NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Wijzigingen - aanvullingen. Maria Van Dam, slechtoffer van het luchtbombardement in Mortsel.
  • Wijzigingen - aanvullingen. De kerkklokken weggeroofd.
  • Wijzigingen - aanvullingen.
  • Wijzigingen - aanvullingen. Het aardappelcontract van Frans Geerts.
  • Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Kronieken van Leest
    bij Mechelen
    22-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 – 8 december :

    Rust Roest bracht ‘Wat doet mijn vrouw van twee tot vijf’ van Ladislas Fodor.

     

    “deze laatste voorstelling van dit blijspel was een succes omdat de zeer talrijke aanwezigen op de twee voorstellingen tevreden waren op menig gebied. Hiermee is helemaal niet gezegd dat de voorstelling feilloos was. De toeschouwers hadden (hopelijk) kritiek, wij ook. We zullen trachten het aantal fouten te verminderen door onze eigen en uw kritische opmerkingen (ons tijdens terloopse gesprekken overgemaakt) als opbouwend element te gebruiken, en door gewetensvol verder te boetseren aan het eigen ik en de maatschappij langs het geheimzinnige medium, dat toneel heet.

    Blijft voorlopig allen die meegewerkt hebben aan deze voorstelling –op welke wijze ook, want de intermenselijke wisselwerking is raadselachtig-  te danken, zeer erkentelijk te danken. U toeschouwers danken wij, want wij hebben u nodig, toneel zonder toeschouwers is zinloos. Maar ook u heeft ons nodig, toneel behoort tot de aangeboren behoeften van de mens. Toneel is een spiegel waardoor men zichzelf corrigeert of corrigeren kan.” (Guido Hellemans in De Band)

     

    1974 – 15 december : Gemeenteraad – Subsidies voor Leestse organisaties

               

                Toelagen aan Jeugdverenigingen:

                                                                 1973             1974                1975

                K.L.J-Jongens                            1.000             1.000               1.000

                K.L.J.-Meisjes                          1.000            1.000               1.000

                Chiro Jongens                          5.000             2.500              4.000

                Chiro Meisjes                           3.000             2.500              4.000

                Boerenfront                             1.000             1.000              1.000

                Boerengilde                              1.000            1.000              1.000

                Veldwachtersbond                    1.000            1.000              1.000

     

                Toelagen ontspanningsinstellingen,enz.:

                Boerinnegilde                           1.000            1.000               1.000

                K.W.B                                       1.000            3.000               1.000

                Davidsfonds                               4.000            4.000               4.000

                Rust Roest                                 1.000            4.000               4.000

                Gepensioneerden                     5.000            5.000               5.000

                Milac                                         1.000            1.000               2.000

                Vevoc                                       1.000            1.000               1.000

                Fanfare Sint Cecilia                  7.500          20.000            10.000

                Oud-Soldaten                            1.000            1.000               1.000

                K.G.B.                                        1.000            3.000               3.000

     

                Toelagen aan Sportverenigingen:

                FC Telstar                                  5.000            5.000               5.000

                De Luchtreiziger                       1.000            1.000               1.000

                De Snelle Vlucht                       1.000            1.000               1.000

                Het Vliegend Wiel                    2.500            2.500               2.500

                Wipmaatschappij                      2.000            1.000               1.000

                VV.Leest                                       --               1.000             10.000

                Leefmilieu                                 2.000            2.000               1.000

     

                In dezelfde gemeenteraad werden ook de belastingen verhoogd.

                Voor de plaatsing van kermisvermakelijkheden werd de prijs per vierkante meter

                vastgesteld op 10 fr. Voorheen was dat 5 frank.

                Een paspoort kostte vanaf nu 25 fr en voorheen slechts 5 fr.

                Een kinderpaspoort : 5 fr zonder en 10 fr met plastiek zakje.

                Huisvuilbelasting steeg van 150 naar 300 fr.

                De belasting op drankgelegenheden van 100 naar 1.000 fr en een begrafenis

                voor personen van buiten de gemeente ging van 5.000 naar 10.000 fr.

     

    1974 – Op 31 december telde Leest 2046 inwoners, de gemeente was 933 Ha groot,

                er waren 600 woningen en 113 landbouwers.

     

     

     

     

    22-06-2012 om 08:47 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974- 12 oktober : Aangetekende brief naar de Gouverneur

                Die dag stuurde de VZW Heemkundige Kring van het Vaartland met adres

                Stationsstraat 3 Willebroek een aangetekende brief naar de gouverneur van de

                provincie Antwerpen ivm het ontwerp van het gewestplan Mechelen.

                “...dienen absoluut als woongebieden met culturele, historische en

                esthetische waarden te worden opgenomen in het Gewestplan :

                -de typische dorpskern van Heindonk...

                - de dorpskern van Klein-Willebroek...

                Ook vragen wij met aandrang dat volgende natuurgebieden als “landschappelijk

                waardevol gebied” in het Gewestplan worden opgenomen :

                -het historisch landschap van het natuurpark het Broek...

                -de landschappen van de Abeek-Molenbeek en de Zenne te Hombeek, LEEST en

                Heffen. En wel zoals zij in het voorontwerp gewestplan Mechelen 1969 werden

                voorzien , namelijk als gebieden die wegens hun landschappelijke waarde

                bijzondere zorg behoeven (daarom die “bijkomende bepalingen”).

                (...)”

                Was ondertekend door J. De Keersmaecker, voorzitter en L. Schurmans,

                secretaris van  de Heemkundige Kring van het Vaartland.

     

    1974 – Zaterdag 19 oktober : Zilveren Jubileum KWB Leest

                De viering van het 25-jarig bestaan van KWB Leest werd ingezet met een mis

                opgedragen door pastoor Lornoy, de nieuwe proost van de vereniging. Hij werd

                bijgestaan door de vroegere proosten De Schutter, De Decker, Van Dessel en

                pater Clementiaan en de mis werd opgeluisterd door het gemengd zangkoor.

                Op het gemeentehuis werden het bestuur en 8 jubilarissen door de voltallige

                gemeenteraad ontvangen.

                Met 105 waren ze om in “Ons Parochiehuis” de viering verder te zetten.

                Meerdere sprekers kwamen aan bod, allen steeds ingeleid door Fons Geerts.

                Eretekens werden uitgereikt aan de acht jubilarissen : A. Van den Brande, Louis

                Solie, Leopold Van den Heuvel, Frans Lamberts, Jules Geens, August Mollemans,

                Gerard De Mesmaecker en posthuum wijlen Louis Verbruggen.

                Het menu bestond uit gebakken forel, tomatensoep, rosbief-gebraad, vier soorten

                groenten + kroketten.

                Het feestgebak werd geserveerd met 25 brandende kaarsen. 

                Er konden frisco’s bekomen worden en ook de sigaren ontbraken niet.

                Toen was het tijd voor “ten dans” en dit liep uit tot ruim 3 uur in de ochtend...
                (DB, november 1974)

     

    1974 – 19 oktober : Folklorebal KVLV

               

    “We hadden ze zien zitten in de avondmis, die 19de oktober. Pittoresk aangekleed en het was fijn. 50 jaar vierden ze nu voor iedereen. Het zou een bal in de ‘oude trant’ worden, zo stond  er geschreven en ik kan niet ontkennen, dat onze Leestse KVLV er niet in gelukt zou zijn. Immers die erbij zijn geweest getuigen hiervan en hun getuigenis is waar en ze weten dat ze de waarheid spreken. Het was er gezellig en met spijt in het hart zijn we er weg gegaan. Maar ja schone liedjes duren niet lang. Het hoogtepunt van de avond was wel, toen moeders en dochters gingen volksdansen. Het moet heel wat moeite gevergd hebben om het zo goed te doen en ik neem er dan ook m’n hoed voor af en geef ze er nog een dikke pluim ervoor bij. Maar alsof dit alles nog niet genoeg was, kwam er nog wat bij. Hebt u ze ook gegeten, die mosselen, echt waar, ik wist niet dat onze vissers zulke smakelijke mosselen konden vangen, en als er een kok in de zaal was, wel die zal de bereidingswijze wel hebben opgeschreven.

    KVLV heeft haar viering erop zitten, men heeft er heel wat werk voor over gehad en het is voorwaar een feit geworden waar men binnen 50 jaar nog in geuren en kleuren zal over spreken. Het is een echt gezellig bal geworden waarvan niemand spijt van zal hebben gehad er heen

    te zijn geweest, men kan alleen spijt hebben er niet bij te zijn geweest.

    Een zo actieve vereniging in ons dorp kan alleen maar een stimulans betekenen voor anderen.  En ze mogen er zeker van zijn, als ze nog wat inrichten, ik kom ook.

    Verslaggever ter plaatse”. (De Band, november 1974)

     

    1974 – 26 oktober : Jaarllijks Groot Bal K.F. Sint-Cecilia

                Vanaf 21 uur in zaal Sint-Cecilia met optreden van het orkest ‘Lelax Music Clan’
                onder leiding van Marcel Sterckx.

     

    1974 – 9 november : In de zaal Forum te Hombeek organiseerde de supportersclub

                van de Leestse wielrenner Gustaaf Van Cauter een wielerbal met John Horton

                en zijn orkest. (KH)   

     

    1974 – 16 november : Voetbalmatch Vevoc-Familie Lefever

                De wedstrijd begon om 15u op het terrein van VV Leest.

     

    1974 – 17 november : Chiro Familiefeest met inhuldiging nieuwe meisjeslokalen

     

    1974 – 2 december :  Vevoc                                Leest, 2 december 1974

     

    Beste vrienden,

     

    De langdurige regens hebben de landbouwers hun werk geweldig achteruit gesteld.

    Ook bij Rik Muysoms, één van onze zeer actieve leden is dat het geval.

    Daarom doe ik beroep op vrijwilligers om zaterdag 7 december hem in blok een dagje te gaan helpen. Wij komen samen op het dorp om 7u45, telaatkomers komen naar de Alemstraat te Leest. Mochten er van onze leden nog zijn die buiten ons weten met dergelijke moeilijkheden zitten, gelieve mij dan te verwittigen.

    Beste groeten en tot zaterdag.

    Louis” (Vloebergh) (flyer voor de leden van Vevoc)

     

    17-06-2012 om 06:04 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 – 15 en 16 september : Tweedaagse bedevaart naar Lourdes van de Parochiale Vrouwengilde. Opnieuw werd er geopteerd voor het vliegtuig.

     

    1974 – 15 september : Hengelkampioenschap ’74 K.F.St.-Cecilia

    Was Florent De Smet in augustus nog primus in de eerste reeks te Blaasveld, ditmaal was het de beurt aan Stan Gobien die er te Humbeek in slaagde 27 vissen boven te halen met een totaal gewicht van 1.500 gram. Hij werd koningvisser 1974. In de eindstand ging hij Albert Robijns en Ludo Robbens vooraf. (DB,oktober 1974)            

     

    1974 – 22 september : Parochiale Vrouwengilde wordt Katholiek Vormingswerk voor Landelijke Vrouwen (KVLV) (Wilfried Hellemans, ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’, 2009)

     

    1974 – 28 september :  Vevoc Uitstap naar Bierfeesten Wieze

                Beperkt tot 50 deelnemers. Inschrijvingen bij Dirk Leemans. Prijs autobus : 100 frank.

    1974 – 6 oktober : Chiro-Vevoc JEUGDCROSS

    “Op 6 oktober trappelden 522 jongen en rijpere crossers bemodderd en bespat (zoals het hoort) door en over de Leestse velden, beken en Zenneboorden, dapper pogend een trofee of één van de talrijke waardevolle

    prijzen in de wacht te slepen. De organisatoren Vevoc-Chiro konden zich voor de 2de uitgave van deze jeugdcross –vergeleken bij de toch reeds geslaagde primeur van vorig jaar- verheugen op een groeiende belangstelling bij publiek en deelnemende groepen. Zij mochten verwelkomen :

    Plaatselijke verenigingen :

    -Jongens- en meisjesschool

    -Telstar en V.V. Leest

    -Jongens- en meisjeschiro (120)

    -Boerenbond en Vevoc

    Uit het omliggende:

    -Chiro Hofstade, Weerde, St.Jan Berchmans, Mechelen, Battel, Londerzeel, Tisselt, Opwijk, Heffen, Hombeek, Kapelle-op-den-Bos.

    Atletiekgroepen :

    -K.V. Mechelen, Racing Mechelen, KAJ Blaasveld, Meerstraat Sportief Londerzeel, St.Ther. College Kapelle-op-den-Bos.

    Meerdere individuelen.

    UITSLAGEN :

    Pupillen – Jongens                 Meisjes

    1.De Win Dirk, Leest.             1.Jennis Kristel

    2.De Laet Hans, chrio Lerest 2.Van Bael Marleen

    3.Bessens Luc, chiro Opwijk  3.Verbeeck Linda, chiro Leest.

     

    Miniemen -  Jongens             Meisjes

    1.Engels Jan, KV Mechelen    1.Somers Erna, chiro Hofstade

    2.Vranckx Marc                     2.Geroms Griet

    3.Julien Gunter, Hombeek     3.Van Hamme Viviane, chiro Londerzeel

    Klassement: chiro Hofstade   Klassement : chiro Leest.

     

    Kadetten -  Jongens                Meisjes

    1.De Keyzer J.P.,KV Mechel.  1.Van Acoleyen Ingrid, Londerzeel

    2.Peeters Herman,S.T.K.        2. Van Hoof Maggy, chiro Leest

    3. Jacobs Herbert,ch. Heffen 3. Van Buggenhout Leo, Londerzeel

    Klassement: chiro Battel        Klassement : Meerstr. Sportief Londerzeel

     

    Scholieren -  Jongens             Meisjes

    1.Behets Marc,ch.Homb.       1. Schaerlaeken, chiro Leest

    2.Verbeeck Hans,ch.Tiss.       2.Moortgat Martine, chiro Leest

    3.Beukelaers Ludo,ch K.Bos   3. Van Hamme Maria

    Klassement: chiro Battel        Klassement : Chiro Kapelle-op-den-Bos

     

    Seniors – Juniors

    1.Van Waeyenbergh              1. Patteet Gina, chiro Leest

    2.Van Win Nicolaas                2.Gijsbrechts Rita

    3.Van Win Willy                     3.De Backer Els, Vevoc Leest

    Klassement : KAJ Blaasv.        Klassement : chiro Leest.

     

    Veteranen :

    1.Van Utterbeeck Herman, chiro Heffen

    2. Govaerts Frans

    3.Verbeeck Johannes

    Klassement : chrio Heffen.

     

    Plaatselijke chiro Leest behaalde 4 klassementen. De Wisselbeker voor de verenigingen van Leest bij de seniors-juniors, geschonken door Jean VAN DAM, werd gewonnen door jongens chiro Leest.

    Nog even een ‘dankjewel’ voor :

    -meneer pastoor (ter beschikking stellen van zaal en toebehoren)

    -het gemeentebestuur voor de wimpels

    -de eigenaars van landen en beemden van het parcours

    -het Vliegend Wiel voor gebruik van de afsluiting, het ter beschikking stellen van materiaal, podium, tent, enz.

    -de schenkers van prijzen voor lopers en tombola

    -de bijzondere actieve medewerking van chiroleiders- en leidsters, aspi’s en vevoccers bij voorbereiding en opruiming. En last but  no least voor duiveltjedoetal (pater Damiaan), proost van chiro en vevoc, aan wie wij hoofdzakelijk de voortreffelijke samenwerking chiro-vevoc te danken hebben.

    Eens te meer is bij deze sportmanifestatie gebleken dat bij intense samenwerking van verschillende verenigingen  het succes haast bij voorbaat verzekerd is. Moge dit voor onze kleine landelijke gemeente, waar voor 5 jaar terug toch maar weinig sportactiviteiten te bespeuren vielen, een aansporing zijn om meer en meer aan sport te doen.

    Louis Vloebergh”. (De Band, november 1974)

     

    1974 – 9 oktober : Overlijden van Witte pater Albert Jozef ‘Jef’ Selleslagh

     

    “Jef werd geboren in de Bist (nu : Witveld) als tweede oudste van negen kinderen. Na humaniorastudies in Hoogstraten trad hij in bij de Witte paters van Afrika te Boechout (1937) waar hij twee jaar filosofie studeerde.

    Zijn noviciaat, één jaar, deed hij in Varsenare en theologie studeerde hij vier jaar lang te Heverlee. Daar werd hij priester gewijd op 10 april 1944. Zijn eremis deed hij te Leest op 16 april datzelfde jaar.  Omdat hij door de oorlogsomstandigheden niet wegkon, studeerde hij één jaar aan de K.U.Leuven ‘psysische aardrijkskunde van Congo’ en…tandheelkunde (1945).

    Datzelfde jaar scheepte hij op 20 juli 1945 te Antwerpen in als missionaris naar (B)urindi (vicariaat Nogazi) en kwam er aan op 31 augustus. Drie maanden leerde hij er Kirundi, de inheemse taal, op de missiepost Busiga. Dan begon zijn missioneringswerk en zijn werk in de onderwijssector. Achtereenvolgens verbleef hij te Ruganza, te Kitongo, te Katara en Musigati.

    Omwille van een noodzakelijke heelkundige ingreep na een voetkwetsuur kwam pater Jef in juni 1953 over naar België. Een jaar later kon hij terug naar Karusi (Burundi).

    Van Karusi werd hij overgeplaatst naar Muhanga (1957). Hij had er hartklachten maar werd niettemin overste te Chibitoke (1959) wat hem zeer beviel. Even was hij te Gihanga (januari 1960) en keerde omwille van zijn hart terug naar België. Toch ging hij opnieuw naar Burundi en werd schoolaalmoezenier, later diocesaan aalmoezenier te Rugari (1961-68).

    Op 1 juni 1968 verliet hij Burundi definitief als missionaris waar hij zoveel had gerealiseerd in de onderwijssector, de pastoraal, de catechese en de predikatie. Iedere zondag na de mis was hij er zelfs…gelegenheidstandarts.

    Terug in België werd hij godsdienstleraar aan de vrije technische school te Borgerhout en was één jaar tegelijk zondagsonderpastoor te Kalfort-Puurs.

    Getroffen door een hartinfarct stierf hij toch nog onverwacht in het Sint-Elisabethziekenhuis te Antwerpen op 9 oktober 1974. Zijn uitvaart vond plaats te Leest op 14 oktober waar hij ook begraven werd. Daar werd zijn grafsteen (in 2002) verwijderd.

    (Wilfried Hellemans, ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’ – 2009)

     

    “…Enkele weken geleden heeft een blanke niet ver van mijn missie Karusi een leeuw geschoten. Die was er met een koe van onder getrokken. De mensen waren dan de blanke gaan halen die het beest met één kogel neerschoot. Het wijfje was er niet bij, en heeft dan nog enkele dagen rondgelopen, en heeft op een tiental kilometer van hier nog een oude vrouw opgesmuld…” (Brief vanuit Karusi 1956)

     

    Albert Jozef Selleslagh was te Leest geboren op 8 mei 1917.

    “Opgegroeid in een diepkristelijk gezin, leerde hij van jongsaf de veilige weg gaan, die leiden zou naar het priesterschap. Met liefde en ontzag was hij opgegaan naar het altaar en werd missionaris in Burundi, naar de inzichten van zijn goddelijke Meester. Zichzelf vergetend, vol ijver, tot de laatste dag, in en voor zijn Technische School, voor zijn parochie Kalfort-Puurs, heeft hij gewoekerd met de talenten, die Ons Heer hem had gegeven. Ontstellend klonk dan ook voor ons het bericht van zijn overwacht heengaan. ..”  (woorden uit zijn gedachtenisprentje)

     

    Foto’s :

    -Het gezin van Lode Selleslagh-Leonie Verbergt. Bovenaan als derde van links Pater Jef. Vader Selleslagh speelde 60 jaar lang tuba en trombone bij de fanfare ‘Arbeid Adelt’ en leerde aan de jongens uit de Bist een instrument te bespelen. Hij was ook één van de medestichters van de Landelijke Gilde te Leest. (LG,blz. 305)

    -Uitnodiging bijwoning Eremis.

    -Albert Jozef ‘Jef’ Selleslagh tussen zijn  vader Louis ‘Lode’ en moeder Leonie Verbergt. (foto : LG blz. 322)

         







    13-06-2012 om 11:25 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Edward De Maeyer dirigeert de tweede jeugdfanfare in de geschiedenis van ‘St.-Cecilia’. Rechts onderaan ouderdomsdeken Eugeen Vloeberghen. Voor tuba- of basspelers werden geen leeftijdsgrenzen toegepast. (Foto : ‘Leest in Feest’)  

     

    1974 – 8 juni : Bruegelbal van de Boerenbond

     

     “Waarom Bruegelbal ? Pieter Bruegel de oude, bijgenaamd Boeren-Bruegel (1525-1569) was in de eerste plaats de schilder van de boeren in hun dagelijks leven,

    zowel in landschappen als in binnenhuizen, het paste dan ook volledig in het teken van de Boerengilde dat zij hun bal Bruegelbal zouden noemen.

    Waar ? Het Hof ter Halen is nog één van de weinige boerderijen in Leest dat buiten zijn geschiedenis, welke begint in de 14de eeuw, nog een groot gedeelte van zijn vroeger

    uitzicht wist te behouden.

    Hoe Bruegelbal ? Het regende die avond oude wijven toen we uit de kerk kwamen, onwillekeurig dacht ik aan het feit, dat er die avond weer veel verliefde paartjes niet achter een boom of muur zouden kunnen gaan staan. We vertrokken met een ietwat lange lip naar de Elleboogstraat. Tot onze verbazing zagen we dat de parkeerplaats reeds op een overbevoking wees, wat werd bevestigd toen we de schuur betraden. Een 700 tellende zotte massa probeerde zich staande te houden, in een schuur die we tot in onze verste dromen niet zo hadden kunnen voorstellen. Een maand lang hadden de inrichters eraan gespendeerd om dit resultaat te bereiken. Het was dan ook geweldig : muren met gildevlaggen getooid, personeel zo verkleed dat ik veronderstelde dat ze rechtstreeks van een schilderij waren afgestapt, een balkon dat zeer geheimzinnig leek, een bedwelmende pensengeur en spieren die pijn deden van het lachen. Een tombola met echte, wat dacht je wel, natuurprijzen, een gezonde pint, een gezond lied en bovenal gezonde aanwezigen. Later zou dit waarschijnlijk veranderen, wanneer de laatsten omstreeks 5 uur afscheid namen van deze geweldige uitgewerkte  manifestatie van echt onnagebootst plezier.

    De Boerenbond, Oud K.L.J., K.V.L.V. mogen dan ook fier zijn op het bekomen resultaat, dat dan toch ook voor een groot deel te danken is aan de familie Verschueren die zo bereidwillig hun schuur ter beschikking hebben gesteld. We zouden het zo durven te stellen dat het een morele plicht is deze ingeslagen weg verder door te trekken. Niets negatief kan er van worden gezegd, alleen misschien : spijtig dat het niet alle dagen kan.

       Verslaggever ter plaatse.”  (DB)

    De volgende dag diende Jozef De Smet aangifte in van de diefstal van twintig potten cyclamen en sensiverias, elk met een waarde van 100 frank. De potten waren voorzien om de tombola te spekken.

     

    1974 – 24 juni : KVLV Reis naar de Vlaamse Ardennen.

     

    1974 – 1 juli : De Mechelse vereniging voor archeologie deed opgravingen op de

                site van het Norbertinessenklooster Leliëndaal op de grens met Hombeek-Leest.

                Het werd in de 16e eeuw verwoest door de Geuzen en de ruïne werd

                verlaten. (KH)

     

    1974 – 23 juli : Start Chiro Bivak te Bocholt.           

     

    1974 – September :  Oprichting jeugdfanfare ‘St.-Cecilia’. (foto bovenaan)

     

    “Nu de Ceciliafeesten achter de rug waren, ging de aandacht van het bestuur van de Leestse fanfare opnieuw naar het maken van muziek door de eigen muzikanten.

    Alle bestuursleden hadden ingezien dat de muzikanten niet mochten in de steek gelaten worden en dat ze meer aandacht verdienden.

    In september 1974 werd daarom de jeugdfanfare ‘St.-Cecilia’ opgericht, zoals dat twintig jaar tevoren het geval was met ‘Jong St.-Cecilia’. Ook deze tweede  jeugdfanfare van St.-Cecilia Leest werd opgericht om de jongste muzikanten de kans te geven in een samenspeelgroep te musiceren en om de doorstroming naar de grote fanfare gemakkelijker te laten verlopen.

    Edward De Maeyer werd de dirigent van de jeugdfanfare. Deze groep muzikanten was erg enthousiast en wou er wat van maken. Ook muzikanten uit de grote fanfare die jonger dan dertig jaar waren, speelden mee en kwamen naar de repetities. Eugeen Vloeberghen, de oudste fanfaremuzikant met toen 56 jaar dienst en tubaspeler, was zelfs bereid om mee te doen omdat de zware instrumenten onvoldoende vertegenwoordigd waren. Door zijn toedoen was er meer evenwicht tussen de verschillende instrumentengroepen.

    Al op zondag 2 november 1974 gaf de jeugdfanfare haar eerste geslaagd concert op een verbroederingsfeest ingericht in de zaal ‘St.-Cecilia’. (Stan Gobien, ‘Leest in Feest’)

     

    Die eerste jeugdfanfare werd in 1954 gesticht onder impuls van Rik De Bruyn. Eén der eerste leerlingen was toen Theo Fierens die al een zestal jaren muziekles had gevolgd en in het Mechels Stedelijk Conservatorium een eerste prijs had behaald en daarbij de Stadsmedaille had gewonnen  met het ‘Concerto voor trompet’ van Haydn. Hij werd muziekleider van ‘Jong St.-Cecilia’.

    De allereerste muziek avond van ‘Jong St.-Ceclia’ was een bijzonder groot succes. Stan Gobien daarover :

    “…Op deze muziekavond trad Ferdos, een humorist, op om de pauzes tussen de verscheidene stukjes te vullen. Ferdos was niemand minder dan fanfaremuzikant Ferdinand Meysmans. Op het programma stond ‘De staking van de muzikanten’. De uitvoering van dit stuk heeft in de daaropvolgende dagen voor beroering gezorgd. De hele jeugdfanfare begon dit stuk te spelen en één na één verlieten de muzikanten het podium.

    Een aantal mensen dacht dat het om een echte staking ging, onder andere meester De Leers, het toenmalig schoolhoofd van de Gemeentelijke Jongensschool. De eerste schooldag na het concert werden alle muzikanten van Jong St.-Cecilia die naar de gemeenteschool gingen op het matje geroepen en kregen ze een flinke uitbrander. Volgens het schoolhoofd kon het niet dat jongen mensen en dan nog wel leerlingen van zijn school in staking gingen. Het ergste vond hij nog dat dit gebeurde op een openbaar concert voor de ogen van bijna de hele Leestse bevolking en heel wat belangrijke mensen uit het omliggende. Het bestuur moest later het schoolhoofd uitleggen dat er in feite geen staking van Jong St.-Cecilia was geweest…”

     

     

    13-06-2012 om 09:16 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 – 4 mei : Chirobal

                De jongenschiro telde op dit moment 96 en de meisjeschiro 92 leden.

     

    1974 – 5 mei : Volleybaltornooi – Organisatie : Vevoc en KWB.
    Met de deelname van Chiro (2 ploegen), Telstar, St.-Cecilia, KLJ, Leefmilieu, KWB en Vevoc.

     

    1974 – Zondag 12 mei : Jimping Chiro Leest

                “...alles begon heel vroeg, een voltallig leidingskorps hield zich bezig met in de

                buik van ballonnen gas te pompen, met  de laatste hand te leggen aan de

                versiering van de wagens voor de optocht, met alles verder te organiseren voor

                het verloop van deze zonnige meidag.

                Om kwart over tien vertrokken we dan, al zingend op wagens, fietsen en allerlei

                voertuigen, 180 jeugdige – zingende harten, die door de straten van Leest hun

                bedoeling en hun liedjes achterlieten.

                In de namiddag werd het dorp hermetisch afgesloten, om alles in gereedheid te

                brengen voor een spel zonder grenzen.

                Ladderbaan, emmerrace, fietsslalom, kruireis, goudzoekers zatte fles, natte wip,

                zaklopen, trottinettenslalom ... het hoorde er allemaal bij.  

                De Leestse jimpingnamiddag werd besloten met zang en dans.          

                Om 20 uur bracht een kampvuur de aanwezigen (o.a. chirogroepen uit Hombeek,

                Kapelle-o-d-Bos, Battel, Heffen) in de juiste stemming.

                Er werd gezongen, wafels gegeten, wat gedronken en aan volksdans gedaan.

                De Chiro Jimping Leest werd afgesloten met een dank- en slotwoord van onze

                pater.”

                (DB-juni 1974)

     

    1974 – 16, 17, 18 en 19 mei : Leestse Volksfeesten

     

    “Dit jaar zag men van in de verte een reuzentent opgeslagen in de Dorpstraat, waar andermaal de Leestse Volksfeesten zouden plaats hebben. Een grote parking was voorzien, waardoor geen problemen waren gesteld om de wagen kwijt te raken.

    Donderdag 16 mei : werden de feestelijkheden ingezet. De toeloop aan belangstellenden was enorm en wanneer de show met Vader Abraham aan bod kwam was er geen plaatsje meer vrij en moesten de helft van wat de tent kon herbergen mt 50% aangevuld worden.

    Het hoeft wel niet gezegd dar het optreden van Vader Abraham een buitengewoon succes kende, onverpoosd klonk zijn stem door de ruimte, ’t was een mooie avond.

    Vrijdag 17 mei :  beoogde men een avond van gezelligheid en sfeer want wie kwam er ? WILL TURA ! Het zal ons niet kwalijk genomen worden –hopen we toch- de belangstelling was minder dan daags tevoren, en de ambiance was er niet. Men kon zich niet ontdoen van de indruk dat het optreden minder geapprecieerd werd.

    Zaterdag 18 mei : het Oberberger en BIERFEEST : en of er gedanst, gezwierd en plezier gemaakt werd ! Buitengewoon ensemble. Bij het sluiten en ’t naar huis gaan kon men het nog horen en aanvoelen dat velen de bloemetjes hadden buitengezet ! We zijn er sterk van overtuigd dat de ‘tappers’ en de ‘obers’ die avond niet gauw zullen vergeten.

    Zondag 19 mei : laatste dag van deze Volksfeesten met het optreden van NICK MCKENZIE en eigen orkest. Zeer genietend, afwisselend met gebrachte genres, zeker geen tegenvaller, en men zou er werkelijk van genoten hebben , ware het niet dat het lawaai te groot was.

    De Voorzitter dankte allen die meegeholpen had met het voorbereidende werk, eveneens de opgekomen scharen, en kondigde aan dat volgende week de Ceciliafeesten van start gingen, wat wij ten zeerste appreciëren.

    Deze Leestse Volksfeesten moeten zeker niet onderdoen voor de vorigen. Het is andermaal een prestatie geweest ! Een paar dagen nadien was er niets meer van te merken…het afbreken was afgelopen en weer tot de volgende maal !”

    (De Band, Juni 1974)

    Ook in 1974 richtte het bestuur van de Leestse Volksfeesten een reis in. Die ging dit jaar naar Amsterdam en Volendam. Een honderdtal reislustigen namen deel. 

     

    1974 – 18 tot 26 mei : Ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan en mede door het succes van  voorgaande Ceciliafeesten, ging de Leestse fanfare over tot de inrichting van de
                                         4de Internationale Stapmars- en Showwedstrijden.

     

    “In 1974 stonden de Ceciliafeesten in het teken van het 75-jarig bestaan van de fanfare. Het hoogtepunt van de viering was de 4de Internationale Marsen- en Showwedstrijd voor

    amateurkorpsen. De belangstelling voor deze wedstrijd was bijzonder groot. Er waren 117 kandidaat-deelnemers.  Nog nooit waren er in Vlaanderen zoveel inschrijvingen

    geweest voor een vrije wedstrijd. Het feestcomité moest uit dit enorme aantal een keuze maken en wou om organisatorische redenen eerst niet meer dan 40 verenigingen aanvaarden. Na aandringen van het Ministerie van Nederlandse Cultuur werd het deelnemersaantal uitgebreid tot 45 groepen.

    Op de deelnemerslijst stonden naast Belgische verenigingen ook Nederlandse en Engelse deelnemers. Buiten wedstrijd traden daarbij nog eens 16 muziekverenigingen uit het omliggende op.

    De Ceciliafeesten ’74 vonden plaats in het dorpscentrum, in het parochiehuis en op de omliggende terreinen. 

    Op zaterdag 18 mei 1974 overhandigde burgemeester Lauwers op het gemeentehuis de schaal van de gemeente Leest aan fanfarevoorzitter Vic Verschueren. Deze schaal zou worden

    geschonken aan de show- en drumband met het hoogste puntentotaal. De burgemeester mocht eveneens de medaille van Z.M. Koning Boudewijn en de medailles van de Minister van

    Nederlandse Cultuur en de Provinciegouverneur overhandigen. Al deze ereprijzen werden na afloop van de wedstrijd geschonken aan de deelnemende verenigingen.

    Op zondag 29 mei werd een plechtige eucharistieviering opgedragen in de St.-Niklaaskerk te Leest. Onder een stralend blauwe hemel stapte de fanfare naar de kerk. Daar werden aan de pastoor twee sierplanten overhandigd als aandenken aan deze viering. Na de mis was er een receptie in de zaal St.-Cecilia voor alle muzikanten, oud-muzikanten  en ereleden.

    Om de vergoedingen aan de deelnemende muziekverenigingen te kunnen betalen kon de fanfare vooral rekenen op de subsidies van het Ministerie van Nederlandse Cultuur. Dit was echter helemaal niet voldoende. Daarom werden in de feesttent twee bal- en showavonden georganiseerd, één met Willy Sommers en één met Walter Capiau en De Strangers.

    Het hoogtepunt lag echter bij de internationale show- en marsenwedstrijd. Op donderdag 23 mei moest een gedeelte van de showwedstrijd omwille van een aanhoudend onweer in de feesttent worden gehouden. Op zondag 26 mei was het terug een stralend weer en toen kon de hele wedstrijd in de openlucht plaatsvinden.

    Bij de show- en drumbands wonnen de Derby Serenaders uit Derby (GB) voor de Showdrumband Lyra uit Lier. In de lagere afdeling harmonieën won ‘St.-Cecilia’ uit Westmalle voor ‘St.-Cecilia’ Heestert en voor ‘De Werker’ uit Kapelle-op-den-Bos. In de hogere afdeling ging de overwinning naar ‘Concordia’ Tisselt.

    De Ceciliafeesten 1974 waren op alle terreinen een uitzonderlijk succes geweest. Niet minder dan 2.400 muzikanten traden op, er waren ongeveer 7.000 toeschouwers geweest voor de wedstrijd en de beide bal- en showavonden hadden nog eens gezorgd voor 2.400 betalende aanwezigen. Met alle nevenactiviteiten erbij kon de penningmeester een flinke reserve aanleggen voor de volgende internationale muziekwedstrijd.” (Stan Gobien, ‘Leest in Feest’) 

     

    Foto’s :

    -Optocht naar de kerk voor de viering n.a.v. het 75-jarig bestaan van de Kon.Fanf. St.-Cecilia. Op de achtergrond de twee verdwenen woningen links van het gemeentehuis, rechts van het gemeentehuis de vroegere gebouwen van de gemeenteschool (foto : ‘Leest in Feest’).

    -De Engelse winnaars van de show- en drumbandwedstrijd : de ‘Derby Serenader Band’ aan het Brughuis. (Foto : Cesar Apers)

    -Emerance Van den Heuvel en Ida Mertens voor de tapkast in de feesttent op de terreinen achter het parochiehuis.

     







    13-06-2012 om 08:24 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    1976 – 21 juni : Meisjesschool won prijs

    “Internationale Jongeren Contacten
    VZW onder bescherming van het Ministerie van Nationale Opvoeding en het Commussariaat-Generaal voor Toerisme

     

    Brussel 21 juni 1976,

     

    Mevrouw de Directrice
    Vrije Meisjesschool, Dorp 10 2931 Leest.
    Mevrouw de Directrice,

     

    Dit jaar heeft uw klas deelgenomen aan de wedstrijd ’25 jaar regering van Koning Boudewijn’. Het is ons een groot genoegen u te mogen meedelen dat uw album door de jury werd verkozen.
    Een aankoopbon voor boeken, ten bedrage van 3.000,-F wordt u aangeboden door het Ministerie van Nationale Opvoeding, het Commissariaat-Generaal voor Toerisme en de Internationale Jongeren Contacten.

    Teneinde deze prijs u zo vlug mogelijk te laten geworden, gelieve ons de naam en het adres van de gewenste boekhandel te laten kennen.

    Een speciale prijs zal u nog worden toegekend door het Gemeentekrediet van België.

    Wij feliciteren u van harte alsook alle leerlingen welke aan dit album hebben meegewerkt en tekenen,

       Hoogachtend Voor Inter-J, J.P.Gilson, Directeur.”

     

    “Naar aanleiding van ’s lands feest werd er een wedstrijd ‘internationale ontmoetingen tussen jongeren’ uitgeschreven voor het 6de jaar van het lager onderwijs. De leerlingen van de vrije meisjesschool uit Leest, o.l.v. Mw. Verbruggen-Bradt, wonnen de eerste prijs met geschreven teksten, foto’s, tekeningen en plakwerk over de evolutie van de gemeente sinds 1951. De prijs, uitgereikt door het ministerie van Nationale Opvoeding, was een boekenbon ter waarde van 3.000 fr.”

    (Knipsel uit een onbekende krant)

    13-06-2012 om 00:00 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Victor Van Hoof krijgt felicitaties van burgemeester Lauwers.

     

    1974 – 11 april – Gazet van Mechelen : Victor Van Hoof 20 jaar veldwachter te Leest.

    “Te Leest handhaaft Victor Van Hoof reeds 20 jaar orde en rust. Dat was de aanleiding tot een hulde en een ontvangst door het schepencollege. Namens het gemeentebestuur

    overhandigde burgemeester Lauwers een geschenk.”(GvM)

     

    1974 – Van zaterdag 13 tot maandag 15 april :  Paastornooi F.C. Telstar

                Negen ploegen namen er aan deel. Op tweede paasdag was er een incident.

                De match voor de 6de en 7de plaats tussen Vevoc (Oud) en B.S.P. kon niet

                doorgaan omdat laatstgenoemde ploeg weigerde te spelen op tweede paasdag.

                (een beslissing van het B.S.P.-bestuur)

     

    1974 – Eddy Van Hoof won de Paaskoers te Leest

    “…bij het gebeuren op de paasdagen hadden we ook te Leest een paaskoers voor liefhebbers, gebeurtenis die heel wat volk op de been bracht.

    Voor de Leestenaars ging het er vooral om de plaatselijke renner Eddy Van Hoof aan het werk te zien, want we schreven reeds vroeger dat er heel wat ongezonde en onrechtvaardige kritiek aan zijn adres was geweest.

    Meestal komt dan de kritiek van mensen die het op en af gaan, het minder goed draaien van een renner, steeds van tijdelijke of voorbijgaande aard, niet willen of kunnen begrijpen.

    De afstand die tijdens deze paaskoers moest afgelegd worden bedroeg 120 km, waaraan 44 renners ingeschreven waren en vertrokken.

    De afstand werd afgelegd in 2 u 45 met als eindoverwinnaar Eddy Van Hoof, wat als een klinkend antwoord mag gezien worden voor de nefaste beoordeling.

    Er werd wel eens opgeworpen, dat rond zijn persoon vanuit de supportersclub te weinig propaganda wordt gedaan en het meer gelijkt op een familiale aangelegenheid, t.t.z. niet genoeg naar buitenuit te komen.

    Deze bewering kunnen we niet controleren, maar het zou best kunnen dat de bescheidenheid, toch een kenmerk van deze wielrenner, daarvan de oorzaak zou kunnen zijn.

    Wat er ook van is, vertrouwen door deze geleverde prestatie zal zeker aangescherpt zijn, en we wensen dat deze zege een spoorslag moge zijn verder de moed en wilskracht op te brengen om nog meer succes te oogsten.

    Proficiat ! Het was een prachtig paasgeschenk !

     

    Wat evenwel een eer is voor onze gemeente, dat Eddy Van Hoof geselecteerd is geworden deel te nemen aan de VREDESKOERS, die zal gereden worden van 6 tot 22 mei e.k. en dat iedereen met belangstelling uitziet naar de prestaties.” (DB, mei 1974)

    De Vredeskoers was een wielerkoers die jaarlijks werd verreden in Polen, Tsechoslowakije en Oost-Duitsland. De wedstrijd werd in 1948 voor het eerst georganiseerd en was tijdens de Koude Oorlog de oostblok-tegenhanger van de Ronde van Frankrijk.

    De wedstrijd, die traditioneel de drie hoofdsteden Praag, Warchau en Oost-Berlijn aandeed, was de belangrijkste wedstrijd voor amateurs, voor wie ze alleen toegankelijk was. Meestal werd ze gewonnen door Oostblokrenners. Marcel Maes was de enige Belgische winnaar.

    De laatste jaren was de wedstrijd ook voor profs toegankelijk. Bekende winnaars waren Olaf Ludwig, Uwe Ampler, Jan Svorada, Steffen Wesemann, Jens Voigt en Michele Scarponi.

    In 1974 bedroef de totale afstand van de Vredeskoers 1806 km waarvan 612 km op Pools, 501 km op Tsjechisch en 693 km op DDR grondgebied. Winnaar dat jaar was Stanizlav Szozda.   

     

    1974 – 15 april – Paasmaandag : VOLKSMARKT

     

    Chiro en Davidsfonds organiseerden een VOLKSMARKT in en om het parochiehuis op tweede paasdag.

    De Brugse folkloristische groep ‘Cactus’ gaf demonstraties weven, spinnen en kantklossen. Verder was er een tentoonstelling met verkoop van allerhande dieren, waaronder pluimvee. Aan Leestenaars was verzocht om  hun dieren tentoon te stellen of een kunstambacht uit te oefenen. De Chiro richtte bij deze gelegenheid een ‘boem,la,la’ in, een café met ‘pot en pint’ en voornoemde vereniging voorzag ’s avonds in een T.Dandant met ‘D.J. à la Breugheliaans’.    

     In ‘De Band’ van mei 1974 verscheen volgend verslag :

    “EEN SUCCES OF EEN SISSER ?

    Vanaf het begin leek het ernaar de ‘de dierenmarkt’ op een sisser zou uitlopen. Het was een groots opzet met grootse plannen maar te verwerken met weinige bestuursleden op enkele weken tijd. Het groots opzet buiten de parochiezaal had geen bijval. De biologische pannenkoeken vielen in ’t water. De leeuw werd bij de manen getrokken en vervangen door een ezel, sic. De mannen van de ‘Vogelenmarkt’ bleven bij hun leest.

    Toch werd de ‘Volksmarkt’ een succes. Ondanks de broedtijd brachten Wilfried De Bondt en Buelens hun vogels in de zaal. In de bolieres van de club tierelierden honderden zangers.

    Vooral de toekan was een echte blikvanger. Ondanks zijn ene oog lonkte hij voortdurend naar de duizenden bezoekers.

    De groep ‘Tierelantijne’ nog vlug uit het Mechels museum gehaald weefde en spinde voor een Leest publiek. Daarbij mogen we de groep ‘Cactus’ uit Brugge niet vergeten en de medewerking van verschillende kunstenaars.

    Een groot terrarium van Dirk Dormaels was het pechmannetje van de zaal. De zachtaardige kameleons werden als duistere monsters bekeken. Enkele Leestenaars kwamen de bestuursleden aan de mouw trekken. ‘Dat ze toch aub het deurtje zouden sluiten want dat anders die menseneters zouden kunnen ontsnappen.’

    De groep ‘Leefmilieu Leest’ deed een poging om de speelruimte in de ‘Kouterwijk’ aan de mensen voor te stellen. Dat het gemeentebestuur daar zal op inhaken dat zal Joost weten.

    Uit de Kouterwijk kwamen konijnen, guinese biggetjes, hamsters, duiven, goud- en andere vissen, een rivierkreeft niet uit de Zenne maar uit een viswinkel.

    Davidsfonds dankt voor de medewerking van de Leestenaars, voor al diegenen die van de Volksmarkt hun tentoonstelling hebben gemaakt.

    Het succes was op tweede paasdag voor de beesten !”

     

    1974 – mei : Mei-Vergadering KLJ-Meisjes

     

    “De mei-vergadering startte onder leiding van het duo Maria Daelemans en Maria De Prins.

    De gevierde van de avond was Maria LEFEVER die in het huwelijk treedt met Jules Selleslagh.

    Dus in de Maria-maand speelden de Maria’s een grote rol.

    Vooreerst na een welkomswoord van de proost speelde men een partijtje ‘trefbal’. Ook de volksdans kwam aan trek en de traditionele pateekens trokken de snoepers voor de tafels.  Er werd duchtig gezongen, gans het klj-repertorium kreeg zijn beurt.

    Een belangrijk moment was het Lourdes-gedeelte : herinneringen van de gelukkige winnaars van vorig jaar, zin en betekenis en reglementering.

    Verbelen Monique en Verstrepen Christiane werden uitgeloot. Afschied van Maria Lefever. Veel geluk en zegen !”

    (De Band, juni 1974)

     

    1974 – Mei-Feest Gepensioneerden

     

    “Mei is de maand van het nieuwe leven, de vogeltjes leggen hun ei, broeden het uit, de bomen staan weer stilaan in volle bladertooi en het weer zou warmer en warmer moeten worden.

    De gepensioneerden voelen ook dat het nieuwe leven in hen bruist en zij zijn blij dat de koude donkere wintermaanden voorbij zijn. Daarom vieren wij ieder jaar op hun maandelijkse

    bijeenkomsten de komst van de nieuwe zomer.

    Dit jaar werd algemeen aanvaard door het bestuur dat zij gezien de hoge kosten van traiteurs, zij zelf de feestdis zouden klaarmaken en het werd een smakelijk feest.

    Juffrouw De Brouwer kwam de gepensioneerden uitleg verschaffen over de diensten die ter hunner beschiiking staan :

    Dienst voor bejaardenzorg

    Al wie gepensioneerd is en zijn dagelijks werk wegens ziekte of een andere handicap niet kan doen, kan er van genieten. Zo is het goed iemand te vragen in geval van griep om een handje te komen toesteken, want griep kan bij oudere mensen reeds een lange herstelperiode vergen.

    Natuurlijk kan men niet voor altijd rekenen op de hulp van deze dienst, eens de zieke hersteld moet de bejaarde weer zelf aan de slag gaan.

    Wat mogen de bejaarden ? De bejaardenhelpsters ‘commanderen’ ?

    Soms wordt ten onrecht gezegd : zij mogen niet kuisen, niet wassen…Al wat een bejaarde doet in de loop van een week mag door de bejaardenhelpster gedaan worden : kuisen, koken, boodschappen doen, klederen herstellen, een wekelijks wasje doen.

    Natuurlijk dienen de bejaardenhelpsters niet om de grote kuis te doen.

    Wie zal hen betalen ?

    De dienst van de bejaardenhelpsters wordt gesubsidieerd door het Ministerie van Volksgezondheid, een gedeelte door de gemeente en ook de mutualiteit komt tussen en ten slotte zal ook de betrokkene een geringe bijdrage leveren al naargelang de grootte van het pensioen. (ongeveer 12 frank per uur).

    Hoeveel bejaardenhelpsters staan er gereed ?

    Voor de stad Mechelen en omstreken, waaronder ook Leest, zijn er 32 bejaardenhelpsters ter beschikking. Deze krijgen een flinke vorming gedurende enkele maanden, krijgen kennis over hygiëne van de bejaarden, de psychologie van de oudere mensen, de wetgeving in verband met ouderdomsproblemen enz. Daarbij moeten zij 400 uren stage doen in bejaardentehuizen. Gezien het gering aantal bejaardenhelpsters en de grote vraag naar huishoudelijke hulp voor sukkelachtige oudjes zou het niet slecht zijn dat er in iedere gemeente enkele kuisvrouwen zouden ter beschikking staan van de oudjes van de gemeente die voorlopig zich alleen niet kunnen verhelpen.

    Wit-Geel Kruis

    Al wie lid is van de kristelijke mutualiteit is tevens lid van het Wit-Geel kruis en kan van deze dienst genieten. Wanneer een zieke gedurende een tijd verpleegd werd na een operatie in een kliniek dan kan hij beter en vlugger opknappen in zijn eigen vertrouwde omgeving thuis. Daar mag hij eten als hij honger voelt, zelfs op tijden buiten de maaltijden, daar kan hij eens klagen en zijn hart uitstorten, daar is zij of hij niet langer bij vreemden. Maar dikwijls zal medische hulp nog wel vereist zijn voor injecties, om wonden te verbinden, om zich te laten wassen. Wie geen lid is van de kristelijke mutualiteit kan toch lid worden van het Wit-Geel kruis mits betaling van een gering bedrag per jaar.

    Solival

    Heel wat zieken en oudere mensen missen de nodige instrumenten om zich te behelpen zoals bv een ziekenbed, een speciale toilet-emmer, eettafeltje, rolstoel, kaartenstandje, enz.. Solival beschikt over 300 verschillende hulpmiddelen en leent deze gratis uit. Waarom sukkelen of dure toestellen aanschaffen bij de verzorging van de zieken als u ze gratis kunt lenen.

    Ook Senator Stan De Clercq kwam de gepensioneerden van Leest begroeten en sprak over het levensminimum ten bedrage van 100.000 fr voor een gezin en 80.000 voor alleenstaanden. Dit inkomen zou onbelast worden.

    Een goede opmerking van juffrouw De Brouwer : met al deze diensten voor bejaarden mogen wij de liefdevolle toewijding van de kinderen voor hun ouders niet wegschakelen.

    Er bestaat een wet dat de ouders verplicht zijn om voor hun kinderen te zorgen; wanneer gaat men een wet stemmen die de kinderen verplicht vol toewijding en dankbaarheid te zorgen voor hun bejaarde ouders ?” (De Band, juni 1974)   

     

     

    12-06-2012 om 08:29 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 – 8 februari : Milac-Dansavond

                In de parochiezaal vanaf 20 uur met Atlantis Driving Show. Inkom : 50 frank.

     

    1974 – 17 februari : Voetbal Vevoc Oud-Vevoc Jong en Meisjes Vevoc-Meisjes Chiro
    Op terrein Telstar. Deze wedstrijden werden gepland met het oog op het vormen van twee herenploegen voor het nakende Paastornooi. De organisatie van de damesploeg was in handen van Els De Backer (echtgenote Walter Lefever).

     

    1974 – Vrijdag 22 februari : Nachtdropping Chiro
    Proost pater Van Aken zorgde voor een prachtig uitgestippeld parcours en een warm onthaal achteraf met wafels en koffie. Een dertigtal Chirojongens en –meisjes namen er aan deel.

     

    1974 – Zaterdag 2 maart : Chiro Leest bij BRT-Radio

    Maak een tekst met de beginzin “als ik minister was” op het lied “daar gaat mijn grootpapa” van Rocco Granata, was de opdracht van de gewestelijke radio-omroep ivm het programma “Tsing-Boem” van Jos Boudewijn. Nadat de leiders Jan en Jos (Lamberts, Tisseltbaan 91) een tekst hadden ingestuurd, kregen ze van producer Jos Boudewijn een schrijven dat hun inzending bekroond was en meteen ook een uitnodiging voor de uitzending.

    25 Leestse chirojongens en –meisjes, keurig in uniform, maakten er een onvergetelijke namiddag van. Samen met Rocco zongen ze de longen uit hun lijf.

    Ze kregen nog vijf langspeelplaten mee en de belofte van een luchtdoop vanuit Deurne, maar dat laatste is om één of andere reden nooit doorgegaan.

     

    De winnende tekst :

    “Toen Adam al zijn Eva had, en er nog geen minister was

    toen liepen ze in ganzenpas al vrijend op het hemelpad.

    Terwijl nu in ons land, de regering valt in het oliebad

    waar de Leburton verscheen was er plezier voor iedereen.

     

    Refrein : als ik minister was

    dan zou het anders gaan,

    oh zie me daar al staan.

    Als ik minister was

    Dan kwam ze niet ten val

    met al die bla,bla,bla.

     

    En daar verscheen een Iranees, Ibramco met zich meegedaan

    wat was me dat, en toch zo rot, sloeg hij daar alles mee kapot.

    Ze zaten aan de grond geplakt, de regering in elkaar gezakt,

    ach de telex sloeg op hol en er vloeide geen petrol.”    

     

    1974 – Zondag 10 maart : Rust Roest bracht ‘Tien Kleine Negertjes’.
    Het wereldberoemde stuk van Agatha Christie in ‘Ons Parochiehuis’.

    De Band van april 1974 hierover :

    ‘Rust Roest bracht deze thriller tot een goed einde. De belangstelling van het Leestse publiek was zeer groot.De spanning was er, alleen kwamen sommige stemmen niet tot hun recht achter in de zaal.

    De blikvanger van de avond was wel het nieuwe decor, ineengeknutseld door Pierre De Wit.De medewerking van vele Leestenaren droeg bij tot een mooi en spannend spel.

    We wensen Rust Roest veel geluk en hopen dat ze niet zullen rusten om vernieuwing te brengen in het Leests toneel.

    Verleenden hun medewerking :

    Rogers : Frans Lamberts

    Roger’s vrouw : Renilde Polfliet

    Vera Claythorne : Monique Verschueren

    Philip Lombaert : Guy Hellemans

    Anthony Marston : Dirk Baarendse

    William Blore : Marcel Verwerft

    Generaal Mckenzie : Guy Mollemans

    Emily Brent : Mariette Verbeeck

    Sir Laurence Margrave : Ferdi Van der Hasselt

    Dr. Armstrong : Pierre De Wit

    Een stem : Willy Baarendse

    Voorzegger : Theo Lauwers

    Bandmontage : Karel Mertens

    Toneelmeester : Victor Diddens

    Decorbouw : Jaak Publie en Pierre De Wit.”

     

    In hetzelfde maandblad van Milac (enkel jaartal gekend) richtte Guido Hellemans zich tot de toneelvrienden :

     

    “Langs deze weg danken wij allen die bijdragen tot de werking van onze groep. Dit zijn het gemeentebestuur dat onze toelagen heeft verhoogd,de parochieoverheid over wiens zaal we kunnen beschikken, de talrijke toeschouwers die geestdriftig onze vertoningen bijwonen en de mensen die suggesties geven in verband met de opvoeringen.De mensen die om een of andere reden niet komen kijken, maar onze groep en werking met genegenheid en sympathie volgen, caféuitbaters, winkeliers en particulieren, die zo bereidwillig zijn een aankondigingsbiljet op hun wagen of voor hun venster te hangen.

    De mensen die aan bijzondere voorwaarden ons bepaald materiaal, nodig voor een opvoering ter beschikking stellen. Allen die ons bijstaan met raad, daad, en liefde.

    Voor hen kondigen we aan dat volgend speelseizoen vermoedelijk twee stukken zullen opgevoerd worden. Als eerste waarschijnlijk het vervolg van de beroemde trilogiereeks ‘Slisse en Cesar’ t.t.z. het tweede deel : ‘Sisse bouwt’. Hierover later meer, maar nu reeds mag gezegd dat dit een pittige avond wordt. Het tweede stuk is nog niet bepaald, maar mogelijk wordt het een passiestuk.

    Hopend u blijvend tevreden te stellen groeten we u allen, danken we u nogmaals en spreken we af tot de volgende vertoning.

        Guido Hellemans”.   

     

    1974 – 10 maart : Voetbal Vevoc Jongens-KWB Leest : terrein Telstar

     

    1974 – 22 maart : Ontspanningsavond Vevoc

     

    1974 – Zondag 31 maart : Paasontmoeting K.V.G.

                Met ruim 90 waren ze aanwezig in de parochiezaal te Leest voor de

                Paasontmoeting die aanving rond half drie met een welkomstwoord door de

                proost. Vervolgens hield A. De Hondt, verbondsproost van de KVG Mechelen

                een bezinningstoespraak met als onderwerp “Iedereen liefhebben”.

                Na een dankwoord volgde een eucharistieviering opgedragen door de beide

                proosten en opgeluisterd door het zangkoor van Leest.

                Hierna werd iedereen aan tafel genodigd voor een smakelijk etentje met

                boerenpensen, brood, koffie en een doosje paaseieren.

                Als ontspanning kregen de aanwezigen nog enkele optredens van bovenvernoemd

                zangkoor.  (DB)

     

    1974 – 1 april : De Hombeekse veldwachter Jan Reydams ging op pensioen en Victor Van Hoof, de veldwachter van Leest, zou tot de fusie beide gemeenten bedienen. (KH)

     

    1974 – 7 april : Jaarlijks Muziekconcert K.F.St.-Cecilia- De Band van mei 1974 :

     

    “Dit stond onder leiding van Frans Dierckx. Laat maar eerst aangestipt dat de uitvoering van een gevarieerd programma door een overbezette zaal van aanwezigen werd bijgewoond.

    Inzonderheid het vierde opgevoerde stuk ‘Variaties in Dansvorm’ (een introductie-tango en dansen) werd buitengewoon geapprcieerd en voor het zangkoor dient inzonderheid vermeld

    ‘Een avond bij Paul Lincke’.

    Het vooropzetten van beiden doet absoluut niets af betreffende de uitvoering en genot van de anderen : het was bondig gezegd een welgekozen afwisseling van marsen, suite’s en selectie.

    Zoals gebruikelijk werd de betekenis van het uit te voeren werk toegelicht door Mejuffer Verschueren.

    Vermeldenswaard is het eenvoudige en klare verslag voorgedragen door de secretaris, de heer Constant Gobien.

    De bloemen aangeboden aan de ‘Chef’, de ‘eerste onderchef’ én koorleider, zeker oververdiend, besloot deze prachtige muziekavond.”

     

    12-06-2012 om 08:10 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 –  Nacht van 1 op 2 februari : Diefstal in de kapelletjes van Sint-Anna en Sint-Jozef.

     

    Gazet van Mechelen (februari ’74) :  Opnieuw antiek beeldje gestolen te Leest

    “Vorige week werd in de St-Jozef-kapel aan de Dorpstraat te Leest door onbekenden ingebroken. De dieven ontvreemden een 18e eeuws beeldje dat de H. Familie voorstelt. Tijdens het weekeinde werd vastgesteld dat meer dan  waarschijnlijk dezelfde dieven te Leest opnieuw aan de slag geweest zijn.

    Inderdaad, uit de Sint-Annakapel aan de Mechelbaan werd een circa 30 cm hoog antiek beeldje van de H. Anna, uit de 16e eeuw, gestolen.

    Een grondig onderzoek werd ingezet.”

     

    Op 6 februari deed pastoor Lornoy aangifte van de inbraak en diefstal in de Sint Jozefskapel : “Er werd een beeldje gestolen, voorstellende de Heilige Familie, uit de 18de eeuw, vier stulpen met gemaakte bloemen. De waarde van deze gestolen voorwerpen kan ik niet bepalen, doch ik vermoed wel dat dit tamelijk veel is.

    Ze werden destijds door het Provinciaal archief gefotografeerd en ingeschreven.  Ik kan niet juist zeggen wanneer de diefstal is gepleegd, doch ik vermoed, tijdens

    de nacht van 1 op 2 februari 1974. Want dan werd ook in de Sint Annakapel ingebroken en werd daar eveneens een kostbaar beeld gestolen.

    Hiervan werd een afzonderlijk Proces Verbaal opgesteld door de Rijkswacht.

    De gestolen voorwerpen horen toe aan de Kerkfabriek. Ik heb op niemand vermoedens,” aldus pastoor Lornoy.

    De dieven, noch het gestolen goed, werden ooit gevonden.

     

    Op het door Georges Herregods aangebrachte keramiekstuk van 1977 in de Sint-Annakapel staat volgende tekst :

    “Dit wonderbaar gepolychromeerd Sint Anna beeldje uit de 16e eeuw werd uit deze kapel gestolen in het jaar 1974. De kapel werd gerestaureerd in 1977 door een ploeg geestdriftige parochianen van Leest.

          Herregods Georges”

    Voordien bewaarde men dit beeldje in de pastorie. Meer over deze kapellen : Sint-Jozefkapel zie 1701, Sint-Annakapel zie 1913.

     

    In 1977 publiceerde de aalmoezenier in De Band : “Iets meer over Sint Anna”.

     

    Wie was die Sint Anna die wij zo dikwijls treffen in onze veldkapellen en kerken ? Sint Anna was de moeder van Maria en bijgevolg de grootmoeder van Jezus.

    Het feest van Sint Anna was destijds het feest van onze moeders (voor de consumptie om commerciële doeleinden de moederkensdag had uitgevonden).

    Historisch gesproken weten we heel weinig over Sint Anna. Wat we er over weten is pure legende : dat ze opgevoed werd in de tempel enz…

    Deze gegevens komen uit het ‘apocryfe’ evangelie van Jacobus, een geschrift uit de 2de eeuw dat door de kerk niet als authentiek werd erkend en dat de vrucht was van veel verbeelding om tegemoet te komen aan de nieuwsgierigheid van het volk. Over de voorouders van Jezus geven de evangelies enkel de naam.

    Sinds de 6de eeuw werd St Anna vereerd in het Oosten en sinds de 8ste eeuw in Rome. Het duurde echter tot in de Middeleeuwen vooraleer zij ook in onze streken een ereplaats kreeg.

    Op het einde van de 16de eeuw werd hier bij ons haar feest ingevoerd en het moet uit die tijd zijn dat dit beeld uit onze kerk dateert.

    Alhoewel de verering tot St Anna hier tamelijk laat werd ingevoerd kwam de devotie tot St Jozef nog veel later : de naam Jozef bijvoorbeeld vond men heel weinig bij onze mensen.

    En archieven uit de 15de eeuw bevatten spreuken als : ‘Jezus, Maria, Anna’… Later werd dit ‘Jezus, Maria, Jozef !’

     

    Foto’s :

    -Het gestolen Sint-Annabeeldje.

    -Sint-Anna ten Drieën, keramiekstuk van Georges Herregods, aangebracht in 1977.

    -De Sint-Annakapel anno 2012.

     







    11-06-2012 om 13:00 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 – Dat jaar noteerde de veldwachter dat er te Leest geen hotel-, logementhouders of kamerverhuurders gevestigd waren.

     

    1974 –  Jozef Vloeberghen nieuwe penningmeester van de Fon. Fanfare St.-Cecilia.

    Dat jaar nam Jozef ‘Jef’ Vloeberghen de taak van penningmeester van de K.F.St.-Cecilia over van Albert Robijns. Hij zou deze taak blijven uitoefenen tot 1985.

    Jef Vloeberghen was een zoon van Eugeen, de gemeentearbeider uit de Scheerstraat. Hij werd te Leest geboren op 16 september 1929 en was gehuwd met Rosalie Hermans (°Kapelle-op-den-Bos 25/06/1932, +Leest 19/08/2001) die hem één dochter schonk : Tinneke Vloeberghen.

    In 1946 werd hij leerling-muzikant en reeds het jaar nadien mocht hij met de fanfare meemusiceren als tuba-speler. Hij werd in 1964 bestuurslid en wijkverantwoordelijke.

    Jefke Vloeberghen was gemeenteraadslid te Leest van 1965 tot 1976. Later bleef hij lid van de Mechelse gemeenteraad.

    “Bert en Jef waren zo stipt dat –wanneer de rekeningen niet klopten- ze uren en zelfs dagen aan een stuk de moeite deden om uit te zoeken waar het verschil lag. Ze maakten er een punt van eer van een sluitende rekening voor te leggen aan het bestuur.” (Stan Gobien, ‘Leest in Feest’)

     

    In 1991 (29 april) werd hij in de Mechelse gemeenteraad, samen met Luc Van De Velde, gehuldigd voor hun 25-jarig ambtsjubileum als gemeenteraadslid.

    Op de huldezitting waren buiten de actuele gemeenteraadsleden ook een aantal  oud-collega’s, waaronder o.a. oud-burgemeester Joris, komen opdagen.Burgemeester Vanroy, daarin gesteund door de fractieleiders van de politieke partijen in de Mechelse Raad, bedacht de beide gevierden met felicitaties en zette hun respectievelijke dames in de bloemen. De gevierden mochten elk een tinnen schotel in ontvangst nemen evenals de burgerlijke medaille eerste klas.

    Jef Vloeberghen ontving ook het ereteken “Ridder in de  Leopoldsorde”. In zijn feestrede zei burgemeester Vanroy dat beiden kunnen terugblikken op een vruchtbare politieke loopbaan. “Jefke” Vloeberghen, aldus de burgemeester, is een man waarop het spreekwoord “bescheidenheid siert de mens” van toepassing is. Zijn politieke loopbaan startte in de fusiegemeente Leest op 5 april 1965 toen er nog geen sprake was van kleurenpolitiek. Hij stapte in de politiek via de lijst van de fanfare Sint-Cecilia. Toen de fusies in 1977 werkelijkheid werden, bleef Jef Vloeberghen gemeenteraadslid. Hij zetelt van dan af als gemandateerde van de SP.” (Gazet van Mechelen)

    Jef Vloeberghen gaf ook zijn naam aan verschillende wielerwedstrijden in de gemeente. De winnaar van de ‘Grote Prijs J. Vloeberghen’ ontving naast de traditionele palm ook een beker genoemd naar de inrichter.

    Datzelfde jaar werd Jan-Piet Leveugle, de latere dirigent, slagwerkinstructeur van deze fanfare. (zie ook 1976)

     

    1974 – In de maanden januari en februari 1974 werd er een opgraving ondernomen door

                het  M.V.A. (Mechelse Vereniging voor Archeologie) aan de localiteit “de

                Bleukens” op de grens van Hombeek en Leest, meer bepaald op de gronden waar

                eens het oude norbertinessenklooster van Leliëndael stond, op het perceel

                genaamd “Kerkhofweide” (Kadaster,Hombeek, sectie A, blad 2, nrs.246 C en

                255).

                Eerst werden op het terrein enkele proefputten gemaakt. Ze leverden weinig op.

                Daarna werd er in het noordelijk gedeelte van het perceel nr. 246 C, langsheen

                de Zennedijk, een sleuf gegraven.

                Er werden o.a. een gedeelte van een majolica pronkbord uit het vierde kwart

                der XVIe eeuw en een fragment van een volks terra-cotta beeld met sporen van

                witte monochromie ontdekt .

                Einde januari werden inexpressieve muren blootgelegd (18x7,5x4,5 cm) in het

                midden van hetzelfde perceel, eveneens langs de Zennedijk. De dikte verschilt

                naargelang zijn respectievelijke functie : 0,60 m, 085 m en 1,88 m.

                In de onmiddellijke nabijheid werden er ook rode tegels bovengehaald.

                De werkzaamheden dienden voortijdig stopgezet te worden en werden in juli

                hernomen. 

                (Meer over opgravingen te Leest : 1939 aan Steinemolen)

     

    1974 – 26 januari : Vevoc Teerfeest
    “Liefst 105 deelnemers staken de benen onder de feesttafel, om tot laat in de nacht (of vroeg in de morgen) de verjaardag te vieren van V.E.V.O.C. Welke andere vereniging kan zoiets op zijn palmares zetten : één jaar oud en met 105 mensen dineren.Voor het zover kwam werd er een jaar lang intens aan activietien deelgenomen, activiteiten van diverse aard, met uiteenlopende interesse. De sport nam wel een voorname plaats in. Een tiental voetbalwedstrijden werden met een sportieve inzet en kameraadschap gespeeld. Sportiviteit ontbrak nooit, en iedereen die aanwezig was, kreeg steeds de kans om zijn kunde te tonen.
    Ook de meisjesploeg van Vevoc speelde een tweetal wedstrijden.
    Ook heeft Vevoc een volleybalploeg (een vijftal wedstrijden in 1973). Natuurexploratie kwam ook aan bod. Wandeltocht in de bossen van Oud-Heverlee. Tweemaal mochten de Vevoc-leden hun ‘kinderlijke creativiteit’ ten toon spreiden tijdens twee groots opgezette spelen voor de chirojeugd.Het eerste was een Arabierenspel in Mechelen, terwijl het tweede een soldatenmaskerade was in Leest. Twee ontspanningsavonden brachten een zestigtal leden bijeen. Een gezellig onderonsje zonder gezochte of opgedrongen bezigheden, gewoon jezelf zijn gedurende de avond.
    Beste mensen, verdere uitleg zal wel overbodig zijn, de bewijzen zijn voorgelegd. Vevoc is er en blijft er. Daarom deze oproep aan alle oud-chiroleden en sympathisanten, neem contact op met één van de bestuursleden of met de voorzitter Louis Vloebergh, Winkelstraat Leest.
    Doe mee met onze activiteiten, praat eens met leden die ge kent; werf zelf leden aan; wees actief in Leest; kom buiten je eigen deur.
    Dank u, het Bestuur.” (folder Vevoc – februari 1974)  

     

    Bijgevoegd :

    -Jef Vloeberghen met echtgenote Rosalie tijdens de huldezitting in 1991.

    -Flyer van een ‘Grote Prijs J. Vloeberghen’.
    -Jefke Vloeberghen

     







    11-06-2012 om 12:41 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    In “De Band” van september 1983 publiceerde Frans Teughels zijn visie over Georges Herregods :

     

                George Herregods door de ogen van Frans Teughels

    “Hoe was het mogelijk dat hij verzeilde in dat kleine dorpken waar de Zenne spoelt sinds mensenheugenis, dat in dag uit, eb na eb, vloed na vloed ; waar de bomen en velden ruisen, jaar in jaar uit, alle dagen hetzelfde ritme en melodie ; waar voor de mensen die er wonen, vergroeid met elkaar en met de natuur niets verholen kan blijven.

    Iedereen kent er elkaar lijk zijn eigen broekzak. Velen zijn er ook gegaan, anderen gekomen. Iedere nieuweling die er eigenlijk als vreemdeling komt, wordt niet altijd zo maar aanvaard. Er zijn zelfs mensen die onze Leestenaars als niet gastvrij betitelen, doch niets is minder waar.

    Zo kwam hij enkele jaren geleden wonen in het huis van de familie Moyson, waar eens de koster-componist Jef Rheinhard heeft geleefd.

    Groot en recht van gestalte was hij. Het kaki linnen petje dat hij meestal op het hoofd droeg en de met verf en kiel besmeurde oude legeruniform deden eerst denken aan een of andere mislukte Amerikaan. De grote tuin, met zijn geïmproviseerde, in zeven haasten opgetrokken afrastering, waarin men hem op zijn eigen manier zag rondlopen tussen al die soorten kippen en vogels, maakt het spel compleet.

    Voor opname van een of andere Far-West film was er geen mooiere plaats te bedenken.

    Wie van ons zou vermoed hebben dat die korte knik en minzame “gedag” een groet van een hogere officier van ons leger was ?

    Wie zou in die rijzige gestalte een priester hebben gezien en in die ernstig starende ogen een groot kunstenaar en eeuwig humorist ?

    Geen wonder dan, dat hij hier zo vlug ingeburgerd was en door iedereen gekend en bemind. Misschien is het zijn grote liefde tot Hem die alles geschapen heeft, die zijn drie persoonlijkheden tot uiting laat komen.

    Als officier van hoge rang is de PADRE, zoals ze hem in die middens noemen, vriend van iedereen. Van de hoogste Piet in graad tot de minste man in functie is hij de kameraad, zelfs meermaals de raadsman. De minder-valide kinderen van de militairen zouden hem op de handen dragen. Niet te verwonderen in feite, want hoeveel nachten en vrije dagen van zijn bestaan offert hij niet op om een onsje geluk aan deze mensen te brengen.

    Als priester echter is hij ook niet te onderschatten. Een gezelliger luisteraar vindt men niet. Zijn eenvoudige omgang en gemoedelijk praten scheppen een zo groot vertrouwen dat, als men niet oppast men zijn biecht aan ’t spreken is zonder in een hokje hoeven te zitten. Een knikje of een lachje moedigen dan wel aan en voor men het zelf beseft is men zijn geheimen kwijt. Berispingen kent hij niet. Een goed woord en een goede raad geeft hij gratis mee en van de gebruikelijke “penitentie” komt gewoonlijk niets in huis.Hou je echter vast, want altijd heeft hij iemand nodig of kan hij iets gebruiken.

    Onbaatzuchtig als hij is, zal dat iets nooit wat voor zichzelf zijn. Het woord “eisen” komt ook niet voor in zijn woordenboek. Verder kan dat vraagje van alles beduiden : een werkje hier of daar, een klusje zus of zo, al is het maar een klein tekstje voor “de Band”. Beloven heeft men het gewoonlijk al gedaan voor men het begrepen heeft en eer men het zelf weet is men al aan die opdracht bezig.

    In de derde persoon is hij eigenlijk de plezantste.

    Met zijn geest en talent openbaart hij de schepping zo dat men er het schone moet van zien. Wie veronderstelt dat zijn werken altijd door heiligheid overgoten zijn, heeft het verkeerd voor. In eenvoud en natuurgetrouw maakt hij de mooiste dingen , van kleine schets over edel keramiek tot grote meesterwerken in koloriet met plamuurmes of penseel.

    Een vlugge gedachte en een paar rake lijntjes met zijn vlotte hand volstaan om de sierlijkste pittoreske tekeningetjes op papier te toveren, zoals wij die bijvoorbeeld in “de Band” kennen.

    Zijn landschappen, juiste weergave van de natuur en dartelend van levenslust, vloeien hem zo maar uit de hand. Wie eenmaal een tentoonstelling van zijn potten, reliëfs en beelden heeft gezien, kan begrijpen met welke meesterlijke hand de kale kleiklompjes door zijn knedende vingers tot een heerlijk sierstuk ontluiken. Zonder eigenlijk naar nieuwe vormen te zoeken, bekomt hij de mooiste verhoudingen, steeds zuiver van lijn en altijd boeiend. Het aangepast snij- en kleurenwerk van zijn keramieken maken er echte geestige scheppingen van. Een groot gamma van simpele oude spreukjes tot om diep over na te denken gezegden –meestal van hemzelf- kan men er  in vinden.

    Voor mij zijn de boeiendste van al echter zijn grote doeken. Geesteskinderen noemen kunstenaars die en terecht, zoals hier het geval is. In sterk contrast waarin hij hart, geest en vaardigheid de vrije teugel laat, bouwt hij de kleurvlakken naast elkaar op. Eigenaardig als ze soms lijken en niet altijd gemakkelijk om te begrijpen, stralen ze toch één voor één een bezieling uit die men zo maar voelen kan. Al hebben ze een eigen kleur, ritme en stijl, toch doen ze denken aan Rik Wouters, Servaes, Minne en zoveel andere Vlamingen wiens namen klank geven over de hele wereld. Af en toe herinneren ze zelfs aan Rubens, maar altijd en weerkomend is er de humor, waarin men Breughel kan terugvinden.

    Helaas moet hij ons dorpje nu verlaten, wel niet helemaal, maar nieuwe plichten roepen. Als Hoofdaalmoezenier van onze soldaten in Duitsland zal hij nu meestal in Keulen verblijven.We kunnen hem dan ook niet anders dan van harte proficiat wensen en een vruchtbaar apostelaat. Dat huis in de nieuwe heimat is hem van harte gegund, alsook die nieuwe wagen met chauffeur en alles erop en eraan, zodat “Monseigneur” gezeten in de malse kussens rechts achteraan op zijn gemakske ons blad zal kunnen lezen !!!

    Wij danken u voor alles wat ge voor ons en ons dorp gedaan hebt, vriend aalmoezenier. Die verwezenlijkingen zijn echter een ander hoofdstuk waard.

    Ondertussen vragen we u Heer, schenk ons meer mensen zoals Georges, opdat we in hun werken een glimpje van uwe Heerlijkheid kunnen aanschouwen.”

     

    In het ‘Gesprek van de week’, Kerk en Leven nr.5 van 31 januari 1991 verscheen een gesprek met Georges Herregods onder de titel :

     

    ”De aalmoezenier is een vuilnisbak”

    Straks gaat Georges Herregods met pensioen. Althans als hoofdaalmoezenier van de BSD (Belgische Strijdkrachten in Duitsland). Als priester blijft hij actief. Hij wordt pastoor in Elst in de buurt van Oudenaarde, zijn geboortestreek. Ook als kunstschilder legt hij de handen niet in de schoot. De ezel en het kanvas, de schetsboeken en mappen met tekenpapier zullen het eerst uit de verhuiswagen worden geladen. Zoals je ‘priester voor eeuwig’ bent (sacerdos in aeternum), blijf je ook kunstenaar tot je laatste snik.

     

    Georges Herregods behoort tot de generatie priesters uit ‘de grote jaren’. Uit zijn wijdingsjaar 1950, kwamen 59 priesters voor het bisdom Gent. Een deel van hen had een jaar verloren tijdens de oorlog doordat ze door de bezetter na hun humaniora opgeëist waren voor de arbeidsdienst. Georges Herregods had zich hieraan kunnen onttrekken door als arbeider te gaan werken in een weverij. ‘Dat jaar tussen het werkvolk gaf ons een andere mentaliteit,’ zegt hij, ‘ik behoor tot de generatie van ontluikende priesters die reeds in de jaren vijftig met een been in de conciliaire vernieuwing stonden, nog voor Vaticanum II. Vanuit onze ervaring keken wij anders op de identiteit van de priester dan de traditionele kijk van een sacrale kaste.  Na zijn wijding in 1950 werd hij leraar aan de Hogere Landbouwschool van Oudenaarde, daarna gaf hij vier jaar les in het college van dezelfde Oostvlaamse stad. In 1957 begon zijn loopbaan als legeraalmoezenier. Meteen Duitsland, meer bepaald Siegen. ‘Je had voor vele weken de jongens. Ze waren in die tijd echt aan hun lot overgelaten. Als aalmoezenier kon je fantastisch werk doen. Je ging overal mee, op maneuver, op kamp. Ik heb veel aan Milac-werk in de kazerne kunnen doen. Ik had ook een goed zangkoor. Op Goede Vrijdag organiseerden wij een grote kruisweg door het kwartier. Klokslag 15 uur weerklonken negen kanonschoten over de stad.’

    In 1960 is Georges Herregods voor drie maanden als aalmoezenier meegegaan naar Katanga. Hij heeft twee doden bij de onlusten meegemaakt. Een van hen was van Elst, waar Herregods straks pastoor wordt.

    In 1970 werd hij aalmoezenier in Mechelen. In 1973 moest hij terug naar Siegen, omdat hij de zaak daar goed kende en er een grote wisseling van eenheden plaatsgreep. In 1974 werd het Peutie waar hij aalmoezenier werd van het opleidingscentrum en de wapenschool. Hij had gedacht dat hij daar zijn carrière zou kunnen beëindigen. Hij was er in het weekend ook al ingeschakeld in het plaatselijk parochiewerk, vooral bij de jongeren. De opperaalmoezenier meende in 1983 echter dat hij de geschikte persoon was om het hoofdaalmoezeniersschap in Duitsland op zich te nemen. Dat loopt nu ten einde. Dat valt toevallig samen met de eerste fase in de terugtrekking van het Belgisch leger uit Duitsland.

    -Speelt een aalmoezenier een rol in het begeleiden van de menselijke problemen van zo’n reorganisatie ?

    Ik denk het wel. De aalmoezenier is altijd  een klankbord geweest waarop de mensen hun problemen en hun frustraties konden kwijtgeraken. Hij is de vuilnisbak. Wat ze aan hun chefs niet kunnen zeggen, kunnen ze de aalmoezenier vertellen. Het is goed dat dit kan. De aalmoezenier kan veel relativeren. Dat is een van zijn grote taken, vind ik : de mensen op hun gemak stellen, door ze de kans te geven stoom af te blazen. Wee je, door met mensen te praten kun je toch zoveel zaken goed maken die anders heel slecht zouden aflopen. Ik heb ondervonden dat een goed gesprek ook in wanhopige gevallen redding kan brengen. De mensen zijn vaak heviger in hun eerste reactie. Een gesprek kan hen bedaren.

    -Aalmoezenier zijn is dat iets anders dan pastoor zijn ?

    Het pastorale werk van aalmoezenier is meer de directe aanpak, de pastoraal van het contact. Op een parochie kan dat minder, vooral in de stad. Daar heeft de pastoor vooral of uitsluitend contact met de kerkelijken.

    Hij kan zomaar niet in een fabriek binnengaan om met de mensen te gaan praten. Dat is hier wel het geval. Het grote voordeel van het priesterwerk in het leger is dat je contact hebt met de families via de man die je in de kazerne elke dag ontmoet, met wie je een pint drinkt, met wie je op oefening meegaat, enz. Het feit dat je een uniform draagt net als zij, ben je een van de hunne. In het begin dat je toekomt, benaderen ze je wel wantrouwig : ze willen weten wie je bent. Na enkele maanden voel je of je aanvaard bent. De militairen komen makkelijker naar de aalmoezenier dan de parochianen naar hun pastoor, omdat je meer spontane contactmogelijkheden hebt. Mijn werk van de laatste jaren, als hoofdaalmoezenier, ligt echter op een wat ander vlak. Minder rechtstreeks met de manschappen, maar meer de organisatie. Ik zou het als volgt omschrijven : ik hou mij bezig met de mensen die zich met de mensen bezighouden.

    -Men zegt dat het leger een unieke kans is voor de Kerk om jongeren te ontmoeten in een leeftijd waar ze anders daarvoor zo moeilijk te bereiken zijn ?

    Dat is klaar. Jonge mensen van twintig lopen zomaar niet naar de kerk of achter een pastoor. In het leger is dat veel spontaner. De eerste dagen van hun legerdienst lopen ze er heel verloren bij. Als je ze dan aanspreekt, zijn ze zeer toegankelijk. Veel miliciens hebben sinds hun vormsel geen pastoor meer gezien.

    -U bent ook kunstschilder.

    Als kleine snotneus zat ik al te tekenen in het café van mijn grootmoeder. Ik heb geaarzeld of ik St.-Lucas zou volgen of me zou aanmelden voor de militaire school of naar het seminarie zou gaan. Ik heb het derde gekozen. Ik had het geluk dat ik van die twee andere ook iets kon doen. Ik heb mijn jeugd gekend in de tijd van het expressionisme. Ik heb altijd, zonder het goed te weten, voor die stroming een voorliefde gehad, omdat die in zekere zin spiritueel is maar ook zeer menselijk. In al mijn schilderijen komen mensen voor. Ik hecht veel belang aan de ogen, omdat deze de expressie van de afgebeelde figuur zijn. Ik ben niet voor landschappen en stillevens. Vermits ik ook religieus ben, zit dat er ook in. Misschien is mijn kunst typisch Vlaams. Wat mij daarin beweegt, weet ik niet. Het komt vanzelf. Dikwijls zit er een humoristische blik op de wereld in, maar ook een aandacht voor de miseries van het leven, dat niet alleen seks en plezier maken is. Tegelijk wil ik alles relativeren. De mensen op mijn schilderijen zijn ook nooit echt gelukkig of plezierig, zeggen ze. Er hangt altijd wat weemoed over. De weemoed van : het is maar een klein leven dat we leiden, een klein geluk dat we dragen, een klein liefde waartoe we in staat zijn, nooit dat echte, grote volmaakte. Zo heb ik een koppeltje geschilderd. Ze staan wel heel dicht bij elkaar, maar toch kunnen ze als het ware niet echt bij elkaar komen. Het is ook wel best dat we nooit de andere kunnen worden, maar onszelf moeten blijven. Ik schilder het verdriet van de wereld ook : een oude tante in een rusthuis die zit te wachten tot er bezoek komt. Er staat een papegaai bij : in afwachting praat ze tegen zichzelf. En dan mijn ‘Ween over uzelf en uw kinderen’ : een Christus voorgeleid door een soldaat zoals we op de televisie zien, omringd door vrouwen die wenen. Mensen bepalen hun eigen lot. Ween dus over uzelf, zegt Christus. Kijk naar de Golf : iedereen is tegen de oorlog, maar we zijn er regelrecht naartoe gegaan.

    M.V.d.V.”           

     

    Ontelbare pennenvruchten liet Georges Herregods na in de Leestse Milac-periodiek. In De Band van februari 1976 publiceerde hij :

     

    “Alle dagen vlees en soep zonder werken bij den Troep…”

    Ik hoor mijn vader zaliger nog over den troep vertellen : hoe ze ’s avonds vooraleer “z’er inkropen” eerst hun luizen zaten te vangen : ze hielden daartoe hun broek met de naden boven een kaarsenvlammeke. Men kon de luizeneikes horen knetteren en de luizekes zelf vielen geroosterd in het vuur.

    Sindsdien is er heel wat water door de Zenne gelopen. De tijden zijn veranderd. Ook de troep is er niet op verslecht. Anciens die tien jaar geleden van de klas ‘zwaaiden’ kunnen hun ogen niet geloven als ze tegenwoordig een moderne kazerne van dichtbij zien : ge kunt zelfs de ‘muur’ niet meer doen, want er is geen omheining meer, geen muur, geen draad, niets : systeem van vertrouwen noemen ze dat.

    Waar is de tijd dat z’uit gamellen moesten fretten : stomp met boeletten en ’s anderendaags boeletten met stomp ! Thans is dat self-service : G.B.systeem, alle dagen keus tussen drie menu’s. En een rollend tapijt verdwijnt met uwen afwas ! Vooral de menselijke kant is verbeterd : jongens die getrouwd zijn of met familieproblemen zitten, krijgen een kazerne tegen hun deur en slapen elke nacht in hun eigen bed. Het verlofsysteem werd interessanter. En het strafreglement van 1830 werd eindelijk wat aangepast !

    Toch blijft de troep voor wie binnenmoet nog steeds een avontuur, een ontgroening, waar hij in zijn leven iets van overhoudt, ten goede of ten kwade : nieuwe horizonten, nieuwe kameraden, ver van huis op eigen poten. ’t Is niet al slecht wat er aan is : wie optimist is en wat haar op zijn tanden heeft, zal er ook veel deugd aan beleven…

     

    Of in hetzelfde blad van augustus 1976 brak hij een lans voor het lidmaatschap van een jeugdvereniging :

     

    “O ja, de kerels  bestaan nog…

    Zondagavond op een troepenkamer in Siegen. Hij kwam binnen in zijn scoutskostuum, met korte broek, gouden haartjes op zijn pezige billen, een zweetlucht rond hem, en liet zich op zijn bed vallen : oef ! Hij had zich nog eens een ganse namiddag ingezet voor zijn ‘wolfjes’, de kinderen uit het militaire dorp. Zijn kameraden lagen van op hun bed te grinniken : ‘hebde ze nog eens goed verdiend ? Hebd’u goed geamuseerd ?’

    Het is meer plagerij dan kwade wil, want in de grond kunnen ze hem best verdragen. En ze weten nog hoe hij de eerste dag dat ze binnenkwamen hen heeft moeten helpen om hun dekens te plooien, want zelf konden ze het niet.

    Dat is zo. Ge haalt er bij de troep direct de mannen uit die in een jeugdbeweging zijn geweest. De jeugdbeweging maakt u gereed voor het leven :

    -ze maakt jongemensen ‘sociaal’ omdat ze hen op een ongedwongen manier leert omgaan, leert ‘leven’ met de anderen. Ze opent de kleppen van de ogen en leert hen verder zien dan hun eigen persoontje en het wereldje van hun gezin.

    -ze leert hen ‘spelend’ door het leven gaan, met al wat het spel inhoudt aan fair-play, kunnen verliezen, optimisme.

    -ze leert hen de liefde tot de natuur en de moed om ook het harde aan te pakken.

    Ge wordt een schoner mens ! En laat dan de anderen maar lachen.”

     

    Terug In zijn geboortestreek begon Georges Herregods in 1992 vrienden-kunstenaars uit te nodigen om hun werk tentoon te stellen in zijn kerk te Elst ter gelegenheid van het feest van Sint-Apollonia.

    Intussen is dit evenement uitgegroeid tot een cultureel hoogtepunt dat zelfs buiten onze landsgrenzen bekendheid geniet.

    Hierna een verslag van een ‘Alnetum’ uit 2011 :

     

    BRAKEL – Priester Georges Herregods is wereldbekend in Elst. Het mag dan ook niet verwonderen, dat al zijn nieuwe werken vlug verkocht waren. Temeer daar Georges ze aan heel democratische prijzen verkocht heeft. Hij geniet immers van de wetenschap, dat ze zullen hangen bij mensen die hem een warm hart toedragen. Zondagnamiddag waren er al 1.300 bezoekers komen genieten van de tentoonstelling. Ik sprokkelde enkele impressies, allen even lovend !

    Frans en Mieke uit Harelbeke : loven de aparte stijl van de werken van Georges. Ze vinden ze deels kinderachtig, maar dan wel in positieve zin. Ze zijn beeldend, hebben iets van de werken van Permeke. De kleuren vinden ze geweldig, en de schijnbare tegenstelling tussen het religieuze en de sexueel getinte kant van vele werken, is ook geslaagd.

    Johan en Monique uit Melle : vinden de schilderijen erg mooi en vooral vanwege de boodschap die ze uitdragen. De Afrikaanse invloeden, de fragmenten uit de Bijbel, de herinneringen aan vroeger, de ironie om kerkelijke gebeurtenissen, ze hadden het allemaal niet verwacht van een pastoor. De titels bij de schilderijen vinden ze erg adrem !

    Wim en Ann uit Zottegem : roemen de werken om hun vrolijkheid, die hun spontaan aan het lachen brengt. Ze zijn kinderlijk, met sterke kleuren. Het doet hen aan een kinderbijbel met prentjes denken. Ook zij vinden dat Georges Herregods wel durft, om op die manier te schilderen.

    Dirk en Mia uit Oudenaarde : …vele werken vertalen de actualiteit met een ondeugende knipoog. Hij roemt de schilder voor zijn klare kijk op de wereld !

    Martin en Marijke uit Merelbeke : …de schilderijen fascineren hem, onder andere vanwege het grote stripgehalte. De personages gaan dialogen met elkaar aan, wat goed zichtbaar is op vele doeken. Georges is niet de verfijnde technicus, maar dat is ook niet noodzakelijk om mooie kunst te maken. Kunst, en ook de werken van Georges Herregods, zijn immers van een hogere dimensie.

    We hebben met z’n allen genoten van de tentoongestelde werken, en hopen, nog veel meer werken van Georges Herregods te kunnen bewonderen in de toekomst.

    (Website van Martin Uvijn verslag van het Alnetum 2011 in Brakel)

     

    In ‘Klei en Kleur. Georges Herregods retrospectief’  Antwerpen, Halewijn 2002, belicht publicist en journalist Koenraad J.S. De Wolf het veelzijdig kunstenaarschap van de gewezen inwoner van Leest, wiens kortstondige aanwezigheid in dat dorp nog overal zichtbaar is.

     

    Bijvoegsels :

    -De achterkant van zijn Leestse woning in de Kouter.(pentekening van Karel Soors)

    -Pater Damiaan door de ogen van Georges Herregods.

    -De kunstenaar in 2011.

    -Gevonden op het internet…

     









    05-06-2012 om 18:54 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 –  Nieuw lokaal voor Chiromeisjes. 

    Dat jaar kregen de Chiromeisjes een nieuw gebouwd bakstenen lokaal of heem haaks en naast de parochiezaal. Dit dankzij de inzet van velen, o.a. van pater K. Van Aken, proost (sinds 1973-1974) en van groepleidster Gert De Prins. Als financieel hulpje organiseerde men een papierslag. Drie jaar later telde men in Leest honderd en vijf Chiromeisjes waarvan er vijfentachtig mee op bivak gingen.

    Voor de oudsten –er waren zes leeftijdsgroepen met eigen einduur :  prutsen, de speelclub, de kwiks, tippers, tiptiens en de aspimeisjes- werd maandelijks een gemengde vergadering met de ‘kerels’ gehouden. En er was ook een oudercomité.

    (Wilfried Hellemans, ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’, 2009)

     

    1974 – Enkel jaartal bekend : Leefmilieu Leest – Zet het licht op groen

    Stinkt de Zenne,

    “U kent ze ook wel, onze mooie riviergang, waar de mist zo spookachtig kan wezen dat zelfs een doorwinterd automobilist er grijze haren van krijgt.

    Dit is een feit, en misschien is het ook wel een feit dat ze dat in ‘Brussel’ niet weten, maar zeker is het, dat wij Leestenaren nog een mooi stukje groen hebben, langsheen die

    Zenne waar we ons soms nog te weinig bewust van zijn. Leest is en blijft een dorp dat als landschappelijk waardevol gebied een pluspunt is in onze sterk geïndustrialiseerde wereld.

    Het verheugd ons dan ook ten zeerste, toen wij een dezer dagen mochten vernemen, dat de westelijke zennekant, welke niet als beschermd-landelijk gebied was afgeschreven, en gaat van

    Heffen-Leest-Hombeek, dat deze streek zou worden opgenomen, dit op een zo groot mogelijke basis genomen en te interpreteren, als beschermd gebied.

    DE ZENNE STINKT, maar onze Zennevallei is een stukje Leest dat de moeite waard is, zichzelf te kunnen blijven !” (De Band)  

     

    1974 – Georges HERREGODS

     

    Dat jaar vestigde priester en kunstenaar Georges Herregods (°1926) zich te Leest.(een andere bron vermeldt 1970)  Hij zou er verblijven tot 1983 bij zijn benoeming tot hoofdaalmoezenier van de Belgische Strijdkrachten in Duitsland. Alhoewel zijn domicile in de Kouter behouden bleef, resideerde hij van toen af de meeste tijd van het jaar in Keulen.

    In zijn Leestse periode verzette de aalmoezenier bijzonder veel werk. Op pastoraal en sociaal maar vooral op artistiek gebied en als monumentenverzorger.

    ‘De Band’, het maandblad van Milac-Leest, kreeg een ander aangezicht toen hij zich met de redactie begon te bemoeien.  Naast aalmoezenier was hij ook een begenadigd en veelzijdig kunstenaar : keramist, schilder, tekenaar en auteur. Hadden Jan De Decker en Hendrik Diddens zich al voorzichtig aan geschiedkundige bijdragen over de gemeente Leest gewaagd, de aalmoezenier nam het hele kerkarchief onder de loep. Zijn historische bijdragen werden door iedereen gesmaakt : stambomen van de oudste Leestse families, de historiek van de eeuwenoude herendoeningen, van de kerk, de pastorij, de kapellekens…

    Na zijn benoeming tot hoofdaalmoezenier dankte ‘De Band’ hem op haar manier :  

    “Beste Georges, wij danken u van harte voor uw inzet. Als grote bezieler en motor van De Band hebt u zich gedurende meer dan acht jaar met hart en ziel ingezet voor ons dorpsblad. Duizenden tekeningen van uw hand brachten een persoonlijk cachet aan de Band. De vele bandwerkavonden in een geest van samenwerken hebben van de Band een fijn verzorgd en veel gelezen blaadje gemaakt. Wij zijn daar fier op. De goede samenwerking heeft veel mensen dichter bij elkaar gebracht. De ontelbare keramieken die we hebben zien groeien en die je overal tegenkomt zijn als zoveel geesteskinderen waarbij men even ernstig wordt of moet lachen. Ze geven een blijk van uw mensenkennis en kunstzin.
    Georges, wij kijken uit naar uw Keulse brieven en als het kan, willen we blijven hopen op uw medewerking.”  

    Aan hem werd ook nog een stukje poëzie toevertrouwd :

    “De Heiland had U lang bewaard,
    om zonneschijn te brengen
    en leven in de woestenij
    of mensen bij elkaar te brengen.
    Nu gaat ge weer te naaste bij
    de sporen van ons Heer.
    De bloesems door U opgespaard
    zullen bloeien, telkens weer.
    Al gaat ge Georges tot ieders spijt,
    de vrienden van “de Band” geraakt ge nimmer kwijt.”  

    Naar aanleiding van de fusie in 1977 en omdat 1978 uitgeroepen werd tot ‘Jaar van het dorp’  verzocht burgemeester Lauwers de aalmoezenier om een boek over het dorp te maken. Georges Herregods liet zich omringen door een tiental Leestenaars en onder zijn algemene leiding ontstond in ’78 het fraaie ‘Leest Geweest’.
    In 1980 verscheen van zijn hand ‘Waar Leestenaars samenkwamen’, een uitgave van Davidsfonds Leest met een historiek van de kerk en een blik op haar kunstpatrimonium. 

    Georges Herregods werd in 1950 in het bisdom Gent tot priester gewijd, dit samen met 59 andere priesters. Een deel van hen werd tijdens de oorlog, na hun humaniora, opgeëist door de bezetter. Georges kon hieraan ontsnappen door als arbeider te gaan werken in een weverij. “Dat jaar tussen de arbeiders gaf mij een andere kijk op de realiteit”, vertelde hij. “Ik behoor tot de generatie priesters die toen al half in de conciliaire vernieuwing stonden, nog voor Vaticanum II. Vanuit onze ervaring hadden we een ander beeld van de figuur van de priester.”

    Na zijn wijding werd priester Herregods leraar aan de Hogere Landbouwschool en aan het college van Oudenaarde.

    In ’57 begon hij zijn werkzaamheden als aalmoezenier in Siegen, Duitsland. “Ik heb toen veel aan Milac-werk kunnen doen omdat de jongens in die tijd echt aan hun lot overgelaten werden.”

    Drie jaar later ging hij als aalmoezenier mee naar Katanga, waar hij tijdens de onlusten getuige was van de moord op twee mensen. Via een aalmoezenierspost in Mechelen, en zijn terugkeer naar Siegen, werd hij begin ’70 aangesteld in Peutie. Ondertussen verbleef hij in Leest en werd er een echte Leestenaar. In 1983 werd hij hoofdaalmoezenier in Duitsland.

    Priester Herregods ontpopte zich in zijn loopbaan als een volleerd kunstenaar, die ettelijke uren les liep aan diverse kunstscholen.

    “Als kind tekende ik de achterkanten van affiches vol met stripverhalen. Dat was in het café van mijn grootmoe, in Brakel. Ik heb lang geaarzeld om naar de St.Lucasschool te gaan, me aan te melden voor militaire dienst, of naar het seminarie te trekken. Ik koos voor het derde, maar had het geluk dat ik ook van die andere twee opties wat kon proeven”, aldus de aalmoezenier in GvA op 28 maart 1991. (zie verder)

    Deze kunstenaar, die zichzelf een self-made man noemt, liet geen gelegenheid voorbij gaan om zich op artistiek vlak te vervolmaken. Van ’51 tot ’56 volgde hij les bij Gerard Hermans, aan het St.-Lucasinstituut in Gent, waar hij zich bekwaamde in etsen en schilderen. Nadat hij naar Siegen was gestuurd, volgde hij er een jaar “Mahlkurse”, bij Meyer-Lippe en bij Willy Schutz, die zelf een opleiding genoot bij de wereldbefaamde Oostenrijkse en later Britse Oskar Kokoschka. Zijn later verblijf  in de kusntstad Köln gaf Georges de gelegenheid drie jaar les te volgen bij Wolfgang Guntermann, in de privéschool Kölner Schule für Mahlerei.

    Het werd van G. Herregods is volks en expressief. Op al zijn schilderijen komen mensen voor en ze zijn overgoten met humor. Bovendien verraden tal van zijn werken zijn religieuze engagement en graag zet hij veel kruisen en Christusfiguren neer.

    “Het koor van Herzogenrath” omschrijft de aalmoezener zelf als één van zijn beste werken.

    In 1984 benoemde de paus hem tot “Apostolisch Militaris”, met standplaats te Brussel. In deze nieuwe hoedanigheid hield de aalmoezenier eraan zelf een hoogmis te Leest te celebreren en de gelovigen aldaar zijn eerste pauselijke zegen “laetare populum innocente” te geven.

    Naar aanleiding van zijn afscheid van het leger en van Leest bracht het Davidsfonds een retrospectieve van zijn werken in de parochiezaal tijdens “Posse Leest” 1991.

    “Klei en kleur, 35 jaar tussen boeren en soldaten, George Herregods” kende een enorm succes.

    Georges trok in 1991 naar zijn geboortestreek Elst waar hij als priester actief bleef. (GvA,1/6/91)

     

    Naar aanleiding van de Davidsfonds tentoonstelling “Klei en Kleur” met werk van Georges Herregods ter gelegenheid van “Posse Leest” 1982 publiceerde Gazet van Mechelen een intervieuw van Pat Donnez met de aalmoezenier-kunstenaar : (9/4/1982)

    -G.H. : “Ik ben op de eerste plaats aalmoezenier en heb daar nog geen minuut spijt van. Ik heb daar ook mijn hele leven op gezet. Kolossaal intressant als opgave. Er zijn dagen dat ik werkelijk tevreden ben dat ik die richting gekozen heb omdat ik mensen heb geholpen. In die zin zijn mijn andere activiteiten, nevenbedoeningen die altijd in verband staan met mijn apostolaat, mensen samen brengen en werken steunen.”

    -Na vele jaren dienst in Siegen, ga je in ’74 naar Peutie. Een opleidingscentrum voor nieuwe rekruten. Waaruit bestaat je taak ?

    -G.H. : “Ik help de rekruten de eerste dagen opvangen. Die jongens zitten dikwijls met problemen omdat ze ontworteld zijn, voelen zich “mottig”. Omdat ze uit hun gewoon burgermilieu worden getrokken kampen ze met heel wat sociale problemen. Thuis zit er dan dikwijls ook iets niet in de haak. Als aalmoezenier ben je katalisator van al die gevoelens. Het menselijk en geestelijk aspect loopt geweldig door mekaar. In een pluralistisch milieu moet je aanvaard worden, en moet je mekaars mening respecteren.”

    -Aalmoezeniers kunnen duidelijk nog werk leveren in het leger ?

    -G.H. : “Je merkt dat een minderheid het ernstiger neemt dan ooit. Op een parochie is er altijd iemand bij wie ze in nood terecht kunnen. Vooral in Duitsland in het BSD-garnizoen met de families en kinderen. Daar kan een priester nog werken. In België ligt het anders. Het geestelijk aspect speelt minder. De cultus ligt anders, de meeste jongeren zijn zondags thuis. Zo kwam ik in de kazerne in Peutie toe en vond een heel mooie, oecumenische kapel –zowel voor katholieken, protestanten als andersdenkenden. Is dat nodig, vroeg ik mij af, in een tijd waar zondags het grootste deel naar huis gaat ? Maar ik ben sindsdien van idee veranderd. Elke kazerne heeft een plaats nodig waar je je kunt bezinnen en tot jezelf komen, rustig worden, nadenken en bidden. Mijn bureau is net naast de kapel en ik hoor regelmatig mensen binnengaan.

    -De opkomende vredeswil van honderdduizenden jongeren blijkt samen te gaan met anti-leger houding. Kan je je daarmee verzoenen ?

    -G.H. : “Dat wordt dikwijls verkeerd begrepen. Alsof voor de vrede zijn, a priori betekent tegen het leger zijn. Alsof alle militairen voor oorlog zouden zijn en tegen de vrede. Dat is het verkeerde. Het is een andere opvatting om vrede te bekomen en te bewerken. De ene zegt je moet de deur open zetten, de ander : neen, je moet zorgen dat ze niet binnen kunnen. Op den duur weet je niet wat het beste is. Maar de twee beogen hetzelfde. We mogen niet van alles een krachtproef maken.”

    -Je woont 12 jaar in Leest. Je keramieken en schilderijtjes drukken een gemeende verbondenheid met het dorp uit. Je moet je ongetwijfeld thuis voelen ?

    -G.H. : “Ik ben hier niet als pastoor komen wonen maar als gewone mens tussen de Leestenaars, als parochiaan. Maar omdat de mensen in u ook een priester zien, komen ze met andere problemen, soldatenzaken, jongens die bij den troep moeten. Ik probeer mezelf te zijn in mijn werken. Kijk je ziet dat die schilderijen gericht zijn op de gewone dorpelingen. Zij vragen geen grote kunst, zij vragen om de gewone dagelijkse zaken. Het is geen grote schepping, het vraagt creativieteit en het is toch artistiek verantwoord.”

    De werken staan kris kras verspreid in het salon.Het zijn de jongste, één moet nog een kader krijgen. De geur van olieverf maakt de kamer tot een atelier. Gezichten op Leest, de pastorie, landschappen, wachten naast religieuze taferelen, op een veilig onderkomen in de parochiezaal.

    -De persoonlijke stijl herinnert ons aan de naïeven ?

    -G.H. : “Dat komt waarschijnlijk door de grote expressiviteit. Gelaat met grote ogen en eenvoudige mondtrek. Ik geloof dat ik zo op mijn best ben. Ik heb in mijn leven nogal wat cartoons gemaakt voor allerlei blaadjes en uitgaven. Ik ben daar nogal sterk in ja, al zeg ik het zelf.”

    -Vooral in je niet-profane schilderijen blijk je met dubbele bodems te werken ?

    -G.H. : “Dat klopt. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen ! Een tafereel met de Kristusfiguur centraal en er rond een maskerade, het lijkt wel carnaval hé. Die mensen rond Jezus, staan voor de rechtvaardigheid van de wereld, de bourgeoisie die (ver)oordeelt. Jezus is de zwakheid. De band met de oorlog en de repressie die klaar staat met de steen, is voor de hand liggend, zie je.”

    -Je hebt ook een oven voor je keramische werken. Niet gemakkelijk werken neem ik aan ?

    -G.H. : “Ik maak eerst een schets, boetseer de klei –die wordt uitgehold om barsten te voorkomen en te beletten dat de klei vlugger droogt- en begin een eerste maal te bakken.

    Nadat het glazuur is aangebracht, wordt de klei een tweede maal gebakken. En dat is niet zo eenvoudig omdat de temperatuur verschilt naargelang de klei en het glazuur. Nu draait mijn oven al enkele dagen op volle toeren. Mijn grotere stukken laat ik in Westerwald bakken. Een klein familiebedrijfje in Duitsland waar ik elke maand een halve middag ga werken. Het is een oeroude methode, men werkt er zoals 500 jaar geleden. Het is een speciaal systeem. De stukken staan in de vlammen en de temperatuur gaat tot 1250 graden. Je strooit zoutkristallen in de oven die tot zoutklompen verdampen, en die neerslag vormt een natuurglans die je niet met een electrische oven kunt bekomen. Niet giftig en bevat ook geen loodwitten. Die natuurglans gebruik ik voor mijn potten, kopjes en borden.”

    -Dit weekeinde gaan meer dan 180 schilderijen en karamieken de deur uit. Met pijn in het hart ?

    -G.H. : “Nee, oh nee. Op het moment dat het werk af is en je merkt dat het mensen het graag zien, dat je aan hun ogen ziet dat het hun zint, is je doel bereikt.

    Als ik gewaar wordt : kijk, die neemt dat keramiek of vergezicht omdat hij het graag ziet, dan ben ik tevreden.”

     

    Foto’s :

    -De extra lokalen van de Chiromeisjes. (foto : ‘De St-Niklaasparochie in Leest’, Wilfried Hellemans)

    -Aalmoezenier Herregods

    -Georges Herregods tijdens een tentoonstelling.







    05-06-2012 om 18:09 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (2)
    03-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1974 – LEEST, volgens Winkler Prins, Encyclopedie van Vlaanderen deel 4 van 1974.

     

    “Leest, gemeente in de provincie Antwerpen, administratief en gerechtelijk arrondissement Mechelen, gerechtelijk kanton Mechelen, randgemeente van Mechelen, in Klein-Brabant, aan de Zenne.

    931 ha, vlak reliëf (7-10 m hoog) met overwegend goed tot onvoldoende gedraineerde licht-zandleemgronden in het noorden en onvoldoende en tamelijk slecht gedraineerde zandleemgronden in het zuiden.

    Tamelijk slecht en slecht gedraineerde zandleem- en kleialluvia langs de Zenne en de Abeek.

    In 1961 pendelde 53,7% van de actieve bevolking vooral naar het Mechelse en ook naar Brussel.

    De gemeente telde in 1970 127 commerciële landbouwbedrijven met een gemiddelde bedrijfsgrootte van 5,3 ha. Beteelde oppervlakte : 48% grasland, 19% graangewassen (tarwe,gerst), 7,5% voederwortel- en knolgewassen, 2,5% groenvoedergewassen, 4,5% aardappelen, 16,5% groententeelt (o.a. bloemkool, witloof, sla, prei).

    Enige industriële tewerkstelling in de meubelmakerij en een wegvervoersbedrijf.

    Het bos beslaat II ha. Oude Rendelbeekhoeve. Op Tweede Paasdag grote processie ter ere van Sint-Cornelius.

    Monumenten

    Van de romaanse kerk van witte steen zijn nog sporen zichtbaar in de toren en het koor. In 1852 werd het gebouw grotendeels herbouwd.

    Geschiedenis

    De eerste vermelding van Leest (1129) betekent wellicht voetspoor. Het grondgebied was verdeeld tussen het hertogdom Brabant en het land van Mechelen, waar de eigenlijke dorpskern lag, die zijn ontstaan te danken

    heeft aan de kruising van de Mechelsesteenweg en de Zenneweg. De Sint-Niklaasparochie is vermoedelijk ouder van 1129. Bisschop Burchard van Kamerrijk schonk in dat jaar het patronaat van de kerk en de tienden aan de abdij van

    Kortenberg.” 

     

    1974 – DE FUSIE

     

    “Vooral sinds de bekendmaking door de Gouverneur van een algemeen plan van samenvoeging van al de gemeenten in de provincie Antwerpen, is over de fusies al veel en hartstochtelijk gesproken en geschreven. Dit plan voorzag de samenvoeging van Leest bij Mechelen, dat o.a. ook Hombeek en Heffen zou opslorpen. De burgemeesters en schepenen van verschillende gemeenten  belegden de ene vergadering na de andere, stelden vlammende moties op en hielden persconferenties. De V.V.P. Leest deed hieraan niet mee.

    Wel bespraken wij de zaak met het arrondissementeel C.V.P.-bestuur, betrokken hierbij onze bestuursleden en vroegen verschillende inwoners van onze gemeente om hun gedacht.

    Het staat vast dat de regering besloten heeft de fusies door te drijven en dit zeker voor Vlaanderen. Na jarenlang gepalaver, pakt men nu de zaken met vaste hand aan.

    Zich hiertegen verzetten als kleine gemeente van 2.000 inwoners is uitzichtloos. Hoezeer wij het ook betreuren dat er een einde wordt gesteld aan een eeuwenlange zelfstandigheid van onze gemeente, toch moeten wij de werkelijkheid inzien. De tijden zijn veranderd. Van een moderne gemeente verlangen wij dat zij steeds meer taken op zich neemt en meer diensten verleent. Dit kan slechts gebeuren als een gemeente een voldoende grootte heeft en aldus voldoende sterk is.

    Daarom besloten wij, als er dan toch een fusie moest komen, samen te gaan met Hombeek en Heffen. Wij hebben dit ook verdedigd tijdens een algemene vergadering bijeengeroepen door het provinciebestuur in Antwerpen. Alle partijen en alle gemeenteraden uit het Mechelse waren er aanwezig. Wij stellen vast dat het provinciebestuur zich bij onze mening heeft aangesloten en in die zin een voorstel heeft overgemaakt aan de Minister. Deze moet nu zelf een definitief voorstel opmaken dat nog voor de verschillende gemeenteraden zal komen.

    Wij willen u ook zeggen dat één van de argumenten waardoor wij kozen voor de fusie met Hombeek en Heffen is : door over te schakelen naar een grote gemeente zal hopelijk ook de hevigheid en de scherpte van de dorpspolitiek verdwijnen.

    De dorpspoilitieke tegenstellingen die het verenigingsleven in ons dorp zo moeilijk maken, zullen plaats maken voor meer verdraagzaamheid. En dat is, naar onze mening, een groot voordeel.

     

    Gemeentelijke toelagen 1974

    K.L.J. Jongens                         1000 frank

    K.L.J. Meisjes                          1000

    Chiro jongens                         2500

    Chiro meisjes                         2500

    Boerenfront                           1000

    Boerengilde                           1000

    Bond Veldwachters                1000

    Boerinnengilde                      1000

    KWB                                       3000
    Davidsfonds                            4000

    Rust Roest                              4000

    Gepensioneerden                   5000

    Milac                                      1000

    Vooruitziende vrouwen        1000

    K.F.St.-Cecilia                       20000        

    Vevoc                                     1000

    Oud Soldaten                         1000

    N.S.B.                                      3000

    Duivenm.De Luchtreiziger     1000

    Duivenm.De Snelle Vlucht     1000

    F.C. Telstar                             5000

    Voetbalclub Vlug en Vrij        1000

    W.C. Het Vliegend Wiel         2500

    Wipmaatschappij Heide        1000

    Leefmilieu                              2000

    (Periodiek CVP, enkel jaartal gekend)

     

    03-06-2012 om 11:38 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1993 – 23 juli – Gazet van Mechelen :

    Leest in de weer tegen 97 nieuw te bouwen woningen

    “Noteer goed dat deze actie niet gericht is tegen gelijk welke persoon”, zegt Paula Bradt uit Leest met veel overtuiging. Ondertussen is ze zelf enigszins overdonderd door het bliksemsucces van haar actie. Vorige zaterdag werd een aantal mensen aangesproken voor een samenkomst die zondag doorging, en waar besloten werd een petitieactie te voeren. Nu vallen reeds de getekende petities met hopen in de bus. Gisteren telde Paula Bradt 520 handtekeningen die tégen de voorgenomen bouw van 97 woningen op de Kouter zijn. “Ik zal niet overdrijven, zegt de actievoerster, maar van de straten die reeds binnenzijn, heeft toch zeker 70 t.h. van de bewoners de petitie getekend. Om niet te spreken over het enthoesiasme van de actievoerders”.

    Deze actie is gericht tegen het voornemen van de Mechelse Goedkope Woning om te Leest in een woonuitbreidinsgebied achter de Dorpsstraat en de Kouter 97 sociale woningen op te trekken. De actievoerders zeggen niet tégen sociale woningen te zijn, maar vinden dat deze manier van werken een kaakslag is voor Leest.

    Argumentatie

    Paula Bradt, die jarenlang directrice van de vrije school te Leest was en met het dorpsleven zeer sterk verbonden, somt vlot de argumentatie op tegen deze geplande bouw. De wijk zal namelijk ingeplant worden in een prachtige open ruimte. Dit is tegen de doelstellingen van De Batselier, die zegt dat open ruimte maximaal moeten gevrijwaard blijven. Ook het structuurplan Vlaanderen van Kelchtermans stelt dit uitdrukkelijk.

    Getto

    Mw. Bradt vreest in de tweede plaats dat de nieuwe wijk een getto zal vormen omdat zij niet aansluit bij het dorp. Ook dit wordt uitdrukkelijk verworpen in beide documenten.Verder menen de actievoerders dat de geplande wijk veel te groot is voor hun dorp en heel wat problemen zal meebrengen. Men heeft er eveneens problemen mee dat deze bouw in woonuitbreidingsgebied moet gebeuren, terwijl er in Leest nog bouwgebied is. De nieuwe wijk houdt geen rekening met het agrarisch karakter van het dorp en zal veel moeilijkheden veroorzaken voor de landbouwers.Deze dreigen al om met hun tractoren naar Mechelen af te zakken om hun grieven te uiten. Ten slotte vragen de actievoerders zich af of dit alles niet een klein beetje ruikt naar belangenvermenging. Voor de wijk zou de toegangsweg naar de omnifeestzaal onteigend worden en vervolgens aangelegd. “Laat de zaakvoerder nu toevallig ook zaakvoerder van de bouwmaatschappij zijn”.(noot : Gust Emmeregs)

    Landbouwgebied

    “Men moet nu wel vlug ageren, want volgend jaar zou anders dit gebied weer landbouwgebied geworden zijn, gezien de huidige tendensen”, zo zeggen de actievoerders.

    En eens te meer verwijzen ze naar het structuurplan Vlaanderen, waar behoud en versterking van open ruimten als zeer belangrijk worden aangewezen. En nogmaals voegen ze er aan toe : “Dit alles is niet gericht tegen Gust Emmeregs als persoon, maar tegen een politiek van beton, die thuishoorde in de jaren zestig. Politiekers moeten nu verder kunnen kijken dan het eigen belang”.

     

    In dezelfde krant van 29 juli kreeg Gust Emmeregs een forum :

     

    “Allemaal gelogen”, zegt Gust Emmeregs : De “Sussen” en de “Blekken” zijn terug.

    Gust Emmeregs, gemeenteraadslid uit Leest en ook zaakvoerder van de Mechelse sociale bouwmaatschappij De Mechelse Goedkope Woning, heeft wat hij zelf omschrijft als een “omzendbrief” verspreid.

    In alle brievenbussen bij de circa 2.400 Leestenaren belandt gisteren of vandaag het “antwoord” van Gust Emmeregs i.v.m. enkele honderden bezwaren tegen de voorgenomen bouw van 97 sociale woningen in het woonuitbreidingsgebied ter hoogte van de omnihal. Het zit Gust Emmeregs hoog dat 830 Leestenaren, of zowat een derde van alle inwoners van het dorp, hun handtekening onder het bezwaarschrift hebben gezet.

    “De mensen zijn bewust misleid. Men wil mij en mijn werk in opspraak brengen. In voetbaltermen uitgedrukt speelt men op de man in plaats van op de bal”, zei gisteren Emmeregs, duidelijk aangeslagen.

    Het ziet er naar uit of Leest zet de tijd 20 jaar terug naar de periode waarin de “Sussen” en de “Blekken” de lokale politieke strijd uitvochten.
    Een aantal inwoners onder leiding van Paula Bradt, de voormalige directrice van de vrije basisschool, kant zich tegen de voorgenomen bouw van 97 sociale woningen.

    In de gemeente werd een bezwaarschrift verspreid en twee dagen later terug opgehaald. De actie resulteerde in 830 handtekeningen onder het bezwaarschrift. Het bundel werd aan het schepencollege in Mechelen overgemaakt.

    Geviseerd

    Gust Emmeregs zei gisteren dat hij zich persoonlijk geviseerd voelt in de actie die sommigen tegen de geplande bouw ondernemen. Hij benadrukt dat iedereen het recht heeft om zich op de wettelijke voorziene manieren tegen bepaalde initiatieven te verzetten. “Nu neemt men echter een loopje met de waarheid. Daartegen wil ik protesteren. Men schuift mij ook zaken in de schoenen die oneerlijk en moedwillig verkeerd worden voorgesteld”, zegt Emmeregs die zijn “omzendbrief” op 800 exemplaren in alle Leestse brievenbussen heeft gestopt. Gestaafd met soms reeds 20 jaar oude bewijsstukken toont Emmeregs daarin aan dat de plannen tot de bouw van de bekritiseerde woningen dateert van in 1965. Het voorontwerp is gesitueerd op de plaats waar de MGW nu, in samenwerking met het bouwbedrijf Swinnen uit Mol, 97 sociale koopwoningen voor Vlaamse mensen uit Leest en omgeving van ongeveer 3,5 miljoen per woning wil bouwen. Deze woningen zijn tegen die prijs volledig afgewerkt en hebben 3 slaapkamers.
    Emmeregs, zaakvoerder van de MGW en ook beheerder van de Omnihal die een beperkte oppervlakte grond zal dienen af te staan om het project mogelijk te maken, weerlegt alle beschuldigingen als zou hij aan belangenvermenging doen.

    Racisme

    Echt boos is Gust Emmeregs omdat de actievoerders de Leestenaren beïnvloeden met dooddoeners als “Pas op, daar komen allemaal vreemdelingen in wonen”. Leest kan volgens hem dergelijke uitingen van racisme best missen. “Die uitspraken komen uit de mond van mensen die beweren achter de politiek van Paula D’Hondt te staan”, betoogt hij. Volgens Gust Emmeregs heeft een beperkt aantal mensen, overwegend uit éénzelfde familie, uit eigenbelang veel goedgelovige dorpsgenoten om de tuin geleid. ”De mensen hebben niet eens de tijd gekregen om de tekst van het bezwaarschrift te kunnen lezen”, is hij van mening.

    Ondertussen is bij het schepencollege van Mechelen inderdaad een bundel met 830 handtekeningen tégen de voorgenomen bouw van de woningen in Leest toegekomen.

    Dat betekent dat één derde van de Leestenaren zich theoretisch niet akkoord verklaart met het initiatief. Het is nu de opdracht van het college om de bezwaren juridisch uit te pluizen. Gust Emmeregs hoopt dat ook de gemeenteraadsleden de kans zullen krijgen zich in dit debat te mengen. “Het is echter niet het aantal bezwaren dat doorslaggevend mag zijn, wél de gegrondheid ervan”, vindt hij.

    Als het schepencollege van Mechelen alsnog het licht op groen zet en wanneer stedebouw zijn reeds 20 jaar geleden gegeven goedkeuring handhaaft, dan krijgt Leest reeds volgend jaar enig concreet resultaat van het grootse opzet te zien. Tenzij de dorpspolitiek daar een stokje voorsteekt. “Sussen” en “Blekken” weet je wel. (F.J.)”

     

    Nog in dezelfde krant van 29 juli : gemeenteraadslid en volksvertegenwoordiger van de oppositiepartij VU Herman Candries :

    Wijkt Leest ?

    In Mechelen wordt weer politiek op hoog niveau gespeeld. De 479 bezwaarschriften en de 865 handtekeningen tegen een onzinnige verkaveling met bouwproject voor 97 woningen vallen Gust Emmeregs blijkbaar zwaar. De enige echte Leestenaar, die anderen verwijt de man en niet de bal te spelen, is hier duidelijk de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet...Alle middelen blijken goed om de geloofwaardigheid van deze protestactie te kelderen. Toch is het probleem eenvoudig. In de richtlijnen, die minister De Batselier meegaf bij de oprichting van Domus Flandria, klinkt het nochtans duidelijk welke de prioriteiten zijn : de bestrijding van de leegstand, verbetering van de kwaliteit van het woonpatrimonium, realisatie van woonzekerheid, met maximale vrijwaring van de open ruimte. Voor Mechelen zijn er dus andere prioriteiten. Voor alles moet de binnenstad opnieuw bewoonbaar gemaakt worden, opnieuw bevolkt worden. Mooie open ruimte, zoals diegene waarnaar in dit geval gelonkt wordt, zou best gevrijwaard blijven.

     

    Gust Emmeregs liet het daar niet bij en in een (niet gedateerd) manifest van vijf bladzijden onder de hoofding ‘Antwoord van een echte Leestenaar aan de Leestenaars’ verdedigde hij zijn handelswijze. Hierna een samenvatting :

    “De Leestse bevolking kreeg vorige week een schrijven en een, door een paar personen opgesteld model-bezwaarschrift, i.v.m. de verkavelingsaanvraag door de NV Swinnen, in de bus of persoonlijk overhandigd.

    Zowel het begeleidend schrijven als de inhoud van het opgestelde bezwaarschrift zijn, om het in voetbaltermen uit te drukken : ‘SPELEN OP DE MAN IN PLAATS VAN OP DE BAL’.

    Bepaalde opgesomde redenen tot afwijzing van het voorstel zijn enerzijds totaal onjuist en hebben  anderzijds nog min nog meer tot doel mij persoonlijk, mijn verwezenlijkingen zoals de realisatie van de Sporthal, de voetbalterreinen en de Omnihal, in opspraak te brengen.

    Wat men daar ook over zegt en schrijft, ik zeg u dat ik fier ben op al deze verwezenlijkingen die de Leestse en/of Mechelse gemeenschap geen frank gekost hebben. Ik heb er mijn laatste frank ingestoken en heb er nog elke dag de grootste moeite mee om alles financieel rond te krijgen. Dit alles om de Leestse en Mechelse jeugd toe te laten in eigen omgeving aan sport en ontspanning te kunnen laten doen.

    De plaatselijke Vrije Basisschool waarvan Paula Bradt destijds, het moet gezegd worden met veel inzet en initiatief de bezielende kracht was, was in 1985 wat blij toen zij met haar leerlingen toegelaten werd in wat nu genoemd wordt : ‘een sporthal met een bedenkelijke architectuur’.

    Het destijds genomen initiatief tot aankoop en benuttiging van die gronden voor Sociale Woningbouw was een iniatief van het toenmalig Gemeentebestuur van Leest.

    Ik vraag mij werkelijk af wat de bewoners van de verkaveling aan de Vinkstraat hiervan vinden. Voor zover ik weet is daar geen Gettovorming en zijn deze mensen reeds goed geïntegreerd in de Leestse gemeenschap.

    Waar ik ook met belangstelling naar uit kijk, is naar de reactie van de bewoners van de Dorpstraat, Vinkstraat en Ten Moortele. Beseffen deze mensen wel goed dat in het bezwaarschrift, blz. 2 punt 4, voorgesteld wordt om de open ruimte tussen deze straten, zijnde plus minus 12 ha. te benutten voor sociale wongen.

    Dit wil zeggen sociale woningen bouwen achter de tuin van zo’n 100-tal bestaande woningen.

    Tot daar, geachte vrienden van Leest-Mechelen, de reactie waar ik mij verplicht toe voelde. De waarheid heeft ook haar rechten, of niet soms.

    Vriendelijke groeten, Gust Emmeregs.”

     

    1994 – 7 maart – Gazet van Mechelen :

     

                                       CDV de partij van de verzoening

    “Leest.- De CDV is en blijft de partij van de verzoening. Dat beklemtoonden zowel fractieleider Herbert Crol als burgemeester Jos Vanroy, vrijdag op de info-avond van de CDV in een bomvolle parochiezaal in Leest. Als de ultieme verzoeningspoging met de CVP echter niet lukt, gaat de CDV resoluut naar de gemeenteraadsverkiezingen “met de macht van onze overtuiging”, zoals Vanroy dat uitdrukte. Dat de CDV bij wijze van spreken zijn burgemeester heeft aangeboden als zoenoffer, is volgens Crol het beste bewijs dat de partij echt wel bereid is om opnieuw de rangen te sluiten. Ook Vanroy beklemtoonde met veel energie in zijn stem dat hij voor de grote verzoening is en bereid om samen met Fons Vanstappen en anderen van het toneel te verdwijnen. “Maar dan moet men ons wel ernstig nemen”, aldus Vanroy. “Als dat niet kan, gaat de CDV op 9 oktober naar de verkiezingen en dan sta ik hier binnen enkele maanden opnieuw om u te vragen voor ons te stemmen.”

    De voorwaarden die de CDV stelt, zijn inmiddels bekend. Op de reeds goedgekeurde ontwerplijst van de CVP moeten verkiesbare plaatsen vrijgemaakt worden voor CDV-ers, zodat ze uitzicht hebben op een ambt als schepen of mandaten in het OCMW en de Mechelse Goedkope Woning. In het voorstel dat de CDV vorige week dinsdag aan de CVP heeft overgemaakt, stond concreet de eis dat de tweede, vierde en zesde plaats op de CVP-lijst voor een CDV-er moest zijn. Daarop deed de CVP een tegenvoorstel, waarover zaterdag of zondag nog moest onderhandeld worden. De inhoud van dat tegenvoorstel werd vrijdagavond nog stil gehouden, teneinde de besprekingen niet te bemoeilijken. Maandag zal in elk geval moeten blijken of er een verzoening dan wel een definitieve breuk uit de bus komt. Het partijbestuur van de CVP komt immers maandagavond voor de tweede keer in één week tijd bijeen om de knoop met de CDV door te hakken. Waarnemers meenden vrijdagavond dat de CDV in elke geval handig gemaneuvreerd heeft door de bal in het kamp te leggen van de CVP, waar de eensgezindheid rond heel de situatie de voorbije dagen ver zoek was.

    Primeur

    Gust Emmeregs, afgevaardigd bestuurder van de Mechelse Goedkope Woning, kwam vrijdag in zijn uiteenzetting nog met een primeur voor de dag. De geplande verkaveling in Leest, voor een sociale woonwijk van meer dan 90 woningen, werd niet goedgekeurd door het huisvestingsfonds Domus Flandria. De MGW heeft de grond dan ook niet langer nodig en gaat in op de vraag van een bouwfirma om heel het perceel te verkopen. Volgens Emmeregs komt er mogelijk nog dit jaar een particuliere verkaveling van sociale woningen.”

     

    1994 – 8 augustus – Gazet van Mechelen :  CDV WIL VERZOENING ZONDER EXCLUSIEVEN... MAAR DE CVP WIL GEEN EMMEREGS

    De recente gebeurtenissen en het afspringen van de verzoeningspogingen tussen CVP en CDV, hebben als gevolg dat in Mechelen het christen-democratische front verdeeld naar de kiezer stapt, tenzij er de komende uren toch nog een uitweg wordt gevonden. Voor de insiders is zulks nu helemaal uitgesloten, want de CDV wil een verzoening zonder exclusieven, de CVP wil onder geen beding dat Gust Emmeregs op de lijst fungeert. Dat men Herbert Crol op de lijst zou meenemen vond wel genade bij een meerderheid van het partijbestuur. Zoals bij de meeste van dergelijke gevallen meent iedereen het gelijk aan zijn kant te hebben. De CDV, bij monde van fractieleider Herbert Crol ziet het zo. Sinds 28 februari ’94 praten CDV met CVP om met een gemeenschappelijke christen-democratische lijst naar de gemeenteraadsverkiezingen van 9 oktober e.k. te stappen.

    Er werden langs beide zijden een aantal voorstellen gedaan aangaande lijstsamenstelling, programma, e.d.

    De mening van het CVP-bestuur werd nooit gevraagd. Er werd telkens in een beperkt groepje, het dagelijks bestuur, rond de pot gedraaid. Men durfde in de CVP geen beslissingen nemen, want dan zou snel duidelijk worden dat zij geen echte verzoening willen tot stand brengen. Bemiddelaar Stan De Clercq deed, na vele gesprekken gevoerd te hebben met beide groepen, op 7 april een voorstel. Dit voorstel was gebaseerd op een evenwichtige basis voor CDV en CVP. Zeven CDV-ers zouden fungeren op de plaatsen 35 tot 41. Hierbij is zeer belangrijk te weten dat burgemeester Jos Vanroy zelf heeft aangeboden zich niet kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen indien er een verzoening tussen beide groepen tot stand zou komen. Ook oud-schepen Fons Vanstappen en schepen Leo Clarijs zouden niet op de lijst fungeren. Dit was vanuit de CDV-hoek een belangrijke stap om de verzoening volledig te kunnen realiseren. Dit voorstel van de bemiddelaar werd door de CDV positief onthaald in een antwoord van 14 april. Voor de CVP was dit voorstel blijkbaar niet de oplossing. Herbert Crol en Gust Emmeregs waren evenmin welkom. Meer dan een maand later gaven ze aan de bemiddelaar te kennen dat ze zijn voorstel nooit in het CVP-bestuur hadden besproken en dat het dagelijks bestuur slechts 3 CDV-ers op de lijst wenste te plaatsen, nl. Jos Van Aken, Germaine Peeters en Louis Vloebergh.

    (...)

     

    03-06-2012 om 11:21 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    6 mei 1992 - Gazet van Antwerpen:

    CVP SCHORST 12 MANDATARISSEN- Burgemeester Vanroy, twee schepenen en zaakvoerder MGW niet langer spreekbuis van CVP-Mechelen

    “De politieke bom binnen de CVP-Mechelen, die al een tijdje aan het tikken was, is nu tot een explosie gekomen. Het Dagelijks Bestuur van de CVP-Mechelen acht 12 mandatarissen niet langer leden van de partij. Daaronder bevinden zich de burgemeester, twee schepenen en de zaakvoerder van de Mechelse Goedkope Woningen. Aanleiding tot deze vrij zware sancties die tegen “de twaalf” is genomen is het niet nakomen van de in het bestuursakkoord voorziene schepenwissel Fons Vanstappen-Frank Nobels.

    De herrie daarrond duurt al enkele maanden. Als reden om de wissel tussen schepen Vanstappen en fractieleider Frank Nobels niet te laten doorgaan had burgemeester Vanroy gesteld dat “er eerst een oplossing moet gevonden worden voor raadslid GUST EMMEREGS uit LEEST. Die moet op woensdag 19 mei in de bouwmaatschappij Mechelse Goedkope Woning zijn mandaat van afgevaardigd beheerder afstaan aan Wim Jorissen.”

    Woordbreuk gepleegd
    Een schepen is voor zes jaar verkozen en ik blijf bijgevolg op mijn stoel zitten tot einde van mijn mandaat, zegt Fons Vanstappen. Die krijgt men alvast niet uit zijn schepenzetel voor het einde van deze legislatuur. Vanstappen had tot 1 mei jl. de tijd om zijn mandaat af te staan aan de jongere collega Frank Nobels. Dat is dus niet gebeurd en daarover heeft het Dagelijks Bestuur van de CVP-Mechelen zich maandagavond urenlang gebogen. In een persmededeling zegt het dagelijks bestuur te betreuren dat de burgemeester, samen met enkele andere mandatarissen, geen gevolg gaven aan de herhaalde oproepen om zich aan te sluiten bij de besluiten genomen door de verschillende CVP-partijinstanties. Het CVP-bestuur betreurt verder dat Vanroy, schepen Clarijs-Pauwels, schepen Vanstappen vroeger gemaakte akkoorden terug op de helling willen zetten en zelfs weigeren om de schriftelijke akkoorden, waaronder zij hun handtekening plaatsten, uit te voeren.

    Het CVP-bestuur wenst zeer duidelijk te stellen dat diegenen die manifest woordbreuk plegen niet thuis horen in de Christelijke Volkspartij.
    Reeds voor de gemeenteraadsverkiezingen heeft de CVP-afdeling van  Mechelen geopteerd voor een vernieuwd beleid. Dit kwam tot uiting bij de lijstvorming waar er een kopploeg werd naar voor geschoven in de plaats van een kopman. Volgens 80% van de CVP-afdeling was het immers noodzakelijk om naast de ervaring van de vroegere burgemeester een duidelijke vernieuwing te brengen. Voor de tweede tot en met de vijfde plaats werden Patrick Backx, Leo Stevens, Frank Nobels en Lieve Keuleers op de lijst geplaatst.

    Toen na de verkiezingen de CVP opnieuw bestuursverantwoordelijkheid kreeg kwam er een consensus tot stand die leidde tot een geschreven akkoord dat door alle betrokkenen werd ondertekend. Dit akkoord hield in dat Fons Vanstappen en Lea Clarijs-Pauwels schepenen zouden worden doch dat zij er zich toe verbonden op vraag van het partijbestuur respectievelijk in 1992 en 1993 ontslag te nemen ten voordele van Nobels en Keuleers. Ook werd afgesproken dat Emmeregs in mei 1992 zou opgevolgd worden door Wim Jorissen in de MGW.

    Dit akkoord, zegt de CVP-Mechelen, werd unaniem bekrachtigd door het bestuur van de CVP-afdeling Mechelen waarvan de betrokkenen allen deel uitmaken.
    Vanroy liet onlangs dan schriftelijk aan het partijbestuur weten dat EMMEREGS zaakvoerder van de MGW blijft en de schepenwissel voor onbepaalde tijd zou worden uitgesteld.

    Het CVP-Bureau heeft tijdens de vergadering van maandagavond jl. nu vastgesteld dat 12 leden van de partij geen gevolg hebben gegeven aan de oproep om zich voor 1 mei jl. aan te sluiten bij de beslissingen van het partijbestuur Mechelen. Dat zijn met name, na de burgemeester en de twee schepenen en de MGW-zaakvoerder, de gemeenteraadsleden Germaine Peeters, Jos Van Aken, LOUIS VLOEBERGH en Herbert Crol en de OCMW-raadsleden Theo De Wit, Annie Vanstappen, Guido Vandeneede en Herwig De Lannoy.

    Omdat Vanroy, Vanstappen, EMMEREGS en Clarijs manifest hun handtekening over de afgesproken wissels hebben verloochend, waarbij men zich de vraag kan stellen welke waarde de handtekening heeft van de burgemeester en van andere mandatarissen, heeft het CVP-bureau beslist om aan het eerstvolgende partijbestuur voor te stellen deze mandatarissen uit de partij te stoten.

    Gelet op “sommige” positieve signalen tot verzoening zal aan de overige dissidente mandatarissen gevraagd worden om voor 1 juni a.s. hun engagementsverklaring te hernieuwen, ondermeer door het onderschijven van de beslissingen van het partijbestuur Mechelen omtrent de wissels. Geven zij geen gevolg hieraan dan zal ook tegen hen de procedure tot uitsluiting gestart worden in het partijbestuur van juni a.s.

    Belangrijk is ook dat Vanroy en Vanstappen worden aangemaand om hun achterstallige bijdragen aan de partij (samen zo’n 100.000 frank) te voldoen.

    Tot slot zegt de CVP dat ze de afspraken met de coalitiepartner, de SP, zal nakomen omdat men het bestuur van de stad niet op de helling wil zetten.

    Iedereen moet kleur gaan bekennen

    Ondanks deze zware heibel binnen de CVP wordt gezegd dat het bestuur van de stad niet in gevaar zal komen. Er zal niet onverdeeld gestemd worden in de raad. Kritiek punt wordt wellicht de vervanging die er aankomt om woensdag 19 mei. Dag waarop raadslid Wim Jorissen (CVP) het zaakvoerderschap van Gust EMMEREGS in de MGW zal overnemen. Daarover moet er niet gestemd worden binnen de gemeenteraad, omdat dit automatisch zal gebeuren binnen de algemene vergadering van de MGW.
    Algemeen wordt verwacht dat Vanroy een of ander manoeuver zal uithalen om dat mandaat van Jorissen te laten intrekken en dan wordt het uitkijken hoe het stemgedrag zal zijn van coalitiepartner SP.

    Vraag is dan ook of het beleid van de stad op de helling wordt gezet en of er weer naar een wisselmeerderheid zal dienen gegrepen zoals ten tijde van oud-minister Jef Raemaekers, tijdens de vorige legislatuur ?
    De bom is al ontploft binnen de CVP, maar er blijft de komende weken nog wel wat dynamiet in de Mechelse politieke lucht hangen. –L.D.N. 

     

    De dag nadien schreef dezelfde krant dat de Mechelse CVP-jongeren volledig de houding van het CVP-partijbureau onderschreven en dat ze de uitsluiting uit de partij eisten van burgemeester Vanroy, schepenen Fons Vanstappen en Lea Clarijs en zaakvoerder MGW Gust Emmeregs die volgens hen op een schandalige wijze hun woord braken en hun handtekening verloochenden.

    In dezelfde krant kreeg ook de burgemeester een forum. Volgens hem werd de stad bestuurd door de verkozenen en niet door de partij...

    In “Het Laatste Nieuws” van 22 mei reageerde Gust Emmeregs : “Ik ben geen jurist, wel een realist. Als men mijn mandaat afneemt binnen de MGW, dan sta ik erop dat men mij een evenwaardig mandaat zou teruggeven. Dat heeft dus niets te maken met onderschreven akkoorden. Mag ik in dat verband immers verwijzen naar een eveneens onderschreven bestuursakkoord CVP-SP en het daaraan gekoppeld beleidsdocument aangaande de begroting 1990. Na lang overleg kwam men tot een concensus. Ik heb toen mijn verantwoordelijkheid genomen”.

    Emmeregs werd, door de onthoudende stemmen van de SP-ers, tijdens de algemene vergadering van de MGW, in zijn functie bekrachtigd.

    “...bovendien heeft de CVP-Mechelen mij eind 1988 voorgesteld om het mandaat van beheerder MGW te aanvaarden mits de uitdrukkelijke belofte –en dit na een schorsing van de bestuursvergadering- dat voor het verstrijken van mijn mandaat men voor mij een evenwaardig mandaat zou hebben. Dat kan niemand ontkennen. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat voorzitter van de Vlaamse Executieve, Luc Van den Brande, zich de laatste maanden bijzonder heeft ingespannen om die belofte in te lossen. Dit is spijtig op onbegrip gestoten van bepaalde individuen. Ook wil ik nog benadrukken dat ik in de heraanstelling van mijn functie als afgevaardigd-beheerder geen persoonlijk belang, noch prestige nastreef. (...)”

     

    Eind mei bekrachtigde het hoogste orgaan binnen de CVP-Mechelen, het Partijbestuur, wat weken voordien het Partijbureau had beslist : uitsluiting uit de partij voor burgemeester Jos Vanroy, voor de schepenen Vanstappen en Clarijs-Pauwels en MGW-beheerder Gust Emmeregs. (HLN 27/5/92)

     

    Tijdens een drie uur durend debat in besloten vergadering trok de Mechelse gemeenteraad het mandaat in van Gust Emmeregs als afgevaardigd beheerder bij de sociale bouwmaatschappij De Mechelse Goedkope Woning

    (HLN,3/6/92)

     

    Het Laatste Nieuws van 18 juni : “...De “Ik-wel-jij-niet”-strategie gaat vrolijk verder binnen het Mechels stadsbestuur. Wie enkele dagen in het buitenland verblijft, weet bij zijn terugkeer niet meer wie er wààr benoemd werd, wie er nog tot welke partij behoort en wie er zijn huik naar de wind hing. Koren op de molen natuurlijk voor de protest-, oppositie- en radicaalstemmers. (...)

    Wat Gust Emmeregs betreft is de situatie –en vooral zijn persoonlijke houding- eerder confuus. Op de partijvergadering las voorzitter Arnout Schotsmans een verklaring van Emmeregs voor waarin deze laatste zegt alle richtlijnen en beslissingen van de partij te zullen volgen. Gezien hieruit een positieve houding bleek, stelde de voorzitter voor om de uitsluitingsprocedure voor Emmeregs uit te stellen. 43 van de 62 aanwezigen stemden voor uitstel. De voorgelezen brief van Emmeregs blijkt dan weer diametraal te staan op de inhoud van een andere verklaring, die hij dezelfde dag ondertekende.
    Hierin verklaarde hij met alle gemeenteraadsleden en OCMW-ers van de Vanroy-clan ontslag te zullen nemen als iemand onder hen uitgestoten werd.

    Wim Jorissen is ondertussen aangesteld als afgevaardigd-bestuurder bij de MGW.
    Tijdens de buitengewone algemene vergadering van die MGW werd Willy Deleus, ter vervanging van Gust Emmeregs, benoemd tot bestuurder.

    (...)

    De getackelde Gust Emmeregs zou nu als soelaas een deeltijdse opdracht krijgen op het kabinet van minister Van den Brande.
    Welke van zijn 2 voornoemde schriftelijke verklaringen nu de “echte” is, blijft echter voorlopig nog onduidelijk. (...)

     

    Op 25 juni blokletterde Het Laatste Nieuws : “Gust blijft bij burgemeester.”

    Emmeregs maakte aan de pers bekend dat hij de groep Vanroy trouw bleef...”De echte moeilijkheden begonnen toen de stadsbegroting van 1990 ‘getrouw’ werd opgesteld en goedgekeurd door de voltallige SP en een meerderheid van de CVP. Zij werd niet aanvaard door een minderheid van de CVP (de groep Nobels-Stevens). Van dan af escaleerden de zaken.” Het Laatste Nieuws :  Emmeregs zegt voluit dat het College van Burgemeester en Schepenen –en dus het stadsbestuur van CVP en SP- meer werd tegengewerkt door de minderheidsfractie binnen de CVP, dan door de oppositie. Hij wijst daarbij naar juni 1991, toen gepoogd werd om schepen Vanstappen uit de partij te sluiten. In september 1991 wordt een nieuw akkoord met schepen Vanstappen gesloten en ondermeer ook een hernieuwde toezegging naar Gust Emmeregs toe. Oktober 1991, dringende vraag tot Emmeregs zich kandidaat te willen stellen voor de provincieraadsverkiezingen, met een nogmaals hernieuwde formele schriftelijke bevestiging in verband met het beschikbaar stellen van een gelijkwaardig mandaat. En dan de breuk binnen de CVP einde mei-begin juni jl.

    Dan komt minister-president Luc Van den Brande tussenbeide. ‘Ik heb me dan schriftelijk principieel bereid verklaard de standpunten van het CVP-partijbestuur te aanvaarden, op voorwaarde dat voorafgaandelijk een gesprek zal worden gevoerd met Van den Brande. Dat heeft tot niets geleid. Ik hoopte dat mijn gevoelsmatige trouw aan de CVP als instelling zou kunnen worden verzoend met de meerderheidsfractie waartoe ik behoor. Maar dat heeft niet mogen zijn, en de doorbraak is er dan ook niet gekomen,’ zegt Emmeregs.

    De CVP-er besloot met te zeggen dat, wanneer zijn trouw voor de CVP maar te verwezenlijken is ten koste van een volkomen aloyale houding ten overstaan van de burgemeester en de meerderheidsfractie, dat hij het gedachtengoed der Christen-democratie trouw blijft, doch binnen het kader en de werking van de groep waartoe hij behoort. De groep van burgemeester Vanroy dus. Emmeregs zegt dat bij hem de houding van een strikte loyaliteit en gebondenheid met de meerderheid der Mechelse CVP-mandatarissen boven het nastreven van een gelijkwaardig mandaat staat. Het voornaamste is dat de stad verder kan bestuurd worden, en daar is volgens hem ook een meerderheid voor.

    Na deze verklaring mag Emmeregs er zich aan verwachten dat de CVP-Mechelen hem binnen de kortste tijd uit de partij sluit. Meteen kan er naar de verkiezingen binnen drie jaar worden gewerkt.”

     

    De perikelen in het Mechelse CVP-huishouden zouden leiden tot de oprichting van een nieuwe partij : de CDV (Christen Democratische Vernieuwing) waarvan burgemeester Jos Vanroy vaandeldrager was en waarbij Gust Emmeregs zich zou voegen.

     

    Foto’s :

    -Schepen Fons Vanstappen.

    -Schepen Lea Clarijs-Pauwels.

    -Burgemeester Jos Vanroy in ’83 tijdens een gemeenteraadszitting. In het midden de heren Charlier en Michiels. Achteraan links Gust Emmeregs.

     







    03-06-2012 om 08:51 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Op 16 september 1994 organiseerde Davidsfonds Leest een debatavond in het Parochiehuis met de Mechelse politici. Moderator was BRTN-journalist Alex Puissant. Deze laatste startte het debat met te vertellen dat men met zoveel aanwezige partijen en sprekers niet van een debat kon spreken. Dat de meesten overigens voor het eerst in Leest kwamen, was voor de aanwezigen in diverse materies duidelijk.

    Er waren vertegenwoordigers van WOW, PVDA, CDV, SP, VLD, VU, CVP, Vlaams Blok, Rood-Groene beweging en Agalev en in de zaal een 80-tal politiek geïnteresseerden.

    De CDV, zonder Gust Emmeregs want hij was niet uitgenodigd, kwam diverse keren in de verbale vuurlinie te liggen. Vooral rond de verkaveling van Leestse gronden voor sociale woningen waar deze partij een positieve beslissing had genomen in dat dossier. “De doorsnee Leestenaar, zo bleek, lust de CDV en specifiek de verantwoordelijken in het dossier wel rauw. De CDV-er Charlier zei dat er met de Leestenaar te weinig overleg was geweest in dit dossier, maar dat dit in de toekomst niet meer zou gebeuren…” (GvM, 19/9/1994)

     

    Gazet van Mechelen van 20 september 1994 :       Gust Emmeregs is boos

    Gust Emmeregs, zaakvoerder-afgevaardigd bestuurder van de sociale bouwmaatschappij ‘De Mechelse Goedkope Woning’ vindt dat hem onrecht is aangedaan. Vorige vrijdagavond organiseerde het Davidsfonds van Leest een politiek debat in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen. Omdat hij daar, als gemeentemandataris en als verantwoordelijke van de MGW, niet werd op uitgenodigd is Gust Emmeregs uit zijn krammen geschoten. Van sommige mensen uit het publiek die de debatavond hadden bijgewoond, kwam Gust Emmeregs ter ore dat hij op die bijeenkomst als politieker in een slecht daglicht werd gesteld.

    ‘Ik vind het niet eerlijk dat ik mij niet heb kunnen verdedigen. Van het Davidsfonds vind ik het bovendien niet correct dat ze toelieten dat plaatselijke mandatarissen volgens een vooraf opgezet scenario een hak werd gezet.’

    Emmeregs voelt zich na zes bewogen politieke jaren min noch meer geviseerd door bepaalde groepen uit zijn  eigen gemeente. Tegen die gang van zaken heeft hij alvast geprotesteerd.

     

    De Gemeenteraadsverkiezingen van 9 oktober 1994 gaven volgende uitslag :

    Zetels : 10 CVP (-4), 10 SP (-3),  9 Vlaams Blok (+6), 7 VLD (+1), 3 Agalev (+1) 1 CDV (+1) en 1 VU (-2).

    Het stadsbestuur werd als volgt samengsteld : Geert Bervoets (SP) burgemeester, Patrick Backx (CVP) 1ste schepen, Willy Vandenbrande (SP), 2de schepen, Johan Lamon (Agalev) 3e schepen,

    Leo Stevens (CVP) 4de schepen,  Jan Pepermans (Agalev) 5de schepen, Frank Nobels (CVP) 6e schepen, Jaak De Wachter (SP) 7e schepen, Raymond Janssens (SP) 8e schepen.

     

    Gazet van Mechelen van 11 oktober 1994  : Emmeregs begraaft politieke strijdbijl

    Gust Emmeregs kon gisteren de zware verliescijfers van zijn CDV, de partij van de burgemeester, nog steeds niet verwerken.

    “Ik begrijp het niet. Ik haal 505 voorkeurstemmen en moet mijn zetel in de raad afstaan aan kandidaten die niet eens 50 stemmen achter zich kregen”.

    Hij toonde zich bitter omdat sommige kiezers voor kleinere partijen als bv. Rossem hebben gestemd. Dat doet mensen zoals hij de das om.

    Nochtans verklaart dàt niet de nederlaag van de CDV. Na 24 jaar actieve politieke bedrijvigheid legt Gust Emmeregs er het bijltje bij neer. Hij wil zich de volgende jaren volledig toeleggen op zijn zaak.

    Over of hij ooit nog in de politieke arena zal aantreden liet Emmeregs zich gisteren niet uit. Voorlopig wil hij de dingen eens rustig bekijken. Emmeregs neemt zich voor om “zijn” omnihal in Leest verder te blijven uitbouwen ten dienste van de gemeenschap. Of hij nu gemeenteraadslid is of niet.  

     

    En dezelfde krant blokletterde op 31/12/1994 : Gust Emmeregs sluit een tijdperk af.

    Na 30 jaar politiek leven is dat tijdperk voor Gust Emmeregs (54) onherroepelijk afgesloten. Dat hij niet werd herverkozen is voor hem nochtans geen reden dat hij zich niet verder ten dienste van zijn medemensen zou stellen.  “Ik ben nu eenmaal zo”, zei Emmeregs. De man die zonder fusies hoogstwaarschijnlijk nog altijd burgemeester van Leest  zou geweest zijn, verheelt niet enigzins teleurgesteld te zijn. Hij had méér respons

    verwacht van de kiezers voor wie hij meent zich steeds dienstbaar te hebben opgesteld. De teleurstelling van Emmeregs heeft ook te maken met wat hij omschrijft als een “afrekening tussen personen” bij de breuk tussen CVP en CDV. Die breuk verklaart volgens hem ook dat de CDV bij de Mechelaars niet aanslaat en dat waarschijnlijk nooit zal doen. “Het is niet goed dat mensen die hetzelfde gedachtengoed verdedigen zich in verschillende formaties opstellen” is zijn overtuiging. Zelf heeft Emmeregs er geen spijt van dat hij de stap naar de CDV heeft gezet. Hij verklaart die overstap als een gevolg van de zaken die van dag tot dag gebeuren.

    De politieke maneuvers waren er oorzaak van dat Gust tot tweemaal toe achter een schepennet viste. Na defusie opteerde men in Mechelen voor een CVP-schepen die uit de deelgemeente Muizen kwam. In 1982 werd de CVP na de verkiezingen in de oppositie gedrongen. Gust verklapte ons ook een geheim : “Waar het voor een meerderheid duidelijk was dat ik in de uitlopende legislatuur een schepenambt zou toegewezen krijgen, kantte reeds in...maart 1983 een groep binnen de jongeren van de Mechelse CVP  zich daartegen. Dat heeft me tot op vandaag diep gekrenkt”, aldus Gust.

     

    Op 8 juli 2009 schreef GVA : ‘VV Leest geeft waarschijnlijk forfait. Voor VV Leest lijkt het erop te zitten. De ploeg van de zwaar zieke voorzitter Gust Emmeregs is nog wel ingeschreven in competitie maar zal waarschijnlijk forfait moeten geven. Voorzitter Emmeregs is er het hart van in, maar moet zijn gezondheid voorrang geven. ‘Ik zit nu momenteel in het Middelheimziekenhuis en die trappen doen, is moordend’, begint een puffende Emmeregs. ‘Het gaat niet goed met mijn gezondheid en nog veel minder met die van VV Leest. Ik zou durven zeggen dat de situatie uitzochtloos is. Ik heb nog wel enkele contacten gehad met mensen die de club willen steunen, maar het is allemaal weinig concreet.’

    Vorig jaar had VV Leest al een rampjaar met een trainersvaudeville, spelers die de club verlieten, veel onderlinge ruzies en als klap op de vuurpijl de degradatie toen in de laatste eindrondematch de wedstrijd werd stilgelegd omdat VV Leest niet genoeg spelers meer had.

    Toch geeft Emmeregs het niet helemaal op. ‘Het kan ook zijn dat we een jaar stoppen en dan opnieuw beginnen. Want ik moet eerlijk zijn : het doet me hartzeer om na 35 jaar, waaronder zes jaar bevordering, te moeten stoppen. Maar ik kan door mijn ziekte geen langetermijnplanning maken en dan is het eigenlijk zinloos. Over een maand of drie weet ik hoe het met mij evolueert en dan kan ik er misschien opnieuw invliegen. Maar nu hebben we een groot tekort aan spelers en ik heb geen zin om elke week afgeslacht te worden. Mijn gezondheid is nu mijn eerste zorg; Als dat goed komt, zie ik nog wel een toekomst voor VV Leest’.

    Dezelfde krant publiceerde op 28 augustus dat GR Katelijne bijna alle spelers van het ‘failliete’ VV Leest overnam, onder hen  een hoop Brazilianen.

     

    Gazet van Antwerpen bracht  op 2 september 2009 volgend verslag naar aanleiding van het overlijden van de stichter :

    “Gust heeft voor anderen veel gedaan, niet voor zichzelf”

    “Dorpsfiguur en politicus Gust Emmeregs is na een slepende ziekte overleden bij zijn zus in Hombeek. ‘Wij wisten dat hij ziek was. De Gust heeft tegen tweehonderd per uur geleefd, maar zijn wil was wet,’ zegt zijn vriend Louis Vloebergh. Gust Emmeregs was voor de CVP onafgebroken van 1971 tot en met 1994 gemeenteraadslid in Leest en Mechelen.. Daarnaast was hij in de jaren tachtig ook voorzitter van sociale huisvestingsmaatschappij Mechelse Goedkope Woning (MGW).

    Samen met toenmalig burgemeester Jos Van Roy, Fons Vanstappen en Lea Clarijs richtte Gust, na een interne ruzie binnen de toenmalige CVP-Mechelen, net voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1994 de Christen Democratische Vernieuwing (CDV) op. Toen dat geen succes bleek, keerde hij de politiek de rug toe. Gust Emmeregs, die jaren bij Eternit in Kapelle-op-den-Bos werkte, stond bekend als een doorzetter. Zo bouwde en runde hij de huidige sporthal in Leest. Die werd enkele jaren geleden, toen zijn gezondheid achteruit ging, door de stad Mechelen overgenomen.

    Daarnaast was Gust stichter van voetbalclub VV Leest, waarmee hij het tot in bevordering schopte. De laatste jaren kende de club evenwel financiële moeilijkheden, wat Emmeregs ertoe dwong om dit jaar geen ploeg in competitie in te schrijven. Nu Gust er niet meer is, is de kans groot dat VV Leest van de voetbalkalender verdwijnt.

    ‘Voor het voetbal heeft hij in Leest veel gedaan. Voor jong en oud. Met dat klein ploegske van den buiten speelde hij in vierde nationale. Wie doet het hem na ? Gust kon het ook goed uitleggen. Voor de politiek was hij dus in de wieg gelegd. Maar hij was van de ‘Sussen’ en die moesten het onderspit delven tegen de ‘Blekken’, de fanfare die het politieke landschap in Leest beheerste. De ‘Blekken’ hebben altijd de burgemeesterssjerp geleverd. Gust wou steeds zijn gelijk krijgen, dat was zijn slechte kant. Als dat niet lukte, gooide hij soms de boeken dicht op een vergadering en stoof naar buiten als een briesende leeuw,” herinnert Louis Vloebergh, die samen met Gust Emmeregs in de Leestse en Mechelse politiek zat.

    Ook oud-burgemeester Jos Van Roy looft Gust voor zijn werkijver. ‘Een heel emotioneel geladen man die veel voor de gemeenschap heeft gedaan. Maar alles wat hij erin gestoken heeft, heeft hij verloren. Gust heeft voor anderen veel gedaan, nooit voor zichzelf. En op het ogenblik dat hij een schouderklopje kon gebruiken, lieten ze hem nog vallen ook. Voor Gust was een woord een woord. Je kon op hem rekenen. En dat is toch zeldzaam in de politiek.’ (LDN en SVH)”

     

    Gust Emmeregs was te Mechelen geboren op 18 augustus 1940 en overleed in zijn huiskring te Hombeek bij zijn zus Maria op 31 augustus 2009.

     

    “Leven is soms niet gemakkelijk.
    Ouder worden is soms moeilijk.
    Doch sterven is soms moeilijker,

    moeizaam bent U heengegaan,

    veel te lang duurde de laatste stap.
    Eindelijk kwam de verlossing

    na maanden en dagen van je ziekte,

    weinige mensen zullen het je nadoen.

    Al de evenementen die U presteerde,

    de voetbal en niet te vergeten

    de Leestse Volksfeesten.

    U verdient een staande ovatie Gust

    Maar…Eiken sterven ook !

    Nu hebt U de verdiende rust gevonden

    die U op aarde niet werd gegund.
    Je was dankbaar voor de goede zorgen

    die je zus Maria U heeft gegeven.
    Nu ben je bij de familie

    die U voorgegaan is.
    Rust nu maar

    en geniet van de hemelse glorie !

    Tot weerziens !”  

    (Mooie woorden uit zijn gedachtenisprentje)

     

    03-06-2012 om 00:00 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    02-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Op 13 september 1984 publiceerde PL in Gazet van Mechelen volgende kop :

    Beter burgemeester in eigen dorp dan schepen in de stad

    Het was een citaat van Gust Emmeregs. De auteur van het artikel trok van leer tegen enkele ‘solo-riders’ in de Mechelse politiek. Hij noemde Louis Neefs, Gery Van Exem en Wim Jorissen jr.

    “Tijdens de jongste zitting van de gemeenteraad hebben we een nieuw ‘geval’ gekregen : CVP-raadslid Gust Emmeregs. Onbetwistbaar bezit deze man capaciteiten. Doch men loopt door zich als ‘solo-rider’ buiten de schreef te wagen het risico zich belachelijk te maken en de partij een ondienst te bewijzen.

    Anders is het gesteld met Gust Emmeregs die, naar wij reeds maanden geleden vernomen hebben, ingevolge een intern probleem in de CVP-familie, zich halsstarrig afzijdig houdt van de CVP-bijeenkomsten en de stelling verdedigt dat het beter is burgemeester te zijn in eigen dorp dan schepen in een stad. Doch Gust Emmeregs is slechts raadslid in een stad en het dorp is sinds 1977 een deelgemeente van Mechelen, waar Jef Ramaekers burgemeester is.  Gust Emmeregs verkeert in de waan dat hij de ‘godfather’ is in zijn deelgemeente. Met het gevolg dat hij tijdens zijn tussenkomst over de spoorwegaffaire Mechelen-Blaasveld er door Ramaekers werd ingeluisd, nadat VU-er Firmin Verlinden hem al een hoekslag had toegediend.

    Men mag niet vergeten dat in de politieke arena een nogal uitgesproken nuance verscholen ligt tussen dorpspolitiek en deze van een stad. En laat Mechelen dan nog een heel groot dorp zijn.

    Deze evidentie schijnt Gust Emmeregs nog niet te hebben beroerd. In elk geval heeft hij nog wel enkele jaren voor de boeg om van deze stelregel overtuigd te raken. En er naar te handelen voor het te laat is.” 

     

     

    In 1987 promoveerde VV Leest naar bevordering. Sponsor Pauwels kwam in die tijd op de proppen. Op de terreinen van VV Leest verrees een tribune met 450 zitplaatsen, sanitair, receptiezaal, e.a. Daartoe diende voor 1,5 miljoen frank grond te worden aangekocht. Pauwels stelde renteloos 4 miljoen ter beschikking. Op het ogenblik dat de grondaankoop bij de notaris diende beschreven te worden, ontdekte men in Leest dat Pauwels eigenaar van de gronden zou worden. Gust Emmerechts ging resuluut in het verzet. Het bestuur van VV Leest was bang om het financiële engagement aan te gaan en Gust haalde een zoveelste toverformule tevoorschijn. Hij kon de NV Sportcentrum er toe bewegen de grond aan te kopen en daartoe een financiering aan te gaan. Op die manier werd het Sportcentrum eigendom van de terreinen.

    Op 4 januari 1991 werd de NV Omni opgericht. Het initiatief daartoe kwam van de NV Sportcentrum Leest omdat de combinatie sporten en nevenactiviteiten nadelig op de sporthal inwerkten. In de NV Omni nam de NV Sportcentrum een meerderheidsparticipatie.

    In het Sportcentrum kwam er een nieuwe sportvloer (1,5 miljoen frank) en de recreatiesporten konden terecht in de omni-sporthal. Met deze derde uitbreiding werd een stevige basis gelegd opdat de drie initiatieven leefbaar zouden blijven.

    Aan de Omnihal in Leest hing in 1994 een prijskaartje van 21,6 miljoen frank (GvM 12/4/1994) . De financiering werd mogelijk dank zij een lening van 11 miljoen en een afbetalingskrediet dat Gust Emmeregs vanwege Eternit, die het complex optrok, kreeg.

    Van bij de start vermeldden de statuten van de NV Omni ook dat de maatschappij zich zou bezighouden met de verkoop, verwerken, bewerken en behandelen van bouwmaterialen. Gust Emmeregs in GvM : ‘ik had toen reeds de bedoeling om me voltijds met de NV Omni te gaan bezighouden. Bij velen kwam het nochtans als een donderslag bij heldere hemel aan toen ik in september 1993, na 33 jaar dienst, bij Eternit ben weggegaan. Ik zag mij daartoe verplicht. Maar Gust is niet buitengekegeld bij Eternit. Als secretaris van de ondernemingsraad zou dat overigens zo goed als onmogelijk zijn geweest.’

    De Gazet wees er op dat het Gust de voorbije jaren via het voetbal, de sporthal en de omnihal in Leest, nooit te doen is geweest om persoonlijk geld te verdienen. De meeste commerciële initiatieven werden genomen om de aangegane verbintenissen te  kunnen nakomen.

    ‘Het gebeurt wel eens dat we enkele weken achterop geraken om enkele honderdduizenden te betalen. Steevast krijg ik dan de deurwaarder aan de deur.  Bij die gebeurtenissen steken de gebruikelijke roddels de kop weer eens op’.

    Samen hadden de vzw VV Leest, de NV Sportcentrum en de NV Omni 57 miljoen frank schuld gemaakt en volgens Gust Emmeregs was die schuld in 1994 voor de vzw gereduceerd tot 0 frank.  De NV Sportcentrum diende de eerstvolgende drie jaar nog 4 miljoen terug te betalen aan de NMKN, de NV Omni had bij Bacob nog 7 miljoen openstaan en bij Eternit nog 3 miljoen frank. Diverse leveranciers hadden samen nog circa 3 miljoen te goed of een subtotaal van 17 miljoen.

    ‘Ik stel er me persoonlijk voor garant dat deze schuld binnen de gestelde termijn zal afgekort worden. Over 7 jaar, als alles betaald is, neem ik me voor het geheel van de sportinfrastructuur die met VV Leest vergroeid is, aan de Leestse gemeenschap over te dragen.De sportieve toekomst van Leest staat er daarmee heel wat beter voor dan dat in de rest van Mechelen het geval is. De Gust in slechte papieren, ze weten niet wat ze zeggen !’

    Dit artikel was in de krant gekomen naar aanleiding van het gerucht dat Gust door zijn werkgever Eternit aan de deur zou zijn gezet en dat hij aan het einde van zijn financieel latijn zou zijn.

     

    In mei ’88 verliet Gust Emmeregs de bijeenkomst van de gemeenteraad omdat  het ‘zijn keel uithing dat men in Mechelen overal openbare werken uitvoerde terwijl dringende herstellingswerken aan Leestsesteenweg en Tisseltbaan maar uitbleven. Gust Emmeregs neemt het ook niet –maar dat weet men al lang- dat men mooie pleintjes op de Mechelse buiten opbreekt…’ (GvM 6/5/1988) Louis Vloebergh sloot zich daadwerkelijk bij zijn partijgenoot aan. 

     

    02-06-2012 om 17:46 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    In 1983 had Gust een dispuut met het Mechelse gemeentebestuur over de aankoop van gronden aan de Dorpstraat die de toegang verzekerden tot het terrein van VV Leest. De club voelde zich door het stadsbestuur gediscrimineerd, zelfs geboycot. De stad Mechelen achtte het wel opportuun om de terreinen van FC Muizen, eigendom van de Rateux-febrieken, aan te kopen en ook nog eens 8 miljoen frank te spenderen aan Sporting Mechelen maar VV bleef verweesd achter.

    ‘Wij zetten met onze dertiende Volksfeesten alles op alles,” vertelde Gust aan een journalist van Gazet van Antwerpen, ‘ze kosten ons ongeveer één miljoen. Da’s een bom geld. Maar met een goed overwogen, ja zelfs zwaar risico inhoudend programma, willen wij het voetbal in Leest redden.’   Dat programma hield optredens in van Will Tura, Rob De Nijs, De Strangers, Doris D and the Pins, Connie Neefs, Rikske Samijn en het ballet van Penny De Jager met hun ‘Paradise to Paris-show’. Een heuse vedettenparade en gekoppeld aan een gastronomisch festijn.

    ‘Het is voor ons duidelijk dat hier met twee maten en twee gewichten is gewogen. De erfgenamen-eigenaars van de betwiste grond aan het Leestse voetbalveld waren bereid gevonden om de toegangsweg en achtergelegen landbouwgrond met een oppervlakte van 1.369 vierkante meter aan de stad te verkopen voor ongeveer 700.000 frank. Dus met een veel bescheidener budget had de stad VV Leest uit de nood kunnen helpen,’ zei Gust Emmeregs. ‘Maar zelfs dat was te veel.’

    De sportinfrastructuur van VV Leest heeft de gemeenschap tot vandaag nog geen frank gekost, voegde de journalist er fijntjes aan toe, deze voetbalclub heeft sedert haar bestaan haar eigen huishouden met eigen centjes beredderd. Met succes overigens, en mede dank zij de jaarlijkse Leestse Volksfeesten maar dat vergt ook maanden keihard werken voor 100 medewerkers, die voor dit alles ook geen frank moeten betaald worden.

    ‘Wij zullen de toegangsweg zelf aankopen, de verkavelde gronden zullen door leden, spelers en sympathisanten van de club worden aangekocht. Wie dat stuk grond binnen enkele jaren dan toch niet meer wil hebben, en de kas van de voetbalclub is weer gespijzigd, dan zal VV de stukken aankopen, maar op deze manier zijn wij voorlopig gered en het voetbal in de gemeente voor 10 jaar beveiligd.’

    Over de houding van de stad was men te Leest niet te spreken, schreef de journalist, zopas kreeg VV Leest nog een rekeningetje aangeboden van de stadsvaderen. Stadswerklieden hadden het gras gemaaid op de twee Leestse voetbalvelden. De kosten hiervoor : 68.000 frank…

    De komende feesten moesten en zouden een succes worden daar was iedereen van overtuigd.

    Toeval of niet maar deze dertiende Leestse Volksfeesten begonnen in mineur
    wanneer feestvoorzitter Emmeregs bij de openingsplechtigheden niemand van het Mechelse schepencollege kon begroeten. Gust, die tevens CVP-gemeenteraadslid was te Mechelen, had enkele uren voordien van de Mechelse SP-burgemeester Ramaekers een brief ontvangen waarin die meedeelde de opening niet te zullen bijwonen omwille van de vele kritiek op het stadsbestuur. Gust Emmeregs noemde dit een “kinderachtig gedoe” omdat politiek niet op de Volksfeesten thuishoorde. Na het drama zou burgemeester Ramaekers wel komen opdagen om de getroffenen moed in te spreken.

    Hopelijk brengen deze dertiende Volksfeesten voor ons geen ongeluk,” vertelde Gust Emmeregs rond het middaguur bij de officiële opening. “Want we hebben het geld bikkelhard nodig om het voetbal in Leest te redden.”

    De genodigden hadden nog maar pas de rondgang van de handelsbeurs achter de rug, toen de wervelwind opstak. Meer dan 300 personen, waaronder heel wat kinderen, zaten in het restaurant te eten, toen het drama gebeurde.

    Gelukkig zag men het gevaar tijdig naderen zodat onmiddellijk gas- en electriciteitsleidingen werden afgesneden. De tent (85 bij 30 meter) werd brutaal opgetild en seconden later tegen de grond gesmakt. Inzittenden die poogden het zeil vast te houden, werden gewoon mee de lucht in geslingerd. Er ontstond paniek onder de aanwezigen, die al kruipend van onder de stukgeslagen tafels en stoelen een weg naar buiten zochten langs de opengescheurde tentzeilen.

    Op minder dan geen tijd waren de Mechelse brandweer en de politie ter plaatse om de onder het tentzeil bedolven mensen te bevrijden. Op enkele builen en schaafwonden na kwamen de meesten er nog betrekkelijk goed van af. Toch dienden de uitgerukte ziekenwagens in totaal vijf gewonden naar het Sint Jozefziekenhuis over te brengen. Drie van hen konden dezelfde dag ontslagen worden. Erger was de toestand van de twee andere slachtoffers, Herman De Neve uit de Cecilialaan en de bejaarde weduwe Maria (Celine) Van Winghe uit de Alemstraat. Beiden liepen een beenbreuk op. Herman De Neve werd bij een poging om het tentzeil tegen te houden, mee de lucht in geslingerd.  Terug op de grond kreeg hij een afgeknakte paal op zijn been.

    Nadat de feesttent letterlijk in mekaar was gezakt werd het donderdagprogramma, enigzins geïmproviseerd, verder afgewerkt in de beide Leestse feestzalen.
    Intussen werd met man en macht gewerkt aan het optimmeren van een vervangingstent achter de parochiezaal aan de Kouter, die Gust Emmeregs vanuit Bree had laten overkomen en waarin vanaf vrijdag tot en met zondag de affiche werd afgewerkt. Deze tent bood plaats aan 1200 toeschouwers.

    Op de afgelaste handelsmanifestatie na –waarbij een 25-tal exposanten miljoenenschade leden- gingen de Leestse Volksfeesten, zij het in een gelaten stemming, verder.

    Voor de afhandeling van de schadedossiers van de standhouders werd een advocatenkantoor te Mechelen aangesteld. Niet lang na de ramp werd een “”Comité Rampenfonds” opgericht, samengesteld  uit afgevaardigden van de vzw VV Leest, standhouders, particulieren en een gerechtsdeurwaarder. Het “Rampenfonds” schreef  een 150-tal Mechelse verenigingen aan met het verzoek tot concrete hulp. Er werd een solidariteitstombola ingericht en een benefietavond georganiseerd.

     

    In 1989 deed het Hof van Beroep een uitspraak in de zaak tussen V.V. Leest en het tentenbedrijf Veldeman uit Bree. Beide partijen schoven mekaar de verantwoordelijkheid toe. Nadat de rechtbank van eerste aanleg te Mechelen in 1986 het tentenbedrijf verantwoordelijk had gesteld, was Veldeman in beroep gegaan. Volgens het Hof was de huurder juridisch verantwoordelijk. V.V. dat zo’n 700.000 frank eigen kosten had bij de ramp, zag met dit vonnis de recuperatie van dat geld onmogelijk gemaakt. Bovendien waren er nog voor circa 1 miljoen frank schadeclaims van benadeelden die gerechtelijk procedeerden. (GvM,25/4/89)

     

    Deze ramp zou op vele plaatsen in het land zware schade aanrichten. De ravage was enorm.

    De rukwinden, op sommige plaatsen gewaagde men van windhozen, richtten hun vernielingswerk aan tussen 13 en 13.30 uur in zowat alle Vlaamse provincies.

    Naast de ramp te Leest sneuvelden ook feesttenten te  Baasrode, Kruibeke, Oudenaarde en Brasschaat. Te Asse brak de 30 m hoge zendmast van een vrije radio en plofte op een huis. Te Hekelgem knapten de electriciteitsleidingen door en hinderden het verkeer. Verkeersproblemen waren er ook in de streek van Ninove en Groot-Bijgaarden waar ontwortelde bomen op de rijbanen en op huizen waren gevallen. Door de gemeente Kapellen raasde een windhoos die heel wat schade toebracht aan daken, serres en electrische draden en die ook de meeste kramen van de feestmarkt wegblies. Aan de kust woedde op donderdagmiddag opnieuw een storm met rukwinden die 200 km per uur bereikte te Oostende. Te Gistel vielen bomen op de weg, te Oostende werd een dak van een huis geblazen, te Wenduine kantelden drie caravans...

     

    In 1994 vertelde Gust Emmeregs aan Gazet van Mechelen : ‘Heel die ramp is op mij persoonlijk terechtgekomen, gelukkig hadden we een verzekering burgerlijke aansprakelijkheid afgesloten, de schadeclaims bedroegen 20 miljoen frank  en we richtten benefietmanifestaties in. Dank zij heel wat creativiteit slaagde ik er in om al wie schade leed, te vergoeden.’ Dat voorval lag aan de basis om een polyvalente sporthal te bouwen, geschikt voor verschillende zaalsporten maar ook voor familie- en bedrijfsfeesten, bals en dansavonden maar vooral als vervanger van de feesttent van de Leestse Volksfeesten.

    Op 9 februari 1984 werd bij notaris Schotte de NV Sportcentrum Leest gesticht. De sporthal werd geraamd op 15 miljoen en het kapitaal, aangebracht door 18 aandeelhouders, bedroeg 4,5 miljoen frank. (DB,maart 1984). Voor het resterende bedrag werd een lening afgesloten bij een bank. In 1994 (12 maart) verklaarde Gust aan Gazet van Antwerpen dat van het maatschappelijk kapitaal van 6 miljoen, hijzelf 75% uit eigen vermogen had bijgedragen en dat de oprichtingskosten van de sporthal 20 miljoen frank beliepen. Daarvoor werd bij de NMKN 11 miljoen geleend. De overige miljoenen mochten aan de contructeurs worden betaald naargelang de exploitatieinkomsten dat mogelijk maakten. ‘Ik ga vandaag niet wegsteken dat ik het dikwijls moeilijk heb gehad. Dankzij een ganse reeks nevenactiviteiten konden we echter het hoofd boven water houden’ voegde hij daar aan toe.

    De Raad van Beheer bestond uit Gust Emmeregs, Guillaume Seeldrayers, Louis Vloebergh, Jos Roosemont, Frans Tyaerts en Emiel Spruyt. Commissaris was Camiel De Loose. Gust Emmerechts werd afgevaardige-bestuurder (GvM 28/2/1984). 

     

    Foto’s :

    -Burgemeester Ramaekers bezocht de plaats van de ramp. Een zwaar aangeslagen Gust Emmeregs verstrekt uitleg.

    -Celinneke Van Winghe  aan haar ziekenhuisbed.

    -De benefietavond was een succes.







    02-06-2012 om 17:32 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1973 – KVG KERSTFEEST – ZENNEVALLEI

     

    “Naar jaarlijkse gewoonte had in het parochiecentrum te Hombeek het Kerstfeest van onze afdeling plaats. Er was een record belangstelling : ruim 150 inschrijvingen.
    Het feest werd om half drie ingezet met een eucharistieviering door onze proost A. Nieuwborg. Het zangkoor van Leest omlijstte deze heilige mis.
    Nadien verontschuldigde de proost E.H. Deken van Hombeek, afwezig wegens ziekte en heette de burgemeester van Leest en talrijke aanwezigen hartelijk welkom. Tijdens de receptie kregen wij het optreden van animator Albert Van Severen en het voornoemd zangkoor, die om de beurt sketches en liederen presenteerden,

    sommige werden door de aanwezigen meegezongen. Tijdens de pauze werden de tafels gedekt, braadkip met appelsien of sla, kerststronk en koffie. Het gezellig samenzijn na het feestmaal werd overgoten met een reuze, reuze, reuze tombola ! Waarvoor onze hartelijke dank aan Mevrouw Smets die ons zeer veel prijzen bezorgd heeft, alsook aan alle andere milde schenkers.
    Rond negen uur was het tijd om afscheid te nemen, en iedereen keerde tevreden huiswaarts na dit zeer geslaagde kerstfeest.

    Louis Verbruggen”   (DB, januari 1974)       

     

    1973 – Dat jaar werd ook VV LEEST gesticht.

     

    Het kindje van Gust Emmerechts zou een turbulente geschiedenis beleven. Terwijl het toenmalige FC Telstar nog actief was in de Katholieke Sportfederatie debuteerde de nieuwe Leestse voetbalclub meteen in de competitie van de Belgische Voetbalbond. Vanaf 1974 verschenen er in De Band sporadisch verslagen van de nieuwe club die het van vierde provinciale tot bevordering zou brengen. 

    Gust Emmeregs stak heel zijn ziel in de club en haalde met wisselend succes een hoop vedetten en pseudo-vedetten naar Leest.

    Het voetbalseizoen 2008-2009 was het laatste van VV Leest. De ploeg had gehoopt op een promotie naar 2de provinciale maar het werd een degradatie naar 4de provinciale en uiteindelijk een faillissement.

     

                                           Creatieve duizendpoot  Gust Emmeregs

    Stichter, bezieler, mecenas en voorzitter van VV Leest.  Gemeenteraadslid in Leest en na de fusie in Mechelen. Organizator van de Leestse Volksfeesten. Medestichter en zaakvoerder van de NV Sportcentrum Leest en van de NV Omni. Beheerder van de sociale bouwmaatschappij De Mechelse Goedkope Woning, ondervoorzitter V.V.V. Heerlijkheid Mechelen, lid van de Werkgroep voor de middenstand te Mechelen, lid van de Nationale programmaraad van de L.B.C., secretaris van de ondernemingsraad, voorzitter S.D. bedienden NV Eternit, medestichter Volksdansgroep ‘Korneel’, coördinator Guldensporenviering Leest, coördinator comité ‘Vrienden van Louis Neefs’, opdrachtgever van het monument ‘Klokken in de wind’, lid van Beheerraad VZW De Nekker, medestichter van Boxing Club Leest..

    Emmeregs was te Mechelen geboren op 18 augustus 1940 en gehuwd met Anny Vervloet
     (°Kapelle-op-den-Bos 21/03/1940, +Leest 16/04/2002). Het echtpaar woonde op de Tisseltbaan en bleef kinderloos.

    Na zijn middelbare studies behaalde hij met succes een diploma van Boekhouder en hij werkte 33 jaar bij de firma Eternit als handelscorrespondent.

    Gust Emmeregs  liet in Leest een onuitwisbare voetafdruk na. Meer dan wie ook heeft hij het dorp op de kaart van ons land gezet.

    Duizenden mensen heeft hij in de zeventiger en tachtiger jaren naar Leest gelokt, naar zijn Volksfeesten, waar iedereen met naam en faam uit het Vlaamse showbizzwereldje is komen optreden. Ook vele buitenlandse vedetten werden naar Leest gehaald.

    Deze flamboyante persoonlijkheid kende een hoop successen en evenveel nederlagen maar steeds vocht hij terug met de tomeloze energie die hem kenmerkte. 

    Een leven van triomf en tragiek.

    Hierna een kennismaking met deze opmerkelijke mens via een chronologische weergave van de belangrijkste feiten uit zijn openbare leven zoals die in de pers werden weergegeven.

     

    De Mechelse Week van 30 september 1982

            De story van Gust Emmeregs. De CVP en de fusiegemeenten.”

     

    “Interviewer ging op ontdekkingstocht, op zoek naar neutrale informatie. Voor de vuist weg werden enkele personen ondervraagd en zij waren bereid de story rond Gust Emmeregs te vertellen. Onze story wordt geen thriller maar ook geen zoetzemig verhaal. Wij ontdekten daartegenover een markante figuur, die met zijn druk gevuld leven een ganse Mechelse Week kan vullen. Eén bladzijde maar kregen wij ter beschikking en we  zullen daarom onvolledig zijn…maar één zaak is belangrijk, wij belichtten, dank zij de zorgvuldig uitgekozen ondervraagden, de voornaamste eigenschappen en karaktertrekken van onze storymaker.

     

    Conny Neefs : wij zouden ze kunnen omschrijven als ‘de bezige bij’. Alomtegenwoordig als zangeres, public-relationvrouw en zorgzame moeder bij de zonen van haar betreurde broer Louis.

    -Van waar ken jij Gust Emmeregs ?

    -Connie : zoals ik de meeste mensen heb leren kennen toen ik de relaties en de vrienden van mijn broer Louis overerfde. Gust zat naast Louis op de Gemeenteraadsbanken, beiden gemeenteraadsleden van de CVP, en waarschijnlijk heeft Louis destijds tijdens een korte pauze verteld dat hij wou meedoen aan een wedstrijd in het kader van 150 jaar België, een ontwerp van een monument genaamd : ‘Klokken in de wind’. Louis had het ontwerp in beton, maar dat scheen praktisch niet verwezenlijkbaar en gelukkig misschien dat Gust toen naast Louis op de bank zat, want Gust zou trachten materiaal vast te krijgen van Eternit. Uiteindelijk is het werk niet bekroond geworden omdat het publicitaire stuntje voor een gemeenteraadslid waarschijnlijk te zwaar zou wegen op zijn populariteit en ook omdat het deontologisch misschien niet wenselijk was dat een gemeenteraadslid deze officiële wedstrijd zou winnen. Louis had desondanks toch besloten dat het monument er zou komen, desnoods in het Middelheimpark te Antwerpen. Dan kwam echter die rampzalige kerst en Gust Emmeregs besloot uit te voeren wat gepland was. Toen heb ik Gust leren kennen en vastgesteld dat, waar Gust zijn tanden in zet, hij het niet meer loslaat. Gust richtte een comité op en samen met andere vrienden werd alles op muziek gezet –met als bekroning de plechtige inwijding van het monument ‘Klokken in de wind’ op 8 augustus ll. in het Tivolipark te Mechelen.

    Ik heb vastgesteld dat ik ‘echte’ vrienden als erfenis kreeg, mensen waar een woord een woord is en deze relaties van mijn broer wil ik gaarne onderhouden. Zo heb ik ook de rol van mijn broer overgenomen tijdens de Leestse Volksfeesten, waar Gust, alweer Gust, de bezieler van is. 

     

    De heer Ribbens, uittredend schepen van financiën en schepen van de fusiegemeenten.

    -Mr Ribbens, als collega van Gust Emmeregs kunt u misschien een schets maken van Gust als politieker en gemeenteraadslid ?

    -Mr Ribbens : in 1976 bij de vorige uitgave van de gemeenteraadsverkiezingen heb ik verstomd gestaan over de vurigheid, de overtuiging en de zelfzekerheid die uitstraalt van Gust. Ook zijn redekunst heeft mij getroffen met een echte ‘tribunestem’ in de stijl van een gezegde van Lodewijk van Dijsel : ‘ik hou van volzinnen’. Gust had deze stijl en als hij met iemand spreekt kan men zo vaststellen dat hij niet zomaar losweg spreekt maar dat alles wel overwogen is. Gust overdenkt zijn zaken grondig en, eens overtuigd, verdedigt hij zijn zaak met de hem eigen hardnekkigheid. Gust verdedigt zijn zaak niet als een advokaat maar spontaan en recht uit het hart. Gust is ook in de politiek een doorbijter en verdedigt de belangen van alle mensen in de fusiegemeenten tot het uiterste. Met zijn enorme energie en uit de grond des harts zet hij zich achter een zaak, zoals onlangs de gedenksteen van Louis Neefs. Voor Gust telt zeker het Latijnse spreekwoord : ‘Age quod agis’, wat wil zeggen doe goed wat ge doet en dat is helemaal Gust Emmeregs. In de gemeenteraad had Gust één stokpaardje : verbetering van de landbouwwegen.

     

    Jef Saerens, uittredend gemeenteraadslid van Mechelen en oud-schepen van Muizen.

    -U bent politieker, collega van Gust Emmeregs. Hoe ziet u de rol van de fusiegemeenten in Mechelen en meer speciaal de rol van Gust in die fusiegemeenten ?

    -Jef Saerens : de fusieoperatie is volgens mij niet helemaal geslaagd, alhoewel sommige mensen en verenigingen er wel gelukkig mee zijn. Het is de story van de ‘aangenomen kinderen’ die eens zij in een huishouden opgenomen worden toch niet hetzelfde betekenen als de ‘natuurlijke kinderen’. Als afgevaardigden van de bevolking van de fusiegemeenten moeten wij constant op tafel slaan om iets te forceren. Ik ken Gust Emmeregs als collega-gemeenteraadslid en via de voetbal. Onlangs trouwens was er nog een tussenkomst van Gust toen 6 miljoen werd gestemd als toelage aan Sporting Mechelen. Wij hebben, als verdedigers van de belangen van de sportverenigingen, dit punt met plezier goedgekeurd, maar er moet nog heel wat gedaan worden en geld zijn voor andere verenigingen. En ik steun Gust ten volle in zijn overtuiging dat gemeenschapsgelden voor de gemeenschap = dus voor IEDEREEN moeten aangewend worden.

    Mijn besluit is : als de CVP opnieuw aan het bestuur komt, moet Gust een kans gegeven worden om de fusiegemeenten te vertegenwoordigen op de schepenbanken. Volledige inzet en toewijding, zoals dat bij Gust het geval is, MOETEN beloond worden.

     

    Frans De Laet, lokaalhouder bij VV Leest –een dorpsfiguur- geboren en getogen te Leest.

    -Hoe zit het hier nu eigenlijk met Gust Emmeregs, VV Leest, Volksfeesten, enz. ?

    -Frans De Laet : Gust is de stichter van VV Leest, een voetbalploeg uit de 2de provinciaal bij de Belgische Voetbalbond. Maar als het van Gust afhing, zouden we nu al in eerste afdeling moeten spelen. Gust heeft bekende spelers aangetrokken van KV en Racing Mechelen –alles voor de ploeg- dagelijks loopt hij op het veld rond.

    -Kent gij Gust van bij de voetbal ?

    -Frans De Laet : neen, ik ben collega van Gust bij Eternit waar hij bediende is en ik werkman. Bij Eternit doet Gust ook heel veel via de vakbond en de ondernemingsraad. Bij het 75-jarig bestaan van Eternit was het ook Gust Emmeregs die de feestelijkheden organiseerde, zelfs Louis Neefs liet hij toen komen optreden. Onlangs was er een probleem van afdankingen bij Eternit, Gust is daartegen opgekomen. Mensen van Kapelle op den Bos, die niets te maken hebben met Leest, sturen hun kinderen naar Leest Voetbal, alleen uit dankbaarheid jegens Gust –daardoor hebben wij ook goeie jeugdploegen.

    -Hoe staat Gust aangeschreven bij de leestse bevolking ?

    -Frans De Laet : 90% voor…voor iedereen goed doen is moeilijk maar als alle mensen die bij Gust over de vloer komen voor hem moesten stemmen dan was hij zo burgemeester. Als wij niemand in de gemeenteraad moesten hebben, zou de vernieuwing van onder andere de Winkelstraat geen doorgang gevonden hebben, ook daar zit Gust voor het grootste deel tussen. Als er iets in Leest georganiseerd wordt, ligt Gust ofwel aan de basis ofwel werkt hij eraan mee. Neem de 11 juli-viering, die heeft hij toch uit de grond gestampt en met de fanfare St.-Cecilia erbij. De Leestse Volksfeesten, 170 mensen motiveren en aan de slag zetten, contracten afsluiten met vedetten, enz.. Gust Emmeregs weet het toch maar te doen. Kortom als Gust morgen zegt : ‘ik doe niet meer mee’, dan zijn er geen Leestse Volksfeesten meer.

     

    Ludo Goossens, woont in Leest en is jonge voetballer bij VV Leest, begon in 1974 als scholier en speelt reeds enkele jaren in de eerste ploeg.

    -Hoe ken jij Gust Emmeregs ,

    -Ludo Goossens : Ik ken Gust enkel via de voetbal, als de duivel-doet-al, bijna alle dagen kan je hem hier aantreffen tijdens de trainingen, op matchen en festiviteiten. Gust gaat geweldig in de match op, maakt zich soms zenuwachtig, vloekt al eens en maakt zich kwaad maar dat is even snel vergeten.  Hij heeft een doel en dat wil hij kost wat kost bereiken. Ik heb trouwens nog nooit menselijke problemen geweten in de ploeg.

     

    William  Selleslagh, ex-KV-Mechelen speler, twee jaar Racing Jette in tweede klasse en dan naar VV Leest.

    -Is het geen grote aanpassing om uit hogere afdeling naar 2de provinciale te komen ?

    -William Selleslagh : helemaal niet, het ging niet meer in combinatie met mijn werk, hier hebben wij twee trainingen per week om 19u30 en dat is haalbaar. De sfeer is hier prima. Trouwens ik ben opgevoed in Leest en heb altijd in Battel gewoond, vijf minuten hiervandaan. Gust Emmeregs heeft mij naar hier gehaald.

    -Hoe zit het met de bekendheid van Gust Emmeregs ?

    -William Selleslagh : Gust is in Mechelen gekend, zowel in Leest op sportgebied, door de Leestse Volksfeesten, door het monument voor Louis Neefs. Daar heeft hij een redevoering gehouden waarbij iedereen zijn ogen heeft opengetrokken. Het is een chance voor Leest om zo’n figuur te hebben. Gust is een doodbrave man. Zo was er enkele dagen geleden een jongetje uit Boom op de voetbal en daar die geen transport had naar huis, heeft Gust hem met zijn wagen tot thuis gebracht, ondanks zijn zeer drukke bezigheden.  Al deze kleine dingen samen maken een mooie mens van Gust. Hij kan de mensen motiveren, ga maar zoeken waar het chalet van de voetbal gratis ter beschikking wordt gesteld voor mossel- en huwelijksfeesten. De mensen komen hier gratis tappen, dat alles is te danken aan de enorme sfeer en aan Gust, die volgens mij volmaakt is op politiek en menselijk vlak, iemand waarmee je kunt praten, recht voor de vuist, want dat doet Gust ook.

     

    Guido Slachmuylders, leraar 6de jaar te Hombeek aan de stedelijke lagere school. Als kadet gespeeld bij KV Mechelen, nadien bij Hombeek, Humbeek, KV Mechelen, SK Londerzeel en nu VV Leest.

    -Hoe komt Gust over in Hombeek-fusiegemeente ?

    -Guido Slachmuylders : Gust is gekend via de voetbal ‘Gusje met zijn ploeg’. Gust wordt daar gezien in kostuum met das en er wordt al eens lachend gezegd : ‘waar er iets te doen is, zit Gust tussen’. k heb mijn ogen opengetrokken, want je moet Gust kennen als MENS, niet als manager van een voetbalploeg. Toen ik voor de eerste keer kwam oefenen, zag ik Gust het gras afmaaien en paaltjes slaan. Dat heeft mijn ogen geopend. Trouwens, ik heb reeds enkele keren ondervonden als je aan Gust iets vraagt, staat hij klaar.

     

    Hans Schöning, 37 jaar, 10 jaar speler bij R.C. Mechelen, twee jaar bij R.C. Jette-Brussel, Lebbeke, Leuven en nu VV Leest.

    -VV Leest heeft dit jaar enkele serieuze kleppers aangetrokken ?

    -Hans Schöning : ik kon niet vroeger overkomen, Gust Emmeregs vraagt het al vier jaar. Maar nu was het nog moeilijk hogere klassevoetbal te combineren met mijn werk bij de stad Mechelen. Ik heb aan Gust beloofd dat wij een zeer goed jaar gingen maken en daar zal ik mijn uiterste best voor doen.

    -Hoe ken jij Gust Emmeregs ?

    -Hans Schöning : ik ken Gust al acht jaar op sportief en politiek gebied en vooral nu ik in Hombeek woon sedert 4 jaar. Gust is altijd een eerlijk mens geweest, maakt geen blaasjes wijs. Ik ken Gust ook van bij Racing Mechelen waar hij altijd sympathie voor gehad heeft.

    -Hans, jij bent van de stad naar Hombeek komen wonen, hoe is die overgang meegevallen ?

    -Hans Schöning : Rustig…ik heb hier wel enkele contacten met de onmiddellijke geburen, maar ik ben de ganse dag weg. Binnenkort betrek in een huis van de Mechelse Goedkope woningen en dat heb ik aan de CVP te danken met o.a. Gust Emmeregs, Cees De Gendt en de Burgemeester.

    -Heb jij nog iets te vertellen ?

    -Hans Schöning : ik wil gewoon zeggen dat ik reeds meermaals met sommige mensen slechte ervaringen heb opgedaan. Gust is gekend in Mechelen en in de fusiegemeenten als man van zijn woord.

     

    Karel De Muyer, gepensioneerd rijksambtenaar RIZIV.

    -Sedert wanneer kent u Gust Emmeregs ?

    -Karel De Muyer : ik ben nooit politiek geëngageerd geweest, maar ik ken Gust reeds lang, en meer intens sedert drie jaar, met Gust als stichter, beheerder van VV Leest. Ik heb een enorme achting voor Gust die een doorgoede brave mens is…en bekwaam. Gust staat in hoog aanzien bij zijn ploeg en bij de bevolking. Hij maakt een zeer goede kans als schepen en qua dienstbetoon zou ik zeggen : ‘the right man on the right place’.

    Ik ben voetbalenthousiast, Leest is mijn geboortedorp en hoewel ik reeds 40 jaar in Battel woon hou ik veel van mijn geboortedorp en van de buiten.

    -Ziet u een rol voor Gust in defusiegemeente ?

    -Karel De Muyer : ik zei nog een paar dagen geleden : ‘waar blijft die wijkagent, zij moeten de wildbegroeiing nagaan, banen en wegen controleren. Ik betrouw op Gust, het is een werker en staat 100 jaar vooruit op zijn medemensen. Kijk naar de Leestse Volksfeesten. Jarenlang wordt er gezegd ‘ze zullen wel eens in hun vinger snijden’ en toch wordt het elk jaar groter en mooier.  Gust heeft ook een geweldige vrouw en het feit dat hij geen kinderen heeft draagt er ook toe bij dat hij zich volledig ten dienste stelt van andere mensen…Altijd in de bres.

     

    Prosper Nuytkens, Walemnaar en 15 jaar voorzitter van FC Walem.

    -U bent collega van Gust met uw ploeg in tweede provinciale, dus jullie kennen mekaar ?

    -Prosper Nuytkens : ja, wij zijn concurrenten. Voor veertien dagen hebben wij tegen VV gespeeld en verloren en ik ben spontaan Gust gaan feliciteren.

    -Jij kent Gust alleen via de voetbal ?

    -Prosper Nuytkens : Ja, alleen via het voetbal en ik weet dat Gust daar enorm populair is en veel invloed heeft op zijn medewerkers. Waar Gust zijn hand naar uitsteekt brengt het geld op, nooit voor hemzelf maar altijd voor zijn vereniging of voor anderen en dat is het fantastische aan Gust.

     

    Besluit : I.V. bedankt alle mensen die bereidwillig zonder enige vorm van verplichting vrijuit hun mening hebben weergegeven. Gust Emmeregs kan alleen maar vaststellen dat zijn populariteit misschien nog groter is dan hijzelf wel dacht. Uitspraken als : Gust is een werker, een doorbijter, een doorbrave mens, een duivel-doet-al, een vechter, een organisator, een dienstvaardige, zijn slechts goede eigenschappen. En als deze eigenschappen verenigd zijn in een politieke figuur, is dat een eer voor de politiek in zijn geheel en voor de CVP in het bijzonder. Na al hetgeen ik heb gehoord, kan ik niet anders dan duimen voor Lijst nr. 10 plats nr. 8.”

     

    Het stuk, ook al was het niet expliciet vermeld, was klaarblijkelijk ingezonden met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen.

    De CVP zou drie zetels verliezen tegenover 1976 en de partij ging de oppositie in. Gust haalde 1269 stemmen, 41 meer dan bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen. Gazet van Mechelen (18/10/1982) wist te vermelden dat hij een half miljoen frank zou gespendeerd hebben aan persoonlijke propaganda.

     

    Foto’s :

    -Gust Emmeregs

    -Gust, geflankeerd door Luc Appermont en Connie Neefs, tijdens een persconferentie.





    02-06-2012 om 10:50 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Hendrik Diddens overleed in 1973. Gazet van Mechelen publiceerde op 9 augustus 1986 :

     

                Hendrik Diddens is niet meer

    “Hendrik Diddens is overleden”. Het werd ons donderdagavond gemeld. We werden er stil van. De man die we van in onze jeugd zo goed kennen, de man die zoveel jaren later in 200 afleveringen het werkdocument “Woordenboek van het Mechels dialect” in deze kolommen publiceerde, de man die tijdens het 11 juli-feest j.l. de harten veroverde van alle aanwezigen toen hij in een vraaggesprek met presentator Francis Verdoodt enkele Fabels van de Voddemét debiteerde, die Hendrik Diddens is op 72-jarige leeftijd overleden.

    Een hartaanval werd hem fataal.
    De rouw die zijn echtgenote en kinderen treft is groot.

    Hendrik Diddens is een geliefd man, ook ver buiten zijn familiekring.

    In onze eigen Gazet van Mechelen is Hendrik Diddens een vertrouwde figuur.
    Vooral in de periode dat zijn “Woordenboek” liep kwam hij regelmatig eens poolshoogte nemen van wat er allemaal verkeerd liep, want het bleek dat de fonetische weergave van “Mechelse klanken” niet zo’n logische zaak is voor een computer uit de 20e eeuw.

    Hendrik Diddens bekeek het allemaal even nuchter, met een glimlach er bovenop. Dat z’n woordenboek succes kende was voor hem geen verrassing.
    Dankzij de reacties van de lezers, kon hij zijn fichebakken verder aanvullen en verbeteren om daardoor met nog beter gedocumenteerde gegevens te werken aan de uiteindelijke uitgave van “Het woordenboek van het Mechels dialect”.

    De plannen bestonden (en bestaan nog) om tegen het eind van dit jaar dit Woordenboek op de markt te brengen. Hendrik Diddens zal het niet meer meemaken.

    Diddens was een trouwe klant van deze krant. We denken dan vooral ook aan “Mijn kinderjaren in de Hanswijkenhoek” reeks die in 1959 ook in de Gazet van Mechelen verscheen en die in 1960 door de uitgeverij De Vlijt werd uitgegeven.
    Hierin beschrijft “den Didden” zoals in Mechelen dikwijls gezegd wordt, zijn kinderjaren in Coloma. Dat is tegelijk ook een stevige portie geschiedenis van die wijk die toen in volle opgang kwam.
    Maar tussendoor klopte Hendrik ook bij ons aan met de vraag een artikel te publiceren over dit en dat. Het samenstellen van het “geslacht Diddens” was ook één van zijn realisaties waaraan hij met veel plezier en met evenveel stiptheid gedurende jaren werkte.

    Hendrik Diddens is niet meer. Wij zullen zijn telefoontjes aan onze redactie missen. Maar zijn echtgenote en kinderen en kleinkinderen missen een liefhebbende vader en grootvader. Aan hen onze kristelijke deelneming.

           F. Teughels.”

     

    En in De Band van september 1986 :

    “In Memoriam Hendrik Diddens.

     

    Als trouwe lezer van ‘de Band’ en af en toe medewerker, is te Mechelen de heer Hendrik Diddens in de Heer ontslapen.

    Was Hendrik Diddens destijds te Leest geraakt om er de stamboom van de familie Diddens op te zoeken, is hij als geboren Mechelaar in zijn oprechte gehechtheid aan volk en taal van het dorpken zijner voorvaderen blijven houden.

    Was Hendrik’s tong eerder karig, een beter toehoorder vond men niet. Genietend kon hij luisteren, liefst van al wanneer er gesproken werd in de eigen gewestspraak. Dan kwamen er soms glanskens in de ogen en zou hij nooit hebben onderbroken tenzij om af en toe een klein

    boekje uit de zak te nemen en vlug een paar woordjes te noteren, of met een paar korte zinnetjes zijn eigen mening te vertellen.

    De pen echter was zoveel vlotter, dat getuigen de menige verhalen en gedichtjes welke hij over volk en grond, waarvan hij zielsveel hield, gemaakt heeft, en waardoor hij terecht, als was het misschien niet de enige, dan toch als eerste mens het Ereburgerschap van onze gemeente heeft gekregen.

    Als laatste van zijn werken vernoemen we nog ‘de Fabeltjes van de Voddemét’ en het verklarend woordenboek van het Mechels dialect dat eerlang verschijnen zal. Met Hendrik hebben we een goed kristen, edel Vlaming en groot kunstenaar verloren. God hebbe zijn ziel.”   

     

    In ’85 publiceerde Hendrik Diddens een studie  over “de oude Diddens-stam te Leest”.

    Enkele maanden na zijn dood verscheen Hendrik ‘s “Woordenboek van het Mechels dialect”. Bij de presentatie ervan in december was het voltallige Mechelse schepencollege aanwezig.

    “Het werd velen kil aan het hart toen in het stadhuis het ‘Woordenboek van het Mechels dialect’ werd voorgesteld. Dat Hendrik Diddens dat niet meer heeft kunnen meemaken…

    Mevrouw Diddens, de zus van Hendrik Diddens, de kinderen Guido, Frieda en Agnes, de kleinkinderen, de familie, de vele vrienden en kennissen waren in de kolommenzaal present om het levenswerk van Hendrik Diddens mee te beleven.

    Het werd een stemmige bedoening bij de presentatie. Hilde Masui praatte de onderdelen van het programma aan mekaar en burgemeester Joris beet de spits af en zegde o.a. dat : ‘wil onze beschaafde omgangstaal een volwaardig medium zijn en blijven, dat zij het contact met het dialect niet mag verliezen.’ Marcel Kocken, hoofd van de dienst cultuur van de stad Mechelen stelde de figuur van Hendrik Diddens voor. Persoonlijke anecdoten, de urenlange gesprekken  die hij met Hendrik Diddens voerde. Kocken had het speciaal op de inspanningen die de auteur gedurende drie maand leverde om in die tijdsspanne zijn volledig boek op electronische machine uit te tikken, de fonetische klanken aan te passen, bij te werken.

    ‘Toen de 432ste bladzijde en het boek klaar waren, ging Hendrik Diddens van ons heen. De uitgave van zijn monument heeft hij niet mogen meemaken.’

    Hilde Masui en Francis Verdoodt citeerden authentieke fragmenten uit het Woordenboek, waarbij het er in de kolommenzaal zo vrolijk aan toe ging dat er zelfs…gezongen werd.

    Jean Binon gaf toelichting bij het gebruik en het concept van het woordenboek en bloemen
    voor de echtgenote van de auteur en zijn zus, een dankwoord aan het adres van het stadsbestuur en een uitnodiging van burgemeester Joris om een glas te heffen maakten de presentatie van ‘het Woordenboek van het Mechelse dialect’ rond.”
    (GvM, 6 december 1986)

     

    In ‘Deserteur onder Napoleon’ uitgegeven bij De Sikkel in 1974 vertelde de schrijver de onprettige belevenissen van zijn betovergrootvader Pieter-Jan Diddens, in zijn familie steevast ‘den deserteur’ genoemd, die als achttienjarige werd opgeroepen om dienst te doen in de legers van Napoleon en bij de eerste schermutselingen in Rusland deserteerde.

    Datzelfde jaar werd Hendrik Diddens door het Leestse gemeentebestuur gehuldigd en tot ereburger van Leest gebombardeerd voor zijn werk en opzoekingen naar de geschiedenis van het dorp.

     

    Zijn buur en vriend van de Mechelse Landbouwstraat Herman Schaltin klom enkele maanden na zijn overlijden in zijn pen :

     

    “Als een boegbeeld der beschaving,

    bij de groten in de gunst,

    steeds was Mechelen brood en laving

    voor de scheppers van de kunst.

    Muzen houden soms van streken

    om een waaier van talent

    in één enkel mens te steken,

    zodat iedereen hem kent.

     

    In de literaire middens

    van ons Vlaamse vaderland

    staat de naam van Hendrik DIDDENS

    daarom met een bies omrand.

     

    Schrijven doet hij lijk de beste,

    door zijn speelsheid van de Fé

    en zijn humor van de Neste

    valt zijn oeuvre danig mee.

     

    Hij schrijft ook in vreemde talen,

    maakt sonnetten in het Spaans,

    schrijft gedichtjes voor de Walen

    en zelfs…in et Gregoriaans !

     

    Lijk de bijbelse parabels,

    zo met wijsheid ook doorspect

    zijn z’n ‘La Fontaine’-fabels,

    maar in ’t Mechels dialect.

     

    Maar zijn faam gaat nog meer rijzen

    door zijn Mechelse woordenboek

    dat men overal hoort prijzen,

    zelfs tot in Klein-Acherbroek.

     

    Tot ver buiten Mech’lens muren

    oogst hij lof en veel beziens,

    prijkt dit boek nu naast Verschueren

    bij Van Dale en Winkler Prins !”  

     

     Omdat haar echtgenoot Wilfried Spruyt, een afstammeling van ‘deserteur’ Petrus Joannes Diddens is, verzocht Lieve Huysmans een Kommandant van het Belgische leger om meer gegevens. Die antwoordde het volgende :

    ‘DIDDENS Pierre Jean, geboren te Leest op 6 mei 1794. Woonplaats : Leest. Beroep : dagloner.

    Korps : 82 Regiment Intanterie de ligne. Graad : soldaat.

    Heeft zes maand gediend en is na het staken van de vijandigheden in 1814 naar huis teruggkeerd.

    Hij is NOOIT in Rusland geweest. Behorende tot de klas 1814 werd hij vermoedelijk pas in de tweede helft van 1813 opgeroepen en ingelijfd. Zijn regiment heeft nooit een voet in Rusland gezet, de veldtocht in Rusland was reeds lang ten einde voor de klas 1814 opgeroepen werd.
    Het 82ste  Regiment Infanterie de ligne had in 1813 één bataljon in Duitsland, de rest van het regiment was in Spanje en in
    het regimentsdepot te LA ROCHELLE in Frankrijk.

    Pieter Jan heeft zich te Antwerpen moeten aanbieden om naar het regimentsdepot te LA ROCHELLE te vertrekken en daar ingelijfd  te worden. Ik weet niet wat er verder met hem gebeurd is. Ik denk niet dat men hem vanuit het regimentsdepot nog naar Spanje of Duitsland heeft gestuurd maar dat is natuurlijk niet onmogelijk. Hij kan eventueel nog deelgenomen hebben aan gevechten in Frankrijk in de eerste maanden van 1814 maar hiervoor beschik ik over geen enkel tastbaar bewijs.” (Kommandant b.d. de Lelys)

     

    1973 – Zaterdag 1 december : “De Nieuwe Generatie” in het Parochiehuis

                Deze Vlaamse “Up with people” groep bestond uit een veertigtal jongens en

                meisjes waarvan er tien leden het orkest vormden.

                Het optreden werd georganiseerd door het Davidsfonds.

     

    1973 – Zaterdag 1 en zondag 2 december :

                Sint Niklaas en de K.W.B. Leest

                “Ieder jaar richt de KWB een Sinterklaas-tocht in voor al de kinderen van de

                gemeente. Dit verloopt dan over twee dagen, de zaterdag en zondag voor 6

                december.

                Er worden dan zowat 120 huizen bezocht en ieder kind ontvangt een geschenk.

                Ten gevolge van de autoloze zondagen werd het bestuur verplicht al de

                huisgezinnen op één dag te bezoeken en alles verliep in de beste orde.

                Van ’s morgens 10 uur tot ’s avonds 18 uur doorkruiste de goede kindervriend

                met zijn Zwarte Piet al de straten van Leest en maakte vele kinderen gelukkig.

                Het bestuur dankt al de bereidwillige medehelpers alsook de milde gevers

                om de zware onkosten van het kinderspeelgoed te helpen dekken.

                Hopelijk zullen de Arabieren de goede Sint niet meer hinderen, want 123

                huizen op één zaterdag is wel wat te veel.” (De Volksmacht 9/12/73)  

     

    1973 – 22 december : 6de Groot KWB-Bal

                Met Tiny Bell en Smack Orkest.

     

    1973 – Op 31 december telde Leest 1981 inwoners.

     

    Foto’s :

    -Hendrik Diddens, bestendig in de weer aan zijn ‘Woordenboek van het Mechels dialect’, een levenswerk.

    -Het plaatselijk zangeresje Tiny Bell. Ook zij had Leestse roots, haar grootvader Frans Beullens groeide op in het Hof ten Broecke. 

     

     





    16-05-2012 om 18:14 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 08/07-14/07 2019
  • 01/07-07/07 2019
  • 24/06-30/06 2019
  • 17/06-23/06 2019
  • 10/06-16/06 2019
  • 03/06-09/06 2019
  • 20/05-26/05 2019
  • 13/05-19/05 2019
  • 06/05-12/05 2019
  • 22/04-28/04 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 01/04-07/04 2019
  • 18/03-24/03 2019
  • 04/03-10/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 21/01-27/01 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 17/12-23/12 2018
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 12/11-18/11 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 20/08-26/08 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 11/06-17/06 2018
  • 04/06-10/06 2018
  • 21/05-27/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 23/04-29/04 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 19/03-25/03 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 22/01-28/01 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 18/12-24/12 2017
  • 04/12-10/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 20/11-26/11 2017
  • 06/11-12/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 16/10-22/10 2017
  • 09/10-15/10 2017
  • 25/09-01/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 05/12-11/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 21/11-27/11 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 05/09-11/09 2016
  • 22/08-28/08 2016
  • 15/08-21/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 18/08-24/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 31/03-06/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 06/02-12/02 2012

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!