Achteraan rechts de ‘stoeffer’.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Nog voor het ontbijt daagde die gedachte al op: zaterdag is het finaledag, sluitingsceremonie en farewellparty, maar bovenal mijn verjaardag. Marina en Jan zullen zeker iets doen, hoe reageer ik daar op. Absoluut zelf ook iets doen, maar wat? Na wat korte brainstorming, bleef er maar één idee meer over. Ik besloot er voorlopig niet verder bij stil te staan, er een nachtje over te slapen. Tijd brengt raad, we zien wel of dat ene idee dan nog overeind blijft.

Vandaag om 12u30 werd in de sporthal - in die andere sporthal was ik nog niet geweest behalve bij Jans controlebezoek de avond van onze aankomst – op slechts 10 minuten wandelafstand van ons hotel, dé wedstrijd gespeeld voor de Nederlandse dames. Die wilden ze beslist winnen, zo konden ze, in normale omstandigheden, 4^e eindigen in de B-reeks, de prekwartfinale vermijden tegen de groepsvierde van de andere reeks en wat nog belangrijker was, op de rustdag de enige wedstrijd van die dag tegen Europees kampioen en vermoedelijk Europees kampioen in wording Oekraïne voorkomen. Bij verlies hadden zij dus geen rustdag, en was de kans zelfs zeer groot dat vrijdag 2 wedstrijden op 1 dag dienden gespeeld. Ik nam mij dus voor deze wedstrijd zeker en vast te bekijken.

Ik had op het EDSO-office in de sporthal toch nog meer werk dan verwacht aan mijn Excel-bestand. Maar ’s avonds was alles klaar voor morgen, gecontroleerd en al.

De Nederlandse meiden konden het niet klaren. Het werd een dubbeltje op zijn kant, de ontgoocheling was groot. Zij scoorden 9 punten meer dan de Poolsen, 109 – 100. Polen, een eenvrouwsploeg – alles, althans ik denk toch ongeveer 75 %, ook achteraan werd zij voortdurend aangespeeld, richting nr. 9, Edyta Kucharska, een zeer sterke speelster – haalde het van het Oranje team.

Op het office in de sporthal vervoegden zich die vooravond 2 Turken, de ene gehoorgestoord, de andere niet, bij ons. Geen van de twee had ik al eerder gezien. Later bleek Jan de horende – hij was Jans chauffeur - te kennen van zijn controlebezoek in mei vorig jaar. Er liep evenwel iets fout op ons kantoor waardoor wij slechts laat konden vertrekken. Die 2 Turken stoorden zich meer en meer dat het almaar later werd. Op de shuttlebus richting hotel groeide hun misnoegen steeds maar aan.

Aan de hotelbalie groeide die irritatie uit in een oeverloos gesprek tussen Jan en die 2 gasten. Zij hadden blijkbaar gezorgd voor een speciaal etentje voor ons die avond in een restaurant aan de rand van Antalya. Volgens hen waren wij al veel te laat. Jan wilde echter dat we ons eerst konden opfrissen en dan pas vertrekken. Het bleek dus een dovemansgesprek, verontschuldig mij het woordgebruik. Uiteindelijk viel een compromis uit de lucht. Wij zouden enkel wat kledij in onze kamer ophalen om ons te beschermen tegen eventuele opkomende koude. Na 10 minuten iedereen terug aan de receptie. Nu stonden de Turken een eindje verderop onder elkaar te discussiëren, zeker zo’n 10 minuten lang. Wij wachtten ontstemd op de bus, hoezo te laat?

Maar eens in het restaurant viel alles in zijn plooi. Buiten onder de volle maan, bij een aangename temperatuur – geen andere gasten in het restaurant of op het terras - genoten wij van een zeer lekkere maaltijd, om duimen en vingers bij af te likken. Typische Turkse sausjes, vis – volgens die horende had hij vanmorgen speciaal een duiker de zee ingestuurd om hem te vangen, Jan had die horende op het busje wel al een ‘stoeffer’ genoemd – kip, … het kon niet op. Raki voor iedereen, behalve voor mij, want niet mijn smaak. De lekkere Turkse wijn diende ik uiteindelijk alleen op te drinken, raki en wijn gaan niet samen volgens de Turken. Eda als tolk in het midden, zo’n tengere vrouw, maar de belangrijkste persoon op dat moment, want zij was de enige die ons – 7 Turken, 1 Fin, 3 Belgen - kon laten communiceren – 7 doven, 3 Turks sprekenden en voor mij dus Engels. Maar Eda kende de vis ook niet, zelfs in het Turks, grida, uiteraard kon ze het dus niet vertalen in het Engels. Jans vermoeidheid maakte een eind aan onze onverwacht mooie avond. Pittig detail nog, Marina heeft haar plas opgehouden, wegens een Frans toilet!