Nog enkele anekdotes, bedenkingen, algemene of waarop ik geen (juiste) dag kan kleven.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /> Een aantal beslommeringen van na onze terugkeer.

De shuttledienst, handig, zeker als je zoals wij ook af en toe een Vipwagen met chauffeur ter beschikking krijgt.

De gebeden vanaf de minaret om kwart voor vijf ’s morgens.

Evrim, conditietrainer van de Turkse heren, die altijd een gesprekje wilde aanknopen in het Engels, steeds zeer beleefd. De andere trainers van de Turkse heren die altijd veel, maar dan uitsluitend Turkse noten op hun zang hadden.

Ali, met wie de communicatie zo moeizaam verliep vanaf het moment dat de tolk verdween. Ik heb uren samen met hem doorgebracht in stilte op het Edso-bureau, hij begreep en sprak veel te weinig Engels. Ik heb toch gesnapt dat hij vroeger handbal speelde, en hij toonde op internet Turkse muziekinstrumenten die ik nog nooit gezien had.

Eda’s afkeer van Jan’s sigarettengeur.

Het kamermeisje in de badkamer dat zo schrok toen ik binnenkwam.

Berrak en Eda. Die toch, hoe ongelooflijk voor ons hier in België, zo enorm persoonlijk waren in hun conversatie, met mij dan toch. Zeer goede vriendinnen geworden.

Eda die mij verklapte dat zij absoluut niet wou lijken op haar moeder, wegens veel te … (voor jullie een raden, voor mij een weet).

De niet-gespeelde verbazing van Berrak (wonende in Ankara) en Eda (Izmir), toen ik hen mijn foto’s toonde en vertelde dat er op dat ogenblik in Antalya een theaterfestival doorging, je hebt zo veel meer gezien dan wij. Maar Berrak haatte Antalya.

Berrak die uitlegt waarom je in Turkije bij een begroeting elkaar 2 keer kust en niet 3 keer zoals wij of 1 keer; en die er op staat 2 keer gekust te worden. Anders zal je niet trouwen!

De knopjeshistorie. Bij internationale wedstrijden is het verplicht voor het aanvragen van time-outs en vervangingen een zoemer te gebruiken. In de sporthal in het oude centrum van de stad staken de knopjes van die zoemers aan de zijkant van de tribunes. In de sporthal op wandelafstand van ons hotel daarentegen werd de zoemer bediend via een mobiel toestelletje. In die sporthal verwittigt de zoemer op een bepaald moment de 2^e scheidsrechter. Die draait zich om en vraagt aan de (dove) coach wat hij wenst. De coach is verrast, hij weet van niets. De zoemer doet nog steeds zijn werk. De 2^e scheidsrechter dringt dus aan bij die coach, die volhardt, ik wens noch een time out, noch een vervanging. Het geluid is inmiddels gestopt, het spel wordt dan ook maar hernomen. Na een tijdje precies hetzelfde. Wat bleek? Die coach zat op het mobieltje (waarschijnlijk lag een trainingsvest of iets dergelijks op zijn stoel, waardoor hij het apparaatje niet voelde) en door een of andere beweging met zijn achterste bracht hij de zoemer af en toe tot leven!

En dan de Russische damescoach. Op momenten dat het niet goed draaide, en dat gebeurde meer dan hem lief was, achtte hij het af en toe nodig een speelster te vervangen en … haar een ferme tik op haar gezicht te geven. Ik had al van een Amerikaanse coach van Joodse afkomst gelezen (toevallig ook bij dames?) die daar behoefte aan had, ik had het zelf nog nooit meegemaakt, tot nu dus. Onvoorstelbaar!

Het leuke sleutelhangertje, een soort talisman, als geschenk van die ene scheidsrechter na de mannenfinale.

Maandag na onze terugreis begrafenis van Marina’s en Jans tante Hélène Goossens.

Het zeer langzame fysieke herstel na de reis bij ons drieën. Dinsdagmorgen dacht ik zelfs de hele morgen dat het namiddag was.

Een rugzak en T-shirt als geschenk.

Vrijdag 27 mei, Berrak in haar mail zeer opgewonden omdat Mark Van Hamme haar zal contacteren, verklapt tegelijkertijd dat zij zich niets meer herinnert van de finaledag. Hoe zou dat komen?