Met twee krukken lopen is ook een must volgens hem, maar probeer dat maar eens vol te houden de ganse tijd! Een boterham van de keuken naar de eettafel brengen gaat nog wel, die kun je desnoods tussen je tanden steken. Maar probeer dat maar eens met een tas koffie of een bord soep!!!

Hoewel ik dan nog niet geheel pijnvrij ben, het gaat dag na dag beter. Gisteren ben ik samen met Dochterlief boodschappen gaan doen. Menslief het deed deugd om na meer dan een week binnen zitten nog eens  de buitenlucht te mogen opsnuiven. Ik zou dat gerust op mijnen alleen gedurft hebben hoor, maar zij wou dat absoluut niet.
Ik ben echt wel gezegend met zulke schat van een dochter die, niettegenstaande zijzelf nog erg sukkelt met ontstekingen na haar sinusoperatie, altijd paraat staat voor mij. Langs de andere kant weet zij ook dat haar moeder geen flauw bees is en een plantrekker en ik van haar goedheid niet profiteer. Je plan trekken en niet flauw doen  leer je vanzelf als je alleenstaande bent.

Binnenkort moet ik op controle gaan en ik hoop vurig dat dan meteen dat waterdichte kleefverband van mijn wonde mag want die bezorgt mij verschrikkelijk veel jeuk. De wonde zelf, een flinke snee van zo een dertig centimeter lang, staat heel mooi en droog. Ik hoop meteen ook dat ik mijn krukstokken over de haag mag zwieren.

Voor de rest gebeurt er hier niet veel ten huize van. Kan ook niet wanneer je meer slaapt dan je wakker bent door al die medicatie die je moet slikken. Daar zal ik ook blij om zijn dat ik daar vanaf ben en dan vooral van de spuitjes tegen Flebitis . Ik moet mezelf dagdagelijks danig overtuigen  om die prik te zetten. Mijn buik is haast een vergiet.

Zo, dat was het voor nu.
Ik wens jullie allen heel veel plezier met alles wat je doet... of niet doet!
Tot de volgende….

Groot was mijn verbazing toen de dokter mij de dag nadien zei dat ik naar huis mocht. Nu ja, ik heb geen kine of enige andere -tisten nodig. Enkel heel veel rusten en me met twee krukstokken voortbewegen omdat ik zeker twee weken lang niet op mijn linkerbeen mag steunen. En dat alles kan natuurlijk (tevens ook veel goedkoper) thuis ook.
Ik hoop vurig dat ik nu toch voor even bespaart blijf van enige aftakeling van mijn vege lijf, want er is zo onderhand geen lichaamsdeel meer over waar men nog niet in gesneden heeft.

Maar soit, dit hebben we ook weer achter de rug en we zijn nog steeds `alive and kicking.’ (dat laatste dan wel enkel met het rechterbeen voor het moment en dan ook nog niet al te hard want daar zit namelijk mijn knieprothese… LOL)

Lieve mensen, ik moet nog even mijn blogritme laag houden, ik kan namelijk nog niet zo heel erg lang in dezelfde houding blijven zitten. Maar dit is slechts een kwestie van tijd en dan kom ik jullie weer allemaal bezoeken.

***NVDR VOOR KLAPROOSJE: Lieve meid, ik hoop dat je dit leest, ik kan namelijk niet meer reageren/of mailen op jouw blog sinds enkele weken. Zou jij mij eens willen mailen zodat we een oplossing kunnen vinden of toch tenminste met elkaar in contact kunnen blijven?***

Heb allen nog veel plezier met alles wat je doet…of niet doet! Tot de volgende…

VROLIJK KERSTFEEST!

Het moet heerlijk zijn denk ik zo, om je oude dagboeken nu opnieuw te lezen. Al die dingen die je toen ò zò serieus nam en nu enkel nog een monkellachje op je gelaat toveren. Je eerste kalverliefde en het, daar-kom-ik-nooit-meer-overheen-verdriet, dat er achteraan kwam. Jij dacht dat het voor eeuwig was…helaas…hij dacht er anders over. "De feeks, de del, wat had zij dat jij niet had !!!" En je tranen maakten vlekken in je dagboek.
Die nu tot de categorie behorende karamellenverzen, maar waar je toen je hele ziel in bloot legde. Ach er was zoveel dat je aan je dagboek toevertrouwde en niemand buiten jij zelf kende zijn geheimen.
Lief dagboek…

Ik heb jou echt niet nodig om herinneringen op te halen. Alles staat in mijn geheugen gebeiteld alsof het gisteren was. Een gelezen zin, een lied, een gesproken woord, het smijt mij allemaal meteen weer terug naar een bepaalde tijdsruimte of belevenis uit mijn verleden.
Lief dagboek, moest je bestaan hebben, zou ik je dan nog in mijn handen willen nemen? Of slechts nog één enkele laatste keer… om je daarna te verbranden… in een vergeefse poging om te vergeten… Want wat tot as is vergaan komt nooit meer terug.
(“En dat kleine beetje fijn stof dat ik daarmee veroorzaak zal het milieu niet echt grote schade toebrengen zeker”, zei ze met een kwinkslag want het moet niet al te dramatisch worden hé!).

Lief dagboek,
misschien dat ik hier en nu maar eens een categorie: “Lief Dagboek” moet aanmaken. Ik zou je dan zoveel vertellen. Al mijn geheimen zou ik met je delen. Je zou eigenlijk niet echt geheim meer zijn, maar enkel jij en ik (en zij die zo vrank zouden durven zijn om tussen de regels te lezen ) zouden weten wat ik werkelijk bedoel en voel achter elk geschreven woord.
Lief dagboek, ik ga je sluiten. De sleutel leg ik op een veilige plaats. Jij mag met me mee naar bed.
Wat zal ik heerlijk slapen vannacht!

En voor zij die nu wakker zijn…heb veel plezier met alles wat je doet…of niet doet!
Tot de volgende…

Omdat ik de eerstvolgende dagen weer met een lodderoogske zit, gauw een paar woordjes neerpoten. Niet dat ik veel te vertellen heb, maar soit.
Ben naarstig op zoek naar vinyl voor in de gang. Tot Hiertoe heb ik nog altijd mijn gading niet gevonden. Enfin d.w.z., ik heb mijn goesting wél gezien maar mijn gang/hal/vestiaire heeft drie verschillende afmetingen en mijn keuze hebben ze enkel maar in 2m breed. Dan zou ik een boel vierkante meters teveel moeten kopen wil het overal mooi gelijk hebben liggen. Geen optie dus voor mijn portemonnee. En ik ben zo een van die ambetante mensen die, eens ze hun voorkeur hebben gezien, ze nog moeilijk kunnen gaan voor een alternatief. We blijven dus zoeken en twijfelen.

Gisteren naar de stad geweest. Niet om te shoppen maar om me kwaad te maken. Eerst op Elektrabel en daarna op Mobistar.
Elektrabel had op mijn aanvraag een herberekening gemaakt omdat ik het stil vermoeden had dat mijn maandelijkse voorafbetalingen niet toereikend zouden zijn waardoor ik dan een forse eindafrekening zou krijgen. Maar zij deden dat zo grondig dat ik een dubbele afrekeningsfactuur kreeg. Ik had er namelijk al een gekregen en betaald in mei van dit jaar. Maar nu kreeg ik er weer een waarbij ze zo maar eventjes terug gingen tot april 2012. Euh, pardon.?! “Ach ja, sorry madam, het moest vanaf april 2013 zijn”. Foutje!!! Toch raar dat hun "foutjes"nooit in ons voordeel zijn hé!

Mobistar op zijn beurt liet weten dat wanneer ik niet herlaadde voor 1 november ik mijn resterende belwaarde zou verliezen. Er stond nog €-9,00 op mijn kaart. Ik bel of sms weinig of nooit met mijn gsm omdat ik het gewoon niet meer kan zien. Hij dient enkel maar om bereikbaar te zijn wanneer ik onderweg ben ergens naartoe.( Een Android met spraaksoftware zou een oplossing kunnen zijn maar is niet goedkoop, ± €-500,00,  en dus twijfel ik over de aanschaf ervan.) Mijn uiteenzetting over mijn uitzonderlijke situatie hielp geen ene moer en ik was mijn centen kwijt. Foert, dacht ik, dan herlaad ik gewoon niet meer, men kan mij toch nog altijd bellen. Maar Mobistar dacht daar anders over en deelde me kort en bondig mee dat wanneer ik niet binnen de vijf dagen herlaadde, ik mijn gsm nummer zou verliezen. En dat gebeurde ook effectief op 1 december.
En dus heb ik hen persoonlijk laten weten wat ik van hun diensten en klantvriendelijkheid denk en ben overgestapt naar Base. Daar moet ik maar om het jaar herladen en dat kan ik doen met € 5 per keer. Meer dan voldoende in mijn omstandigheid.

Met dit gezegd ende geschreven te hebben zijn jullie weer getuige kunnen zijn van hoe deze Mus de laatste maand van het jaar 2013 instapte.
En nu ga ik zorgen dat ik als de wiedeweerga in mijn bed kom want morgen is het vroeg dag voor mij.

Ik wens jullie allen veel plezier met alles wat je doet... of niet doet!
Tot de volgende…

Maandag naar het UZA achter de uitslag van de scan. Die trip neemt een volledige dag in beslag. Anderhalf uur heen en anderhalf uur terug met het openbaar vervoer en daar zijn de wachttijden aan de bushaltes en in de wachtkamer van de dokter niet bijgerekend.
Ik kreeg niet zo’n heel goed nieuws, zelfs na de operatie zal ik niet helemaal pijnvrij zijn door de slechte staat van pezen, zenuwen en spieren in mijn linkerbeen. Maar zonder operatie wordt het nog nefaster want mijn grote pees staat op het randje van afscheuren, mijn spieren hebben voor meer dan de helft hun veerkracht verloren en mijn zenuw is zodanig beschadigd dat ze foute prikkels krijgt en doorgeeft (vandaar de pijn in mijn tenen, weten we dat ook gelijk). Aan dat laatste is nog weinig te doen. Dit komt omdat ik al zo lange tijd met die kaduke heup rondloop. “Euha, meneer doktoor, neem me niet kwalijk dat ik het zeg, maar ik kom al bijna vijf jaar met die klachten naar het ziekenhuis”! “Ja mevrouw Mus, dat klopt zie ik in uw dossier, maar we gaan nooit meteen tot een operatie over, we proberen altijd eerst alle andere middelen.” Tja, wat kun je daar als hulpeloze patiënt dan nog op zeggen?
Enfin, begin januari gaat bibi weer onder het mes en hoopt er dan maar het beste van.

Dinsdag was boodschappen dag. Geen sinecure als je weet dat ik met de benenwagen moet sleuren met zware zakken kattenzand, kattenblikvoer e.a. levensmiddelen. Ik moet ook verschillende keren heen en weer omdat wat men in de ene supermarkt niet hebben je in een andere moet halen. Ik loop dus in mijn geval naar drie verschillende supermarkten (ne mens moet ook op de centjes letten nietwaar?) waarvan er eentje nu niet bepaald vlak bij de deur ligt.
Maar soit, moeilijk gaat ook en we komen de eerste week alvast niet om van honger en/of dorst.

Woensdag brak dan de voor mij lang verwachtte dag aan, de behanger kwam mijn hal en gang behangen.
Toen de man kwam kijken was hij heel enthousiast. Ach, op een halve dag speel ik dat klaar, zei hij. Ik bekeek hem eens bedenkelijk want ik heb die klus in het verleden al meermaals laten doen, maar ik gaf de goede man het voordeel van de twijfel. Maar wie denk je dat er gelijk kreeg? Juist ja, ikke! Om 10h begon de man eraan en pas om acht uur ’s avonds had hij gedaan. En dan nog een geluk dat ik zeer degelijk behangpapier had gekocht en dat mijn muren schoon en gelijk zijn. Maar ja, er komen zomaar eventjes zeven deuren uit in die gang en dat is passen en uitsnijden hé!
Op het laatst werd de goede man duidelijk erg moe want de laatste strookjes die hij tegen de muur “kwakte” heb ik er met Dochterlief meteen terug afgetrokken terwijl de muur nog nat was.. Het was echt niet om aan te zien, zo onprofessioneel. Maar die doen we volgende week zelf wel over, het zijn maar enkele smalle strookjes.

Donderdag moest ik naar Brussel.
Verleden maand had ik bij de brailleliga op de Tech-beurs een sprekende polshorloge gekocht. Maar al na amper twee weken, ik ben nochtans niet onvriendelijk geweest tegen haar, wilde dat mens niet meer tegen mij klappen. De dame van de brailleshop liet me weten dat waarschijnlijk de batterijen plat zijn. Die polshorloges worden natuurlijk niet elke dag verkocht en liggen dus vrij lang in stock.
Mijn horloge wordt nagekeken en me in de loop van twee weken zonder enige kosten weer toegezonden met de post.
Check, weer een zaak afgehandeld!

Vrijdag wordt was- en strijk-dag, want dat is in de loop van de week noodgedwongen blijven liggen. Gelukkig komt ook mijn Poetsiepoets om mij de kuis uit handen te nemen.
Op zaterdag en zondag gaat Mus geheid plat. Reken maar van yes!!!

Voila zie, als jullie de moed hebben gehad om mijn week tot op het einde mee te overlopen, dan zijn jullie weer op de hoogte van al mijn doen en laten.
Probeer jullie warm te houden, heb een fijn weekend en geniet van alles wat je doet…of niet doet!