NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Op zoek naar een bepaalde info ? Geef dan hieronder een trefwoord in...
Zoeken in blog

Foto
Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom ! Welkom !
Foto
Gastenboek
  • vioto
  • uncOrge
  • dualaph
  • wirnxiqgzp
  • Gyboant

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Foto
    Raadpleeg steeds je arts !
    Foto
    Laatste commentaren
  • medical information online FelipeDuefs (FelipeDuefs)
        op Fibromyalgie & hormonen... - Deel II
  • Leningaanbod gelden (Mr Arnoid Weman)
        op Fibromyalgie in het kort
  • cbd oil for pain dosage (Sonjaorgab)
        op Vluchten in het werk
  • best cbd hemp oil for pain (SonjaHom)
        op Vluchten in het werk
  • cbd oil for pain (Sonjaorgab)
        op Vluchten in het werk
  • cbd oil for pain (SonjaHom)
        op Vluchten in het werk
  • cbd oil for pain dosage (SonjaHom)
        op Vluchten in het werk
  • Leonard finals after Kevin Durant, two of them deep in conversation, specially arranged in the NBA (Bobbykic)
        op Even geduld...
  • Kevin Durant many rebounds in the playoffs to record 64th (Bobbybep)
        op Tijd om afscheid te nemen...
  • le farmacie vendono cialis senza ricetta Si (RalphNal)
        op Fibromyalgie & hormonen... - Deel II
  • Foto
    Blog als favoriet !
    Foto
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    virginia64
    blog.seniorennet.be/virgini
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    meike
    blog.seniorennet.be/meike
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    atc
    blog.seniorennet.be/atc
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    haentjen
    blog.seniorennet.be/haentje
    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    pentekeningen_van_claude_pire
    blog.seniorennet.be/penteke
    Foto
    Mijn favorieten
  • Kennis=macht=gezondheid - Pillie Willie
  • Vlaamse Liga voor Fibromyalgie Patiënten
  • Lotgenoten Fibromyalgie Nederland
  • APS-Therapie
  • Alles over fibromyalgie
  • Fibromyalgie-Online
  • Leven met CVS / Leven met Fibromyalgie
  • Gezondheidspein.nl
  • TopSiteGuide.BelgischeTop100
  • Fibromyalgie PR-site
    Foto
    Fibromyalgie
    Strijd om erkenning
    17-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verzekeringsartsen manipuleren het begrip
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




































     


    Objectieve bewijzen ?

    Verzekeringsartsen manipuleren het begrip "objectiviteit"

    Een vluchtweg
    There is enough physical evidence
    De WHO-classificatie
    Waarom dan zoveel wetenschappelijk onderzoek ?
    Alleen zeer gespecialiseerde artsen kunnen oordelen


    Herlees zeker :

    CVS - Objectieve bewijzen ?
    Wetenschap en Onderzoek bij het Chronisch Vermoeidheid Syndroom
    - Met zeer uitgebreide litaratuurlijst -

    Cfr. :
    www.jules.be (dd. 21-04-2006)

    *

    Een vluchtweg

    Vaak draait alles draait rond het al of niet aanwezig zijn van
    'objectieve bewijzen'

    Maar...

    Wat is 'objectief' ?
    Wat is een 'bewijs' ?

    In de meeste verzekeringspolissen worden die begrippen nergens

    duidelijk, uitvoerig en met voorbeelden geïllustreerd

    nader toegelicht, wat (veel) ruimte laat voor interpretatie en dus zorgt voor rechtsonzekerheid.
    Iedere objectieve waarnemer voelt 'met zijn ellebogen' dat de verzekeringsmaatschappijen hier bewust en 'met voorbedachte rade' een vluchtweg in hun polissen hebben ingebouwd !

    *

    There is enough physical evidence

    "There is enough physical evidence over the past fifty years, dating from Melvin Ramsay’s work in 1955, to show that this is a primary physical problem with secondary psychological depression."
    - Dr. Derek Enlander MD -

    Dr Derek Enlander writes to the Dean of the Royal Society of Medicine
    9 March 2008

    Sir,
    I think it is absurd for the Royal Society of Medicine to promote a meeting on Myalgic Encephalomyelitis where the predominant thrust is the psychiatric aspect of this physical disease.

    There is enough physical evidence over the past fifty years, dating from Melvin Ramsay’s work in 1955, to show that this is a primary physical problem with secondary psychological depression.

    I would presume that the august body, R.S.M., would not hold a cancer forum staffed predominately with psychiatrists. The notion that psychiatrists could treat cancer on the thesis that secondary depression in cancer is the cause and therefore the prime treatment modality. Perhaps you see the absurdity.

    Please invite clinicians and physicians to speak at your meeting on the medical aspects and medical treatment of M.E., there happens to be a medical conference on this very subject in Cambridge a few days later, some of the clinicians speaking at this meeting may be interested in participating in the R.S.M.

    After all, you are a medical and not a psychiatric society.
    Dr Derek Enlander, M.D.,M.R.C.S., L.R.C.P. (Lon)
    New York.

    Cfr. : http://readmeukevents.wordpress.com/2008/03/11/dr-derek-enlander-writes-to-dean-royal-society-of-medicine/

    *

    Zou het kunnen dat
    de gevolgen van de ziekte alleen al
    meer dan voldoende 'objectief bewijs' zijn van het bestaan ervan ?

    *

    De WHO-classificatie

    De Wereldgezondheidsorganisatie erkende CVS.
    België en Nederland zijn lid van de WHO en zijn dus - zolang de regeringen het lidmaatschap van de WHO niet opgezeggen - aan deze classificatie gebonden.

    Trouwens, hoe kan men een ziekte erkennen die men niet kan herkennen ?

    *

    Verzekeringsartsen manipuleren het begrip "objectiviteit"

    Verzekeringsartsen manipuleren het begrip "objectiviteit" bij de beoordeling van "medisch onverklaarde klachten".
    Onpartijdige observatie van een patiënt met "medisch onverklaarde klachten" kan heel goed leiden tot een betrouwbare en valide diagnose.
    'Objectiviteit' heeft immers in principe niets te maken met meetbaarheid maar alles met
    validiteit en betrouwbaarheid van de vaststellingen.

    - Dr. Boudewijn Van Houdenhove -

    *

    Waarom dan zoveel wetenschappelijk onderzoek
    naar een '
    niet objectiveerbare' ziekte ?

    Mocht de rechter nog steeds vinden dat voor CVS/FM geen 'objectieve bewijzen' te vinden zijn toon hem dan de greep uit de overvloed van boeken en van recente wetenschappelijke artikelen over het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) en fibromyalgie die je op het internet vindt en vraag hem dan wat al die wetenschappers ertoe drijft hun kostbare tijd te verprutsen aan de studie van een ziekte die niet eens aangetoond kan worden !?!

    *

    The legal process, beacuse of its unbridled growth has become a cancer
    which threatens the vitality of our forms of capitalism and democracy.
    - Lawrence Silberman -

    *

    Alleen zeer zeer gespecialiseerde artsen kunnen oordelen

    De vele wetenschappelijke aandacht geeft ook aan dat CVS & FM niet zo'n eenvoudige aandoeningen zijn en dat enkel zeer in deze ziekten gespecialiseerde experten kunnen oordelen of er al of niet 'objectieve bewijzen' zijn !


    '.../... Given the lack of medical school training and continuing professional education concerning fibromyalgia (rare use of pain rating scales, confusion in the classification of rheumatic diseases), there is an urgent need to initiate an explicit teaching effort on chronic pain and on fibromyalgia in particular'.
    Cfr. :
    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16173250
    *

    Niet objectiveerbaar ?

    1. - De Wereldgezondheidsorganisatie

    De Wereldgezondheidsorganisatie erkende CVS (sinds 1969) als Benign Myalgic Encephalomyelitis” (onder code 323).
    In 1993 schreef ze de ziekte in de ICD10 in als 'neurologische aandoening' (onder de code G93.3).
    Deze classificatie is een weerslag van de bestaande, internationale consensus over (o.a.) ziekten : België en Nederland zijn lid van de WHO en dus - zolang de regeringen het lidmaatschap van de WHO niet opgezeggen - aan deze classificatie gebonden.

    2 - Verzekeringsartsen manipuleren met de term 'objectief'

    Verzekeringsartsen manipuleren het begrip "objectiviteit" bij de beoordeling van "medisch onverklaarde klachten", meent Boudewijn van Houdenhove, de Belgische CVS-expert.

    Dat je een ziekte als CVS niet met een laboratoriumtest kunt vaststellen, is geen bewijs van afwezigheid van de ziekte.

    Onpartijdige observatie van een patiënt met "medisch onverklaarde klachten" kan volgens hem heel goed leiden tot een betrouwbare en valide diagnose.

    Ook bij andere ziektebeelden immers, een "depressie" bijvoorbeeld, wordt op deze wijze de diagnose gesteld.
    Depressies krijgen echter nooit het etiket "niet-objectiveerbaar", waarom CVS en fibromyalgie dan wel ?

    Het is een opvallende paragraaf in het nieuwe Leuvense boek over "ziekten op de grens tussen psyche en soma" onder redactie van Boudewijn van Houdenhove.
    Op 30 november 2007 werd het ten doop gehouden na afloop van een eendaags congres.

    Verkeerd begrijpen van objectiviteit : "Een ontoelaatbare denkfout"

    Eén van de meest verbreide conceptuele misverstanden in de psychosomatiek is de gelijkstelling van 'somatisch onverklaard' met 'niet-objectief'.

    Bij nader inzien berust deze gelijkstelling op een derde factor, namelijk 'niet-meetbaarheid'.
    Bij psychosomatische aandoeningen valt er inderdaad niets meetbaars vast te stellen, noch in lichaamsvochten (bloed, urine, ruggenmergvocht), noch via technische onderzoeken (ECG, radiografieën en andere medische beeldvorming), dus zijn ze niet objectief - zo luidt de redenering. 

    Maar ook deze redenering is krom.

    Het ongerijmde gebruik van de term 'objectief' in deze context wordt snel duidelijk als we het voorbeeld nemen van depressie.
    Niemand zal beweren dat depressie meetbaar is (ook al kunnen er bij verfijnd biochemisch onderzoek wel afwijkende hormoonwaarden, bijvoorbeeld van cortisol, worden vastgesteld).

    Toch twijfelt niemand aan de objectiviteit van het klinisch vaststelbare ziektebeeld depressie.
    De term 'objectief' moet dus andere ladingen dekken dan die er vaak aan worden toegeschreven.


    Een wetenschapstheoretisch perspectief kan hier veel verhelderen

    Etymologisch verwijst de term 'objectief' - en zijn tegenhanger 'subjectief' - naar het al dan niet 'op afstand plaatsen' van het geobserveerde of bestudeerde object.

    Objectieve observatie houdt in dat men niet met het object samenvalt, met andere woorden, zijn eigen subjectiviteit (met alles wat die impliceert aan individuele attitudes en interpretaties) tot op zekere hoogte kan uitschakelen.

    Dit heeft op zijn beurt twee belangrijke gevolgen :

    • het geobserveerde zal zoveel als mogelijk beantwoorden aan de werkelijkheid (dit wordt 'validiteit' van de observatie genoemd) en

    • andere observatoren zullen in gelijkaardige omstandigheden grotendeels tot dezelfde vaststellingen komen (dit wordt 'betrouwbaarheid' van de observatie genoemd).

    Kortom, 'objectiviteit' heeft in principe niets te maken met meetbaarheid, maar alles met validiteit en betrouwbaarheid van de vaststellingen.

    Dit is geen academische spielerei : als we deze wetenschapstheoretische reflecties serieus nemen, moeten we tot de conclusie komen dat verzekeringsinstellingen die 'niet-meetbare' aandoeningen (zoals CVS en fibromyalgie) via de 'kleine lettertjes' van hun polissen uitsluiten als 'niet-objectief', een ontoelaatbare denkfout begaan.

    Cfr. : http://www.me-cvs-stichting.nl/Objectiveerbaar.htm


    *
    'All sides in a trial want to hide at least some of the truth'
    - Alan Dershowitz -

    *

    History of fibromyalgia
    - Past to present -

    F. Inanici & MB. Yunus - Department of Medicine, University of Illinois College of Medicine at Peoria, One Illini Drive, Peoria, IL 61605, USA : yunus@uic.edu - Curr Pain Headache Rep 2004;8(5):369-78

    Fibromyalgia syndrome (FMS) is now a recognized clinical entity causing chronic and disabling pain.
    For several centuries, muscle pains have been known as rheumatism and then as muscular rheumatism.
    The term fibrositis was coined by Gowers in 1904 and was not changed to fibromyalgia until 1976.
    Smythe laid the foundation of modern FMS in 1972 by describing widespread pain and tender points.
    The first sleep electroencephalogram study was performed in 1975.
    The first controlled clinical study with validation of known symptoms and tender points was published in 1981.
    This same study also proposed the first data-based criteria.
    The important concept that FMS and other similar conditions are interconnected was proposed in 1984.
    The first American College of Rheumatology criteria were published in 1990 and neurohormonal mechanisms with central sensitization were developed in the 1990s.
    Serotonergic/norepinephric drugs were first shown to be effective in 1986.

    Cfr. : http://www.websciences.org/cftemplate/NAPS/archives/indiv.cfm?Action=Query&Template=/NAPS/indiv.dbm&ID=20043349


    17-12-2008 om 20:58 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Opzettelijke pijntoediening extra pijnlijk
    Klik op de afbeelding om de link te volgen







     






    Opzettelijke pijntoediening
    extra pijnlijk

    Gezondheidsplein.nl – Bron : NCR-Handelsblad, 10-12-2008


    Pijn is niet fijn, wat mensen ook mogen zeggen.
    Maar opzettelijk toegebrachte pijn wordt als heftiger ervaren dan pijn die per ongeluk wordt veroorzaakt.

    Psychologen van de universiteit van Harvard (VS) hebben dit ontdekt tijdens een experiment dat als spiegelbeeld kan worden beschouwd van de roemruchte Milram-studies uit 1963.
    Deze studies wezen uit dat mensen in staat zijn anderen opzettelijk zware elektrische schokken toe te dienen als zij de opdracht krijgen dat te doen.

    Het nieuwe onderzoek omvatte een soortgelijk uitgangspunt : twee groepen studenten kregen een serie elektrische schokken, variërend van 45 tot 70 volt.
    De ene groep werd verteld dat een medestudent hun deze taak had toegewezen.
    De andere groep was een controlegroep die er niet 'ingeluisd' was door een medestudent.
    De studenten uit de 'ingeluisde' groep vonden de schokken vervelender dan de mensen uit de controlegroep.
    Daarnaast wende de controlegroep geleidelijk aan de schokken terwijl de andere groep de laatste schok als even ernstig en pijnlijk ervoer als de eerste schok.

    De psychologen noemen dit het zogeheten nocebo effect : het tegenovergestelde van het placebo effect.
    Placebo wil zeggen dat de pijn vanwege psychologische suggestie minder wordt zonder dat er enige lichamelijk reden voor is.
    Het nocebo effect draait die psychologische suggestie juist om : de pijn wordt erger.
    De gedachte dat iemand jou bewust pijn doet, doet op zichzelf al pijn, bovenop de fysieke pijn die je ervaart door de elektrische schokken.

    Het onderzoekt bevestigt de theorie dat sociaal-emotionele pijn voortkomt uit het lichamelijke pijnsysteem.


    Cfr. : http://www.gezondheidsplein.nl:80/nieuws/11625/Opzettelijke-pijntoediening-extra-pijnlijk.html

     

    17-12-2008 om 01:08 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    15-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het geneeskundig proces
    Klik op de afbeelding om de link te volgen









     
















    Het geneeskundig proces
    - Klinisch redeneren van klacht naar therapie -

    H.G.L.M Grundmeijer, K.Reenders en G.E.H.M. Rutten – Maarssen - Elsevier gezondheidszorg, 2004 -&- Reed business - ISBN10 : 9035226879 | ISBN13 : 9789035226876


    De student moet leren klinisch redeneren om later als arts gezondheidsproblemen te kunnen diagnosticeren en behandelen.
    Daarvoor is kennis van klachten en ziekten nodig, maar ook van de achtergronden van het diagnostisch en van het therapeutisch proces.
    Het Raamplan 2001, een gemeenschappelijk document van alle medische faculteiten in Nederland, beschrijft de eindtermen waaraan een arts aan het eind van de opleiding moet voldoen.
    Het vermogen tot klinisch redeneren is een van de belangrijkste 'algemene eindtermen'.

    Inzicht in het geneeskundig proces is niet alleen voor (aanstaande) artsen van belang, maar ook voor andere (para-)medische hulpverleners en docenten.
    De voorafgaande oplagen van 'Het Geneeskundig Proces' hebben duidelijk gemaakt dat het boek ook naar hen zijn weg heeft gevonden.

    'Het Geneeskundig Proces' is geschreven door huisartsen, maar uitdrukkelijk is ook de gang van zaken in het ziekenhuis besproken.
    In het team van auteurs zijn alle medische faculteiten vertegenwoordigd.


    Recensies

    • 'Dit boek is onmisbaar voor medische studenten, maar ook voor huisartsen en specialisten in opleiding.'
      V. Tielens in Medisch Contact

    • '...ook van harte aanbevolen voor praktiserende huisartsen, voor specialisten en ook voor verpleegkundigen die meer inzicht willen hebben in wat de arts doet.'
      D. Post in Patient Care

    • 'De gekozen opzet en schrijfstijl zorgen voor een prettig leesbaar boek.'
      J.M. Hoogedoorn in Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde

    • 'Voor eenieder die betrokken is bij het "klinisch redeneren" is het een aanrader, wat ook zijn professionele achtergrond moge zijn.'
      F. Groenveld, J. Brienen en S. Thomas in Huisarts en Wetenschap.


    Cfr. :
    -
    http://www.nl.bol.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/nl/-/EUR/BOL_DisplayProductInformation-Start?BOL_OWNER_ID=1001004002074641&Section=BOOK
    -
    http://www.elseviergezondheidszorg.nl/1253/Default.aspx?showtarget=2679&showobject=10107&source=%2F2465%2Fdefault.aspx%3Ftag%3DBasiscurriculum%2520Geneeskunde




    Feest der herkenning
    - Het geneeskundig proces -

    Erik Stolper
    N.a.v.
    'Het geneeskundig proces. Klinisch redeneren van klacht naar therapie'
    H.G.L.M Grundmeijer, K.Reenders en G.E.H.M. Rutten
    Maarssen, Elsevier gezondheidszorg, 2004 - ISBN 90-352-2687-9.


    De medicus practicus weet vaak niet wat hij of zij allemaal weet.
    Tacit knowing”wordt dat wel genoemd.
    Maar die kennis is wel erg belangrijk voor het geneeskundig proces, het klinisch redeneren van klacht naar therapie.
    Onder die titel is in 1999 een boek verschenen voor een brede doelgroep van studenten, specialisten en huisartsen.
    Inmiddels is een tweede druk verschenen met enkele aanpassingen n.a.v. een herziening van het Raamplan.
    In het Raamplan worden de eindtermen geformuleerd waaraan een basisarts moet voldoen aan het eind van de opleiding.

    De eerste druk kreeg in dit tijdschrift een goede bespreking en dat zal ook deze keer het geval zijn.
    Het boek is uitstekend geschreven en bevat een aantrekkelijke mix van theorie en praktijk.
    Al lezend ervoer ik het feest der herkenning.
    In de dagelijkse praktijk gebeurt veel waarvan we ons niet sterk bewust zijn maar in dit boek wordt het allemaal op een rijtje gezet.
    Wat weten we veel en wat doen we veel !
    Regelmatig realiseerde ik me : “inderdaad, zo doe ik het eigenlijk ook altijd”.
    Maar even zo goed waren er momenten dat ik me afvroeg waarom ik het anders doe en of dat wel zinvol is.
    De diverse auteurs nemen je bij de hand en voeren je door het hele diagnostische en therapeutische proces heen.
    De route is geïllustreerd met patiëntenverhalen en overzichtelijke tabellen.
    De hoofdstukken zijn goed los van elkaar te lezen.
    Als huisartsen denken we vaak dat het goed voor specialisten is om te weten hoe een huisarts denkt.
    In dit boek komt ook het omgekeerde voor.
    Ik kreeg meer begrip van de denkwereld van een specialist.
    Dat ik niettemin hierna een viertal kritische kanttekeningen plaats, doet niets af van de aanbeveling dit boek te kopen en er een paar uur lees en denkplezier aan te beleven.

    Het is al lange tijd bekend dat ervaren en onervaren artsen dezelfde strategieën gebruiken om diagnostische problemen op te lossen.
    Zij verschillen wel in de organisatie van hun kennis.
    Aan het eind van de medische opleiding zijn ongeveer een miljoen feiten aan ons brein toegevoegd.
    Door ervaring leren artsen deze enorme kennisbank beter te organiseren en vinden zij steeds sneller en efficiënter de correcte route naar de juiste kennis, passend bij het specifieke probleem.
    Binnen de cognitieve psychologie zijn twee belangrijke theorieën over deze kennisorganisatie ontwikkeld, de prototype theorie en de ziekte-script theorie.
    In het boek wordt relatief weinig aandacht besteed aan dit typische verschil tussen ervaren en onervaren artsen en aan de implicaties van beide theorieën.

    Cultuur en gezondheid zijn nauw met elkaar verbonden.
    Onze eigen geschiedenis leert ons dat ziektebeelden veranderen, opkomen en weer verdwijnen of alleen in onze westerse cultuur voorkomen.
    Patiënten vertellen ons slechts een deel van hun verhaal omdat ze gemerkt hebben wat wij belangrijk vinden en wat niet.
    Onze geneeskunde wordt zelf wel een cultuur genoemd.
    Allochtone patiënten interpreteren hun ziektesymptomen binnen een andere cultuur.
    Artsen dienen in staat te zijn die cultuurkloof te overbruggen en dat is meer dan een taalbarrière.
    Omdat allochtone patiënten vaak een substantieel deel uitmaken van de praktijk, lijkt een hoofdstuk over deze ingewikkelde materie toch wel op zijn plaats.

    Artsen maken fouten, waarschijnlijk zelfs tamelijk vaak.
    Dat blijkt bijvoorbeeld uit post-mortem onderzoeken van in het ziekenhuis overleden patiënten.
    In zeker 30% worden verkeerde diagnoses gesteld.
    Het gaat meestal niet om zeldzame ziekten maar om atypisch beloop van veel voorkomende ziekten.
    De meeste fouten in de huisartspraktijk worden in de diagnostische fase gemaakt.
    Het lijkt zinnig in een volgende druk aandacht te besteden aan fouten in het klinisch redeneren.
    Welke denkfouten worden vaak gemaakt en hoe zijn die te voorkomen ?
    Over dit onderwerp is veel literatuur bekend.

    Het boek hanteert het biopsychosociale ziektemodel waarbij naast de biologische ook de sociale en psychologische dimensies van het ziek zijn een rol spelen.
    Aandacht voor de ziektebeleving en voor de vraag hoe patiënten omgaan met hun chronische klachten horen daarbij.
    Dat nogal wat patiënten met hun klachten oplossingen zoeken in de alternatieve sector en daar deels tevreden mee zijn, is een maatschappelijk gegeven.
    Daarom staat er in het Raamplan dat artsen moeten beschikken over kennis met betrekking tot de aard en de betekenis van alternatieve geneeswijzen.
    Van artsen wordt dus niet verwacht dat ze instemmen met alternatieve oplossingen maar wel dat ze met respect voor de opvattingen van de patiënt kunnen communiceren over dit onderwerp.
    De ene bladzijde die het boek hieraan besteedt, doet naar mijn mening tekort aan deze maatschappelijke realiteit.


    Cfr. : http://www.stolper.nl/artikelen/hetgeneeskundigproces.htm


     

    15-12-2008 om 21:23 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bestrijd zélf je pijn
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



     

    Bestrijd zelf je pijn

    Een eenvoudige, gezonde, goedkope en doeltreffende geneesmethode die iedereen kan leren

    Willy Halim, Peter de Lange & Sjaak van Beek
    Scriptum, februari 2008 - ISBN : 9789055945740


    Bestrijd zelf je pijn met de massagetherapie van dokter Willy Halim, anesthesioloog.
    Een eenvoudige, gezonde, goedkope en doeltreffende geneesmethode die iedereen kan leren.

    Met een stijve nek, een pijnlijke pols, een tennisarm of een golfelleboog hoef je niet per se naar een dokter.
    Tal van alledaagse pijnen kun je heel goed zélf of samen met je partner verhelpen.
    Daarvoor bestaan massagetechnieken, zoals anesthesioloog Willy Halim ze in de pijnpoli van het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop beoefent.

    In dit boek zet de arts zijn werkwijze op een voor iedereen begrijpelijke wijze uiteen.


    Inhoud

    1. Massage : ondergewaardeerde pijnbestrijdingsmethode

    2. Veel pijnklachten zijn het gevolg van overbelaste spieren

    3. Waar je bij de eerste massage op moet letten

    4. Bovenste ledematen

    5. Schouder en nek

    6. De rug

    7. Onderste ledematen

    8. Zonder hulp lukt het ook !


    Recensies

    • M. Kraaij-van Weeren, NBD/Biblion recensie
      De auteur werd als 16-jarige in Indonesie leerling van Tan Chin Hoat, een bekend masseur, waar hij de kneepjes van het masseren van drukpunten (triggerpoints) onder de knie kreeg.
      In 1977 voltooide hij zijn artsenstudie in Leuven waarin hij zich specialiseerde in de anesthesie.
      Nu leidt hij de afdeling pijnbestrijding van het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop waar hij het werken met geavanceerde apparatuur en westers georienteerde vormen van pijnbestrijding combineert met traditionele oosterse massagetechnieken.
      In dit boek voor leken legt de auteur stapsgewijs uit welke soorten pijn d.m.v. drukpuntmassage kunnen worden behandeld, welke handgrepen en druktechnieken het meeste effect sorteren, waar op het lichaam deze grepen moeten worden toegepast en welke hulpmiddelen ingezet kunnen worden.
      Een vlotgeschreven boek, in begrijpelijke taal, praktijkgericht met een heldere uitleg van zaken, uitstekende lay-out, duidelijke foto's en illustraties en voldoende basistechnieken om de meestvoorkomende soorten pijn te behandelen.
      Naast de vele, al bestaande goede boeken over massagetechnieken (in tegenstelling tot de aanbeveling op de kaft 'Eindelijk een handzaam boek...') is dit een werk, geschreven door een erkend specialist.
      Goede inhoudsopgave, geen register.

    • Lo Kok Bing, orthopedisch chirurg
      Eindelijk een handzaam boek over massage als middel tegen pijn.
      Goed dat collega Willy Halim zijn jarenlange expertise op dit gebied met ons wil delen.
      Dankzij de heldere taal en de duidelijke illustraties is deze handleiding bruikbaar voor zowel de leek als de professional.

    • Ruurd Jan Roorda, kinderarts n.p., voorzitter Raad van Bestuur St. Anna Zorggroep
      Ik heb Willy Halim leren kennen als een zeer gedreven arts met een grote kennis op het gebied van de pijnbehandeling.
      Bijzonder is dat hij verbindingen zoekt tussen westerse en oosterse geneeskunst.
      Zo gebruikt hij naast allerlei andere vormen van pijnbestrijding, ook massagetechnieken.
      Vaak is het effect heel goed.


    Cfr. :
    http://www.scriptum.nl/boeken/mens-en-maatschappij/algemeen/bestrijd-zelf-je-pijn 



    15-12-2008 om 21:07 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Fibromyalgie Syndroom (FMS) - De patiëntengids
    Klik op de afbeelding om de link te volgen  
     











     

    Nu ook in het Nederlands
    - gratis ! -

    Het Fibromyalgie Syndroom (FMS)

    De patiëntengids

    Prof. Dr. Bauer


    Inhoud

    Deel I. – Het Fibromyalgie syndroom (FMS)

    1. Operatieresultaten (2003 tot 2005)

    2. Curriculum vitae

    3. Wat is het FMS ? Wat is fibromyalgie ? Hoe wordt het FMS gediagnosticeerd ?5

    4. De symptomen, de begeleidende en andere voorkomende symptomen

    5. De verkeerd gestelde diagnose, in plaats van fibromyalgie

    6. De oorzaken van de fibromyalgie

    7. De behandeling van fibromyalgie

    Deel II. – Acupunctuurpunten en kwadrantenpijn

    1. De diagnostische procedure en de causale, samenhangende samenvatting

    2. De acupressuurdiagnostiek van de kwadrantenpijn aan de bovenste uiteinden

    3. De acupunctuurpunten als tenderpoints

    4. De dikke darmmeridiaan (the large intestin)

    5. De acupressuurdiagnostiek van de kwadrantenpijn aan de onderste uiteinden

    6. De samenvatting, trefwoorden

    7. De acupunctuurpunten als tenderpoints

    8. De nierenmeridiaan (the kidney meridian)

    9. De stadia-indeling van de fibromyalgie

    10. Het systematisch handelen bij een operatieve ingreep

    11. Operatieresultaten, de discussie

    12. Postface / Literatuur

    FMS - een organische ziekte met somatic oorzaken (english)
    Adressen / Aanvullende informaties en Links
    De prijsinformatie (kostenraming)
    Veelgestelde vragen aangaande de operatie (english)
    Vorm van de ondervraging voor de Fibromyalgia (english)
    Oriëntatieplan voor de heenreis
    Stad kaart van CH-6340 Baar, Zwitserland

    Cfr. : http://www.fms-bauer.com/downloads/fmsinfo_NL.pdf


    Voor meer informatie :

    Georges Pierrard : georgespierrard@versateladsl.be


    15-12-2008 om 14:29 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    14-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Doe het vandaag nog - Veerle Derammelaere - Een straffe madam !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen










     
     
     
     















     



    Veerle Derammelaere

    Een straffe madam !
     
    Ga naar :

    Kies in vakje ' Kies je gemeente ' voor

    Deerlijk

    je krijgt dan een nieuw pagina
    kies daar in het vakje ' Kies uw favoriet ' voor

    Veerle Derammelaere

    Doe het vandaag nog
    d. i. v
    óór 15-12-2008


    Dank je !

    www.fibroveerke.be

     



    14-12-2008 om 14:09 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat is het Omnio-statuut en wie kan er gebruik van maken ?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen  























    Wat is het Omnio-statuut
    en
    wie kan er gebruik van maken ?

    Hulporganisatie.be
     Bron : Landsbond van Liberale Mutualiteiten -
    http://www.mut400.be -


    Via het Omnio-statuut krijg je een verhoogde verzekeringstegemoetkoming, de sociale maximumfactuur en andere belangrijke voordelen zoals vermindering bij het openbaar vervoer.

    Door de dalende koopkracht en gestegen werkloosheid doen meer gezinnen een beroep op het Omnio-statuut.
    In één jaar tijd hebben de Liberale Mutualiteiten maar liefst een verdubbeling van het aantal gezinnen dat recht heeft op het Omnio-statuut genoteerd.

    Van 3.191 geregistreerde gezinnen met dergelijke voordelen in 2007, steeg dit aantal tot 7.112 in 2008.

    Deze opvallende stijging van het aantal personen met een beschermd statuut in de ziekteverzekering komt allicht niet toevallig in tijden van dalende koopkracht, aangezien het Omnio-statuut enkel wordt toegekend aan gezinnen met een bescheiden inkomen”, zegt Lien Doise van de Landsbond van Liberale Mutualiteiten : “Deze groep wordt zich waarschijnlijk ook meer bewust van zijn sociale rechten in deze financieel onzekere periode. Voor wie een bescheiden inkomen heeft, komt de dalende koopkracht dan ook extra hard aan. Een verlichting van de medische kosten via het Omnio-statuut of de sociale maximumfactuur is dan ook meer dan welkom.


    Enkele voorbeelden

    Het Omnio-statuut dat al vanaf juli vorig jaar bestaat, wordt toegekend aan gezinnen die op 1 januari samenwonen en die in het voorgaande jaar over bescheiden inkomsten beschikten (zelfde grensbedrag als voor het R.V.V.-statuut = op basis van een hoedanigheid van gepensioneerde, invalide, ...).

    Het OMNIO-statuut geeft dezelfde rechten als het R.V.V.-statuut met name een verhoogde verzekeringstegemoetkoming (vb.raadpleging huisarts kost € 21,53 : gewone terugbetaling = € 16,02 maar verhoogde terugbetaling = € 20,11) , een automatisch sociale maximum factuur (MAF) (remgeld boven € 450 wordt volledig terugbetaald), een vermindering bij openbaar vervoer enz.

    Vb1. een gezinnetje samengesteld op 1 januari 2008 uit mama en 2 kindjes met bruto-belastbare inkomsten in 2007 die lager waren dan € 18.558,31 = 13.543,71 voor de mama + 2.507,30 per kind, heeft recht op het OMNIO-statuut.

    Vb2. een alleenstaande werkloze, jonger dan 50 jaar, heeft in 2007 € 12.000 werkloosheid gekregen.
    Ook hij heeft recht op het OMNIO-statuut.

    Zowel alleenstaande ouders met kinderen als alleenstaanden, ouderen en jongeren of tweepersoonsgezinnen met een laag inkomen kunnen hiervoor in aanmerking komen.

    Cfr. : http://www.hulporganisaties.be/pages/details.asp?lng=NL&Id=3683

    Lees ook :

    OMNIO - Veel gestelde vragen (FAQ)
    Cfr. : http://www.riziv.fgov.be/secure/nl/medical_cost/general/omnio/faq/index.htm




    14-12-2008 om 00:22 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Chronisch zieken zijn nog niet afgeschreven !
    Klik op de afbeelding om de link te volgen


    Chronisch zieken
    zijn nog niet afgeschreven !


    Hulporganisaties.be

    Leven met een chronische ziekte is niet eenvoudig.
    Door het ziek zijn en de pijn ontbreekt vaak de energie om voor de eigen belangen op te komen.

    Het is duidelijk dat er nog veel te weinig maatschappelijke aandacht is voor de problemen van chronisch zieke mensen.
    Ariadne – cfr. :
    http://www.ziekenzorg.be/cmz/nl/100/ariadne/index.jsp -, de werking voor chronisch zieke mensen tussen 25 en 65 jaar van Ziekenzorg, wil hierin verandering brengen en lanceert daarom een nieuwe website : 'Niet Afgeschreven.be' (cfr. : http://www.hulporganisaties.be/pages/Goto/?URL=http://www.nietafgeschreven.be -).


    Problemen van mensen die chronisch ziek zijn

    Doel van deze website is om in het kader van belangenbehartiging chronisch zieke mensen het woord te geven.
    Zij zullen er hun verhaal kwijt kunnen op een manier waarbij zij zich het beste voelen.

    Uit deze verhalen zal ook duidelijk worden wat de struikelblokken zijn in de wetgeving, de medische wereld, ... waarmee zij regelmatig geconfronteerd worden :

    1. Zo is er de onoverzichtelijke papierberg waar chronisch zieken tegen opbotsen om hun rechten te bekomen.

    2. De uitkeringen van chronisch zieke mensen zijn niet welvaartsvast.
      Een indexverhoging op een kleine uitkering heeft totaal geen effect.

    3. Om maar niet te spreken van de controle-onderzoeken en het toekennen van puntenscores waarbij er vaak totale afhankelijkheid en willekeur heerst.

    Ziekenzorg CM wil daarom samen met mensen met een chronische ziekte aan belangenbehartiging werken rond thema's die hen nauw aan het hart liggen.

    Het uitgangspunt daarbij is steeds de ervaring van langdurig zieke mensen zelf.
    Ziekenzorg steunt op de leefwereld, levensverhalen en de ervaringsdeskundigheid van de deelnemers.

    De keuze voor een website is zeer bewust genomen.
    Dit hedendaagse medium kent een breed bereik bij chronisch zieke mensen.
    Het web is voor velen onder hen de (enige) deur naar de buitenwereld.


    Cfr. : http://www.hulporganisaties.be/pages/details.asp?lng=NL&Id=3678




    Met welke problemen hebben chronisch zieken te maken ?

    Versie 1.5, 8 december 2008 - © GGD Hart voor Brabant, 's-Hertogenbosch


    Chronisch zieken voelen zich beperkt in lichamelijk functioneren

    Mensen met langdurige lichamelijke beperkingen ervaren hun lichamelijk functioneren een stuk slechter dan anderen; ze voelen zich sterk belemmerd in het uitvoeren van dagelijkse taken en bereiken minder dan ze zouden willen.
    Daarnaast ervaren ze meer pijn en vermoeidheid dan mensen zonder beperkingen.
    Daartegenover staat dat mensen met een langdurige beperking zich geestelijk niet slechter voelen dan anderen.

    Met name bewegingsbeperkingen en ADL-beperkingen (ADL = activiteiten van het dagelijks leven) belemmeren het ervaren dagelijkse functioneren.
    Daarnaast ervaren beperkten uit lage sociaal-economische klassen en beperkte ouderen hun functioneren vaak als slecht (Van Campen, 2006).

    Gezond en wel met een beperking
    Crétien van Campen, 10-05-2006 – Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) – ISBN : 9037702546
    Mensen met langdurige lichamelijke beperkingen (dat wil zeggen : bewegings- en/of zintuiglijke beperkingen) vormen een grote en groeiende groep in de Nederlandse samenleving.
    De overheid voert een beleid waarbij deze mensen als volwaardige burgers aan de samenleving kunnen meedoen met als doel de kwaliteit van hun leven te verbeteren.
    Hoe ervaren mensen met langdurige lichamelijke beperkingen hun kwaliteit van leven ?
    Deze is beter dan vaak wordt gedacht; zeker op geestelijk vlak zijn de verschillen met de gemiddelde burger klein.
    De achterstanden ten opzichte van burgers zonder beperkingen variëren echter naar type, duur en ernst van de beperkingen.
    In de laatste tien jaar zijn de achterstanden min of meer stabiel gebleven.
    Welke factoren bepalen deze achterstanden ?
    Naast de beperking zelf zijn ook sociale en economische factoren van invloed op de ervaren kwaliteit van leven.
    Een opmerkelijke bevinding uit het onderzoek is dat - in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht - een verhoging van de maatschappelijke participatie niet direct leidt tot een verbetering van de ervaren kwaliteit van leven van mensen met langdurige lichamelijke beperkingen.
    Cfr. :
    - Persbericht :
    http://www.scp.nl/publicaties/persberichten/9037702546.shtml
    -
    http://www.scp.nl/publicaties/boeken/9037702546.shtml
    -
    http://www.scp.nl/publicaties/boeken/9037702546/Gezond_en_wel_met_een_beperking-Omslag_hoge_resolutie.pdf
    -
    http://www.scp.nl/publicaties/boeken/9037702546/Gezond_en_wel_met_een_beperking.pdf 
    - Themasite Gezondheid en Zorg :
    http://www.scp.nl/zorg/


    Zorggebruik chronisch zieken hoog

    92% van de mensen met een chronische ziekte bezoekt jaarlijks minstens één keer de huisarts tegenover driekwart (77%) van de algemene bevolking.
    Gemiddeld gaan mensen met een chronische ziekte zes keer per jaar naar hun huisarts.
    Dat is veel vaker dan de doorsnee bevolking, die gaat drie a vier keer per jaar.
    Het maakt niet uit hoe oud men is, welke opleiding men heeft, wat voor aandoening men heeft of hoe lang men die heeft, en hoeveel lichamelijke beperkingen men heeft; men gaat even vaak naar de huisarts.
    Alleen als men meerdere aandoeningen tegelijk heeft, bezoekt men vaker een huisarts in vergelijking met mensen met één aandoening.

    74% van de mensen met een chronische aandoening bezoekt tenminste één keer per jaar de specialist tegenover 40% van de algemene bevolking.
    Gemiddeld gaan mensen met een chronische aandoening vijf keer per jaar naar een specialist.
    Het vaakst (gemiddeld zeven keer) gaan mensen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering en mensen met meerdere aandoeningen.

    Een kwart van de mensen met een chronische aandoening gaat naar een fysiotherapeut in vergelijking met 15% van de gehele bevolking.
    Vooral chronisch zieken met lichamelijke beperkingen en mensen met een chronische aandoening van het bewegingsapparaat, bezoeken de fysiotherapeut (Rijken, 2001).

    Chronisch zieken : kort en bondig
    Mieke Rijken, programmaleider chronisch zieken, Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg (Nivel), Utrecht, 2001
    Cfr. :
    http://www.nivel.nl


    Chronisch zieken hebben zwakkere financiële positie

    Mensen met een chronische ziekte hebben een zwakkere financiële positie dan mensen zonder chronische ziekte.
    Enerzijds komt dit doordat hun inkomen lager is omdat ze niet (veel) kunnen werken en vaak een uitkering hebben.
    Van de mensen met een chronische aandoening heeft 41% een betaalde baan, in vergelijking met 66% van de algemene bevolking.
    Anderzijds brengt hun aandoening meestal extra kosten met zich mee.

    Ze hebben dus in vergelijking met de algemene Nederlandse bevolking :

    • een lager netto-inkomen

    • hogere ziekte-gerelateerde kosten.

    (Rijken, 2001)


    Chronisch zieken hebben een lagere maatschappelijke participatie

    Chronische aandoeningen verminderen de deelname aan het maatschappelijke leven, door de functionele beperkingen die chronisch zieken als gevolg van hun ziekte ondervinden.
    Zo belemmeren bijvoorbeeld pijn, het niet goed kunnen lopen of snel moe worden een normale deelname aan de samenleving.
    Maar maatschappelijke participatie is wel heel belangrijk omdat dit mensen allerlei mogelijkheden biedt, zoals productiviteit, zelfontplooiing, betrokkenheid en sociaal contact.
    Daarnaast heeft participatie ook een maatschappelijk nut, bijvoorbeeld door het verrichten van betaalde arbeid, vrijwilligerswerk of het verlenen van informele hulp.
    De meeste ziekten vormen vooral een belemmering voor het verrichten van betaalde arbeid en vrijwilligerswerk (cfr. tabel 1), de persoonlijke betrokkenheid bij de samenleving lijkt veel minder aangetast.
    Ook het geven van informele hulp lijkt niet verminderd bij mensen met een ziekte, mogelijk door de verminderde arbeidsparticipatie van chronisch zieken; er is simpelweg meer tijd voor het verlenen van informele hulp.

    Uit een vergelijkbaar onderzoek uitgevoerd onder ouderen blijkt dat maatschappelijke participatie het meest is aangetast bij mensen met een psychische aandoening, zoals een depressie, angststoornis of cognitieve stoornis (Hoeymans et al., 2005b).

    Gezond actief - De relatie tussen ziekten, beperkingen en maatschappelijke participatie onder Nederlandse ouderen (Healthy and active - The relationship between disease, disability and social participation among elderly in the Netherlands)
    Hoeymans N, Timmermans JM, Klerk MMY de, Boer AH de, Deeg DJH, Poppelaars JL, Thissen F, Droogleever Fortuijn JC, Hollander AEM de - Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) - Bilthoven - Nederland - www.rivm.nl - RIVM-rapport 270054001 - SCP-Den Haag ; VU-MC-Amsterdam ; UvA/afd Geografie, Planologie en Internationale Ontwikkelingstudies, 10-10-2005
    English Abstract
    The Health Council of the Netherlands asked the National Institute for Public Health and the Environment to examine the relationship between diseases, disabilities and social participation.
    The analyses leave little room for doubt: chronic diseases reduce social participation substantially.
    This is mainly due to disabilities that people with chronic diseases experience.
    Volunteering in jobs or giving informal care, for example, are strongly reduced in people with diseases that effect mobility, such as stroke or musculoskeletal diseases.
    In most cases, however, more personal forms of participation have not diminished.
    People with mental diseases experience the most participation problems without exception, even including social contacts.
    Epidemiological prognoses show an increase of chronic diseases in the future and thus a reduced potential for participation.
    This increase in chronic diseases, however, does not seem to be accompanied by an equal increase in functional disabilities.
    Evidently, we are succeeding more and more in reducing disabilities.
    If this trend continues, the possibilities of social participation for the elderly and chronically ill will increase at the same time.
    Three studies - the 'Amenities and Social Services Utilization Survey' (AVO), the European Study on Adult Well-being (ESAW) and the Longitudinal Aging Study Amsterdam (LASA)- supplied us with information on people of 55 or older.
    These studies contain information on both diseases and social participation.
    Social participation is defined as personal involvement with society (as recreational or cultural activities) and participation with a direct benefit for society (as paid jobs and volunteer work).
    Rapport in het kort
    Op verzoek van de Gezondheidsraad heeft het RIVM onderzoek gedaan naar de samenhang tussen ziekten, beperkingen en maatschappelijke participatie.
    De uitkomsten van dit onderzoek laten er weinig twijfel over bestaan dat ziekte de deelname aan het maatschappelijke leven flink vermindert.
    Dit hangt vooral samen met functionele beperkingen die gepaard gaan met ziekten.
    Zo neemt het verrichten van vrijwilligerswerk sterk af bij die aandoeningen die de mobiliteit aantasten, zoals een beroerte of aandoening van het bewegingsapparaat.
    Vaak gaat echter de persoonlijke betrokkenheid bij de samenleving wel door.
    Mensen met een psychische aandoening participeren het minst.
    Dit geldt bovendien voor alle vormen van participatie, ook voor bijvoorbeeld het onderhouden van contacten.
    Epidemiologische verkenningen laten een toename zien van chronische ziekten, waarmee in principe ook mogelijkheden voor participatie verminderen.
    Deze toename van aandoeningen lijkt echter niet iin op iin gepaard te gaan met een toename van beperkingen.
    Kennelijk slaagt men er steeds beter in beperkingen terug te dringen.
    Als deze trend doorzet, verbeteren tegelijkertijd de participatiemogelijkheden van ouderen en chronisch zieken.
    Voor dit onderzoek is gebruik gemaakt van drie onderzoeken bij ouderen van 55 jaar en ouder : het 'Aanvullend Voorzieningengebruik Onderzoek' (AVO) van het Sociaal en Cultureel Planbureau – cfr. :
    http://www.scp.nl/miss/avo.htm -, de 'European Study of Adult Well-being' (ESAW) van de Universiteit van Amsterdam (UvA) – cfr. : http://esaw.bangor.ac.uk// - en de 'Longitudinal Ageing Study Amsterdam' (LASA) van de Vrije Universiteit Amsterdam (VU) – cfr. : http://www.lasa-vu.nl/ -.
    Deze onderzoeken bevatten zowel informatie over ziekten en beperkingen als over maatschappelijke participatie.
    Bij maatschappelijke participatie gaat het om persoonlijke betrokkenheid bij de samenleving (zoals recreatieve en culturele activiteiten) en om participatie met een direct maatschappelijk nut (zoals betaalde arbeid en vrijwiligerswerk).
    Cfr. :
    http://rivm.openrepository.com/rivm/handle/10029/7281

    Dit geldt bovendien voor alle vormen van participatie, ook voor bijvoorbeeld het onderhouden van contacten.
    Mensen die lijden aan cognitieve stoornissen of die depressief of angstig zijn, zijn kennelijk zodanig aangetast in hun persoonlijke en cognitieve mogelijkheden dat het voor hen extra moeilijk is om mee te doen aan de ‘boze’ buitenwereld.

    Tabel 1. - Relatie tussen aanwezigheid van één of meer ziekten en participatie bij de bevolking van 25 jaar en ouder
    (Bron : AVO, 2003, gegevens bewerkt door RIVM)
    Participatie Participatie          zonder ziekte (%)          mét ziekte a (%)
    Betaalde arbeid                                        70                                42
    Vrijwillgerwerk                                          23                                17
    Informele hulp                                          13                                 15
    Lidmaatschap vereniging                           67                                 61
    Culturele participatie                                 42                                 32
    Recreatieve participatie                             52                                 52

    a / 'Ziekte' = hartziekten, ziekten van het zenuwstelsel, ziekten van het bewegingsapparaat, astma en COPD, kanker, beroerte, diabetes mellitus en gevolgen van een ongeval.

    Ook chronisch zieken zelf geven aan dat ze participatieproblemen ondervinden.
    Zo vindt ruim 40% dat zij maatschappelijk niet zo kunnen functioneren als zij zouden willen.
    Problemen op het gebied van werk ervaren ze als het meest ernstig.
    Ondanks diverse maatregelen van de overheid om de arbeidsdeelname van chronisch zieken te ondersteunen, is het percentage dat betaald of vrijwilligerswerk verricht sinds 2001 niet gestegen (Heijmans et al., 2005).

    Overigens gaat de relatie tussen participatie, inkomen en gezondheid twee kanten op.
    Een slechte gezondheid leidt tot een lagere participatie en minder kansen, waardoor het inkomen achterblijft, maar een laag inkomen of een laag niveau van participatie heeft ook invloed op de gezondheid.
    Ouderen kunnen bijvoorbeeld depressief worden van het gevoel niet mee te kunnen doen aan de samenleving (Bath & Deeg, 2005).

    Social engagement and health outcomes among older people - Introduction to special section – A review
    Peter A. Bath1 & Dorly Deeg2 – (1) Health Informatics Research Group, Department of Information Studies, University of Sheffield, 211 Portobello Street, Regent Court, Sheffield, S1 4DP, UK – (2) - Institute for Research in Extramural Medicine (EMGO Institute), VU University Medical Center (VUMC), Amsterdam, The Netherlands - Eur J Ageing, 9 March 2005; 2: 24-30
    Cfr. :
    http://www.springerlink.com/content/j7150v2j5q3h2147/


    Cfr. : http://www.rivm.nl/vtv/object_document/o5728n30606.html

     

    13-12-2008 om 23:46 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    10-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moeder verdacht van moord op chronisch vermoeide dochter - Deel I
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

















    Moeder verdacht van moord
    op chronisch vermoeide dochter

    The BCG injection at school...

    Deel I

    Miek - die de wanhoop van deze moeder zo herkent vanuit de periode dat haar dochter volledig verlamd als gevolg van de CGT-behandeling op bed lag en niemand hulp wilde bieden – schrijft :

    Wie is hier de schuldige ?!
    De moeder of de medische wereld die ME/CVS weigert te erkennen en als het even kan de oorzaak van de ziekte bij de patient of zijn directe omgeving zoekt ?
    Naast de wanhoop over je zieke kind, de wanhoop over het uitblijven van goede medische hulp en daarnaast nog het gevecht tegen artsen, instanties etc.... zo ongelooflijk herkenbaar !
    Ik hoop dat de familie van Lynn en - haar moeder in het bijzonder - de rust gegund wordt om hun verdriet om het leven en sterven van Lynn te verwerken.


    Moeder verdacht van moord op chronisch vermoeide dochter

    ME/CVS net - Bron : Het Nieuwsblad

    De politie van het Britse Stonegate verdenkt een moeder ervan haar 31-jarige dochter uit medelijden te hebben gedood.
    Lynn Gilderdale leed aan chronische vermoeidheid en lag al 16 jaar in bed.

    In haar kinderjaren was Lynn een gelukkig kind.
    Ze hield van zeilen, zwemmen, fietsen en muziek.
    Maar toen werd ze ziek.
    In 1992 stelden de dokters CVS - het Chronisch Vermoeidheidssyndroom - bij haar vast.
    In de mate van het mogelijke vocht Lynn tegen de vooroordelen van de ziekte.
    Haar moeder Kay werd haar voltijdse verpleegster.

    Lynn Gilderdale leed aan een erge vorm van CVS.
    In een vergevorderde fase van de ziekte kon ze enkel nog haar pink bewegen.
    Ze had ook alle moeite van de wereld om kennissen te herkennen.
    Licht verdroeg ze toen al lang niet meer.
    Haar huid was zo bleek dat ze op een doorschijnende pop leek.

    Twee jaar geleden sprak haar moeder Kay nog in een interview haar wanhoop uit :

    'Lynn ligt opgesloten in haar kamer.
    Ze is niet dood, maar ze leeft ook niet meer.
    Mijn moederhart bloedt als ik zie hoe mijn dochter aftakelt.
    Ik denk niet dat het goed voor haar is als ze nog zestig jaar op deze manier moet leven.
    '

    Donderdag vond de politie Lynn Gilderdale dood bij haar thuis.
    Haar moeder Kay werd gearresteerd op verdenking van moord.
    Ze werd op borg vrijgelaten.
    Verder onderzoek moet uitwijzen hoe Lynn Gilderdale precies stierf.
    Haar familie hield intussen een herdenkingsmis.

    'Lynn vocht lang en hard.
    Ze trotseerde 16 jaar lang haar ziekte en constante pijn
    .'

    Er is geen gekende kuur om CVS te genezen.

    Cfr. : http://www.mecvs.net/module-ME_CVS_docs-viewpub-tid-1-pid-384.html



    Arrest over ME campaigner's death

    BBC NEWS, 2008/12/08 - © BBC MMVIII

    The mother of a prominent ME sufferer and campaigner has been arrested on suspicion of murder following the death of her severely ill daughter.

    Kay Gilderdale, 54, was questioned and released on police bail after the death of Lynn Gilderdale, 31, on Thursday.

    Sussex Police were called to Ms Gilderdale's home in Stonegate, East Sussex, at about 0830 GMT.

    Ms Gilderdale had been campaigning for a better understanding of ME, which she contracted about 17 years ago.

    Her family, who issued a statement through Sussex Police, said : "Lynn was young, beautiful, loving and caring. At the age of 14 years she was struck down by ME - an illness greatly misunderstood - and, as a result, suffered the stigma attached to this dreadful illness. She fought long and hard for 17 years with immense bravery, enduring constant pain and sickness. Every system of her body was affected."

    Ms Gilderdale required 24-hour care, but still had time for others, her family said.

    "She was a much-loved daughter, sister and granddaughter who, despite her illness, always gave love and support to others," they continued : "In life Lynn strove to help the medical profession improve their insight into ME, which affects thousands of people in varying degrees of severity."

    TB vaccination

    Rother district commander Ch Insp Heather Keating said : "This is a very tragic incident, but we are not looking for anyone else in connection with it."

    Mrs Gilderdale has been bailed until 6 March, 2009.

    Her daughter fell ill after receiving a vaccination for TB when she was 14-years-old.
    She then went on to have bronchitis, tonsillitis and glandular fever, before being diagnosed with ME.
    The condition, which is also known as Chronic Fatigue Syndrome, often left her unable to get out of bed.
    The ME Association estimates that 250,000 people are affected by the condition in the UK.

    Cfr. : http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/1/hi/england/sussex/7771047.stm


    *

    The story of Lynn Gilderdale


    'ME has taken over my daughter's life'

    If I could bring people here each day and make them see what Lynn has put up with...
    It's taken over her whole life

    Kay Gilderdale - BBC News Online, 21-03-2001

    Kay Gilderdale, whose 23-year-old daughter Lynn is severely ill with ME tells BBC News Online how the illness has affected her family over the last nine years.

    Lynn Gilderdale, from Tunbridge Wells in Kent, was a happy 14-year-old when she fell ill.
    She had been an active teenager; sailing, dancing, playing the clarinet and piano and going out with her friends.
    After a BCG vaccination for TB, she felt unwell.
    She then went on to have bronchitis, tonsillitis and glandular fever in quick succession.

    Kay said : "Our GP told us she was developing a post-viral infection. But she began to get very ill and we knew that there was something very serious going on."

    She was diagnosed then as having ME.

    The family followed their GP's advice and encouraged Lynn to take as much exercise as possible.

    But that proved to be the worst course of action, says Kay : "We would walk her down the road and she would get back to the house and collapse. It got to the point where she was totally bed-ridden and she couldn't sit up without going unconscious. She couldn't swallow anything at all. She was in terrible pain, with muscle spasms and she had swollen glands and lymph nodes. We were very frightened by the whole thing and we went to the medical profession to try to get some help."

    But she says : "We came up against a brick wall because nobody seemed to realise ME could be that serious."

    'Lack of help'

    A short stay in a psychiatric ward, the only place available, proved to make Lynn's health worse.
    So for the last nine years, Kay has cared for her daughter at home, giving up work to do so.

    She says she gets extremely angry when people dismiss ME.

    "Lynn knew she was very ill. We knew she was very ill, but she had doctors and nurses telling her that she was pretending and that she could do more. We get very very mad if we see anyone who doesn't believe ME is an illness, and if people just think its a very minor illness. If I could bring people here each day and make them see what Lynn has put up with... It's taken over her whole life."

    When she came home, Lynn could do nothing for herself.
    She could not even speak.

    Over the last nine years, she has suffered a number of complaints.

    Last year she had a clot on her lung.
    And she has suffered from low cortisol levels, which could have led to her adrenal glands failing.

    In the course of treating that, doctors looked at the hypothalamus in the brain and found that was where the problem lay.
    She is now on steroids to correct the problem.
    Lynn also has osteoporosis because of low oestrogen levels.

    Her health has improved a lot over the last nine years.
    She still cannot speak, but can communicate through sign language and she is bed-ridden, but can mover her arms and the top half of her body.

    Her memory is still bad, and she has to be fed through tubes because she us unable to swallow.

    Kay says the family's life has changed dramatically since Lynn got ill, though the family have no way of knowing when she might get better.
    But she is determined to do so. Kay says : "Lynn always says to us that she hasn't given up so much not to get better."

    Over the years she has had to watch her friends and her older brother go through the normal stages of growing up and hearing their news makes her happy.

    Kay says : "But sometimes I read letters to her and there are tears in her eyes because she can't do any of that."

    Cfr. : http://news.bbc.co.uk/1/low/health/1234297.stm



    Adrenal Insufficiency & Hypothalamic Dysfunction in M.E.

    Kay Gilderdale

    Lynn has been severely affected by ME for 15 years.
    She is totally bedridden, paralyzed and tube-fed and has been unable to speak, read or write, since becoming ill in 1992 at the age of 14.
    Her long and short-term memory has been badly affected and she suffers many distressing symptoms on a daily basis.

    Nine years ago, Lynn was diagnosed with adrenal insufficiency, after private salivary tests revealed low levels of cortisol.
    Our GP followed-up these results with blood tests, which confirmed that Lynn was producing only tiny amounts of cortisol.
    Cortisol production is essential to allow the body to deal with stress of any kind, either physical (pain, infection, surgery etc.) or emotional (grief, upset, fright etc.), so she was started on small doses of Hydrocortisone.

    Over the years, Lynn has frequently been admitted to our local hospital for various emergencies and during one of these admissions, we asked if 24-hour cortisol tests could be done.
    The consultant was surprised by the results and arranged for a second lot of tests to be carried out.
    The result was the same, consistently low cortisol levels.
    The consultant was not receptive to ME literature we gave him, about studies that identified abnormally low levels of activity in the hypothalamic-pituitary-adrenal axis (HPA) [the mechanism by which the hypothalamus and pituitary glands in the brain, control the output of cortisol from the adrenal glands].
    He believed that Lynn had primary-adrenal-failure (that the adrenals stopped working first), as opposed to secondary-adrenal-failure because of hypothalamic dysfunction, as part of the underlying disease process of ME.

    Convinced that Lynn’s low cortisol production was due to hypothalamic dysfunction, we repeatedly asked if CRH or ACTH could be measured.
    The hypothalamus sends corticotrophin (CRH) to the pituitary gland allowing it to release adrenocorticotropic (ACTH) to the adrenals to stimulate the production of cortisol.
    If Lynn’s levels of CRH or ACTH were low, it would support our theory that she had secondary-adrenal-insufficiency and that there was interruption to the HPA pathway.

    Finally, at the end of last year, when Lynn was in hospital for something else, the consultant agreed to a blood test to establish how much ACTH Lynn’s pituitary was producing.
    He expected the result to be high, which would support his belief that Lynn had primary-adrenal-failure.
    He was wrong, the result came back <10, undetectable; her pituitary gland was not making ACTH.
    This confirmed that the problem was not the target organ (the adrenals), but - at a much higher level –the brain.
    A pituitary mass lesion could also cause impairment of production of stimulating hormones, but Lynn had had an MRI brain scan the previous year, which would have shown anything large enough to interfere with pituitary function in such a big way.
    A second test was carried out with the same result of <10 ACTH.
    The consultant had to agree, that Lynn had secondary adrenocortical insufficiency and impairment of ACTH secretion.
    We would like the matter clarified further, but have been told that the tests required are potentially dangerous for someone in Lynn’s condition.

    Not everyone with ME will have low cortisol levels.
    It is by no means a diagnostic test.
    It’s just another aspect of the havoc this illness causes within the body.
    Neither is supplementation with Hydrocortisone a cure, it is purely a treatment of a symptom of the primary disease.
    In fact it causes more problems, such as adrenal atrophy, immune suppression and brittle bones.
    What it is though, is another piece of proof that this illness is all in the brain and not all in the mind.
    We now have so many pieces of this huge jigsaw puzzle, that it amazes me that scientists can’t look at it and put it all together and get the whole picture, even if there are a few bits missing.
    They will, a little late for some, but they will.

    Cfr. : http://www.25megroup.org/Newsletter/Issue%2023/Adrenal%20Insufficiency.doc.



    Trapped in bed for 14 years with chronic fatigue

    Gill Swain - Daily Mail, 05-07-2006

    She can't swallow.
    She can't speak.
    She's in constant pain.
    Yet some doctors say Lynn's illness is all in the mind.
    Read her story and you'll never be flippant about 'yuppie flu' again...

    For years many doctors dismissed ME, also known as Chronic Fatigue Syndrome, as 'yuppie flu'.
    But last month a coroner gave ME as the official cause of death for the first time in the UK - raising hope among campaigners that the condition is about to be taken seriously at last.

    Here, Kay Gilderdale tells Gill Swain the heartrending story of her daughter, Lynn, 28, who was struck down by the illness 14 years ago...

    The soft cotton curtains are permanently drawn to cut out the summer glare.
    On the bed in the gloom lies a beautiful young woman with skin so pale it is almost translucent.
    She is stretched out flat on a sheepskin to prevent bedsores, her head resting on a towel.
    There is a tube down her nose delivering liquid food and an intravenous line pumping drugs straight into her chest.

    Her name is Lynn Gilderdale, she is 28 years old and this has been her life for 14 years.
    Apart from stays in hospital when she develops an infection, Lynn never leaves her bed in the small bedroom at the back of her mother's bungalow in the village of Stonegate, East Sussex.

    Her legs are paralysed and without feeling, she cannot sit up without passing out and her neck is too weak to support her head.
    She has lost more than half the bone density in her spine and went through the menopause at the age of 20.
    She is in constant pain.
    She cannot swallow.
    She cannot speak.
    Her mother Kay, who cares for her, has not heard her daughter's voice since she fell silent in August 1992.

    Lynn is suffering from ME...
    Myalgic Encephalomyelitis once sneeringly dubbed 'yuppie flu' and suspected of being a psychological affliction that struck mostly people who couldn't cope with the stresses of modern life.
    Anyone who ever thought that way would find a visit to Lynn a deeply shocking and humbling experience.
    'It's like she's in limbo,' says Kay, 52 : 'If someone dies, you mourn them, then you get to a stage where you know that person is gone and you move on. But Lynn is neither one nor the other. She is stuck in that room, not dead, but not alive properly. If I didn't believe and she didn't believe, that one day she would get better then I don't think it would be right for her to go on suffering like this for a whole lifespan of 70 or 80 years.'

    It is estimated that a quarter of the 240,000 ME victims in the UK suffer severe symptoms such as paralysis and the inability to speak or swallow for months or years and there are probably several hundred as terribly ill as Lynn.
    Dr Anne MacIntyre, who wrote one of the first self-help books for ME sufferers and has known Lynn since 1993, says : '
    At one time Lynn was so sick she recognised nobody, not even her parents. It is absolutely dreadful. These cases are mostly of people who fell ill in their teens, but they are hidden because no one ever sees them. They are too ill to get to a clinic and they are cared for at home by parents or other family. Their GPs have mostly given up on them because no one really knows what is going on with this illness.'
    Though only able to turn her head weakly from side to side and move her arms.

    Lynn's strength of character is unmistakeable.
    She expresses herself through a sign language that she has developed with Kay and smiles and makes jokes whenever she can.
    Kay invites people into her daughter's small room, which is cluttered with soft toys, to meet her and take photographs to convince the world this is a real illness and to encourage more research to find a cure.

    To describe the pain she is in, Lynn makes stabbing gestures and points to the left side of her chest, sweeps her hand across her forehead to indicate her persistent headache and twists her hands around each other to represent the churning agony in her stomach.

    Asked if she is fed up with being like this, she looks both angry and exasperated and holds her thumb and forefinger emphatically an inch apart, meaning : 'Just a bit !' She is very sad, she indicates, but never depressed. I am not brave, I have no choice but to be hopeful, otherwise I would just give up,' her mother translates.

    The family's ordeal has been made worse by the fact that, because there is no diagnostic test which can detect the cause of ME's symptoms, many people - including doctors and nurses - persist in believing it is self-induced.
    But Lynn was a lively, intelligent, popular teenager who enjoyed a happy life with her family.
    'We didn't realise how happy until we lost it,' says Kay.

    With her mother, older brother Steve and father Richard, a former police inspector who now works for the force as a civilian, Lynn would go sailing and on family cycle rides.

    She played the piano and clarinet, won prizes for ballet and loved swimming and going to the youth club with her friends.
    Then in November 1991, when she was 14, she had a TB vaccination and immediately felt unwell.
    Lynn struggled in to school the next day but was sent home and never returned.

    Lynn developed flu, bronchitis, tonsillitis and glandular fever, one after the other.
    '
    By February she was really very ill and we were beginning to realise it wasn't just normal bugs,' says Kay.

    'Her legs would give way, her memory was getting very poor, she was having awful pains all over her body and a constant, dreadful sore throat and she would often faint.'

    Because of her weak legs, she had to start using a wheelchair, then the top half of her body became floppy.
    By May 1992, ME had been diagnosed and Lynn was bedridden, had difficulty swallowing, couldn't recognise people and her voice had reduced to a whisper.

    Frequently, she would fall unconscious while every muscle twisted in violent spasms.
    'That first year was so terrible, when we knew she was extremely ill but the tests didn't show anything,' says Kay : 'The first paediatrician we saw said : "It's OK, you've got a fashionable illness. It will go away in time."

    'With every other disease you get kindness and sympathy, but though Lynn was very frightened and we were desperate for help, all we got was accusations that she was pretending. It was hugely upsetting.'

    Cruel, if well-meaning, experiments were conducted on her in hospital to 'force' her to admit she was making it up.
    Nurses left her unattended for hours in the theory that she would get up to use the bathroom.
    This had humiliating results.

    'Making it up'

    Doctors once administered a 'truth drug' and questioned her over whether she was being abused at home.
    There was a suggestion Lynn had school phobia and Kay once overheard a nurse speculating that it was Munchausen's Syndrome by Proxy - when a mother induces symptoms in a child to draw attention to herself.

    'One consultant was convinced Lynn was orchestrating her spasms at certain times of day so they took away her clock, the radio and TV and the nurses lied to her about the time. She still had the attacks at the same times. They abused her verbally, calling her a "silly little girl", saying "Of course you can do it" and telling her to fetch things herself. Sometimes she was in such pain and felt so terribly ill she would ask us : "What is going to happen to me ?" But we had no answers for her and neither did the doctors.'

    Medical opinion now mostly concurs that ME is caused by a virus, but there is still no treatment for it besides controlling the symptoms.

    At first, however, Kay was advised to make Lynn stick to a timetable of study, rest, socialising and exercise.
    So she would make Lynn walk down the road even when she felt weak - then had to half-carry her back when her legs gave way.

    Kay had trained as an auxiliary nurse and it made sense to her at the time to keep Lynn moving.
    Now she bitterly regrets it, as she is convinced it caused Lynn more harm.

    Softly-spoken and mild-mannered, Irish-born Kay is determined to stay positive, but she had to struggle to come to terms what she saw as her own role in Lynn's suffering.
    'I don't beat myself up about it any more because that would be a waste of energy and I need every atom to cope,' she says.

    Nine months after she fell ill, Lynn could move no part of her body except her little finger, could not speak and had to be fed through a tube.
    But Kay and Richard made the courageous decision to take her home.

    'They said if we did, there was a risk she would die, but we felt there was a greater risk if she stayed in hospital and didn't get the peace and care she needed. For two or three years afterwards she would wake up screaming from nightmares of things that happened to her in hospital. She is still scared of doctors and nurses and I won't have anything to do with anyone who doesn't believe in ME.'

    Kay left her job in accounting to look after Lynn and has never left her side for more than two days.
    Her marriage broke up - she says not because of Lynn's illness but unrelated problems.
    However, Richard still helps care for his daughter.

    Lynn's brother Steve did well at school despite his family life disintegrating and now works in IT and is due to become a father in August.

    Kay was only 37 when Lynn fell ill.
    But for her, too, normal life came to an end then.
    She has a carer in twice a week so she can go shopping and see people.

    'I don't resent what it has done to my life but I do resent whatever has made her so ill. It's been heartbreaking to watch my child lose her faculties one by one. 'It is still very hard for me to see mothers and daughters together or groups of teenagers dressed up and laughing or to hear a family in the garden having a barbecue with children running around. If I lived somewhere like a high-rise flat, I don't think I could have coped. And at least I can walk in my garden.'

    Every birthday and Christmas has been sad as the years have passed with no improvement, though Kay tries to make them special.
    'For her 18th, I wrapped 18 little presents and put them in a biscuit tin which I iced and put candles on. Lynn said it was a lovely cake but she couldn't eat it, then I showed her what it really was.'

    In her late teens, Lynn's body stopped producing oestrogen and she was diagnosed with premature ovarian failure.
    She has been on HRT ever since, but the lack of hormones contributed to her severe osteoporosis.
    She is on 24-hour pain control, plus drugs to prevent sickness and spasms.

    Light and noise

    Lynn is hyper-sensitive to light and noise and for years could not bear to watch television or listen to music.
    Now she has forgotten how to read.
    She has a hamster with which she plays in the afternoons and she watches the darting movements of the tropical fish in a large tank beside her bed.

    She loves make-up and jewellery and choosing presents from mail-order catalogues.
    At her strongest she can make cards for friends.
    But she suffered a knock back in October.
    Her lung was punctured while she was having her Hickman line - a semi-permanent catheter through which she receives medication - replaced and she is now sleeping nearly 15 hours a day.

    Asked what she would like to do if she recovered, Lynn signals that she just wants to do normal things.
    And she folds her arms together in a rocking motion to indicate her yearning for a baby.

    'She has always loved children and I've told her there are many ways to have a baby even if you can't give birth yourself,' says Kay : 'But I am really hoping that once the virus which caused her ME has finally burned itself out, everything else will start working again. People do get better, even those as ill as Lynn. Every time I read of such a case I am pleased for them, but I can't help wondering when it will be her turn. If she could come out of that room, it wouldn't matter where we went. It would be enough just to feel the air on our faces, see the sky, be part of the world. Lynn tells me she feels it is all out there, waiting for her to step back into. It is not that she doesn't want to. She wants to so much. Who would choose to lie in bed and be injected with drugs so many times your veins collapse over the life she had as an active teenager ?'

    'We need to find the cause'

    'Yet the Government is putting money into treatments such as graded exercise and cognitive behaviour therapy - which don't help those most severely affected by ME - rather than into research to find the cause. Until a cure is found, the thing which would make the biggest difference to our lives would be for everyone to realise it is a real and terrible illness. But a lot of people still say to me they thought ME was "just tiredness". And people like Lynn are still being told: "Pull yourself together." '

    For information and advice for anyone severely affected by ME contact 'The 25 Per Cent Group' on 01292 318611 (- www.25megroup.org -) or Action for ME on 0845 123 2314 (- www.afme.org.uk -.

    Cfr. : http://www.dailymail.co.uk/health/article-393915/Trapped-bed-14-years-chronic-fatigue.html



    Mother’s endless love for daughter, who has lain ill for 14 years

    The Argus, 5th July 2006

    Sufferers of ME, known as Chronic Fatigue Syndrome, are used to the views of sceptics who believe the problem is all in the victim's head and those who think it is just about feeling tired.
    Try telling Lynn Gilderdale that.

    The 28-year-old has not been able to leave her bed for 14 years and communicates with her family through sign language.

    As a talented teenager, Lynn Gilderdale never sought attention.
    Living in the small village of Stonegate, near Heathfield, she kept busy with her hobbies and had three best friends with whom she was very close.
    She played the clarinet and piano, swam, won prizes for ballet, became school netball captain and regularly visited Stonegate youth club and the Swimming and Sailing Club in Eastbourne.

    In November 1991, aged 14, she faced the day many teenagers dread, the BCG injection at school.

    Lynn queued up, got her jab and went home but quickly began to feel ill.
    The following day was to be her last at school.

    Her immune system was unable to cope with the live virus in the injection, she did not produce the necessary antibodies and she began to develop illness after illness flu, bronchitis, tonsillitis and glandular fever.
    The illnesses left their physical toll.
    Her legs would sometimes give way, she was in pain, sometimes fainted and her memory was suffering.

    By May 1992, six months after the injection, Lynn was diagnosed with ME (myalgic encephalomyelitis) disparagingly termed "yuppie flu" by those who did not know any better.

    Doctors at a clinic in London were specialists in the syndrome but Lynn felt she was treated as an attention seeker with a made-up illness.

    Her mother, Kay, 52, said : "We were accused of all kinds of things because of the disbelief. The doctors started saying 'stop pretending, you can do this, you can do that', trying to make her do what she couldn't do."

    Although she could not swallow and spoke only in a whisper and failed to recognise people, she continued to undergo punishing experiments.

    She was given a truth drug, asked if she was abused at home and left alone to see if she would get up for the toilet, in a series of cruel but perhaps well-meaning experiments to try to snap her out of her condition.

    Her GP, though supportive, was not equipped to help and her parents decided in August that year to take her home.

    Doctors told them Lynn could die if they removed her but after watching her deteriorate in their care, Kay and Richard Gilderdale felt she would be safer, healthier and happier at home.

    Fortunately, they were right and Lynn is relatively much better than she was.

    At her worst, she could only move her little finger, could not recognise anybody, remember anything, remained in terrible pain with muscular spasms and shook all over.
    She could not bear any light, touch or noise.
    She could hear only one whispered voice at a time.

    Now home care and a lot of drugs quell the symptoms of her ME and she has adapted in clever ways.

    Her brother, Steve, who lives in Belgium as an IT manager, visits about once a month with various technologies which aid Lynn's quality of life, allowing her to listen to Robbie Williams or stories on her iPod and take photos or email from her bed.

    Her best friends, a doctor in New Zealand, a solicitor and an IT manager, all keep in touch with their old schoolmate.

    Most of the time she keeps company with her parents and Ollie, her persian cat, who guards her bed.
    Kay, who was an auxiliary nurse for 11 years, is her full-time carer, visited at least daily by ex-husband Richard, a former Sussex Police inspector now working for the force as a civilian.
    They broke up, says Kay, because of unrelated problems but have found a way to become friends again by spending time looking after Lynn.

    Lynn is able to communicate her feelings through a system of sign language she has developed herself.

    It is a natural and unlearned method, as she cannot remember anything for more than a few hours, but she has taught her family and carer what she wants.

    Kay said : "She's very intelligent and that's there still, even though she can't read or write. It doesn't make her depressed in the true meaning of the word, though she's sometimes sad and gets low when she's been in hospital for a month-long spell without any food, just on a drip. But she's never depressed, we have even discussed it and if she ever was we would look at treating that."

    But Lynn still sleeps 16 hours a day and never goes outside except on the way to hospital twice a year.
    Being bed ridden brings its own medical problems.

    She often has blood clots and severe osteoporosis, irritable bowel syndrome and asthma and is always fed through a tube.
    Recently she was taken to the Conquest hospital in Hastings to have her Hickman line replaced.

    She receives medication through the line but suffered complications, a punctured lung.

    After suffering breathing problems for two weeks and being put on oxygen, doctors discovered her lung had collapsed and the other lung was almost flat.

    She had two litres of blood pumped from her lung, was taken to Kings Hospital in London and put on a life-support machine for two weeks.

    Lynn is among the 25 per cent of ME sufferers who have such severe symptoms and there are no known cures.

    The family take heart from stories of those who have suddenly recovered from the virus and Kay is online every day keeping up to date with research into the syndrome.

    There are trials due to take place by the end of the year based on gene expression research, which would mean Lynn taking Beta Interferon, a drug usually prescribed for MS sufferers.

    But being unable to make it up to London for tests may rule her out of the trial.

    Stem cell research is another possibility and a network of families of ME patients are in regular contact to share their news.
    The Gilderdales are not religious.

    Kay says she cannot understand how there could be a God who could allow this sort of suffering but she is grateful for their religious neighbours who pray for Lynn.

    The small village of Stonegate has been very supportive of the family.
    Villagers help out if the family need anything but for the most part Kay is there full-time, with a carer who visits two mornings a week while Kay does a little shopping or runs her errands.
    She keeps her humour because she has hope and because Lynn cheers up everyone around her.

    When asked if she was fed up with her illness, Lynn signed : "Just a bit" and when her mother is tending to her when she is vomiting, she will lighten the mood by signing : "Nearly got you that time !"

    Kay was only 37 when Lynn fell ill and has little social life of her own but she gets on with looking after her daughter with a patient smile and says it has taught her an important lesson about dealing with doctors.

    She said : "In the beginning we relied on doctors having all the answers for us and put total trust in them but once we got to the point where they said if you take her home she could die, we realised you have to rely on yourself. If I went to the doctors for depression they wouldn't be able to cure it. They haven't got all the answers, you have to make your own life easier."

    Cfr. : http://www.theargus.co.uk/news/819443.mothers_endless_love_for_daughter_who_has_lain_ill_
    for_14_years/


    Mother arrested over ME 'mercy killing'

    Metro.co.uk, December 8, 2008

    The mother of an ME sufferer who nursed her daughter for 17 years has been arrested by police on suspicion of murder following what is believed to be a 'mercy killing'.

    Kay Gilderdale was released on bail pending further inquiries following the death of her daughter Lynn, 31, who was a prominent figure in campaigning for better understanding of the illness.

    Police were called to her home in Stonegate, near Heathfield, East Sussex, at 8.30am on Thursday.
    A spokeswoman for Sussex Police said : "A 54-year-old woman from Stonegate, arrested on suspicion of murder, has been interviewed and bailed to return on March 6."

    Kay Gilderdale provided round-the-clock care for her frail daughter alongside Lynn's father Richard.

    The investigation is being led by Detective Chief Inspector Andy Griffiths, from Sussex Police's Major Crime Branch.
    Rother district police commander Chief Inspector Heather Keating said : "This is a very tragic incident, but we are not looking for anyone else in connection with it."

    Relatives of Ms Gilderdale today praised her "courage, which she showed to the end" in coping with her "life-destroying" illness.
    They said her death would "leave a massive void in their lives" and added "the love she gave so unreservedly will be missed every minute of the day".

    In a written tribute released through Sussex Police today, her family said : "Lynn was young, beautiful, loving and caring. At the age of 14 years she was struck down by ME - an illness greatly misunderstood - and, as a result, suffered the stigma attached to this dreadful illness. She fought long and hard for 17 years with immense bravery, enduring constant pain and sickness. Every system of her body was affected. She required 24-hour care that was provided by her totally dedicated mother, with continuous support from Lynn's father."

    Describing the debilitating effects the illness had on her body, the statement went on : "Lynn suffered many hospital admissions, sometimes lasting several months, for life-threatening conditions. Prior to her illness, which left her paralysed, unable to speak, eat or drink and, until recently, no memory, she was an active healthy teenager full of life's dreams. She enjoyed sailing, swimming, cycling and was an accomplished musician."

    Her family vowed today to continue to campaign for a "better understanding" of ME : "She was a much-loved daughter, sister and granddaughter who, despite her illness, always gave love and support to others. In life Lynn strove to help the medical profession improve their insight into ME, which affects thousands of people in varying degrees of severity. Her dedicated mother, supported by Lynn's family, has pledged to achieve her ultimate goal - for better understanding and recognition of this life- destroying illness."

    Some 250,000 people are estimated to be affected by ME (Myalgic Encephalopathy) in Britain, according to The ME Association's website.
    Common symptoms include severe and debilitating fatigue, painful muscles and joints, disordered sleep, gastric disturbances and poor memory and concentration.

    Cfr. : http://www.metro.co.uk/news/article.html?Mother_arrested_over_ME_mercy_killing&in_article_id=436165&in_page_id=34



    Police investigate ME campaigner '
    murder'

    In The News, 08 Dec 2008

    Police are investigating the circumstances of the death of a prominent ME campaigner found dead at her house last week.

    The body of Lynn Gilderdale, 31, was found at an address in Stonegate, East Sussex, on Thursday December 4th at 08:30 GMT.

    A 54-year-old woman has been arrested on suspicion of murder over Ms Gilderdale's arrest and has been bailed until March 6th.

    Rother district commander Chief Inspector Heather Keating said : "This is a very tragic incident, but we are not looking for anyone else in connection with it."

    Ms Gilderdale was a well-known figure in campaigns to further the understanding, causes and treatment of ME, which she had suffered from since her teenage years.

    Cfr. : http://www.inthenews.co.uk/news/india/health/police-investigate-me-campaigner-murder--$1253359.htm



    Mum Held Over ME Daughter's Death
    A mother has been arrested on suspicion of murdering her acutely ill daughter, who suffered from ME

    Sky News, December 09, 2008

    Kay Gilderdale, 54, is now on bail pending further inquiries following the death of her daughter Lynn, 31, a prominent figure in campaigning for better understanding of the illness.

    Mrs Gilderdale provided round-the-clock care for her frail daughter alongside Lynn's father Richard.

    Police were called to her home in Stonegate, near Heathfield, East Sussex, last Thursday morning.
    The investigation is being carried out by Sussex Police's Major Crime Branch.
    Rother district police commander Chief Inspector Heather Keating said : "This is a very tragic incident, but we are not looking for anyone else in connection with it."

    Sky News understands Ms Gilderdale died from an overdose of painkillers.

    Some 250,000 people are estimated to be affected by ME (Myalgic Encephalopathy) in Britain, according to The ME Association's website.
    Common symptoms include severe and debilitating fatigue, painful muscles and joints, disordered sleep, gastric disturbances and poor memory and concentration.

    Relatives of Ms Gilderdale praised her "courage, which she showed to the end" in coping with her "life-destroying" illness.
    They said her death would "leave a massive void in their lives" and added "the love she gave so unreservedly will be missed every minute of the day".

    In a written tribute released through Sussex Police, her family said : "Lynn was young, beautiful, loving and caring. "At the age of 14 years she was struck down by ME - an illness greatly misunderstood - and, as a result, suffered the stigma attached to this dreadful illness. She fought long and hard for 17 years with immense bravery, enduring constant pain and sickness. Every system of her body was affected. She required 24-hour care that was provided by her totally dedicated mother, with continuous support from Lynn's father."

    Describing the debilitating effects the illness had on her body, the statement went on : "Lynn suffered many hospital admissions, sometimes lasting several months, for life-threatening conditions. Prior to her illness, which left her paralysed, unable to speak, eat or drink and, until recently, no memory, she was an active healthy teenager full of life's dreams. She enjoyed sailing, swimming, cycling and was an accomplished musician."

    Her family has vowed to continue to campaign for a "better understanding" of ME.

    Cfr. : http://news.sky.com/skynews/Home/UK-News/Mother-Arrested-After-Death-Of-ME-Sufferer-Daughter-Lynn-Gilderdale-In-East-Sussex/Article/200812215174913?lpos=UK_News_News_Your_Way_Region_1&lid=NewsYourWay_ARTICLE_15174913_
    Mother_Arrested_After_Death_Of_ME_Sufferer_Daughter_Lynn_Gilderdale_In_East_Sussex



    Mum is held for daughter murder

    Virginia Wheeler - The Sun, 09 Dec 2008

    A devoted mum has been arrested over the suspected mercy-killing of her daughter — bedridden nearly 17 years with “yuppie flu”.

    Policeman’s wife Kay Gilderdale, 54, was quizzed on suspicion of murder and bailed by cops just hours after the death of 31-year-old Lynn.

    It was reported that police believe she died from a massive overdose of morphine after trying to kill herself at least twice with the same drug.
    Kay was arrested over suspicions she helped administer the drug after watching her daughter’s suffering.
    Chief Inspector Heather Keating, of Sussex Police, said yesterday : “We are not looking for anyone else.

    Neighbour Catherine Klek, 58, described Kay as “an absolute saint”.
    She added : “It must have been a terrible burden.
    Lynn contracted ME — myalgic encephalomyelitis — at the age of 14, after suffering a reaction to a TB vaccination in 1991.
    She had to be fed through a tube and couldn’t swallow or speak.

    At times she could only move her little finger, couldn’t recognise anyone and shook all over.

    But not all medics regard ME as a genuine illness.
    It was not recorded as a cause of death in the UK until 2006 — and there is no known cure.
    Kay, of Stonegate, East Sussex, had spoken publicly of her struggle to care for Lynn and her fight to get medics to take ME seriously.
    It affects an estimated 240,000 Britons.

    The mum told how doctors branded Lynn an attention-seeker, suggested she had a school phobia and even gave her a truth drug to see if she had made up symptoms.

    Kay said : “With every other disease you get kindness and sympathy. But though Lynn was very frightened — and we were desperate for help — all we got were accusations that she was pretending.

    Yesterday, Lynn’s dad Richard, 56 — who is separated from Kay but visited often — said the pair and elder son Steve were “devastated”.
    Police released a statement from them, which said : “Lynn was young, beautiful, loving and caring. Prior to her illness, she was an active, healthy teenager full of life’s dreams. She fought for 17 years with immense bravery, enduring constant pain and sickness.

    Limbo

    Lynn suffered muscle spasms, blood clots, severe osteoporosis, irritable bowel syndrome and asthma.
    She could not bear any light — even TV — touch or noise and could hear only one whispered voice at a time.

    Before Lynn’s death on Thursday, Kay had said : “It’s like she’s in limbo. If someone dies, you mourn. You get to a stage where you know that person’s gone and move on. But Lynn is neither one nor the other. She is stuck in that room, not dead, but not alive properly. If I didn’t believe — and she didn’t believe — that one day she’d get better then I don’t think it would be right for her to go on suffering like this for a whole lifespan of 70 or 80 years.

    Last night, police called Lynn’s death “a very tragic incident”.

    The cause of death is not yet known.

    Cfr. : http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/news/article2018488.ece



    Mother Assists Daughter In Suicide
    Kay Gilderdale is charged with helping her daughter inject a lethal dosage of medicine to end her suffering

    Javno.com, December 09, 2008

    Kay Gilderdale was arrested over suspicions of killing her 31-year-old daughter who had spent more than half of her life suffering a terrible disease, Times writes.

    Kay is suspected of helping her daughter inject a lethal dosage of medicine, after watching her daughter fight the syndrome of chronic fatigue for 16 years.

    An investigation has so far revealed that Lynn died of a morphine overdose and she previously tried to kill herself twice.

    Kay said that he felt as if her daughter was living in limbo and that she thought whether it was righteous for her child to be living with horrible pain all her life.

    Lynn showed first symptoms of chronic fatigue in 1992 when she fell on her bed and remained lying there.
    With time, she lost the ability to speak.

    The Gilderdales live in Stonegate, near Hearhfield, where Kay was arrested over suspicions of killing her daughter.
    The entire family came out in public with an announcement, saying Kay was a woman who had subjected her entire life to taking care of her daughter.

    Lynn was a healthy teenager full of life before the illness which left her paralysed and without the ability to speak, normally consume food and drinks, lately without her memory.

    Cfr. : http://www.javno.com/en/lifestyle/clanak.php?id=212810



    Lees verder - Deel II



    10-12-2008 om 23:15 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moeder verdacht van moord op chronisch vermoeide dochter - Deel II
    Klik op de afbeelding om de link te volgen














    Moeder verdacht van moord
    op chronisch vermoeide dochter

    The BCG injection at school...

    Deel II



    Mother arrested as '
    yuppie-flu' daughter is found dead after 16 years in bed

    Vanessa Allen, Colin Fernandez and Tamara Cohen – The Daily Mail, 09th December 2008


    A mother who nursed her daughter for 17 years with the disease ME has been arrested on suspicion of her murder following what is believed to have been a 'mercy killing'.

    Police sources revealed that Lynn Gilderdale, 31, died from a massive overdose of morphine after attempting suicide with the same drug at least twice during her battle with the debilitating condition.

    Detectives arrested her mother Kay, 54, over suspicions that she helped administer the fatal dose after watching her daughter suffer since she was 14.

    Mrs Gilderdale, a trained nurse, was the full-time carer for her frail daughter, who had been bedridden for more than 16 years and was taking a cocktail of drugs for her condition.

    Police were called to their bungalow in Stonegate, near Heathfield, East Sussex, on Thursday after the alarm was raised by Lynn's father, Mrs Gilderdale's ex-husband Richard, a former police sergeant.

    Mrs Gilderdale was arrested on suspicion of murder, interviewed and released on police bail on Friday.
    The suspected 'mercy killing' will reignite the right-to-die debate over assisted suicide.

    Yesterday she and her ex-husband released a statement on behalf of their family.

    Pointedly referring to Mrs Gilderdale's 'total dedication' to her daughter, they said : 'Lynn was young, beautiful, loving and caring. At the age of 14 years she was struck down by ME - an illness greatly misunderstood - and as a result, suffered the stigma attached to this dreadful illness. She fought long and hard for 17 years with immense bravery, enduring constant pain and sickness. Every system of her body was affected. She required 24-hour care that was provided by her totally- dedicated mother, with continuous support from Lynn's father.'

    They said Lynn had been active and healthy until she was 14.
    She had a tuberculosis immunisation in November 1991 and immediately felt unwell.

    She was diagnosed with ME in May 1992 and was left bedridden by her severe condition.
    She had been unable to speak since August that year.

    Her family said : 'Prior to her illness, which left her paralysed, unable to speak, eat or drink and until recently, no memory, she was an active healthy teenager full of life's dreams. She enjoyed sailing, swimming, cycling and was an accomplished musician. Her family praise and admire Lynn for her courage, which she showed to the end. She was a much-loved daughter, sister and granddaughter who despite her illness always gave love and support to others. Lynn's family say her death will leave a massive void in their lives - and the love she gave so unreservedly, will be missed every minute of the day.'
    Police were called to the £400,000 bungalow at 8.30am on Thursday. Mrs Gilderdale was arrested just after 10am.

    A post-mortem examination has been carried out but police refused to reveal the cause of death pending further toxicology tests.

    Chief Inspector Heather Keating said: 'This is a very tragic incident. We are not looking for anyone else in connection with it.'

    A Sussex police spokesman said Mr Gilderdale, who still works for the force in a civilian role, was not suspected of any involvement in his daughter's death.

    He split from his wife in 2002.
    The couple, who also have a son, Steven, said their divorce had not been caused by their daughter's illness.

    Mr Gilderdale still lives nearby and is said to have visited his daughter daily and to have helped with her day-to-day care.

    He was with his Irish-born ex-wife at the family home yesterday, where she was being comforted by her sister.

    Mrs Gilderdale has been a prominent campaigner over the illness which struck down her daughter.

    The family statement added : 'In life, Lynn strove to help the medical profession improve their insight into ME which affects thousands of people, in varying degrees of severity. Her dedicated mother, supported by Lynn's family, has pledged to achieve her ultimate goal - for better understanding and recognition of this life-destroying illness.'


    The agonising truth about 'yuppie flu'

    ME affects up to 250,000 sufferers in Britain. Although it was first documented in the 1930s, it was not officially recognised by the Government's medical advisers until 2002.

    Until then victims of myalgic encephalomyelitis were often dismissed as having 'yuppie flu', as its symptoms were considered particularly common among overworked middle-class professionals.

    Common symptoms include severe fatigue, painful muscles and joints, insomnia, gastric disorders and poor memory and concentration.
    There is currently no test or cure and doctors are able to diagnose it only after ruling out other possible causes, including flu, diabetes and depression.

    The condition usually develops during the early twenties to mid-forties although children can also be affected, most probably between the ages of 13 and 15.
    Women account for up to three-quarters of all cases.

    Sufferers include the athlete Dame Kelly Holmes, who was struck down in 2001 but recovered and went on to win double gold at the 2004 Olympics in Athens.

    Scientists believe it could be carried in the genes, or be set off by a 'trigger' including bacterial illness, a viral infection such as glandular fever, stress, depression or a reaction to a traumatic event, such as bereavement or redundancy.

    Some sufferers recover fully within two years and the majority learn to manage their condition with anti-depressants and painkillers and through avoiding stress, monitoring their energy levels and taking gentle exercise.

    But around a quarter go on to develop severe ME lasting for years or even decades, often leaving them completely housebound and totally reliant on carers.

    In his 2002 report the Chief Medical Officer, Liam Donaldson, said ME 'should be classified as a chronic condition with long-term effects on health, alongside other illnesses such as multiple sclerosis and motor neurone disease.'


    Cfr. : www.dailymail.co.uk/news/article-1092865/Devoted-mother-arrested-mercy-killing-yuppie-flu-daughter-died-massive-morphine-overdose.html




    I've seen patients paralysed, dying Aids victims, starving children... but I've never seen anyone as ill as Lynn

    Gill Swain - The Daily Mail, 09th December 2008


    On a glorious day two years ago last summer, I turned into a cul de sac on the edge of an East Sussex village.
    I had arranged to interview Kay Gilderdale about her daughter Lynn's struggle with ME, the so-called 'yuppie flu'.

    It was hard to imagine anything could be terribly wrong inside such an immaculately ordered home.


    Kay greeted me with a smile.
    I remember a quiet, neat woman with a low voice and a gentle manner.
    She was a little other-worldly, cut off as she was from normal life and I had the impression of someone worn almost threadbare by years of suffering.
    But she had a core of inner strength, was in no way self-pitying and was clearly utterly devoted to her daughter.

    She led me through the sitting room which I remember felt like a dead zone, completely unused, to the room at the back where Lynn had been lying in her bed for 14 years.

    This was where the life of the house took place, such as it was and an attempt had been made to give it cheer with pretty furnishings and ranks of soft toys on the shelves.

    But the curtains were drawn, shutting out that lovely day and every other day.
    In the gloom I made out a small, ethereal figure lying completely flat and motionless, her skin so pale it was almost translucent, the only sign of life her large, beautiful brown eyes.

    Yesterday, I heard that Lynn had died last Thursday and that police had arrested Kay on suspicion of murder.
    I felt infinitely and bitterly sad, not so much that Lynn had died because I felt that at last she was released from what was a terrible living death, but because fate had inflicted such cruelty during her life.

    My first reaction to the news about Kay was disbelief.
    She took such pains with Lynn, slept with an intercom, reacted to every whimper, saved her fragile life on so many occasions.
    I could not imagine her harming her.

    I thought of what life must have been like in the two years since I met them, what pain and despair the two of them must have endured as Lynn perhaps deteriorated further and no hope of a cure appeared on the horizon.

    Before meeting this remarkable mother and daughter I had seen African children suffering from starvation, met people dying of Aids, patients paralysed from the neck down, others in the last stages of terminal cancer.
    But I had never seen a living person as desperately ill as Lynn Gilderdale.

    Hypersensitive to light and noise, she lay on a sheepskin to prevent bedsores, with her head resting on a towel.
    There was a tube down her nose delivering liquid food and a Hickman line pumping drugs straight into her chest.
    Her legs were paralysed and without feeling, she was unable to sit up without passing out and her neck was too weak to support her head.

    She had lost more than half the bone density in her spine and had gone through the menopause at the age of 20.
    She was in constant pain.
    She was on drugs to prevent sickness and spasms, was unable to swallow and had not spoken since August 1992, three months after she had been diagnosed with ME at the age of 14.

    In my 35 years as a journalist, the story of Lynn and Kay Gilderdale was one of the most affecting cases I had come across.
    I felt shocked, chastened and humbled as I talked to them and the memory of Lynn's haunting brown eyes, set in an exquisitely beautiful face, has stayed with me ever since.

    At the time I didn't know how she could sustain life in such a state but the answer, of course, was Kay.
    Aged 37 when Lynn fell ill, Kay gave up her accounting job and any semblance of a life of her own to care for her daughter.

    Kay was almost as trapped in that shrouded room as Lynn was.
    She had a carer in twice a week so she could go shopping and her former husband, Richard and son, Steven, were involved in caring for Lynn too which meant she could get away for occasional weekends to her native Ireland.

    But in the main the relentless, 24-hour burden of keeping Lynn alive lay with Kay.
    I didn't know how she'd had the strength to bear it, year after year.
    She could only have kept going by clinging to a belief, however tenuous, that Lynn might one day recover.

    Sadly, to me it seemed a false belief and I asked myself how long even such a devoted mother would be able to sustain it.

    'It's like she's in limbo,' Kay told me. 'If someone dies you mourn them, then you get to a stage where you know that person is gone and you move on. But she is neither one nor the other. She is stuck in that room, not dead, but not alive properly. It is an awful place to be. If I didn't believe and she didn't believe, that one day she would get better then I don't think it would be right for her to go on suffering like this for a whole lifespan of 70 or 80 years.'

    Anger at the way many people, including doctors and nurses, persisted in believing that ME is some kind of self-induced 'yuppie flu' kept her going too.
    To Kay it was utter cruelty for people to imagine that Lynn would willingly choose her limbo existence.

    She lovingly pored over photographs of her pretty daughter enjoying the active life she led before she fell ill - receiving a trophy for ballet at the age of nine, as captain of the netball team at ten, going surfing, horseriding and windsurfing with her brother.

    Lynn also played the piano and clarinet and loved going to the youth club with her friends.
    Handling the precious images with infinite care, Kay said wistfully : 'We didn't realise how happy we were, until we lost it.'

    That loss came with shocking suddenness in November 1991, when Lynn felt unwell after a vaccination against tuberculosis.
    She struggled in to school the next day but was sent home sick and never returned.

    She developed flu, bronchitis, tonsillitis and glandular fever, one after the other.
    'By February she was really very ill and was in hospital,' said Kay : 'Her legs would give way, her memory was getting very poor, she was having awful pains all over her body and a constant, dreadful sore throat and she would often faint.'

    By May, 1992, ME had been diagnosed.
    Lynn was bedridden, had difficulty swallowing, couldn't recognise people and her voice had reduced to a whisper.
    'That first year was so terrible when we knew she was extremely ill but the tests didn't show anything,' added her mother : 'With every other disease you get kindness and sympathy but though Lynn was frightened and we were desperate for help, all we got was accusations that she was pretending. Sometimes she was in such pain, she would ask us, "What is going to happen to me ?" But we had no answers and neither did the doctors.'

    Nine months after she fell ill, Lynn could move no part of her body except her little finger, could not speak and had to be fed through a tube.
    Kay and Richard made the courageous decision to take her home : 'They said if we did, there was a risk she would die, but we felt there was a greater risk if she stayed in hospital and didn't get the peace and care she needed.'

    For the 16 years since then, Kay, who once trained as an auxiliary nurse, has provided that peace and care.
    There was a large fish tank beside Lynn's bed which she liked watching.
    She had a hamster which she played with in the afternoons and an iPod on which she listened to music and stories.

    She could move her arms and had developed a sign language to communicate with her family.
    I asked her if she was fed up with being like this and she held up her thumb and forefinger emphatically an inch apart, meaning : 'Just a bit !'

    Through her mother she also said that, though she was sad, she was not depressed.
    'I am not brave, I have no choice but to be hopeful, otherwise I would just give up,' Kay translated.

    Kay told me and I believed her, that she did not resent what Lynn's illness had done to her own life.
    It was her choice and her job to make her daughter's life as easy as possible and the only thing that would make her happy was Lynn's recovery.
    But she did resent 'whoever or whatever' made her so ill.

    'It's been heartbreaking to watch my child lose her faculties one by one,' she told me : 'She doesn't deserve it. It isn't fair. It's very hard for me to see mothers and daughters together or to hear a family in the garden having a barbecue with children running around.'

    At that time Lynn still had yearnings to have a baby.
    As I looked at her, without the strength even to lift her head from the pillow, I found such a pathetic hope heartbreaking.
    Kay was more realistic, hoping only that once the virus which caused her ME had burned itself out, everything else would start working again.

    'People do get better, even those as ill as Lynn,' she said : 'Every time I read of such a case I am pleased for them but I can't help wondering, when will it be her turn ? If she could come out of that room, it would be enough just to feel the air on our faces, see the sky, be part of the world. Lynn tells me she feels it is all out there, waiting for her to step back into.'

    When I heard of Lynn's death, I could only imagine that, finally, all hope of her ever feeling the air on her face again had died.
    And salute the courage, strength and love which had kept that hope alive for so long, through such appalling agony.


    Cfr. : http://www.dailymail.co.uk/health/article-1093016/Ive-seen-patients-paralysed-dying-Aids-victims-starving-children--Ive-seen-ill-Lynn.html#



    ME victim Lynn Gilderdale's mum suspected of killing her

    Antonella Lazzeri - The Sun, December 10, 2008


    Lynn, 31, looks pale and fragile and has a medical tube taped to her cheek as mother Kay tenderly nuzzles up to her.

    Last week Lynn was found dead from a suspected morphine overdose after being bedridden for 17 years by “yuppie flu” myalgic encephalomelitis.

    Within hours ex-nurse Kay, 54 — who shared a home with her daughter in Stonegate, East Sussex — was arrested and bailed by cops.

    Lynn is said to have tried to commit suicide twice in the past and officers are trying to discover if Kay helped her to die.

    Lynn was a normal active teenager until she was struck down with ME at 14 after a BCG jab.


    Cfr. : http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/news/article2022473.ece



    Daughter death - Mother arrested

    Press Association, 10th December 2008


    The mother of an ME sufferer has been arrested by police on suspicion of murder after the death of her acutely ill daughter.

    Kay Gilderdale was released on bail pending further inquiries following the death of her daughter Lynn, 31, who was a prominent figure in campaigning for better understanding of the illness.

    Police were called to her home in Stonegate, near Heathfield, East Sussex, at 8.30am on Thursday.

    A spokeswoman for Sussex Police said : "A 54-year-old woman from Stonegate, arrested on suspicion of murder, has been interviewed and bailed to return on March 6."

    Kay Gilderdale provided round-the-clock care for her frail daughter alongside Lynn's father Richard.

    The investigation is being led by Detective Chief Inspector Andy Griffiths, from Sussex Police's Major Crime Branch.

    Rother district police commander Chief Inspector Heather Keating said : "This is a very tragic incident, but we are not looking for anyone else in connection with it."

    In a written tribute released through Sussex Police, Ms Gilderdale's family said : "Lynn was young, beautiful, loving and caring. At the age of 14 years she was struck down by ME - an illness greatly misunderstood - and, as a result, suffered the stigma attached to this dreadful illness. She fought long and hard for 17 years with immense bravery, enduring constant pain and sickness. Every system of her body was affected. She required 24-hour care that was provided by her totally dedicated mother, with continuous support from Lynn's father."

    Her family have vowed to continue to campaign for a "better understanding" of ME.

    Cfr. : http://www.pressassociation.co.uk/component/pafeeds/2008/12/08/daughter_death_mother_arrested?camefrom=home

     

    10-12-2008 om 23:15 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vermoeidheidsklachten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen




















     






    Vermoeidheidsklachten

    In : 'Heb ik misschien iets anders ?'
    © 2007 – pilliewillie.nl


    Fibromyalgie is niet de enige aandoening die vermoeidheid als klacht heeft.
    Vermoeidheidsklachten kunnen ook veroorzaakt worden door hypoglycemie, candida infectie, schildklierdeficiëntie, depressie en burnout en CVS/ME veroorzaken ook vermoeidheidsklachten.

    Er zijn echter een aantal eenvoudige vuistregels om vast te stellen om welke aandoening het gaat.

    Andere ziekten die qua klachten lijken op fibromyalgie


    Hypoglycemie (een lage schommelende suikerspiegel) verraadt zich doordat patiënten heel vaak honger hebben.
    Als ze niets of te laat eten staan ze te trillen als een espenblad, worden ze duizelig en moe.
    Hypoglycemie wordt behandeld door een streng dieet (geen suiker, weinig koolhydraten), chroom GTF suppletie, een rustig en regelmatig leven en veel geduld (6 - 9 maanden om precies te zijn).
    Als u wilt weten of er bij u sprake kan zijn van hypoglycemie, doe dan de
    online hypoglycemie test.


    Een candida infectie veroorzaakt ook vermoeidheid en kan worden vastgesteld aan de hand van een ontlastingsonderzoek.
    Als de patiënt met de behandeling begint (streng dieet zonder suiker en gist, medicijnen als nystatin) dan nemen de klachten de eerste 2 - 6 weken van de behandeling erg toe.
    Daarna verminderen de klachten langzaam.
    Als u wilt weten of er bij u misschien sprake is van een candida infectie gebruik dan deze
    online candida test.
    Bij een score van 90 of hoger kunt u overwegen om via de
    online therapeut knop (bovenaan elke PWK pagina) een ontlastingonderzoek aan te vragen.


    Een schildklierdeficiëntie kan ook klachten veroorzaken die overeenkomen met fibromyalgie, te weten : vermoeidheid, concentratie en geheugenstoornissen en spierpijnen.
    Maar een schildklierdeficiëntie veroorzaakt ook klachten die niet typisch zijn voor fibromyalgie : lage lichaamstemperatuur, gewichtstoename, droge huid, brosse nagels, obstipatie en menstruatieklachten.
    Dr. Barnes heeft een eenvoudige test ontwikkeld waarmee u zelf hypothyroïdie kunt diagnosticeren.
    Het gaat hier om een
    lichaamstemperatuurtest die moet worden uitgevoerd voordat u op staat.


    Depressie en burnout veroorzaken ook een langdurige vermoeidheid.

    Burnout is een andere naam voor 'chronische stress' als gevolg van een voor de patiënt verkeerde werksituatie.
    Burnout moet dus worden opgevat als een "bedrijfsongeval".
    Hierdoor kan er voor de behandeling van burnout een vergoeding van de werkgever verkregen worden.
    Veel "arbo-achtige" bedrijfjes zijn daarom op deze zeer lucratieve markt actief.
    Zij bieden een scala van diensten aan om burnout patiënten te helpen bij de behandeling en bij het re-integratie proces bij de werkgever.

    Bij een depressie en bij burnout type I (verhoogd cortisolniveau) verminderen de klachten door extra intensieve beweging, dat is bij fibromyalgie niet het geval.
    Bij een depressie en ook bij een burnout nemen de klachten gedurende een lange periode (maanden) langzaam toe.
    Bij fibromyalgie verloopt het ziektebeeld veel sneller.
    De klachten openbaren zich plotseling, bijvoorbeeld direct na een griepinfectie, lange periode van stress, ongeluk of operatie.


    CVS/ME en Fibromyalgie hebben een overlappend klachtenbeeld, maar er zijn ook verschillen :
    - (1) Patiënten met fibromyalgie of een depressie voelen zich vaak beter na extra beweging. CVS/ME-patiënten blijven vaak nog 24 uur lang moe na een extra inspanning.
    - (2) Bij CVS/ME-patiënten helpt rusten niet, bij fibromyalgie patiënten wel.
    - (3) Bij zowel fibromyalgie- als CVS/ME-patiënten komen allergieën voor. Bij CVS/ME-patiënten is het echter zo dat de moeheid minder wordt als er sprake is van een allergie aanval.


    Cfr. : http://fibromyalgie.pilliewillie.nl/fibromyalgie/behandeling.fibromyalgie.2a.php 



    08-12-2008 om 18:22 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Deficits of interference control in adolescents with chronic fatigue syndrome
    Klik op de afbeelding om de link te volgen






































    Deficits of interference control
    in adolescents with chronic fatigue syndrome

    Elise M. van de Putte, MD, PhD; Koen B. Böcker, PhD; Jan Buitelaar, MD, PhD; J. Leon Kenemans, PhD; Raoul H. H. Engelbert, PhD; Wietse Kuis, MD, PhD; Jan L. L. Kimpen, MD, PhD; Cuno S. P. M. Uiterwaal, MD, PhD (Jeroen Gerritsen, MSc, aided in the conduct of the study and the data collection and arrangement) – Correspondence : Dr van de Putte, University Medical Center Utrecht, PO Box 85090, 3508 AB Utrecht, the Netherlands : e.vandeputte@umcutrecht.nl - Arch Pediatr Adolesc Med. 2008;162(12):1196-1197 – The Pediatric Forum – PMID : 19047552 - Source : Michael Koolhaas, ME/CVS-discussielijst ME-PLATFORM (>me-platform@nic.surfnet.nl<), 04-12-2008


    Cognitive problems are key symptoms of chronic fatigue syndrome (CFS).
    Adults with CFS encounter difficulties completing complex information-processing tasks with considerable interference. (1)
    Performance on neuropsychological tasks have not been studied in adolescents with CFS.
    Considering our knowledge of adults with CFS, focusing on tasks with a high level of interference is most promising in differentiating adolescents with CFS from healthy adolescents.
    Interference control is the ability to protect a response from interruption by competing responses or events.
    One interference control paradigm is the Eriksen Flanker Task (EFT), in which a competing response to irrelevant information has to be inhibited. (2)
    We investigated whether adolescents with CFS show less interference control than healthy adolescents.
    We also explored the importance of confounding factors, such as depression and anxiety.


    Methods

    A total of 64 adolescents (aged 12-18 years) with severe fatigue were referred to the adolescent fatigue clinic at the University Medical Center Utrecht in 2004.
    The final diagnosis of CFS according to Centers for Disease Control and Prevention criteria (3) was established in 34 patients after extensive medical and psychological examinations.
    As a reference group, 102 adolescents aged 12 to 18 years from a secondary school were invited to participate.
    Adopted children or children with a chronic illness were excluded (n =3D 3).
    From the remaining 99 adolescents, 29 adolescents (29%) agreed to participate.


    Eriksen Flanker Task

    The original EFT was slightly modified and executed as described in other studies. (2)
    In this task, target arrows (greater than and less than signs) are presented on a computer screen requiring either a left-hand (<) or a right-hand (>) response.
    These arrows are presented alone or flanked by stimuli that call for the same (congruent) or neutral or opposite (incongruent) response with the hand.
    Subjects are instructed to focus on the target arrow, ignore the flankers and respond as accurately as possible.
    The EFT consisted of 192 stimuli trials with 48 trials in each condition : 48 targets alone (< or >), 48 congruent (<<<<<<< or >>>>>>>), 48 neutral (=3D =3D =3D < =3D =3D =3D or =3D =3D =3D > =3D =3D =3D) and 48 incongruent (>>><>>> or <<<><<<) targets.
    The different task conditions were serially presented (duration, 0.5 seconds) in randomized order in the middle of the visual field 70 cm from subjects' eyes.
    Subjects could press 1 of 2 buttons; the direction of the target arrow indicated whether a left- or right-hand button press was required.
    Participants had to respond within 1 second or the response would be scored as missed.


    Self-report Measures

    Fatigue was assessed dimensionally with the Checklist Individual Strength. (4)
    Depression was measured with a validated Dutch translation of the Children's Depression Inventory. (5)
    Assessment of trait anxiety was performed with a validated Dutch translation of the Spielberger State-Trait Anxiety Inventory for Children. (6)
    The medical ethics committee of the University Medical Center Utrecht approved the study.


    Statistical Analysis

    Data were analyzed with linear regression using the variable of interest as a dependent variable and a group indicator (patient =3D 1, control =3D 0) as an independent variable.
    Linear regression coefficients represent mean differences between adolescents with CFS and healthy adolescents for the investigated variable with corresponding 95% confidence intervals (CIs).
    The same models were used to adjust for confounders.
    The variables included in the multivariate model were significantly different between the 2 groups, except for sex.
    Model fit was assessed by evaluation of normality of the regression residuals distribution.
    Statistical significance was reached when the 95% CI did not include 0, which corresponds to P < .05.


    Results

    Adolescents with CFS were more fatigued in all measures (difference total score, 52; 95% CI, 42.4-61.6; P < .001).
    Symptoms of anxiety were more present in the adolescents with CFS (difference, 5.8; 95% CI, 2.4-9.1; P < .001) as were depressive symptoms (difference, 4.9; 95% CI, 2.7-7.2; P < .001).
    The Table presents results of the EFT.
    Performance on the incongruent trials was significantly worse in the CFS group (-13.9%; 95% CI, -21.8 to -6.0; P =3D .001).
    When age, sex, anxiety and depression were included in the model as possible confounding factors, the diminished performance persisted (-10.9%; 95% CI, -20.4 to -1.4).
    This worse performance was particularly evident in the incongruent trials that followed congruent trials, that is, those that induced the highest possible conflict.

    Table - Results of the Eriksen Flanker Test in Children With Chronic Fatigue Syndrome (CFS)
    [Note : unable to copy the table]


    Comment

    Our findings are in line with studies in adult CFS patients that show that the impairment in information processing is not fully explained by depression or anxiety. (7)
    Most research of impaired response inhibition has been in children and adolescents with attention-deficit/hyperactivity disorder and demonstrates an analogous diminished performance on incongruent trials of the EFT to adolescents with CFS.8 Attention-deficit/hyperactivity disorder has never been described as occurring with CFS or as predisposing individuals to CFS.
    Our findings support the notion that a decrease in conflict-monitoring abilities might be an important factor in the development of CFS.
    Additional longitudinal studies should investigate whether this is a consequence of CFS or a primary etiological factor.


    References

    1. Neuropsychology of chronic fatigue syndrome - A critical review
      Tiersky LA, Johnson SK, Lange G, Natelson BH, DeLuca J, Department of Physical Medicine and Rehabilitation, UMDNJ-New Jersey Medical School, Kessler Institute for Rehabilitation, West Orange 07052, USA - J Clin Exp Neuropsychol. 1997 Aug;19(4):560-86 - PMID: 9342690
      This article provides a comprehensive and critical review of the neuropsychological and related literature on chronic fatigue syndrome (CFS).
      Despite the methodological limitations observed in several studies, some consistent findings are noted.
      The most consistently documented neuropsychological impairments are in the areas of complex information processing speed and efficiency.
      General intellectual abilities and higher order cognitive skills are intact.
      Emotional factors influence subjective report of cognitive difficulty, whereas their effect on objective performance remains uncertain.
      Although the neuropathological processes underlying cognitive dysfunction in CFS are not yet known, preliminary evidence suggests the involvement of cerebral white matter.
      Directions for future research are outlined.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9342690

    2. Conflict monitoring versus selection-for-action in anterior cingulate cortex
      Botvinick M, Nystrom LE, Fissell K, Carter CS, Cohen JD, Department of Psychology, Carnegie Mellon University, Pittsburgh, Pennsylvania 15213, USA : mmb@cnbc.cmu.edu - Nature. 1999 Nov 11;402(6758):179-81 - PMID: 10647008
      The anterior cingulate cortex (ACC), on the medial surface of the frontal lobes of the brain, is widely believed to be involved in the regulation of attention.
      Beyond this, however, its specific contribution to cognition remains uncertain.
      One influential theory has interpreted activation within the ACC as reflecting 'selection-for-action', a set of processes that guide the selection of environmental objects as triggers of or targets for action.
      We have proposed an alternative hypothesis, in which the ACC serves not to exert top-down attentional control but instead to detect and signal the occurrence of conflicts in information processing.
      Here, to test this theory against the selection-for-action theory, we used functional magnetic resonance imaging to measure brain activation during performance of a task where, for a particular subset of trials, the strength of selection-for-action is inversely related to the degree of response conflict.
      Activity within the ACC was greater during trials featuring high levels of conflict (and weak selection-for-action) than during trials with low levels of conflict (and strong selection-for-action), providing evidence in favour of the conflict-monitoring account of ACC function.
      Cfr. :
      http://www.nature.com/nature/journal/v402/n6758/abs/402179a0.html

    3. The chronic fatigue syndrome - A comprehensive approach to its definition and study
      International Chronic Fatigue Syndrome Study Group - Fukuda K, Straus SE, Hickie I, Sharpe MC, Dobbins JG, Komaroff A, Division of Viral and Rickettsial Diseases, National Center for Infectious Diseases, Centers for Disease Control and Prevention, Atlanta, GA 30333 - Ann Intern Med. 1994 Dec 15;121(12):953-9 - PMID: 7978722
      The complexities of the chronic fatigue syndrome and the methodologic problems associated with its study indicate the need for a comprehensive, systematic and integrated approach to the evaluation, classification and study of persons with this condition and other fatiguing illnesses.
      We propose a conceptual framework and a set of guidelines that provide such an approach.
      Our guidelines include recommendations for the clinical evaluation of fatigued persons, a revised case definition of the chronic fatigue syndrome and a strategy for subgrouping fatigued persons in formal investigations.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7978722

    4. Dimensional assessment of chronic fatigue syndrome
      Vercoulen JH, Swanink CM, Fennis JF, Galama JM, van der Meer JW, Bleijenberg G, Department of Medical Psychology, University Hospital, Nijmegen, The Netherlands - J Psychosom Res. 1994 Jul;38(5):383-92 - PMID: 7965927
      The absence of laboratory tests and clear criteria to identify homogeneous (sub)groups in patients presenting with unexplained fatigue and to assess clinical status and disability in these patients, calls for further assessment methods.
      In the present study, a multi-dimensional approach to the assessment of chronic fatigue syndrome (CFS) is evaluated.
      Two-hundred and ninety-eight patients with CFS completed a set of postal questionnaires that assessed the behavioural, emotional, social and cognitive aspects of CFS.
      By means of statistical analyses nine relatively independent dimensions of CFS were identified along which CFS-assessment and CFS-research can be directed.
      These dimensions were named :
      - psychological well-being,
      - functional impairment in daily life,
      - sleep disturbances,
      - avoidance of physical activity,
      - neuropsychological impairment,
      - causal attributions related to the complaints,
      - social functioning,
      - self-efficacy expectations and
      - subjective experience of the personal situation.
      A description of the study sample on these dimensions is presented.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7965927

    5. Psychometric evaluation of the Dutch Children’s Depression Inventory
      Psychometrische evaluatie van de Nederlandstalige Children’s Depression Inventory
      Benedikte Timbremont & Caroline Braet - Gedragstherapie, 2001, 34(3), 229-242
      Due to the growing interest for depression in children, there is a need for age-appropriate assessment instruments.
      This study examines the psychometric value of a Dutch translation of the Children’s Depression Inventory (CDI) in a non-clinical sample, aged 10-15 (N = 663).
      Good internal consistency, test-retest reliability and construct validity are reported.
      Less evidence was found for the divergent validity, which may in part be due to the high comorbidity between depression and other disorders (e.g. anxiety and behavioral problems).
      Factor analyses revealed developmental differences relating to the CDI structure.
      For younger children (primary school, aged 10-12) ‘core’ depressive symptoms loaded on the same factor as self-reported misbehavior, whereas for high school students (aged 12-15 ) cognitive and affective symptoms of depression appeared to be independent of behavioral problems.
      Practical applications of the CDI are discussed as an initial screening instrument or as an evaluation instrument.
      Cfr. :
      http://home.planet.nl/~tgth/2001/2001abs.htm
      Cfr. also :
      - De Nederlandstalige Sense of Coherence vragenlijst voor Kinderen
      Cfr. :
      http://www.lichamelijkeklachten.leidenuniv.nl/content_docs/soc.pdf
      - Dutch Sense of Coherence Questionnaire for children
      Cfr. :
      http://www.focusonemotions.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=62&Itemid=67
      - De Comorbiditeit van Depressie en Angst bij Adolescenten
      Cfr. :
      http://dare.uva.nl/document/14941

    6. The anxiety thermometer - A validation study
      Houtman IL, Bakker FC - J Pers Assess. 1989 Fall;53(3):575-82 - PMID: 2778618
      The aim of our study was to provide validation and reproducible data for the anxiety thermometer.
      This thermometer is either a continuous or a 10-point Likert-type scale on which subjects are asked to rate their anxiety feelings at a particular moment.
      It is a quick way to measure state-anxiety.
      As a validation criterion the State-Trait Anxiety Inventory (STAI) A-State scale was used.
      To test the reproducibility of the thermometer, a test-retest correlation coefficient was calculated, with a retrospective second thermometer score.
      The ego-threatening situation used was a written examination.
      Two experiments were carried out during different examination conditions.
      The data consistently indicated that the validity and reproducibility of the anxiety thermometer is fair (correlation coefficients between .60 and .78).
      In the second study, the possible influence of two factors on the retrospective scores were additionally tested.
      Cfr. :
      http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/2778618?dopt=Abstract

    7. Cognitive functioning is impaired in patients with chronic fatigue syndrome devoid of psychiatric disease
      J. Deluc (1,2), S.K. Johnson (1,2), S.P. Ellis (1) & B.H. Natelson (1) -- (1) University of Medicine and Dentistry of New Jersey, New Jersey Medical School, Newark, NJ, Etats-Unis -- (2) Kessler Institute for Rehabilitation, West Orange, NJ, Etats-Unis - Journal of neurology, neurosurgery and psychiatry, 1997, vol. 62, no2, pp. 151-155 (46 ref.) - ISSN : 0022-3050 - BMJ, London, Royaune-Uni (1944) (Revue) - © 2008 INIST-CNRS
      Objective - To examine the effect of the presence or absence of psychiatric disease on cognitive functioning in chronic fatigue syndrome.
      Methods - Thirty six patients with chronic fatigue syndrome and 31 healthy controls who did not exercise regularly were studied.
      Subgroups within the chronic fatigue syndrome sample were formed based on the presence or absence of comorbid axis I psychiatric disorders.
      Patients with psychiatric disorders preceding the onset chronic fatigue syndrome were excluded.
      Subjects were administered a battery of standardised neuropsychological tests as well as a structured psychiatric interview.
      Results - Patients with chronic fatigue syndrome without psychiatric comorbidity were impaired relative to controls and patients with chronic fatigue syndrome with concurrent psychiatric disease on tests of memory, attention, and information processing.
      Conclusion - Impaired cognition in chronic fatigue syndrome cannot be explained solely by the presence of a psychiatric condition.
      Cfr. :
      http://cat.inist.fr/?aModele=afficheN&cpsidt=2581625

    8. Perceptual and response interference in children with attention-deficit hyperactivity disorder and the effects of methylphenidate
      Jonkman LM, Kemner C, Verbaten MN, Van Engeland H, Kenemans JL, Camfferman G, Buitelaar JK, Koelega HS, Faculty of Pharmacy, Department of Psychopharmacology, Rudolf Magnus Institute for Neurosciences, Utrecht University, The Netherlands : L.Jonkman@psychology.unimaas.nl - Psychophysiology. 1999 Jul;36(4):419-29 - PMID: 10432791
      Fourteen children with attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD) and 14 normal control children were compared with respect to stimulus- and response-related processes.
      Subjects with ADHD took part in two additional sessions under methylphenidate or placebo.
      In both experiments, performance and electrophysiological measures such as the P2, N2 and P3 components of event-related potential and electromyogram (EMG) activity were measured during an Eriksen flanker task.
      In both groups of children, reaction times (RTs) to arrow stimuli incongruent with the target were longer than those to neutral stimuli (response interference), which were again slower than RTs to target-alone stimuli (perceptual interference).
      Children with ADHD made more errors to incongruent stimuli and showed more response interference.
      For correct responses, no differences between the groups in response interference effects on reaction time, P2, N2, and P3 latency or EMG onset were found.
      Methylphenidate had a general enhancing effect on accuracy but did not specifically reduce interference from the flanking stimuli.
      Methylphenidate had no effects on RT, N2 and P2 latency, P3 amplitude or latency or EMG activity.
      The conclusion that methylphenidate did not influence response processes contrasts sharply with findings reported by authors using the Sternberg memory search task.
      Cfr. :
      http://www.biomedexperts.com/Abstract.bme/10432791/Per
      ceptual_and_response_interference_in_children_with_attention-deficit_hyperactivity_disorder_and_the_effects_of_methy


    Cfr. : http://archpedi.ama-assn.org/cgi/content/extract/162/12/1196



    08-12-2008 om 11:33 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwe hoop bij auto-immuunziekten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen























    The immune system
    Cfr. : http://www.liferesearchuniversal.com/immune.html


    Nieuwe hoop bij auto-immuunziekten

    Auto-immuunziekte

    Wanneer antilichamen en T-lymfocyten zich richten tegen lichaamseigen antigenen, t
    egen cellen van het eigen lichaam, weefsels of organen.
    Allerhande uitlokkende omgevingsfactoren zouden hierbij een invloed uitoefenen : infecties met bepaalde bacteriën en virussen, bepaalde geneesmiddelen, zonlicht, stress, ...
    Zeker is dat auto-immuunziekten
    niet besmettelijk zijn.

     

    Nieuwe hoop bij auto-immuunziekten

    Leen Baekelandt - Plus Magazine, 28-08-2007 (update : 28-03-2008)

    Auto-immuunziekten vormen een grote groep van aandoeningen waarbij het natuurlijk afweersysteem zich tegen het eigen lichaam keert.
    Een aantal biologische geneesmiddelen, de TNF-alfa-remmers, wekken nieuwe hoop voor patiënten bij wie eerdere behandelingen onvoldoende resultaten opleverden.

    Ons afweersysteem, ook immuunsysteem genoemd, is een bijzonder vernuftig verdedigingsmechanisme dat ons lichaam beschermt tegen ziekteverwekkers die onze gezondheid van buitenaf bedreigen (virussen, bacteriën, schimmels,...) tegen abnormale cellen in ons lichaam (zoals kankercellen) of cellen die door veroudering gedegenereerd zijn.

    Het immuunsysteem gaat pas in de aanval wanneer het wordt geactiveerd.
    Dat gebeurt wanneer het lichaamsvreemde cellen herkent aan eiwitten die voorkomen op het oppervlak van deze cellen, de zogenoemde antigenen.

    Antigenen
    Een antigeen ('antigen', afk. van 'antibody generating') is een molecuul dat in staat is een reactie van het afweersysteem op te wekken, waarbij antistoffen worden aangemaakt.
    Virussen of bacteriën kunnen op deze manier herkend worden als lichaamsvreemd, waarna een afweerreactie op gang komt en genezing bereikt kan worden.
    Als het binnendringende molecuul geen kwaad kan is een afweerreactie ongewenst.
    Dit is bijvoorbeeld het geval bij allergische reacties, waarbij de afweerreactie soms zelfs dodelijk kan zijn (zoals bij een wespensteek).
    Ook bij orgaantransplantaties en bloedtransfusies kunnen de antigenen op het orgaan of op de rode bloedcellen zorgen voor een afweerreactie, waarna vaak een levensgevaarlijke afstoting of afbraak ontstaat.
    Bij een auto-immuunziekte kan het lichaam ook afweerreacties geven tegen lichaamseigen antigenen (antigenen die op eigen weefsels, organen en cellen voorkomen).
    Een antigeen molecuul kan alleen een reactie van het afweersysteem opwekken als het of zelf voldoende groot is of als het door binding aan een ander molecuul, b.v. een eiwit, groot genoeg wordt om een antistof-reactie op te wekken.
    Een dergelijk bindend molecuul heet een hapteen.
    Cellen in het dierlijk lichaam bevatten een groot aantal stoffen en uitstekende molecuul-uiteinden op de buitenkant van hun membraan die als antigenen kunnen fungeren.
    Bekend zijn onder andere de bloedgroep-antigenen, maar er zijn er nog vele andere.
    Deze antigenen zijn er de oorzaak van dat transplantaties niet tussen iedere donor en ontvanger mogelijk zijn : als geen bijzondere voorzorgen worden getroffen zal een nieuwe cel van een ander vrijwel altijd worden herkend als lichaamsvreemd.
    Cfr. : http://nl.wikipedia.org/wiki/Antigeen

    De afweerreactie bestaat uit twee delen.
    Zodra het afweersysteem lichaamsvreemde antigenen herkent, worden bepaalde bloedcellen aangezet tot de aanmaak van
    antilichamen.
    Dit zijn ook eiwitten en ze gaan de indringers te lijf door zich aan de antigenen te binden en zo de vreemde cellen uit de weg te ruimen.

    Antilichaam
    Een antilichaam (antistof of immunoglobuline) is een eiwit dat een belangrijke rol speelt in de afweer tegen ziekteverwekkers en sommige soorten gifstoffen.
    Ieder individu maakt een grote collectie verschillende antistoffen.
    Elke antistof heeft zijn eigen specifieke, unieke structuur waarmee het zich kan hechten aan het oppervlak van het binnengedrongen antigeen.
    Een antigeen is een lichaams-vijandelijke stof (vaak een eiwit) met een structuur waaraan een antistof kan hechten.
    Antistoffen kunnen een gifstof onschadelijk maken door eraan te hechten en daardoor de schadelijke werking te blokkeren.
    De gifstof is dan geneutraliseerd.
    Antistoffen kunnen ook ziekteverwekkende organismen (pathogenen) onschadelijk maken.
    Elk ziekteverwekkend organisme (virus, bacterie) heeft in principe antigenen op zijn oppervlak waaraan antistoffen kunnen binden.
    Daarna kan via het onderstaande mechanisme de ziekteverwekker onschadelijk gemaakt worden.
    Antistoffen kunnen echter ook aangemaakt worden gericht tegen lichaamseigen antigenen.
    Bij gezonde mensen is dit niet mogelijk maar bij een auto-immuunziekte kan dit proces optreden.
    De antistof heeft een Y-vormige basisstructuur met twee identieke toppen.
    Deze toppen bevatten een variabel deel, d.w.z. een deel dat zich aanpast aan de oppervlaktestructuur van de specifieke ziekteverwekker.
    Het pootje van de Y is een constant deel en dient als handvat voor andere onderdelen van het afweersysteem.
    Het pootje is als het ware het handvat van een dopsleutelset en de twee identieke toppen zijn de doppen die daarop worden gezet.
    Nadat de antistoffen aan de antigenen zijn gebonden vormen ze onderling ook weer bindingen, wat hen doet samenklonteren.
    Antistoffen worden gemaakt door plasmacellen (witte bloedcel).
    Elke plasmacel kan maar 1 soort antistof maken.
    De antistof komt via exocytose in de bloedsomloop.
    De functie van antistoffen kan zijn :
    - vervorming of isolering van belangrijke onderdelen van het pathogeen of samenklontering van de pathogenen; hierdoor verliezen de pathogenen hun gevaarlijke werking.
    - de vorming van een aanhechtingsplaats voor andere eiwitten; die kunnen dan gezamenlijk een structuur vormen die gaten maakt in de celmembraan van een cellulaire ziekteverwekker, waardoor deze ziekteverwekkende cel uiteen valt.
    - de vorming van een aanhechtingsplaats voor fagocyten ("
    eetcellen", zoals macrofagen).
    Die kunnen zich dan aan het pathogeen hechten en dit vervolgens door middel van fagocytose in zich opnemen en afbreken.
    Een antistof tegen een giftige stof wordt ook wel een '
    antigif' genoemd.
    Het bloed van een volwassene bevat per milliliter gemiddeld 16 milligram antistoffen.
    Cfr. ook : '
    Immunoglobuline' op : http://nl.wikipedia.org/wiki/Immunoglobuline -.
    Cfr. : http://nl.wikipedia.org/wiki/Antistof

    Dit gedeelte van onze afweer noemt men de 'humorale immuunreactie'.

    Andere gespecialiseerde witte bloedcellen, de T-lymfocyten, vallen de lichaamsvreemde cellen rechtstreeks aan.
    De reactie van deze afweercellen ('killercellen') wordt de 'cellulaire immuunreactie' genoemd.

    Ons immuunsysteem bezit de capaciteit om de antigenen van indringers als het ware te onthouden zodat bij een volgend contact de reactie sneller op gang komt.
    Op dit principe is de vaccinatie gebaseerd.


    1. - Al te ijverige afweer

    Soms is het afweersysteem te ijverig.
    Dat kan bijvoorbeeld het geval bij orgaantransplantaties, wanneer er afstoting optreedt.
    Om dit te voorkomen worden geneesmiddelen gebruikt die de werking van het immuunsysteem onderdrukken, de zogenaamde immunosuppressiva.

    Bij allergische reacties reageert het afweersysteem overgevoelig op stoffen uit de buitenwereld die normaal als onschadelijk worden beschouwd.

    Bij auto-immuunziekten treedt een afweerreactie op tegen eigen cellen, weefsels of organen.
    Er worden antilichamen en T-lymfocyten aangemaakt tegen cellen van het eigen lichaam.
    Waarom dat gebeurt, is nog niet precies gekend.
    Er zou een genetische voorbeschiktheid bestaan om een bepaalde auto-immuunziekte te ontwikkelen, maar niet iedereen die zo'n afwijkend(e) gen(en) bezit, ontwikkelt een ziekte.
    Vooraleer dat het geval is, zouden er allerhande uitlokkende omgevingsfactoren een invloed uitoefenen : infecties met bepaalde bacteriën en virussen, bepaalde geneesmiddelen, zonlicht, stress, ...
    Wél weet men met zekerheid dat auto-immuunziekten niet besmettelijk zijn.


    2. - Beschadiging van eigen weefsels

    Auto-immuunziekten gaan steeds gepaard met een uitgesproken chronisch ontstekingsproces dat te wijten is aan een voortdurende overproductie van ontstekingsbevorderende eiwitten, die in het vakjargon 'cytokines' heten.
    Het resultaat is de beschadiging van één of meerdere soorten lichaamscellen of -weefsels, de abnormale groei van of een gestoorde werking van bepaalde organen.

    Sommige auto-immuunziekten treffen slechts één orgaan of weefsel.
    Ze worden de 'gelokaliseerde' auto-immuunziekten genoemd : diabetes type I, de ziekte van Graves en de ziekte van Hashimoto (ze treffen de schildklier), coeliakie, de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa (treffen de darmen), psoriasis en vitiligo (de huid), multiple sclerosis (het zenuwstelsel), ...
    Bij de andere groep, de systemische auto-immuunziekten richt het afweersysteem zijn pijlen op meerdere weefsels en organen : reumatoïde artritris, lupus erythematosus, sclerodermie, ...

    Er zijn op dit ogenblik meer dan 80 verschillende ziektes gekend die als auto-immuunziekten bestempeld worden.
    Eenzelfde persoon kan bovendien meer dan één auto-immuunziekte ontwikkelen.


    3. - Geen eenvoudige diagnose

    Vaak zijn de eerste tekenen van een auto-immuunziekte vermoeidheid, spierpijn, vage gewrichtspijn...
    Maar aangezien deze kwalen zowat alle weefsels van ons lichaam kunnen treffen, is de waaier van mogelijke ziektetekens enorm uitgebreid.
    Dat maakt de diagnose er niet eenvoudiger op.
    De dokter zal in de eerste plaats aandachtig luisteren naar het verhaal van de patiënt en nagaan of er in de familie mensen zijn met gelijkaardige klachten.
    Hij zal een nauwgezet lichamelijk onderzoek verrichten (zwellingen, huiduitslag, stijfheid van gewrichten, ...) en meestal ook een bloedanalyse.
    Dit kan aanwijzingen geven, maar zelden zekerheid.
    Zo kunnen er in het bloed antilichamen tegen bepaalde weefsels teruggevonden worden maar dat is niet het geval bij alle mensen met een auto-immuunziekte.
    Bovendien worden er bij sommige mensen die geen auto-immuunziekte hebben, toch auto-antilichamen teruggevonden.


    4. - Drieledige behandeling

    Gezien de uiteenlopende vormen van auto-immuunziekten bestaan er ook diverse behandelingen.
    Zij hebben drie gemeenschappelijke doelstellingen :

    1. de klachten verminderen
      Dit kan op diverse manieren gebeuren : van het innemen van een pijnstiller en ontstekingsremmer tot een heelkundige ingreep.
    2. de werking van het orgaan vrijwaren om verdere schade te beperken
      bijvoorbeeld door de toediening van insuline bij patiënten met diabetes type I.
      Deze aanpak geneest de ziekte niet, maar kan wel de werking van bepaalde organen in stand houden
    3. de ziektemechanismes aanpakken
      door middel van geneesmiddelen die inwerken op bepaalde aspecten van het afweersysteem.

    De ontdekking van de sleutelrol die de ontstekingsbevorderende cytokines bij auto-immuunziekten spelen, leidde tot de ontwikkeling van nieuwe behandelingen die specifiek moeten verhinderen dat deze stoffen hun werking uitoefenen.
    Deze doelgerichte behandelingen worden gegroepeerd onder de noemer biologische behandelingen of biologicals.
    Het gaat in de meeste gevallen om uiterst specifieke antilichamen die worden aangemaakt, vertrekkende van celculturen van absoluut identieke cellen, aangezien deze ge-kloond worden van éénzelfde cel (vandaar hun naam : 'monoklonale' antilichamen).
    Zij werken ofwel rechtstreeks - door zich te binden aan het geviseerde cytokine, waardoor dit zich niet meer aan zijn specifieke receptoren kan vasthechten- ofwel onrechtstreeks - door de specifieke receptoren te bezetten zodat deze niet meer vrij zijn voor het cytokine.


    5. - TNF-alfa, een nieuwe ontdekking

    Uit wetenschappelijk onderzoek bleek dat één van de cytokines dat een duidelijke rol speelt bij een aantal auto-immuunziekten de Tumor Necrosis Factor Alfa is, afgekort 'TNF-alfa' – cfr. : http://nl.wikipedia.org/wiki/Tumor_necrosis_factor_%CE%B1 -.

    De overproductie van TNF-alfa ligt aan de basis van :

    • een activering van de immuunreactie
    • een verhoogde aanmaak van zogenoemde adhesiemoleculen die ervoor zorgen dat de geactiveerde immuuncellen in het bloed gemakkelijker naar de ontstoken weefsels overgaan en daar hun vernietigende werking kunnen uitoefenen
    • de versterking van het ontstekingsproces door de productie van andere ontstekingsbevorderende cytokines, zoals interleukines.


    6. - TNF-alfa-remmers

    Een nieuwe groep geneesmiddelen, de TNF-alfa-remmers, remt dit proces af of blokkeert het zelfs volledig en gaat zo de ontsteking tegen.
    Tot deze groep behoren op dit ogenblik drie geneesmiddelen :

    1. Etanercept
      Cfr. : http://www.apotheek.nl/Medische_informatie/Medicijnen/Medicijnen/etanercept.aspx?mId=10698&rId=655
      -
      Enbrel - cfr. : : http://www.enbrel.nl/upload/EnbrelVKB-II97-sep08-highlighted.pdf -

    2. Adalimumab
      Cfr. : http://www.apotheek.nl/Nieuws/Nieuws/Medicijnen/adalimumab.aspx?mId=10698&rId=1109
      -
      Humira - cfr. : http://www.crohnsite.be/medicatie-ibd/humira
      -
      Trudexa – cfr. : http://www.emea.europa.eu/humandocs/Humans/EPAR/trudexa/trudexa.htm

    3. Infliximab
      Cfr. : http://www.apotheek.nl/Nieuws/Nieuws/Medicijnen/infliximab.aspx?mId=10698&rId=658
      -
      Remicade - cfr. : http://www.huidziekten.nl/folders/nederlands/infliximab.htm
      Ze worden toegediend via een infuus of via een injectie.

    Aanvankelijk werden deze geneesmiddelen gebruikt tegen bepaalde vormen van reuma.
    Maar intussen hebben ze hun doeltreffendheid bewezen bij heel wat meer aandoeningen.
    Zo is infliximab tegenwoordig in ons land erkend voor de behandeling van bepaalde vormen van reumatoïde artritis, de ziekte van Crohn, colitis ulcerosa, de ziekte van Bechterew (ook spondylitis ankylosans genoemd), artritis psoriatica en psoriasis.

    Helaas heeft het gebruik van deze medicatie ook een keerzijde : als het immuunsysteem te veel wordt onderdrukt, neemt de gevoeligheid voor infecties toe.
    Wie dus TNF-alfa-remmers neemt, zal makkelijker een luchtweg, urineweg- of andere infectie oplopen.
    Dat risico weegt voor de meeste patiënten die onvoldoende reageerden op eerdere behandelingen en die daardoor vaak erg gehandicapt waren, niet op tegen de voordelen !

    Cfr. : http://www.plusmagazine.be/nl/gezondheid/aandoeningen/artikel/117/nieuwe-hoop-bij-auto-immuunziekten



    Mogelijke aanjager auto-immuunziekten gevonden

    Zorgkrant.nl, 24-11-2008


    Voor het eerst zijn in de mens de cellen gevonden die zorgen voor de vorming van lymfeklieren, dit zijn kleine orgaantjes in het lichaam die een centrale rol spelen in het afweersysteem van de mens (cfr. : http://nl.wikipedia.org/wiki/Lymfeklier -).

    Lymfeklieren
    Lymfeklieren zijn de zuiveringsstations van het lymfestelsel : daarin worden ziekteverwekkers - vooral bacteriën en virussen - onschadelijk gemaakt.
    Op diverse plaatsen in ons lichaam komen groepen lymfeklieren voor, de '
    lymfeklierregio's'.
    Deze lymfeklierregio's bevinden zich onder andere : in de hals, in de oksels, langs de luchtpijp, bij de longen, bij de darmen en achter in de buikholte, in de bekkenstreek en in de liezen.
    Cfr. : http://www.kwfkankerbestrijding.nl/index.jsp?objectid=15748

    Deze cellen spelen wellicht ook een rol bij chronische ontstekingen als reuma, MS of diabetes.
    Met deze vondst kan gericht worden gezocht naar de rol die deze cellen spelen bij de aandoeningen waar zoveel patiënten last van hebben.
    De onderzoekers van het Erasmus MC publiceren hun bevindingen in Nature Immunology.

    Human fetal lymphoid tissue–inducer cells are interleukin 17–producing precursors to RORC+ CD127+ natural killer–like cells
    Tom Cupedo1,2, Natasha K Crellin3, Natalie Papazian1, Elwin J Rombouts1, Kees Weijer2, Jane L Grogan3, Willem E Fibbe4, Jan J Cornelissen1 & Hergen Spits2,3 – (1) Department of Hematology, Erasmus University Medical Center, 3000 CA Rotterdam, The Netherlands – (2) Department Cell Biology and Histology, Academic Medical Center of the University of Amsterdam, 1105 AZ Amsterdam, The Netherlands – (3) Department of Immunology, Genentech Inc., South San Francisco, California 94080, USA – (4) Department of Immunohematology and Blood Transfusion, Leiden University Medical Center, 2300 RC Leiden, The Netherlands -- Correspondence to : Tom Cupedo1,2 e-mail : t.cupedo@erasmusmc.nl - Nature Immunology, Published online: 23 November 2008
    The human body contains over 500 individual lymph nodes, yet the biology of their formation is poorly understood.
    Here we identify human lymphoid tissue–inducer cells (LTi cells) as lineage-negative RORC+ CD127+ cells with the functional ability to interact with mesenchymal cells through lymphotoxin and tumor necrosis factor.
    Human LTi cells were committed natural killer (NK) cell precursors that produced interleukin 17 (IL-17) and IL-22.
    In vitro, LTi cells gave rise to RORC+ CD127+ NK cells that retained the ability to produce IL-17 and IL-22.
    Postnatally, similar populations of LTi cell–like cells and RORC+ CD127+ NK cells were present in tonsils and both secreted IL-17 and IL-22 but no interferon-γ.
    Our data indicate that lymph node organogenesis is controlled by an NK cell precursor population with adaptive immune features and demonstrate a previously unappreciated link between the innate and adaptive immune systems.
    Cfr. : http://www.nature.com/ni/journal/vaop/ncurrent/abs/ni.1668.html

    Verspreid door ons lichaam bevinden zich ongeveer 500 lymfeklieren : kleine boonvormige orgaantjes die essentieel zijn voor de afweer van ons lichaam tegen virussen en bacteriën, maar ook tegen bijvoorbeeld kankercellen.
    De lymfeklieren worden gevormd tijdens de embryonale ontwikkeling in de baarmoeder.
    Dit gebeurt doordat speciale cellen ontstekingssignalen afgeven die leiden tot het ontstaan van deze klieren.
    Deze signaalstoffen worden ook gevonden bij chronische ontstekingen in het volwassen lichaam, de zogenaamde 'auto-immuunziekten' als reuma, MS (multiple sclerose) of diabetes.

    De betreffende cellen zijn na de geboorte nog steeds in ons lichaam aanwezig.
    Alleen hebben ze dan een andere rol.
    In plaats van ontstekingssignalen geven ze signalen af die helpen bij de afweer tegen bacteriën en het repareren van weefselschade.
    Onderzoeker Tom Cupedo en zijn team van het Erasmus MC vonden nu dat de cellen in het volwassen lichaam echter nog steeds in staat zijn om ontstekingssignalen af te geven.
    Aangezien dit dezelfde signaalstoffen zijn als bij chronische ontstekingen, vermoeden de onderzoekers dat de cellen betrokken zijn bij het ontstaan van nieuwe lymfeklierachtige organen tijdens ontstekingsziektes.

    Deze lymfeklierachtige organen zorgen voor een efficiënte afweer tegen het eigen lichaam, waardoor een zogenoemde 'auto-immuunziekte' grote schade kan toebrengen.

    De vervolgstap voor de onderzoekers is dan ook om heel gericht onderzoek te doen naar de rol die de lymfekliervormende cellen hebben bij het ontstaan van chronische ontstekingen.
    De onderzoekers hopen daarmee nieuwe inzichten te krijgen die uiteindelijk moeten leiden tot een betere behandeling van ziektes als reuma en MS.

    Cupedo begon zijn onderzoek vijf jaar geleden bij het AMC.
    Hij ontving drie jaar geleden de prestigieuze VENI-subsidie van NWO om aan het Erasmus MC onderzoek te doen naar de ontwikkeling van lymfeklieren en de eventuele rol bij chronische ontstekingen.

    Cfr. : http://www.zorgkrant.nl/read.html?id=7236


    07-12-2008 om 23:06 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    06-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Naar Karel De Pelsemaeker
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



     

    The big ask


    Waarover zal ik dichten ?
    Dé grote vraag...
    Over poetsenbakken ?
    Over parken zonder bloemen ?
    Of zal ik over vrede rijmen ?
    Waarover zal ik schrijven ?
     
    Er is zoveel te zien,
    zoveel te doen.
    Waar is het eind...
    waar het begin...
    waar raken zij mekaar ?
    Oneindig ver en zo dichtbij !
     
    Waarover zal ik dichten ?
    Of liever niet misschien ?
    De éénheid van gedachte
    Verlaten in de tijd...
    verloren in't gewoel.
    Stilte...



    06-12-2008 om 00:00 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    03-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eén op de vijf kinderen heeft chronische ziekte
    Klik op de afbeelding om de link te volgen



















     












       Eén op de vijf kinderen heeft chronische ziekte


    Chronische ziektes

    XS2-School


    Een chronische ziekte is een ziekte die gemiddeld lang duurt (langer dan zes maanden) en in de meeste gevallen nooit meer over gaat.

    De meeste chronische ziekten zijn (nog) niet behandelbaar of te genezen.

    Een groot aantal chronische ziekten worden langzaam (geleidelijk) erger (progressief ziektebeeld).
    Vaak gaan chronische ziekten in golfbewegingen waarbij je een tijdje bijna klachtenvrije bent en dan weer periodes hebt waarin de klachten verergeren.

    Hiermee onderscheiden ze zich van mensen met een handicap die meestal met een min of meer stabiele situatie te maken hebben.

    Een toenemend aantal chronische zieke kinderen leeft veel langer dan vroeger.
    Ongeveer 90% van de chronisch zieke kinderen bereikt later een `normale` leeftijd.


    Aantallen kinderen en jongeren

    In Nederland leven meer dan 400.000 kinderen en jongeren aan een ziekte met een chronische karakter.
    Onder 12- tot 25-jarigen heeft 250.000 à 425.000 jongeren een chronische ziekte.
    Dat is ongeveer 20% van de jongeren die dus één of meerdere langdurige ziektes heeft (ongeveer 1 op de 5 jongeren).

    Cfr. :
    http://www.xs2-school.nl/Chronische_ziektes_algemeen_107.html




    Eén op de vijf kinderen heeft chronische ziekte

    Zorgkrant


    In Nederland is 1 van de 5 kinderen van 4 tot 12 jaar langdurig ziek.
    Astma en chronische bronchitis komen het vaakst voor.
    Verder heeft ongeveer 5 procent van de kinderen langdurige gedrags- of leerstoornissen zoals dyslexie en hyperactief en aandachtsgestoord gedrag.
    Ruim een kwart van de kinderen lijdt aan moeheid.


    Astma en chronische bronchitis komen het vaakst voor

    Langdurige fysieke aandoeningen zoals astma en chronische bronchitis kwamen het afgelopen jaar het vaakst voor, namelijk bij 1 op de 10 kinderen.
    Ook eczeem komt relatief vaak voor, bij ruim 6 procent van de kinderen.
    Astma en eczeem gaan vaak samen: van de kinderen met eczeem heeft een kwart ook astma.

    Kanker komt bij kinderen minder vaak voor.
    Ongeveer 0,1 procent van de kinderen heeft ooit kanker gehad.
    Omdat kanker bij kinderen zelden voorkomt zijn alle gevallen meegenomen, ook als de ziekte al meer dan een jaar voorbij is.



    Vooral jongens hebben langdurige gedrags- of leerstoornis

    Behalve een langdurige fysieke aandoening kunnen kinderen ook langdurige gedrags- of leerstoornissen hebben.
    Dyslexie - ofwel moeite met (leren) lezen en schrijven - komt bij 4 procent van de kinderen voor.
    Verder vertoont 5 procent van de kinderen hyperactief en aandachtsgestoord gedrag.
    Jongens hebben vaker te kampen met een langdurige gedrags- of leerstoornis dan meisjes.



    Kinderen zijn vaak moe

    In de 14 dagen voorafgaand aan het onderzoek heeft 12 procent van de kinderen het wat rustiger aan moeten doen door ziekte of verwonding.
    Van deze kinderen had 31 procent bedrust nodig.

    Ruim een kwart van de kinderen had in de afgelopen 14 dagen last van moeheid.
    Hoofdpijn kwam bij 1 op de 5 kinderen voor.
    Van de kinderen met klachten heeft bijna de helft last van meer dan 1 klacht.
    Het is niet verwonderlijk dat 60 procent van de kinderen met slapeloosheid ook last van moeheid heeft.
    Van de kinderen die moe zijn heeft echter maar 20 procent last van slapeloosheid.


    Cfr. : http://www.zorgkrant.nl/read.html?id=7272



    03-12-2008 om 13:32 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Living with fibromyalgia - A Journey of Hope and Understanding (DVD)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen





























    Living with fibromyalgia

    - A Journey of Hope and Understanding -
    (DVD)

    Stephen Eyer and Daneen Akers – NTSC, Color, Widescreen, DVD-Video - Trillusion Media, Inc. - ASIN: B000LQT4AU - 71 minutes - Source : ProHealth


    When the mysterious pain and debilitating fatigue plaguing a loved one is diagnosed as 'fibromyalgia' the first reaction is usually relief at finally having a name for the pain followed by confusion as everyone scrambles to get information.
    What does a diagnosis of fibromyalgia mean ?
    Is there hope that things will get better ?

    Filmmakers Daneen Akers and Stephen Eyer asked these questions when Daneen's mother was diagnosed with fibromyalgia several years ago.
    After watching their family search for answers, they decided to make a film about their own journey for understanding and hope.
    They interviewed doctors, experts and, most importantly, Daneen's mom and other fibromyalgia patients who share their own stories of learning to survive and even thrive with this illness.

    The result of over two years of interviews and research, 'Living with fibromyalgia' is the film they wish their family could have watched together when they first heard the word 'fibromyalgia'.


    Awards

    • The Platinum Remi Award at the 41st Annual Worldfest Houston International Film Festival (first place in the documentary category)

    • The 2008 Communicator Award – Award of Distinction in the Health & Wellness category.


    What people are saying about 'Living with fibromyalgia'

    • Kelly Martin, fibromyalgia patient
      "
      I saw the DVD yesterday.
      I can't tell you how much it affected me in a positive manner.
      While watching it, I couldn't help but think 'Hey, they are just like me !'
      I've ordered the DVD
      to share with my family and friends
      so they can hopefully see that I for the most part, I do pretty well, but I will have bad days and that is okay.
      I think viewing 'Living with fibromyalgia' may have changed my life!
      Thank you
      ”.

    • Becky Anderson, fibromyalgia patient
      "
      I do not have the correct words for it, but I feel more alive and full of hope and more 'normal' - not crazy - since seeing your documentary.
      Thank you.
      It gave me the confirmation I needed to continue to put my health first and to know that I'm not lazy and never have been
      .
      Thank you again !
      "

    • Sharon Fugimoto-Johnson, fibromyalgia patient
      "
      I just wanted to let you know that we really enjoyed watching 'Living with fibromyalgia' last night.
      You succeeded in producing a beautiful, moving film.
      It actually made me cry, because it's a powerful thing to hear other people articulate a range of emotions and experiences to which I could relate.
      I'm sure you will hear this over and over from the fibromyalgia community, but I felt like
      each of the personal stories shared in that film could have been mine in a sense."

    • Lyne Shop, fibromyalgia patient
      "
      I cannot thank you enough for producing this DVD.
      It made me feel validated
      just to watch and listen, plus it gave me some ideas to add to the ones I am working on to make my life more live-able, more enjoyable.
      Thank you for adding so much to my life.
      I have the DVD still in one of my two players as I plan on watching it many more times !
      "

    • Candice Gilliam, daughter of a fibromyalgia patient
      "I'm so thankful I watched this film -- it was eye-opening
      .
      This film inspired me to get educated and get involved with my mom's recovery.
      "

    • Sharon Squires, Registered Nurse (RN) and fibromyalgia patient
      "This film only tells the story of seven people and yet
      you've told my story.
      You've told the story of millions
      ."


    Chapters :

    • Introduction

    • Our family's story

    • The search for answers

    • Physical factors

    • A doctor's perspective

    • Tender point exam

    • Introduction of patients

    • Challenges

    • Finding a good doctor

    • Cedars-Sinai's integrated approach

    • Managing pain

    • Advice for family members

    • Advice for patients

    • Hope for the future

    • End credits.


    Cfr. : https://www.prohealth.com/shop/product.cfm/product__code/N0454/B1/EP112808



    03-12-2008 om 00:33 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Enorme belangstelling Vermoeidheidscentrum
    Klik op de afbeelding om de link te volgen  

















    Enorme belangstelling Vermoeidheidscentrum

    Het aantal mensen met belangstelling voor het Vermoeidheidscentrum van Nederland in Lelystad ligt ver boven de verwachtingen.
    Dat zegt directeur Pierre de Roy.

    Het Vermoeidheidscentrum in Lelystad is het eerste gespecialiseerde centrum voor vermoeidheidsklachten in Nederland.

    Patiënten kunnen zich laten behandelen door onder meer psychologen, internisten en fysiotherapeuten.
    De Roy zegt dat het aantal mensen dat zich tot dusver gemeld heeft de verwachtingen verre overstijgt.

    Binnen enkele weken meldden zich al net zoveel mensen als hij voor dit jaar en komend jaar verwachtte.
    Daaruit blijkt volgens hem dat de nood in Nederland zeer hoog is.


    Cfr. :
    http://www.consumed.nl/dagnieuwtjes/4127/Enorme_belangstelling_Vermoeidheidscentrum 


    02-12-2008 om 23:54 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stress maakt stupide - Keuzes maken moeilijker door stress
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     







    Stress maakt stupide
    Keuzes maken moeilijker door stress

    Johan Schaeffer


    Ratten blijken van stress hardleers te worden.
    In een doolhof kunnen ze, na een serie stroomschokken, maar niet leren welke keuze hen de grootste beloning oplevert.

    De kredietcrisis levert een hoop stress op.
    Beurshandelaren die normaal alles onder controle hebben en afgewogen beslissingen nemen, moeten ineens onder druk keuzes maken die enorme gevolgen hebben.
    Stress viert hoogtij.
    Nu blijkt dat stress het vermogen om te kiezen sterk nadelig beïnvloedt, althans bij ratten.

    Lauren Jones en Jeansok Kim van de Universiteit van Washington kwamen erachter dat ratten na een serie stroomschokken flinke problemen kregen met het maken van een simpele keuze.
    Zelfs drie dagen na de stress waren de gevolgen nog duidelijk zichtbaar.

    Voordat de ratten werden blootgesteld aan stress waren ze getraind in een 8-vormig doolhof.
    Ze werden in het midden van de 8 neergezet.
    Vanaf die plek konden ze een helft naar keuze inlopen.
    In beide helften was een gelijke beloning te vinden.
    De ratten waren hier snel achter en liepen zo’n 40 rondjes door beide helften in een half uur.

    De ratten hebben wel wat te lijden gehad.
    Naast de stroomschokken, die in de staart werden toegediend, hadden Jones en Kim een beloningssysteem van water bedacht.
    Hiervoor moesten ze de arme beesten eerst zo dorstig laten worden, dat een paar druppels al een beloning waren.

    De dag na het stress-uur werden de ratten weer in het doolhof gezet.
    Maar nu was er in één helft drie keer zoveel water te krijgen als in de andere.
    De controlegroep van stressloze ratten had dit snel door en liep na drie dagen gemiddeld 35 van de 40 keer naar de grootste beloning.

    De gestresste beesten hadden het een stuk moeilijker met deze simpele keuze.
    Na drie dagen gingen ze maar 23 van de 40 keer naar de grotere hoeveelheid water.
    Ook na zes dagen waren ze nog niet op het niveau van hun ontspannen soortgenoten.
    Stress heeft dus flinke invloed op het leergedrag van de rat.

    Er was ook nog een derde groep ratten.
    Deze kreeg een stof, muscimol, die de amandelkern in de hersenen uitschakelt.
    In deze kern uiten emoties als angst en stress zich.
    Bij mensen is bekend dat psychopaten een zeer passieve amandelkern hebben.

    Deze uitknop bleek erg goed te werken.
    De ratten hadden geen last van de gevolgen van stress en gedroegen zich alsof ze de staartschokken nooit gehad hadden.

    Als stress bij ratten al zulke gevolgen heeft voor een simpele keuze, wat zijn de gevolgen bij mensen dan wel niet ?
    Wellicht is het een idee om ontspannende massages op de beurs aan te bieden.
    Of moet iedere beurshandelaar een psychopaat worden en zijn amandelkern laten uitschakelen ?


    Cfr. : http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/40854834/




    Bedrijfstop moet voorkomen dat stress dom maakt

    Willem De Bock - Bron : Vokatribune april 2008


    J
    e zal maar opereren in een samenleving waarin steeds meer breinwerkers de dienst uitmaken en de druk alsmaar toeneemt, om dan van een deskundige professor te horen te krijgen dat stress dom maakt.

    Hij bedoelt dan wel de verkeerde soort stress.
    Vooral managers moeten de strijd aangaan tegen dit soort stress.
    Maar een stressprogramma zal ook weinig uithalen als het niet inspeelt op strategische doelstellingen van de organisatie.

    Stress aanpakken, mooi.
    Maar hoe werkt zo’n aanpak echt, ook op de wat langere termijn ?
    Het uitgangspunt van professor Theo Compernolle, die bedrijven begeleidt in het opstarten van anti-stressprogramma’s, is overduidelijk en ietwat uitdagend : “Aan de top moet een manager de verantwoordelijkheid nemen voor een stressprogramma. Om het effect van stressprogramma’s gaande te houden is ook de opvolging bijzonder belangrijk, want daar gaat het fout. Onder meer daarom heb je een ‘winner’ nodig voor zo’n programma. Dit kan de hr-manager of de ceo zijn, maar het moet zeker iemand met gezag zijn en uit het management. Het kan best dat bijvoorbeeld de bedrijfsarts de zaak op gang trekt, maar aan de top moeten ze wel snel erin meegaan en de zaak trekken.

    De professor beseft dat een programma nog altijd als een pudding in elkaar kan zakken als die manager vertrekt en de belangstelling wegkwijnt.
    Er is dus meer nodig om stressmanagement echt in te bedden in een organisatie.
    Dit kan bijvoorbeeld door het te koppelen aan een strategische doelstelling of succesfactor van het bedrijf, zegt de professor : “Toen ik bij Dupont merkte dat zelfs iedere arbeider er sterk doordrongen was van de veiligheidsregels, wist ik dat ik hier het verband tussen stress en veiligheid moest blootleggen. Zo kon ik het wagonnetje van het stressproject aan de krachtige locomotief van het veiligheidsbeleid hangen.
    Jaren later staat het stressmanagement er nog overeind, zonder consultants.
    Dit is zeer belangrijk voor het bedrijf, want “negatieve stress maakt ons dom. Het vormt de belangrijkste oorzaak voor domme fouten.


    Strategie

    Meteen wist de stressprofessor hoe ook in andere organisaties het stressbeleid echt kan worden ingebed.
    In een beveiligingsbedrijf legde hij het verband tussen stress en waakzaamheid voor de klanten.
    Theo Compernolle kon er ook perfect samenwerken met de vakbonden : “Er bestaat geen mooier onderwerp met gelijklopende belangen voor werkgever en werknemer. Er heerst trouwens ook veel stress bij vakbondsorganisaties.

    Inmiddels kon hij in de praktijk het verband aantonen tussen stress en creativiteit in een creatief bedrijf, tussen stress en de balans werk-leven, in een bedrijf waar jong talent opgebrand raakte.
    In een verkoopsorganisatie kan het verband tussen klantentevredenheid en stress (en dus medewerkerstevredenheid) cruciaal zijn : “Hoofdzaak is dat de stressaanpak aansluit bij een strategisch belang voor het bedrijf. En managers zijn toch aangeworven om strategische doelstellingen te halen, niet ?
    Zo komt het stressbeleid ook bijna vanzelfsprekend in handen van een directielid.
    Deze aanpak haalt de stressaanpak bewust uit de zachte sfeer.

    Maar hoe pak je stress dan aan ?
    Je moet het zeker hebben over de veerkracht van het individu, het team en het bedrijf. Er is vaak niet veel te doen aan de bron van de stress. De werkdruk of de werkomstandigheden zijn veelal niet fundamenteel bij te stellen. Maar je kan wel de veerkracht verbeteren”, weet Compernolle : “Iedereen heeft zijn eigen niveau van stress dat hij of zij aankan, al zit daar wel een plafond aan. Onder meer bedrijfsleiders durven nogal eens doorgaan zonder er veel bij stil te staan wat ze zichzelf en hun omgeving aandoen. Als je overdrijft, kan je een implosie veroorzaken. Je gaat ervan uit dat je het nog aankan, maar je bent over de limiet van je veerkracht gegaan. Vergelijk stress met de spanning op een boog. Als je hem goed aanspant, schiet hij beter. Trek je er te fors aan, vermindert de veerkracht en kan hij zelfs breken. Je kan dan ook niets belangrijks in je leven realiseren zonder een bepaalde stress.


    Bedrijfsbrein

    Waaraan herken je dat een persoon of team met een stressprobleem kampt ?
    Je moet vooreerst luisteren naar je eigen signalen. Pas als je hiervoor zelf gevoelig wordt, kan je de tekens ook bij anderen herkennen. Wat die signalen zijn, verschilt van mens tot mens. Je moet je medewerkers dus wel wat persoonlijk kennen”, aldus Theo Compernolle.
    Niet alleen het individu maar de organisatie in haar geheel kan leiden onder stress : “Tegenwoordig sturen managers steeds meer breinwerkers aan. Vaak doen zij dat nog zoals dat met handenarbeid zowat twee eeuwen lang is gebeurd. Dan krijg je een ‘corporate brain disorder’. Een bedrijf beschikt over een gezamenlijk brein, waarvan je de werking op die manier aantast. Gemiddeld werkt het bedrijfsbrein slechts aan zestig procent van zijn capaciteit, stel ik vast. Van breinwerkers kan je niet zomaar eisen dat zij zo veel schroeven per uur vastzetten. Je moet hun inzet en kwaliteit verdienen. Een goede manager biedt hen zijn steun en diensten aan.


    Besmettelijk

    Om de veerkracht van mensen te verbeteren werkt niets zo krachtig als sociale steun.
    De belangrijkste factor daarin is erkenning. Mensen je steun en waardering geven, kost niets,” aldus nog de professor.
    Maar welke rol spelen de wil, gedrevenheid en passie van een persoon dan, zijn zij oorzaak of gevolg ?
    Beide. Zelfstandigen worden minder ziek. Hun veerkracht is groter. Door hun gedrevenheid houden zij stress langer of beter te vriend. Probleem is echter dat je alleen bij zeer gedreven mensen ook echte burnout vaststelt.
    Zij walsen soms over hun stresssignalen heen.

    Een vaak genoemde oorzaak van stress is het gevoel van machteloosheid : “Het komt vooral voor na overnames of bij herstructureringen. Het vormt de kern van depressies. Die negatieve gedachten geef je trouwens door aan mensen uit je omgeving, op het werk en privé. Het is besmettelijk. Stress aanpakken houdt in dat je hiervan loskomt, door je geen zorgen te maken over zaken waarop je toch geen invloed hebt. Je herontdekt je echte invloedzone, bijvoorbeeld doodgewoon je job zo goed mogelijk blijven doen, zelfs als er onzekerheid over bestaat.


    Taboe

    Volgens Jean-Paul Nauwelaers, partner en consulent bij Stanwick, hebben organisaties zelf de tools in handen om negatieve stress aan te pakken : “Er moet een gezond evenwicht bestaan tussen de draaglast, wat mensen te verwerken krijgen en hun veerkracht. Draaglast is de som van de werkbelasting plus de mogelijkheden om zelf hun werk te organiseren. Bij gebrek aan dit laatste kampen veel bandwerkers met kwalijke stress. Organisaties kunnen mensen niet alleen leren werken met hun invloedzone, maar ook met verandering. Zij moeten leidinggevenden ook leren leider zijn, mobiliseren. Geef mensen kansen om hun weerbaarheid en gezondheid op te krikken. Leer je medewerkers ook anders naar stress kijken, de signalen herkennen en anders te denken. Wie op weg naar het werk in de file staat, kan zich blauw ergeren of rustig blijven.

    Zijn voornaamste advies luidt echter : “Zoek het niet te ver. Heel wat oplossingen voor negatieve stress zitten vaak al verpakt in leiderschaps- of coachingprogramma’s. Je moet ook oog hebben voor evenwicht. Je kan een medewerker of een team dus ook niet altijd weer meer belasten. Leer herkennen en erkennen wat mensen doen. Nog al te vaak is stress nog taboe in organisaties. Zij moet vaker bespreekbaar worden om ze te kunnen aanpakken. Binnenkort houdt Stanwick ook een evenement om bedrijven ervoor te sensibiliseren. Zij moeten uitkijken dat ze de balans niet doen doorslaan. Dan leiden ook de resultaten eronder en moet het thema wel op de agenda van het management komen.


    Veelzijdige aanpak nodig

    Tijdens een studiedag over stressaanpak wees Voka-topman Philippe Muyters erop dat er enkele aspecten van werkbaarheid of kwaliteit in Vlaanderen positief evolueren.

    Volgens de Vlaamse Werkbaarheidsmonitor daalden de acute problemen met psychische vermoeidheid, met het welbevinden of de motivatie, met de leermogelijkheden en met de balans tussen werk en privé.
    Maar daarmee zijn de problemen nog lang niet van de baan : “Het is tijd voor een nieuw psychologisch contract, waarbij men de wederzijdse verwachtingen van werkgever en werknemer op elkaar afstemt qua werkinhoud, vorm, omgeving, doorgroei, leerkansen en pensioen. HR staat voor belangrijke opdrachten bij het aanpakken van leermogelijkheden, motivatie en autonomie. Men mag niet te veel of te weinig eisen in een job, men moet hem evalueren en bijsturen.

    Tegelijk ziet Philippe Muyters ook een aantal opdrachten voor het beleid die direct of indirect de stressproblematiek ten goede kunnen komen.
    Hij denkt daarbij aan een minder rigide en complex wetgevend kader inzake combinatiebeleid, aan minder vervangingsmoeilijkheden, aan mogelijkheden met combineren als alternatief voor een uitstap uit de arbeidsmarkt, aan ruimte voor maatwerk mits individuele verantwoordelijkheid.
    Ook meer aanbod qua flexibele kinderopvang; de verdere ontwikkeling van de diensteneconomie en het stimuleren van telewerk horen in het overheidsbeleid thuis.


    Anti-drukpil

    Voor ze bij Janssen Pharmaceutica aan een stressaanpak begonnen, zaten er in de geregelde enquête bij medewerkers al vragen over de balans tussen werk en privé-leven.
    Steeds vaker kruisten de medewerkers op die vraag het antwoord ‘niet redelijk’ aan”, herinnert zich Mieke Smet, directeur organisatie & talentontwikkeling : “Ook bij ons werkbelevingsonderzoek en tijdens introductiesessies met nieuwe medewerkers werd de grote werkdruk vaker aangestipt. We hebben dan een project opgezet, niet om de druk te verminderen, maar om er beter mee te leren omgaan. Trekker van het project werd Frans Van de Ven, zelfstandig consulent en gewezen hr-manager bij ons. Medewerkers met enthousiasme voor het thema gaven zich op als vrijwilliger en identificeerden een aantal kernthema’s, factoren die mensen concreet moesten helpen beter met de stress om te gaan.

    Uiteraard wou men daarmee de balans tussen werk en privéleven de nodige aandacht geven.
    Die mag je niet normatief invullen”, waarschuwt de hr-directeur : “Als iemand gedreven is om meer te werken dan een bepaalde norm en die druk aankan, dan is dat OK en moet daarvoor ruimte blijven. Als mensen leren met druk omgaan, houdt dit ook in dat ze hun meest geschikte niveau van druk gaan bepalen. Het is dus niet de bedoeling dat iedereen om half vijf gaat stoppen met werken. Overigens zou lang niet iedereen dat leuk vinden.

    Een eerste kernthema was focus.
    In onze bedrijfscultuur nemen mensen makkelijk bijkomende taken aan. Dat kan plezant zijn, maar ook te veel worden. Mensen moeten helder blijven nadenken over hun doelen en soms kunnen neen zeggen. Dat gebeurde hier te weinig”, schetst Mieke Smet.
    In team leren medewerkers hun tijd beter te gebruiken, bijvoorbeeld door anders te vergaderen, te e-mailen of elkaar feedback te geven.
    Tweede kernthema vormde de veerkracht.
    Het bedrijf ontwikkelde een kit met tools die mensen helpen hun grenzen te ontdekken en signalen te herkennen.
    De tools bestaan uit oefeningen en checklists allerhande : “Zij vormen ook een instrument om het een en ander met leidinggevenden te bespreken. Bij de evaluatiegesprekken komen nu trouwens ook systematisch de ervaringen qua evenwicht tussen werk en privéleven ter sprake.

    Kernthema drie heet verandering, een van de grootste stressveroorzakers.
    Bij Janssen Pharmaceutica zetten ze een website over dit thema op en stelden ze een tool beschikbaar die medewerkers laat zien wat ze aankunnen en managers leert omzichtig genoeg verandering door te voeren.
    Het vierde kernthema in het bedrijf vormt flexibiliteit, een harde dobber, waarvoor ook een aparte toolkit voor leidinggevenden en medewerkers is ontwikkeld.
    Die moet helpen om thuiswerk in te passen waar het nuttig en nodig kan zijn.
    De recente herstructurering van het bedrijf vormt een grote stresstest op zich, maar precies in deze periode zijn de kennis en tools rond verandering en veerkracht van onschatbare waarde gebleken, merkt Mieke Smet.

    Erkenning is een al even belangrijk kernthema.
    Zonder erkenning hebben medewerkers minder veerkracht, minder rek om met druk om te gaan”, weet Mieke Smet : “In een cultuur van waardering creëer je veel meer veerkracht. In Vlaanderen komt die minder voor dan bijvoorbeeld in de Verenigde Staten of Nederland, maar wij hebben hiervoor nu ook intern een tool gelanceerd en een e-learningmodule uitgebouwd.”


    Hoofd omhoog

    In de R&D-afdeling van Recticel in Wetteren heerste in de voorbije, moeilijke periode voor het bedrijf een ietwat sombere stemming.
    Onze afdeling raakte wat afgeslankt. Mensen lieten de schouders zakken. Daaraan wilden we wat doen”, aldus Bart Wallaeys, group manager R&D bij Recticel : “Als je creatief bezig bent, kan je een downstemming missen als kiespijn. Medewerkers moesten weer positief gaan denken. Het managementteam was al langer bezig met wat de medewerkers energie geeft en met de plaats en rol van leidinggevenden, hun leiderschap. We zijn binnen R&D aan de slag gegaan met een preventieplan, zonder al te veel het gevoel te geven dat we een speciaal programma opzetten.

    Het valt op dat het begrip ‘stress’ niet meteen valt en dat het gestelde probleem zelfs niet meteen doet denken aan stress, zoals dat klassiek wordt gedefinieerd.
    Je moet stress breed genoeg bekijken. We keken naar de factoren die maakten dat mensen zich niet zo goed in hun vel voelden”, vertelt Bart Wallaeys : “Een organisatie moet de positieve stressfactoren versterken. Je kan niet zomaar fitness organiseren of zoiets. Je moet diverse zaken doen. Zo moet je mensen niet alsmaar met nieuwe projecten bestoken, maar nadenken over een betere werkorganisatie. Zo kan je de draaglast van mensen toch wat verlichten. Je moet natuurlijk je service blijven leveren, maar de prioriteitsopbouw kan wellicht beter. Ook qua time management volstaat het niet individuen wat trucs te leren. Wij bespraken in groep wat ons concreet stoorde in de dagelijkse samenwerking.

    De R&D-afdeling van Recticel ging aan de slag met de profilering van persoonlijkheden : “Om stress te voorkomen moet je jezelf goed kennen. We gebruiken ook het model van Offman, dat op een eenvoudige manier uitlegt waar je sterke punt zit. Je collega aan wie je je ergert, is wellicht daarin juist zwak. Als je dat van elkaar te weten komt, reageer je minder allergisch op elkaar en vermijd je stress.


    Cfr. : http://www.voka.be/startpagina/nieuws/Pages/Bedrijfstopmoetvoorkomendatstressdommaakt.aspx


    24-11-2008 om 23:32 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geluk = gezond - Minder stress maakt mens meer weerbaar
    Klik op de afbeelding om de link te volgen





































    Cfr. :
    http://www.nuevenniet.com



    Geluk = gezond
    Minder stress maakt mens meer weerbaar

    Jos Wassink
    Bron
    : 'Positive affect and health-related neuroendocrine, cardiovascular and inflammatory processes', Andrew Steptoe, Jane Wardle and Michael Mermott - PNAS Online, 18 april 2005

    Positive affect and health-related neuroendocrine, cardiovascular and inflammatory processes
    Andrew Steptoe*, Jane Wardle and Michael Marmot, International Centre for Health and Society, Department of Epidemiology and Public Health, University College London, London WC1E 6BT, United Kingdom - Edited by Bruce S. McEwen, The Rockefeller University, New York, NY and approved March 8, 2005 (received for review December 9, 2004) - Proc Natl Acad Sci U S A. 2005 May 3;102(18):6508-12. Epub 2005 Apr 19 – PMID : 15840727
    Negative affective states such as depression are associated with premature mortality and increased risk of coronary heart disease, type 2 diabetes and disability.
    It has been suggested that positive affective states are protective, but the pathways through which such effects might be mediated are poorly understood.
    Here we show that positive affect in middle-aged men and women is associated with reduced neuroendocrine, inflammatory and cardiovascular activity.
    Positive affect was assessed by aggregating momentary experience samples of happiness over a working day and was inversely related to cortisol output over the day, independently of age, gender, socioeconomic position, body mass and smoking.
    Similar patterns were observed on a leisure day.
    Happiness was also inversely related to heart rate assessed by using ambulatory monitoring methods over the day.
    Participants underwent mental stress testing in the laboratory, where plasma fibrinogen stress responses were smaller in happier individuals.
    These effects were independent of psychological distress, supporting the notion that positive well-being is directly related to health-relevant biological processes.
    Cfr. :
    http://www.pnas.org/content/102/18/6508.abstract

    Mensen die zich gelukkig voelen, blijken minder stresshormonen in hun bloed te hebben en een lagere hartslag.
    Ze lopen daardoor minder kans op hart- en vaatziekten en ouderdomsdiabetes.
    Met dit verband denken de onderzoekers te kunnen verklaren waarom gelukkige mensen gemiddeld langer leven.

    De Romeinse dichter Juvenalis wist het al : “Mens sana in copore sano” oftewel : 'een gezonde, gelukkige geest in een gezond lichaam'.
    Het is alsof alle tegeltjeswijsheden door het onderzoek van Andrew Steptoe en zijn collega’s van de University College in Londen opeens tot wetenschappelijk inzicht worden verheven.
    Toch is het onderzoek minder voordehandliggend dan het lijkt.
    Er zijn al wel veel studies gedaan naar de negatieve gezondheidseffecten van bijvoorbeeld depressie, maar Steptoe gooit het over de andere boeg en zoekt naar de positieve effecten van geluksbeleving.

    Steptoe onderzocht 216 mannen en vrouwen van middelbare leeftijd uit Londen.
    Op drieëndertig momenten, verspreid over werk- en rustdagen, werd ze gevraagd naar hun geluksbeleving in de laatste vijf minuten.
    Tegelijkertijd maten de onderzoekers dan hartslag en bloeddruk.
    Bovendien namen ze op acht tijdstippen speekselmonsters af om het stresshormoon cortisol te meten.
    Tijdens het onderzoek werden de deelnemers bovendien eenmalig aan een stressvolle taak onderworpen om hun biologische reactie op stress te kunnen meten.

    Hoe gelukkiger mensen waren, des te lager hun cortisolniveaus,” zegt psychologe Jane Wardle in het wetenschapsblad New Scientist.
    Hoge concentraties cortisol worden gerelateerd aan hoge bloeddruk en suikerziekte.

    Deelnemers die bijna elke keer te kennen gaven zich gelukkig te voelen, bleken na afloop van de stresstaak minder van het eiwit fibrinogeen in het bloed te hebben.
    Fibrinogeen is een eiwit dat betrokken is bij het bloedstollingsproces.
    Het maakt het bloed kleverig en kan bij hoge concentraties het risico op hartinfarcten vergroten.

    Ten slotte bleken gelukkige mannen een lagere hartslag te hebben, wat duidt op een goede conditie van het hart- en vaatsysteem.
    Bij vrouwen is een dergelijk verband niet aangetoond.

    Misschien is lachen inderdaad gezond,” vat Jane Wardle de bevindingen samen.
    Dat lachen inderdaad gezond is -nog zo’n tegeltjeswijsheid- maakte cardioloog Michael Miller (universiteit van Maryland) onlangs bekend.
    Hij liet zien dat lachsalvo’s de bloedvaten wijder maken, al wist hij niet hoe dat kwam.
    Uit het onderzoek van de Britten blijkt nu dat niet alleen lachen, maar ook alleen een gelukkig gevoel een positief effect op de gezondheid kan hebben.

    De onderzoekers denken dat geluk een even grote invloed op gezondheid heeft als woede of depressie.
    Positivo’s, denkt Jane Wardle, zijn beter opgewassen tegen de omgeving : “Misschien zorgt geluksgevoel er voor dat je minder sterk reageert op kleine irritaties en tegenslagen van alledag.”


    Cfr. : http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/22135905/



    24-11-2008 om 00:00 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het probleem met verzekeringsartsen bij de beoordeling van ME en Fibromyalgie, maar ook bij andere ziektes ! - Deel I
    Klik op de afbeelding om de link te volgen










































     

    Het probleem met verzekeringsartsen

    bij de beoordeling van ME en Fibromyalgie,
    maar ook bij andere ziektes !

    Deel I


    Fibromyalgie

    WAOcafé !, 06-12-2003


    De term 'fibromyalgie' wordt gebruikt voor een chronische aandoening die gekenmerkt wordt door pijn en stijfheid van het bewegingsapparaat.
    De pijn wordt gevoeld in de spieren, pezen, gewrichtskapsel en of de gewrichtsbanden, de zogenaamde 'weke' delen van het bewegingsapparaat (de botten zijn de 'harde' delen).
    Fibromyalgie wordt daarom ingedeeld in de groep aandoeningen die 'weke-delen reuma' wordt genoemd.
    De pijn wordt niet veroorzaakt door een bepaalde aandoening van de gewrichten, zoals slijtage of een ontsteking.
    Mensen met fibromyalgie hebben last van verschillende klachten.
    Pijn, ochtendstijfheid, slaapstoornissen en moeheid staan meestal op de voorgrond.
    Behalve klachten van het bewegingsapparaat bestaan er vaak ook andere 'vage' klachten zoals darmproblemen, hoofdpijn, angst, somberheid en droge ogen.


    Geen zichtbare afwijkingen

    Het gaat dus om een ziektebeeld waarbij betrokkene wel veel klachten heeft en zich daardoor beperkt voelt, maar voor de klachten worden geen zichtbare of aantoonbare afwijkingen gevonden.
    Over de oorzaken van fibromyalgie bestaat overigens ook nog steeds veel onduidelijkheid.
    Fibromyalgie komt meer bij vrouwen dan bij mannen voor.
    Veel mensen met klachten van fibromyalgie voelen zich niet goed begrepen door hun behandelend arts.
    Veel artsen zijn onbekend met de ziekte of weten niet goed wat ze ermee aanmoeten.
    Als de arts de diagnose 'fibromyalgie' stelt dan kan hij vervolgens therapeutisch weinig bieden.
    Een medicijn die de aandoening geneest bestaat niet.
    Het belangrijkste is dat men leert omgaan met de klachten en de beperkingen, maar dat leidt nogal eens tot frustraties en gevoelens van machteloosheid.
    Daarnaast is het advies om de algehele fitheid en de spierconditie op peil te houden door middel van regelmatige beweging en bijvoorbeeld oefentherapie.
    Maar door de pijn lukt het vaak niet om voldoende te bewegen waardoor de conditie achteruitloopt en de klachten toenemen.
    Zo kom je dan in een vicieuze cirkel terecht.
    Ondersteuning met behulp van bijvoorbeeld fysiotherapie kan dan een uitkomst zijn.


    Gevoelens

    Het probleem met moeilijk objectiveerbare ziekten als fibromyalgie is, dat er bij onderzoek geen duidelijke afwijkingen gevonden worden behalve gevoelens van betrokkene.
    Iemand geeft aan klachten te hebben, zoals pijn, maar de pijn kan niet verklaard worden door een afwijking in het lichaam zoals bijvoorbeeld een ontsteking.
    Er bestaan geen algemeen meetmethoden, bloedonderzoek, röntgenfoto of een andere test, waarmee de diagnose gesteld kan worden.
    Daarnaast lijken de klachten veel op symptomen die kunnen optreden bij andere ziektebeelden zoals het chronisch vermoeidheidsyndroom.
    Binnen de medische stand wordt er nog steeds gediscussieerd over het bestaan van het ziektebeeld fibromyalgie.


    Problemen bij de keuring

    Dit kan aanleiding zijn voor problemen bij de WAO-keuring.
    De verzekeringsarts moet dan vaststellen of er beperkingen bestaan als gevolg van een medisch objectiveerbare ziekte.
    Zolang de medische wetenschap moeite heeft met het objectiveren van de ziekte blijft het erkent krijgen van de ziekte, door de verzekeringsarts, een discutabel punt.
    De ene verzekeringsarts gaat wel mee in de ervaren klachten van betrokkene, de ander stelt zich formeler op aangaande de beoordeling.
    Anno 2003 is de diagnose fibromyalgie geen zekere basis voor het verkrijgen van een WAO; de individuele verzekeringsarts bepaalt per individu of er sprake is van dusdanige beperkingen dat iemand daardoor niet in staat is om loon uit arbeid te verdienen.

    Via de website van de Nationale Vereniging voor Fibromyalgiepatiënten 'Eendrachtig Sterk' (FES) - http://www.fibromyalgiepatientenvereniging.nl/ - kun je meer informatie over de aandoening en bijvoorbeeld mogelijkheden tot contact met lotgenoten vinden.
    Daar kun je via de knop 'Diversen' nationale en internationale, websites over fibromyalgie raadplegen.

    Voor nog meer informatie kun je terecht op Startkabel.nl – Fibromyalgie op : http://fibromyalgie.startkabel.nl/ -.


    Cfr. : http://www.waocafe.nl/ziek/ziektebeelden/i512.html




    Het probleem met verzekeringsartsen

    bij de beoordeling van ME en Fibromyalgie,
    maar ook bij andere ziektes !

    Fransap@gmail.com -, 8 jaar verzekeringsinspecteur en hoofdinspecteur van verschillende verzekeringsmaatschappijen - Verzekeringsmakelaar van de oude stempel ( met scholing) - 20 jaar praktijkervaring bank- verzekerings kantoor – CVS-patiënt

    "Given the amount of research that shows physical abnormalities in fibromyalgia, anyone who still believes this illness is 'all in your head' should have their head examined !"
    Cfr. :
    https://listserv.surfnet.nl/scripts/wa.exe?A2=ind0006C&L=me-net&P=4962

    Elke geneesheer moet het medisch beroepsgeheim eerbiedigen : hij mag aan zijn opdrachtgever (bvb. de werkgever) enkel zijn beslissing meedelen, maar hij mag hem nooit (mondeling of schriftelijk) de redenen van zijn beslissing uitleggen”.
    Cfr. :
    http://www.vzw-verkeersslachtoffers.be/

    De rechters zijn niet verplicht het advies van de deskundigen te volgen, indien het strijdig is met hun overtuiging”.
    Cfr. :
    http://www.vzw-verkeersslachtoffers.be/


    Wie of wat verdedigen ze eigenlijk ?

    Toen ik in het begin begon te zoeken naar een expert die mij wou verdedigen, heb ik er zeker een dertigtal opgebeld (ik kwam uit de branche en bezat de lijsten van medische experten... om een bepaalde reden vindt men deze niet in de telefoonboeken).
    Ik heb er ook een tiental bezocht.
    Bij de meeste kreeg ik het antwoord dat zij geen ervaring hadden met de materie , deze niet beheersten en dan ook het dossier niet konden aannemen.

    Verwonderlijk was dan wel, dat ik deze mensen later tegenkwam in dossiers van andere patiënten : als expert van verzekerings instellingen,mutualiteiten Riziv en zelfs in een latere fase als gerechtsexperten.

    Nu het zal wel zijn dat die instellingen beter betalen en hen meer dossiers kunnen doorschuiven, waardoor ze individuele aanvragen weigeren.

    Langs de andere zijde gaven deze experten intussen toe niet op de hoogte te zijn van ME en Fibromyalgie, laat staan dat ze er iets kunnen over besluiten, gezien volgens het Riziv-akkoord enkel een referentiecentrum kan besluiten of iemand CVS heeft of niet.

    Nog meer verwonderlijk was dat deze experten niet vies zijn van een beetje cumul.
    Ze zijn gelijktijdig raadgevend expert van Fortis, ING, arbeidsrechtbank, rechtbank eerste aanleg, politierechtbank maar treden dan ook nog eens op als verzekeringsarts voor deze maatschappijen en, last but not least, geven ze les in Het Huis der Verzekeringen (opleidingscentrum Assuralia) om info te verschaffen aan juristen en dossierbeheerders om de uitleg van medische problemen beter te kunnen beoordelen.

    Niet moeilijk te begrijpen dat de beïnvloeding hier reeds begint.

    Is dit Kafkaiaans, corrupt of totaal idioot ?
    Stel u voor : u wil klacht indienen tegen een verzekeringsarts, die in opdracht van zijn opdrachtgever uw zaak jaren aan het lijntje houdt (bij minnelijke medische schikking) en u komt terecht bij dezelfde mensen, die de ene keer aan de ene kant van de barrière staan en de volgende keer aan de andere kant en liefst met de big smile op hun gezicht elkaar blijven aanspreken met waarde collega .

    Denken ze op dat ogenblik soms aan hun portefeuille ?
    Mensen die de ene keer dit standpunt innemen over een zaak en de andere keer dat standpunt verdedigen, afhangende van de opdrachtgever, zijn geen experten meer met een eigen visie,maar kameleons die hun eigen mening herzien in de richting van het meest financieel gewin.


    Er is geen bewijs dat

    Ik heb nooit iemand horen toevoegen dat afwezigheid van bewijs een bewijs van afwezigheid betekent.

    Zonder dat bewijs is dit dan ook geen waarheid !

    Verzekeringsmaatschappijen durven zich nog al eens beroepen op de clausule dat een aandoening of arbeidsongeschiktheid niet vergoed wordt als deze aandoening of arbeidsongeschiktheid niet controleerbaar is door middel van geneeskundig onderzoek of als die geen objectieve symptomen vertoont.


    Een rechtbank bekeek dit nochtans anders !

    Volgens de rechtbank zijn deze clausules nochtans bestemd om de rechtsverhouding te regelen van de verzekeraar met verzekerden die doorgaans leek zijn op het medisch gebied.
    Het staat de verzekeraar weliswaar vrij zelf te bepalen in hoeverre hij dekking wenst te bieden,maar dat neemt niet weg dat de verzekeraar zijn bedoeling in zijn polisvoorwaarden tot uitdrukking dient te brengen op een wijze die voor een kandidaat-verzekerde duidelijk en begrijpelijk is.

    De rechtbank kwam na nauwkeurige lezing van de polisvoorwaarden tot de conclusie dat verzekeringsnemer uit de tekst niet behoefde af te leiden dat geen recht op arbeidsongeschiktheiduitkering zou bestaan indien geen werkzaamheden meer verricht kunnen worden als gevolg van een aandoening, waarvan weliswaar geen medisch te objectiveren afwijkingen/symptomen konden worden vastgesteld, maar waarbij niettemin volgens gespecialiseerde medici sprake was van een herkenbaar en benoembaar klachtenbeeld.

    Volgens de rechtbank neemt dit niet weg dat de maatschappij haar bedoeling in haar polisvoorwaarden tot uitdrukking dient te brengen op een wijze die voor een kandidaat- verzekerde duidelijk en begrijpelijk is, gezien

    • enerzijds een kandidaat-verzekerde de polisvoorwaarden nu juist niet met bepaalde aandoeningen voor ogen, zal lezen, omdat immers bij het aangaan van de verzekering niet bekend is door welke aandoening de verzekerde zal worden getroffen,

    • terwijl anderzijds de verzekeraar over voldoende mogelijkheden beschikt om haar bedoeling duidelijker tot uitdrukking te brengen, namelijk door een uitdrukkelijke uitsluiting op te nemen voor gevallen van fibromyalgie en chronisch vermoeidheidssyndroom en door die gevallen met name te noemen als voorbeelden van gevallen waarin geen dekking wordt geboden.

    Een dergelijke min of meer expliciete formulering was ook daarom aangewezen, omdat de polisvoorwaarden het doel van de verzekering geheel algemeen omschrijft als het verlenen van uitkering bij derving van inkomen door de verzekerde ten gevolge van diens arbeidsongeschiktheid.

    Het is bekend dat medische experten zeer dogmatisch aangelegd zijn en zich van nature uit verheven voelen boven hun patiënten.
    Patiënten zijn immers onwetend, hebben geen zelfkennis, door hun ziek zijn, worden ze van vandaag op morgen van intelligente wezens plots wereldvreemd, willen niet werken en staan steeds te faken teneinde een uitkering te krijgen.
    Dat hun inkomen door hun ziek zijn van vandaag op morgen kan verminderen van 7500€/maand naar 750€ is waarschijnlijk van ondergeschikt belang.

    Discussie gaan deze dokters steeds uit de weg door zich uit te drukken in hun eigen taal waardoor de leek automatisch de mond gesnoerd wordt.
    Vakjargon is immers een deel van de geheime code waarachter men zich verschuilt als men het zelf niet weet of niet begrijpt.
    Kenschetsend hierbij is dat ze het jargon van hun eigen collegae die een andere discipline van de geneeskunde beoefenen ook niet verstaan, wat de beoordeling en de communicatie over de diagnoses nog dat extra tintje bijgeeft.

    De arrogantie die deze mensen t.o.v. hun patiënten vertonen grenst aan het ongelooflijke : ze voelen zich almachtig.
    Wie durft zich immers tegen hun oordeel verzetten ?
    Ze weten maar al te goed hoeveel een beroepsprocedure tegen hun besluiten kost, dat vele patiënten gewoon deze procedure niet aankunnen (noch fysisch, noch financieel) en er zich dan maar bij neerleggen.

    Nochtans wanneer men ze een beetje bestudeert ziet men barsten in hun pantser.
    Men stelt zich de vraag waarom ze angstige trekjes vertonen.
    Hoeven ze ook prestatiecijfers te halen ?
    Ligt hun liquidatiepercentage per maand niet te laag ?
    Krijgen ze tegenwind van patiënten die niettegenstaande hun handicap toch nog een zekere weerstand bezitten ?

    Ergens kan men hun angst begrijpen gezien hun asociale leefomstandigheden.
    Gemiddeld 7h per dag in een kamertje van max. 40 m2 volgepropt met allerlei materiaal en kasten.


    Hun leefwereld

    Verschillenden zitten in het halfduister, soms door omstandigheden wegens constructie gebouw, soms omdat ze zich veiliger voelen in hun beslotenheid.
    De ganse dag,de ganse week worden ze geconfronteerd met steeds dezelfde patiënten met steeds dezelfde weerkerende klachten, die op voorhand weten dat zij er niet zitten om naar hun klachten te luisteren, maar wel om ze te minimaliseren en te ontkrachten met alle daartoe toegelaten en soms minder toegelaten methodes en zich hiertegen zoveel mogelijk proberen te verdedigen.
    Zouden deze mensen gezien hun leefomstandigheden om de 5 jaar niet psychiatrisch moeten geëvalueerd worden ?

    Tegenspraak wordt niet geduld.
    Een patiënt die de moed heeft zich te verdedigen,opmerkingen durft te formuleren, wordt aangezien als subversief en werkt het onderzoek tegen, wat vaak aangehaald wordt om de tegemoetkoming of medische bijstand te schrappen.


    Je ziet er nog goed uit !

    Een laconieke opmerking die de meeste van ons zeker reeds ten te horen kregen.
    Opmerkelijk hierbij is dat wanneer men durft repliceren : “een dode die opgemaakt is ziet er ook goed uit“ of je vertelt domme praat en toch zie je er niet dom uit, het onderhoud afgelopen is.
    Enige humor is deze mensen totaal onbekend.

    Beroepsethiek is ver te zoeken wanneer men een vergelijking durft te maken tussen hun houding en gedrag t.o.v. hun patiënten en hun eed van Hypocrates en hun deontologische code.

    Wanneer men echter koppig het been stijf houdt (gevaarlijk standpunt,want men is niet ziek als men zich zo agressief kan verweren) en tegen hun handelwijze ernstig ingaat ontdekt men ook hun besluitloosheid en verdagen ze hun uitspraak liever naar een volgende zitting.
    Iets op de lange baan schuiven is immers een fantastisch uitwijkmiddel, wanneer men gecontesteerd wordt.

    Hoeft het dan nog te verwonderen dat ze eveneens gebukt gaan onder de stress van onze moderne maatschappij ?
    Alleen zij hebben daar geen hinder van.
    Misschien juist daarom dat ze dit op hun patiënten overbrengen.
    Zou de patiënt die ziek is immers niet meer last hebben van stress dan zij ?
    Dus automatisch heeft elke patiënt stress.
    Een onderbouwing hiervan is nergens voor nodig !
    Zij zien dit op zicht.

    De vaststelling van de lichamelijke en psychische gevolgen van een ziekte gebeurt door een geneesheer.
    De gebruikelijke procedure is dat de patiënt de verzekeraar medische attesten bezorgt, waaruit blijkt welke gevolgen de ziekte dreigt na te laten.

    De verzekeraar zal de patiënt laten oproepen door zijn raadsdokter, die zijn onderzoeken zal herhalen tot er sprake is van consolidatie.
    De patiënt moet zelf aantonen dat hij ziek is.
    Aangezien de bewijslast op zijn schouders rust laat hij zich best bijstaan door een eigen raadsgeneesheer.
    Anders heeft hij toch niets te zeggen (schending van recht op vrije meningsuiting).



    Lees verder : Deel II



    19-11-2008 om 14:54 geschreven door Jules

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Blog als favoriet !

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Foto

    Raadpleeg steeds je arts !
    Inhoud blog
  • Tijd om afscheid te nemen...
  • Fibromyalgie in het kort
  • Leden ME/CVS Vereniging unaniem tegen CBO-voorstel
  • Blood donation, XMRV & chronic fatigue syndrome
  • Illness duration and coping style in chronic fatigue syndrome
  • Review confirms PTSD in Gulf vets - Panel finds many reports of multisymptom illnesses
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel I
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel II
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel III
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel IV
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel V
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel VI
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel VII
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel VIII
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel IX
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel X
  • M.E. (cvs) - Richtlijnen voor psychiaters - Deel XI
  • When do symptoms become a disease ?
  • Burnout
  • Gepest ? - Zet de juiste stappen
  • Voldoet jouw werkplek aan de ARBO-normen ?
  • Chiropractie - Vrijspraak voor Simon Singh in smaadzaak
  • ME/CVS ? - Werk mee aan onderzoek naar tegemoetkoming chronisch zieken !
  • Magical Medicine - How to make a disease disappear
  • A new hypothesis of chronic fatigue syndrome - Co-conditioning theory
  • A light in the darkness - Good news ahead for XMRV ?
  • Zomertijd - Help je biologische klok
  • Beter van de bedrijfsarts
  • De invloed van economisering op het werk van artsen
  • Chronisch Vermoeidheidssyndroom (IOCOB)
  • Gezond brein, gezonde darmen
  • A retrospective review of the sleep characteristics in patients with chronic fatigue syndrome and fibromyalgia
  • Opdracht voor het volgende kabinet : afschaffing van het UWV
  • Test maakt validering pijn bij ME/CVS patienten mogelijk
  • Surprise discovery that HIV retrovirus hides in bone marrow offers new hope for eradication
  • A doctor's roadmap for dealing with the problems of ME/CFS
  • De Terug Plezant Club
  • Het retrovirus XMRV - Waar of niet waar ?
  • Being homebound with chronic fatigue syndrome - A multidimensional comparison with outpatients
  • Oplaaiende symptomen ME patient verraden ontstekingsreactie
  • UWV : 'ME/CVS is ziekte in zin van arbeidsongeschiktheid'
  • Een succesverhaal met Vistide in de strijd tegen ME/CVS - Een verhaal over herstel
  • Depressie
  • Hoe stressvol is je leven ?
  • Making the diagnosis of CFS/ME in primary care - A qualitative study
  • A new system of evaluating fibromyalgia and chronic fatigue
  • Nijmeegs onderzoek haalt CVS-doorbraak onderuit
  • Psychotherapie bij depressie overschat
  • Secrets of novel retrovirus unfolding
  • XMRV : 'missing link' bij ME/CVS ?
  • Reeves, hoofd van CDC CVS onderzoeksprogramma, gaat weg
  • Constant agony of an ME sufferer
  • Canon van de geneeskunde in Nederland
  • Dr. Frank dieet
  • Defeatism is undermining evidence that chronic fatigue syndrome can be treated
  • Cellular and molecular mechanisms of interaction between the neuroendocrine and immune systems under chronic fatigue syndrome in experiment
  • Zo zorg je voor weerstand - Houd je lichaam in optimale conditie
  • Fibromyalgie Vlaanderen Nederland - Dr. Bauer
  • Bussemaker komt terug op erkenning CVS
  • Postexertional malaise in women with chronic fatigue syndrome - Laboratioriumonderzoek bevestigt inspanningsintolerantie bij ME/CVS
  • Ze vertelden stervende dochter dat ze een leugenaar was - Interview met ME moeder Criona Wilson
  • Bijwerkingen antidepressiva erger dan gedacht
  • Bereken je BMI
  • Host range and cellular tropism of the human exogenous gammaretrovirus XMRV
  • The Brain Boosting B-12 - Hydroxocobalamin
  • Vertaling Canadese criteria ME/CVS
  • Slapeloosheid & osteopathie
  • Het Advies- en meldpunt ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid
  • Association between serum ferritin [stored iron] level and fibromyalgia syndrome
  • Dr. Mikovits XMRV Seminar (videos)
  • Zorgen voor een ander (2010) - Antwoorden op veelgestelde vragen
  • Herwin je veerkracht - Omgaan met chronische vermoeidheid en pijn
  • Je eten bepaalt je slaap
  • Dierenleed
  • ME/CVS erkend als chronische ziekte
  • Understanding fibromyalgia pain
  • Hyperalgesia in chronic fatigue syndrome
  • Wegwijzer psychische problemen
  • Positieve psychologie
  • Fietsen in de sneeuw...
  • Tips tegen de koude
  • Failure to detect the novel retrovirus XMRV in chronic fatigue syndrome
  • Nieuwe behandeling VermoeidheidCentrum zeer effectief
  • Een Zalig Kerstfeest en een gezond en voorspoedig 2010 !
  • Taming stressful thoughts
  • Burn-out - Werken tot je erbij neervalt - Deel I
  • Burn-out - Werken tot je erbij neervalt - Deel II
  • Canadese kriteria voor kinderen ook geschikt om onderscheid te maken tussen "milde" en "ernstige" gevallen
  • Stop met piekeren
  • Gedumpt, wat nu ? - Deel I
  • Gedumpt, wat nu ? - Deel II
  • Making a Difference in ME/CFS (Chronic Fatigue Syndrome) and FM
  • Psychotherapie - Van theorie tot praktijk
  • Fibromyalgie, waardevolle dagbesteding en werk - Deel I
  • Fibromyalgie, waardevolle dagbesteding en werk - Deel II
  • Fibromyalgie
  • Europees instrument spoort fibromyalgie op
  • Gezinsgeluk heeft positieve invloed op werk
  • Cognitieve gedragstherapie bij depressie
  • Nooit meer hetzelfde...
  • Rugklachten en RSI beroepsziekten nummer 1
  • SOS ! Hulp voor ouders
  • Dr. Nancy Klimas opens new Chronic Fatigue Center
  • The dramatic story of microbiologist Elaine DeFreitas' discovery
  • Fibromyalgie - Genezing is mogelijk - Gratis boek !
  • Verdedig je tegen wintervirussen
  • 7 geheimen die vrouwen verzwijgen
  • Eén op de twee Belgen krijgt ooit last van reuma
  • Wie langdurig ziek wordt heeft nood aan informatie
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel I
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel II
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel III
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel IV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel V
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel VI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel VII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel VIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel IX
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel X
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XIV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XVI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XVII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XVIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XIX
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XX
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXIV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXV
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXVI
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXVII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXVIII
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXIX
  • Doe een wens... - Make a wish...
  • 7 geheimen die mannen verzwijgen
  • Snel weer aan het werk - Bedrijfsartsen op bres voor arbeidsongeschikten - Deel XXX
  • Fibromyalgie - Genezing is mogelijk - GRATIS !
  • Af en toe een geheim is juist gezond
  • FM/CVS en verzekeringen - Info voor thesis
  • Mogelijke doorbraak MS-behandeling
  • Wees een winterdepressie voor
  • Vitamine B12-tekort - Een mogelijke oorzaak van Chronische vermoeidheid ? - Deel I
  • Vitamine B12-tekort - Een mogelijke oorzaak van Chronische vermoeidheid ? - Deel II
  • The Guaifenesin Story
  • A virus linked to chronic fatigue syndrome - Dr. Nancy Klimas interviews
  • Don't wait for a cure to appear
  • Gezonde chocoladeletters van Sinterklaas
  • Oorzaken van puisten
  • Sporten beter dan pauzeren bij RSI
  • Alles voor het goeie doel !!
  • Gewoon gelukkig zijn...
  • Chronic Fatigue Syndrome - La bête noire of the Belgian Health Care System
  • Persoonlijkheidstests
  • Vaccinatie risicogroepen H1N1
  • Geopereerd Prof. Johann Bauer - Een update (Greta)
  • Weersfactoren oorzaak van hoofdpijn
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part I
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part II
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part III
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part IV
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part V
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part VI
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part VII
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part VIII
  • Infection as one possible cause of fibromyalgia - Part IX
  • Challenges to conventional thinking about mind and body
  • What is CFS and what is ME ?
  • CVS-Referentiecentra - Opheffing en sluiting
  • Heb ik voldoende ontspanning ?
  • 7 tips tegen een overactieve blaas
  • Wallen en kringen onder de ogen
  • Recovered CFS/ME Patient Goes to Washington, D.C.
  • Chronische vermoeidheid zit niet tussen de oren
  • Dr. Bauer heeft mijn leven gered
  • Has your marriage been damaged by fibromyalgia or chronic fatigue syndrome ?
  • Vijf grootste bedreigingen gezondheid
  • Onbegrepen lage rugpijn beter te behandelen
  • Je beste antistresstip
  • Sufferers of chronic fatigue see life as a balancing act
  • Te hard gewerkt...
  • Prof. Dr. Johann Brauer op mijn blog
  • Geopereerd Prof. Johann Bauer
  • Is de griepprik gevaarlijk ?
  • Griep en verkoudheid - Deel I
  • Griep en verkoudheid - Deel II
  • Support the 500 Professionals of the IACFS/ME
  • Slanker met je hartritme
  • Enzym veroorzaakt gevolgen slaaptekort
  • Now we can get down to business
  • XMRV and chronic fatigue syndrome
  • Verslaving is een behandelbare hersenziekte
  • Kopstukken filosofie - Oktober 2009
  • Gek op je werk
  • Fikse schadevergoeding om antidepressivum
  • ME/CFS patients have retrovirus (XMRV) on YouTube

    Foto

    Archief per week
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008
  • 14/01-20/01 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 31/12-06/01 2008
  • 24/12-30/12 2007
  • 17/12-23/12 2007
  • 10/12-16/12 2007
  • 03/12-09/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 12/11-18/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 08/10-14/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 07/05-13/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005
  • 21/11-27/11 2005
  • 14/11-20/11 2005
  • 07/11-13/11 2005
  • 24/10-30/10 2005
  • 17/10-23/10 2005
  • 10/10-16/10 2005
  • 03/10-09/10 2005
  • 26/09-02/10 2005
  • 19/09-25/09 2005
  • 12/09-18/09 2005
  • 05/09-11/09 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005
  • 15/08-21/08 2005
  • 08/08-14/08 2005
  • 01/08-07/08 2005
  • 25/07-31/07 2005
  • 04/07-10/07 2005
  • 27/06-03/07 2005
  • 20/06-26/06 2005
  • 13/06-19/06 2005
  • 06/06-12/06 2005
  • 30/05-05/06 2005
  • 23/05-29/05 2005
  • 16/05-22/05 2005
  • 09/05-15/05 2005
  • 02/05-08/05 2005
  • 25/04-01/05 2005
  • 18/04-24/04 2005
  • 11/04-17/04 2005
  • 29/11-05/12 1999
  • 29/12-04/01 1970

    Foto

  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2010
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 23/11-29/11 2009
  • 16/11-22/11 2009
  • 09/11-15/11 2009
  • 02/11-08/11 2009
  • 19/10-25/10 2009
  • 12/10-18/10 2009
  • 05/10-11/10 2009
  • 28/09-04/10 2009
  • 21/09-27/09 2009
  • 14/09-20/09 2009
  • 07/09-13/09 2009
  • 31/08-06/09 2009
  • 10/08-16/08 2009
  • 27/07-02/08 2009
  • 20/07-26/07 2009
  • 06/07-12/07 2009
  • 22/06-28/06 2009
  • 15/06-21/06 2009
  • 08/06-14/06 2009
  • 01/06-07/06 2009
  • 25/05-31/05 2009
  • 18/05-24/05 2009
  • 11/05-17/05 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 27/04-03/05 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 13/04-19/04 2009
  • 30/03-05/04 2009
  • 23/03-29/03 2009
  • 16/03-22/03 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 02/03-08/03 2009
  • 23/02-01/03 2009
  • 16/02-22/02 2009
  • 09/02-15/02 2009
  • 02/02-08/02 2009
  • 26/01-01/02 2009
  • 19/01-25/01 2009
  • 12/01-18/01 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 08/12-14/12 2008
  • 01/12-07/12 2008
  • 24/11-30/11 2008
  • 17/11-23/11 2008
  • 10/11-16/11 2008
  • 03/11-09/11 2008
  • 27/10-02/11 2008
  • 20/10-26/10 2008
  • 13/10-19/10 2008
  • 06/10-12/10 2008
  • 29/09-05/10 2008
  • 22/09-28/09 2008
  • 15/09-21/09 2008
  • 08/09-14/09 2008
  • 01/09-07/09 2008
  • 25/08-31/08 2008
  • 18/08-24/08 2008
  • 11/08-17/08 2008
  • 04/08-10/08 2008
  • 28/07-03/08 2008
  • 21/07-27/07 2008
  • 14/07-20/07 2008
  • 30/06-06/07 2008
  • 23/06-29/06 2008
  • 16/06-22/06 2008
  • 09/06-15/06 2008
  • 02/06-08/06 2008
  • 26/05-01/06 2008
  • 19/05-25/05 2008
  • 12/05-18/05 2008
  • 05/05-11/05 2008
  • 28/04-04/05 2008
  • 21/04-27/04 2008
  • 14/04-20/04 2008
  • 07/04-13/04 2008
  • 31/03-06/04 2008
  • 24/03-30/03 2008
  • 17/03-23/03 2008
  • 10/03-16/03 2008
  • 03/03-09/03 2008
  • 25/02-02/03 2008
  • 18/02-24/02 2008
  • 11/02-17/02 2008
  • 04/02-10/02 2008
  • 28/01-03/02 2008
  • 21/01-27/01 2008
  • 14/01-20/01 2008
  • 07/01-13/01 2008
  • 31/12-06/01 2008
  • 24/12-30/12 2007
  • 17/12-23/12 2007
  • 10/12-16/12 2007
  • 03/12-09/12 2007
  • 26/11-02/12 2007
  • 19/11-25/11 2007
  • 12/11-18/11 2007
  • 05/11-11/11 2007
  • 29/10-04/11 2007
  • 22/10-28/10 2007
  • 15/10-21/10 2007
  • 08/10-14/10 2007
  • 01/10-07/10 2007
  • 24/09-30/09 2007
  • 17/09-23/09 2007
  • 10/09-16/09 2007
  • 03/09-09/09 2007
  • 27/08-02/09 2007
  • 20/08-26/08 2007
  • 13/08-19/08 2007
  • 06/08-12/08 2007
  • 30/07-05/08 2007
  • 23/07-29/07 2007
  • 16/07-22/07 2007
  • 09/07-15/07 2007
  • 18/06-24/06 2007
  • 11/06-17/06 2007
  • 04/06-10/06 2007
  • 28/05-03/06 2007
  • 21/05-27/05 2007
  • 14/05-20/05 2007
  • 07/05-13/05 2007
  • 30/04-06/05 2007
  • 23/04-29/04 2007
  • 16/04-22/04 2007
  • 09/04-15/04 2007
  • 02/04-08/04 2007
  • 26/03-01/04 2007
  • 19/03-25/03 2007
  • 12/03-18/03 2007
  • 05/03-11/03 2007
  • 26/02-04/03 2007
  • 19/02-25/02 2007
  • 12/02-18/02 2007
  • 05/02-11/02 2007
  • 29/01-04/02 2007
  • 22/01-28/01 2007
  • 15/01-21/01 2007
  • 08/01-14/01 2007
  • 18/12-24/12 2006
  • 11/12-17/12 2006
  • 04/12-10/12 2006
  • 27/11-03/12 2006
  • 20/11-26/11 2006
  • 13/11-19/11 2006
  • 06/11-12/11 2006
  • 30/10-05/11 2006
  • 23/10-29/10 2006
  • 16/10-22/10 2006
  • 09/10-15/10 2006
  • 02/10-08/10 2006
  • 25/09-01/10 2006
  • 18/09-24/09 2006
  • 11/09-17/09 2006
  • 04/09-10/09 2006
  • 28/08-03/09 2006
  • 07/08-13/08 2006
  • 31/07-06/08 2006
  • 24/07-30/07 2006
  • 03/07-09/07 2006
  • 26/06-02/07 2006
  • 19/06-25/06 2006
  • 12/06-18/06 2006
  • 29/05-04/06 2006
  • 22/05-28/05 2006
  • 15/05-21/05 2006
  • 08/05-14/05 2006
  • 01/05-07/05 2006
  • 24/04-30/04 2006
  • 17/04-23/04 2006
  • 10/04-16/04 2006
  • 27/03-02/04 2006
  • 20/03-26/03 2006
  • 13/03-19/03 2006
  • 06/03-12/03 2006
  • 27/02-05/03 2006
  • 20/02-26/02 2006
  • 13/02-19/02 2006
  • 06/02-12/02 2006
  • 30/01-05/02 2006
  • 23/01-29/01 2006
  • 16/01-22/01 2006
  • 09/01-15/01 2006
  • 26/12-01/01 2006
  • 19/12-25/12 2005
  • 12/12-18/12 2005
  • 05/12-11/12 2005
  • 28/11-04/12 2005
  • 21/11-27/11 2005
  • 14/11-20/11 2005
  • 07/11-13/11 2005
  • 24/10-30/10 2005
  • 17/10-23/10 2005
  • 10/10-16/10 2005
  • 03/10-09/10 2005
  • 26/09-02/10 2005
  • 19/09-25/09 2005
  • 12/09-18/09 2005
  • 05/09-11/09 2005
  • 29/08-04/09 2005
  • 22/08-28/08 2005
  • 15/08-21/08 2005
  • 08/08-14/08 2005
  • 01/08-07/08 2005
  • 25/07-31/07 2005
  • 04/07-10/07 2005
  • 27/06-03/07 2005
  • 20/06-26/06 2005
  • 13/06-19/06 2005
  • 06/06-12/06 2005
  • 30/05-05/06 2005
  • 23/05-29/05 2005
  • 16/05-22/05 2005
  • 09/05-15/05 2005
  • 02/05-08/05 2005
  • 25/04-01/05 2005
  • 18/04-24/04 2005
  • 11/04-17/04 2005
  • 29/11-05/12 1999
  • 29/12-04/01 1970

    Foto

    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    mies
    blog.seniorennet.be/mies
    Foto


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!