Column

Een goede column moet kernachtig, bondig, treffend, to the point zijn.  Mijn haren gaan overeind staan als ik bepaalde commentaarstukken lees in dag- en weekbladen.  Sommigen kunnen zo langdradig zijn en uitweiden over dingen die niet bij het stuk horen.  Schrijven moet een beetje in het bloed zitten.  Door oefening kun je veel leren, maar van een ezel ga je nooit een springpaard maken.

Het doet me denken aan mijn schooltijd toen we bijna wekelijks een opstel moesten schrijven van onze leraar Nederlands.  Een klasgenoot van mij, Robert, was een echte crack daarin.  Die had het ook een beetje van thuis meegekregen.  Zijn vader was namelijk de verantwoordelijke uitgever en drijfkracht achter een  reclameblad, waarin ook veel plaatselijk nieuws stond.   Die man werkte zich echt uit de naad om dat weekblad telkens klaar te krijgen, het was dikwijls vechten tegen de tijd, maar hij haalde telkens de deadline.  Het is wel spijtig dat die man een ernstige ziekte kreeg op het moment dat het weekblad op haar hoogtepunt was.  Hij was toen wel verplicht om een medewerker in dienst te nemen om hem te helpen.  Die hulp had evenwel het schrijven niet in zijn bloed en was ook niet zo ordelijk.  Langzaam maar zeker werden de reclame-inkomsten minder en uiteindelijk is dat blad ter ziele gegaan.   Maar zoals ik reeds zei, was Robert zeer goed in het opstellen.  Hij kon als geen ander tot de kern van de zaak doordringen en het treffend verwoorden.  Robert zei altijd dat het bij hem allemaal vanzelf kwam.  Het moeilijkste vond hij de eerste zin, als die er stond dan vloeide al de rest vanzelf uit zijn pen.  Op een dag moesten we een opstel schrijven over de lente.  Robert zat na te denken over zijn eerste zin en hij keek daarbij dromerig naar de jongen naast hem, Staafke.   Staafke was niet zo goed in het opstellen, maar bij het sporten was hij altijd bij de besten.  Als het voetballen was, dan werden twee kapiteins aangeduid, en die mochten uit de groep medeleerlingen telkens om beurt een speler voor hun ploeg uitkiezen.  Staafke werd dan altijd als eerste uitgekozen.  Die jongen was zo rap en kon dribbelen, niet te geloven.  Als die langs zijn naar voren liep, gaf hij iedereen het nakijken.  Op een dag  was er een wedstrijd van de leerlingen tegen de leraars.  Staafke stond rechtsbuiten en tegenover hem stond de leraar wiskunde, mijnheer Pierre.  Dat was al een oudere man, laat ons zeggen ergens begin de vijftig.  Niet dat dat nu oud is, maar op voetbalgebied toch wel.  In eerste klasse zul je niet veel spelers van boven de vijfendertig meer tegenkomen, dus mag je stellen dat begin de vijftig voor een voetballer al oud is.  Alhoewel, ik me herinner dat Wilfried Van Moer op vijfendertigjarige leeftijd door Guy Thys werd heropgevist voor de nationale ploeg.  Guy Thys was op zoek naar een creatieve middenvelder voor de nationale ploeg, nadat hij een volledig nieuw elftal had gevormd.  Uiteindelijk kwam hij bij de ‘oude’ Van Moer terecht, en die ontgoochelde niet.  Al in zijn eerste match voor de nationale ploeg bij zijn comeback, was hij goed voor een doelpunt en een assist.  Waar was ik nu weer gebleven?  Oh ja, bij die leraar wiskunde, mijnheer Pierre.  Die was door zijn leeftijd natuurlijk niet meer zo kwiek als Staafke, die hem keer op keer voorbij liep op de flank en dan een perfecte voorzet afleverde voor de spitsen.  Nadien werd gezegd dat mijnheer Pierre weerwraak heeft genomen op Staafke door hem te buizen voor wiskunde.  Heel zeker is dat evenwel niet, want wiskunde was sowieso niet de sterkste kant van Staafke.  De broer van Staafke wel, die zat twee studiejaren hoger, en dat was een echte bolleboos in wiskunde, maar in talen was die dan weer niet zo goed.  Zoals ik schreef zat Robert dromerig te kijken naar Staafke, en na een tiental minuten begon hij te schrijven, aan een stuk door tot het einde.  Dat opstel over de lente heeft nog lang aan de muur van de klas opgehangen als voorbeeld voor een goed opstel.  Als je dat opstel las, dan was het alsof je midden in een bos stond en de natuur voelde opleven.

Robert beheerste dan ook als geen ander de kunst van het schrijven van een goed verhaal: kernachtig, bondig, treffend, to the point!

06-05-2012, 13:09 geschreven door Ivo  

Zekerheden

Het was bijna een zekerheid, de twee Spaanse topploegen Real Madrid en Barcelona zouden de finale spelen van de UEFA Champions League, algemeen beschouwd als de topcompetitie van het wereldvoetbal.  Toch slaagde geen van beide ploegen hierin, na onverwachte nederlagen in de halve finales.  Weinig voetballiefhebbers zullen getipt hebben op een voetbalfinale Bayern Munchen – Chelsea.

De laatste weken kon niemand er naast kijken.  Zowel op radio, tv, als in de dagbladen werd uitvoerig verslag uitgebracht over de Titanic.   In de nacht van 14 op 15 april was het precies honderd jaar geleden dat dit onzinkbaar verklaarde luxe passagiersschip op zijn eerste trans-Atlantische reis zonk, na een aanvaring met een ijsberg.  Niemand die de eerste berichten over de ramp wilde geloven.  De Titanic kon niet zinken, dat was een zekerheid.

Zeer verrassend nieuws de voorbije week over Jos Ghysen, het alom gewaardeerd en gerespecteerd radio- en tv-monument.  Jos Ghysen was voor velen de verpersoonlijking van eerlijkheid, rechtschapenheid en rechtvaardigheid.   Jarenlang presenteerde hij op zaterdagmorgen het druk beluisterde radioprogramma ‘Te bed of niet te bed’ bij de regionale Omroep Limburg, nu Radio 2.  Voor velen is hij onvergetelijk door zijn uit het leven gegrepen cursiefjes, die hij wekelijks voorlas in ‘Het schurend scharniertje.’  Enkele dagen voor zijn zesentachtigste verjaardag haalde hij alle krantenkoppen en headlines in de nieuwsberichtgen.  Jos Ghysen werd door oud-collega’s afgeschilderd als een tiran, die mensen tot wanhoop dreef.  Ook zou hij een collega omroepster jarenlang seksueel hebben misbruikt.  Zware beschuldigingen worden nu over hem uitgesproken, zoals: “Ik zag sommigen breken onder zijn schrikbewind,” en “‘Hij brak carrières en levens. Niet alleen die van vrouwen. Hij gebruikte ook bij mannen zwaar machtsmisbruik. Zijn grote angst was dat anderen populairder werden dan hem.”  Daarbij komen nog eens meerdere beschuldigingen van gedwongen seksuele handelingen en verkrachting.

We kunnen ons afvragen: wat is nog zeker?  Niets! Tenminste als we de wetenschappers mogen geloven die aan bod kwamen in de prachtige vierdelige BBC-reeks “Wonders of te universe.”  Volgens deze geleerden is alles een evolutie van verandering.  Dat geldt zowel in de natuur, in de cultuur, in het verouderingsproces van elke mens, als ook in de geschiedenis van het heelal.  Onvermijdelijk zal volgens hen ooit ook aan het heelal een einde komen.  Dan zal het gedaan zijn met de mens, met de aarde, met alle materie en met de tijd zelf.  Er zal dan niets meer zijn, helemaal niets.  Als we de theorieën mogen geloven, is ooit alles ook zo begonnen uit het niets.  Dat heb ik altijd al een onwaarschijnlijk straffe truc van God gevonden, zo een oneindig groot heelal scheppen uit het niets.  Als Hij er dan ook nog zal in slagen om al die materie, alles wat nu bestaat, in het niets te doen verdwijnen, zodat er zelfs geen stofje van overblijft, dan zou ik dat een even straffe toer vinden als Zijn eerste, toen Hij alles schiep uit het niets.

Het is bijna een zekerheid dat God zich dan vlug gaat doodvervelen, als Hij niets meer omhanden heeft, geen universum meer om op te passen, geen mensen meer om te belonen of te straffen.  Het zal volgens mij dan niet lang meer duren vooraleer God zijn oude truc weer gaat bovenhalen.  Hij zal uit het niets alles opnieuw scheppen,  zoals het nu bestaat: miljarden sterrenstelsels met elk miljarden sterren en nog meer planeten errond.  En ergens op één kleine planeet, blauw van kleur, zal hij twee mensen  samenbrengen in een paradijs.  Daar zal een appelboom staan met heerlijke vruchten, waar ze niet mogen van eten.   Die twee eerste mensen zullen in dat paradijs gelukkig leven, tot een slang de vrouw zal verleiden en ze toch van de verboden vrucht zal eten.  Zij zal die appel, waar ze in gebeten heeft, doorgeven aan de man, die er ook niet zal aan kunnen weerstaan. En dan begint heel de misérie weer van voor af aan.

02-05-2012, 00:00 geschreven door Ivo  

Helpdesk

Gisteren was op Radio 2 de ganse dag het interactieve programma “De Grootste Helpdesk van Vlaanderen!” te beleven.   Omdat bijna iedereen al eens problemen heeft met de computer, konden luisteraars die dag vragen stellen aan een panel van deskundigen.  75 specialisten beantwoordden allerlei vragen van luisteraars. 

Er kwamen niet minder dan 3.600 oproepen binnen.  De meeste vragen gingen over e-mails die niet openen of de bijlagen of links ervan die niet werken, laptops en pc’s die niet opstarten of te traag werken, internet dat uitvalt en vragen rond anti-virusprogramma’s en virussen.

Dit alles doet me terugdenken aan de beginjaren van de televisie.  Toen waren er ook kinderziekten, die toen als normaal werden beschouwd.  Als de tv werd aangezet, moest men geduld oefenen tot de lampen waren opgewarmd en het beeldscherp oplichtte.  Soms viel het beeld weg en waren alleen nog golvende beelden te zien.  “Het beeld is lopen,” zei men dan.  Er moest dan aan een knop worden gedraaid tot het beeld weer stabiel was.  In het begin had bijna iedereen op het dak van het huis een vaste antenne, waarvan de ontvangers gericht waren naar de signalen van de BRT, de NOS en Duitse tv.  Van tijd tot tijd kwamen de signalen niet goed door en was er veel sneeuw of onduidelijk beeld.  Wie het zich kon permitteren had een draaibare antenne en kon die via een afstandsbediening laten draaien tot de beeldkwaliteit beter was.  Heel regelmatig vielen de uitzendingen volledig weg, en kwam soms minutenlang de mededeling “storingen - even geduld”.”  Erger was het als het scherm donker werd en alleen klank overbleef.  Grote kans dat de beeldbuis het dan had begeven, en dat waren grote kosten.

Eenzelfde verhaal beleven we nu met de laptops en pc’s.  Dat zoveel duizenden mensen met vragen en problemen zitten, toont aan dat er nog veel kinderziekten in de apparaten schuilen.  Ik durf er geld op te verwedden dat er binnen pakweg tien jaar zal gelachen worden met de huidige generatie laptops en pc’s, zoals we nu lachen met de eerste televisietoestellen.   Dat het soms minuten duurt om een laptop of pc op te starten, dat virussen binnensluipen en alles kunnen ontregelen, dat e-mails niet kunnen worden geopend of verstuurd, dat filmpjes niet kunnen worden afgespeeld, dat pc’s helemaal niet opstaren of te traag werken, het zijn allemaal kinderziekten die er uit zullen geraken.  

Tegen de tijd dat dit zal gebeurd zijn, zal de markt weer iets nieuws te bieden hebben dat ons naar de winkels zal doen lopen.  Wat dat zal zijn, weten we nog niet.  In elk geval zal het iets zijn met kinderziektes.  Want de handel moet blijven draaien.

Toevoeging: echt gebeurde grappige situaties aan de helpdesk
(bron:http://www.grappigefilmpjes.eu/leuke_teksten.php?mid=22)

Helpdesk: "Helpdesk, hoe kan ik je helpen?"
Klant: "Ik wil een klacht indienen."
Helpdesk: "Wat is het probleem?"
Klant: "Ik heb jullie er nog om gevraagd om geen pornografie op mijn Internet te programmeren. Ik wil dat jullie het onmiddellijk verwijderen."

Een klant kon geen verbinding maken met het Internet.
Helpdesk: "Weet u zeker dat u het juiste wachtwoord gebruikt?"
Klant: "Ja, dat weet ik zeker. Ik heb het een collega zien doen."
Helpdesk: "Kunt u mij zeggen welk wachtwoord dat was?"
Klant: "Vijf sterretjes."

Klant: "Ik kan niet printen. Iedere keer dat ik het probeer zegt hij: "can't find printer". Ik heb de printer zelfs opgetild en voor de monitor neergezet, maar de computer zegt nog steeds dat hij hem niet kan vinden."

Helpdesk: "Goedendag. Hoe kan ik u helpen?"
Klant: "Eeh. Hallo. Ik kan niet printen."
Helpdesk: "Wilt u voor mij op de 'start-knop' drukken en ..."
Klant: "Nou moet je even goed luisteren. Niet meteen zo technisch doen. Ik ben verdomme Bill Gates niet!"

21-04-2012, 19:06 geschreven door Ivo  

Ambtenarencarrière

Twee zaken zijn me bijgebleven van de nieuwsberichten deze week:
1. Federale ambtenaren mogen blijven werken na hun vijfenzestigste verjaardag.  Er staat geen einddatum meer op een ambtenarencarrière.
2. Het aantal gevallen van dementie stijgt schrikbarend snel.  Tegen 2050 zullen wereldwijd drie keer meer mensen dan nu kampen met dementie.  Ook in België stijgt het aantal gevallen van dementie opvallend snel.

Krijg je de komende jaren vreemde of onbegrijpelijke brieven van overheidsdiensten in je brievenbus, denk dan aan het bovenstaande, en toon wat begrip.

14-04-2012, 00:00 geschreven door Ivo  

De voedselzandloper

Vergeet Montignac en alle andere dieetgoeroes.  Een nieuwe voedingsprofeet is opgestaan.  Hij luistert naar de naam Kris Verburgh, heeft het diploma van dokter en werkt als arts in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen.  In zijn boek ”De voedselzandloper” weerlegt hij de theorieën van vroegere dieetgoeroes en -charlatans en geeft hij zijn eigen gezonde voedseladviezen.

Een opmerkelijke waarschuwing van hem is om aardappelen, brood, pasta, rijst en melk te mijden.

Om gezond te eten zouden we volgens hem minder zoetigheden moeten eten, minder aardappelen, pasta en rijst, minder fastfood, rood vlees, gefrituurd voedsel, zoetigheden, minder omega-6-rijke oliën, margarine, boter, vetrijke sauzen, minder zout, suiker en minder medicatie.  Daarbij zouden we minder frisdranken, melk en niet-versgeperste fruitsappen moeten drinken.

Wat we volgens hem wel meer zouden moeten eten zijn gezonde oliën zoals olijfolie, ook meer zwarte chocolade, noten, sojapap, vette vis en gevogelte, eieren, kaas, tofou, quorn, havermoutpap, peulvruchten, paddenstoelen, fruit en groenten.  Eveneens zouden we meer water, groene thee, witte thee, gemberthee, rode wijn, plantaardige melk, koffie en versgeperst fruitsap moeten drinken.

Waarbij ik van dit alles vooral onthoud dat we meer zwarte chocolade moeten eten en meer rode wijn moeten drinken.

11-04-2012, 16:43 geschreven door Ivo  

Een internationaal onderzoeksteam heeft na vele jaren observatie met de krachtigste telescopen een schatting gemaakt van het aantal planeten waar leven mogelijk is in het sterrenstelsel waartoe onze aarde en onze zon behoren, de Melkweg genaamd.  Volgens die geleerden moeten er tientallen miljarden aardachtige planeten in de Melkweg zijn.  Binnen een straal van dertig lichtjaar rond de aarde, de astronomen noemen dat in onze buurt, cirkelen ongeveer honderd planeten met ongeveer dezelfde condities als onze aarde.

Binnenkort wordt een nieuwe generatie telescopen in werking gesteld.  Volgens de onderzoekers zal het niet lang meer duren voordat het wetenschappelijk zal kunnen worden bewezen dat onze aarde niet de enige planeet is die leven herbergt.  Ze verwachten zelfs aanwijzingen dat er enorm veel intelligent leven is ontstaan buiten onze aarde en dat wij zeker niet de enige intelligente wezens zijn in het heelal.

Tientallen miljarden aardachtige planeten in de Melkweg alleen.  Het zijn cijfers om van te duizelen.  Hoeveel is één miljard.  We kunnen ons dat moeilijk voorstellen.  Eén miljard is duizend maal een miljoen.  Ook dat zegt niet veel.  Nog anders: één miljard uren bijvoorbeeld, is gelijk aan ruim 41,6 miljoen dagen, en dat is weer gelijk aan 114.155 jaar.  Zolang geleden was er nog geen jaartelling, we bevonden ons toen nog in de ijstijd.

Hoeveel sterrenstelsels zoals onze Melkweg er bestaan, is niet geweten.  De schattingen lopen uiteen van 50 tot 200 miljard sterrenstelsels. 

Laten we nu even verder fantaseren met deze cijfers en aannemen dat er slechts 50 miljard sterrenstelsels zouden bestaan buiten de Melkweg (wat het minimaal laagste getal zou zijn).  Dat er verder in elk van die sterrenstelsels, onze Melkweg inbegrepen, maar één planeet zou bestaan waar leven is (wat belachelijk weinig zou zijn, gezien het enorm aantal mogelijkheden, namelijk 1 op tientallen miljarden kansen).  Dan nog zouden er in het hele universum minimum 50 miljard bewoonbare planeten zijn zoals onze aarde.

Deze gegevens zetten ons aardbewoners op onze plaats.  Lange tijd werd immers onweerlegbaar aangenomen dat onze aarde uniek was.  Dat de aarde de enige bewoonbare planeet van het universum was, en dat wij mensen de enige intelligente wezens waren in het universum.  Hoe meer onderzoek er wordt gedaan en hoe groter het inzicht van de mensheid wordt van het geheel, hoe meer komt vast te staan dat wij niet alleen zijn in het heelal.  Integendeel, we zijn nietig en verre van uniek.  Er moeten buitenaardse wezens bestaan die honderden keren intelligenter zijn dan wij, die miljoenen jaren beschaving op ons voorliggen.  Al decennia proberen wij signalen van buitenaardse wezens op te vangen, tot nog toe zonder enig resultaat.  Misschien is onze technologie nog niet zo ver gevorderd dat we in staat zijn de signalen van aliens die de aarde bereiken te herkennen en te analyseren.  Misschien staan wij in vergelijking met andere wezens uit het universum, even ver als apen staan tegenover mensen (ps: hierbij is het zeker niet mijn bedoeling de apen te willen beledigen, integendeel).  Misschien worden wij dagelijks bezocht door ufo’s die de technologie bezitten zich voor ons onzichtbaar te maken en die er bij ons duchtig op los experimenteren door virussen en bacteriën op ons los te laten, zoals wij doen in laboratoria met dieren.  Misschien laten de ufo’s zich af en toe eens moedwillig aan ons zien om ons nieuwsgierig te maken of om ons te plagen.  Misschien…..

02-04-2012, 19:13 geschreven door Ivo  

In blijde verwachting
Geboorte
Hemels gevoel met baby
Fiere ouders
Voelen wat echte liefde is
Beschermen en vertederen
Dokter, prikjes, zalfjes en siroopjes
Eerste lachje, oogcontact
Eerste woordjes, mama, papa
Kruipen, leren lopen
Eerste schooldag
Eerste letter lezen
Eerste lettertje schrijven
Verwennen, berispen, meeleven
Sinterklaas en de Kerstman
Eerste nieuwjaarsbrief voor mama en papa
Verhaaltjes over school
Eerste verjaardagfeestje met vriendjes en vriendinnetjes
Eerste communie
Fiere ouders en grootouders
Slecht rapport, goed rapport
Samen kleding kiezen
Helpen met huiswerk
Wat zou ik later worden?
Grotere fiets
Aansluiten bij de club
Eerste puberzorgen, wereld ontdekken
Geborgenheid van thuis
Eerste liefje
Reis naar Zwitserland, skivakantie
Nog een cadeautje kopen voor mama en papa
Eindelijk in de bus naar hui…

15-03-2012, 00:00 geschreven door Ivo  

De twijfel van Gustaaf

Deze week een klein stukje opgemerkt tussen de vele nonsens en oppervlakkigheden op tv.  In het programma Man Bijt Hond op tv één, zat maandag 5 maart  een interview met een al wat oudere man, ik schatte hem rond de zeventig.  Hij heette Gustaaf en woonde in een oude boerderij in de Kempische gemeente Hechtel-Eksel.  Gustaaf leek me een heel geloofwaardige man, een karakterkop, eerlijk, godvruchtig, hardwerkend, recht door zee.  Gustaaf werd gefilmd in een lege kerk.  Hij zat op de laatste rij, eerste stoel rechts naast de middenbeuk.  Gustaaf noemde het zijn stoel.  Hij zei dat hij al vanaf zijn eerste communie een trouwe kerkganger was geweest.  In zijn latere leven ging hij altijd naar de mis van half elf.  Hij zorgde dat hij al om kwart na tien in de kerk was, om zeker te zijn van zijn stoel.  Nu zijn er geen eucharistieveringen meer in zijn kerk.  Bij gebrek aan geestelijken en kerkgangers, werden de missen na nieuwjaar afgeschaft.  Dat heeft de man zwaar aangegrepen en hem tot nadenken gestemd.

Omdat ik het zo’n diepgaand stukje vond, heb ik het nog eens herbekeken via Net Gemist.  De woorden van Gustaaf heb ik opgetekend, de moeite waard. 

Gustaaf: “Er is nu geen mis meer ’s zondags.  De kerk is dan helemaal leeg en gesloten.  Er is veel veranderd.  Vroeger mocht je niet aan de hostie komen, omdat ze aan je handen zou plakken of gaan bloeden.  Je moest je handen onder de lakens steken en de hostie werd op je tong gelegd.  Toen geloofden wij dat ook.  Krijg je meer verstand als je ouder wordt?  Dat weet ik niet, misschien ook minder. Ik zeg niet dat ik niets meer geloof, maar het is toch twijfelachtig.

Ik denk: zou het of zou het niet?  Zou er nog iets zijn?  God schiep hemel en aarde.  Zo leerden ze je dat vroeger.  Waar was God toen dan?  Als ik God was, dan had ik het anders gedaan, vind ik zo.  En beter.  Dan zou het in de winter niet te koud en in de zomer niet te warm zijn.  Dan moest je misschien niet gaan werken, dan kreeg je de centen misschien zo, uit de lucht.

Het is toch niet gelijk ze het ooit gezegd hebben, zo is het zeker niet meer.  Misschien geloof ik dat er nog iets is, maar ik denk het niet.  Ik denk dat als het hier gedaan is, dat alles gedaan is.”

Bij deze woorden eindigde het stukje over Gustaaf.  De laatste beelden die ze van hem toonden, lieten hem zien, gezeten op zijn kerkstoel, de knoestige handen op zijn schoot, biddend tot een God, waar hij niet meer echt in geloofde.

Eigenlijk heb ik hier niets meer aan toe te voegen.

Maar toch, Gustaaf vraagt zich af waar God was, voor hij hemel en aarde schiep.  Toevallig is dat ook één van mijn stokpaardjes.  Ze zeggen dat alles ontstaan is uit één minuscuul punt, de big bang genaamd.  Dan vraag ik altijd: waar kwam dat minuscuul puntje vandaan?  Als er niets was, maar dan ook helemaal niets, dan moet iemand toch dat minuscuul puntje geschapen hebben, waar al de rest uit ontstaan is.  En als dat God was, waar heeft God dan de materie gehaald om dat minuscuul puntje samen te stellen, er was immers niets.

Och, deze vragen zijn te hoog gegrepen voor ons aards verstand, zelfs voor het gezond boerenverstand van Gustaaf.  Toch heb ik nog een vraag voor hem.  Het is ook iets wat me altijd heeft bezig gehouden, en een boer met zoveel kennis, levenswijsheid en ervaring, weet er misschien het antwoord op.  Mijn vraag aan Gustaaf: wat was er eerst, de kip of het ei.  Zot heb ik me daar al over gepiekerd, en het antwoord daarop moet volgens mij een stuk eenvoudiger zijn dan op de vraag waar God was, voor Hij hemel en aarde schiep.

08-03-2012, 00:00 geschreven door Ivo  

28-02-2012, 00:00 geschreven door Ivo  

Winters vroeger

Het heeft een hele tijd stevig gevroren, dag en nacht.   Oude, bijna vergeten winterse superlatieven werden bovengehaald: Siberische kou, Russische beer, open diepvries. Na een warme winterstart in oktober, november, december en het grootste deel van januari, dacht iedereen dat Koning Winter ons vergeten was.  En daar was hij plots, in volle glorie, getooid in een gewaad van glinsterende sneeuw. 

De jeugd van nu, zal later nog dikwijls over deze winter praten tegen hun kinderen en kleinkinderen.  Ze zullen dan zeggen: “Vroeger,  toen waren er winters.  Dat was wat anders dan nu.  Het vroor ’s nachts de stenen uit de grond, auto’s konden ’s morgens niet worden gestart, het verkeer op de Belgische wegen viel op een vrijdagavond compleet stil door aanvriezende sneeuw, waterleidingen vroren kapot, daklozen vroren dood langs de straat, de kanalen en beken waren ijsbanen.  Daar kunnen de winters van nu niet tegenop, dat is maar slappe kost.”

En de jongeren van pakweg 2050 zullen dan zeggen: “Daar zijn ze weer, de oude zagers, met hun verhalen over vroeger.  Precies alsof het nu niet koud is, en er nu geen heel strenge winters meer zijn.”

11-02-2012, 15:29 geschreven door Ivo