Tijdens het wachten, tijd genoeg voor een mooie foto. Jan en Jari, de ene ontspannen de andere gespannen. Ik ken Jan meer dan 33 jaar, nooit eerder zag ik Jan in pak en das.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Neen, geen modeshow. Niet in de letterlijke betekenis. Maar ‘s morgens dienden alle ploegen zich wel aan te bieden op het bureel ‘de zoeten inval’ in het hotel. En hun uitrusting, meer in het bijzonder de nummering, te laten goedkeuren door EDSO. Ze waren al gewaarschuwd de vorige avond op de technical meeting, een aantal ploegen kwam dus opdagen met een klein hartje. En verschillende shirts voldeden niet aan de reglementen, ik vond onze Jan wel streng. Maar hij heeft wel gelijk, de wet is de wet en voor iedereen gelijk. En bovendien, iedereen kon het reglement reeds voor aanvang van het tornooi rustig thuis bekijken.

Terwijl de verantwoordelijken aanschoven bij de rechtvaardige rechters, hadden scheids Willem en ik in dezelfde ruimte een zeer aangenaam gesprek over van alles en nog wat. Ook over de Belgische politiek. En Willem wist er meer van dan ik gehoopt had. Als buitenlander is dat beslist geen sinecure. Hoed af, Willem! De uren vlogen voorbij. En de gespreksonderwerpen wisselden elkaar af. Tegen de middag ontvingen wij ook ons officiëel EDVC-pasje, klaargemaakt door Hassan en zijn vrouw. Zij waren enkele uurtjes zoet met het vervaardigen van deze 300 setjes.

In de namiddag was het voor iedereen aftellen naar de openingsceremonie om 5u. En uiteraard ook naar de openingswedstrijd 1 uur later, voor sommigen werd de stress steeds groter, zeker bij de Russen maar nog meer bij de Turken. Ook Willem, aangeduid als 1ste scheidsrechter, begon last te krijgen van de spanning, al trachtte hij dat wel te verstoppen.