HELMUT LOTTI. Proficiat voor Uw cd. "Time to Swing"
NATALIE COLE.
ARETHA FRANKLIN.
CARMEN McRAE.
ANITA BAKER.
NINA SIMONE.
TONY BENNETT.
RAY CHARLES. piano- zanger.
LOUIS ARMSTRONG. Zanger- Trompettist.
ASTRUD GILBERTO. Brasilië.
ARETHA FRANKLIN.
DIANA ROSS.
PEGGY LEE.
PAULA COLE.
JILL SCHOTT.
BARBRA STREISAND.
MELINDA DOOLITTLE.
MARJORIE BARNES.
KEN ARD.
EARTHA KITT.
CLEO LAINE.
LENA HORN.
BILLY ECKSTINE. Zanger. Trompettist.
DINA WASHINGTON.
TONY BENNETT. Jazz zanger.
MICHAEL BUBLE. Canadees Jazz zanger.
JAMIE CULLEM. Brits zanger pianist.
SOFIE Belg. zangeres.
LOUIS PRIMA.
TRIJNTJE OOSTERHUIS.
MADELAINE PEYROUX
BESSIE SMITH.
ETHEL WATERS.
MAHALIA JACKSON.
CARMEN Mc RAE.
MIRIAM MAKEBA.
PEGGY LEE. Jaz en popzangeres.
MAHALIA JACKSON.
CLEO LAINA. Jazz zangeres.
ETA JAMES. Jazz zangeres.
BLOSSOM DEARIE.
DIANA KRALL (zang- piano)
Della Reese.
Jazz Iconen
16-11-2008
orte biografie van STAN GETZ.(sax tenor )
STAN GETZ ( saxtenor )
Stan Getz, geboren als Stanley Gayetsky (Philadelphia, 2 februari1927 – Malibu, 6 juni1991) was een Amerikaanstenorsaxofonist, vooral bekend voor zijn fusion van jazz en bossa nova in de jaren '60, in samenwerking met o.a. Astrud Gilberto, João Gilberto, Jan Johansson en Charlie Byrd. Stan Getz was een van de weinige blanke jazzsaxofonisten met een negro-sound. Hij werd door het grote publiek en door zijn collega’s enorm bewonderd. Hij kon op zijn tenorsax zowel heel gevoelig spelen (mellow) als supersnel en zijn klank werd zo beroemd, dat het bekend staat als The Sound (hét geluid).
Hij werd vooral bekend met zijn uitvoering van het nummer The Girl From Ipanema, ook zijn grootste commerciële succes.
Gerald Joseph”Gerry Mulligan ( 6april 1927—20Januarie 1996 ) was een Amerikaans jazz-saxofonist, componist en arrangeur.
Hoewel Mulligan vooral bekend is als een van de toonaangevende bariton saxofonisten in de jazz geschiedenis- het afspelen van het instrument met een lichte en luchtige toon in het tijdperk van cool jazz- hij was ook een opvallende arrangeur, in samenwerking met Claude Thornhill, Miles Davis, Stan Kenton en anderen. Mulligan’s kwartet van de vroegere jaren 1950 met trompettist Chet Baker is nog steeds beschouwd al een van de belangrijkste cool jazz groepen.
Het ontstaan van de JAZZ deel 1 (wordt vervolgd verder in mijn blog )
Dit muziekgenre, dat ontstond bij de Amerikaanse negers, onderscheid zich van de gewone Europese muziek door zijn instrumentatie en zijn ongewone ritmen. Over de betekenis van het woord "JAZZ " is men het niet eens. Sommigen beweren dat het voorkomt van een Kreools woord dat betekend ' versnellen ' en anderen leiden het af van het Franse " jaser " = "kletsen ". Nog anderen houden vol dat het een afkorting is van "JASBO ", de voornaam van een negermuzikant die leefde rond 1900. Sousa dacht dat het een titel was voor een finale van een revue. Het is onmogelijk een juiste datum op te geven voor het begin van de ' jazz '. Deze muziek bestaat immers uit een mengsel van veel elementen waarvan men moeilijk de evolutie kan nagaan.
Zijn mondharmonica speelt een belangrijke rol in de filmmuziek van Midnight Cowboy (1969), Turks Fruit (1973) en van de Zweedse animatiefilm Dunderklumpen (1974). Daarnaast is zijn spel sfeerbepalend voor de leader van de politieseries Baantjer en Witse. In 1991 leverde hij een niet onaanzienlijke bijdrage aan het eerste soloalbum van Laura Fygi, Introducing.
Zijn nummer voor mondharmonica Bluesette (1962) is honderden malen gecoverd door vele muzikanten. Thielemans pleegt het daarom schertsend zijn "social-security number" te noemen.
Op 4 oktober2006 werd bekendgemaakt dat de jazzlegende oververmoeid is en daarom, op doktersbevel, de laatste 6 concerten van zijn tournee door Nederland liet annuleren. In het voorjaar van 2007 treedt hij echter weer enkele malen op.
In 2005 werd hij genomineerd voor de titel van De Grootste Belg. Hij eindigde op nr. 20 in de Vlaamse versie en op nr. 44 in de Waalse versie.
Op 8 juni 2003 werd Toots gehuldigd in Sint-Amands, met het benoemen van de Toots Thielemans Boulevard, het eerste muziekstraatje van de SIM-route (Schelde Internationale Muziekstroom). Hij werd op die dag ook ereburger van Sint-Amands. Het kunstwerk van Willy Permentier en Henri De Bruyn, en het bijhorend straatnaambord, hangen op de Dam.
Toots Thielemans is één van de bekendste inwoners van de Marollen, een volkswijk in Brussel.
Miles Davis. Geb. Alton, 26 mei 1926 - gest.Santa Monica 28 sept. 1991. was een Amerikaans jazzcomponist, trompettist, en multi- instrumentist. Hij wordt door velen beschouwd als een van de invloedrijkste, verniewendste, en origineelste muzikant van de twintigste eeuw.
Miles Davis heeft naast Louis Armstrong, Duke Ellington, en John Coltrane, een grote rol gespeeld in de geschiedenis van de Jazz. Weinig critici zouden hem het predicaat genie onthouden.
Hij speelde verschillende stijlen, waaronder bop, cooljazz, en jazzrocfusion. Miles was een spil in de ontwikkeling in de laatsgenoemde drie stijlen. Als gevolg hiervan wordt Miles ook wel de picasso of jazz genoemd.
De stijl van Miles Davis is zeer herkenbaar en origineel, en oefent tot op heden een grote invloed uit op vele jazzmuzikanten Op een groot deel van zijn opnames gebruikte Miles een harmon mute ( een type demper ) waarmee hij het typische timbre creëerde van voor de rest van zijn carrière direct geassocieerd zou blijven met Davis. Ook zijn klank en speelstijl zonder deze mute is zeer herkenbaar o.a. door de typische afbuigingen aan het begin of eind van de tonen en de ingehouden lyrische speelstijl met lange stiltes tussen de melodische frasen
BIOGRAFIE. Miles Davis werd geboren in een relatief welgestelde zwarte familie. Zijn vader Mils Henry Davis was een succesvolle tandarts in East Saint Louis. Zijn moeder was een redelijk goede pianiste, die wilde dat hij viool zou leren spelen. Maar van zijn vader kreeg hij voor zijn dertiende verjaardag een trompet, waar hij zich onmiddelijk op toelegde. De familie bezat een niet aanzienlijke ranch, waar de jonge Miles leerde paard rijden. Toen Miles 15 was, speelde hij voor publiek met bandleider EDDY RANDALL en studeerde hij onder trompettist ELWOOD BUCHANAN. Tegen de mode van die tijd in benadrukte BUCHANAN het belang van spelen zonder vibrato, en Miles Davis zou de kenmerkend heldere toon zijn hele carrière behouden.
Miles Davis werd 65 jaar. Hij overleed aan een hartaanval op 28 september 1991 en ligt begraven op WOODLAWN CEMETERY in de BROX, NEW YORK
Korte biografie van LOUIS ARMSTRONG (trompet-zanger )
LOUIS ARMSTRONG (trompet- zanger )
Zijn naam, LOUIS DANIEL ARMSTRONG Geboren New Orleans 4 augustus 1901. Overleden, New York 6 juli 1971. Hij was een Amerikaans jazztrompettist, zanger, entertainer. Zijn bijnamen waren Satchmo of Satch, werd soms ook Dippermouth genoemd.
Zijn leven
Armstrong bracht zijn armoedige jeugd door in een ruwe wijk in het centrum van New Orleans. Hij leerde de cornet bespelen in de band van het New Orleans tehuis voor Jonge, Verwaarloosde Kleurlingen, waar hij heen gezonden werd omdat hij bij een Nieuwjaarsviering een pistoolschot gelost had. Hij volgde brass band parades en luisterde wanneer hij maar kon naar oudere musici, pikte het vak op van Bunk Johnson, Buddy Petit en vooral van "King" Joe Oliver, die de rol van mentor (en bijna van vader) voor de jonge Armstrong op zich nam. Later speelde Armstrong in diezelfde brassbands op de rivierboten van New Orleans en begon voor het eerst rond te reizen toen hij bij de vooraanstaande band van Fate Marable kwam, die rondtoerde op stoomboten op de Mississippi; hij beschreef later zijn tijd bij Marable als zijn "studententijd", omdat hij hier een enorme ervaring opdeed met uitgeschreven orkestraties. Toen Joe Oliver in 1919 uit New Orleans vertrok, nam Armstrong zijn plaats in in de band van Kid Ory, destijds de meest swingende jazz-band in de stad.
In 1922 ging Armstrong mee met de grote exodus naar Chicago, waar hij door Joe Oliver uitgenodigd was om mee te doen in diens Creole Jazz Band. In het begin van de jaren '20, in een tijd waarin Chicago het centrum van het jazz-universum was, was Olivers band de beste, "hotste" en meest toonaangevende jazz-band van heel Chicago. Hun opnamen uit 1923 worden nog steeds beschouwd als schoolvoorbeelden van New Orleans jazz in ensemble stijl.
Armstrong had het naar zijn zin bij Oliver, maar zijn vrouw, Lil Hardin Armstrong, vond dat hij hoger aangeprijsd moest worden. Armstrong en Oliver gingen in 1924 vriendschappelijk uit elkaar en Armstrong vertrok naar New York om bij de Fletcher Henderson Orchestra - in die dagen de crème de la crème van zwarte bands - te gaan spelen. Daarnaast maakte hij solo-opnamen die verzorgd werden door zijn oude vriend uit New Orleans, de pianist Clarence Williams. In 1925 keerde hij terug naar Chicago en begon onder zijn eigen naam opnamen te maken met zijn beroemde Hot Five en Hot Seven Bands. Zij scoorden hits als "Potato Head Blues", "Muggles" (een referentie aan Armstrongs levenslange hobby, marihuana) en "West End Blues", de muziek waarvan hij in de daaropvolgende jaren de standaard en de toon zette. "Melancholy Blues", uitgevoerd door Armstrong en zijn Hot Seven band, was bij de muziekstukken die op de gouden plaat meegingen met de Voyager-sonde als een van de grootste mijlpalen der mensheid.
In 1929 keerde Armstrong terug naar New York, verhuisde in 1930 naar Los Angeles en toerde daarna door Europa. Hij spendeerde jaren achter elkaar aan de ene tournee na de andere tot hij in 1943 uiteindelijk permanent neerstreek in Queens in New York.
Armstrong werd bij zijn opnamen echter veel te vaak begeleid door orkesten van klassieke, stijve harken waardoor alleen zijn sublieme spel interessant was op zijn opnamen. Als live performer bleef hij echter groeien en zijn optredens in nachtclubs werden enorm populair.
Gedurende deze hele tijd kon de wereld het opbloeien aanschouwen van een jazz-genie als geen ander. Hoewel hij onderhevig was aan de wisselvalligheden van Tin Pan Alley en de van gangsters doordrenkte muziekindustrie, bleef hij zich ontwikkelen en het publiek aanspreken. Hij bleef de volgende 30 jaar rondreizen en one-night-stand optredens geven in een slopend schema van 300+ dagen per jaar. Hij trad op in meer dan 30 films.
Charlie Parker wordt geboren in Kansas City en speelt saxofoon vanaf zijn zevende. Hij is geenszins een wonderkind maar oefent als een bezetene. Zijn grote idool is Lester Young. Op zijn vijftiende gebeuren er drie vermeldenswaardige dingen: Charlie Parker besluit zich volledig aan de muziek te wijden; Charlie Parker wordt tijdens een jamsessie door Jo Jones op vernederende wijze van het podium gestuurd en Charlie Parker begint heroïne te gebruiken (een gewoonte die de rest van zijn leven zal tekenen.)
Na de afgang bij Jo Jones oefent Parker nog fanatieker dan voorheen en in de jaren die volgen maakt hij gestaag carrière in diverse bands, met name in de jump-bluesband van Jay McShann. In december 1939 bevindt Parker zich in Harlem, New York. Hier krijgt zijn eigen stijl definitief gestalte wanneer hij zijn inmiddels uitgebreide harmonische kennis toepast tijdens improvisaties op het nummer "Cherokee". Het zal tijdens de rest van zijn carrière een van zijn favoriete stukken blijven. In 1941 wordt tijdens een sessie met de band van Jay McShann de eerste commerciële opname gemaakt van een Charlie-Parkersolo: 'Hootie Blues' is vanaf dat moment de inspiratie voor menig jazz-muzikant en de status van Parker als invloedrijk vernieuwer is definitief gevestigd.
In 1942 verbreken McShann en Parker hun samenwerking. Parker speelt in diverse bands en vormt vanaf 1944 een team met een andere jazz-vernieuwer: trompettist Dizzy Gillespie. Bebop breekt hiermee definitief door als dè eigentijdse jazz-vorm.
In 1946 eindigt, tijdens een tour in Californië, de samenwerking met Dizzy die naar New York terugkeert. Parker blijft in Los Angeles en huurt de veelbelovende jonge trompettist Miles Davis in. Dan overkomt hem iets rampzaligs: drugsdealer 'Moose the Mooche' moet een gevangenisstraf uitzitten en Parker kan zodoende niet aan heroïne komen. Vlak nadat hij tijdens een opnamesessie een hartverscheurend onbehaaglijke versie van 'Loverman' heeft gespeeld, stort Parker psychisch ineen en hij wordt vervolgens ruim een half jaar lang opgenomen in Camarillo State Hospital. (Hij schrijft later een stuk met de titel 'Relaxing at Camarillo')
In januari 1947 keert Parker terug naar New York waar hij weer incidenteel met Dizzy Gillespie optreedt.
In 1949 wordt 'Birdland' geopend: een jazzclub die naar Parker vernoemd is. Bij wijze van gimmick is de ruimte versierd met talrijke in kooitjes verblijvende vogeltjes, die echter door de rokerige atmosfeer al snel het loodje leggen. In datzelfde jaar laat Parker op 'Charlie Parker with strings', begeleid door orkest, een andere kant van zijn talent horen. Hij onderneemt enkele reizen naar Europa waar inmiddels, met name in Parijs, levendige belangstelling voor zijn muziek bestaat.
Vanaf 1950 zet de aftakeling in. Hoewel hij bij tijd en wijle nog steeds briljante optredens geeft, begint het drugsgebruik steeds meer zijn tol te eisen. In 1954 onderneemt Charlie Parker twee zelfmoordpogingen. In 1955 overlijdt hij, 34 jaar oud.
Korte biografie van Cannonbal Adderly ( sax alto )
Julian Cannonball Adderley"sax alto "
Julian Edwin "Cannonball" Adderley (Tampa (Florida), 13 september1928 - Gary (Indiana), 8 augustus1975) was een Amerikaanse jazz alt-saxofonist. De bijnaam Cannonball dankte Adderley aan zijn dikke postuur en grote vraatzucht. Adderley staat ook bekend onder de bijnaam Buckshot Lafonque. Soms wordt hij in andere talen ook wel "Buckshot La Funke" of "Buckshot La Funque" genoemd.
Biografie
Cannonball was een lokale legende in Florida tot hij verhuisde naar New York in 1955. Hij voegde zich bij het Miles Davis-sextet in 1957, rond de tijd dat John Coltrane de band verliet om bij Thelonious Monk's band te gaan spelen. Adderley speelde onder meer op de Davis-opnames Milestones en Kind of Blue.
Samen met zijn broer, trompettist Nat Adderley richtte hij het Cannonball Adderley Quintet op.
The Cannonball Adderley Quintet
De constanten binnen The Cannonball Adderley Quintet waren Cannonball en zijn broer Nat. Hoewel het kwintet in zijn eerste vorm niet erg succesvol was, nam de erkenning en het succes toe nadat Cannonball de band van Miles Davis verliet en het kwintet opnieuw vormde.
De live opgenomen LP The Cannonball Adderley Quintet in San Francisco, uit 1960, wordt een best-seller. Dit album is ook een voorbeeld van het begin van de zgn. 'soul jazz' die Adderley met zijn kwintet ontwikkelde. Een stijl die, in de tijd gezien, een brug slaat tussen de bebop en de funk.
In het kwintet (dat later een sextet werd) en de andere combo's en groepen die Cannonball leidde, speelden muzikanten zoals de pianisten Bobby Timmons, Victor Feldman en Joe Zawinul (die later samen met Wayne Shorter de groep Weather Report zou oprichten), bassisten als Sam Jones, drummers als Louis Hayes en Art Blakey.
Adderley overleed aan een hartaanval in 1975. Hij werd begraven in Tallahassee in Florida.
Aan de octaafsleutel te zien, speelde hij ook op een sax van het merk " KING "
Op 10 oktober1917 kwam Thelonious Monk, ook genoemd Sphere, ter wereld in Rocky Mount in North Carolina, in de Verenigde Staten van Amerika. Zijn kinderjaren en zijn jeugd bracht hij door in New York, waar zijn familie vanaf 1923 verbleef in het zwarte kwartier van Juan Hill. Juist in deze buurt was er steeds een actieve muziekscene aanwezig. Dit feit zal er zeker toe bijgedragen hebben, dat Thelonious Monk heel zijn leven lang nabij dit muziekoord is blijven wonen.
Toen Thelonious ongeveer tien jaar oud was, kreeg zijn familie van een goede vriend een piano als geschenk, en zijn oudere zus Marion kreeg vanaf toen klavieronderricht. De kleine Thelonious keek toe hoe zijn zus regelmatig oefende en hij leerde daarbij vrij vlug noten lezen. Monk zei zelfs later dat hij piano leren spelen heeft enkel en alleen door over de schouder te kijken. Dit toekijken en observeren vond hij niet voldoende op lange termijn, zeker omdat hij gefascineerd was door dit muziekinstrument. Daarom begon hij zichzelf piano te leren. Op 11-jarige leeftijd kreeg hij voor het eerst, correcte pianolessen en volgens Monks eigen zeggen begon hij zich direct daarna in jazz te interesseren. Anders dan in vele andere families respecteerde de familie Monk de muzikale ambities van hun jongste spruit. Meer nog, Monks moeder ondersteunde hem en stond hem steeds bij.
Zijn moeder kwam nooit met het idee af, dat Monk iets anders zou moeten doen, dan muziek-maken. Als hij dan toch jazzpianist wilde worden, dan was dat voor zijn mama geen probleem.
Thelonious kwam vlug voor het publiek terecht, hij begeleidde het kerkkoor van de lokale Baptistengemeenschap, waarin ook zijn moeder zong. Hij verdiende ook zijn eerste sporen als dansmuzikant op party's. Ondertussen groeide zijn interesse nog verder in de jazz. Duke Ellington, Fats Waller, Earl Hines en nog meer in het bijzonder James P. Johnson die in zijn buurt woonde, trokken zijn aandacht. Op 17-jarige leeftijd hield hij de school voor bekeken, om een uitgebreide tour met een gospelgroep te ondernemen door de U.S.A. met een evangelische predikant en een vrouwelijke 'wondergenezer'. Naast Monk bestond de begeleidende band van deze dame, uit een trompettist, een saxofonist en een drummer. Als ze zich in een stad installeerden, vond Thelonious vlug aansluiting met de lokale jazzscene, en op het einde van zijn werkdag speelde hij 's avonds nog op diverse jamsessies.
Kansas City werd een belangrijke plaats op zijn reis, want daar maakte Monk kennis met de pianiste Mary Lou Williams, die hij met zijn pianospel duidelijk kon imponeren. Hij maakte dan nog steeds gebruik van vele standaardtechnieken, alhoewel hij vanaf toen ook zijn eigen stijl ontwikkelde en speelde. Zijn moderne harmonieën kwamen er reeds aan
Dexter Gordon (Los Angeles, 27 februari1923 - Philadelphia, 25 april1990) was een Amerikaans tenorsaxofonist. Hij wordt beschouwd als een van de eerste bebop tenorsaxofonisten. Op een uit 1948 daterende foto, genomen tijdens een optreden in The Royal Roost, staat hij afgebeeld terwijl hij een sigaret rookt. Deze foto zou later een van de iconen uit de geschiedenis van de jazz worden. Gordon was een grote man van meer dan 1m90, vandaar zijn bijnaam Long Tall Dexter. In 1986 was hij genomineerd voor een Oscar voor zijn rol in de film Round Midnight.
Gillespie verhuisde naar Philadelphia in 1935 om daar in 1937 met Teddy Hill een eerste ensemble te vormen. In het begin van de jaren veertig speelde hij reeds samen met jazz-grootheden Charlie Parker, Thelonious Monk en Kenny Clarke.
In 1945 begon hij zijn eigen kleine ensembles te leiden om de toen nieuwe bebop-muziek te spelen. Hij leidde zijn eigen Big Band van 1946 tot 1950 maakte in die periode door zijn pionierswerk in de jazzstroming waarin muziek bestond uit een fusie tussen jazz, Latijns-Amerikaanse en Afro-Amerikaanse muziek. Zijn belangrijkste project uit de jaren zestig was een groep met onder andere James Moody. Hij deed destijds ook nog een gooi naar het presidentschap maar werd niet verkozen.
Gillespie speelde vaak op een trompet waarvan de beker in een hoek van 45 graden stond; dit was een beetje zijn handelsmerk. Volgens zijn autobiografie kwam die knik in zijn trompet door een ongelukje op 6 januari 1953. Hierdoor veranderde de klank van de trompet, en dit beviel Gillespie. Ook Gillespie's speelwijze was opvallend, hij speelde met bolle wangen, hetgeen zeer ongebruikelijk is voor een trompetist.
Gillespie schreef vele jazzklassiekers zoals Manteca, A Night in Tunisia, Birk's Works en Con Alma.
In de jaren zeventig en tachtig vervulde hij vooral de rol van gevestigde waarde op de scène en was het orgelpunt van een heropleving van de bopmuziek. In 1989 kwam er nog een CD uit met live opnames van zijn eigen nummers. Gillespie speelde samen met een Big Band, de "Dizzy Gillespie and the United Nation Orchestra". De naam van dit album was : "Live at the Royal Festival Hall".
Hij vierde zijn vijfenzeventigste verjaardag nog met een seizoen optredens in New York, maar niet veel later werd kanker vastgesteld bij hem. De leidinggevende theoreticus achter de bebop-muziek, trompetvirtuoos, leraar en visionair jazzmuzikant overleed in 1993.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 2- zie het vervolg verder in mijn blog )
POPULAIRE MUZIEK.(deel 2 ) De eerste lading negerslaven bestemd voor de Amerikaanse plantages stak vanuit Afrika de Allantische Oceaan over in 1620. Deze onmenselijke handel, die evenwel voor velen voordelig was, duurde tot in het begin van de XIXe eeuw. De ongelukkige slaven werden ontrukt aan volksstammen bij wie de muziek een voorname rol speelde, zowel in het dagelijkse als in het godsdienstige leven. Hun muziek werd gekenmerkt door het overwicht van het ritme en nauwelijks merkbare overgangen tussen zang en woord, tussen instrumentale muziek en dans, evenals tussen ernst en klucht. Ook op de Amerikaanse plantages bleven muziek en dans een essentieel deel uitmaken van het leven van de negers, die zich geleidelijk ook de religieuze liederen en de hymnen van de blanken eigen maakte. De ' jazz 'heeft dus een dubbele voedingsbron: de ene "zwart", de Afrikaanse muziek, en de andere 'blank', die tot hymnen van de Metodistenkerk opklimt. Deze elementen van Europese en Afrikaanse oorsprong werden zeer nauw verbonden in de volksmuziek van de Amerikaanse neger, die zich op een uiterst karakteristieke wijze uitdrukte in de ambachtsliederen, de spirituals, de blues , en ook in spektakelspelen die door blanke zangers en komedianten, in neger verkleed, uitgevoerd werden.
Blakey is met Kenny Clarke en Max Roach de uitvinder van de bebop-drumstijl. Blakey was echter niet alleen een drummer, hij stond ook te boek als een groot bandleider.
Geschiedenis
In de jaren '40 begon Blakey als drummer van verscheidende bands ervaring op te doen in het jazzwereldje. In die jaren bekeerde hij zich tot de Islam en nam de naam Abdullah Ibn Buhaina aan. Eind jaren '40 en begin jaren '50 drumde hij onder meer bij Miles Davis, Bud Powell en Thelonious Monk. Al snel begon hij zijn eigen bands te formeren, waaruit uiteindelijk de samen met Horace Silver opgerichte band The Jazz Messengers voortkwam.
The Jazz Messengers
The Jazz Messengers (1985)
Meer dan 30 jaar lang maakte Blakey albums en trad hij op met zijn band The Jazz Messengers'. Deze band was ontstaan uit een aantal bands die Blakey samen met Horace Silver leidde. Na vijf jaar verliet Silver de band en ging Blakey alleen verder. De band kreeg toen de naam Art Blakey and the Jazz Messengers.
In 1956 nam Art Blakey met zijn Jazz Messengers een elpee op met de Nederlandse jazzzangeres Rita Reys, iets wat in Nederland alle kranten haalde. De elpee "The Cool Voice of Rita Reys" werd zowel in de VS (op het label Columbia) als in Nederland (door Philips) uitgebracht.
Blakey bleef tot op late leeftijd optreden en albums maken met zijn Jazz Messengers en overleed in 1990 in New York. Hij had zijn stempel gedrukt op de jazzmuziek en liet een indrukwekkende lijst van muzikale hoogtepunten na.
Korte biografie van LIONEL HAMPTON (Vibrafoon-slagwerk )
LIONEL HAMPTON (vibrafoon )
Lionel Hampton was de eerste bekende jazzvibrafonist en was in de jaren '30 één van de grootste pioniers binnen het jazzgenre. Hampton heeft zich in zijn carrière van ruim zes decennia niet alleen geprofileerd als een groot jazzartiest maar stond ook bekend vanwege zijn experimenten met muzikale stijlen (het bekende album Giant Steps is hier een voorbeeld van).
Hamp begon zijn loopbaan op jonge leeftijd als drummer bij de Chicago Defender Newsboys' Band. Zijn idool was Jimmy Bertrand, een drummer uit de jaren '20, die regelmatig op de xylofoon speelde. Aan de westkust van Amerika speelde Hampton onder meer met Curtis Mosby's Blue Blowers, Reb Spikes en Paul Howard's Quality Serenaders (met wie hij in 1929 zijn eerste album opnam) tot hij deel ging uitmaken van de band van Les Hite (waar Louis Armstrong ook menigmaal mee speelde). In 1930 maakte hij met die band opnames in een studio waar toevallig een vibrafoon stond opgesteld. Op verzoek van Armstrong speelde hij op dat instrument mee op de nummers Memories Of You en Shine. Hiermee werd Hampton de eerste jazzartiest die improviseerde op dit instrument.
Hierna zou het echter nog zo'n zes jaar duren voordat hij daadwerkelijk bekendheid vergaarde. Nadat hij de band van Hite had verlaten begon hij zijn eigen band in het Paradise Cafe in Los Angeles. In 1936 bracht Benny Goodman een bezoek aan dat café en raakte hij onder de indruk van het spel van Hampton. Niet veel later mocht hij opnames maken met Goodman, Teddy Wilson en Gene Krupa in het Benny Goodman Quartet. Zes weken later sloot hij zich definitief aan bij Goodman. Vanaf dat moment werd Hampton snel bekend als een getalenteerd soloïst en trad hij ook op in films met Goodman, deed hij mee aan het beroemde Carnegie Hall concert in 1938 en was hij dagelijks op de radio te horen. In 1937 startte hij met het maken van albums voor het label Victory. Bij deze sessies werd hij vergezeld door allerlei grootheden uit de jazz, wat de albums dan ook de titel All Star Sessions (1 t/m 6) opleverde. Deze befaamde opnames vonden plaats van 1937 tot 1941.
Na de jaren '50 teerde Lionel Hampton vooral op oudere successen. Zo speelde hij bij concerten altijd Hamp's Boogie Woogie (waarop hij met twee vingers heel snel op de piano speelt), Hey Ba-Ba-ReBop en Flying Home. In zijn carrière heeft hij voor bijna ieder jazzlabel albums gemaakt, waaronder ook voor zijn twee eigen platenmaatschappijen (Glad Hamp en Who's Who). Ondanks een aantal beroertes en veroudering bleef hij tot zijn laatste dagen doorgaan met muziek maken. In 2001 werd een vibrafoon van hem (waarop hij 15 jaar had gespeeld) bijgezet in het National Museum of American History. Op 31 augustus2002 overleed Lionel Hampton op 94-jarige leeftijd aan een zwaar hartinfarct.
Hij heeft ook geholpen bij de oprichting en ontwikkeling van de jaarlijkse "Kind van de Zon Jazz Festival ", dat jaarlijks gehouden werd op het Florida Southern College in Lakeland, Florida.
Krupa begon zijn muzikale carrière in Wisconsin. Daar maakte hij zijn eerste opnames in 1927 met banjonist Eddie Condon en Red McKenzie. Tevens was dit de eerste keer dat er werd opgenomen met een volledig drumstel. Tot die tijd werd er alleen gebruikt gemaakt van de snaredrum en cymbalen.
In 1929 verhuisde Krupa naar New York City, waar hij ging spelen met Red Nichols. In 1934 voegde hij zich bij de band van Benny Goodman, waardoor hij een nationale beroemdheid werd, mede door het succes van het nummer Sing Sing Sing. Bovendien maakte hij een onderdeel uit van het Benny Goodman trio, met pianist Teddy Wilson en Goodman. Later werd daar ook nog Lionel Hampton (vibrafoon) aan toegevoegd. In 1938 verliet hij Goodman om zijn eigen band te vormen. Hij werkte onder meer samen met zangeres Anita O'Day en trompettist Roy Eldridge. Ook maakte hij deel uit van de film Ball Of Fire uit 1941, waarin hij een lange versie van het nummer Drum Boogie speelde met zijn band.
In 1943 kwam hij op negatieve wijze in het nieuws, nadat hij was opgepakt voor het in het bezit hebben van marihuana. Hiervoor heeft hij korte tijd in de cel gezeten. Na zijn vrijlating breidde hij zijn band uit door het toevoegen van strijkers en saxofonistCharlie Ventura. Hierdoor bestond zijn band bij veel optredens uit bijna 40 muzikanten, wat het de grootste swingband van die tijd maakte. Vanaf 1951 speelde Krupa alleen nog maar in trio's of kwartetten (wat inhoud dat een groepje muzikanten uit - respectievelijk - drie of vier man bestaat). Ook was hij regelmatig nog te bewonderen tijdens de Jazz At The Philharmonic shows.
Eind jaren 60 ging hij met pensioen. Slechts af en toe speelde hij nog voor publiek, totdat hij in 1973 overleed aan leukemie.
Invloed
Naast de belangrijke rol die Krupa heeft gespeeld op het gebied van de jazz, is hij in het verleden ook meermalen genoemd als groot voorbeeld voor moderne rockdrummers. Zo werd hij als een invloed gezien door John Bonham van Led Zeppelin en Keith Moon van The Who.
Minstens zo belangrijk is het feit dat hij in 1927 de eerste drummer ooit was die de bass drum gebruikte bij geluidsopnames. Zijn drum methodes werden in 1938 voor het eerst op papier gezet, waarna die manier van noteren de standaard werd.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 3- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de "JAZZ " (deel 3 - DE RAGTIME. De ragtime is een gesynkopeerde negerdans zonder merkbare melodie. REX HARRIS denkt dat ze haar oorsprong dankt aan de pogingen van de negerpianisten uit New Orleans, die trachtten de speelwijze van de fanfares na te bootsen, die het aksent van een sterke tijd naar een zwakke verleggen bij het uitvoeren van marsmuziek. Het waren de melodieën van de muziekanten uit St Louis ; TOM TURPIN (Harlem Rag 1895 ), SCOTT JOPLIN (Maple Lea Rag Time, 1899 ) en nog andere, die de ragtime op het einde van vorige eeuw in gans Amerika populair maakten. Deze komponisten inspireerden zich voor deze wijsjes op de 'cakewalks' der negers, alsook op de populairste polka's, kwadrilles, menuetten, en walsen uit New Orleans, Memshis, en St Louis ; zij voegden er ritmische verwikkelingen bij, eigen aan de negermuziek en in tegenstelling met de 2/2 of 4/4 maat Terwijl de zuivere ragtime verder alleen op de piano gespeeld werd, ontwikkelde zich een nieuwe soort ragtime die het hoofdkenmerk werd van de eerste jazzorkesten. De jazz uit deze periode geeft men dikwijls eenvoudig de naam " ragtime ". Het woord "JAZZ " werd voor de eerstemaal gebruikt rond 1916 in Chicago. Rond 1910 poogde men aan deze muziek een eenvoudige melodie te geven, waarvoor de wijsjes ontleend werden aan de ' work-songs ', aan de 'spirituals' of aan ' blues '. Zo werd de vroegere ragtime-muziek nu een begeleiding van de melodie van een populair liedje. Zo ontstond een muziek uit drie "lagen" op de bas een onveranderlijk ritme, op dat van een mars gelijkend, waarbij een buiten de maat vallende sterke tijd voortdurend herhaald werd ; boven de bas een synkopische begeleiding met veranderd ritme, en bovenaan een eenvoudige, zangerige melodie.
In zijn jeugd woonde Carter in Harlem, vlakbij Bubber Miley die een van de stertrompettisten van Duke Ellington was. Carter werd geïnspireerd door Miley en kocht een trompet. Maar toen hij merkte dat hij niet zo getalenteerd was als Miley kocht hij een saxofoon.
Op zijn 15e begon hij professioneel te spelen. Zijn eerste opnames maakte hij in 1927 en het jaar daarop vormde hij zijn eerste big band. In 1930 en 1931 speelde hij met Fletcher Henderson, waarna hij weer terugkeerde bij zijn eigen band. Bovendien maakte hij arrangementen voor Henderson en Duke Ellington in die jaren en schreef hij hits als Blues In My Heart en When Lights Are Low. Aan het begin van 1930 werden hij en Johnny Hodges gezien als de belangrijkste altsaxofonisten van die tijd. Ook werd Carter een solotrompettist. Vanaf 1930 begon hij dan ook intensief met het opnemen van nummers op de trompet.
In 1935 verhuisde hij naar Europa waar hij de belangrijkste arrangeur werd voor de het dansorkest van de BBC en nam hij enkele albums op. Hij ging in 1938 terug naar Amerika en nam hij de leiding over een big band en een sextet alvorens hij in 1943 naar Los Angeles ging om nummers te schrijven voor filmproducties. Carter bleef doorgaan met schrijven en optreden tot in de jaren 90. Hij schreef onder meer nummers voor Louis Armstrong, Ray Charles, Ella Fitzgerald, Peggy Lee en Sarah Vaughan. Zijn grootste hit was Cow Cow Boogie, die hij in 1942 schreef met Don Raye en Gene DePaul voor Ella Mae Morse.
Carter overleed op 95-jarige leeftijd in Los Angeles aan de gevolgen van bronchitis.
Lester Willis Young (Woodville, Missouri, 27 augustus1909 - New York City, 15 maart1959) was een tenorsaxofonist die naast Coleman Hawkins en John Coltrane in de jazzgeschiedenis als een van de drie grootste tenorsaxofonisten staat aangeschreven. Zijn bijnaam Prez of Pres (afkorting voor president) kreeg hij van zangeres Billie Holiday. De jazz had namelijk al een King of Swing (Benny Goodman), een Duke (Ellington), en een Count (Basie). Holiday op haar beurt kreeg van hem de bijnaam Lady Day. Lester Young bespeelde zijn instrument op een heel eigen manier, licht en zweverig, in tegenstelling tot de destijds gangbare, harde stijl van Coleman Hawkins. Hij heeft vele tenorsaxofonisten beïnvloed, hoewel hij er zelf een bijzonder eigenzinnige stijl op na hield
Zijn ouders waren muzikaal: zijn vader speelde cornet in een brassband in Pittsburgh en zijn moeder was kerkorganiste. Net zoals zijn vader probeerde Earl cornet te spelen, maar stapte later over op de piano en nam les. Toen hij 17 was, ging hij spelen bij Lois Deppe & his Serenaders, die optrad in een nachtclub in Pittsburgh. Hines' eerste plaatopnamen waren met deze band: vier opnames voor Gennett Records, in 1923, waaronder een compositie van Hines' hand, 'Congaine'. Twee verschenen er op plaat. Een maand later ging het orkest opnieuw de platenstudio in voor opnamen.
Louis Armstrong
In 1925 verhuisde hij naar jazz-hoofdstad Chicago, waar toen nog Jelly Roll Morton en King Oliver actief waren. Hines speelde bij de band van Sammy Stewart en Erskine Tate en vervolgens bij het orkest van Carroll Dickerson, waarmee hij een lange toer maakte. In dit orkest maakte hij kennis met trompettist Louis Armstrong, die hij zeer bewonderde. Hines en Armstrong gingen met Dickerson's band spelen in Sunset Café en werden vrienden. De band kwam onder leiding van Amstrong, die zeer onder de indruk was van Hines' avant-garde pianospel: hij bespeelde piano op de manier van een trompet. In 1927 blies Armstrong zijn Louis Armstrong' s Hot Five nieuw leven in, dook een jaar later met deze band en Earl Hines de studio in en maakte met de pianist enkele beroemd geworden opnames die tot de belangrijkste in de geschiedenis van de jazz worden gerekend: 'Weather Bird', 'West End Blues' en bijvoorbeeld 'Tight Like This'. Over zijn muzikale samenwerking met Armstrong zou Hines later zeggen: "Als we samenspeelden, was het als een continue jam-sessie".
Datzelfde jaar nam Hines ook verschillende solo's op, waaronder 'My Monday Date' en '57 Varieties'. Toen Sunset Café sloot, ging Armstrong in Savoy Theatre spelen. Hines sloot zich aan bij Jimmy Noone's band, die werkte in Apex Club. Met Noone werden eveneens opnamen gemaakt, onder andere 'Apex Blues'.
Blakey is met Kenny Clarke en Max Roach de uitvinder van de bebop-drumstijl. Blakey was echter niet alleen een drummer, hij stond ook te boek als een groot bandleider.
Geschiedenis
In de jaren '40 begon Blakey als drummer van verscheidende bands ervaring op te doen in het jazzwereldje. In die jaren bekeerde hij zich tot de Islam en nam de naam Abdullah Ibn Buhaina aan. Eind jaren '40 en begin jaren '50 drumde hij onder meer bij Miles Davis, Bud Powell en Thelonious Monk. Al snel begon hij zijn eigen bands te formeren, waaruit uiteindelijk de samen met Horace Silver opgerichte band The Jazz Messengers voortkwam.
The Jazz Messengers
The Jazz Messengers (1985)
Meer dan 30 jaar lang maakte Blakey albums en trad hij op met zijn band The Jazz Messengers'. Deze band was ontstaan uit een aantal bands die Blakey samen met Horace Silver leidde. Na vijf jaar verliet Silver de band en ging Blakey alleen verder. De band kreeg toen de naam Art Blakey and the Jazz Messengers.
In 1956 nam Art Blakey met zijn Jazz Messengers een elpee op met de Nederlandse jazzzangeres Rita Reys, iets wat in Nederland alle kranten haalde. De elpee "The Cool Voice of Rita Reys" werd zowel in de VS (op het label Columbia) als in Nederland (door Philips) uitgebracht.
Blakey bleef tot op late leeftijd optreden en albums maken met zijn Jazz Messengers en overleed in 1990 in New York. Hij had zijn stempel gedrukt op de jazzmuziek en liet een indrukwekkende lijst van muzikale hoogtepunten na.
His composition "Christopher Columbus" was the last important hit recording of the Fletcher Henderson orchestra, recorded in 1936. Zijn compositie "Christopher Columbus" was de laatste grote hit registratie van de Fletcher Henderson orkest, opgenomen in 1936.It is one of the most popular riff tunes from the swing era and used as the final showstopper in Benny Goodman's first Carnegie Hall Jazz concert dating from 1938. Het is een van de populairste deuntjes uit de riff swing tijdperk en worden gebruikt als de laatste Showstopper Benny Goodman in de eerste Jazz concert datCarnegie Hall eert uit 1938.Berry also played for a while in the Count Basie Big band. Berry speelde ook een tijdje in de Count Basie Big band.His most impressing recording with that band is "Oh, Lady Be Good". Zijn meest indrukwekkende opname met deze band is "Oh, Lady Be Good".
"Chu Berry" is also the unofficial name of a series of saxophones produced by the CG Conn company during the 1920s. "Chu Berry" is ook de officieuze naam van een serie van saxofoons geproduceerd door de CG Conn bedrijf in de jaren 1920.Berry played a tenor model that was built during this era, though saxophone collectors often use "Chu Berry" in reference to alto , soprano , and baritone models of the same vintage. [ citation needed ] Berry speelde een tenor model dat werd gebouwd tijdens dit tijdperk, hoewel saxofoon verzamelaars vaak gebruik "Chu Berry" in verwijzing naar alt, sopraan en bariton modellen van hetzelfde wijnjaar.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 4- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de JAZZ ( deel 4- zie het vervolg verder in mijn blog). DIXIELAND. De blanke orkesten uit New Oleans poogden met meer of minder sukses de negerjazz na te bootsen. De " RAGTIME BAND " van JACK LAINE die men algemeen als " de vader van de blanke jazzmuziek " beschouwt, lanceerde de DIXYLANDSTIJL. Het eerste blank orkest, dat buiten Louisiana optrad was, " TOM BROWN AND HIS DUSTERS ", dat in 1914 in Chicago verscheen. De finantiële krisis van 1929, veroorzaakt door de korenworm, die de vrucht van de katoenplant aantaste, had een belangrijke uitwijking naar het Noorden tot het gevolg, en de muzikanten volgden de arbeiders van de plantages. Het is met deze muzikanten dat de beroemde " ORIGINAL DIXIELAND JAZZ BAND " gevormd werd. De term "DIXIELAND " wordt gewoonlijk gebruikt om JAZZ aan te duiden door blanken gespeeld in de stijl die bijna volkomen gelijk is aan van New Orleans.
Hij was een van de pioniers van de jazzmuziek en heeft met name de saxofoon een hechte plaats binnen de jazz gegeven. Vandaar zijn bijnaam 'vader van de tenorsaxofoon'. Hij begon op 5-jarige leeftijd echter op piano en wat later ook op cello. Op zijn negende verjaardag kreeg hij een, toen in de de Verenigde Staten populaire en goedkope, C-melody sax. Hoewel wat kleiner dan een tenorsax toch een groot instrument voor een kind, maar de jonge Coleman was er bezeten van.
Zijn kennis van muziek en zijn vermogen om muziek te lezen was groot en al met 12 jaar trad hij regelmatig met anderen op. Zijn grote kans kwam toen hij 16 was en hij door de toen razend populaire vaudeville-zangeres Mamie Smith voor haar showband werd gevraagd. Zijn moeder weigerde in eerste instantie om toestemming te geven, maar gaf twee jaar later toch toe. Hij speelde er zowel cello als saxofoon, waarbij hij de C-melody al snel inruilde voor de tenorsax.
Al snel speelde Hawkins ook met topmusici in New York. Hij verliet Mamie Smith in 1923 om onder meer te gaan werken met Fletcher Hendersons orkest.
Geïnspireerd door pionier Adrian Rollini bespeelde Coleman daar korte tijd ook de grote bassaxofoon en dubbelde hij ook regelmatig op klarinet en bariton. De tenor zou echter zijn grote liefde blijven. Het was in deze periode dat zijn spel tot rijpheid kwam en zijn naam voorgoed werd gevestigd. Een jaar lang maakte ook Armstrong deel uit van de Henderson-band en al bleven de twee solisten afstandelijk ten opzichte van elkaar, toch zullen ze elkaar zeker gestimuleerd hebben.
In 1934 was Hawkins aan verandering toe en vertrok naar Engeland voor een engagement met het toen beroemde orkest van Jack Hylton. Een jaar later had Hylton een tournee in Duitsland waar toen al geen zwarte Amerikanen werden toegelaten. Daarom reisde hij door naar Nederland, met regelmatige uitstapjes naar Parijs en Zwitserland. Gelukkig zijn in die periode veel platen gemaakt, onder andere met het Nederlandse orkest The Ramblers met zang van Annie de Reuver en met musici als Django Reinhardt en Stéphane Grappelli.
Net voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog keerde Hawkins in 1939 naar New York terug, waar hij op 1 oktober in Kelly's Stables Body and Soul opnam, dat hem op slag wereldfaam opleverde, ook buiten jazzkringen. Hij ging nu zijn meest vruchtbare periode in en met alle groten van de jazz maakte hij de ene opnamesessie na de andere, met name ook met jonge muzikanten die een nieuwe muziekvorm hadden bedacht: bebop.
Zijn muzikale smaak was zeer gevarieerd en hij bezat veel platen van Chopin en Schumann tot Mahler en Strauss, maar Bach was ongetwijfeld zijn grootste favoriet en diens muziek hield hij ook altijd aan jonge musici als voorbeeld voor. Hij was zelf een goed pianist en speelde ook veel klassiek op zijn Steinway vleugel. Als saxofoon koesterde hij het zwaar vergulde exemplaar dat hij persoonlijk van Maurice Selmer, directeur van de gelijknamige saxofoon'fabriek', had ontvangen.
Eind jaren veertig maakte Hawkins' stilistische voorbeeldfunctie (G. Slagmolen sprak van 'een superbe sonore swingstijl') plaats voor die van zijn vibratoloos spelende tegendeler Lester Young om na het door Miles Davis geïnstigeerde tijdperk van de 'cool'-jazz weer speurbaar te worden in het spel van Sonny Rollins en (eind jaren 60) Archie Shepp. Dit neemt niet weg, dat hij in de jaren 50 een prominente rol speelde in het reizende muzikale 'circus' van Norman Granz met zijn fameuze 'Jazz at the Philharmonic'.
Daarnaast waren er de, vaak eveneens door Granz georganiseerde, festivals zoals het meest beroemde in Newport. En in 1959 werd door hem de zoveelste versie van Body and Soul gespeeld, die voor veel kenners geldt als nog beter dan het 'origineel'. Feit is dat Hawkins (of 'Bean', zoals hij vaak werd aangeduid) ook in deze periode dingen heeft neergezet, zoals zijn prachtige solo's op het Benny Carter-album "Further Definitions" en met het orkest van Duke Ellington.
Vanaf zijn zestigste werd echter wel een gestage neergang ingezet en ging hij zichzelf verwaarlozen. Altijd al een zware drinker at hij nu nauwelijks meer en dronk alleen nog maar. Spelen deed hij nog steeds, maar zwaar leunend tegen een piano, omdat hij anders niet meer overeind bleef. In plaats van zijn altijd zeer verzorgde uiterlijk waren zijn kleren nu verkreukeld en zijn haren ongekamd, zijn ogen leeg en starend. Hij stierf op 65-jarige leeftijd.
Er is geen tweede voorbeeld van een jazzmusicus, die zonder zijn eigen stijl te verloochenen in de voorste gelederen is blijven spelen tot aan zijn dood toe, o.a. als jongeman samen met de jonge Louis Armstrong, later met de topbopper Dizzy Gillespie en in de jaren 60 met John Coltrane. Zijn absorptievermogen was te danken aan een verbluffende muzikale intelligentie.
Kenny Clarke, bijgenaamd Klook, of Klook-Mop (eigenlijke naam Kenneth Clarke Spearman), later ook Liaqat Ali Salaam geheten, kwam uit een muzikale familie. Op de middelbare school leerde hij verschillende instrumenten, waaronder piano, trombone, drums, en vibrafoon bespelen. Al in zijn tienerjaren speelde hij slagwerk in de band van Leroy Bradley. Later speelde hij onder meer samen met Roy Elridge. In 1939 begon hij samen met Dizzy Gillespie te expirimenteren met nieuwe ritmes. In een serie jamsessies, waarbij hij samenspeelde met Bud Powell, Charlie Christian, Dizzy Gillespie, Nick Fenton en Thelonious Monk, kreeg hij de bijnamen Klook en Klook-Mop vanwege de typische off-beat accenten die hij op basdrum en snarentrommel speelde. Hij zou de eerste drummer in de jazz geweest zijn die de bekkens gebruikte voor het aangeven van het ritme (in plaats van op de basdrum en snaredrum, zoals nog steeds in de huidige popmuziek het geval is).
Na zijn militaire dienst van 1943 tot 1946 nam Kenny Clarke platen op met Dizzie Gillespie en vele andere muzikanten. In 1951 was hij een van de medeoprichters van het Modern Jazz Quartet. Vanaf 1956 was hij werkzaam in Parijs. In Europa speelde Kenny Clarke samen met vele bekende Europese en Amerikaanse jazzartiesten. In 1957 speelde hij samen met Miles Davis, Barney Wilen, René Urtreger, en Pierre Michelot de soundtrack van de speelfilm Ascenseur pour l'echafaud. Vanaf 1963 tot 1972 leidde hij samen met Francy Boland de Clarke-Boland Big Band. Kenny Clarke bleef in Europa wonen en spelen tot aan zijn dood in 1985.
"KING " OLIVER . ( trompet ) Geboren als Joseph Natan Oliver Louisiana 19 december 1885 Overl. 10 april 1938 Was een orkestleider en jazz-cornet speler. Carrière
Vanuit zijn geboorteplaats Aben verhuisde Oliver al snel naar New Orleans. Daar speelde hij eerst cornet in een aantal bands en vormde dan omstreeks 1910 zijn eigen orkest samen met trombonist Kid Ory. Zelfs in een periode van rassendiscriminatie was Oliver bijzonder populair en speelde zowel in danszalen voor zwarten als voor rijke blanke gezelschappen. Oliver werd in 1919 ten onrechte gearresteerd nadat een brand was uitgebroken bij een gevecht in een danszaal. Hij besloot om te vertrekken en kwam na een verblijf in Californië in 1922 terecht in Chicago waar hij al snel naam maakte als "The jazz king". Met King Oliver and his Creole Jazz Band trad hij onder meer op in The Royal Gardens. Deze band was samengesteld uit voormalige solo-artiesten. Zijn protégé, Louis Armstrong speelde tweede cornet, Baby Dodds drums, Johnny Dodds speelde klarinet, Lil Hardin (later Armstrongs vrouw) piano, Honore Dutrey trombone, en Bill Johnson bas en banjo. In 1928 trok hij naar New York en daar keerde zijn geluk ten kwade. Hij kreeg tandvleesproblemen waardoor hij bijna niet meer kon spelen en de jazzmuziek evolueerde naar stijlen waarin Oliver zich niet meer thuisvoelde.
Financieel zat het Oliver uiteindelijk niet mee. Zijn managers bestalen hem gewoon zonder dat hij het merkte en Oliver verloor al zijn spaargeld in de Grote depressie toen zijn bank in Chicago failliet ging. Hij moest een job als conciërge aannemen in Savannah (Georgia) en eindigde zijn leven in armoede. Hij stierf op 52 jarige leeftijd in een gehuurde kamer in Montgomery Street nummer 508.
Carlos Wesley (Don) Byas(21 oktober1912 -24 augustus1972) was een African Americanjazztenor saxofonist geboren in Muskogee, in de Verenigde Staten.Although his long residence in Europe kept him out of the public eye in the United States, he is a significant influence on later players of his instrument. Hoewel zijn lange verblijf in Europa hielden hem uit de publieke belangstelling in de Verenigde Staten, is hij een belangrijke invloed op de latere spelers van zijn instrument.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 5- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de JAZZ ( deel 5-zie het vervolg verder in mijn blog ) CHICAGO. Twaalf November 1917 is een belangrijke dag in de JAZZgeschiedenis. Op bevel van de regering der Verenigde Staten en op aanvraag van de vlootautoriteiten werden op die dag al de ontspanningsgelegenheden van Storyville, een wijk van New Orleans, gesloten. De laatste avond vermaakte men zich meer dan ooit, en op het sluitingsuur trokken al de orkesten onder het spelen van treurmarsen door de stad. Zij werden door enorme volkmassa's gevolgd. De Jazz had geen vaderland meer. Het negerkwartier van Chicago-- DE BLACK BELT-- ligt in het Zuiden van de stad. Rond 1920 was Black Belt voor Chicago wat Storyville voor New Orleans geweest was. Sinds 1910 hadden de pianisten "JELLY ROLL ", MORTON en TONNY JACKSON er om de gunst van het publiek gestreden en vier of vijf jaar later werd de Black Belt overrompeld door de orkesten van New Orleans.
Johnny Hodges speelde piano en drums, maar stapte over op de sopraansaxofoon toen hij veertien was. Kort daarop werd zijn instrument de altsaxofoon. Hij werd geïnspireerd door Sidney Bechet, van wie hij ook lessen kreeg. Verder was hij vooral autodidact. Hodges speelde met onder meer Lloyd Scott, Chick Webb en Willie "the Lion" Smith, maar zijn carrière begon pas echt in 1928, toen hij saxofonist werd in het orkest van Ellington. Hier zou hij uitgroeien tot de belangrijkste saxofonist, die een belangrijk deel van het geluid van de band bepaalde. Ellington schreef verschillende composities met het oog op het geluid van Hodges: "Confab with Rab" en "Jeep's Blues" (Rabbit en Jeep waren bijnamen van Hodges) en bijvoorbeeld "Hodge Podge". Andere songs waarin Hodges prominent optrad waren onder meer "Prelude to a Kiss", "I Got It Bad (And That Ain't Good)", "Blood Count", "Passion Flower" en "Lotus Blossom". Hodges werd de leider van Ellington's saxofoonsectie.
In de jaren dertig en veertig was hij een van de belangrijkste saxofonisten in de jazz-alleen Benny Carter kwam in de buurt. Hij had een warme, volle toon en was als improvisator vindingrijk en elegant. Hij kon swingen en was een meester in de blues. Als hij een ballad speelde, met zijn herkenbare zuivere, fluwelen toon, was hij misschien wel op zijn best. Veel saxofonisten bewonderden hem, van Ben Webster tot John Coltrane. Bandleider Benny Goodman, met wie Hodges in 1938 optrad in het legendarische Carnegie Hall-concert, noemde hem "de grootste speler op altsax die ik ooit heb gehoord". Saxofonist Charlie Parker zei over hem: "Hij is de Lily Pons van zijn instrument". Zijn stijl werd dan ook vaak geïmiteerd.
Johnny Hodges speelde tientallen jaren bij Ellington, hoewel hij niet altijd tevreden was, met name over zijn salaris. Soms, als hij weer eens een prachtige solo had afgeleverd, maakte hij met zijn duim en wijsvinger het geldgebaar naar Ellington. In de jaren dertig had hij de gelegenheid af en toe met sidemen van Ellington opnamen te maken. In 1951 besloot hij een eigen band te beginnen, waarmee hij een hit had met "Castle Rock" (de solo werd geblazen door tenorsaxofoonspelerAl Sears). De groep van Hodges stopte ermee in 1955 en Hodges keerde terug naar het oude nest, waar hij tot zijn dood zou spelen. Af en toe maakte hij een plaat buiten Ellington's band. Zo nam hij in de jaren zestig enkele albums op met organist Wild Bill Davis. Zijn laatste optreden was in 'Imperial Room' in Toronto, een week voor zijn overlijden. Johnny Hodges stierf aan een hartaanval.
Bud Powell (New York City, 27 september1924 – aldaar, 31 juli1966) wordt algemeen gezien als een van de beste en meest invloedrijke pianisten in de geschiedenis van de jazz. Hij speelde een sleutelrol in de ontwikkeling van de bebop. Zijn virtuositeit als pianist leverde hem de bijnaam Charlie Parker van de piano op.
Powells vader was eveneens pianist, en Bud leerde bij Thelonious Monk, die zijn compositie "In Walked Bud" aan Powell opdroeg. Powells eerste opnamen werden gemaakt met de Cootie Williams Band in 1944, toen hij 20 jaar oud was, en zijn laatste opnamen stammen uit 1964 op Birdland na zijn terugkeer naar de VS na enkele jaren in Europa.
Tijdens zijn leven leed Powell aan verschillende geestesziekten, die kunnen zijn ontstaan bij een mishandeling door de politie in zijn jeugd. Hij werd herhaaldelijk opgenomen in psychiatrische inrichtingen waar hij werd behandeld met elektroshock-therapie.
Over het algemeen worden zijn opnames voor Blue Note, van 1949 tot 1958, als zijn beste beschouwd, hoewel ook twee sessies voor Roost (in 1947 en 1953) en de eerste opnames voor Verve van 1949-51 klassiek zijn.
Korte biografie van HAL SINGER ( tenor séax- klarinet )
HAL SINGER ( sax tenor - klarinet )
HAL SINGER Geboren in Tulsa, Oklahoma, Singer studeerde viool als een kind, maar als tiener schakelde hij over op klarinet en tenorsax, dat waren zijn keuze instrumenten. Vanaf de late jaren 1930 begon hij te spelen in lokale bands, waaronder die van Ernie Velden, vóór de toetreding bij Jay McShann 's orkest in 1943 en verhuisde hij vervolgens naar New York.Na het werken in diverse andere bands, trad hij toe tot Oran 'Hot Lips' Page' s band in 1947, en ook begon ook als een sessie muzikant met King Records.
Begin 1948 verliet hij Page, vormde zijn eigen kleine groep, en sloot hij een kontrakt af bij Mercury Records waarbij hij zijn eerste single opnam .
In het begin en midden jaren 1950 nam hij op bij Mercury, toerde met R & B artiesten zoals The Orioles en Charles Brown, en in toenemende mate werkte hij als sessie muzikant.In 1958 was hij ook begonnen met het opnemen met Prestige Records als een jazz solist, en speelde hij in de Metropole Club in New York met vooraanstaande jazzmusici zoals Roy Eldridge en Coleman Hawkins.
In 1965, tourde hij rond in Europa met Earl "Fatha" Hines band, Singer verbleef in Frankrijk en vestigde zich nabij Parijs.Hij bleef er voor het opnames, en tourde ook uitgebreid door Europa en Afrika, met het spelen met diverse bands, waaronder Charlie Watts' en het Duke Ellington Orchestra. Zijn album in 1969, Parijs Soul Food, met hemzelf op sax en zang; Robin Hemingway, zang, arrangementen en productie van het album, en Manu Dibango, saxofoon, orgel & regelingen won een Franse Record Academy Award voor de beste internationale lp in 1969.Singer is ook op de 1981 live opname Rocket 88 met het Verenigd Koninkrijk op basis van boogie-woogie band Rocket 88.
Hij verscheen als een acteur in de bekroonde 1990 speelfilm Taxi Blues, en in 1992 werd hij bekroond met de prestigieuze titel van "Chevalier des Arts" door de Franse regering.
Webster, geboren in de Amerikaanse staat Missouri, wordt gezien als één van de drie meest belangrijke swing tenoren (naar zijn instrument, de tenor sax) met Coleman Hawkins (Webster's belangrijkste invloed) en Lester Young. Hij stond bekend om zijn harde, geraspte en brutale uithalen, terwijl hij in ballads ook warm en sentimenteel kon spelen. Webster leerde piano en viool spelen op jonge leeftijd, voordat hij met de saxofoon om leerde gaan. Toen Bud Johnson hem eenmaal de technieken van het saxofoon spelen leerde was hij verkocht en voegde hij zich bij de Young Family Band (toen nog met Lester Young). In de jaren 30 van de vorige eeuw spendeerde hij de nodige tijd met verschillende orkesten, waaronder die van Andy Kirk, Fletcher Henderson, Benny Carter, Willie Bryant, Cab Calloway en de band van Teddy Wilson.
In 1940 werd Ben Webster de eerste tenor solist in het orkest van Duke Ellington. In de daaropvolgende drie jaar speelde hij op vele beroemde albums, waaronder Cotton Tail en All Too Soon. Na drie productieve jaren met Duke Ellington verliet hij in een boze bui de band in 1943 en knipte hij een pak van Ellington aan stukken. Hierna speelde hij in New York City, als bandleider en lid. Hieruit vloeide onder meer korte samenwerkingen met Raymond Scot, John Kirby en Sid Catlett voort.
Met Art Tatum nam hij ook nog een klassieke set op, maar in 1964 besloot hij te gaan toeren met Amerikaanse jazz-muzikanten in Kopenhagen. In zijn laatste decennium woonde hij afwisselend in Kopenhagen en Amsterdam. Documentairefilmer Johan van der Keuken legde zijn verblijf te onzent vast in Big Ben: Ben Webster in Europe. Ondanks het feit dat hij bekend stond als een moeilijk persoon speelde hij met de grootste muzikanten die de jazz gekend heeft. Bovendien was zijn speelstijl een invloed voor latere beroemdheden als Archie Shepp, Lew Tabackin, Scott Hamilton, David Murray en Bennie Wallace.
Theodore Walter (Sonny) Rollins (7 september1930, New York City) is een Amerikaans jazzmuzikant en tenorsaxofonist. Sonny Rollins heeft al een lange productieve carrière in de jazz. Hij begon op zijn elfde, en speelde al voor zijn 20e samen met Thelonious Monk. Tegenwoordig toert hij nog en neemt hij nog albums op. Leeftijdgenoten en muzikanten waarmee hij opnam heeft hij overleefd: John Coltrane, Miles Davis en Art Blakey.
Op 22 juni 1956 nam hij Saxophone Colossus op, één van zijn hoogst gewaardeerde albums. Op het album ook Tommy Flanagan (piano), de Jazz Messengers (Art Blakey)-bassist Doug Watkins en drummer Max Roach. Het was pas zijn derde album als bandleider, maar toch nam hij al zijn meest bekende nummer op: "St Thomas", een calypso afgeleid van een liedje dat zijn moeder zong in zijn jeugd: 'het was een traditional'. In de jaren '50 was Rollins een leidende kracht in wat later bekend werd als hard bop. In 1957 begon hij ook met het gebruik van bas en drums als begeleiding van zijn solo's, bijvoorbeeld op de twee vroege opnames 'Way Out West' (Contemporary, 1957) en 'A Night at the Village Vanguard' (Blue Note, 1957).
Albums
In 1959, toen hij gefrustreerd raakte met zijn - volgens hemzelf - muzikale beperkingen, nam hij een tweede (en beroemd geworden) verlof van de muziek. Om een zwangere buurvrouw niet lastig te vallen, ging hij oefenen op de Williamsburg Bridge. Zijn 'comeback'/album heette dan ook The Bridge.
Ook in de jaren '60 bleef Sonny een van de avontuurlijkere muzikanten. Elk album verschilde hemelsbreed van de voorgaande. Hij deed latin/rtmes op 'What's New', haalde de avant-garde in met 'Our Man in Jazz', en herontdekte de normen op 'Now's the Time'. Hij speelde ook de soundtrack van 'Alfie'.
Wederom gefrustreerd nam hij zijn derde, en voorlopig laatste, verlof. Hij besteedde zijn tijd aan yoga, meditatie en Oosterse filosofieën. In 1972 raakte hij in contact met RandB, pop, en funk/ritmes. Hij had nu ook elektrisch versterkte gitaar en bas in zijn band. In deze periode speelde hij zijn solo's zonder begeleiding. In 1985 kwam zijn album 'Solo Album' uit.
Zijn grootste bekendheid behaalde hij met uitvoeringen op de album Tattoo You van de Rolling Stones uit 1981. Hij speelt op de nummers 'Slave', 'Waiting on a Friend' (de solo) en mogelijk 'Neighbours'.
Op 11 september 2001 was Sonny Rollins vlakbij het World Trade Center toen de torens instortten. Vlak daarna nam hij het live/album "Without a Song: The 9/11 Concert" op.
John Coltrane ( Hamlet Carolina 23 september 1926-- New York 17 juli 1967 ) Hij was een JAZZSAXOFONIST.
John William Coltrane, bijnaam Trane, wiens vader kleermaker en halftijds muzikant was, studeerde eerst klarinet en altsaxofoon. In 1943 verhuisde hij naar Philadelphia om verder te studeren aan de Ornstein School of Music en de Granoff Studios. John Coltrane speelde bij de zeemacht in 1946 nog altsaxofoon, maar koos vanaf 1947 voor de tenor. In zijn beginperiode, vlak na de Tweede Wereldoorlog, speelde hij o.a. in de bands van Eddie "Cleanhead" Vinson, Dizzy Gillespie en Johnny Hodges. Coltranes eerste opgenomen solo is te beluisteren op Dizzy Gillespies "We love to boogie" (1951). Halverwege de jaren 50 volgde hij Sonny Rollins op als tenorist in het Miles Davis kwintet, dat later met altist Cannonball Adderley tot sextet werd uitgebreid. De ritmesectie van deze groep bestond in de tijd dat de beroemde plaat 'Kind of Blue' werd opgenomen uit pianist Wynton Kelly, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. Miles Davis zag zich in 1957 echter genoodzaakt om Coltrane te ontslaan wegens problemen met alcohol en drugsgebruik. In deze periode (eind jaren vijftig) ontwikkelde Coltrane een zeer snelle speelstijl, die Sheets of Sound wordt genoemd. Ook begon hij met het verkennen van de uithoeken van het harmonisch materiaal in de jazz: de LP Giant Steps (1959) is hier het bekendste voorbeeld van. Coltrane speelde samen met diverse jazz-grootheden van zijn tijd, van Duke Ellington tot Miles Davis. Hij oefende gemiddeld 8 uur per dag. In 10 jaar tijd evolueerde hij van zeer getalenteerd bebop-saxofonist tot het boegbeeld van de Amerikaanse avant-garde jazz. Hij heeft een groot aantal opnames op zijn naam staan. In 1992 kreeg Coltrane postuum een Grammy Lifetime Achievement Award.
In 1960 formeerde hij zijn eigen kwartet met McCoy Tyner (piano), Jimmy Garrison (bas) en Elvin Jones (drums). In deze bezetting speelde Coltrane naast tenorsax ook sopraansax. Bekende plaatopnames uit die periode: My Favorite Things, Ole, Africa Brass, Impressions, en A Love Supreme.
In 1966 verlieten McCoy Tyner en Elvin Jones de groep. Zijn vrouw Alice Coltrane (piano) en Rashied Ali (drums) namen hun plaats in. Het kwartet werd uitgebreid met Pharoah Sanders op tenorsax. In deze samenstelling maakte de groep experimentele muziek met een sterk religieuze inslag.
Invloed
John Coltrane heeft grote invloed gehad op hele generaties tenorsaxofonisten en andere jazz-musici. Solo's van Coltrane tijdens live concerten konden zeer lang duren. Het record schijnt te staan op 2 uur en 56 minuten. Zijn speelstijl kan omschreven worden als intens en emotioneel. Coltrane stierf aan leverkanker op 40-jarige leeftijd. Een van zijn drie zoons, Ravi, heeft zich eveneens tot een getalenteerd jazzsaxofonist ontwikkeld.
De legendarische trombonist Slide Hampton (1932) presenteert het werk van Antonio Carlos Jobim, oftewel “de Gershwin van Brazilië”. Hampton speelde met zo’n beetje iedere jazzcoryfee: Lionel Hampton, Maynard Ferguson, Woody Herman, Freddie Hubbard, Booker Little, enz., maar ook zijn samenwerking met Dizzy Gillespie (1917-1993) –wiens all star band al tien jaar door Slide wordt aangevoerd – is memorabel. Net als Dizzy is Slide een belangrijk mentor van jong talent. Danilo Perez, David Sanchez en Roy Hargrove hebben voor een deel hun “chops” geleerd bij deze sympathieke éminence grise, die zich nu in Braziliaanse sferen begeeft.
Ikzelf, heb de eer en het genoegen gehad samen met enkele muzikanten uit de RENE BECKERS BIG-BAND een jazzcursus met trombonist SLIDE HAMPTON en saxofonist GEORGE COLEMAN gevolgd te hebben, en later een paar onvergetelijke concerten met deze twee uitzonderlijke muzikanten gespeeld te hebben
Geboren 08.03.1935 in Memphis Tennessee. Is een Amerikaans hardbob saxofonist, bandleider, componist, vooral bekend met zijn werk met MILES DAVIS en HERBIE HANCOCK in de jaren 60
Coleman leerde de saxalto bespelen in zijn tienerjaren, geïnspireerd ( net als vele jazzzmusici van zijn generatie ) door CHARLY PARKER. Tot zijn klasgenoten behoorden HAROLD MABERN, BOOKER LITTLE, FRANF STROZIER, HANK CRAWFORD, en CHARLES LlOYD. Hij werkte met RAY CHARLES, BB KING, in de jaren 1953 1955, en stapte over van saxalto, naar de saxtenor. In 1956 verhuisde COLEMAN naar CHICAGO samen met BOOKER LITTLE, waar hij samenwerkte met GENE AMONS en JOHNNY GRIFFIN. Coleman met Jimmy Smith namen HOUSEPARTY (1957 ) op, met CURTIS FULLER, EDDIE Mc FADDEN,, KENNY BUREL, en DONALD BAILY. Na het verhuizen naar NEW YORK samen met MAX ROACH ging hij meteen spelen met SLIDE HAMPTON (1959-1962.),samen met RON CARTER, JIMMY COB,en WILD BILL DAVIS ( 1962 ), voordat hij zich aansloot bij MILES DAVIS
Zijn meest beroemde opnames met MILES DAVIS ( en ritme sectie van HERBIE HANGCOCK ( piano), RON CARTER (bass ), en TONY WILLIAMS (drums ) zijn "SEVEN STEPS TO HEAVEN ( 1963 ), een zeldzame "HOME TOWN " (1963 ), "COTE BLEUS" (1963 ), "MY FUNNY VALENTINE " e.vele andere.
Alleen degene die luisteren naar Coleman's geluidsdragers vind hem een lyrische speler van zeldzame kwaliteit. Hij verscheen ook in de film " FREEJACK ", de in 1992 science-fiction met Emilio Estevez, Mick Jagger, en Anthony Hopkins; en in 1996 " PREACHER WIFE " met Denzel Washington en Whitney Houston.
Korte biografie van RED HOLLOWAY ( sax alt - tenor )
RED HOLLOWAY ( altsax - tenor )
Red Hollowat ( James W Halloway), geboren in Helena op 31 mei 1927, is een bekend blues-en jazz-saxofonist
Hij begon te spelen op banjo en harmonica, om over te schakelen op tenorsax, hij was toen 12 jaar oud. Hij studeerde af aan DuSable High School, waar hij heeft gespeels bij de school big band met JONHNNY GRIFFIN en Eugene WRICHT. Hij studeerde aan het Conservatorium van Chicago. Hij trad in het leger toen hij negentien was, werd kapelmeester van de vijfde US Army Band. Na het afronden van zijn legerdienst, keerde hij terug naar Chicago, en speelde hij met Yusef Lateef, en Dexter Gordon. In 1948 trad hij toe bij blues zanger Roosevelt Sykes, en later speelde hij met andere blues muzikanten zoals met, Willie Dixon, Junior Parker, Lloyd Price, en John Mavall.
Tijdens de Fifties is Halloway blijven spelen in het Chicago gebied met Billie Holiday, Muddie Waters, Shuc Berry, Ben webster, Jimmie Rushing, Arthur Prysock,, Dakota Staton,, Eddy Vinson, Wardell Gray, Sonny Rollins, Red Roney, Lester Young, Joe Williams, Redd Fox, BB King, Bobby Bland en Areta Franklin.Gedurende deze periode toerde hij ook met Sonny Stitt, Memphis Slim, en Lionel Hampton. Van 1963 tot 1966 was hij organist in " Brother " Jack Mc Duff's band, Met de jonge gitarist George Benson. Van 1977 tot 1952 , werkte Holoway samen met Sonny Stitt, namen samen twee albums op
Ontstaan van de JAZZ ( deel 6- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de JAZZ ( deel 6- zie vervolg verder in mijn blog )
DE " KLEURLINGEN " JAZZ van CHICAGO. "King " Oliver , die in 1918 in Chicago aankwam, werd geëngageerd om in twee cafe's te spelen (de Roal Gardens en Dreamland ). Toen hij later zijn persoonlijk orkest vormde kwamen de muzikanten uit gans de Verenigde Staten hem in massa beluisteren. Hij maakte ophef toen hij in 1922 de toen 22-jarige Louis Armstrong als tweede trompettist in zijn orkest opnam. In 1923 werd het New Orleans repertorium van Oliver en zijn "CREOLE JAZZ BAND " geënregistreerd en deze fonoplaten worden als voorbeelden beschouwd door al wie jazz studeert. Men maakte ook opnamen van uitvoeringen van LADNIER, DODS, en NOONE ; ook deze platen vormen stukken die onmisbaar zijn in een verzameling. Nadat ARMSTRONG Oliver verlaten had, keerde hij terug naar New York en vormde er zijn eigen ensembles "HOT FIVE " en " HOT SEVEN " die, na Oliver, de tweede plaats in de geschiedenis van Chicago-jazz innemen DE " BLANKE " JAZZ VAN CHICAGO. Een groot aantal blanke muzikanten, die---- het was in Chicago---- voor de eerste maal jazzmuziek hoorden als " levende " muziek, vatten het plan op deze na te bootsen en zij schiepen de zoganaamde "Chicago " stijl van de jazz, in tegenstelling met de stijl van de negermuzikanten, die bijna allen uit New Orleans afkomstig waren. Het blanke jazzorkest dat als pionier van de nieuwe stijl doorgaat, was het "New Orleans Rhythm Kings ". Daarin speelden PAUL MARES trompet )-- LEON RAPPOLO ( klarinet )--- en GEORGE BRUNIES ( trombone ) Een blanke muzikant die zich bijzonder onderscheide in de loop van deze periodee was de talentvolle trompettist " BIX "BEIDERBECKE, een opvallend figuur uit het beroemde blank orkest " THE WOLVERINES ". Dit orkest, dat volledig toevallig ontstond, voerde de saxofoon in de jazz-muziek in. De leerlingen van de Austin High School waren zodanig op jazzmuziek verzot dat ze een orkest oprichten. Hun muzikale studies bestonden hoofdzakelijk in het beluisteren van het ensemble "KING " OlIVER. Enkele leden van het orkest van de Austin High School werden beroemde jazz-spelers o.m... JIMMYMcPARTLAND (trompet)--DICK McPARTLAND ( gitaar )---BUD FREEMAN ( saxofoon )--- en FRANK TESCHEMAKE ( klarinet en saxofoon ). Andere beroemse blanke muzikanten uit de Chicago-periode zijn.... EDDIE CONDON ( banjo ) BENNY GOODMAN ( klarinet ) MEZZ MEZZROW (klarinet ) JOE SULLIVAN ( piano ) JESS STACY ( piano ) MUGGSY SPANIER (trompet ) GENE KRUPA ( slagwerk )
B.B. King ( Mississippi 16 september 1925 ) is een bekende Amerikaanse blues gitarist. Op 15 december 2006 ontving B.B. KING de hoogste burgelijke onderscheiding, de MEDAL OF FREEDOM. Biografie
King werd geboren op een plantage en spendeerde een groot deel van zijn jeugd samen met zijn moeder en grootmoeder werkend als een sharecropper. Hij zegt dat hij, voor hij van zijn andere talenten weet had, 35 cent voor elke 45 kg katoen betaald kreeg. Reeds vroeg raakte King in de ban van zwarte muzikanten als T-Bone Walker en Lonnie Johnson, en jazzartiesten zoals Charlie Christian en Django Reinhardt. Snel ontwikkelde King zijn eigen muzikale vaardigheden in de kerk bij het zingen van gospel.
In 1943 verhuisde B.B. King naar Indianola, Mississippi. Drie jaar later verhuisde hij weer naar Memphis, Tennessee, waar hij zijn gitaartechnieken verfijnde, met de hulp van zijn neef, country bluesgitaristBukka White.
Uiteindelijk begon King zijn muziek live op het radiostation van Memphis WDIA te brengen, een station dat juist een draai had gemaakt door enkel zwarte muziek te spelen, iets wat zeer opmerkelijk was toen. On air begon King de naam The Pepticon Boy te gebruiken, wat later Beale Street Blues Boy werd. Die naam werd afgekort tot gewoonweg Blues Boy, wat uiteindelijk B.B. werd.
In 1949 begon King songs op te nemen onder contract met RPM Records. Veel van zijn vroege opnames werden geproduceerd door Sam Phillips, die later het legendarische Sun Records zou stichten.
In de jaren 1950 werd B.B. een van de belangrijkste namen in R&B muziek, met een imposante lijst van hits zoals "You Know I Love You", "Woke Up This Morning", "Please Love Me", "When My Heart Beats Like a Hammer", "Whole Lotta' Love", "You Upset Me Baby", "Every Day I Have The Blues", "Sneakin' Around", "Ten Long Years", "Bad Luck", "Sweet Little Angel", "On My Word of Honor" en "Please Accept My Love". In 1962 begon King bij ABC-Paramount Records.
In November1964 nam B.B. King het legendarische album Live at the Regal op in het Regal Theater te Chicago.
King vond zijn eerste succes buiten de bluesmarkt in 1969 met zijn remake van Roy Hawkins' melodie, "The Thrill Is Gone", dat een hit werd in zowel de pop- als de R&B-hitlijsten, een zeldzame gebeurtenis, zeker in die tijden. Kings succes bleef duren in de jaren 1970 met liedjes als "To Know You Is to Love You" en "I Like to Live the Love". Van 1951 tot 1985 verscheen King maar liefst 74 keer in de Billboards-R&B-charts.
De jaren 1980, 1990 en 2000 leverden niet zoveel platen op, maar King bleef wel zeer actief in televisieshows, films, en treedt zo'n 300 keer per jaar op. In 1988 bereikte hij een nieuwe generatie fans via de single "When Love Comes To Town", opgenomen samen met de Ierse band U2. In 2000 duetteerde King met gitarist Eric Clapton om Riding With The King op te nemen.
In 2004 werd aan King een eredoctoraat overhandigd van de Universiteit van Mississippi. Tevens had hij ook zijn uitgebreide bluescollectie geschonken aan het 'Ole Miss Center for Southern Studies'.
Met zijn 82 jaar heeft King een zeer vol en zeer actief leven geleid. Hij bezit een vliegbrevet, is bekend als gokker, vegetariër, niet-drinker en niet-roker. Als diabeticus sinds meer dan tien jaar, is King een van de spreekbuizen van de strijd tegen diabetes.
Johnny Griffin (Chicago, Illinois, 24 april1928 - Availles-Limouzine, 25 juli2008) debuteerde als tenorsaxofonist begin jaren ’40 in Lionel Hampton’s Jazzorchestra. Na achtereenvolgens o.a. te hebben gespeeld bij Art Blakey’s Jazzmessengers, the Thelonious Monk Sextet, Clark Terry en the Nat Adderley Quintet brak hij in 1956 door als solist, met de Blue Note lp “Introducing Johnny Griffin”. Nog geen jaar later maakte hij voor hetzelfde label samen met John Coltrane de plaat “A Blowing Session”. Spoedig daarna emigreerde hij naar Europa en was al snel een van de meest gevraagde Amerikaanse jazzmusici op beroemde jazzpodia als Londens Ronnie Scott’s Jazzclub. Zowel in Europa als in de VS vierde hij ook in de decennia daarna grote successen, en werkte hij met jazzgiganten van beide continenten, zoals Quincy Jones, Rita Reys, Slide Hampton, Stan Getz en Toots Thielemans. In 2008 vierde hij zijn tachtigste verjaardag, en verscheen zijn officiële biografie “Little Giant: The Story of Johnny Griffin” (Northway, 2008). Niet lang daarna overleed hij in zijn huis in Availles-Limouzine, waar hij de afgelopen 24 jaar gewoond had
Na een korte periode in het leger komt in 1956 zijn eerste plaat uit: "New Jazz Conceptions", met Teddy Kotick op contrabas en Paul Motian op drums. Pas twee jaar later verschijnt er een nieuwe plaat, "Everybody Digs Bill Evans", deze keer met bassist Sam Jones en drummer Philly Joe Jones. In hetzelfde jaar wordt hij gevraagd door Miles Davis om zich bij diens sextet te vervoegen. De groep bestaat uit Miles, John Coltrane, Cannonball Adderley, Bill, Paul Chambers, en Jimmy Cobb. Evans blijft maar één jaar bij de groep en is al opgestapt om een eigen trio te beginnen, als Miles hem in maart 1959 vraagt voor de beroemde plaat "Kind Of Blue". Voor een groot stuk bepaalt Bill Evans de kleur en het concept van deze plaat, getuige het door hem (en niet door Miles Davis) gecomponeerde "Blue In Green". "Blue In Green" is al eens eerder opgenomen met als titel "Some Other Time" dat later verscheen op de cd versie van "Everybody Digs Bill Evans". In 1959 vormt Bill Evans zijn bekendste trio met op bas Scott LaFaro en op drums Paul Motian. Het trio heeft een heel eigen geluid en kenmerkend is de interactie tussen de drie muzikanten. Het trio heeft samen vier lp's opgenomen: "Portrait in Jazz" (1959), "Explorations" (1961), "Sunday at the Village vanguard" (1961) en "Waltz for Debby" (1961). In het bijzonder deze laatste twee albums hebben een nieuw tijdperk ingeluid voor het jazztrio. Daarbuiten heeft Bill Evans ook aan een vernieuwend concept gewerkt. Dit is te vinden op platen als "Conversations With Myself" en Further Conversations With Myself". Hierbij maakte Bill Evans gebruik van overdubbing. Zo kon hij als het ware twee, drie of meerdere keren over een opname spelen zodat het lijkt dat er meerdere pianisten tegelijkertijd spelen. Heel nieuw was het concept echter niet want daarvoor had pianist Lennie Tristano reeds gebruik gemaakt hiervan.
Arthur Tatum werd geboren in Toledo, Ohio. Sinds zijn geboorte leed hij aan een oogkwaal waardoor hij maar zeer beperkt zicht had. Hij speelde vanaf zijn jeugd piano en speelde professioneel in Ohio voordat hij verhuisde naar New York in 1932.
Tatum werd door zijn collega's gezien als de meest begaafde pianist van zijn tijd, en volgens sommigen als een van de grootste pianisten in welk genre dan ook.
Opvallend kenmerk van Tatum's pianistiek is de virtuoze sprongtechniek van zijn linkerhand.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 7- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de Jazz ( deel 7- zie vervolg verder in mijn blog ) De jazz in Kansas City. In Kansas City was er een wijk die in veel opzichten grote gelijkenis vertoonde met die van Storyville in New Orleans. Honderden nachtklubs, kleine restaurants en danszalen bevonden zich daar in twee straten, dicht bij elkaar verenigd. En daar de zeer inschikkelijke politie aan deze gelegenheden de toelating gaf om de ganse nacht open te blijven en oogluikend de onwettelijke alkoholverkoop toeliet, werd de stad het ontmoetingscentrum van de op spel en plezier beluste burgers uit gans de Verenigde Staten. De jazzmuzikanten uit Kansas City verbeterden hun persoonlijke stijl. Ofschoon hun ensembles gewoonlijk uit minstens 10 spelers samengesteld waren, had hun manier van spelen iets intiem, terwijl het ritme duidelijk werd aangegeven. De 'tuba' weefde een soepel melodisch gordijn achter de andere instrumenten. De saxofoon bariton was zeer populair, daar de stad verschillende talentvolle saxofonisten aanmoedigde. Rond 1930 ontwikkelde de stijl zich tot de zogenaamde " riff " techniek, waarbij één solist improvizeert, terwijl het orkest korte motieven speelt, die voortdurend herhaald worden "COUNT BASIE " en zijn orkest spelen in die stijl.
Fats Waller werd geboren als de zoon van een dominee. In de kerk leerde hij spelen op het orgel, vergezeld door zijn moeder.
In 1918 boekte Waller zijn eerste succesje, nadat hij een talentenjacht had gewonnen met het spelen van Carolina Shout van James P. Johnson. Hij had dit nummer leren spelen door het observeren van een pianiste die dit nummer uitvoerde. Niet veel later zou hij pianolessen nemen bij Johnson, de componist van dat nummer.
In 1922 begon Waller met het opnemen van nummers en verdiende hij zijn geld door het spelen in filmzalen en tijdens theatervoorstellingen. In 1927 nam hij enkele nummers op met zijn pianoleraar James P. Johnson voor de show Keep Sufflin. Twee jaar later schreef hij de muziek voor de Broadway-hit Hot Chocolate, samen met zijn vriend Andy Razaff, die de teksten schreef.
Het meest succesvolle nummer van Waller was Ain't Misbehavin. Dit nummer speelde hij voor het eerst met Louis Armstrong en al snel werd het een enorm succes in de Verenigde Staten. De echte doorbraak van Waller kwam echter in 1934. Tijdens een feest van de beroemde componist George Gershwin baarde hij opzien door zijn pianospel en zangpartijen. Een vertegenwoordiger van Victor Records was hierbij aanwezig en zorgde ervoor dat Waller een contract kreeg bij de platenmaatschappij.
Hierna maakte Waller enkele albums. Deze bracht hij allemaal uit onder de noemer Fats Waller and his Rhythm. Zijn band bestond uit zes muzikanten die regelmatig met elkaar samenwerkten, waaronder Zutty Singleton zich bevond. In die periode was Waller een geliefde gast in nachtclubs en radio-optredens. Bovendien toerde hij door Europa.
LaFaro groeide op in een muzikale familie. Hij begon met pianospelen op de lagere school en schakelde later over naar basklarinet en tenorsaxofoon. Vlak voordat hij naar de universiteit ging begon hij met contrabas omdat het in die tijd voor het muziekonderwijs aan de universiteit verplicht was een snaarinstrument te bespelen. Hij verliet de opleiding echter vroegtijdig om met Buddy Morrow's bigband op te treden. Na een tournee door het land besloot hij de band weer te verlaten en hij concentreerde zich vervolgens op de muziekscene in Los Angeles. Daar kreeg hij veel optredens en werd al snel bekend als talentvolle jonge bassist. Hij speelde samen met o.a. Chet Baker, Percy Heath, Victor Feldman, Stan Kenton, Cal Tjader en Benny Goodman.
In 1959 sloot Scott LaFaro zich aan bij Bill Evans en drummer Paul Motian om het trio te beginnen waarmee zijn doorbraak bevestigd werd. Hier ontwikkelde hij zijn typische speelstijl met tegenmelodieën waardoor een contrapunt-achtig effect wordt bereikt.
In 1961 overleed LaFaro aan de gevolgen van een auto-ongeluk bij Flint in de staat New York. Dit gebeurde op de US Route 20 tussen de plaatsen Geneva en Canandaigua, tien dagen nadat hij twee live-albums had opgenomen met het Bill Evans Trio ("Sunday at the Village Vanguard" en "Waltz for Debby", twee jazzplaten die vaak worden beschouwd als de beste die ooit zijn geproduceerd).
LaFaro's innovaties op de contrabas zijn van onschatbare waarde gebleken voor generaties contrabassisten na hem, ook al was hij uiteindelijk maar een paar jaar actief.
Zijn vader leerde hem op vijfjarige leeftijd trompet en piano spelen. Nadat hij tuberculose had gekregen, concentreerde hij zich op zijn zevende op de piano. Hij verwierf snel de reputatie van een technisch briljante en melodisch inventieve jazzpianist, en werd een regelmatige gast in radioprogramma's. Hij maakte zijn eerste optreden in de Carnegie Hal in 1949.
In 1993 kreeg Peterson een beroerte, waardoor zijn linkerkant verzwakte en hij gedurende twee jaar rust moest houden. Hij kwam eroverheen en ging zoals vanouds door met optreden, opnemen en componeren. In 1997 ontving hij een Grammy Award voor zijn gehele carrière en een International Jazz Hall of Fame Award, het bewijs dat Peterson als een van de grootste jazzmuzikanten wordt gezien.
Zijn werk leverde hem door de jaren heen zeven Grammy Awards op. In 1978 werd hij in de Canadese Music Hall of Fame opgenomen. Hij werd eveneens in de Juno Awards Hall of Fame en de Canadese Jazz and Blues Hall of Fame opgenomen.
Als een jonge man ontmoette Walker Blind Lemon Jefferson, een andere grote blueslegende, die hem muziek leerde. Walkers debuut was "Wichita Falls Blues" / "Trinity River Blues", opgenomen in 1929 voor Columbia Records. Zijn kenmerkende geluid ontdekte hij zelf pas in 1942, toen Aaron "Mean Old World" opnam voor Capitol Records. Zijn elektrische guitaarsolos waren een van de eerste die men kon horen op moderne bluesopnames, en zijn vandaag nog een standaard.
Veel van Walkers muziek is opgenomen van 1946-1948 voor het labelBlack & White Records, zoals zijn "Stormy Monday Blues" uit 1947 met de beroemde openingszin "They call it stormy Monday, but Tuesday's just as bad". Hij vervolgde met zijn "T-Bone Shuffle": "Let your hair down baby, let's have a natural ball". Beide liedjes worden beschouwd als bluesklassiekers. B.B. King zegt dat "Stormy Monday" hem inspireerde om gitaar te leren.
Na zijn werk voor Black & White, werkte hij van '50 tot '54 voor Imperial Records (bijgestaan door Dave Bartholomew). Walkers enige opname in de 5 daarop volgende jaren was T-Bone Blue, opgenomen over drie weidverspreidde sessies in 1955, 1956 en 1959, en uiteindelijk uitegegeven door Atlantic Records in 1960.
In de vroege jaren '60 vertoonde Walkers carrière enige vertraging, desondanks zijn verschijning op het Amerikaanse Folk Blues Festival in 1962 met onder andere Memphis Slim en Willie Dixon. Enkele albums volgden nog, zoals I Want a Little Girl, en Good Feelin', waarvoor hij een Grammy won in 1970.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 8- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de JAZZ (deel zie het vervolg verder in mijn blog ) DE JAZZ in NEW YORK. Te New York bevond zich de grootste negerwijk ter wereld : Harlem. In de hoofdstraat van deze wijk, in Lenox Avenue, bevond zich de beroemde dancing SAVOY BALROOM, het "Home of Happy Feet " ( het huis der gelukkige voeten ). Het was het goedkoopste etablissement van gans Harlem en het werd door een tarijk en trouw publiek bezocht, dat uit was op dans verzotte negers. In 1916 en 1917 had New York het bezoek gehad van de "ORIGINAL DIXIELAND JAZZBAND ", die er zeer populair geworden was. De jazz die door de stadsmuzikanten zelf uitgevoerd werd, was evenwel van veel mindere kwaliteit dan die van Chicago en New Orleans. Hij wilde vooral behagen aan de hogere kringen van New York; deze begunstigden het oprichten van grote ensembles, die dan modedeuntjes speelden, goed gecomponeerd weliswaar, maar gemakkelijk van orchestatie. Deze stijl werd rond 1920 door TED LEWIS, BEN POLLACK, en JEAN GOLDKETE gelanceerd en geperfektioneerd door PAUL WHITEMAN, die de zogenaamde "symfonische jazz " lanceerde. In 1924 bereikte Whiteman zijn grootste sukses door het "RHAPSODY IN BLUE " van Gershwin bekend maakte. Ofschoon, rond 1920, negermuzikanten van allereerste gehalte, zoal OLIVER, ARMSTRONG, BECHET, LADNIER, en MORTON, verschillende malen in New York optraden, verscheen de eerste blanke jazz met een zekere waarde in deze stad toch pas in 1925, toen de trompettist "RED NICHOLS" samenstelde. Zijn laatste ensemble, de "FIVE PENNIES ", telde muzikanten zoals JIMMY DORSEY (klarinet ), en JOE VENUTI (viool ). Dit ensemble. Dit ensemble wedijverde met de "MEMPHIS FIVE "., waartoe ondermeer de trompettist "PHIL NAPOLEON " en de pianist "FRANS SIGNORELLI " behoorden.
EARL BOSTIC. ( 25 april 1913--28 oktober 1965 ) was een Amerikaans jazz en rythm and blues alto saxofonist, een pionier op het gebied van de naoorlogse Amerikaanse rythm and blues stijl. Hij had een aantal populaire hits, zoals "FLAMINGO ", "HARLEM NOCTURNE ", " TEMPTATION" "SLEEP" "CHEROKEE" e.a. waaruit bleek uit zijn karakteristiek 'gebrom ' op zijn sax. Hij was een grote invloed op John Coltrane.
Bostic werd geboren in TULSA OKLAHOMA. Hij speelde al professsioneel op zijn 18e toen hij zich aansloot bij TERENCE HOLDER'S "Twelve Clouds Of Joy". Hij maakte zijn eerste opname met LIONEL HAMPTON in oktober 1939, met oa CHARLIE CHRISTIAAN, CLYDE HART, en BIG SID CARLETT. In 1942 speelde hij samen met RED ALLEN; JC HIGGINBOTHAM, SID CARLET, TEDDY WILSON en LIONEL HAMPTON. Daarvoor heeft hij gewerkt met FATE MARABLE op New Orleans plezierboten. Bostic studeerde af aan XAVIER UNIVERSITY in New Orleans. Hij schreef voor PAUL WHITEMAN, LOUIS PRIMA, LIONEL HAMPTON, GENE KRUPA, ARTIE SHAW, HOT LIPS PAGE, JACK TENGARDEN, INA RAY HUTTON en ALVINO REY. Gedurende de vroege jaren 50 woonde Bostoc met zijn vrouw in Addisleig Park in St. Albans, Queens in New York, waar vele andere jazz- sterren hun huis hadden, Daarna verhuisde hij naar Los Angeles waar hij zich aan het schrijven zette.Hij opende zijn eigen R&B club in Los Angeles bekend als "FLYING FOX " Bostic overleed aan een hartaanval in Rochester, New York, in 1965
Krupa begon zijn muzikale carrière in Wisconsin. Daar maakte hij zijn eerste opnames in 1927 met banjonist Eddie Condon en Red McKenzie. Tevens was dit de eerste keer dat er werd opgenomen met een volledig drumstel. Tot die tijd werd er alleen gebruikt gemaakt van de snaredrum en cymbalen.
In 1929 verhuisde Krupa naar New York City, waar hij ging spelen met Red Nichols. In 1934 voegde hij zich bij de band van Benny Goodman, waardoor hij een nationale beroemdheid werd, mede door het succes van het nummer Sing Sing Sing. Bovendien maakte hij een onderdeel uit van het Benny Goodman trio, met pianist Teddy Wilson en Goodman. Later werd daar ook nog Lionel Hampton (vibrafoon) aan toegevoegd. In 1938 verliet hij Goodman om zijn eigen band te vormen. Hij werkte onder meer samen met zangeres Anita O'Day en trompettist Roy Eldridge. Ook maakte hij deel uit van de film Ball Of Fire uit 1941, waarin hij een lange versie van het nummer Drum Boogie speelde met zijn band.
In 1943 kwam hij op negatieve wijze in het nieuws, nadat hij was opgepakt voor het in het bezit hebben van marihuana. Hiervoor heeft hij korte tijd in de cel gezeten. Na zijn vrijlating breidde hij zijn band uit door het toevoegen van strijkers en saxofonistCharlie Ventura. Hierdoor bestond zijn band bij veel optredens uit bijna 40 muzikanten, wat het de grootste swingband van die tijd maakte. Vanaf 1951 speelde Krupa alleen nog maar in trio's of kwartetten (wat inhoud dat een groepje muzikanten uit - respectievelijk - drie of vier man bestaat). Ook was hij regelmatig nog te bewonderen tijdens de Jazz At The Philharmonic shows.
Eind jaren 60 ging hij met pensioen. Slechts af en toe speelde hij nog voor publiek, totdat hij in 1973 overleed aan leukemie.
Op veertienjarige leeftijd begint hij de saxofoon te bespelen, en enkele maanden later de klarinet. Wanneer hij vijftien jaar is, verlaat hij de middelbare school, om als muzikant door Amerika te trekken. In 1934 staakt hij zijn muzikale activiteiten tijdelijk, om zijn school af te maken. Shaw wordt vooral bekend als de Koning van de Swing in de periode 1935-1945. Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelt hij in de oorlogsgebieden voor de Amerikaanse militairen. Gedurende zijn hele leven heeft hij periodes waarin veel muziek gemaakt wordt, afgewisseld met periodes waarin hij zich met andere dingen bezig houdt, waaronder het schrijven van boeken en het spelen in films.
Hij is tot begin jaren '40 getrouwd geweest met Betty Kern, daarna is hij nog van 1957 tot en 1985 met film-actrice Evelyn Keyes gegaan. Artie Shaw overlijdt op 94-jarige leeftijd.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 9- zie het vervolg verder in mijn blog )
Het ontstaan van de jazz ( deel 9- zie vervolg verder in mijn blog.
DE KRISIS. De ekonimische krisis van 1929, die begon met de ineenstorting van WALL STREET, had een diepe weerslag op de ontspanningsgelegenheden. De muzikanten van zuivere jazz werden het zwaartst getroffen, want een jazz vol leven en optimisme kon niet wedijveren met de gerne van " zoete " muziek, dat populair begon te worden en een kalmerende invloed uitoefende op de sterk geschokte zenuwen. Om hun broodwinning te verzekeren werden veel muzikanten van echte jazz gedwongen zich aan te sluiten bij grote orkesten, die vooral commerciële bedoelingen hadden, " Bix "Beiderbecke, de gebroeders Dorsy, de gebroeders Teagarden, Eddie Lang en nog anderen werden in het orkest van Whiteman opgenomen en verloren er alle persoonlijkheid, want de toen in zwang zijnde salondansstijl bood slechts zelden gelegenheid om een jazzsolo te spelen. Als de merkwaardigste figuren van de New Yorks jazz, mogen Fletcher Henderson en Duke Ellington (<) genoemd. Henderson had jaren lang met de gedachte rondgelopen arrangementen van jazzmuziek te maken voor grote orkesten, waarin het de solisten toegelaten zou zijn te improvizeren volgens hun eigen inspiratie. Thans schijnen zijn eerste pogingen ons een beetje onnatuurlijk en het is niet te verwonderen dat de beroemde muzikanten zoal Louis Armstrong er niet langer aandacht aan besteeden. Andere muzikanten evenwel, zoals Coleman Hawkins ( saxofoon ) en Don Redman, werkten een tijd lang trouw mee met Henderson. In 1931 begon de stijl van dit ensemble populair te worden dank zij de opname als RADIO RHYTM en HOUSE OF DAVID BLUES; enkele jaren later bereikte hij zijn hoogtepunt met de merkwaardige stukken als NAGASAKI, WRAPPIN IT LUP, en DOWN SOUTH MEETING, die gecreëerd waren in de periode waarin Hawkins, Hery "Red"Alen ( trompet ) , "Buster" Bailey (klarinet) en Benny Carter (saxofoon) in gemeen overleg werkten. Fletcher Henderson werd de arrangeur van Benny Goodman, toen deze kort na 1930 de periode van de "SWING " inhuldigde.
Dave Brubeck studeerde compositie bij Darius Milhaud. Zijn bekendste groep was het "Dave Brubeck Quartet" met saxofonistPaul Desmond (1924-1977), opgericht in 1951. Brubeck experimenteerde met ongebruikelijke maatsoorten in de jazz. Zijn bekendste opname is "Take Five" (1959), een compositie van Paul Desmond in 5/4-maat. Zijn tweede bekendste nummer is Unsquare Dance, dat bekend staat omdat het nummer in 7/8-maat is geschreven.
Een ander bekend nummer is Blue Rondo a la Turk. "Dave Brubeck is de enige die het heeft begrepen", heeft een beroemde zwarte jazztrompetist eens gezegd. Brubeck begreep al vroeg in zijn carrière dat hij een ander soort jazz moest creëren om zich te onderscheiden van de uitvinders van deze unieke muziek. Door onder andere gebruik te maken van Europese maatsoorten en zijn daarop gebaseerde eigenzinnige composities, ontwikkelde hij een eigen uniek jazzconcept. Europese jazzmusici hebben tot op heden weinig gebruik gemaakt van de eigen oorspronkelijke maatsoorten en het perspectief zichzelf daarmee herkenbaar te maken. Voorlopig hebben alleen Toots Thielemans met Bluesette en Joe Vanenkhuizen met zijn composities in driekwartsmaat het inzicht van Dave Brubeck op de juiste waarde weten te schatten en een herkenbare vorm van Europese jazz ontwikkeld
Paul Desmond werd geboren als Paul Emil Breitenfeld, maar veranderde zijn naam omdat hij die niet geschikt vond voor een muzikant. Zijn nieuwe naam Desmond pikte hij uit een telefoonboek.
Desmond's geluid en techniek stonden ver af van de bekendste altsaxofonist uit die tijd, Charlie Parker. Desmond had een helder, licht geluid en een melodieuze stijl van spelen. Zijn gave voor improvisatie is waarschijnlijk het best hoorbaar op de twee albums die hij opnam met Gerry Mulligan, "Mulligan-Desmond Quartet" and "Two of a Mind".
Desmond werkte verder samen met onder anderen Jim Hall, Chet Baker en Ed Bickert. Na het opdoeken van het Dave Brubeck Quartet in 1967 hield hij het voor gezien en ging met pensioen. Maar later begon hij toch weer te spelen in reünies met Brubeck, Mulligan en Hall, in een kerstconcert met het Modern Jazz Quartet in 1971 en andere samenwerkingen.
Er waren jarenlang geruchten dat hij met een autobiografie zou komen, maar dat is nooit gebeurd.
Hij stierf in 1977, niet aan zijn overmatige alcoholgebruik, maar aan longkanker door roken. Hij was blij verrast toen hij tijdens een medisch onderzoek de staat van zijn lever te horen kreeg. "Een van de grootste levers van onze tijd. Doordrenkt met Dewar's (whisky) en kerngezond". Paul Desmond stond bekend om zijn gevoel voor humor.
Zijn laatste concert gaf hij met Dave Brubeck in 1977 in New York City. Zijn fans wisten niet dat hij al op sterven na dood was.
Baker heeft als kenmerk de zachte melancholieke toon die hij in zijn zang en spel op dezelfde manier gebruikt: "hij zingt zoals hij speelt". Hij is een exponent van de cool jazzschool van de Amerikaanse Westkust in de jaren vijftig.
Door zijn overmatig drugsgebruik, vroege dood, en charismatische uitstraling staat Baker ook bekend als "mooie jongen met wie het verkeerd afliep". Uiteindelijk valt hij in de nacht van donderdag 12 op vrijdag 13 mei 1988, waarschijnlijk onder invloed van drugs, uit een raam van hotel Prins Hendrik op de hoek van de Prins Hendrikkade met de Zeedijk te Amsterdam. Hij overleeft zijn val niet.
In 1912 kwam hij bij de Eagle Band uit New Orleans als klarinettist. Later verwisselde hij de klarinet voor de saxofoon en maakte rond 1924 zijn eerste grammofoonplaatopname met het quintet Blue Five van Clarence Williams. Tien jaar later richtte hij zijn eigen band op.
Zijn bekendste compositie is Petite Fleur.
In 1955 vestigde hij zich voor goed in Parijs. Bechet overleed vier jaar later in Frankrijk, op zijn 62e verjaardag.
Korte biografie van CLARK TERRY ( trompet--Bugel )
CLARK TERRY ( trompet -- bugel )
Clark Terry: geb. St Louis 14 dec. 1920. Is een Amerikaans SWING en BEBOB trompettist en bugel pionier in de jazz. Hij speelde ondermeer in de bigbands van DUKE ELLINGTON en COUNT BASIE, maar had ook zijn eigen bands.
Van 1948 tot 1951 maakte hij deel uit van het orkest van Count Basie. Het was zijn doorbraak in de jazz, waardoor hij een overstap kon maken naar de band van Duke Ellington, waar hij van 1951 tot 1959 speelde. Aansluitend werkte hij bij Quincy Jones (1960). Clark Terry was nu een wereldster geworden, die met zijn manier van spelen een grote invloed uitoefende op andere musici, waaronder trompettist Miles Davis en Quincy Jones. Hij beheerste verschillende stijlen, van swing tot hardbop en stond bekend om zijn techniek en goede humor.
De jaren zestig en later
Zijn reputatie nam toe na zijn aanstelling bij de Amerikaanse omroep NBC, waar hij in de volgende tien jaar regelmatig optrad in de band van de Tonight Show, geleid door Doc Severinsen. Hij werd hier ook beroemd als scat-zanger en had in deze periode een hit met 'Mumbles'. In dezelfde periode bleef hij jazz spelen, onder meer met trombonistBob Brookmeyer, met wie hij begin jaren zestig een redelijk populair quintet had.
Clark Terry beïnvloedde trompettisten als Miles Davis en was een pionier van de bugel in de jazz. Op dit instrument begon hij zich in de jaren zeventig te concentreren. Hij componeerde meer dan tweehonderd songs en schreef verschillende boeken. Hij maakte en speelde mee op zo'n driehonderd platen. Hij kreeg driemaal een Grammy-nominatie, en won er één. Al vroeg in zijn carrière spande hij zich bovendien in om jongeren die in de jazz verder wilden een duwtje te geven. Hij kocht instrumenten voor ze en gaf les, en zijn activiteiten op dit gebied leidden uiteindelijk tot Jazz Mobile in Harlem. Hij kreeg meerdere (16) eredoctoraten, speelde voor zeven Amerikaanse presidenten en verwierf een plaats in de Kansas City's Jazz Hall of Fame.
Korte biografie van DUKE ELLINGTON ( pianist, orkestleider, componist )
DUKE ELLINGTON ( pianist, orkestleider, componist )
Edward Kennedy Ellington (Washinton DC 29 april 1889--gest. New York 24 mei 1944.) hij was beter gekend als DUKE ELLINGTON. Hij was een Amerikaans jazz-pianist- orkerstleider, en componist Ellington werd geboren als zoon van de chefkelner James Edward Ellington, die ooit in het Witte Huis werkte en daarna een cateringservice dreef. Zijn vader probeerde de kinderen op te voeden zoals dat in die dagen in een burgerlijke middenstandsfamilie gebruikelijk was. Zijn eerste pianolessen kreeg de jonge Ellington op zevenjarige leeftijd van zijn moeder Daisy Kennedy Ellington. Aanvankelijk had hij er weinig plezier in en werden de lessen gestaakt, maar toen hij op veertienjarige leeftijd de pianist Harvey Brooks had horen spelen ontvlamde zijn interesse. Vanwege zijn deftige verschijning werd hij door zijn klasgenoten al in zijn jeugd „Duke“ (hertog) genoemd. Zijn carrière als professioneel musicus begon toen hij zeventien jaar oud was. Op vierentwintigjarige leeftijd verhuisde hij naar New York en richtte daar met een aantal musici uit Washington de groep „The Washingtonians“ op. Ze speelden in verschillende clubs en tourden tot 1927 als dansorkest door New England. Toen de destijds beroemde King Oliver de bekende Cotton Club (New York) verliet kon Ellington daar met zijn band als huisorkest komen werken. Als „Duke Ellington and his Jungle Band“ verwierf hij nationale bekendheid door de vele radiouitzendingen die vanuit deze club in Harlem gemaakt werden.
In deze periode was Ellington in de gelegenheid vele verschillende stijlen uit te proberen. Hij experimenteerde in zijn composities veel met tonaliteit, met trompetgeschetter, met dempers en met grommende saxofoons (Jungle Style). Toen Ellington in 1931 vertrok bij de Cotton Club was hij een van de bekendste Afro-Amerikanen; hij produceerde veel werk voor platenfirma's en filmstudio's. Hij toerde met zijn band door de VS en door Europa. In de jaren '60 maakte hij een wereldtournee. Zijn hele leven bleef hij experimenteren en werkte hij samen met de meest vooruitstrevende musici van zijn tijd zoals John Coltrane en Charles Mingus
Duke Ellington in 1965
Hij bereikte in de jaren veertig met zijn band grote hoogten door speciaal voor iedere stem in zijn orkest te componeren en te arrangeren. Een belangrijke invloed daarbij was zijn vriendschap met de pianist en componist Billy Strayhorn, die in de jaren dertig tot de band was toegetreden. Het stuk Take the A Train dat vaak aan Ellington wordt toegeschreven werd in feite door Strayhorn gecomponeerd.
Toen de populariteit van de Swing afnam en zijn bandleden andere wegen gingen bleef Ellington nieuwe vormen vinden die hij met gelegenheidsmuzikanten ten uitvoer bracht. In zijn late werk componeerde hij veel lange stukken waarbij hij zich op de klassieke muziek oriënteerde, zoals Black, Brown and Beige (1943) of Such Sweet Thunder (1957) dat gebaseerd is op William Shakespeare. Hij maakte een Bigband versie van de Peer-Gynt-Suite (1960).
Critici vonden soms dat Ellington in zijn lange composities het wezenlijke van de jazz ten gunste van een kunstmatige klassieke muziek had opgegeven. Duke Ellington stond bekend om zijn ijdelheid en zijn autoritaire manier van omgaan met de bandleden en met zijn familie. Zo verbood hij zijn zus om zonder begeleiding het huis te verlaten. Zijn zoon bevestigde dat Ellington met harde hand regeerde.
In 1965 werd Ellington voor de Pulitzer-prijs genomineerd, die hij echter niet won. Zijn ironische commentaar daarop was dat het lot hem welgevallig was omdat het ervoor zorgde dat hij niet te vroeg beroemd zou worden.
President Nixon reikt de Presidential Medal of Freedom uit aan Duke Ellington (1969)
In 1997 werd er een door de beeldhouwer Robert Graham gemaakt beeld opgericht ter nagedachtenis aan Ellington in het Central Park ter hoogte van de kruising van de Fifth Avenue en de 110th Street. In zijn geboorteplaats Washington D.C. bestaat er een school, de Duke Ellington School of the Arts, die getalenteerde leerlingen op een carrière in de kunst voorbereidt.
William Basie werd geboren in Red Bank in New Jersey. Een aantal jaren toerde Bill Basie in het vaudevillecircuit als solist en begeleider van blueszangers. In 1928 speelde hij bij de Blue Devils van Walter Page om vervolgens pianist te worden bij de Bennie Moten Band in Kansas City, Missouri. Na Motens dood in 1935 werd Basie bandleider en begon hij zich "Count Basie" te noemen. Tegen het einde van 1936 verhuisde hij met de band naar New York, waar het Count Basie Orchestra tot 1950 bleef. Het einde van de populariteit van de big band kwam in zicht, maar Basie vormde in 1952 desalniettemin een zestienkoppig orkest en bleef dat tot zijn dood leiden. Basie bleef trouw aan de Kansas City-jazzstijl en was van belang bij het levend houden van jazz met zijn eigen manier van pianospelen.
Tot zijn bekendste nummers horen One O'Clock Jump and Jumpin' at the Woodside.
In Nederland was hij buiten de jazzliefhebbers bekend door het nummer "Splanky" dat als eindtune van het TV actualiteitenprogramma Brandpunt werd gebruikt.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 10- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de Jazz (deel 10- zie het vervolg verder in mijn blog)
DE "SWING". Het publiek hoorde voor het eerst het woord " swing " toen Benny Goodman in 1935 zijn orkest als een ' SWINGBAND ' voorstelde. De swing is bestemd als dansmuziek, maar onderscheide zich van de " ZOETE MUZIEK" ( waarin alle partijen vooraf geschreven zijn ) doordat hij de individuele improvizatie vrij spel laat, ofschoon hij doorgaans geen gemeenschappelijke (polyfonische ) impravizatie kent. Eigenlijk werd deze stijl reeds lang voor 1935 door Fletcher Henderson geperfektioneerd, maar het is Goodman die er al de mogelijkheden van uitbaatte. De tijd om een grote verandering te voltrekken was gekomen. Goodman's popularitijd nam snel een ongewone uitbreiding en de swingmuziek wekte in Amerika, zoals in de ganse wereld, een nieuwe geestdrift voor de jazz. Onder de andere belangrijke figuren van de swing vermelden we de trombonespeler TOMMY DORSEY en de klarinettist ARTIE SHAW.. Eén van de resultaten die door Goodman bereikt werden, was het feit dat een samenwerking tussen blanke en zwarte muzikanten gewoon werd. Ontelbare jazzplaten voor kleine ensembles, geënregistreerd naar vertolkingen van Goodman samen met een trio, een kwartet, of een sextet ( met inbegrip van "Body and Soul" waarin Teddy Wilson, de merkwaardigste pianist uit de swingperiode, speelde ) vormen schitterende voorbeelden van wat door een dergelijke samenwerking kan worden bereikt. Men heeft de " swingorkesten" bittere verwijten gemaakt, men beschuldigde ze ervan commerciële doeleinden na te streven en de zuivere jazzvormen te hebben verloochend. En toch heeft swinggeestdrift orkesten van allereerste rang in het leven geroepen ( voornamelijk uit negers bestaande ), en de platen die men van hun uitvoeringen maakte, worden nu nog graag beluisterd. Voorbeelde hiervan geleverd door het orkest van de schitterende drummer "CHIC " Webb, met de zangeres Ella Fitzgerald ; door het orkest van ANDRY KIRK, met de uitstekende pianist en arrangeur, MARY LOU WILLIAMS ; door het virtuozenorkest van JIMMIE LUNCEFORD en door de ensembles van BENNY CARTER. De opnamen van de uitvoeringen van de vibrafoonspeler LIONEL HAMPTON, die met verschillende orkestsamenstellingen van blanke en negermuzikanten optrad, zijn een voorbeeld voor de "swingstijl". Een ander orkest, dat onder de beste van deze tijd gerangschikt wordt, is dat van COUNT BASIE. Uitstekende inprovizaties uit deze periode brachten de trompettistn ROY ELDRIDGE en CHARLIE CHRISTIAN, die de electrische gitaar lanceerden ( waarbij een microfoon onder de snaren aangebracht, met een luidspreker verbonden wordt )
Hij was de zoon van arme Joodse immigranten. Hij leerde klarinet spelen in een jeugdorkest dat door een goed doel werd gefinancierd.Hij bleek al op jonge leeftijd een getalenteerd muzikant.
Zijn invloeden waren die van de jazzklarinettisten in Chicago, met name Johnny Dodds, Leon Roppolo en Jimmy Noone. Hij begon op zijn 16e te spelen bij het orkest van Ben Pollack, een van de toporkesten in Chicago en maakte met hen in 1926 zijn eerste opnames. De eerste opnames op zijn eigen naam kwamen 2 jaar later.
Aan het eind van de jaren 20 werd hij sessiemuzikant in New York City. Zijn reputatie was die van een goed voorbereide en betrouwbare speler. Hij speelde met de beroemde Amerikaanse bands van Red Nichols, Isham Jones en Ted Lewis.Hij vormde zijn eigen band in 1932. In 1934 begon hij met optredens voor het radioprogramma Let's Dance. Voor de show had hij iedere week nieuwe muziek nodig en John Hammond, met wie hij bevriend was, raadde hem aan wat jazzmuziek van Fletcher Henderson te kopen. Henderson was de bandleider van de populairste Afrikaans-Amerikaanse band aan het eind van de jaren 20 en het begin van de jaren 30.
De combinatie van zijn klarinetspel, de muziek van Henderson en een goed geoefende band zorgden ervoor dat hij in het midden van de jaren 30 snel bekendheid kreeg. Na zijn fabelachtige optreden op 21 augustus 1935 in de Palomar Ballroom in Los Angeles kreeg hij ook nationale bekendheid. Zijn radio-optredens zorgden voor een schare fans in Californië, waar hij met open armen ontvangen werd. Daardoor trok hij de aandacht van de nationale media en werd op slag beroemd. Sommige schrijvers hebben deze datum aangemerkt als de start van de swing.
Velen suggereren dat Goodman hetzelfde succes met jazz en swing had als Elvis Presley met rock-'n-roll. Beide artiesten maakten de zwarte muziek populair bij een jong blank publiek. Veel van Goodmans arrangementen werden jaren ervoor al gespeeld door het orkest van Fletcher Henderson, en Goodman gaf dit ook zelf aan, maar zijn jonge fans hadden nog nooit van Henderson gehoord. Goodman drukte echter met zijn virtuoze en creatieve klarinetspel wel degelijk zijn eigen stempel op de stukken, en was daarmee een van de meest vernieuwende jazzmuzikanten van voor de bebop.
Goodman is ook verantwoordelijk voor een grote stap voorwaarts in de rassenintegratie in Amerika. Aan het begin van de jaren 30 konden zwarte en blanke muzikanten niet samen spelen in veel clubs en concerten. In de zuidelijke staten was het bij wet verboden. Benny Goodman ging hier tegenin en begon met Teddy Wilson en Gene Krupa het Goodman Trio. In 1936 voegde hij Lionel Hampton toe op de vibrafoon en vormde het Benny Goodman Quartette. Van 1940 tot zijn vroegtijdige dood in 1942 speelde de vernieuwende jazzgitarist Charlie Christian bij de band. Door zijn bekendheid hoefde Goodman niet om financiële redenen door de zuidelijke staten te toeren, waar de samenstelling van de band zeker tot arrestaties zou hebben geleid.
Op 16 januari1938 speelde hij het beroemde concert in Carnegie Hall in New York. Hij was de eerste die jazz speelde in deze beroemde concertzaal, en er was in eerste instantie veel tegenstand tegen een jazzconcert op deze tempel van de klassieke muziek. Het concert was echter een enorm succes en versterkte de reputatie van jazz als een kunstvorm. In het midden van de jaren 40 verloren de big bands veel van hun populariteit. De oorzaak hiervoor was dat veel getalenteerde muzikanten het leger in gingen of beter betaald (fabrieks)werk gingen doen. Rubber en benzine werden tijdens de Tweede Wereldoorlog gerantsoeneerd, de opname-industrie had met twee lange stakingen te kampen, en sterren als Frank Sinatra wonnen aan populariteit. Goodman bleef opnames maken en speelde in kleine ensembles. Hij vormde af en toe een nieuwe band en speelde op jazzfestivals of op internationale tournees.
Benny trouwde in 1942 met Alice Hammond, de zus van zijn vriend John Hammond. Zij hadden twee dochters, Benjie en Rachel. Hij bleef tot aan zijn dood de klarinet spelen. Hij overleed op 77-jarige leeftijd en ligt begraven op de Long Ridge Cemetary in Stamford, Connecticut.
Korte biografie van ZOOT SIMS ( SAXTENOR-drum-clarinet )John Haley
ZOOT SIMS ( tenorsax - sopraan- altsax )
John Haley " ZOOT SIMS " werd geboren op 29 oktober 1925 - stierf op 23 maart 1985, hij was een Amerikaans jazzsaxofonist op tenor en sopraansax Hij werd geboren in Inglewood Californië, groeide op in een vaudeville familie. Sims leerde spelen zowel drums en klarinet in de vroege leeftijd. In de navolging van LESTER YOUNG. Sims ontwikkeld zich tot een innovatieve tenorsaxofonist. Gedurende zijn loopbaan speelde hij met gerenommeerde bands, waaronder BENNY GOODMAN, ARTIE SHAW, STAN KENTON, en BUDDY RICH. Sims was ook een van de WOODY HERMAN'S " FOUR BROTHERS ", en hij stond bekend onder zijn leeftijdsgenoten als een van de sterkste swingers in het veld. Hij leide vaak zijn eigen combo's en soms toerde hij met zijn vriend GERRY MULLIGEN'S sextet, en later met " MULLIGAN'S CONCERT JAZZ BAND". In de jaren 50-60. Sim was een lang en succesvol partnerschap als co- leider van een kwintet met AL COHN die zijn opgenomen onder de naam " AL en ZOOT". Die groep was een favoriet van de New York club " THE HALF NOTE ". Altijd begaan met de hogere register van de tenorsax. Zoot vond het ook leuk om op de altsax te bespelen, later voegde hij er de sopraansax nog aan toe. Sims verwierf de bijnaam "ZOOT "vroeg in zijn carriëre toen hij in de KENNY BAKER's band in Californië. Die naam werd later toegeëigend voor de SAX-PLAYING MUPPET Zoot Sims stierf in New York op 23 maart 1985
Cohn werd aanvankelijk bekend in de jaren 1940 voor het spelen in WOODY HERMAN'S SECOND HERD als één van de vier broers, samen met ZOOT SIMS, STAN GETZ en SERGE CHALOFF. In tegenstelling tot de meer bekende Tenoren SIMS en GETZ, heeft COHN's spelen bijgedragen aan de HERMAN'S band. COHN heeft een reputatie als een lyrische stromende solist. Na het verlaten van de groep HERMAN JOHN ging hij spelen met een verscheidenheid van andere muzikanten, maar zijn meest bekende vereniging was zijn langdurige samenwerkingsverband met colega HERMAN, en veteraan tenorspeler SIMS. Ze bleven samenspelen sporadisch tot de aan dood van SIMS. Het hoogste punt van hun output geregistreerd kan worden gevonden op 'U' n "ME " een verzameling van normen en originele composities zijn uitgebracht op Mercury Records in 1960. De twee speelde ook een aantal stukken van auteur JACK KEROUAC 's opname. Naast zijn werk als jazz-tenor saxofonist was hij ook een arangeur, en zijn ook vele werken opgenomen van de Broadway- producties. COHN stierf in STROUDSBURG in 1988
Stan Kenton werd geboren in Wichita in Kansas. Hij groeide op in Colorado enCalifornië. Als kind leerde hij piano spelen, en als teenager toerde hij al met verschillende bands. In 1941 formeerde hij zijn eigen band, die in die jaren gold als een van de bekendste West Coast-ensembles.
Toen aan het eind van de jaren '40 van de 20e eeuw de meeste bigbands als dansorkest stopten, experimenteerde Kenton met de bigband als concertorkest. Ook in zijn latere jaren experimenteerde Kenton graag, zoals op het album 7.5 on the Richter Scale, waarop hij evergreens in een bigbandcompositie verwerkte.
Kenton’s muziek gold in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw als zeer progressief in het bigband-genre en werd mede daarom als bijzonder controversieel ervaren. Tegenwoordig wordt Kenton echter algemeen erkend als één van de grootste bigbandleiders aller tijden.
Kenton was naast orkestleider en arrangeur ook zeer getalenteerd in het scouten van jong talent. Orkestleden werden veelvuldig gerekruteerd uit high school bigbands.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 11- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de jazz (deel 1 zie het vervolg verder in mijn blog ) PIANO JAZZ-- VOKALE JAZZ--CLOSE HARMONY-- SCAT. PIANO JAZZ Naast de ragtime pianomuziek, die sinds het begin van de jazz zijn ontwikkeling alleen voortzette, bestaat er een andere speciale jazzstijl voor piano, de BOOGIE WOOGIE, die sinds haar creatie door de pionier, JIMMY YANCEY, nagenoeg overanderd bleef. Een andere stijl, die o.m. door "JELLY ROLL "MORTON en JAMES P. JONHSON ontworpen werd, deed een zeer dynamische manier van spelen ontstaan, die toegepast werd door "FATS" WALLER en nog verbeterd door ART TATUM, ERROL GARNER en OSCAR PETERSON. VOKALE JAZZ. De grote blues zangers zongen op een nieuwe, aan de negers eigen wijze. Bij deze manier van zingen schijnt de stem zich " om de woorden te kronkelen ". Deze zangwijze heeft ondanks de ontwikkeling van de jazz haar oorspronkelijk karakter bewaard en wordt nog altijd toegepast door de beroemde zangers als ELLA FITZGERALD, ETHEL WATER, BILLIE HOLIDAY, en SARAH VAUGAN. CLOSE HARMONY. Jazz wordt ook vertolkt door de " close harmony " waarbij de zangers zich dicht naast elkaar voor de mikro opstellen. Aanvankelijk werd deze manier van zingen vooral gebruikt als een amusementsnummer voor de klanten der kapsalons in New Arleans. Groepen blanke zangers maakten het grote publiek met deze manier van zingen vertrouwd. De BOSWELL SISTERS en de ANDREW SISTERS kunnen ier worden genoemd en bij de kleurlingen de MILLS BROTHERS, de " TREE PEPPERS ", "SLIM AND SAM " en de " FIVE SPIRITS OF RHYTHM " SCAT. De jazzmuzikanten hebben ook de nieuwe vokale stijl geschapen, die onder de naam "scat singing " gekend is. Hier worden de woorden door onomatoeeën vervangen. Naar het schijnt werd de "scat" gelanceerd door LOUIS ARMSTRONG en overgenomen door "Hi-di-ho " King, CAB CALLOWAY. Thans wordt deze stijl aangewend door GILLESPIE en nog anderen in de vreemde klanken van de " be-bob "
Kenmerkend voor het werk van Mingus is de combinatie van in de big band- en rhythm and blues-traditie gewortelde arrangementen met bebop-achtige improvisaties. Zijn band vormde de springplank voor jazzvernieuwers als Eric Dolphy en Rahsaan Roland Kirk.
Het album The Black Saint and the Sinner Lady (1963) wordt door velen als Mingus' meesterwerk beschouwd. Mingus Ah-um (1959) en Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus (1963) zijn toegankelijke kennismakingen met zijn werk.
Charles Mingus stond bekend als een grillige, soms opvliegende persoonlijkheid die periodes van manische bedrijvigheid afwisselde met maandenlange lethargie. Hij wordt wel beschouwd als de aanstichter van de vooral onder rock 'n' roll-artiesten populair geworden gewoonte om op het podium muziekinstrumenten te vernielen. (De leden van de rockgroep The Animals zouden dit gedrag hebben gekopieerd van een Mingus-optreden dat zij bijwoonden.)
Jones werd geboren als Jonathan Jones in Chicago, Illinois. Toen hij naar Alabama verhuisde leerde hij verschillende instrumenten te bespelen, onder meer saxofoon, piano, en drums. Hij werkte als drummer en een tap-danser bij carnavals tot hij zich in de late jaren twintig aansloot bij de band van Walter Page, The Blue Devils in Oklahoma City. In 1933 werd hij de drummer van Count Basie's band. Jones nam een korte onderbreking twee jaar toen hij in het leger zat. Hij speelde met de band tot 1948 en speelde in de Jazz At The Philharmonic sessies.
Jones verliet de band in de late jaren 40 en begon voor zichzelf. Jones wordt beschouwd als beste jazzdrummer uit het swing-era, en vertaler van oude jazz naar moderne jazz. Hij had een enorme invloed op belangrijke drummers zoals de Buddy Rich, Kenny Clarke, Roy Haynes, Max Roach en Louie Bellson. Hij verscheen ook in verschillende films. Waaronder 'Jammin The Blues' in 1944.
Theodore " FATS " Navaro ( 24 september 1923-- 07 juli 1950 ) was een Amerikaans jazz- trompettist. Hij was een pionier van de bebob-stijl van jazz improvisatie in de joren 1940. Hij was voor velen één van de eerste moderne jazztrompettist improvisater, en in zijn korte carriëre had hij een sterke stilistische invloed op tal van andere actoren, met name CLIFFORD BROWN. Navaro werd geboren in Key West, Florida. Hij begon op jonge leeftijd piano te spelen ( als zesjarige ), maar was echt niet zo met muziek bezig, totdat hij trompet begon te spelen op 13 jarige leeftijd.. Tegen de tijd dat hij afstudeerde aan de middelbare school, wilde hij weg uit Key West, en zich aansloot bij een dans orkest, die op weg was naar het midden westen. Na rondgetoerd te hebben met verschillende band's, en het verkrijgen van waardevolle ervaring van het leven, vestigde hij zich in New York in 1946, waar zijn carriëre begon begon. Hij ontmoete en speelde onder andere CHARLIE PARKER, één van de grootste vernieuwers van de moderne jazz- improvisatie. Hij sukkelde ook met een heroïne probleem, die, in combinatie met zijn tuberculose, en gewichtsprobleem ( hij had de bijnaal "Fat Girl " )geleid heeft tot een langzame afname in zijn gezondgeid, en stierf op 26 jarige leeftijd. Fats Navaro werkte o.a. ook met ANDY KIRK, BILLY EKSTIME, BENNIE GOODMAN, en LIONEL HAMPTON big-band, en heeft ook opname sessies gedaan met KENNY CLARKE, TADD DAMERON, EDDIE "tetanus "DAVIS, COLEMAN HAWKINS, ILLINOIS JAXQUET, HOWARD Mc GHEE, en BUD POWEL
Lee Morgan (10 juli 1938 in Philadelphia, Pennsylvania – 19 februari 1972 in New York City) kreeg de bijnaam " het spectaculairste wonderkind van de jazztrompet" naar aanleiding van twee Blue Note-platen die hij al op zijn achttiende maakte. Op zijn vijftiende gold hij al als een enorm trompet-talent. Op zijn achttiende maakte hij een bliksemstart in de jazz.
In oktober 1956 was hij lid geworden van de Dizzy Gillespie Big Band, waar hij van de leider nota bene de trompetsolo mocht spelen in diens eigen pronkstuk A Night In Tunisia. Tegelijkertijd was Morgan ook al begonnen platen onder eigen naam te maken, zowel voor Savoy als voor het beroemde Blue Note-label. Blue Note haalde hem in november 1956 voor het eerst naar de studio en liet hem binnen een jaar niet minder dan vijf lp’s als leider opnemen.
Voor zijn derde Blue Note-plaat deed Morgan in maart 1957 een beroep op Benny Golson. Alle vijf de stukken waren door Golson geschreven en gearrangeerd, en bovendien speelde hij zelf ook mee op tenorsax. Morgan kreeg als twintigjarige wereldfaam als lid van Art Blakey’s Jazz Messengers.
Morgan behoort vanaf dan tot de grote hard bop-trompettisten uit de jaren ‘50 en ‘60. Een echte klassieker in de jazz is zijn album “The Sidewinder”. De titeltrack is één van de grootste hits op Blue Note. Zodra de eerste klanken van the Sidewinder uit de speakers klinken, swingt dit plaatje als geen ander. Lekkere soul/jazz met een zeer funky ondergrond. “The Sidewinder” is van grote invloed geweest op jaren zeventig artiesten als Kool and the Gang, Earth, Wind and Fire en Ray Charles. Lee Morgan werd op 34 jarige leeftijd doodgeschoten door een jaloerse ex-vriendin.
Het is geen erg bekend feit dat trompettist Kenny Dorham veel betekend heeft voor jonge jazz-talenten, iets wat bijvoorbeeld veel vaker wordt gezegd van Art Blakey. Maar de line-up van deze briljante plaat uit 1963 bewijst het tegendeel. Joe Henderson, Butch Warren, Herbie Hancock en Tony Williams zijn stuk voor stuk grote namen in de jazz geworden. De relatief korte set op dit album swingt als een trein, en onthult de grote individuele talenten van de muzikanten. Meesterwerk, punt uit!
Tracks:
1. Una Mas (One More Time) 2. Straight Ahead 3. Sao Paolo
Noordijk doorliep tussen 1950 en 1954 het Rotterdams Conservatorium en behaalde zijn einddiploma klarinet (cum laude). Hij leerde zichzelf saxofoon spelen en groeide uit tot een groot saxofonist. In 1965 werd Noordijk bekroond met de Wessel Ilcken Prijs.
In oktober 2008 is de Blijvend Applaus Prijs 2008 toegekend aan jazzmusicus Piet Noordijk voor zijn gehele oeuvre. De Blijvend Applaus Prijs is bedoeld voor artiesten die niet vaak meer optreden, maar volgens het bestuur van de Stichting Blijvend Applaus niet vergeten mogen worden. In het juryrapport wordt Noordijk onder meer beschreven als: een veelzijdig muzikant, een gentleman, een warm bandleider, een toegewijd docent, een ambassadeur voor de jazz, een virtuoos op de altsaxofoon en een jazzvogel in hart en nieren.
Eind 2008 is Piet Noordijk vereerd met de oudste Nederlandse muziekprijs: de Edison. Noordijk ontving deze voor zijn gehele oeuvre.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 12- zie het vervolg verder in mijn blog )
Het ontstaan van de Jazz ( deel 12- zie vervolg verder in mijn blog ) OP HET KRUISPUNT DER WEGEN . Op het ogenblik dat ELLINGTON en de 'swing' hun hoogtepunt bereikt hadden, onderging de echte jazz twee verschillende invloeden ; 1- enerzijds wenste een nieuwe generatie muzikanten de jazzstijl nog meer te perfektioneren ; 2- anderzijds poogden de reeds oudere komponisten tot de vergeten bronnen van de jazz en voornamelijk tot de muziek van New Orleans terug te keren. In 1938 werden een reeks nieuwe interpretaties geënregistreerd o.m. die van trompettist TOMMY LADNIER. Te New Orleans slaagde WILLIAM RUSSEL, die oude vedetten teruggevonden had, erin "BUNK JOHNSON over te halen om zijn uitvoeringen te laten enregistreren. Ook JELLY ROLL MORTON en KID ORY lieten hun vertolkingen op de plaat opnemen. Deze gramafoonplaten, die thans als " historische dokumenten " beschouwd worden, laten ons toe ons rekenschap te geven van wat de primitieve jazz waarschijnlijk geweest is. Ook de nieuwe, uitstekende platen geënregistreerd door SIDNEY BECHET, werden opgenomen. In tegenstelling met de neiging van andere blanken orkestleiders, zoals BOB CROSBY sinds 1935 zijn inspiratie in de traditionele Dixylandstijl. Andere ensembles, (ondermeer dat van LU WALTERS), die zich inspireerden op de instrumentale samenstellingen en de retepertoria van de oude orkesten van New Orleans, brachten de zogenaamde "New Orleans Revivel " met zich. Een stijl die niet alleen in Amerika in zwang is, maar in alle landen waar men zich voor de jazz interessert. Tergelijkerijd ontstonden verschillende nieuwe tendensen, gedeeltelijk in het leven geroepen door een soort syntese van de eerste pogingen die in het domein van de jazz werden aangewend; gedeeltelijk onder de invloed van muzikale vormen uit Zuid-Amerika, Cuba en Afrika.
Nadat hij in de jaren vijftig van de twintigste eeuw met grootheden als Dinah Washington, Lionel Hampton en Dizzy Gillespie had gespeeld, legde hij zich vanaf de jaren zestig toe op het schrijven, arrangeren en produceren van muziek. Aanvankelijk bleef hij trouw aan de jazzwereld, maar langzamerhand breidde hij zijn werkterrein uit naar de filmmuziek en de pop. Hoewel hij met talloze artiesten heeft gewerkt, blijft Michael Jackson (vanwege de productie van het miljoenenalbum Thriller) nog altijd de meest genoemde. Het nummer Chump change fungeert als tune van het bekende sportprogramma op de radio, Langs de Lijn.
Jones werd in zijn carrière maar liefst 76 keer voor een Grammy Award genomineerd, en won er 26. Voorts kreeg hij een Emmy Award en zeven nominaties voor een Oscar, waarvan hij echter geen enkele won.
Oorspronkelijk was Greger van plan om het ouderlijk bedrijf over te nemen. In 1936 schonk zijn opa hem echter een accordeon en legde daarmee de basis voor de muzikale ontwikkeling van de toentertijd 10-jarige Greger. In de jaren hierna ging de muzikale ontwikkeling van Greger verder, en hij studeerde aan het conservatiorium van München klarinet en saxofoon.
Als 18-jarige werd Greger in 1944/45 tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog nog naar het leger geroepen. Echter direct na het einde van de oorlog speelde hij als een van de eerste Duitsers in Amerikaanse officierscasino's en werd daarmee pionier in de naoorlogse Duitse swing- en bigbandwereld. In 1948 richtte hij zijn eerste ensemble op onder de naam Max-Greger-Sextett.
In de jaren hierna speelde hij hoofdzakelijk muziek voor de Bayerischen Rundfunk en hij speelde in Amerikaanse clubs, waar ook zijn eerste ontmoetingen met grootheden als Duke Ellington en Ella Fitzgerald plaatsvonden. Hierna volgen ook de eerste LP-opnamen en tournees door Duitsland en de rest van Europa. Als eerste westelijke band sinds 35 jaar mocht Greger in 1959 een tournee door de voormalige Sovjet-Unie houden.
Van 1963 tot 1977 werkte Greger in vaste dienst van de Duitse omroep ZDF. Hij was daardoor vaste gast bij programma's als Vergißmeinnicht, Musik ist Trumpf en Der große Preis. In 1970 trad hij als enig Duits orkest op tijdens de Wereldtentoonstelling in het Japanse Osaka.
In 1986 vierde Greger bij de ZDF zijn 60-ste verjaardag met een „Super-Band“, waarin beroemde collega's als Hazy Osterwald, Paul Kuhn, Hugo Strasser en James Last optraden. Sinds 1992 werkte hij nog als gast-dirigent bij openbare optredens en studioproducties van de SWR Big Band.
Vanaf 2 april 2006 vierde Greger zijn 80-verjaardag met een verjaardags-tournee welke begon op zijn verjaardag in de Philharmonie München in zijn geboorteplaats.
Clifford Brown (geb. Wilmington, Deleware 30 oktober 1930-- overl. Bedford, Pensylvania 26 juni 1956 ) hij was een Amerikaans jazz- trompettist )
Brown kreeg zijn eerste trompetlessen van zijn vader en speelde vanaf 1945 in de schoolband van zijn High School. In 1948 begon hij met een studie aan de Delaware State University. In dezelfde tijd begon hij ook de jazzclubs van Philadelphia te bezoeken, waar hij kennis maakte met bekende muzikanten uit de bebop-scene, zoals Kenny Dorham, Max Roach, J. J. Johnson, Benny Golson en Fats Navarro. De laatste herkende Browns talent en moedigde hem aan professioneel muzikant te worden. Brown ging studeren aan het Maryland State College, dat bekend stond om de kwaliteit van zijn muziekopleiding. Hij bleef tevens optreden in jazzclubs. Dizzy Gillespie motiveerde hem om definitief voor de jazz te kiezen. In 1952 nam Brown samen met Chris Powell en diens band zijn eerste plaat op. Ook speelde hij bij Lou Donaldson, Tadd Dameron en Art Blakey. In 1953 werd hij door Lionel Hampton gecontracteerd en begeleidde hij deze op diens Europese tournee in datzelfde jaar. In deze periode maakte hij in Stockholm en Parijs met verschillende muzikanten platen.
De band die Brown in die tijd samen met Mark Roach oprichtte, het Clifford Brown & Max Roach Quintet, ontwikkelde zich binnen korte tijd tot een gerenommeerde hard bop-formatie, die veel composities speelde die door Brown en pianist Richie Powell (een jongere broer van Bud Powell) waren geschreven. In de sound van de band speelde aanvankelijk ook tenorsaxofonist Harry Land, een voorname rol, tot deze werd vervangen door Teddy Edwards en uiteindelijk door Sonny Rollins. Met de laatste zou de band wereldberoemd in het bebop-genre worden.
Op 26 juni 1956 kwamen Brown, Richie Powell en diens echtgenote Nancy bij een verkeersongeval in de buurt van Bedford, PA, om het leven, toen de auto waarmee ze naar een optreden in Chicago reden onder regenachtige omstandigheden van de weg raakte. Brown, slechts 25 jaar oud geworden, werd begraven op Mt. Zion Cemetery in Wilmington. In deze plaats wordt ieder jaar het Clifford Brown Jazz Festival gehouden.
Korte biografie van TEDDY EDWARDS ( saxalto-tenor-klarinet ))
TEDDY EDWARDS ( tenorsax - klarinet )
Marcus Theodore ' TEDDY " Edwards ( 26 april 1924-- 20 april 2003 ) was een Amerkaans jazz-tenor saxofonist gebaseerd op de Westkust van de VS.
Edwards werd geboren in Jackson, Mississippi. Hij leerde spelen op zeer jonge leeftijd, eerst op de altsaxofoon en klarinet. Edwards eerste professionele baan was bij THE ROYAL MISSISSIPPIANS met PARMLEY DOC. Zijn oom overhaalde hem om naar Detrooit te verhuizen. Wegens ziekte in het gezin ging hij meteen terug naar Jackson. Hij werd overgehaald door ERNIE FIELDS om toe te treden tot zijn band. Teddy had gepland om naar New York te verhuizen, Teddy belande op de club ALABAM op Centraal Ave., in los angelos, die later zijn stad van verblijf werd. Teddy heeft gespeeld met veel Jazz notabelen, met inbegrip van zijn grote vriend CHARLIE PARKER, ROY MILTON, WYNONIC HARRIS, VINCE GUARALDI, JOE CASTRO en ERNIE ANDREWS. In 1964 speelde Teddy met BENNY GOODMAN op Disneyland. Van Edwards verscheen een album LIVE GESPEELD met TOM WAITS. Het album MISSISsSIPI LAD 1991 kent twee tracks met WAITS.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 13- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de Jazz (deel 13 zie vervolg verder in mijn blog ) DE "BOB ". De "be-bob", de "rebob" of de bob zonder meer ontstonden tijdens de Tweede Wereldoorlog en de jaren onmiddelijk daarna. Zij waren de scheppingen van de pioniers van de oude jazz-generatie, voornamelijk van ROY ELDRIDGE, CHARLIE CHRISTIAAN, de saxofonist LES YOUNG en de drummer KENNY CLARKE. Hun eerste pogingen vonden plaats tijdens toevallige ontmoetingen van muzikanten in restaurants; uit deze ontmoetingen onstond een stijl, die een grotere vrijheid verleende aan de solisten, fantasierijker harmoniën en ingewikkelder ritmen toeliet, met een basisritme in de bassen en voortdurend wisselende motieven gespeeld door de bekkens, de trommels, en de Turkse trom. Soms worden sommige pasages, die in een meer verfijnde stijl worden gespeeld, plots afgebroken door stukken die vlug en geweldig worden uitgevoerd, en gekenmerkt zijn door zonderlinge en ongemotiveerde aksentueringen. Deze stijl, die strijdlustig is met de traditie en uit de "swingperiode" dateerd, werd voortgezet door muzikanten als de saxofonist CHARLIE PARKER, en de trompettist DIZZY GILESPIE. Aanvankelijk bestond de ' bob ' gewoonlijk uit een inleiding, waarin de saxofoon en trompet "UNISONO " speelden ( zij werd dikwijls door een gekende melodie geïnspireerd, een reeks solo-improvizaties en als slot een herneming van de inleiding. Deze bouw kan aanleiding geven tot eentonigheid en in 1946 begon GILESPIE vertolkingen te laten enregistreren, die door een groter orkest gespeeld werden en waarvan de stukken volledig herwerkt werden door arrangeurs als WALTER FULLET en JOHN LEWIS.
Roach wordt samen met de drummers Art Blakey en Kenny Clarke beschouwd als een van de pioniers en uitvinders van de bebop. Hij begon al op achtjarige leeftijd met het spelen van bugel in een harmonieorkestje. Zijn moeder, die zelf in een gospelkoor zong, moedigde hem aan in zijn muzikale carrière en haalde hem over slagwerk te gaan spelen.
In 1945 bood Coleman Hawkins hem een eerste kans om een plaat op te nemen op het Apollo-label, op de eerste versie van "Would'n You". Later dat jaar neemt hij met Parker en Gillespie enkele beroemde thema´s op, waaronder "Billie's Bounce" en "Now's The Time" en werd tevens door Gillespie uitgenodigd om een plaats in te nemen in het eerste bigband project.
In 1949 reist hij met Charlie Parker naar Europa om deel te nemen aan het eerste jazzfestival van Parijs. In 1952 studeerde Roach af aan het conservatorium van Manhattan met een specialisatie in percussie en richtte hij samen met bassist Charles Mingus het platenlabel Debut op. Op dit label verscheen de plaat van het historische "Massey Hall"-concert in 1953. In mei 1954 richtte hij samen met Clifford Brown het Brown-Roach-quintet op dat snel uitgroeide tot de een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de zogenoemde hardbopstijl. Clifford Brown kwam in 1956 bij een auto-ongeluk om het leven. Roach koos voor een trio met Sonny Rollins en George Morrow en breidde deze groep later uit tot een nieuw quintet.
In 1962 nam hij samen met Duke Ellington en Charles Mingus de plaat "Money Jungle" op. Vanaf 1972 gaf Roach les aan de Universiteit van Massachusetts in Amherst. Tot 1976 speelde hij onder meer samen met Archie Shepp, Anthony Braxton, Cecil Taylor en Dollar Brand. Vanaf het begin van de 80'er jaren deed Roach een aantal solo-concerten en tevens experimenteerde hij met verschillende samenstellingen, zoals met het "So What Brass Quintet" waarbij hij met uitsluitend blaasinstrumenten samenspeelde.
Max Roach wordt beschouwd een van de beste solo- en ensembledrummers uit de geschiedenis van de bebop en moderne jazz. Hij overleed op 83-jarige leeftijd in zijn slaap.Hij was al lange tijd ziek.
Korte biografie van RED GARLAND (PIANO-klarinet-sax alto )
RED GARLAND ( PIANO - klarinet-sax alto )
Garland kwam uit een niet-muzikaal gezin. Toch toonde hij al vroeg een grote interesse in muziek en begon met het spelen van klarinet en alt saxofoon In 1940 ging hij over op piano die hem uiteindelijk zijn bekendheid zou opleveren. Voor zijn carriére als pianist is hij ook nog tijdelijk boxer geweest.
Toch heeft Garland zijn echte bekendheid te danken aan The Miles Davis Quintet, bestaande uit: Miles Davis, John Coltrane, Garland zelf, Paul Chambers en Philly Joe Jones. Ze namen samen de wereldberoemde albums voor Prestige recordings op: Workin', Steamin', Relaxin' en Cookin'. Garland speelde ook op het eerste Columbia album van Miles Davis: Round About Midnight. Hoewel Garland verder wilde werken met Miles Davis werd de relatie tussen hen zéér gespannen en uiteindelijk werd Garland door Miles Davis ontslagen. Garland ging verder werken met Philly Joe Jones maar keerde later toch terug op het legendarische Miles-album: Milestones. Het gerucht gaat echter dat Garland tijdens de opname van Sid's Ahead kwaad de studio uitliep en dat Miles tijdens de Tenor-solo's van John Coltrane zelf begleidde op de piano.
In de jaren 70 keerde Garland terug naar Texas en nam in 1977 nog een album genaamd Crossings op met Philly Joe Jones. Zijn oude maat uit The Miles Davis Quintet. Red Garland bleef opnamen maken en spelen tot hij op 60-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval.
In de jaren 1970 heeft hij afstand genomen van zijn vorige hard-bop jazz basis en begon te registreren fusion jazz, jazz-funk, soul-jazz en rhythm and blues. Hij ging samenwerken met MITZEL BROTHERS ze produceerde Black Byrd, dit was een enorm succes en werd Blue Note Records' best verkochte album ooit.
PEPPER ADAMS (geb.Adams Park 111 op 8 oktober 1930 in Highland Park, Michigan - overleed op 10 setember 1986 in Brooklyn, New York ) was een Amerilkaans Jazz-bariton saxofonist, die algemeen wordt beschouwd als één van de belangrijkste en meest invloedrijke bariton saxofonisten in de jazz. De bijnaam " THE KNIFE " voor zijn geluid op de hoorn, zijn hartelijke toon en drijvende ritmische zin op voorwaarde dat de antithese tot de lichte, zwevende ( en dus meer popalair ) stijlen van zijn tijdgenoot GERRY MULLIGAN.
Zijn loopbaan.
Adams' familie verhuisde naar Rochester, New York, toen hij jong was, en in die stad begon hij zijn muzikale inspanningen. En toen hij zestien, was een stap terug naar Detrooit, Michigan, in de buurt waar hij geboren was, zou zeer belangrijk zijn voor zijn carriëre. In Detrooit ontmoette hij verschillende muzikanten, die later belangrijk zouden zijn voor zijn carriëre, waaronder trompettist DONALD BIRD, Adams raakte geinteresseerd in WARDELL GRAY'S benadering van de bariton sax, Gray en HARRY CARNEY waren zijn bariton invloed. Hij verhuisde later naar New York City, waar hij speelde op de album DAKAR door JohnColtrane, gespeeld met LEE MORGAN op THE COOKER, hij werkte ook met de BENNY GOODMAN band in 1958. In deze periode speelde hij ook met CHARLES MINGUS. Hij werd later een belangrijk lid van THAD JONES,MEL LEVIS big band periode 1965 tot 1978. Adams stierf aan longkanker in New York City op 10 september 1986. Adam's geluis op de bariton was zeer groor en intens, bijna volledig contrasterend met die van Gerry Mulligan. De stijlen van ADAMS en MULLIGAN worden beschouwd als de basis van voor het hedendaagse.
In zijn jeugdjaren studeerde Wilson piano en viool op het Tuskegee Institute. Hierna begon hij met het spelen in de bands van Chick Webb en Louis Armstrong. In 1933 voegde hij zich bij Benny Carters Chocolate Dandies om in 1935 over te stappen naar het Benny Goodman Trio (met Goodman, Wilson en drummer Gene Krupa. Een jaar later werd daar ook nog vibrafonistLionel Hampton aan toegevoegd). Dit trio begon aanvankelijk alleen als een studioproject, maar toen uiteindelijk werd besloten tot het geven van optredens werd Wilson de eerste zwarte muzikant die samenspeelde met blanke collega's.
In 1939 formeerde hij korte tijd nog een eigen big band, maar gedurende de Tweede Wereldoorlog speelde hij vooral in cafés met een sextet. In de jaren 50 richtte Wilson zich op het doceren op de Juilliard School. Tot zijn dood in 1986 was Wilson nog regelmatig te zien en horen bij solo- en gastoptredens.
Norvo werd geboren als Kenneth Norville in Beardstown in Illinois. Het verhaal gaat dat hij op jonge leeftijd zijn pony verkocht om zijn eerste marimba aan te kunnen schaffen. Norvo's carrière begon in Chicago in 1925, toen hij speelde in de band The Collegians'. Daarna zou hij nog met vele andere bands spelen, waaronder een band vol marimbaspelers en met grote artiesten als Paul Whiteman, Benny Goodman, Charlie Barnet en Woody Herman. Bovendien maakte hij opnames met onder meer Mildred Bailey (zijn vrouw), Billie Holiday en Frank Sinatra. Hij en zijn vrouw Mildred stonden bekend als Mr. and Mrs. Swing. Daarnaast was hij in 1958 te zien in de film Screaming Mimi.
In 1949 formeerde Norvo een trio waarin de mallets werd gecombineerd met gitaar en bass. Toen niet veel later de gitarist en bassist (Mundell Lowe en Red Kelly) vertrokken, haalde hij twee muzikanten binnen die toen nog amper bekendheid genoten, maar later door zouden breken. Tal Farlow werd één van de belangrijkste gitaristen in de periode na de oorlog en Charles Mingus ontwikkelde zich enorm als bassist in de band, maar genoot later vooral bekendheid met composities die een totaal andere invalshoek hadden. Het trio bestond tot en met 1951 en nam twee LP's op voor Savoy.
Norvo toerde en speelde zijn gehele carrière totdat een beroerte hem in de jaren '80 dwong te stoppen. In 1999 overleed hij in een verzorgingstehuis in Californië op 91-jarige leeftijd.
Eldridge begon zijn professionele carrière al op zestienjarige leeftijd. In het begin speelde hij in de bands van onder meer Fletcher Henderson, Gene Krupa en Artie Shaw. Later richtte hij zich meer op het uitbrengen van eigen soloalbums. In 1936 richtte hij met zijn broer Joe Eldridge (saxofinist en componist) een eigen achtkoppige band op. Vele jaren later, in 1950, werd hij in Amerika als ouderwets bestempeld en verhuisde hij naar Parijs waar hij toerde met Benny Goodman. Tevens bracht hij met Claude Boiling een cd uit met de titel Fireworks waarop ze de verder borduurden op een cd met dezelfde titel van Louis Armstrong en Earl Hines uit 1928. Tijdens de tweede wereldoorlog speelde hij in sessies met Cab Kaye.
In 1951 keerde hij weer terug naar de Verenigde Staten waar hij samenwerkte met jazzmusici als Benny Carter, Johnny Hodges en Ella Fitzgerald. Ook nam hij enkele goed ontvangen albums met Coleman Hawkins op. Rond 1970 werd hij getroffen door een beroerte. Ondanks dat liet hij zich tussen 1970 en 1980 nog vaak zien in New York als bandleider. In de nadagen van zijn leven trad hij nog regelmatig publiekelijk op. Opvallend genoeg niet met zijn trompet, maar vooral als zanger, drummer en pianist.
Webb werd geboren in Baltimore in de Amerikaanse staat Maryland. Al vanaf zijn jeugd had hij last van tuberculose, waardoor hij amper groeide en een ernstig misvormde ruggengraat had. Zijn eerste drumstel kocht hij van het geld dat hij had verdiend als krantenbezorger en op 11-jarige leeftijd deed hij zijn eerste ervaringen op als professioneel muzikant.
Op 20-jarige leeftijd verhuisde hij naar New York City waar hij drumlessen kreeg van Tommy Benford en in 1926 zijn eigen band begon in Harlem. Vanaf 1931 was zijn band avond na avond te zien in de Savoy Ballroom. Ondanks het feit dat hij door ingewijden werd gezien als de King Of Swing, ging die titel bij het grote publiek naar Benny Goodman. Dit leidde echter wel tot een gezonde rivaliteit die regelmatig leidde tot de zogenaamde Battle of the Bands. Op deze avonden concurreerde het orkest van Webb met die van bijvoorbeeld Benny Goodman of Count Basie.
In 1935 trouwde hij met een vrouw die Sallye heette en nam hij de nog jonge Ella Fitzgerald onder zijn hoede. Niet alleen werd zij de zangeres van zijn orkest, maar ook zijn adoptiekind. In november 1938 verslechterde zijn gezondheid. Vanaf dat moment wisselde hij optredens af met ziekenhuisbezoeken, tot hij in juni 1939 kwam te overlijden.
Na zijn dood nam Ella Fitzgerald de band van Webb, tot in de nadagen van de swing, over.
Hij was de zoon van arme Joodse immigranten. Hij leerde klarinet spelen in een jeugdorkest dat door een goed doel werd gefinancierd.Hij bleek al op jonge leeftijd een getalenteerd muzikant.
Zijn invloeden waren die van de jazzklarinettisten in Chicago, met name Johnny Dodds, Leon Roppolo en Jimmy Noone. Hij begon op zijn 16e te spelen bij het orkest van Ben Pollack, een van de toporkesten in Chicago en maakte met hen in 1926 zijn eerste opnames. De eerste opnames op zijn eigen naam kwamen 2 jaar later.
Aan het eind van de jaren 20 werd hij sessiemuzikant in New York City. Zijn reputatie was die van een goed voorbereide en betrouwbare speler. Hij speelde met de beroemde Amerikaanse bands van Red Nichols, Isham Jones en Ted Lewis.Hij vormde zijn eigen band in 1932. In 1934 begon hij met optredens voor het radioprogramma Let's Dance. Voor de show had hij iedere week nieuwe muziek nodig en John Hammond, met wie hij bevriend was, raadde hem aan wat jazzmuziek van Fletcher Henderson te kopen. Henderson was de bandleider van de populairste Afrikaans-Amerikaanse band aan het eind van de jaren 20 en het begin van de jaren 30.
De combinatie van zijn klarinetspel, de muziek van Henderson en een goed geoefende band zorgden ervoor dat hij in het midden van de jaren 30 snel bekendheid kreeg. Na zijn fabelachtige optreden op 21 augustus 1935 in de Palomar Ballroom in Los Angeles kreeg hij ook nationale bekendheid. Zijn radio-optredens zorgden voor een schare fans in Californië, waar hij met open armen ontvangen werd. Daardoor trok hij de aandacht van de nationale media en werd op slag beroemd. Sommige schrijvers hebben deze datum aangemerkt als de start van de swing.
Velen suggereren dat Goodman hetzelfde succes met jazz en swing had als Elvis Presley met rock-'n-roll. Beide artiesten maakten de zwarte muziek populair bij een jong blank publiek. Veel van Goodmans arrangementen werden jaren ervoor al gespeeld door het orkest van Fletcher Henderson, en Goodman gaf dit ook zelf aan, maar zijn jonge fans hadden nog nooit van Henderson gehoord. Goodman drukte echter met zijn virtuoze en creatieve klarinetspel wel degelijk zijn eigen stempel op de stukken, en was daarmee een van de meest vernieuwende jazzmuzikanten van voor de bebop.
Goodman is ook verantwoordelijk voor een grote stap voorwaarts in de rassenintegratie in Amerika. Aan het begin van de jaren 30 konden zwarte en blanke muzikanten niet samen spelen in veel clubs en concerten. In de zuidelijke staten was het bij wet verboden. Benny Goodman ging hier tegenin en begon met Teddy Wilson en Gene Krupa het Goodman Trio. In 1936 voegde hij Lionel Hampton toe op de vibrafoon en vormde het Benny Goodman Quartette. Van 1940 tot zijn vroegtijdige dood in 1942 speelde de vernieuwende jazzgitarist Charlie Christian bij de band. Door zijn bekendheid hoefde Goodman niet om financiële redenen door de zuidelijke staten te toeren, waar de samenstelling van de band zeker tot arrestaties zou hebben geleid.
Op 16 januari1938 speelde hij het beroemde concert in Carnegie Hall in New York. Hij was de eerste die jazz speelde in deze beroemde concertzaal, en er was in eerste instantie veel tegenstand tegen een jazzconcert op deze tempel van de klassieke muziek. Het concert was echter een enorm succes en versterkte de reputatie van jazz als een kunstvorm. In het midden van de jaren 40 verloren de big bands veel van hun populariteit. De oorzaak hiervoor was dat veel getalenteerde muzikanten het leger in gingen of beter betaald (fabrieks)werk gingen doen. Rubber en benzine werden tijdens de Tweede Wereldoorlog gerantsoeneerd, de opname-industrie had met twee lange stakingen te kampen, en sterren als Frank Sinatra wonnen aan populariteit. Goodman bleef opnames maken en speelde in kleine ensembles. Hij vormde af en toe een nieuwe band en speelde op jazzfestivals of op internationale tournees.
Benny trouwde in 1942 met Alice Hammond, de zus van zijn vriend John Hammond. Zij hadden twee dochters, Benjie en Rachel. Hij bleef tot aan zijn dood de klarinet spelen. Hij overleed op 77-jarige leeftijd en ligt begraven op de Long Ridge Cemetary in Stamford, Connecticut.
Korte biografie van WOODY HERMAN (klarinet-sax alto-sax sopraan )
WOODY HERMAN (klarinet-sax alto- sax sopraan-bandleider)
Woodrow Charles Herman ( Milwaukee 16 mei 1918--Los Angeles 29 oktober 1987 ) Woody was een Amerikaans jazz klarinettist, sax alto, sax sopraan, zanger, en bandleider.
Herman was een muzikaal wonderkind op de klarinet. Toen hij 9 jaar was, trad hij al op in vaudeville-theaters, ook als zanger en danser. Op 15-jarige leeftijd werd hij een professionele saxofoonspeler. In 1931 ontmoette hij een beginnende actrice, Charlotte Neste, met wie hij later zou trouwen. In Chicago speelde hij kort in de band van Tom Gerun, waarin hij ook zong ("Lonesome Me" en "My Heart's at Ease" zijn de eerste opnames met Herman als zanger). Daarna sloot hij zich aan bij Harry Sosnik en toerde hij met Gus Arnheim. In 1934 ging hij naar het orkest van Isham Jones, die vele populaire liedjes op zijn naam had staan, zoals "It Had To Be You". Jones had op een gegeven moment genoeg van zijn bestaan als bandleider, wilde van de royalty's van zijn liedjes leven en stopte ermee, in 1936. Met de belangrijke leden van de band begon Woody Herman nu een eigen orkest.
In 1949 nam Lewis ook deel aan het revolutionaire album: The Birth Of The Cool van Miles Davis. Hij kon echter niet op alle tracks spelen omdat hij verloofd was met Ella Fitzgerald . Op vier van de twaalf nummers viel Al Haig in voor Lewis. Toch zou Lewis later wel op het album Re-Birth Of The Cool van Gerry Mulligan spelen. Hier speelde hij op alle tracks.
In 1951 werd The Milt Jackson Quartet gevormd door Milt Jackson, John Lewis zelf, Ray Brown en Kenny Clarke. Ray Brown werd in 1952 echter vervangen door Percy Heath. De naam Milt Jackson Quartet werd toen omgedoopt in The Modern Jazz Quartet. John Lewis was het grote brein achter The Modern Jazz Quartet.
John Lewis schreef ook nummers voor meerdere films. Hij overleed 29 maart 2001 in New York na een lang gevecht tegen prostaatkanker.
John Lewis en J.S.Bach
Tijdens een interview in 1998 zei Lewis over J.S. Bach: "Zonder Bach zouden we de muziek die wij nu kennen,niet hebben. Hij synthetiseerde wat er voor hem in de muziek in Europa was gebeurd. Tweehonderd jaar voor Bach was de muziek helemaal anders. Ja, je kunt ook wel blues in Bach vinden, maar vooral zijn gebruik van Europese harmonie is opmerkelijk. Het is een prachtige basis voor improvisatie in jazz. Hij loste al heel wat problemen op voor ons."
Bud Powell (New York City, 27 september1924 – aldaar, 31 juli1966) wordt algemeen gezien als een van de beste en meest invloedrijke pianisten in de geschiedenis van de jazz. Hij speelde een sleutelrol in de ontwikkeling van de bebop. Zijn virtuositeit als pianist leverde hem de bijnaam Charlie Parker van de piano op.
Powells vader was eveneens pianist, en Bud leerde bij Thelonious Monk, die zijn compositie "In Walked Bud" aan Powell opdroeg. Powells eerste opnamen werden gemaakt met de Cootie Williams Band in 1944, toen hij 20 jaar oud was, en zijn laatste opnamen stammen uit 1964 op Birdland na zijn terugkeer naar de VS na enkele jaren in Europa.
Tijdens zijn leven leed Powell aan verschillende geestesziekten, die kunnen zijn ontstaan bij een mishandeling door de politie in zijn jeugd. Hij werd herhaaldelijk opgenomen in psychiatrische inrichtingen waar hij werd behandeld met elektroshock-therapie.
Over het algemeen worden zijn opnames voor Blue Note, van 1949 tot 1958, als zijn beste beschouwd, hoewel ook twee sessies voor Roost (in 1947 en 1953) en de eerste opnames voor Verve van 1949-51 klassiek zijn.
Erroll Louis Garner (Pittsburgh, 15 juni1921 - Los Angeles, 2 januari1977) was een Amerikaansjazzpianist en componist. Hij begon met spelen op 3-jarige leeftijd en heeft nooit les gehad of noten leren lezen. Garner had een compleet eigen stijl die nooit iemand na heeft kunnen doen. Hij heeft meer dan 200 composities op zijn naam staan, waaronder het wereldberoemde "Misty".
Hij is van zijn artisticiteit rijk geworden; reden waarom hij in het enge jazz-circuit min of meer werd verguisd.
Zijn discografie beslaat meer dan 3000 verschillende opnamen van zowel studio- als "live" concertregistraties. Zijn bekendste opname is "Concert by the sea", een registratie van een live-concert in september 1955 in Carmel, Californië.
Shearing werd blind geboren en leerde op driejarige leeftijd pianospelen. Na beperkte opleiding en uitgebreid luisteren naar jazzopnames, begon hij in hotels, clubs en pubs in de omgeving van Londen te spelen, soms solo, nu en dan met dansorkesten.
In 1940 sloot Shearing zich aan bij de populaire band van Harry Parry, een ster in het Verenigd Koninkrijk. Hij trad op voor de BBC, speelde met de in Londen gevestigde groepen van Stephane Grappelli in de vroege jaren veertig en won zeven opeenvolgende Melody Maker polls.
In 1946 vestigde Shearing zich in de Verenigde Staten. In 1955 werd hij tot Amerikaans staatsburger genaturaliseerd.
Amerikaans pianist
Hij leidde een kwintet (piano met jazzgitaar, contrabas, drums en vibrafoon), dat in de loop van de jaren Cal Tjader, Margie Hyams, Denzil Best, Israël Crosby, Joe Pass en Gary Burton bevatte. Shearing maakte een serie populaire opnamen zoals "September In The Rain" en zijn eigen compositie, "Lullaby Of Birdland" (1952). Zijn stijl, met inbegrip van het gezamenlijke spelen van de melodie door piano, jazzgitaar en vibrafoon, werd ook veel nagevolgd en ging deel uitmaken van het vocabulaire van de popmuziek, zodat zijn opnames van die periode nu veel minder innovatief klinken dan toen.
Later speelde Shearing met een trio, solo en steeds vaker in een duo. Onder zijn samenwerkingen zijn sets met de Montgomery Brothers, Marian McPartland, Brian Torff, Jim Hall, Hank Jones en Kenny Davern geweest.
In de jaren zeventig was de populariteit van Shearing aanzienlijk verminderd, maar toen hij in 1979 een contract tekende met Concord Records kende zijn muziek een opleving.
Onlangs werkte Shearing samen met het John Pizzarelli Trio om samen tot het album The Rare Delight of You te komen, dat uiterst goede kritieken ontving. De albumcover, die Pizzarelli en Shearing toont terwijl zij poseren voor een stevige blauwe achtergrond, werd ontworpen om op de cover van Nat King Cole Sings: The George Shearing Quintet Plays te lijken, een legendarische jazzopname waarmee het wat betreft stijl sommige gelijkenissen deelt.
Shearings interesse in klassieke muziek resulteerde in sommige uitvoeringen met orkesten in de jaren vijftig en jaren zestig en zijn solo’s zijn vaak geïnspireerd op Claude Debussy en in het bijzonder Erik Satie. Shearing maakte ook een opname met de klassieke Franse hoornspeler Barry Tuckwell.
Milton (Milt) Jackson (Detroit (Michigan), 1 januari1923 – Manhattan (New York), 9 oktober1999) was een legendarische jazz-vibrafonist, die vooral bekend werd met het Modern Jazz Quartet, een van de langstbestaande bands in de geschiedenis van de jazz. De populariteit van dit viertal muzikanten was, aldus Jackson, vooral te danken aan de manier waarop geïmproviseerd werd op klassieke muziek, wat leidde tot een combinatie van klassiek met jazz en pop.
Jackson begon op 7-jarige leeftijd als zanger. Hij zong gospel-duetten met zijn broer Alvin. Later speelde hij ook nog piano en ontwikkelde hij zijn muzikaliteit op de middelbare school. Uiteindelijk kwam hij uit bij de vibrafoon, vanwege de gelijkenissen die het instrument toont met de menselijke stem.
Milt Jackson is bijna 60 jaar lang actief geweest in de muziek en heeft samengewerkt met pioniers als Miles Davis, Dizzy Gillespie, Charlie Parker, Thelonious Monk en Coleman Hawkins. Tijdens zijn carrière won hij onder andere de National Music Award, de French Bicentennial Award en een eredoctoraat van de Berklee College of Music in Boston, Massachusetts. Bovendien heeft hij plaatsen verworven in de Percussion Hall Of Fame en Downbeat Magazine's Hall Of Fame.
Ontstaan van de JAZZ ( deel 14- zie het vervolg verder in mijn blog )
Ontstaan van de jazz ( deel 14 zie het vervolg verder in mijn blog ). "COOL" Om te reageren tegen de woeligheid van de 'bobstijl', begonnen enkele muzikanten om op een kalmere manier te spelen ("cooler"). Zelfs in de 'bob' bestond een tendens om de zinnen van de melodie achter de sterke tijden van het basisritme te laten " slepen ". Deze neiging werd versterkt en terzelfdetijd werd de toon zwakker en bijne volledig van vibrato ontdaan. De pianist GEORGE SHEARING vervolmaakte, met zijn klein orkest, deze fijnere en soberte vorm. Bij deze meer evenwichtinge en verzorgde manier van spelen werden de melodiën, zoveel dat kon, in de "cool " (kalm) stijl ontwikkeld. Alle mogelijkheden om het basisakkoord te verbreden werden uitgebaat. Het ritme wordt op de bas ( op zijn laagste register ) aangegeven en zacht begeleid door het slaan en wrijven van de borstels (< slagwerk ) op de Turksetrom. STAN GETZ is één van de beste vetrolkers van deze stijl, alhoewel die door het publiek weinig gewaardeerd wordt.
"PROGESSIEVE" In deze uitbreiding van de ' bob muziek', die hier door grotere orkesten gespeeld wordt, is de Zuid-Amerikaanse invloed duidelijk merkbaar, en klank effekten worden op een extreme wijze aangewend. In deze jazzstijl heeft zich de arrangeur STAN KENTON het best onderscheiden. Veel kenners beweren dat de " experimentele " of " progessieve " jazz maar een zijspoor is, en dat de rechte ontwikkelingsweg van de "cool " stijl moet uitgaan..
"NIEUWE POGINGEN " De meest interessante nieuwe pogingen zijn deze van de ensembles, geleid door de pianisten LENNIE TRISTANO en BAVE BRUBECK. TRISTANO is de initiator van een nieuwe gedurfde stijl; het grondnootakkoord komt dikwijls uit een bekend wijsje, maar de improvizaties op de instrumenten (soms gelijktijdig op piano en gitaar ) staan dicht bij de melodische atonaliteit. Dikwijls worden verschillende andere melodiën ingebracht, die de originele beheersen. De ensembles van TRISTANO schijnen wetens en willens af te zien van de ritmische levendigheid, de 'swing' en de "drive", die tot hiertoe de kenmerken van de jazz waren. Een uigebreider samensmelting van de ritmische jazztradities met de jongste vernieuwingspogingen op gebied van melodie en harmonie, werd verwezenlijk door DAVE BRUBECK. Dave, die leerling was van DARIUS MILHAUD heeft gezegd, dat zijn doel erin bestond "de jazz een hegere estetisch peil te doen bereiken "
Last werd geboren als jongste kind van een meteropnemer. Tijdens de Tweede Wereldoorlog volgde hij een muzikale opleiding aan de militaire academie. Na de oorlog werd hij contrabassist, en kwam hij met zijn broers terecht bij het orkest van Radio Bremen. In 1950, 1951 en 1952 werd hij uitgeroepen tot beste jazz-bassist van Duitsland. Hij verhuisde naar Hamburg en in de jaren zestig ontwikkelde hij zijn 'Happy Party Sound'. Vanaf 1969 was zijn James Last Orkest vrijwel voortdurend op tournee. Last ontving meer dan 200 gouden platen.
Stan Kenton werd geboren in Wichita in Kansas. Hij groeide op in Colorado enCalifornië. Als kind leerde hij piano spelen, en als teenager toerde hij al met verschillende bands. In 1941 formeerde hij zijn eigen band, die in die jaren gold als een van de bekendste West Coast-ensembles.
Toen aan het eind van de jaren '40 van de 20e eeuw de meeste bigbands als dansorkest stopten, experimenteerde Kenton met de bigband als concertorkest. Ook in zijn latere jaren experimenteerde Kenton graag, zoals op het album 7.5 on the Richter Scale, waarop hij evergreens in een bigbandcompositie verwerkte.
Kenton’s muziek gold in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw als zeer progressief in het bigband-genre en werd mede daarom als bijzonder controversieel ervaren. Tegenwoordig wordt Kenton echter algemeen erkend als één van de grootste bigbandleiders aller tijden.
Kenton was naast orkestleider en arrangeur ook zeer getalenteerd in het scouten van jong talent. Orkestleden werden veelvuldig gerekruteerd uit high school bigbands.
Walter Maynard Feruson ( Verdun Quebec 4 mei 1928--Ventura 23 Aug. 2006 ) was een Canadees jazz-trompettist, solo bugel, en ventieltrombonist.
Muzikale ontwikkeling
Ferguson studeerde als kind piano en viool. Op 9-jarige leeftijd begon hij op de trompet. Toentertijd speelde hij al in een kleine schoolband die optrad bij openbare schoolactiviteiten. De band werd onderwezen door Stan Wood (saxofonist), Roland David en Johnny Holmes. Ferguson's oudere broer, Percy, speelde ook voor Holmes als baritonsaxofonist.
Ferguson kwam op het conservatorium tot een eigenaardige ontdekking; hij kon zijn bereik op de trompet uitbreiden tot maar liefst 4 octaven, een uitzonderlijke kwaliteit die hem wereldberoemd zou maken. Waar voor de meeste trompettisten F3/G3 de hoogst haalbare toon is, speelt Ferguson tot de E4 erboven, dat is bijna een octaaf hoger. Naast Ferguson is onder andere ook James Morrison een zogenaamde high blower.
Het is boven de D3 niet meer mogelijk tonen te vormen met de drie ventielen op de trompet. Daarna komt het aan op pure lipspanning. Buitengewone controle en beheersing is vereist om die noten zuiver te doen klinken.
Amerikaanse periode
In 1949 verliet Ferguson Canada om zich in de Verenigde Staten te vestigen. In 1950 trad hij toe tot het orkest van Stan Kenton.
Het ontstaan van de JAZZ deel 1 (wordt vervolgd verder in mijn blog )
