NIEUW: Blog reclamevrij maken?
HOE ZWAARTEKRACHT DE MENS PARTEN SPEELT ... DAGBOEKERIJ ... EN NOG MEER ... BAR WEER
Inhoud blog
  • Boze buien
  • Jong dichter
  • Breinmeid
  • Robinson (28)
  • Robinson (27)
  • Robinson (26)
  • Robinson (25)
  • Robinson (24)
  • Robinson (23)
  • Robinson (22)
  • Robinson (21)
  • Robinson (20)
  • Robinson (19)
  • Robinson (18)
  • Robinson (17)
  • Robinson (16)
  • Robinson (15)
  • Robinson (14)
  • Robinson (13)
  • Robinson (12)
  • Robinson (11)
  • Robinson (10)
  • Robinson (09)
  • Robinson (08)
  • Robinson (07)
  • Robinson (06)
  • Robinson (05)
  • Robinson (04)
  • Robinson (03)
  • Robinson (02)
  • Robinson (01)
  • Robinson (intro)
  • Arepo (Zwaartekracht)
  • Merlijn
  • Spiegel
  • Cover Wat je zegt
  • Een toeter op je kop
  • Klassieker (3)
  • Klassieker (2)
  • Klassieker (1)
  • De val (de gedichten, 6)
  • De val (de gedichten, 5)
  • De val (de gedichten, 4)
  • De val (de gedichten, 3)
  • De val (de gedichten, 2)
  • De val (de gedichten, 1)
  • Cover Vallen en opstaan
  • Ten aanval!
  • Cover Een blauwe plek
  • Een blauwe plek
  • Hersenstorm (5)
  • Hersenstorm (4)
  • Hersenstorm (3)
  • Hersenstorm (2)
  • Hersenstorm (1)
    Zoeken in blog

    Foto
    Foto

           VF'je De sneeuwgans

    Foto

         VF'je Schrijver ontvoerd

    Foto

         VF'je Meisjeslokken

    Foto

         VF'je Hannes Pechvogel

    Foto

         VF'je Tineke van Heule

    Foto

    VF'je De stunt van Bolleboos & Het raadsel van de verdwenen kruisbeelden

    EEN BLAUWE PLEK & JONG DICHTER (Sjors DNO)
    HERSENSTORM
    28-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (15)

    Schroeiplek

    Niet huilen, maar schrijven,
    om wat voorbij is.

    Niet later, maar nu,
    die tijd in regels vangen.

    De dingen niet dwingen,
    maar schikken en zingen.

    Niet zeggen: tijd heelt,
    maar toeslaan en dichten.

    Schrijven is pijn herverdelen,
    in achterklap van rijm.

    Niet ongeremd, niet ongerijmd,
    maar wonend in woorden.

    Doodgewoon wonend en wachtend
    op licht in het gedicht.

    Tijd wijst uit.
    Tijd wist weg.


    21-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (14)

    Een aantal eeuwen zomer reeds

    Die muggen betekenden zomer en zinderen,
    verre tennisgeluiden en zwevers bij de vleet.
    Er lag een aantal min of meer herkenbare eeuwen
    achter ons, maar het zou wat bij het stokken
    van het zomerse grasmaaimachien.

    Een buurman articuleerde misschien
    en ging een handwerktuig halen.
    Alleen de droom te kunnen vliegen
    was nu echt. Want volop zomer,

    lastige beesten, gooien met voorwerpen
    en de onvolkomenheid der dingen
    naar 's mensen hand gezet,
    dat had je vroeger ook.


    12-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (13)

    Zondag

    Nodeloze zondag zou je zeggen,
    alles is een beetje kunst:
    roken doet aan meetkunde denken
    en drinken uit kleine glazen
    aan de zondagsschilder
    en zijn mondjesmaat.

    Was alles
    ook maar weer eens
    autoloos.

    Roken was dan uit den boze
    en drinken ietwat heelkunde.
    Stappen duurde eindeloos.

    Wie voerde dan met zachte hand
    de blinde zondagsschilder
    naar zijn vlakste land?


    07-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (12)

    Time is on my side

    Tijd ligt aan banden om polsen.
    De zandloper is trouw tot de laatste korrel.
    De metronoom verkavelt om de haverklap.
    Met de regelmaat van een boeddha
    wordt het telkens weer later als vroeger.

    Maar tegen de klok in wordt geschreven:
    tegen beter weten in overleven.


    01-11-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (11)

    Understatement

    In zekere zin zijn ze mooi en zijn ze lelijk.
    Ze vallen doodgewoon mee zoals ze eraan komen,
    weinig sigaretten roken, de atonale muziek
    in zichzelf beluisteren en maar weer weggaan.

    Grote groepen worden niet meer gevormd.
    (Geheugen: het bos van de parka's,
    de jeans als zovele bleke berkenstammetjes).
    Aan een draad in het oor hebben ze boodschap.
    Een boekje laten ze liefst links liggen.

    In zekere zin acteren ze stomweg behoorlijk,
    zonder statement.
    Kinderen van hun tijd.

    Time, honey, is money.


    22-10-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (10)

    Bij voorbaat

    Een bode aan je bed was ik,
    van wat er buiten gebeurde
    en niet gebeurde. Er was lente
    in het spel, maar het zou wat.

    Ik bracht niet de warmte binnen,
    maar duwde een tafeltje voor me uit
    met daarop de instrumenten
    om je weer op de been te helpen.

    Jonglerend met tefal en toaster,
    springlevend tussen vaatdoek en valium.
    Bij het buitengaan werd ik staande gehouden.
    Voorbarigheid alom; alles luisterde nauw.

    Des avonds met de tenen tegen elkaar zitten
    als het wachtwoord 'morgen' viel.
    Nacht verwarde zich met dag.
    Wie je liefhad, bleef een sigaret langer.

    Dan spitsten de uren hun oren
    en dat ving je allemaal op:
    de geluiden van het nachtverbruik
    en de zachte bons van mijn deuren.

    De straat die zich als een raadsel
    naar de verte ontrolde.

    Zo is het leven, liefste:
    de jammerlijke wetenschap
    dat we tussen weeën en reutels
    maar even rechtop staan.


    17-10-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (09)

    Wandelen

    Ik heb misschien de dansers niet begrepen
    en ongeloof getoond bij de getallen
    die ons geluk bezorgden. De misthoorn
    der tijden niet gehoord, of erdoor misleid.

    Luister: het had gekund, of wat?
    Het klimaat verplicht ons ruig te zijn.
    Of daarvoor door te gaan. Ik geloof
    dat wederzijdse gewenning ons nu
    een zachte zorg zal wezen:

    spreken met de noodzakelijkste infinitieven,
    gelijk de wij-vorm die enkelingen omarmt.
    Of zwijgend, hand in hand, op stap gaan,
    neem nou antiekbeurs, in kouwe blauwte.

    Jij in warmgevoerde laarsjes van de kleur
    waar ik god betere het
    de naam niet van onthouden kan.

    En hij.


    08-10-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (08)

    Chirurgie

    De marlboro's waren niet meer te tellen
    sinds de zomers weg waren gewaaid;
    sommigen verjaarden weer een keer.

    We schaarden ons rond haastige ontbijten
    en dachten dat het morgen wel vergeten zou zijn:

    dat partikeltje verdriet
    dat als een scherfje
    in ons lichaam woont
    terwijl alles altijd goed gaat.

    Zo gezegd.


    01-10-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (07)

    Samenzweren

    Je zou er bij kunnen huilen,
    bij dat mooi en rustig ouder worden,
    ofschoon ze ook beweren dat jong zijn
    niet zo stug met leeftijd samenzweren moet.

    Het is niet de rocking-chair,
    noch de kalender of de taaie stilte
    van een zondag. Misschien heb je
    je hart te streng verdeeld in rechts
    en links en boven en onder.

    Misschien is het de steeds meer
    om zich heen grijpende eenvoud
    van de onderwerpen waarover je
    met je hartverwanten immer hetzelfde zegt.

    Of de wetenschap
    dat wenen binnenin gebeurt
    en steeds daar is
    waar je een dode holte dacht.


    25-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (06)

    Nalatenschap

    Als ik uit mijn lichaam wandel
    en plaats maak voor wat klein verdriet
    wil dan de ramen kieren,
    want vergeten doe ik niet.

    Als ik van mijn tafel opsta
    en een zwart sjabloon nalaat,
    vul me dan nog even in
    met een vers waar geen maat op staat.

    Hoe ik de zon zo'n lastige klapzoen vond.
    Hoe mijn woorden onder zware hypotheken
    gingen gebogen. Zo vaak groette ik
    de postbode bij verstek.

    Ze zeiden:
    weer één van die gevaarlijke reizen.
    Maar je wende aan ontstentenis.


    17-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (05)

    Robinson, een vertelling

    Zo'n eiland was aan te treffen:
    ik hoefde alleen nog een reis
    uit mijn dromen weg te kappen
    en omgespoeld zoals het verhaal het wil

    daar in het zand te bijten.
    'The rest is silence': zo vreselijk
    stil, dat ik in een god geloofde,
    liever dan in overleven en een zwitsers mes.

    Geschiedenis werd aardrijkskunde.
    Splinternieuws was eeuwen oud.
    De polsslag van de tijd verzwakte,
    de haven in mijn hoofd verzandde.

    Mijn mens werd schier een eiland.

    Maar her en der
    vond ik hem weer uit.


    11-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (04)

    This world

    Tevreden ruist de kunstlong in de hoek:
    adem geblazen dankzij de teevee.

    Vreedzaam als een boeddha
    tikt ook de klok,
    hikkend om de haverklap.
    Zelfs stilgevallen heeft hij per etmaal
    enkele keren het grootste gelijk.

    Aan de polsen krijgen uren
    oren in dit interieur.
    Planten geeuwen door hun gaten.
    Adembenemend hoe stil het wordt
    als een mens in een spiegel ontdekt
    dat hij bij zichzelf naar geluiden zoekt
    die hij maakt door zichzelf in een spiegel
    te bekijken. Zie:

    zelfs de kijkkast ruist niet meer.


    03-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (03)

    One day

    Ochtend.
    Het elementaire bestaan op deze aarde
    doordesemen met iets van een hogere orde:
    muziek van de centrale verwarming,
    inzicht door de halogeenlamp.

    Middag.
    Stilte breekt in volle hevigheid los,
    als op een akker in de zestiende eeuw.
    Wintervogel glijdt in luchtplooi weg.
    Tijd stippelt hem uit.

    Avond.
    Dromen, truffels aan de slaap ontfutseld,
    met de navel naar het strenge middelpunt
    van moeder aarde, deze blauwe plek.
    Wie zal het zeggen, wie zal het zwijgen.


    28-08-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (02)

    Me, at home

    Een natte straat.
    Aan weerskanten hebben beide voetgangers gelijk.
    De wereld dijt in een kop koffie.
    (: wolkje wrevel,
    toer afwezig door een melkweg)

    Oude wind jaagt damp
    in sluiers over de rand.
    De ijskap schuift wat op.
    Aan polen dooit het.

    Mohammed ziet witte sneeuw.
    Het wordt oorverdovend koud.
    En als vanouds, gelukkig,
    dicteert de maan de oceaan.

    Een natte straat.
    Wat wordt nu ouder?
    Wie is nu verder weg?
    De brievenbus kleppert godvergeten
    in de wind. Het is vrijdag,
    schier een eiland in dit stille huis.

    Het laatste hoofdstuk ruikt naar zeep.
    Een natte straat.
    Schoon.


    21-08-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (01)

    She leaves; he looks.

    Zon hangt uit een wereld heen.
    Trein vertrekt uit herfst vandaan.
    Vrouw stapt op. Verandert
    niet daardoor, maar daarna:
    snel schittert ze uit zichzelf.

    Drie snoeren om haar hals bindt ze,
    ze windt er twee om elke pols,
    vingers rijzen uit hun ringen.

    Geen valse spiegel dan
    (: wasem, raam, reflectie)
    maar net wel een bril.

    Ze monstert aan in een boek.
    Bladert bladstil:
    klokvast, vlug, planmatig

    is het een prachtige herfst geworden.


    14-08-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Robinson (intro)

    ROBINSON

    Robinson. Vroeg of laat, op de datumgrens of in Isfahan,

    treft men steeds zichzelf weer aan. Blind date met de tijd.

    Robinson. Het gedicht schier een eiland in een zee van tijd.

    Fata morgana, foto, voetafdruk. Altijd wordt het weer vrijdag.

    Robinson. Aanspoelen in een boek met open einder.

    Enkeling, drenkeling. Water wast en wist, vroeger, later.


    23-03-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Arepo (Zwaartekracht)

    AREPO

    (Zwaartekracht)


    Zaaier Arepo houdt met moeite de wielen.

    Zaaier Arepo houdt de wielen draaiende.

    ‘Ik bid u vader, ik bid u vader, gij geneest.’

    SATOR
    AREPO
    TENET
    OPERA
    ROTAS
                                                                
                                                    
                           P
                                                                   A
                                                        A        T        O
                                                                   E
                                                                   R
                                                  P A T E R N O S T E R
                                                                   O
                                                                   S
                                                         O       T         A
                                                                   E
                                                                   R

    Bijlagen:
    AREPO.pdf (453.4 KB)   


    02-03-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Merlijn
    Merlijn

    De maan neemt van het water
    waar ze in schijnt een trage foto
    waar ook de maan op staat.

    Rimpelingen stremmen als luie melk.
    In de kasteelgracht trekt de snoek
    zijn cirkels in zijn eigen vaarwater.

    Ginds zijn de wouden van weleer
    waar de stammen zichzelf herhalen.

    Ik loop achterstevoren door de boeken
    en lees tot mijn ontzetting, voldoening:

    niets verandert,
    alles blijft gelijk.

    (Uit de bekroonde bundel Linkerhart, uitg. Poëziecentrum Gent)


    26-02-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spiegel
    Spiegel                 

    Wie predikt evenwicht, rust, symmetrie?
    Wie vindt woord op woord uit
    en noemt het rijm?

    Waarom die boeman met de boemerang?
    Herhaalt de wortel van de boom de kruin?
    Heeft de kruin een onderaardse droom?

    Keert alles weer als achterklap?
    De astronaut, schipbreukeling of dichter
    komen steeds zichzelf weer tegen:

    holbewoners in een renaissance,
    met een hevig kloppend linkerhart.

    (Uit de bekroonde bundel Linkerhart, uitg. Poëziecentrum Gent)

    10-02-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Cover Wat je zegt
    Klik op de afbeelding om de link te volgen










    Cover Wat je zegt, ben je zelf (Een toeter op je kop)

    Bijlagen:
    WAT JE ZEGT.pdf (353 KB)   




                                      COPYRIGHT JORIS DENOO
    Blog als favoriet !

    ZIELSVERWANTE LINKS
  • Moord !
  • Schuine teksten
  • Meester in de Vakken
  • De ongecomponeerde noot
  • Poëzie
  • Romaneske boeken
  • Satisfiction
  • Romans & Theater
  • Vreeslijke verhalen
  • Miljarden flarden

    Foto

    Foto

              Vallen en opstaan
    Foto

              Een blauwe plek
    Foto

            Wat je zegt, ben je zelf
    Mail

    Druk op de knop


    Archief per jaar
  • 2017
  • 2015
  • 2014
  • 2007
  • 2006
  • 2005

    Foto

    Foto

    Jong Dichter - Joris Denoo

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!