunnen vermoeden, zijn doel behaald.

BEDANKT TROUWE BEZOEKER!
BEDANKT, DUIZENDMAAL BEDANKT, LIEVE VRIENDEN!

Jullie kunnen nooit vermoeden in welke mate jullie mij sterker en zelfbewuster gemaakt hebben.
Ook dank aan mijn cyberpester die me even onderuit haalde, maar uiteindelijk mijn overlevingsdrang en vechtersnatuur enkel maar aanwakkerde.
Waardoor ik hardop kan zeggen: “YES, I’VE STILL GOT IT”
Noch geleden verdriet, noch tegenslagen, noch hatelijkheden krijgen mij klein.

Tijd dus om nieuwe paden in te slaan.
En daar ben ik al voor een deel mee begonnen.

Mijn grote hobby is muziek, dus heb ik een muziekblogje gemaakt.
Trouwe bezoekers kennen ook mijn andere blog “Troebadoerke”.
Wel daar zijn ook veranderingen op til.
Zo zal de naam “Troebadoerke” verdwijnen en zal in het vervolg: “Huismusje’s Nestje” als titel hebben.
Aan de layout van dat blogje zal ook nog gewerkt worden, maar dat is geen directe noodzakelijkheid en kan dus nog even wachten.
Met dat blogje zal ik in de categorie: “Dagboek/Bedenkingen” staan,  waar ook mijn beste vrienden staan, onder de naam:"HUISMUSJE2"
Dus lekker makkelijk voor hen om mij terug te vinden.

Rest mij enkel nog u allen uit het diepst van mijn hart te bedanken voor al die jaren van trouwe bezoekjes, fijne reacties, woorden van troost en woorden van medeleven.
Maar vooral voor jullie blijken van oprechte genegenheid en ware vriendschap!
BEDANKT! BEDANKT! BEDANKT!

Ik heb nooit een dagboek bijgehouden, alles zit nog levendig in mijn hoofd.
Vaak wens ik mij er totaal niets meer van te herinneren, maar het tegendeel is waar.
Hoe ouder ik word, hoe meer feiten ik mij herinner die lange tijd niet meer in mijn geheugen opkwamen.
Dus maakte ik enkele jaren terug dit blog aan.

Vandaag stel ik mij de vraag, “wat voor nut heeft dit blog?”
Gaat mijn kleinkind dit ooit lezen?
Maar meer nog stel ik mij de vraag, “wat heeft ze eraan om te weten dat haar bonnie een ellendige jeugd heeft gehad?”
Is het niet beter dat zij zich mij herinnert zoals ik nu ben, een gelukkig en tevreden mens?

Heb ik het geschreven voor mijn kinderen?
Er staan anders maar heel weinig feiten in die ik hen niet persoonlijk heb vertelt.
Maar misschien verklaart het de fouten die ik maakte, de verkeerde beslissingen die ik soms heb genomen en waarvan zijn enigszins toch ook de dupe waren.
Ik weet dat elke ouder fouten maakt want geen enkel kind komt ter wereld met een handleiding bij.
Maar bij mij lag het nog toch nog een ietsje anders, ik had geen enkel voorbeeld van hoe het moest.
Wel had ik ondervonden hoe het degelijk niet moest.

Als ik heel eerlijk moet zijn dan moet ik toegeven dat ik dit blog ook gemaakt heb voor mezelf.
Om een onafhankelijk luisterend oor te hebben.
En om de mening van een buitenstaander te ervaren.
Eveneens een beetje om anderen te helpen en om hen te laten weten dat zij niet de enigen zijn, zoals zij mij lieten beseffen dat ik niet de enige ben.
Maar vooral om me leeg te schrijven.

En die leegte is er gekomen.
Een leegte die nu wordt opgevuld door gelukkige momenten, liefde en vriendschap.
Ik heb mijn innerlijke pijn publiekelijk kunnen uitschreeuwen.
Een pijn en verdriet dat een rem was om voluit te kunnen genieten van het leven.
Want ‘oud zeer’ zit in je lijf gebakken.
En dat was de reden van dit blog.

Toen ik een jaar of zes/zeven was woonde er in onze straat een oude dame die door iedereen“de heks” werd genoemd.Waarom? Wel deze dame kon het hoegenaamd niet vinden met kleine kinderen. Zij stoorde zich aan alles wat kinderen deden. Wij waren té luidruchtig, té onbeleefd’ té eigenwijs…...enz.
”Is zij misschien zelf nooit een kind geweest?” was een steeds wederkerende retorische vraag van de buren.

Jaren later was zoonlief onderweg naar huis van school toen hij het lumineuze idee kreeg om een bloempje voor zijn mama mee te nemen. Hij vond er niet beter op dan die te plukken in een voortuin langs zijn pad. De eigenares van de tuin was zo woedend dat zij zoonlief een klinkende oorveeg gaf. Ik was in alle staten toen hij wenend en met opgezwollen wang thuis zijn verhaal deed. Mijn bloed kookte en ik was in staat om een moord te begaan. Mede met getuigen die het voorval hadden gezien ben ik bij de politie klacht gaan neerleggen. De politiecommissaris van dienst die de PV opmaakte schudde zijn hoofd en zei: “Is dat mens misschien zelf nooit kind geweest?”

Mijn kinderen mochten zich zo nooit gedragen. Ik leerde hen om overal af te blijven wanneer wij ergens op bezoek gingen. Ik leerde hen ook om niet tussenbeide te komen wanneer iemand aan het praten was, maar om netjes die persoon te laten uitpraten alvorens, zo nodig, te antwoorden. Ik nam leesboeken mee voor hen wanneer we op restaurant gingen want ze moesten gedurende het ganse etentje op hun stoel blijven zitten. En of dat nu een gerenommeerde zaak of een Mc Donalds was maakte geen verschil uit.

Ik ergerde mij mateloos aan het gedrag van die kinderen in het restaurant en kon het niet laten om er wat van te zeggen. De ouders riepen hun kinderen dan toch maar bij zich. Een weinige later stapten ze op tot algemene opluchting van de overige klanten en het personeel. Echter niet zonder eerst boze blikken in mijn richting te smijten.
In hun ogen zal ik wel een heks zijn en vroegen ze zich misschien af of ik zelf ooit kind ben geweest.
Maar ik vraag mijzelf af of ik oud aan het worden ben?!

Nen appel is nen appel, niets meer of minder!
Ik las bij Myette dat ze fantasieloos is. Wel, ik ben ook zo iemand. Ik heb weinig of geen fantasie. Wanneer ik geen inspiratie kan halen uit het dagelijkse leven om over te schrijven, dan schrijf ik liever niets.
Noem mij gerust, realist tot in de kist. Ik zie het leven in zijn werkelijke kleuren en niet roos-wit-zwart of grijs-kleurig.

Vertoeven in een droomwereldje kon ik mij trouwens niet permitteren als alleenstaande moeder van twee kinderen. Het was beide voeten stevig op de grond houden, werken en doorgaan, maar vooral oppassen voor valkuilen.

Valkuilen waren er desondanks, meer dan me lief waren.
Zo was er mijn tweede huwelijk met een dronkenlap die het gepresteerd kreeg om me zand in de ogen te strooien en daarna men hele hebben en houwen opzoop waar ik jaren keihard voor gewerkt had.
Er was ook die “goede vriend” in nood die ik een mooie som geld leende, en het daarna nooit heb terug gezien. De vriend trouwens ook niet meer.
Er was de “goede vriendin” die het vanzelfsprekend vond dat ik haar keer op keer weer uit de penarie hielp. Waarnaast ik ook op haar huisdieren paste wanneer zij de hort op ging, en waar zij na een tijd niet meer naar omkeek.

Maar er waren natuurlijk ook goede dingen.
Zo was er er het opstarten van mijn eigen zaak. Iets dat ik toch maar in m’n eentje heb klaargespeeld en waar ik trots op was.
Er was, en is nog, echte vriendschap in mijn leven, net zoals er toen en nu echte liefde was, en is.

Dat maakt het gebrek aan fantasie allemaal goed.
Ik kan dan wel geen verhaaltje uit mijn duim zuigen, laat staan dat ik een boek zou kunnen schrijven moest ik dat al willen, maar ik heb genoeg ervaring opgedaan in het echte leven om een boel herinneringen te hebben om op terug te kijken.

En dan is er ook nog het World Wide Web voor inspiratieloze dagen.Wat je zelf niet kunt moet je door anderen laten doen, is mijn motto.
Moest er nu ergens een blogger zijn die danig gefrustreerd raakt over mijn schrijfsels, gooi het er hier maar allemaal uit jongen. Mijn realistische blik plaatst het wel in de juiste context.
Ondertussen staat dit logje er toch maar weer.

Het is vandaag de wielerkoers ‘Parijs-Nice.’ Niet dat dit me interesseert, maar ik kan het niet helpen dat mijn gedachten steeds maar naar “pa” afdwalen. Hij was, zoals veel mannen, een sportfanaat met een voorkeur voor respectievelijk wielerkoers en voetbal. Maar hij keek graag en veel naar alle sportuitzendingen. Mede door hem volg ik al jaren de tennis- en snooker-toernooien .

Ik herinner mij dat wij beide eens midden in de nacht zijn opgestaan om een bokswedstrijd te zien op tv. Al na enkele minuten was de match afgelopen door een knock out, maar onze babbel erna duurde tot het tijd was om te gaan werken.
Ik herinner mij ook de vele ruzies in huis omdat hij sport wou kijken en mijn pleegmoeder een film. Iets heel herkenbaars vermoed ik voor gezinnen uit de tijd van maar één tv toestel. Pa haalde meestal bakzeil, behalve wanneer het de ‘Tour de France’ was, dat moést hij zien. Wij zijn dan ook eens met hem naar Parijs gereden zodat hij de aankomst van nabij kon meemaken. Toen leefde de vader van mijn kinderen nog en was zoonlief nog niet geboren. Zoon die morgen jarig is en 37 jaar jong wordt.

Al deze herinneringen komen op deze grijze en natte zaterdag zomaar op me af!

Ik herinner mij ook een pa ná de dood van mijn pleegmoeder. Ik kan het niet helpen om te denken dat hij pas vanaf die tijd is beginnen genieten van zijn leven. Niet dat hij geen verdriet had over haar overlijden, integendeel, hij moet zielsveel van haar gehouden hebben om de aanhoudende ruzies, verwijten en het getreiter van haar te kunnen blijven volhouden al die jaren.
De laatste jaren van haar leven was ze dement. “Een jong slecht mens, wordt een oud slecht mens” zei een wijze vriendin me ooit. Mijn pleegmoeder belichaamde dit gezegde volkomen.
Desondanks heeft pa haar, zonder enige hulp van buitenaf, haar tot haar laatste snik thuis verzorgt.

Maar na haar dood werd hij een ander mens.
Pa werd relaxed. Liefdevol en zorgzamer ook ten overstaan van mij en mijn kinderen.
Pas vanaf de angst voor represailles was weggevallen liet hij zijn ware gevoelens blijken. Het heeft mij evenwel veel jaren gekost om daar aan te wennen. Om het zonder enige terughoudendheid te aanvaarden is mij echter nooit gelukt.

Parijs-Nice…
Tegen beter weten in als  niet gelovige, hoop ik dat hij van ergens heel ver weg zit te genieten van deze wielerkoers.

De musical “PIAF” was puur genieten voor mij. In het weekend had ik de dvd “La vie on Rose’ gehuurd opdat knuffel ook wat meer over het leven van Edith Piaf zou weten. En buiten verwachting vond hij de musical ook prachtig. Nu hoop ik maar dat ik hem wat meer meekrijg naar zulke evenementen.

We hadden plaatsen op de Parterre, vierde rij. We konden dus bij manier van spreken de acteurs bijna aanraken. De zaal zat overladen vol. Knuffel had wel de pech dat hij naast een dame zat die elk liedje hardop meezong. Hij hoorde dus alles in Stereo. Ik van mijn kant zat naast een man die weliswaar een lekker doch doordringend geurtje op had dat onderweg naar huis nog steeds in mijn neus zat. Vrank als ik ben vroeg ik hem na afloop van de voorstelling welk geurtje het was. Voor de geïnteresseerden onder jullie of de nieuwsgierigen zoals ik, het was ‘Fleurs du mäle’ van J.P. Gaultier.

En dan was daar het chilmoment!
De zaal wordt donker, één enkele witte spot op de zijkant van het podium gericht. Traag komt een kleine in het zwart geklede figuur het podium op. Moeizaam loopt zij tot in het midden naar de micro toe. En net zoals het bij de echte Piaf moet geweest zijn stopt prompt het geroezemoes in de zaal en kan je een speld horen vallen. En dan zingt dat kleine kromgebogen vrouwtje “La belle histoire d’amour”, en zelfs mijn kippevel krijgt kippevel.
Dan gaat het doek open en begint het verhaal. De oude Piaf die terugkijkt op haar leven.

Lisbeth List vertolkt meesterlijk de liedjes van Piaf. Op sommige momenten wanneer je de ogen sluit zou je zweren dat Piaf er in levende lijve staat, zo sterk is de vergelijking. Ook qua uiterlijk is de gelijkeis treffend.
Daphne Flint, voor mij een volslagen onbekende, speelt de rol van de jonge Edith, en ook zij laat zich niet onbetuigd, al is het verschil toch hoorbaar.

De ganse cast bestaat slechts uit acht mensen, maar dat doet totaal geen afbreuk aan het ganse gebeuren.. In een hoekje van het podium spelen drie musici onder de leiding van Dick van Der Stoep (piano).

De ganse tijd wordt de opvoering gedragen door Lisbeth List. Zij krijgt dan ook een eindeloze en terechte staande ovatie na afloop.

Na de voorstelling is knuffel zo onder de indruk van zijn landgenote dat hij haar cd koopt. Ikzelf houd het maar bij het programmablad, ik heb trouwens het ganse oeuvre van Piaf reeds lang in mijn muziek collectie. Maar we gaan niet naar huis voor we beide een handtekening hebben. Mijn allereerste artiesten handtekening ooit.
Ik zal uiteraard nooit een handtekening in mijn bezit krijgen van mijn grote idool, maar deze zal ik toch ook koesteren als een mooie vervanging.
Als een mooie herinnering aan een avond van intens genieten.

Vandaag is de dag dat ik naar PIAF DE MUSICAL ga kijken. Maar mijn leven zou mijn leven niet zijn moesten er geen verwikkelingen bij komen kijken.

Vroeg in slaap gevallen gisteravond (23h) en dus een onrustige en woelige slaap gehad. Je kunt het vergelijken met dagjesmensen die in een nachtploeg werken en dus noodgedwongen overdag moeten slapen. Dat is voor hen nooit een verkwikkende rust. Zo is het dus ook bij mij, maar dan omgekeerd. Ik lig dan te draaien en te keren, word tich aantal keren half wakker, en tot overmaat van ramp springt de kat, telkens verschrikt door mijn gewoel dus, van links naar rechts op het bed. Zodoende ben ik al om 05h op, en ik maak mij al meteen ongerust. Even wat uitleg……

2008 was een rampjaar voor ons. Al in de eerste uren van 2008 werd mijn mantel gestolen uit de vestiare van de zaak waar we oud en nieuw vierden. De laatste dag van het jaar 2008 in de namiddag eindigen we met een auto ongeluk. Een vrouw wordt licht gekwetst naar het ziekenhuis vervoerd, knuffel komt er enkel met de schrik van af. Onze auto heeft licht materiele schade opgelopen, een deuk in de motorkap, bijna onzichtbaar, en een scheve achterbumper. Wij zijn all risk verzekerd, dus de auto wordt kosteloos hersteld. Laat het toeval nu willen dat onze auto net vandaag in de garage moet zijn!

Gisteren is knuffel dan vertrokken naar NL om vandaag om 09h de auto af te leveren in de garage en vervolgens een vervangwagen in ontvangst te nemen om dan terug naar Antwerpen te komen.
Maar nu zit ik mij natuurlijk sappel te maken. Zal hij wel op tijd terug zijn? Gaat hij niet in een file terecht komen?
We wilden er een uitstapje van maken. Eerst wat over de Meir flaneren, vervolgens ergens wat gaan eten en van daar naar het theater. Nu zal ik al blij zijn dat we op tijd in het theater arriveren. We gaan immers met het openbaar vervoer en dat neemt toch wat tijd in beslag.
Komt bij dat tegen de middag ik waarschijnlijk al weer doodmoe aan een dutje toe ben wil ik vanavond ten volle kunnen genieten van de show.

Waarom ik nog plannen maak weet ik niet, het draait toch altijd anders uit. En dan is het niet eens vrijdag de dertiende.

Scherven brengen geluk, zegt het spreekwoord. Zodoende begon mijn zaterdag goed, want bij het water geven van mijn kamerplanten brak ik een mooi vaasje. Zaterdagavond brak ik dan een glazen fles met bodylotion. Geluk met hopen dus. Het was echter tussenin dat het mis liep.

Zaterdag is altijd een dag dat we boodschappen doen. Winkel in en winkel uit dus. Ook de wekelijkse trip naar de bank hoort daarbij, afschriften afhalen en wat zakgeld. Nu heb ik nooit heel veel geld in mijn portemonnee, ik betaal bijna alles met mijn bankkaart. Maar zo hier en daar moet je toch cash betalen, dus 50€ afgehaald. Ik wil nog even naar de ‘Driekoningenstraat’, dus doen we dat. Van daar nog even de apotheek van dienst binnenspringen……….En dan merk ik het, mijn portemonnee is weg! Vijftig euro, het geld van de blogkas en nog wat kleingeld, samen goed voor iets meer dan 80€. Gelukkig heb ik mij lang geleden al eigen gemaakt om identiteitskaar, bankpasjes en siskaart in een apart etui te steken, oef.

Bij het terugkijken op, realiseer ik mij waar het gebeurd is. Ik kan me zelfs de persoon nog voorstellen. Een dame, blank, ongeveer 40 jaar oud. Lange licht bruine jas en zwarte bontmuts. Ze heeft een poos schuin achter me gestaan, ik maakte zelfs nog plaats voor haar omdat ik dacht dat zij hetzelfde artikel als ik nader wilt bekijken. Maar dat is niet zo want ze vertrekt met een noodgang de winkel uit. Maar er gaan bij mij geen alarmbelletjes rinkelen op dat moment.
Aan de auto aangekomen zien we dat we ook nog eens een parkeerboete hebben, vijf minuten te lang geparkeerd!

Op het politiebureau maakt men een verslag op van het gebeurde, maar men zegt me meteen dat ik niet moet hopen mijn portemonnee ooit terug te zien. Nee, dat denkt ik ook niet.
Waar ik nog meer spijt van heb dan van het geld, zijn de foto’s die ik nu kwijt ben.
Ik hoop dat die dame mijn geld nodig had om haar kinderen eten te geven.

Van pure ellende zijn we ’s avonds chinees uit gaan halen en hebben we wat dvd’s gehuurd om onze zinnen wat te verzetten. Het slachtoffer van een pickpocket zijn geeft een raar gevoel. Enerzijds ben ik boos op de dader, anderzijds ben ik boos op mezelf. Waarom heb ik toch niet beter opgelet? Hoe komt het dat ik de signalen niet heb opgevangen? Hoe komt het dat ik niet gevoeld heb dat men mijn handtas opende?  Waarom droeg ik mijn handtas niet met de sluiting tegen mijn lichaam, zoals men het al zo vaak heeft gezegd? Maar het zijn vijgen na Pasen.

Bij het naar bed gaan brak ik dus mijn fles met bodylotion.
Scherven brengen geluk? Voor mij mag het iets minder zijn!

Het gaat niet goed met ons Fieke!
Fieke is ons hondje, een mini Malthezertje en een echt schatje. Ik weet niet precies hoe oud ze is, maar wanneer ik het zo nareken dan moet ze minstens twaalf a dertien jaar oud zijn.Volgens de dierenarts kan ze zelfs nog wat ouder zijn.
Voor wie hier pas komt lezen, nog even haar verhaal in het kort

Ik maakte voor het eerst kennis met haar in het café van een vriendin. Fieke was het hondje van een klant van haar. Een graatmager en vuil onooglijk beestje, zo zag ze er toen uit. Toen die klant op een keer zijn rekening niet kon betalen, werd Fieke aangeboden als betaalmiddel, en vriendin hapte toe. Maar vriendin was nogal wispelturig en zodoende logeerde Fieke heel vaak bij mij thuis. Op een gegeven moment was vriendin Fieke helemaal beu, en zodoende adopteerde ik haar. Ondertussen leeft zij voltijds acht jaar bij ons.

Omdat ik niet meer zo vaak met haar kan gaan wandelen, maar vooral omdat zij heel erg aan haar baasje verknocht is, neemt knuffel haar door de week mee naar NL. Wandelen en ravotten in de bossen is Fieke’s grootste plezier en daar heeft ze bij knuffel geen gebrek aan.
Althans, was haar grootste plezier moet ik schrijven, want de laatste tijd doet iedere beweging haar pijn. Het gesukkel begon een jaar of drie terug met een baarmoederontsteking. Enige maanden later werd vastgesteld dat zij ook een hartprobleem had. Dan kreeg ze een Hernia, iets waarvan ik niet wist dat honden dat ook konden krijgen. Spelen lukte haar niet meer, elke keer hapt ze krampachtig naar adem. Met regelmatig medicatie toedienen en veel rusten zijn we aangekomen aan vandaag.

Dit weekend was elke stap haar één teveel. Ook haar favoriete eten ging maar met mondjesmaat naar binnen, en zelf haar koekjes en bot waar ze anders zo verzot op is, bleven onaangeroerd liggen. Ze loopt heel traag en ineengedoken met je mee als ze haar plasje moet doen. En ze laat haar kopje hangen. Echt zielig om te zien.
Knuffel gaat met haar nóg maar eens naar de dierenarts toe, maar we vrezen dat er nog weinig aan te verhelpen is. En dan sta je voor de verscheurende keuze! Wat moeten we doen? Weer zwaardere medicatie? Zal het haar helpen om haar nog een waardig leven te laten lijden? Zal ze dan zonder pijn zijn? En voor hoelang?

Kon ze maar praten denk ik vaak, dan zou zij kunnen zeggen wat ze wilt. Is ze tevreden met haar leventje zoals het nu is?
Nu ligt ze een ganse dag te slapen, volgens ons bang om de pijn die ze bij elke beweging voelt. Een dosis pijnstillers per dag en te suf om te weten waar ze leeft. Weer zwaarder medicatie is weer een zwaardere belasting op haar hart, liet de dierenarts ons vorige keer weten.
Emotioneel gedreven wil ik haar nog niet kwijt, maar ik mag niet aan mezelf denken, moet aan Fieke denken. Ergens hoop ik dat ze vanzelf rustig inslaapt.
Hevige tweestrijd. Hartverscheurende keuze.

Categorie “dagboek” maar wat moet je elke dag vertellen wanneer je leven rustig voort kabbelt?
Hoe zag mijn dag er vandaag uit?
Een hele nacht noodgedwongen opgebleven. Normaal ga ik rond 05u slapen, maar nu kon dat niet. Ik had een dringend telefoontje te plegen en dat moest gebeuren voor 08u anders schoot het zijn doel voorbij.
Duur telefoontje als je het mij vraagt. Normaal zet ik om 02u de verwarming op uit. Vermits ik op een goed geisoleerd appartement woon, en boven en onder er ook verwarmd wordt, is het hier nooit kouder dan 18 graden. (Hey, ik merk nu pas dat ik geen graden symbool op mijn qwerty klavier heb, of ik zie erover!)
Enfin, om verder te gaan met waar ik gebleven was……duur telefoontje dus, want tegen de vroege ochtend aan kreeg ik het toch wel erg koud. Normaal lig ik op dat uur al in bed en deert de afkoeling me niet, maar nu moest ik dus wakker blijven. Dan de verwarming maar terug opgezet om weer wat te ontdooien. Ocharme mijne portmonee!

Na het plichtsgetrouwe telefoontje gepleegd te hebben, kreeg ik zin in een boterham en een kop koffie. Dat had ik beter niet gedaan vrees ik, want hoewel ik een ganse nacht door koffie drink heeft het mij nooit gehinderd om in slaap te geraken. Maar nu was ik dus al lang over mijn bedtijd heen, en het leek of ik met de minuut wakkerder werd.
Even overleggen met mezelf of ik niet meteen die dringende boodschap zou doen nu ik toch nog op ben, en naar de bank moet ik ook in feite. Maar het (gezond?) verstand haalt het en ik kruip in mijn bed.

Slaappillen heb ik niet nodig, mijn tv is mijn slaapmiddel. De zender Vitaya op, sleeptimer aan, en ik ben vertrokken voor je zut kunt zeggen.
Vandaag ook weeral niet waar!
Mijn tv sprong op en gelijk kreeg ik een tennismatch voor ogen. Nadal en Simon tegen elkaar. Nu ben ik hoegenaamd geen sportfanaat, maar voor snooker en tennis blijf ik graag wakker. Echt spannend was de wedstrijd niet, Nadal is immers een fenomeen op het tenniscourt en de terechte nummer één van de wereld, maar het was wel een hele mooie wedstrijd. Nadal won de wedstrijd, maar hij heeft er voor moeten werken.

Toen de wedstrijd gedaan was wees de klok bijna 13u aan, en ik was nog altijd klaarwakker.
Ik ben dan maar opgestaan en ben wat in huis gaan lummelen. Resultaat, een blauwe plek op mijn bovenarm van tegen de deurkruk te lopen, een kopje en een glas gebroken, en als klap op de vuurpijl een flinke snee in mijn vinger bij het openen van een blik kattenvoer.
Ten langen leste heb ik om gezondheidsredenen maar weer mijne “Sjeeraar” aangezet en heb mij wat geamuseerd met mijn map muziek een beetje te ordenen, mijn plaatjes en foto’s te sorteren en wat oersaaie en hersenverlammende spelletjes te spelen.
Ondertussen lag de kat lekker te ronken (lees: snurken)zoals alleen een kater (lees:man) dat kan, op mijn pas gewassen donsdeken die ik over de zonnebank had gehangen om die plekjes te laten drogen die de droogkast niet gedroogd had.

En zo werd het avond ten huize van.
En nu zit ik hier dus om 22u30 nog altijd wakker. Om 04u vannacht is er weer een tennismatch die ik heel graag zou zien, maar ik vrees dat ik die ga missen. Maar je weet maar nooit. Dat horen jullie dan nog wel. Nu ga ik mijn bed opzoeken.
Wat is het leven toch simpel als je mus noemt!

BINGO!

Michelly had het als eerste goed geraden. Natoken wist ook de klepel hangen en Bojako knoopte met haar Engelse flair alles aan elkaar. Maar Camille spant de kroon, ik verdenk haar er van stiekem in mijn doosje te hebben gekeken, hahaha. Want dat is het dus helemaal, tickets voor de musical ‘PIAF.’En Knuffel offert zich daarbij volledig op want hem interesseert dit geen barst. Maar veel keuze heeft hij niet want het geschenk kwam in dubbel.

Sinds ik een jaar of acht, negen was kan je mij een fan van Piaf noemen. Het lied ‘Milord’ klonk regelmatig uit de radio en ik zong het al snel feilloos na. Fonetisch evenwel want ik verstond geen woord Frans. Pas in het vijfde leerjaar van het lager onderwijs kregen we Franse les op school, en op een keer mocht ik van de juf voor de klas dit lied zingen. Ik kreeg er een tien op tien voor, al wist ik nog altijd niet wat ik zong. Het was pas later dat ze daar achter kwam, maar toen had ik mijn punten al lekker op zak.
Later in ‘Cortona’ was alle populaire muziek verboden, dus ook Piaf. Ook mijn pleegmoeder had een hekel aan Franse Chansons. Misschien ook mede daarom, uit verzet, dat ik van mijn schamele zakgeld elk 45 toerenplaatje kocht dat van Piaf te krijgen was. Op een bepaald moment in een kolere heeft mijn pleegmoeder al die plaatjes in de vuilnisbak gesmeten.

De vader van mijn kinderen bezat een live opname van Piaf. Hij had haar als jonge knaap van 16 jaar in levende lijve zien optreden. Ik heb die opname grijs gedraaid. Het was nog met zo’n bakbeest van een bandopnemer met twee sporen, ( of vier?) grote spoelen en heel fragiele tape. Talloze keren heb ik die tape weer aan elkaar geplakt tot er bijna niets meer van over bleef. Even later gaf de bandopnemer ook de geest. Maar toen waren er de  de stereo installaties en ging ik weer op de koop.

Enkele jaren terug, ik had nog geen pc toen, maakte zoonlief voor mijn verjaardag een prachtig kaft met de biografie van Piaf, prachtige foto’s, en al haar liedjes teksten. Tevens had hij al haar liedjes op CD’s gezet. Vele uren, dagen, weken zelfs moet hij daaraan gewerkt hebben. Woordeloos was ik, en er zat een dikke krop in mijn keel. Ik kan met geen pen beschrijven hoezeer ik dat geschenk koester en wat het met me deed, maar hij weet het zo ook wel. Tenslotte zijn mijn kinderen, bij manier van spreken, met Piaf opgegroeid. En dus dit jaar als kerstgeschenk de tickets voor de musical.

Ik weet niet wat ik heb met Piaf. Een affiniteit die ik niet kan verklaren. Misschien is het het tragische van haar leven dat doorklinkt in haar stem, dat mij troost bied voor al de nare en trieste gebeurtenissen in mijn leven. Die kleine straatmus, dat niet zo mooie onooglijk vrouwtje, dat zo groots was in haar zijn. Edith Piaf had geen klank en lichtspel nodig bij haar optredens. Wanneer zij het podium opkwam, sober in het zwart gekleed, en achter de micro ging staan, kon je een speld horen vallen in de zaal. Wanneer ik naar haar liedjes luister voel ik nog steeds een rilling door me heen gaan. Veel meer dan het duurste en mooiste cadeau is dit geschenk mij waard. Bedankt lieve schatten!
En nu dan het bewijsmateriaal:

Als ik nou zeg:

Zo, het laatste feestje zit erop!
Voor de tweede maal in vele jaren moest ik wederom niet koken. Schoondochter 1 nam dit maal die taak op zich. Wel in mijn keuken wegens verbouwingen bij hen thuis, maar dat kon voor mij de pret niet drukken. Het was allemaal heel lekker meisje!
Toen rond 20 uur iedereen tevreden huiswaarts keerde, deed James II de vaat. En wat hij niet kon verwerken hebben knuffel en ik gauw met de hand gedaan. Daarna nog even het vuilnis buiten gezet en toen vertrok ook knuffel weer naar NL. En ik….ik dook uitgelust van al dat gefeest meteen mijn bed in.

Met op vrijdagmorgen de poetsvrouw die komt ( is vroeg opstaan ) en vrijdagnamiddag onze maandelijkse blogbijeenkomst, die voor mij en Lipske altijd een “beetje” uitloopt, was het een zwaar weekend geweest. Maar die blogbijeenkomsten zijn altijd zo leuk dat ik nooit meteen naar huis kan. Bo en Pazke waren helaas belet dit keer en werden erg gemist. Gelukkig hadden we onze Ludovikus die de babbelgaatjes opvulde, hahaha.

Vandaag heb ik dan de laatste sporen van de feestvreugde opgekuist.
Hoe ouder ik word, hoe minder mijn enthousiasme word voor het zetten van een kerstboom. Verleden jaar had ik er geen staan, en hoewel dat reuze makkelijk is, het is toch maar een saaie bedoening dan. Dus dit jaar hebben we er ons weer met volle overtuiging ingesmeten. Ik deed de kerstboom en knuffel had zich ten volle uitgeleefd met het versieren van de huiskamer. Allemaal heel leuk en gezellig was het. Maar dan komt het moment dat je dat allemaal weer moet opruimen, en dat is al veel minder gezellig! Maar ik heb er mij vandaag met ware doodsverachting opgestort, en nu staat alles weer op zijn plaats. Raar toch hoe leeg en kaal je woonkamer plots lijkt.
Knuffel moet nu slechts nog alles weer naar de zolder sleuren, en iets waar hij niet gaat kunnen mee lachen, de kerstboomlichtjes uit de knoop halen. Sorry lieverd, maar daar had ik echt het geduld niet meer voor.

Dochterlief en co hebben van zoonlief en co een prachtig nieuwjaarsgeschenk gekregen. Ze kregen een verwenweekend naar Parijs. Voor knuffel en mij hadden ze een geschenk waar vooral ik super blij mee ben, nee geen nieuwe baby op komst, helaas, maar wat het dan wel is schrijf ik wel een volgende keer.
Nu ga ik naar bed, want ik voel zo stilaan al mijn spieren opstijven.

Winterlandschap van Pieter Breughel

Nog één feestje te gaan komende zondag en dan kunnen de kerstspullen terug naar de zolder. Knuffel vertrekt dan weer naar zijn huis, en ik neem voor de rest van de maand platte rust.

Het was dit jaar, euh, verleden jaar moet ik zeggen, niet simpel om ons allemaal bij elkaar te krijgen. De arbeidsplicht van de ene viel niet synchroon met de vakantie van de andere en omgekeerd.
Kerstmisavond brachten knuffel en ik door bij dochterlief en partner. Heel lekker gegeten en gedronken. Later op de avond een spelletje ‘Trivial Pursuit.' Amaai mijn oor, is dat een moeilijk spelletje zeg. Net als iedereen heb ik wel wat algemene kennis, maar die vragen gingen meestal toch mijn petje te boven hoor. Ilse echter wist op bijna elke vraag feilloos te antwoorden. Slimme meid! Spijtig kon zoonlief en co er op die avond niet bij zijn.

Oudejaarsavond brachten wij gewoon thuis door onder ons tweetjes. Nadat we lekker gekookt hadden zetten we de avond verder met een lekker hapje en een drankje. Even overweegden we om naar het vuurwerk op de Schelde te gaan kijken, maar we beslisten toch maar om gewoon thuis te blijven. Hier in de buurt wordt zoveel en zulk mooi vuurwerk afgestoken dat we meenden niets te moeten missen. Voor een ferme smak geld is in onze buurt in de lucht geschoten. Bedankt buren! Tevens wil ik zeggen dat knuffel die buur die zo nodig een vergeten vuurwerkpijl om vijf in de morgen moest afsteken, en waarbij knuffel zodanig schrok van de hevige knal dat zijn hart een uur lang in zijn keel bonsde, van harte vergeeft.

Het jonge grut van de familie ging buitenhuis oudejaarsavond vieren, maar aan mij is dat feestgedruis niet meer besteed.
Jarenlang tijdens mijn horeca loopbaan heb ik er middenin gestaan, om te werken dan wel. En wat telkens plezierig begon, eindigde vrijwel altijd met ruzie en vechtpartijen. Mensen die het niet gewend zijn om te drinken en die zich op die avond gewillig laten vollopen. En dan komen de familiale frustraties naar boven met als resultaat dat ik, letterlijk, de scherven mocht bijeen vegen.

Vrijdag 2 januari mocht ik dan weer aan de kook want dan hadden we hier een nieuwjaarsfeestje met zoonlief. Dochterlief en co moesten werken die dag. Kleindochter las haar nieuwjaarsbrief zo mooi voor dat bonnie natuurlijk weer de tranen over haar wangen voelde lopen van ontroering. In gedachten hoorde ik mijn pleegvader zaliger zeggen: “Grote klep en klein hartje!” Dat had hij me al zo vaak eerder gezegd.
Vroeger op kerst en oudejaarsavond bij hen thuis dan zong hij altijd zijn favoriete liedjes, en hij had een prachtige tenor stem.Ook dan schoten telkens de tranen in mijn ogen. En wanneer hij dit dan zag deed hij die uitspraak.Heel stilletjes voor mezelf heb ik hem gelijk gegeven.

Nu zondag is dus de dag dat eindelijk broer en zus met partners samen kunnen komen. Het initiatief kwam van schoondochter 1, (vrouwtje van zoonlief) om het met de woorden van Bojako te zeggen, die het koken voor haar rekening neemt. Vermits zij volop in de verbouwingen zitten gaat het feestje hier door. Zelf hoef ik dan enkel te zorgen dat de glazen gevuld blijven, en James de tweede zijn taak naar behoren vervuld.
Einde feestelijkheden. OEF!

Ik schreef al op mijn ander blog dat ik dit jaar geen goede voornemens ga nemen, maar ik heb er toch eentje…….Voor al wie zich ergert aan mijn t-d-dt- en andere schrijffouten……wel, ik ga ze gewoon blijven schrijven. Steek het maar op mijn slecht karakter! Anderzijds, wie ben ik om een mens het plezier van de ergernis te ontnemen!!!

Bij 't begin van 't nieuwe jaar
hebben wij voor u wat wensen klaar:

Goed gezond te zijn, niet lijden,
Al wat u hartje mag verblijden,
Goede vrienden, raad en daad,
Dat de kerk altijd in ‘t midden staat,
Sterren in donkere nachten,
Mensen die naar goedheid trachten,
Geluk, en liefde, willen wij geven,
Voor u allen in twee-duizend-en-negen! ! !

HUISMUSJE & KNUFFEL

KNUFFEL EN IK WENSEN JULLIE ALLEN EEN ZALIGE KERST!

Wij wensen jullie, en hen die jullie omringen,

het allerbeste voor het nieuwe jaar,

in grote en kleine dingen,

maar bovenal, gelukkig met elkaar!

Ik heb mijn eerste kerstfeest al achter de rug. Zaterdag waren we uitgenodigd door dochter en schoondochter om naar de kerstmarkt van Mechelen te komen. Een prima alternatief voor een rommelmarkt vind ik. In tegenstelling tot vorige week was het dit keer helemaal niet koud, wel viel er een druilerige motregen. Maar dat kon toch de pret niet drukken.

Wanneer je één kerstmarkt gezien hebt, dan heb je ze allemaal gezien, zo meen ik.
Maar deze was toch een ietsiepietsie anders, en dat kwam enkel door het leuke en aangename gezelschap.
Tijdens het kuieren langs de kraampjes liepen we op tegen vrienden van dochter en schoondochter. En wij, twee oudjes, werden meteen heel hartelijk in hun gezelschap opgenomen. Allemaal levensgenieters want onze tocht eindigde bij het Champagne en oesterkraam waar we ons dan ook gretig aan te goed hebben gedaan.

Schoondochter is verzot op oesters en dat heeft ze alvast gemeen met mijn knuffel. Omdat ik niet wou achterblijven heb ik al mijn moed verzameld en heb ik voor de allereerste keer zo’n slijmerig ding door mijn keelgat laten glijden. En ik moet zeggen dat dit heel goed meeviel. Zo goed zelfs dat ik nog een tweede heb genomen. De Champagne heb ik vervangen door een glaasje witte wijn. Maar omdat je op één been niet kan staan…..;-))

Na de kerstmarkt trokken we dan naar het oudste cafe van Mechelen waar we een snack hebben gegeten en nog enkele flessen wijn soldaat hebben gemaakt, en van daar naar dochterlief thuis waar we de feestelijkheden gewoon hebben verder gezet. Dat wil zeggen wij drieën toch, want knuffel heeft ocharme altijd de pech dat hij nog moet rijden. Het was pas in de vroege uurtjes dat we weer thuis waren.

Kerstavond breng ik voor de eerste maal in alle jaren buitenhuis door. We zijn namelijk uitgenodigd bij dochterlief om samen met de ouders en oma van schoondochter kerst te vieren. Dochterlief straalt gewoon na vele jaren van ellende en verdriet bij haar vorige partner, en dat geluk wil ze kost wat kost met ons delen. En wij delen heel graag in dat geluk.
Zoonlief zal ik wel missen, zij zijn, net als vorig jaar, op ski verlof. Maar dat maken we dan wel weer goed op nieuwjaarsdag, want dan is het feest bij mij thuis. Traditioneel bakt knuffel dan lekkere smoutebollen (oliebollen voor de Nederlanders). Er wachten ons dus nog drukke dagen. Maar rusten doen we wel in het nieuwe jaar.