28-01-2012, 23:36 geschreven door julien03828

Op mijn loopbaan ben ik bescheiden tevreden, nader bekeken kon alles anders en natuurlijk beter, heb veel geleerd uit gemaakte fouten. Een meevaller nooit zoals velen moeten werken van acht tot vijf, alle dagen van de week. Buitenlandse opdrachten uitgevoerd, verblijfskosten waren voor de firma via contracten, ons normaal maandloon werd op onze bankrekening geplaatst, nu bekeken had ik veel langer kunnen blijven om te genieten. Na enkele maanden inburgering kende je de gebruiken, de taal om uzelf te behelpen. Met goedkeuring van de firma kon je de jaarlijkse vakantie plaatselijk op te nemen. Alleen ben je blij om al je vrienden, familie in het bijzonder de kinderen en het vrouwtje terug te zien. Mijn oudste dochter Cathy geboren 8 okt 1971, na een jaar Colombia mijn vrouw is bevallen in België, bij het einde van de opdracht was ze 2 jaar, tussen die periode heb ik de familie terug gezien met de kerstdagen. Bij de volgende opdracht Griekenland zijn we met het gehele gezin vertrokken, en dat was aangenamer, zo had je ook iets om naar uit te kijken na het werk. Door omstandigheden is mijn vrouw en dochter toen vroegtijdig teruggekeerd. Na die strubbelingen in Griekenland ’73 had ik enkele maanden uitstel in België met de gevolgen nadien! Negen maanden later tijdens mijn verblijf werd Peggy op 27 sep ‘74 geboren. Normaal gebeurd het met overleg en gezinsplanning beweerd men, niets is minder waar de vrouw beslist over haar lichaam en gesteldheid, en de moeders willen allemaal kleinkinderen. Uit eindelijk werd het moeilijk om buitenlandse opdrachten aan te nemen van onbepaalde duur. In België had ik altijd werk, van de bazen kreeg ik opdrachten met wel het nodige advies. Het diende uiteraard te gebeuren binnen de perken en overeenkomsten, tussen klant en firma, meestal kon ik dan zelf mijn werkuren regelen. De mogelijkheid werd mij geboden om van departement te veranderen, de firma was wel een elektro technologische bedrijf. Buiten dit gegeven, in het buiten land sta je in voor alle werkzaamheden, plaatsen van vloeren, het steunen van equipment ingeval van aardbevingen, bezetten van muren. Dit was ook voor schrijnwerkerij, metaal constructies, wij moesten dit natuurlijk allemaal niet zelf doen, lokaal personeel werd aangeboden maar voor de kennis werd natuurlijk naar ons op gekeken. Zo vlug mogelijk gegevens verzamelen en naar goed denken handelen, uiteindelijk leerde wij veel bij. Wat algemeen installaties betreft, voor welk departement ook waren wij met vier man en mezelf de uitgelezen personen, André, Herman, Marcel, Hubert. “Doe het zelf trek u plan ”, er was natuurlijk een fabriek in steun waar alles te vinden was, informatie en de nodige materialen. Maar niet in het buitenland daar moesten we de lokale markten afschuimen naar benodigdheden. Via een account, had de project verantwoordelijke firma gelden ter beschikking, voor aankopen, lokaal aangeworven personeel en onze maandelijkse onkosten te betalen. Maand afrekeningen en budget planning werden de gelden terug aangevuld. Werken dit hield natuurlijk vernieuwing en opnieuw studeren in, niet alleen het nieuwe maar ook het bijhouden van nieuwigheden bij huidige taken, er was regelmatig wel een vernieuwing bij. Leren en blijven leren was de enige leuze, de technologieën gaan zo snel vooruit, en dit niet alleen in de elektronica wereld. De opkomst van computer toepassingen was wel de snelst groeiende op de markt. Bijkomend pleziertje heel België kunnen verkennen met de wagen, in het begin met chauffeur was uitstekend, op het einde ’92 zonder, iets minder leuk. Er waren veel collega’s die naar me opkeken, en niet begrepen hoe ik op die positie belande, zij wisten ook niet wat ik er moest voor doen. Meer dan eens heb ik technische schoolboeken gaan kopen, en avonden mee doorgebracht om op de hoogte te blijven, wat je ook doet, leren doe je altijd zelf na 65! Als je aan de kant blijft staan geraakt je nergens. Van al de verrichte arbeid weet ik niet of er iets van terug te vinden is, zo niet dan is er weer werk voor andere. Een ding heb ik aan de kinderen meegegeven, respecteer andermans gedachten, spreek over u zelf, wat een ander doet en niemand schaad, zijn dan ook niet jouw zorgen. Als je uw woord geeft moet je het houden.

18-10-2011, 22:01 geschreven door julien03828

Gezien de omstandigheden en vooruitzichten in acht genomen, heb ik mij daar bij neer gelegd. Uiteraard werd verwacht dat wij de opdrachten en taken zouden blijven uitvoeren, je kon ook zo buiten gezet worden wegens wanbeheer en zonder een cent. Met volle moed gewoon voort werken na enkele interventies van de power waren sommige van Belgacom al op de hoogte, wand nu moesten zij Powerboards kopen van een andere firma in omgeving van Luik. Op een dag werd een panne gemeld in Brugge, daar aangekomen was het om andere redenen, hoofd engineer sterkstroom zou graag hebben dat ik voor hen kwam werken, om alle interventies aan de kust op te lossen. Onze firma had alle betrokkenen ingelicht dat wij ( de firma) zouden stoppen om verdere assistentie te verlenen. Mijn vrouw was er wel voor te vinden, wij moesten wel in West Vlaanderen een woonst zoeken. Voor mij volgde de een ramp op de andere Mh J. G nu aan het hoofd van Belgacom, ik wist niet dat hij de firma had verlaten. De transfer werd een flop, Mh J.G. stelde zijn veto, de transfer werd geweigerd, reden er was personeel genoeg zij hadden examen afgelegd voor die bepaalde taken, aan hen om ze uit te voeren, en waren benoemd. Er bovenop mijn netto loon was te hoog naar hun normen, zij hadden een ander pensioen stelsel opgebouwd over de jaren, en zijn officieel ambtenaren. Met beetjes begon ik toch te verlangen naar juli ’95, brugpensioen, aftellen noch een jaar. Via de vakbond kwam ik meer en zeer belangrijk informatie aan de weet, dit laatste jaar moest ik als arbeider zoveel mogelijk uren kloppen, nu ja onder omstandig heden geen probleem. Ons brugpensioen zou 100% van 80 % netto maandloon bedragen, samengesteld met uitkering VDAB, het verschil tot 80% netto legt de firma bij tot de leeftijd van 60 jaar. Het beste komt noch volgens onze CAO zou voor de berekening van het officieel pensioen (RVP), het laatste volledig gewerkt jaar in acht genomen worden, voor arbeiders het onbegrensd loon, alleen voor bedienden bestaand er een plafond, dit voor alle jaren tot de pensioenleeftijd. Het pensioen van DOSZ, Dienst Overzeese Sociale Zekerheid, trek ik ook noch voor de jaren in het buiten land, onder de mantel van ontwikkeling hulp, Columbia en Griekenland voor iedere drie jaar aangesloten word er een vierde toegevoegd, de aansluiting en de maandelijkse bijdragen werden gedragen door de firma. En nu werken maar, wij vonden van alles uit om overuren te maken, interventies konden niet lang genoeg duren, op de weg strikt de km snelheid in acht nemen.

Mijn einde op de firma het ik ondertekend op juni 1994, en zou de firma verlaten 6 juni, 1995 op 52 jaar, en wat nu stil zitten niets voor mij. Een tegen slag met mijn C4 naar de vakbond voor registratie na mijn verlof opgenomen te hebben, zou ik noch vijf weken geen cent zien, daar er noch overuren moesten opgenomen worden, waar voor de firma de percenten had uitbetaald, een streep door mijn rekening. Het was toen wet dat overuren moesten opgenomen worden, zodoende zou er meer werkgelegenheid geboden worden. Ik kreeg te horen die waren beter opgenomen in de periode van vooropzeg. Je moet van alles op de hoogte zijn, het boekjaar voor sommige instellingen van 1-1 tot 31-12, andere van 1-7 tot 30-6 en jaar later, dienstjaren lopen met aanvang op het bedrijf. Alle wetten gelezen van de VDAB, niet werken tenzij voor uzelf. Uiteindelijk ben ik op de tennisclub van de gemeente begonnen met onderhoud van terreinen en het domein, in het club regelement staat namelijk dat iedereen als mogelijk en taak moet opnemen, zoals toogdienst wordt gedeeld over alle leden naar eigen keuzen, 2x per seizoen een weekeind, en een avond. Zo ben ik automatisch opgenomen in de groepsverzekering je weet maar nooit. Nu op 60 jaar Feb 2004 ben ik officieel op pensioen. En nu spendeer ik meer tijd op de club, af en toe moet ik inspringen man te kort, of vrouw maar daar heb ik het moeilijk mee, de commentaren op en buiten het veld, geen tekening nodig.

24-09-2011, 22:48 geschreven door julien03828

Er werden vragen geopperd om af te stappen van tekenpakket GEM. Nu mocht ik plots drie weken les gaan volgen op de VDAB i.v.m. PowerPoint en Excel, Harvard Graphic’s was toen het, je kon alle mogelijke grafieken en taarten maken, en zelfs automatisch laten bijwerken via de server met een programmatje te voegen. PowerPoint zou nu het presentatie program worden deze kon via viewer op het groot scherm getoond worden. Excel was natuurlijk de tegen hanger van H Graphic’s, iets beter i.v.m. wiskundige reeksen, je kon deze manipuleren wat niet mogelijk was in HG. Uiteindelijk kregen we drie nieuwe PC met verbinding naar een lazer kleuren printer, man toch het kon niet meer op. Nu waren we met drieën fulltime alle tekeningen aan het bewerken voor gebruik in PowerPoint. Nu waren we echte beeldverhalen aan het schrijven, voor het grote scherm. Bijkomend probleem kleuren kiezen, dat was een grotere mop. De lazer printer die tijd kon maar 16 kleuren genereren, zo daar moesten de bevoegden maar uit kiezen. PowerPoint werd meest gebruikt voor departement structuren en nomogrammen en flowcharts. H. Graphic’s was wel een ander paar mauwen, alle data i.v.m. werkuren, leveringen in de tijd voor het totaal project en of sub-activiteiten soms samen te voegen. De grafiek moest wel het reëel beeld weergeven, de wiskundige formules waren wel in het program verwerkt. Een probleem op gelost, geen discussies over de te gebruiken methoden voor het bepalen van gemiddelden. Nu werken tot s ’avonds laat, al goed ik was ook nu niet meer alleen, en er kwamen zaterdagen zondagen bij. De heren directie afgevaardigde die nu hun werk per afdeling moesten gaan presenteren in Frankrijk, waren natuurlijk benieuwd over alle punten en komma’s, en ging van bijwerken tot versie x, op het scherm en papier lay-outs, van alles en noch wat transparanten maken voor een viewer ingeval de projector zou uitvallen. Meestal werd verwacht dat maandag om 8 uur alles klaar lag. Ik was een papieren ventje geworden, dit tegen wil en dank, het bijzonderste voor het ogenblik was er was werk aan de winkel. Zoals gebruikelijk de informatie die wij verwerkte was strik geheim en zeer persoonlijk. Met zijn drieën wisten we wel dat er niet veel anders opzat, alle departementen moesten snoeien in uitgave en op personeel. De manager Mh J.T. director of installation and operations department, vertrok naar China als coördinator voor de regering opdracht i.v.m. markt onderzoek telecom. Al goed dat toen geen documenten moesten om zetten in het Chinees. Op de firma werd en licenties aangekocht van Windows & Office voor het ganse bedrijf, nu alles op punt stond, dus geen Harvard Graphic’s meer dat was te gemakkelijk voor ons, Excel !. Daar hadden we een flinke boterham aan, alles van de spreadsheet ophalen en verwerken in de bepaalde lay-outs. Het grote probleem was, de spreadsheet is niet gemaakt voor tekst verwerken, de cel breedten veranderde mee en heel de grafiek ook natuurlijk. Nu kregen we niets meer gedaan op een nacht afhankelijk van het volume. De molen bleef nu maar verder draaien, ik zelf heb een document gemaakt waar mijn naam instond met nog andere natuurlijk die de firma zou verlaten op de leeftijd van 52 jaar, brugpensioen op juni 1995. En je mag en kan niets zeggen, nadien werden we natuurlijk op het matje geroepen voor meer uitleg. Aangezien we technologische geen bijscholing hadden gekregen met zovele anderen, en de regering had beslist de telecommarkt open te stellen voor andere operatoren. Er was voor onze firma een beperkt keuze: a) wij konden via brugpensioen af vloeien, b) je kon ook in een poel opgenomen en via VDAB u plaatsen in een ander bedrijf. Optie B geen aanrader, als die firma meent dat je niet voldoet aan hun normen na bv enkele maanden, kan je niet meer op brugpensioen.

08-09-2011, 23:03 geschreven door julien03828

Te dom voor nieuwe technologieën, was de bevinding van het nieuw management, ik ga akkoord dat de afgestudeerde van nu die technologie op de schoolbanken hebben geleerd, en er mee kunnen werken. Wij kennen niet de structuren van een chip, maar wel de functies, en voor mij nu nog altijd het werkt of niet. Maar dat was niet de reden, jongeren moeten ook kansen krijgen om zich te manifesteren, en al het nieuwe op de markt te gebruiken. Tussen de regels werden alle techniekers nu gedwongen om ander werk te zoeken, binnen de firma je kon ook ontslag krijgen, om zo van firma te verhuizen zolang het niet de directe concurrentie was. Van een vriend kreeg ik en tip koop een PC en leer programmeren in DBase3. Zo nu rondrijden en als er een paar uren overblijven leren, tot in de kleine uurtjes. Ik pikte via enkele mede werkers op dat er meer aandacht zou gaan naar het visuele. Gang bare systeem gebruikte op firma was GEM, dus zo vlug mogelijk een kopij gaan zoeken. Thuis begonnen alle werkingen en procedure in beelden om te zetten, het begon op een strip verhaal te lijken. Ik had enkele uitgewerkt en via DBase3 bijlage een script toegevoegd met onderdelenlijst. Daar het ik wel enkele weken zoet mee geweest, nu even snel voorleggen aan een van de nieuwe chefs voor zijn oordeel, met een nota wat zou jij veranderen. Bingo ik had een nieuwe baan op onze bedrijfstak van de firma, installatie en onderhoud en mocht een relatie binnen de firma uitwerken. Niet meer thuis maar rechtstreeks op IBM server, via de drukkerij kon ik foto’s laten scannen, het kon plots niet op. Noch voor de vakantie in 1993 werden groepen van werknemers ontboden in het auditorium voor een examen met meer keuze antwoorden. In augustus zouden ze ons dan inlichten, wat er ons te gebeuren stond. Geruchten waren naar Frankrijk mee verhuizen, ontslagen worden of op brugpensioen. Onder omstandigheden had ik jaarlijks zo veel overuren staan, dat ik een maand verlof moest nemen om alle overuren weg te werken. Daar deze niet werden uitbetaald allen de percenten. Dit was al van in 1980 een volle maand augustus naar Nieuwpoort, mijn vrouw met de kinderen waren er al van in jullie. Wij hadden een familie leren kennen via x, de directeur van een lagere school die twee appartementen boven zijn eigendom verhuurde te Nieuwpoort, zij hadden een voorwaarde je was verplicht voor twee maanden huren, zo konden zij ook een maan in vakantie gaan naar het buiten land. Wij hebben dit gedaan voor jaren, elfduizend oude franken per maand, nu is dat heel wat anders. Als ik terug uit verlof kwam kreeg ik nare voorstellen, aangezien ik geen bediende was maar arbeider mocht ik op de hoofdfabriek geen plaats innemen van een bediende, zo ik verhuisde naar Hoboken, dit plant werkte voor Railcom, Spacelab en Belgisch leger. Alle techniekers volgde voor die geen bediende waren verhuisde, tot op heden hebben we nooit een verklaring gekregen. Na enkele maanden kregen we meer mensen voor de vloer die informatie kwamen inwinnen. De aanleiding was dat onze chef van de directie een pluim had ontvangen voor zijn verslag met illustratie, zo de andere departementen zouden moeten volgen. Een groot probleem ik kon niet goed op die bureelstoelen blijven zitten met vijf zwenkwielen en lok-up rem, en zacht landing gestel. Als er een panne was, verdween ik ook voor heel de dag de oplossing vergeet het maar, nu kwamen er nog meer overuren sommige documenten snel samenstellen en tekeningen aan passen tegen morgen vroeg zeven uur. Wat begon als een spelletje werd een volwaardige baan. Nu nog aan alle andere uitleggen hoe GEM en de IBM server werkte om alles bijeen te brengen. Nu kreeg ik een pas om na de werkuren het hoofdgebouw te betreden waar de printer hun werk moesten doen, deze te voor zien van voldoende papier om x maal te printen, zo niet moest ik kopieën maken. Zo ben ik nog een paar maal van baan verwisseld, soms leek het er op dat een firma was binnenin het bedrijf, nu kreeg ik van vele telefoons i.v.m. die papieren rommel, oproepen voor de Power interventies en assistentie voor telexoperations. En toch ben ik naar de school geweest, te dom voor nieuwe technologieën, en te oud voor herscholing.

Re vervolg.

08-09-2011, 22:59 geschreven door julien03828

04-09-2011, 11:45 geschreven door julien03828

Fijn schoon broer Mh P. D. C. bate in de jaren ‘70 een garage uit te Dendermonde, met enkele vrienden van hem starten zij een “Honda Wynn’s Racing Team” met Honda Civic’s en werden ook gesponseerd door assemblage fabriek in Aalst waar voor België, motors, auto’s en brommers de beruchte Camino. Toen zeer bekend voor zijn trip door de Sahara, met René Van Daele reporter voor GVA en deelnemer. Ze vertrokken toen van Sint Niklaas naar Athene op vier dagen en zo verder, Algeria door de woestijn naar Egypte. Ik heb nooit deel genomen aan wetstrijden, die werden gehouden in Nivelle en Zolder na enkele toeren op zolder had ik er snel genoeg van, eerst en vooral ik was te gespannen en beefde als een rietje na het uitstappen. Mijn taak was meer rondetijden opnemen en coördinatie binnen het team, en sleutelen aan de wagens, het was leerzaam en leuk in team verband. De klap op de vuurpijl was de 24h van Zolder 1978, een Honda Civic overwinning overall het wagentje was maar een 1248 cc, dat was een feest een BMW volgde op 4 ronden. Nu met al die nieuwe technieken zou het niet meer lukken. Op een dag zaten we met vijf man onder de opgekrikte wagen aan het werken, al die mini rokjes die passeerde, de meeste beentjes mochten er zijn, en was soms spannend, tot een van de mannen een brabbel taaltje starten, een soort weet ik veel, aangezien wij wel wisten wat materiaal we nodig hadden voor de herstelling, ging iemand een sleutel bv 19 ophalen, en beetje later een hameren onderdelen, tot groot ongeluk van ons en plezier van de omstaanders. Kwam er een Chinees langs van Honda Aalst en stond te luisteren, en lachte zich bijna een breuk, de coördinatie, en halen van materiaal was juist gepast, en alles gebeurde zoals het moest. Hij vroeg later aan Pieter welke taal wij gebruikte, zo dat de omstaanders niet konden raden wat onze problemen waren, wij vonden dat zeer leuk toen. Ik heb mee gespeeld zonder meer, juist een steun voor het Team. Op donderdagen was zolder circuit open voor publiek, uw voertuig moest wel conform zijn met de wetgeving, en een verzekering hebben, voor racing car’s moet je een licentie hebben van RACB. Zo werden de wagens van verschillende teams getest en afgesteld, ik maakte natuurlijk een omwegje op weg naar huis. Voor een belangrijke wetstrijd kon ik wel een eens en have dag vrij nemen. Op een terug weg van Luik en met een have dag verlof, na wat rond kijken naar het technisch vernuft van de tegenstander, stond ik oog in oog met Mh J. G. (onze firma directeur) hij kwam zijn Porsche laten afstellen, en sponseerde een Fort Crosward van Belgacom. Dat was de tweede maal dat we elkaar ontmoeten, nu op en niet gebruikelijke plaats. Op mijn wagen stond natuurlijk de firma naam, een kleine verklaring was wel aan de orde, in de loop van de namiddag tussen het aanschouwen van enkele rijders, werd ik op de hoogte gesteld dat hij officieel ’90 ipv 92 naar de firma zou komen. Niet zonder grote gevolgen, veel mensen zouden moeten afvloeien en op brugpensioen gesteld worden. En ik stelde hem al lachend gerust ik doe nu dit werk alleen, en ben zoal 24 op 24h 7 op 7 van de week bereikbaar, natuurlijk kreeg ik een wacht vergoeding voor al die uren “stand-by”. In mijn verlof neemt de engineering staf over. Nu werd het mij duidelijk dat hij op de firma werkzaam was maar nog niet officieel benoemd, verder hebben wij over wagens en technische aspecten van racing gehad, en hem voorgesteld aan ons team als een vriend van het werk, en de tegen partij. Later hebben we elkaar het beste toe gewenst en dat was het, later op enkele wedstrijden was het net als alle ander vrienden, gezellig praten niet over het werk. Tegen het jaar einde ’90 werd er een personeel feest gegeven te Brussel, alle werknemer poets diensten inbegrepen werden op bepaalde plaatsen over geheel het land opgehaald met bussen 41 in het totaal. Drank en eten waren voorzien er werden twee grote expositiehallen afgehuurde om de nieuwe CO Mh J. G. en de vernieuwde aanpak ‘Team Building’ binnen het bedrijf voor te stellen. Iedereen kan zich kandidaat stellen voor welke betrekking ook, beslissingen zouden genomen worden door een ‘Human resorts manager’. Afdankingen kondigden zich aan, een afslanking van +/- 12700 man naar 7000, brugpensioen mogelijkheden in begrepen. Een halt op alle oudere installaties types en onderhoud, nog enkele op de leveringen van de laatste 5 jaar. De twee fabrieken in Geel industrie zone zouden verdwijnen. Na deze uiteen zettingen kreeg ik plots een ander kijk op Mh J. G. natuurlijk moest hij ook maar uitvoeren wat de aandeelhouder beslisten. Het herinnerde mij aan Colombia toen onze installatie op het einde liep, waren de ontslagen onvermijdelijk, zij wisten wel dat het maar voor één jaar was. Maar zij verloren een broodwinning en ik kon niets in de plaats stellen.

06-08-2011, 22:58 geschreven door julien03828

Zo kregen we en oproep van en foorkramer en autoscooter uitbaat, de plastieken penning werden niet meer opgenomen. Ik wist niet dat de firma zo iets leverde, zo wij vertrokken op onderzoek. Het stroomnet werkt op 110v gelijkspanning om alle penning te registreren per rij beurt worden het bedrijf net een moment omgewisseld. Er waren wel wat componenten stuk, enkele schakelaars en germanium cellen te vernieuwen, na afloop konden we wachten op de middag. De school in de beurt sloot om elf uur dertig, en konden we de kinderen laten proef rijden gratis, er was geen andere mogelijkheid om alle vernieuwing te testen. Na een viertal tripjes werden we terug gefloten door de uitbater, ja hij verloor geld natuurlijk alle wagentjes zaten vol en botsen maar. Ik voelde me goed met al die vrolijke gezichtjes te aanschouwen, de ouders maar roepen dat ze naar huis moesten om te eten. Alle dagen de baan op kris kras door België. Hoeveel kilometers weet ik niet juist meer, de firma gaf ons om de twee jaar een nieuwe wagen type break van Peugeot, zo ik vermoed dat we meer dan honderd dertig duizend kilometer deden op twee jaar. Ongelukken twee, het viel best mee een maal tegen de achterzijde van een vrachtwagen met een snelheid van vijftien!  per uur. Op een ijsvlakte te Massenhove niemand kon toen stoppen en wij dus ook niet, het was er op of in de gracht. De auto snelweg was toen voor vele uren afgesloten, met noch enkele slip ongevallen. Het andere was te Gent-Brugge, een vracht wagen had een lading van ijzeren staven verloren juist voor ons op zoon twintig meter schat ik, geen uitweg naar links of rechts vanwege het drukke verkeer. De staven sprongen terug op van de rijweg en boorde als speren in de radiatoren en koetswerken, er belande een in de voorruit die drong zich vijf tal centimeter naar binnen. Nadien bekeken we alle andere wagens die tegen hogere snelheid ons voorbij raasden dat leken spelde kussentjes op wielen, de staven van ongeveer drie meter hadden zich ook in de zijflanken van de wagens geboord. Er waren geen gekwetsten maar het zicht was ongelooflijk, zes tal wagens stonden daar vol spelden. In een legerkazerne te Wommelgem ben ik eens in een communicatie toren naar boven moeten klimmen, zoiets als nu die windmolens. Niet onderschatten hoor die buis is onderaan drie a vier meter en boven nog een doormeter van één meter vijftig, en vijftig hoog. Na een paar maal uitrusten kwamen we wel boven. Als we gedaan hadden met werken opende we een luik om de omgeving te verkenen, zo een ver zicht nu zoeken waar onze wagen was, o jee dat viel niet mee, ik had plots hoogtevrees en werd duizelig. Binnen zit ze in een gesloten ruimte, al kan je naar beneden kijkt zijn er geen herkenbare hoogte verschillen vandaar geen problemen. Nu zou ik er nooit aan denken er aan te beginnen, meer dan vijftien meter recht naar beneden kijken, beginnen mijn tenen al te kriebelen. Nu kondigen de jaren negentig zich aan de firma zou worden opgekocht door Alcatel een Franse holding, CGCT onze tegenhanger kon geen internationale licentie verwerven voor het exporteren van communicatie techno. Samen onder een mantel van Alcatel zouden het kunnen dat we verhuizen, en hebben zij ook de licentie voor export. (ref. SYS12 en SYS10). Voor mij was er geen probleem het tegendeel, ik had werk genoeg en wist dat ik mijn eigen baas zou worden binnen x maanden. Assistentie gevraagd van onze PABX groep, op de olie kade van TEXACO. De power viel regelmatig uit, de netbeheerder leverde hooguit 205V, enkele aanpassingen en de zaak was af. De papieren moesten noch onderschreven worden, het hoofd van TEXACO was de persoon ons aansprak Mh G.G. hij stelde onze inzet opprijs en de snelheid van afhandeling. Wie het document tekende maakt mij echt niet uit. Hij had noch meer vragen over onze firma, ivm de diverse taken en diensten. Ik had hem ook verteld over mijn buitenlandse opdrachten, die aan mijn huidige werk positie vooraf gingen. Een klein koffie onderonsje, ik had wel het vertrek uur ingegeven, hij wees me er op. Maar ja ik vertelde hem dat er enkele rode lichten waren voor ik terug thuis was, en er kon een brede lach af. Mr G.G. zou binnen twee jaar 1992, aan het hoofd komen van Bell Alcatel, dat wist ik toen natuurlijk niet.

02-07-2011, 00:00 geschreven door julien03828

Toepassingen in de privé zijn wel interessanter dan bij Belgacom centers, al wat daar te doen staat is ons overbekend, in de privé zijn er meer uitdaging. Meermaal als we ons aanmelden op een bedrijf, krijgen we natuurlijk de hoffelijke ontvangst dame of receptioniste die na onze aanmelding direct suggereerde dat het niet dringend is, voor haar is dat vrije tijd kwijt. Toen, was er koffie. Nu moesten we natuurlijk noch de Pabx vinden sommige waren verstoken in kelders of zolderkamertjes. Dit bracht mee dat we boven op noch een rondleiding kregen door de fabriekshallen. Zoals in het bedrijf Donnay tegen de Franse grens in de beurt van Couvain gekend van tennisraketten. Ze hadden ook een afdeling sport kledij, en hier worden BH, slips, joggingpak enz gemaakt, dat mochten wij natuurlijk niets missen, en zagen alleen maar onderdelen voorbij vliegen op een band, richting naaisters. Deze laatste waren het maar aan het uitleggen en stikken, op het einde van de band werden deze even op een pop geplaatst en met stoom bewerkt, zo bleven ze in model, kuipjes in alle maten en kleuren. Samenstelling van tennisraketten gebeurde automatisch, de snaar spanning werd manueel nagekeken en bijgesteld. Wij hebben er elk een gekregen, tennis was nog niet aan mij besteed. De kinderen hebben ze gebruikt op het strand aan zee, van de rest kregen we geen aandenken.

Op een dag stond Sint Truiden, op de lijst een fruitboer. De juiste plaats naam moet ik schuldig blijven, ik weet alleen dat in de Peugeot break boven op de meet toestellen twee zakken lagen met peren en appelen een gift van de eigenaar. De man was blij dat we power terug in werking hadden gesteld, gezien we geen factuur maken ter plaatse, alleen en formulier om de werkuren en gebruikte materiaal ter waarde moest tegen tekenen. Op weg naar huis stoppen over op een parking om de benen te strekken. We hadden al opgemerkt dat er enkele wespen rond vlogen en zouden deze uit de wagen zetten. We konden de beestjes niet tellen, de zak zat vol en durfde deze ook niet aan te raken. We gingen opzoek naar een paar takken om alles er uit te halen kost wat kost. Joepie en daar was de politie, de zaak uitgelegd maar hulp verlenen was iets anders, geduld zijden ze als het wat donkerder word gaat het beter. Nu ja in de zomermaanden op het moment was het rond vijftien uur, zij rijden door, wij terug gaan zoeken naar takken. Wij spelen met de wespen, en daar komt plots hulp opdagen de brandweer opverzoek van de politie. Die trok een imkerpak aan, en met de rookspuit aan  verdween de zak met fruit uit de wagen, en ja hoor tussen de toestellen zaten er noch een hoop. De oplossing een detergent spuit om de beestjes te doden. Nu stonden we daar zonder peren en appelen en met een stinkende auto en creperende wespen. Nu was het al zeventien uur geworden, en daar waren onze vrienden terug de politie, uit beleefdheid hebben we hen bedankt, wat gedaan zonder de brandweer. Ik heb later noch fruit mee gebracht, je vind wel koopjes langs de autowegen her en der. Een ding zakken goed sluiten, en even langs de wagen zetten en na kijken. De volgende dag hebben we geprobeerd dit uit te leggen op de firma, de gemaakte overuren moesten we toch rechtvaardigen. Algemeen gelach natuurlijk, je had ze toch kunnen dood kloppen was hun mening, maar ik had wel handen te kort.

In Herentals bezochten we regelmatig en koekjes fabriek, na een poosje aanwezig te zijn in de magazijnen wend men aan alle zoet en zure reuken, chocolade en fruitjams. Bij het verlaten konden de mensen een zak kopen van ongeveer twee kilo koekjes allerhande, chacha’s en soort van centwafeltjes, lange vingers, ronde met crème tussen of chocolade en met suiker, wafeltjes met chocolade van alles. De computers controleren het gewicht de vorm, zo alle afwijkingen worden van de inpakband geworpen en verzameld aan een aparte punt, en belanden zo in zakken voor een prikje te koop ongeveer toen a twintig bfr. Voor mijn kinderen was het dan weer feest, voor papa bleef enkel over wat zij niet lusten. Te hard voor de tanden, een trucje je legt deze in de ijskast na een nachtje, op temperatuur laten komen en zijn boter zacht, ze aten met plezier deze ook op.

05-06-2011, 22:12 geschreven door julien03828

03-05-2011, 00:00 geschreven door julien03828