1942 Frans Geerts ("Frans
van de Fijne", zie foto onderaan) uit de Scheerstraat diende een contract voor levering van late aardappelen af te sluiten
met zijn schoonvader (Edward Soli) teneinde die vruchten van Hombeek naar Leest te
krijgen. xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
1943 ...Tijdens de tweede wereldoorlog, en wel
in 1943 werden ook te Leest de
kerkklokken weggehaald ; zij wogen respectievelijk 928 en 234 kg.
De
derde klok was gebarsten en bleef ter plaatse...
(Luc in DB- 1977, Uit de oude doos, onze klokken.)
Klokkenroof
Gedurende de tweede wereldoorlog haalde de Bezetter
twee klokken uit onze toren om ze tot kanonnen om te gieten. Na de oorlog werden drie nieuwe klokken aangekocht,
want onze derde klok was ondertussen ook gebarsten.
Over de vroegere klokken kunnen we wat meer vertellen
aan de hand van kerkrekeningen uit 1610 en 1649.
Zo weten we dat de kerckmeesters hebben doen gieten
bij Hans Van den Gheyn clockgieter te Mechelen twee clocken, wegende saemen 825
pond voor de somme van 350 gulden
12 stuyvers.
Deze rekening werd achteraf voorgelegd aan de abdis
van Kortenberg die voor onze parochiekerk moest instaan, maar blijkbaar niet
scheutig was om te betalen.
Ze verloor echter het proces en betaalde tenslotte de
som af in zes betalingen.
In 1606 waren de rekeningen vereffend.
Veertig jaar later, onder pastoor Van Hanswijck, was
één van deze twee klokken gebarsten. Ze werd hergoten en er werd een derde klok
aangekocht. Daartoe werd in 1649 voor 1617 gulden aan klokspijs uitgegeven en
385 gulden aan Petrus Van der Gheyn betaald voor het gieten van de twee
klokken. De grote klok woog 2.087 pond en de middelbare 1.305 pond.
De verdere geschiedenis van deze drie klokken lezen we
tussen de aantekeningen van Pastoor De Heuck :
-de grootste klok (uit 1649) barst op 19 september
1788 bij de lijkdienst van Joannes Bulens. Ze wordt hergoten op kosten van de
abdij van Kortenberg, ditmaal zonder discussie. Het is de zogenaamde Tiendenklok
van Leest : Andreas gewijd op 19 januari 1790.
-de twee klok (eveneens uit 1649) barstte in 1739 en
werd hergoten door Lambertus Franquin uit Mechelen, op kosten van de parochie.
Ze werd gewijd op 11 december 1739 en kreeg de naam Maria. Roger Willem Borguelmans, meier van het
distrikt Mechelen was peter en Amelia Reyntjens, echtgenote van Philippus
Fierens was meter.
-de kleine klok St.Nikolaes uit 1608 hing gebarsten
in de toeren toen ze op 19 januari 1790 door Jacobus Joannes Van de Voerde,
Carolus Jozef Peeters en Carel Van Asch in t geheim werd in stukken geslagen,
omdat de pastoor De Heuck weigerde de klok te laten hergieten op de kosten van
de kerkfabriek.
Onder pastoor Joris werd op Kerstdag 1861 andermaal
een klok gewijd. Ze kreeg de naam Jozef.
Willem Devens uit Antwerpen was peter en Petronilla
P.E. Leenaerts, vrouw van burgemeester en dokter Voet was meter.
Deze klok werd gegoten bij Van Aerschot te Leuven.
(LG, blz43 en 44)
Frans Susse Teughels
in De Band mei 1978 : Dat is nu geen
klokkenluiden meer !
k Zie ze nog aankomen, op hun fiets : drie bonken van
mannen, met daarbij Louitje, een wat oudere vent, heel tenger. Ze gooiden hun
fiets tegen onze gevel. Louitje ging bij Fons binnen om het kruis te halen :
Fientje van op de Heide was namelijk gestorven, en het was een oude gewoonte
dat de naaste gebuur het kruis kwam halen om het tegen het sterfhuis te
plaatsen en dat hij dat kruis zou dragen tijdens de laatste tocht naar de kerk
en het kerkhof.
De drie sterke mannen zouden Fons helpen bij het
luiden van de klokken.
Het was een ware kunst : eerst de klok in beweging
brengen, en dan driemaal met een korte ruk tegenhouden. Zo gaf de klok driemaal
een korte slag. Vervolgens werd een Weesgegroet gebeden en dan herbegon het
kleppen, zo driemaal achter elkaar, voor het Angelus.
Nadien begon het luiden voorgoed.
Was er een man gestorven, dan werd aangevangen met de
grote klok, voor een vrouw met de kleine. Dat luiden duurde een vijftal
minuten.
Het uitsterven gebeurde zoals de aanvang : voor een
man werd de grote klok laatst geluid, terwijl een vrouw zich moest tevreden
stellen met de kleine. En dan zo rap mogelijk om een pint, want gewoonlijk stonden
die mensen te dampen van het zweet. Normaal gingen ze eerst bij Fons binnen, en
dan, om het relaas van het afsterven te vertellen en aan te dikken, in de
andere herbergen, één voor één.
Nu is dit allemaal verleden tijd !
1943 18 januari :
Symons Guillaume, geboren te Leest op 20 januari 1885 en
wonende Scheerstraat nr. 8 benoemd
tot grafmaker in vervanging van
Pieter Spruyt en Alfons Scheltiens,
ontslagnemers.
Vergoeding : - als grafmaker : 50 fr per graf of put.
-als
kerkhofverzorger een jaarlijkse vergoeding van 1.000 fr.
1943 18 januari :
De weduwe Verbeeck-De Maeyer, Tisseltbaan 20 kreeg een gunstig
advies op haar vraag tot uitbating van een wagenmakerij met
elektrische motor
en
werktuigen. (GR)
1943 29 januari : Een ingenieuze uitvinding. Er worden thans
onverslijtbare banden
voor
de fiets gemaakt in kurk, belegd met een laagje rubber. Ze wegen 700
gram. (KH-GvM)
1943 1 februari :
De koolzaadteelt wordt verplicht gemaakt voor landbouwbedrijven
van meer dan 5 hectare. Ze zullen
minimaal 6% van de bebouwde oppervlakte
in koolzaadteelt omzetten. De
overtollige weiden moeten naar landbouwgrond
omgebouwd worden. (KH)
Bijvoegsels:
-het contract van Frans Geerts voor de overbrengst van
zijn aardappelen.
-Frans Geerts tijdens de mobilisatie.
-afscheid van de grootste klok. Links José Croes (José
van Sinne), rechts een dochtertje van dokter Stuyck. (foto : Eduard Geerts)
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/1104433-afa8ff28f1875f41ba196435a08962be.jpg)
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/1104433-d75cde8616e1b00f690531a8bcb592e3.jpg)
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/1104433-277f85f06292bff94d7884a877b142db.jpg)
|