Tien minuten voor we vertrekken uit het hotel ontwaar ik Eda op weg naar het restaurant. Hoog tijd dus voor een zeer late uitwisseling van mailadressen.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Bij de check out in het hotel krijgen Jan en Marina nog 5 (alcohol)rekeningen gepresenteerd, niet te geloven. Ik op zoek naar Dogan. Die geniet van een ontbijt samen met Eda. Hij komt dan nog maar eens aan de hotelbedienden uitleggen dat dit ten laste van de Turkse organisatie valt.

De (vroegere Vip)wagen staat wel klaar om ons naar de luchthaven te transporteren, maar geen chauffeur te bespeuren. Opnieuw Dogan opgetrommeld, na wat smsjes over en weer kunnen we eindelijk vertrekken, maar dan wel met een busje.

Tijdens ons ritje vertel ik Marina en Jan over Berraks vroegere beroepsleven, het wielrennen. Jan vraagt, reed zij bij de dames? :lol:

Verbaasd vraagt de luchthavenbediende over mijn valies (licht aluminium) ‘Wat is dat hier?’, waarop ik meteen met mijn valies doorverwezen wordt naar een verdere balie om nog maar eens een derde scan te ondergaan.

Onze vlucht start perfect op tijd, maar in Istanboel loopt het fout op de opstijgbaan. Een lange file wachtenden voor ons, 35 minuten vertraging. Jan slaapt tijdens de 2 vluchten, we dienen hem telkens te wekken voor het eten. Tijdens de tweede vlucht Istanboel – Brussel val ik uiteindelijk ook in slaap.  Een lichte por op de zetel en ik kijk in het gezicht van een stadsgenoot, een vroegere reisgezel in Peru en Egypte. Hoe is het mogelijk? Met 15 andere spotters ontdekte hij in een goede week iets meer dan 180 verschillende soorten vogels, ik weet niet meer in welke streek in Turkije.

De vertraging in Istanboel speelt ons lelijk parten. In Zaventem duurt het wel erg lang vooraleer onze valiezen op de band terechtkomen, we missen onze passende treinaansluiting. Bovendien stellen ook wij vast hoe slecht de NMBS communiceert, daarenboven zitten van Zaventem tot in Brussel alle treinstellen overvol. Uiteindelijk komen wij heel wat later dan gehoopt in Gent St.-Pieters toe. Gelukkig is mijn broer wel op de afspraak. Hij is evenwel verbijsterd wanneer hij, als grote broer, er op staat mijn valies te transporteren, ‘Zit er daar lood in?’. De mijne was nochtans de lichtste van de drie.