Heenreis naar Antalya. Marina, Jan en zijn zoon Matthew halen mij op om 6u50, onze trein naar Gent vertrekt om 7u10. De rit per spoor van Gent naar Zaventem loopt wat vertraging op. Stipt om 11u15 stijgt het vliegtuig op richting Istanboel. De laatste vlucht van Istanboel naar Antalya wordt op een bepaald moment een verschrikking voor de oren van alle passagiers behalve Jan dan - in Turkije had ik tijdens het tornooi regelmatig het gevoel dat ik aan het zweven was, het evenwichtsgevoel zit inderdaad in de oren. Landing op het verwachte uur, 18u50 Turkse tijd.
Jan wil echter niet naar het hotel. Een drietal weken voor de start van het EK (Europees Kampioenschap) verwittigden de Turkse organisatoren hem dat de belangrijkste sporthal niet meer beschikbaar was. Ze hadden hem via een foto op e-mail een nieuwe voorgesteld, die had hij vorig jaar op inspectiebezoek nog niet gezien. Eerst dus daarheen. Geen van de Turkse medewerkers woonde in Antalya (Istanboel, Ankara, Izmir, ...), dus ook voor onze dovenchauffeur (gebarentaal - Turks), tolk (gebarentaal - Turks) en de dove voorzitter van het Turkse organisatiecomité Güngör (gebarentaal - Turks) - die later mijn dikke vriend werd - werd het zoeken en de weg vragen. Eindelijk ter plaatse voldeed deze hal niet aan de officiële voorwaarden. Niet lang en breed genoeg, geen speeltapijt - wel parket, gelukkig in goede staat - basketborden die niet konden verwijderd worden, een fout volleynet. De putten voor de netpalen waren nog maar pas geboord. Het was inderdaad een baskethal, bovendien werden hier tijdens het tornooi nog enkele basketwedstrijden gespeeld. De ruimte ernaast was ook niet geschikt voor wedstrijdopwarming (betonvloer). Na wat over en weer palaveren (en daar zijn de Turken heel sterk in) besloot Jan alles voor te leggen aan de deelnemende ploegen. En er was daarnaast ook enige wijziging nodig aan het wedstrijdschema. Maar uiteindelijk viel alles in de juiste plooi. En voor de toeschouwers bleek het prima.
21u30 aankomst in het hotel. Het welkomcomité, enkele Turkse doven, Berrak - tolk Turks, Engels en gebarentaal - Ali en een medewerker van uygar tours, raadden ons aan eerst te eten, het restaurant stond op sluiten (meestal dekten zij al de potten af om 20u45).
Na het eten werden dan de administratieve verplichtingen afgewerkt: identiteitskaart, sleutel en nummer hotelkamer, gegevens voor het officiële medewerkerspasje, ... en natuurlijk ook iets om te drinken - voor mij thee, çay. En ook een armbandje voor het hotel - all inclusive. Berrak, een jonge vrouw van 29, werkend voor de Turkse dovensportbond en wonend in Ankara, regelde alles. Zij beviel mij onmiddellijk. Enkele dagen later bleek dat zij 5,5 jaar beroepswielrenster geweest was - hoe is dat nu mogelijk voor een Turkse, haar favoriet was Tom Boonen, zij kende Philippe Gilbert, Eddy Merckx, Erik en Roger De Vlaeminck. Ook Ali, een collega van Berrak, kende gebarentaal en zeer, zeer beperkt Engels.
Na de drank zochten we onze kamer op. Wassen, valies leegmaken, nog wat TV gekeken - bijna allemaal Turkse zenders, maar ook BBC World en EuroSport. En na een lange, vermoeiende dag eindelijk slapen.
Lees morgen over onze eerste volledige dag in Turkije.
|
