Lisa-Marie en ik hebben een zalige dag gehad. We zijn boodschappen gaan doen en hebben alles gekocht om een verjaardagsfeestje te houden en een taart te maken. Het was zo leuk om te zien met hoeveel ernst ze de garnituren bekeek om een keuze te maken met wat ze haar taart zou versieren. Thuis gekomen gingen we in de keuken aan de slag. Ze schepte de bloem, suiker en boter om beurt op de weegschaal en ze wist heel goed tot welk streepje het wijzertje mocht gaan. Eens alles in de bakvorm en in de oven zat, zat ze vol ongeduld te wachten tot het belletje "ping" deed, want dan was de taart klaar. Een teleurstelling was wel dat de taart nog moest afkoelen alvorens we ze konden versieren, maar dat loste ik op met haar cadeautje. Dat moest ze nog uitpakken! De taart was inderdaad vergeten. En met de nieuwe rollerblades aan haar voeten liepen, of rolden we liever, met veel gelach de living op en neer. Ik achter haar aan met mijn handen onder haar oksels en zij meer hangend dan rechtopstaand. Ze gierde van het lachen, zo leuk vond ze het. De rollerblades gingen niet meer van haar voeten. Een nieuwe dvd van Dora werd met rollerblades aan bekeken en later ook de taart versierd. Eerst de taart doormidden snijden en slagroom tussen de twee helften doen. Dan de hele taart met slagroom bekleden en versieren met aardbeien, nicnacs, paaskuikentjes en als laatste de kaarsjes. Met de roze bekertjes en Dora-servietjes werd de tafel gedekt en zongen we happy birthday en lang zal ze leven. De kaarsjes moesten wel 5 keer opnieuw worden uitgeblazen en dan pas kon de taart worden aangesneden. Ze zat daar lekker te smikkelen en ik kon alleen maar genietend naar haar kijken.
Toen uiteindelijk mijn dochter binnenstapte (veel te vroeg) was mijn living en keuken een slagveld. Overal speelgoed en de tent stond midden in de living opgezet. Het was of ik had aangevoeld wat er ging komen. Want toen ik 1 enkel vraagje stelde over het volgende bezoek van Lisa-Marie, was het hek van de dam. Allerhande zaken werden naar mijn hoofd geslingerd. Het ene verwijt naar de andere. En na een half uur pakte ze de klein op en zonder boe of ba liep ze de deur uit. Die gezellige en leuke dag eindigde in een avond met tranen. Het is onbeschrijfelijk wat er dan door je heen gaat. Hendrik kwam thuis een half uur nadat ze vertrokken waren en ik heb ook nog met twee van mijn andere dochters gepraat. En ik ben tot een schokkende conclusie gekomen. Mijn dochter voelt zich achteruit geschoven en verwaarloosd!! Ze denkt dat ze al die jaren voor mij niks betekende en ik alleen maar de voorkeur gaf aan Lisa-Marie!! Lieve deugd, als dat echt zo is, hoe moet ik dat uit haar hoofd praten? Want dat is toch helemaal niet het geval!!
Zelfs op de leeftijd van 25 jaar blijft men toch een kind van zijn moeder.....
Lisa-Marie zit hier achter me in de living, te spelen in haar tentje. Ondertussen is Dora op tv aan het babbelen. Ze verdeelt haar tijd tussen Dora en de tent. Jammer dat ik mijn fotocamera heb uitgeleend aan mijn broer, ik had zo graag stapels foto's van haar gemaakt.
Om 4u komt haar moeder haar alweer ophalen. Haar belofte dat ze om de 14 dagen het weekend bij mij mag doorbrengen is al teruggedrongen naar 1 of zelfs maar een halve dag zo nu en dan. Blijkbaar reageert Lisa-Marie na een bezoek aan mij heel er slecht en dat kan volgens haar moeder enkel maar opgelost worden met zo weinig mogelijk contact met mij. Het dringt blijkbaar niet tot haar door dat het wel eens een vorm van protest zou kunnen zijn, dat Lisa-Marie heimwee heeft naar haar oma en haar thuis. Ze had mijn advies moeten opvolgen en Lisa-Marie moeten voorbereiden op haar vertrek. Maar nee, dat was niet nodig. Ik moest er niet zoveel eitjes onder leggen. Zo'n kind is flexibel en heeft zich na 14 dagen aangepast. Ja, dag Jan... zo werkt het immers niet. Een kind is geen hondje dat je zomaar kan verplaatsen!!
Ondertussen wordt ik hier overladen met "koffie" in piepkleine tasjes. Er wordt "suiker" en "melk" bij gedaan en we klinken net of het is champagne.
God, wat hou ik van dat kind...
Straks komt Lisa-Marie, mijn oogappel. Ze is 5 jaar en het zonnetje in huis. Ik heb haar grootgebracht vanaf de geboorte tot vorig jaar oktober. Toen besliste haar moeder van de ene moment op de andere haar mee naar huis te nemen. Ik was en ben er nog altijd kapot van. Maar van de weinige keren dat mijn schattekind komt, geniet ik met volle teugen van haar. Ze is heel levendig, babbelt de oren van mijn hoofd en wil altijd maar meehelpen, vooral als ik aan het koken ben. Ze heeft dan zo haar vaste klusjes zoals de papiertjes van de bouillonblokjes halen en de aardappelen wassen. Ze kan ook al heel aardig pannenkoekenbeslag maken. Ze roert dan met alle heftigheid de klonters uit het deeg terwijl de bloem alle kanten uitvliegt. En haar pannenkoeken smaken dan ook dubbel zo lekker als ze verdrinken in kandijstroop. Als ze dan nadien met haar buikje rond in haar zitzak voor de tv naar een tekenfilm kijkt, kuis ik ondertussen het slagveld op Straks komt ze en dan gaan we morgen taart bakken, dat had ik haar de vorige keer beloofd. En ik weet heel zeker dat geen enkele bakker zo'n lekkere taart kan maken als zij.....
Ik had nooit gedacht nog eens een eigen blog te hebben. In het verre verleden ben ik ooit wel eens een dagboek begonnen maar na een paar maanden gaf ik het op omdat het al gauw uitdraaide op een opsomming van mijn dagelijkse bezigheden. Ik was toen ook maar een jaar of 11 . Nu denk ik wel iets meer op mijn blog te kunnen zetten, ben nu ook wel iets ouder dan 11 Mijn blog gaat vermoedelijk een allegaartje worden. Een beetje dagboek, hobbyboek, fotoalbum. Mijn filosofische momenten en mijn dromerijen. Mijn optimistische kant en mijn zwartkijkerij. Mijn blije en droeve momenten. Het gaat prettig zijn om alles even op papier (nou ja, papier ) weg te schrijven. En mocht er iemand zijn die zin heeft om op het gemijmer of gefoeter van mij te antwoorden, gewoon doen!! Ik hou wel van een babbel, met of zonder filosofie erin.
) weg te schrijven. En mocht er iemand zijn die zin heeft om op het gemijmer of gefoeter van mij te antwoorden, gewoon doen!! Ik hou wel van een babbel, met of zonder filosofie erin.
