Ik hoefde geen ingangsgeld te betalen, ik werd ook behandeld als een VIP, drankbonnetjes incluis. Onmiddellijk overdonderd door het immens lawaai. Nog nooit zo’n aantal decibels gehoord. Bij ons had je na 2 seconden al 3 politiecombi’s voor de deur, hier alles dan nog buiten, alweer op zo’n houten vloer, voor de trillingen natuurlijk. Vlug vond ik Jenneke en Willem, trachtend zich weg te stoppen voor dit helse kabaal. We verplaatsten ons naar een plek achter de boxen, rustiger en minder rumoerig. Ik bestelde drie drankjes, maar bracht slechts twee glazen terug, het duurde 5 minuten vooraleer de uitschenker van dienst er echt van overtuigd was dat ik er drie nodig had. Even later zag ik Eda, zij bezorgde mij het geschenk – wat een opluchting - nog wat later Jan en Marina. Nu was het zaak hen zo vlug mogelijk alle drie samen te krijgen, Eda wilde absoluut bij de afgifte aanwezig zijn. Zij zorgde voor een afzonderlijk tafeltje. Na een halfuur lukte het mij eindelijk: met 4 aan dat tafeltje. Mijn hart bonkte ongelooflijk: hoe loopt dit af? Jan wilde absoluut niet van een geschenk weten, Marina al evenmin, ik kon hen toch overhalen mijn kaartje te lezen. Tranen vloeiden overvloedig, en de knuffels ook, hij nam het geschenk in dank aan, beiden uiterst tevreden. Oef, toch geslaagd. Wat een fantastisch gevoel. xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Nog een anekdote, mijn mistasten met de handtas van Marina. Ik vraag haar of ik het fotokader mocht tonen aan Jenneke en Willem. Geen probleem, mijn handtas hangt dààr. Ik zocht echter in de verkeerde tas, die van de vrouw van de hoofdscheidsrechter. Ze konden er gelukkig ferm om lachen.

Na wat napraten met Willem en Jenneke begon het grootscherm (3m op 2m of meer?) tot leven te komen, alle fuifgangers verzamelden hier: Marina’s tornooifoto’s (meer dan 1.330!) hadden een enorm succes en werden meermaals … gekiekt.

Tijd voor de individuele prijzen voor de speelsters en spelers. Beste speelster / speler, beste spelverdeler, … En als allerlaatste … was het mijn beurt, nochtans geen speler. Dat Jan iets zou doen wist ik heus wel.

Hij stelde mij voor, in gebarentaal, Eda vertaalde in het Engels. Hij vertelde wat ik had gedaan voor en tijdens het tornooi, een massa draaiende handen. Dat het mijn verjaardag was, terug draaiende handen. En daarna het verjaardagscadeau, een chocolade taart. Met 6 kaarsjes, 60 was natuurlijk te veel, zelfs die 6 uitblazen was al een opdracht. De ober legde uit, in het Turks maar ik begreep het wel. Hij gaf mij een lang mes, volledig ingepakt in zilverpapier. Zo kon ik natuurlijk niet snijden. Hij trok het zilverpapier van de snede en vroeg de taart in twee te verdelen. Daarna sneed hij er een stukje af, legde het op mijn bord en gaf mij mes en vork. Dat moest ik nu eerst alleen opeten. Eens daarmee klaar diende ik de taart stuk voor stuk te verdelen, telkens een bord en bestek te nemen en te overhandigen aan wie ik wou laten meegenieten van mijn verjaardagstaart. Tot alles op was. Emotioneel en reuzeleuk. Sterk onder de indruk genoot ik er van.

Daarna lekker keuvelen met Jan en alleman, veel gedanst werd er niet. Een zeer tevreden Poolse begeleider. Ali rokend en drinkend, eens iets totaal anders dan achter het bureau. Erwin, de trainer van de Nederlandse damesploeg die er op stond mij zijn vorderingen in gebarentaal te showen. Een gesprek met Joelle (een samentrekking van Johanna en Elisabeth, haar twee voornamen), de jongste dochter van Jenneke en Willem. Zij openend, ik denk dat jij mijn ouders kent. Helemaal ontypisch Joëlle volgens mama. Het kleine geschenkje (magneetje) van die Witrus, weet je nog, en zijn uitvoerige uitleg daarover. Het voorstel van de Fransen in verband met het scheidsprobleem, wie zei daar partijdigheid?

De ongelooflijke transformatie van Berrak op de afscheidsparty. Zij verscheen pas na 1u op het toneel, maar trok meteen alle schijnwerpers op zich. Wat een entree. Waaw! Om het eens met haar woorden te zeggen. Iedereen sterk onder de indruk, zo vrouwelijk had niemand haar al gezien.

En er diende ook afscheid genomen te worden. Zondag 22 mei trok iedereen huiswaarts, voor sommigen was dat heel vroeg, zoals voor onze Finse vriend Jari om 4 uur ‘s morgens. Hij beloofde mij nog dit jaar naar België te komen Wij vertrokken om 9u ‘s morgens in het hotel. Ik dacht echter die volgende morgen de Turkse medewerkers nog terug te zien. Verkeerd gegokt, op Eda, Dogan en onze chauffeur na de volgende morgen niemand. Voor mij een adieu in mineur dus!

Een heel lange, vermoeid lopende, emotionele en ontroerende dag voor mij, waarop ik enorm veel beleefd heb, maar ongelooflijk genoten! Mijn allerbeste verjaardag, ik had er dan ook zestig jaar op gewacht.