Uitdrukkingen als: "Ik lach me een deuk", "Ik lach me een ongeluk" en "Ik lach me te pletter" komen kennelijk uit de verzekeringswereld. In de personeelskrant van Centraal Beheer stond eens een kleurrijke bloemlezing van toedrachten van ongelukken:
- "Bij thuiskomst nam ik de verkeerde oprit en botste met een boom die ik niet bezit." - "De andere auto botste zonder waarschuwing met de mijne." - "De jongen slingerde over de weg. Ik moest een paar keer uitwijken voor ik hem raakte." - "Ik trok op, glimlachte naar mijn schoonmoeder en vloog over de kademuur." - "Bij mijn poging een vlieg dood te slaan reed ik een telefooncel binnen." - "Ik reed al veertig jaar, toen ik achter het stuur in slaap viel en een ongeluk kreeg." - "Een voetganger kon geen kant meer op, dus reed ik hem over." - "Een voetganger raakte me en kwam onder mijn auto terecht." - "Ik zei de politie dat ik niet gewond was, maar toen ik mijn hoed afnam ontdekte ik dat ik een schedelbasisfractuur had." - "Een onzichtbare auto kwam uit het niets te voorschijn, raakte mijn auto en verdween."
Er is geen beter vermaak dan leedvermaak. Wie graag lacht heeft bij een schadeverzekeringsmaatschappij een gouden baan. Zo iemand ligt continu in een deuk. "Even Apeldoorn bellen" en hij neemt reeds schuddebuikend de telefoon aan! In bovenstaande bloemlezing ontbreekt elk spoor van een file. Files zijn kennelijk niet zo grappig. Zodra iemand in een gezelschap over files begint te praten, en dat gebeurt vaak, wordt de sfeer serieus. Het leed is zo algemeen dat iedereen graag zijn steentje bijdraagt aan de opsomming van ellende. Ondanks het leed vormen files geen bron van vermaak, zelfs al eindigen ze in de kreukels.
- "De file was er eerder dan ik dacht, dus reed ik er middenin." - "De onzichtbare file kwam uit het niets tevoorschijn, zodat ik geen kant meer uit kon." - "Bij mijn poging de file in te halen, raakte ik vast in de vangrail." - "Mijn remmen bezweken voor de file." - "De vluchtstrook eindigde zonder waarschuwing." - "Een slinkse automobilist naast mij wist zo voor te dringen, dat ik er wel tegenaan moest." - "De file raakte mijn auto frontaal." - "Het was weer raak met de file." - "Ik remde uit alle macht, maar de file was me toch nog te snel af." - "Omdat ik al vijf kwartier in de file stond, moest er wel iets gebeuren." - "Ze lieten me er niet meer tussen, hoe ik ook waarschuwde." - "Toen ik weer voor me keek bleken alle auto's plotseling stil te staan." - "Omdat ik wel moest uitwijken voor de file, raakte ik van de snelweg af." - "Door de mist zag ik de vangrail niet eens, laat staan de file." - "Zonder uit te kijken reed iemand voor me zomaar de vluchtstrook op." - "Toen ik uitstapte om te kijken hoe lang de file was, reed iemand mijn auto total loss." - "Om op de kaart te zien of er een vluchtroute was, reed ik tegen een viaduct." - "Door de file is mijn hele auto ontwricht." - "Ik hield me keurig aan de maximumsnelheid, maar de file niet." - "Er leek geen kip op de weg, toch stond er na de flauwe bocht een gemene file." - "De file ging zo snel dat ik niet meer kon remmen." - "Na de file gaf ik vol gas, maar in een onbewaakt ogenblik dook hij toch weer voor me op."
En dan hieronder een nog aantal schriftelijke uitspraken van verzekerden die aangifte deden van een schadegeval:
- (Uit een proces-verbaal): "De achtervolgde sprong te water en dook ondanks meermaals herhaalde sommatie niet meer op." - "Bovendien heb ik voor mijn eerste ongeluk en na mijn laatste, schadevrij gereden." - "Ik heb zo veel formulieren moeten invullen, dat ik veel liever had gehad dat mijn geliefde man helemaal niet gestorven was." - "Mijn motorfiets moest, net als ikzelf, vanwege ernstige schade weggesleept worden." - "Ik heb mijn rechter arm gebroken, mijn bruid heeft haar voet verstuikt. Ik hoop u hiermee van dienst geweest te zijn, hoogachtend," - "Ik ben in de bocht, niet ver van de plaats van het ongeluk vandaan, gaan slingeren. Tijdens het slingeren heb ik waarschijnlijk de tegemoetkomende Mercedes geramd, die vermoedelijk de uiteindelijke richting van de laatste fase van de rit mede heeft bepaald." - "Ik overreed een man. Hij gaf zelf toe schuldig te zijn, omdat hem dit al een keer eerder gebeurd was." - "Ik ben nog nooit van een ongeval weggevlucht. Integendeel. Ik moest altijd weggedragen worden." - "Ik ben aan het einde van mijn zenuwen en heb ook nog met een zware castritis te doen." - "Sedert de scheiding van mijn man wordt alle noodzakelijke verkeer door mijn advocaat waargenomen." - "Intussen is het loopgips van mijn rechter arm verwijderd." - "Uw computer heeft mij een kind toebedeeld. Maar ik heb helemaal geen kind. En al helemaal niet van uw computer." - "Toen ik de kruising naderde, verhief zich daar een hek om mijn vrije zicht te belemmeren." - "Wie mijn portemonnee gestolen heeft kan ik niet zeggen, aangezien er van mijn familie niemand in de buurt was." - "Ik reed door de weide. Plotseling kwamen er van links en rechts meerdere voertuigen. Ik wist niet meer waar ik heen moest, en toen knalde het van voren en van achteren." - "Uw argumenten zijn werkelijk zwak. Voor zulke vuile uitvluchten moet u toch echt een dommer iemand zoeken maar die zult u bijna niet kunnen vinden." - "De politieauto gaf mij een stopteken. Bij het zoeken van een geschikte plek vond ik een brugpijler." - "De voetganger had er kennelijk geen idee van in welke richting hij gaan moest en dus reed ik hem aan." - "Ik schrijf u vandaag voor de eerste en de laatste keer. Mocht blijken dat u niet antwoordt dan schrijf ik u meteen weer!" - "Mijn zoon heeft die vrouw niet omver gerend. Hij is er heel snel voorbij gerend en door de ontstane tocht is ze omgevallen." - "We hebben geen inkomsten uit de veehouderij. Met de dood van mijn man is ook het laatste rund van het erf vertrokken." - "Mijn vrouw stond op uit bed en viel in het glas van de balkondeur. Eerst was ze bij soortgelijke pogingen om op te staan tegen de centrale verwarming gevallen." - "Toen ik op de rem wilde trappen, was deze er niet." - "Mijn fiets kwam van het voetpad af, raakte een Porsche en reed zonder mij verder." - "Ik wilde de straat oversteken. Er kwam een auto van links recht op mij af. Ik dacht dat hij voor mij langs wilde en deed weer een stap terug. Hij wilde echter achter mij langs. Toen ik dat merkte deed ik snel twee stappen vooruit. Maar de bestuurder had ook gereageerd en wilde nu toch voor mij langs. Hij stopte en draaide zijn raampje open. Woedend riep hij mij toe: "Blijf toch een keer stilstaan!" Nou, dat deed ik ook inderdaad en toen reed hij mij aan." - "Ik heb geen levensverzekering nodig. Ik zou graag willen dat iedereen echt treurig is als ik eenmaal sterf." - "Ik wil mijn kind niet laten inenten. Mijn vriendin heeft haar kind ook laten inenten en kort daarna viel het uit het venster." - "Mijn auto reed eenvoudig rechtuit verder, hetgeen er in een bocht in het algemeen toe lijdt dat men de straat verlaat." - "Ik reed achteruit een steile straat naar beneden, doorboorde een afscheidingsmuurtje en ramde een bungalow. Ik kon me gewoon niet herinneren waar het rempedaal gemonteerd was." - "Toen stond de kerstboom plotseling in lichterlaaie. De vlammen sloegen over op de gordijnen. Mijn man kon echter niet helpen blussen, daar hij als een bezetene op zoek was naar de polis van de inboedelverzekering." - "Onze auto's knalden tegen elkaar precies op het moment dat we elkaar tegenkwamen." - "Alle rekeningen, die ik ontvang, betaal ik nooit onmiddellijk, daar mij daarvoor eenvoudig het geld ontbreekt. De rekeningen worden integendeel in een grote trommel gestort, waar ik er aan het begin van iedere maand geblinddoekt drie uit trek. Deze rekeningen betaal ik dan prompt. Ik verzoek u dan ook te wachten tot het lot u getroffen heeft." - "Mij dochter heeft haar voet verstuikt omdat dat stomme vrouwvolk het verdomt fatsoenlijk schoeisel te dragen." - "Meteen na de dood van mijn man ben ik weduwe geworden." - "De tennisbal kwam elegant en zuiver aan - geslagen door mijn dochter. Helaas heb ik er mijn hoofd in plaats van het racket voor gehouden." - "Volgens de taxatie van de expert zal de schade tussen de 250.000 en een kwart miljoen bedragen." - "Tijdens het dansen van de bekende Holladihia-Hoppsassa sprong ik overmoedig omhoog, waarbij ik mijn danspartner stevig ondersteunde. Daarbij kwam het kelderplafond sneller op mij af dan ik verwachte." - "In uw schrijven van 26.6 over de nieuwe eigen bijdrage heeft u mij allervriendelijkst tot mejuffrouw bevorderd, wat echter in samenhang met mijn voornaam Henk helaas aanleiding tot pijnlijke vermoedens kan geven." - "Ik reed eerst met mijn auto tegen de vangrail, sloeg toen over de kop en knalde tenslotte tegen een boom. Toen verloor ik de macht over het stuur." - "Bij de kruising aangekomen had ik een onverwachte aanval van kleurenblindheid." - "Met de wettelijk ter plekke maximaal toegestane snelheid botste ik op een vrouw die mij tegen alle geldende voorschriften in tegemoet kwam." - "De andere wagen was absoluut onzichtbaar en toen verdween hij. Ik vond er een grote kuil en bleef er zelf in." - "De andere auto kwam met de mijne in botsing zonder mij zijn bedoeling kenbaar te maken." - "In hoog tempo naderde de telegraafpaal mij. Ik begon te zigzaggen maar ondanks dat raakte de telegraafpaal mij tegen de radiator." - "Nog voor ik hem aanreed was ik er al van overtuigd, dat deze oude man nooit de overkant van de straat zou bereiken." - "Ik had de hele dag planten ingekocht. Toen ik de kruising naderde, groeide er plotseling een flinke struik in mijn gezichtsveld en ik kon het andere voertuig totaal niet meer zien." - "De paal raasde op mij af en net toen ik uit wilde wijken botste ik er frontaal op." - "Toen mijn auto van de weg raakte, werd ik er uit geslingerd en kwam ik in het weiland terecht. Een paar koeien vonden mij later in mijn gat." - "Ik zag een treurig gezicht langzaam voorbij zweven, toen sloeg de man met een harde klap op het dak van mijn auto." - "Terwijl ik normaal door de straat reed, bekroop mij het verlangen mij te ontlasten. Zodoende stopte ik aan de rand van de weg en begaf mij in de bosjes. Net toen ik mijn broek had laten zakken kwam de tegenpartij en gaf mij met zijn kieper een forse dreun van achteren." - "De getuigen van de aanrijding zijn tegen de achterkant aangeniet." - "Het paard liep over de rijbaan zonder zich er volgens de voorschriften van te vergewissen of deze vrij was!" - "De andere wagen reed dan eens links, dan weer rechts, dan weer naar links, voordat ik met hem in botsing kon komen." - "Kort en goed: als ik het geld niet binnen acht dagen ontvang, zie ik er geheel vanaf!" - "Om de botsing te vermijden stuurde ik tegen de andere wagen." - "Mijn bruid heeft de agenten, die het ongeval kwamen opnemen, alles laten zien wat ze maar wilden zien..." - "Uw schrijven inzake toestemming voor een Darmbad kuur is bij mij in de entree terechtgekomen." - "Ik dacht dat het raam openstond. Het was echter gesloten, hetgeen ik pas bemerkte toen ik mijn hoofd naar buiten stak." - "Het glas is kapot, ik stuur hierbij een splinter van de ruit, waaraan u kunt zien dat ze stuk is want anders zou ze onbeschadigd zijn." - "Ik ben zwaar ziek geweest en tot tweemaal toe bijna gestorven. Dan kunt u toch op zijn minst alvast de helft van de overlijdenspremie uitkeren?" - "Aangezien ik niet meer met mijn man samenleef, verzoek ik U een competente vertegenwoordiger langs te sturen." - "Laat u het mij alstublieft weten indien u dit schrijven niet ontvangen hebt." - "Mij treft aan het ongeval in het geheel geen schuld! De oorzaak was die jonge vrouw in minirok. Als u een man bent is een verdere verklaring overbodig; als u een vrouw bent begrijpt u het sowieso niet!" - "Het had ondertussen op verschillende plaatsen gesneeuwd. De rijweg was daardoor in diverse straten plaatselijk glad geworden. Ik wilde de auto afremmen. Ik probeerde van alles, maar niets hielp. Toen knalde ik tegen de omheining en hiervan was ik meteen bewusteloos. Het was helemaal uit met de pret!" - "Ik trof hem vol op de ster, d.w.z. op de punt van de motorkap. Vervolgens veegde ik hem zijwaarts over de voorruit weg." - "Ik ben van beroep slijter. Uw computer heeft echter per abuis in plaats van een l een ch op het formulier geprint!" - "Het jachtplezier is voor mijn vader noodlottig gebleken. Men zag hem voor een gewoon zwijn aan en schoot hem neer." - "Moet ik mijn man dan eerst ombrengen voor ik het geld krijg?"
Mervrouw K gaat naar een café daar bestelt ze thee, daarna gaat ze naar de WC. Op de WC bedenkt ze zeich dat ze een kop thee heeft besteld. Dan gaat ze terug naar het café komt de over naar 'r toe en zegt: MEVROUW K. U THEE
Komt een vrouw een kroeg binnen met een papegaai op haar schouder. Maar die vrouw is zo verschikkelijk lelijk dat geen enkele man in de kroeg aandacht aan haar besteed. Beetje teleurgesteld hierover begint de vrouw in een tempo van een zieke geit zich lam te zuipen. Om gegeven moment wordt ze een beetje hangerig en wat loslippiger. Zo, spreekt ze een man aan die aan de bar zit. Vrouw: “Zeg, als jij raadt wat ik op mijn schouder heb zitten mag je met me naar bed.” Man aan bar: Kijkt die oerlelijke vrouw aan en zegt: “Een kanariepietje!!” Waarop de vrouw antwoordt: “Dat zullen we voor deze keer maar goed rekenen!”
Een man van 50 jaar is het na al die jaren wel zat: hij heeft nog nooit een vriendin gehad. hij besluit een contact-advertentie te plaatsen. Hij stapt het kantoor binnen van de krant en zegt: "ik wil een contact-advertentie plaatsen." "Dat kan", zegt de vrouw achter de balie,"welke tekst?" De jongen zegt: "spontane jongeman , 50 jaar zoekt leuke spontane vrouw van dezelfde leeftijd."De dame noteert de tekst en vraagt vervolgens: "moet ie er vandaag nog in?" "Nou eh graag, maar ik weet niet of dat wel zo slim is om er bij te zetten."
Het gebeurde in Zweden, in het gedeelte dat zo dicht bij de koude Noordpool ligt, dat de winter er wel drie maal zo lang duurt als hier. Het is een boze, ijzige winternacht en alles ligt onder een dikke sneeuwlaag verborgen. De dagen zijn kort en omstreeks het midden van de winter zo kort, dat het haast geen dag meer genoemd kan worden. Voor het goed en wel licht is geworden, komt de avond al weer. Er zijn allerlei gevaren: felle vrieskou en sneeuwstormen... en wolven soms. Maar de mensen die daar in 't hoge Noorden wonen zijn aan al deze dingen wel gewend en ze weten niet anders of de winter hoort zo. De hoge, rotsige bergen... de grote stille dennenbossen... hoofdwegen en landweggetjes... steden en boerendorpjes... alles dik onder de sneeuw. Dan moet je met sleden of ski's naar school, naar de kerk, naar de stad om te winkelen of op bezoek bij familie.
Een Zweedse boer spant zijn paard voor de slee om zo'n tocht naar de stad te maken. Hij gaat dingen kopen voor Kerstmis, want in zijn eigen dorpje zijn geen winkels waar je zoiets kunt kopen. Zijn vrouw staat bij hem en helpt met het inspannen van het paard. Het paardje trappelt van ongeduld; het heeft de frisse buitenlucht geroken en het hinnikt van plezier. "Waar wil je de boodschappen in doen?" vraagt zijn vrouw. De man krabt zich eens achter de oren, terwijl hij zijn gezicht vol rimpels trekt. "Drommels, dat zou ik bijna vergeten. Goed dat je het zegt moeder. De kist van verleden jaar hebben we niet meer. Zou ik de regenton nemen? Die gebruiken we toch voorlopig niet meer."
"Welja," zegt de vrouw. "Neem de ton mee. Wacht, ik zal je helpen om hem op de slee te krijgen. Zul je er om denken dat je voor donker weer thuis bent? Laat me nou niet ongerust over je hoeven te worden."
"Je moet niet zo gauw ongerust zijn," lacht de man. "Natuurlijk ben ik voor donker thuis! Zover is het toch niet! Dan steken we alle kaarsjes aan en gaan we kerstfeest vieren rondom de boom. Wat zullen de kinderen blij zijn. Ik verheug me er echt op!"
Vlug springt de man op de slee en voort gaat het over de harde glinsterende weg in de richting van de stad waar de mooie winkels zijn.
't Paardje is niet jong meer, maar het is goed gevoed en uitgerust en het draaft over de weg dat het een lust is. Een ijzig koude wind snerpt de man langs de oren. 't Hindert hem niet. Hij is zo blij, dat hij overal tegen kan. Hij denkt aan het kerstfeest dat ze weer zullen vieren. Het roodgloeiend opstoken van de kachel. 't Kerstverhaal voorlezen, samen mooie kerstliederen zingen en alleen maar warme, gelukkige gezichten. "En voor moeder koop ik ook wat," zegt hij tegen de achterkant van zijn paard. "Voor zichzelf heeft ze natuurlijk niets op het boodschappenlijstje geschreven; zichzelf heeft ze natuurlijk weer vergeten. Maar het zou wel vreemd zijn als ik in de één of andere winkel niet iets ontdek waar ze blij mee zal zijn." 't Paard zwaait vrolijk met zijn staart. Het is net alsof hij zijn baas begrijpt. Ze zijn aan elkaar gewend geraakt, al deze jaren.
"Het is maar goed," zegt de man, "dat ik de regenton heb meegenomen. Daar doe ik al die boodschappen makkelijk in en dan hoef ik niet bang te wezen dat er op de terugweg iets uitvalt."
Het paard huppelt bijna over de weg. Zijn adem vliegt als een dampwolk naar achteren. Af en toe briest hij; dan lijkt het wel of er water uit zijn neusgaten spuit. De zon komt even door de wolken en de slee rijdt door een toverwereld. De sneeuw flonkert alsof zijn met goud bestrooid is. De wind fluit iets minder scherp om de slee. De man knalt vrolijk met zijn zweep. Hij voelt zich erg gelukkig!
In de stad is het druk, maar met de boodschappen gaat het vlot. De boer merkt het wel dat de mensen uit de stad lachen om die grote regenton, maar de man lacht zelf vrolijk mee. "Ja man," zegt hij tegen de bakker, bij wie hij het laatst komt, "Ik moet er nog een heel eind mee rijden en ik moet er niet aan denken dat ik wat zou verliezen."
"Ja, en voor de wolven is mijn krentenbrood veel te goed!" grapt de bakker.
Nu kijkt de man opeens heel ernstig en strak. "Met de wolven moet je niet spotten!"zegt hij.
"Ben je ze wel eens tegengekomen op de weg?"
"Nee, gelukkig niet!"
"O, zo. Nou, ik wel en dat was geen grapje, dat kan ik je wel zeggen."
Ja, dat kan de bakker zich wel voorstellen. Een wolf! Hu... Maar nu moet hij vlug naar zijn winkel terug en de boer moet haast maken om thuis te komen. Hij haalt zijn verkreukelde boodschappenbriefje te voorschijn. Het is er met dat briefje niet beter op geworden. Het is gescheurd en vies geworden en het ruikt sterk naar tabak. Maar alle dingen zijn doorgestreept. Dat is dus in orde. En voor moeder, die zichzelf altijd vergeet zitten nog drie extra pakjes in de ton. Daarover heeft hij nog het meest plezier. Wat zal ze kijken!
Plotseling kijkt hij naar de hoge torenklok en bekijkt daarna bezorgd de lucht. De zon is allang weggetrokken. Er komen grauwe wolken aandrijven. Brengen die nog meer sneeuw misschien? 't Kan best. Er is een strenge winter voorspeld. In ieder geval zal het vandaag nog vroeger donker zijn dan anders.
"Ik ga nergens meer langs om een kop koffie te drinken,"zegt de man tegen zijn paard. "We gaan gauw naar huis, Bles. Thuis krijgen we wel weer eten en drinken, wat jij!"
Voort gaat het nu weer over de witte straten. In draf de stad uit, een paar dorpjes door, die bijna aan de stad zijn vastgegroeid en dan de grote witte eenzaamheid in. Daar, heel in de verte, staat het bos als een hoge, donkere muur. "Vort Bles! Vort! Achter het bos ligt ons dorp. Daar is het huis met moeder en de kinderen. Daar gaan we kerstfeest vieren. Dat bos is maar niks als het nacht is. Maar, we halen het nog wel. Als jij je best maar doet. Vort, Bles!"
't Paardje trippelt uit alle macht. Het open witte sneeuwveld door, het grote stille bos in. De man heeft het gevoel dat achter hem een grote deur dichtvalt wanneer hij het vos inrijdt. Het is al donker tussen de stammen van de bomen.
Kan het ergens zo geruisloos en geheimzinnig zijn als in een groot, Zweeds sneeuwbos? Het lijkt of er iets tegen je spreken wil en toch is er geen stem! Er breekt een tak door de zware sneeuw. De sneeuw glijdt met scherp geritsel omlaag, de tak blijft omgekeerd hangen tussen de andere takken. Plotseling rilt de man op zijn slee. Hij rilt niet van de kou deze keer. Er is iets in het donkere bos, iets dat hij niet kan verklaren. Was hij maar vast thuis!
"Kom Bles, laat zien wat je kunt. Ik wil kerstfeest vieren met moeder en de kinderen. Doe je best Bles, dat we gauw het bos uit zijn! Het is hier niet pluis Bles!"
Wat is dat daar... aan de kant van de weg? Een klein zwart ding, dat langzaam voortbeweegt. Wat kan het zijn? "Vort Bles! Snel er langs!"
De zweep knalt, strak staan de teugels. De slee schiet het zwarte ding voorbij. Even kijkt de boer opzij, naar beneden. O, 't is een oude vrouw. Een heel oud en arm, kromgegroeid vrouwtje. Tijdens het voorbijrijden kijkt de boer even. De oude vrouw kijkt naar de slee met smekende ogen.
"Nou, die is vast niet goed wijs," zegt de boer tegen de paardenrug. "Die is stapelgek, kun je wel zeggen. Weet dat oude mens niet dat er wel eens wolven zijn in deze bossen? Wie gaat er nu tegen de avond het bos in. Nou ja, moet ze zelf ook maar weten. Ik heb er niks mee te maken. Vort Bles, we gaan gauw naar huis, kerstfeest vieren!"
Kerstfeest? De boer schrikt opeens voor het woord dat hij de laatste dagen al zo vaak heeft gebruikt. Kerstfeest, kerstfeest. Iedereen zegt het tien, twintig keer op een dag. Je denkt er haast niet meer bij. Kerstfeest vieren? Wil jij kerstfeest vieren? Jij, die een arm, weerloos oud vrouwtje wilt laten verscheuren door de wolven?! Wou jij kerstfeest vieren?
"Ho!" roept de boer opeens luid tegen zijn paard. Hij schrikt van zijn eigen stem, die schalt door het bos. Meteen trekt hij zo hard aan de teugels, dat het beestje ook schrikt. Zijn hoeven glibberen over de gladde weg. 't Gooit de kop wild achteruit. "Ho Bles! We moeten keren, jong! We moeten dat oude mensje oppikken. Zó kan ik geen kerstfeest vieren!"
Voorzichtig trekt hij aan de teugels... ja... ja... toe maar... toe maar... ja. Best beestje hoor! Dan gaat het snel terug tot waar het mensje nog strompelt in de sneeuw. Verrast kijkt ze de boer aan, die bij haar halt houdt. "Stap op," zegt hij kortaf. "Stap gauw op de slee. Onderweg kun je me wel vertellen waar je heen wilt."
't Oude vrouwtje gaat zitten. "Baas, baas, wat ben ik je dankbaar... Wat ben ik je dankbaar!" Ze trekt haar doek vaster om de magere schouders en geniet van de snelle, veilige rit. Ze vertelt dat ze naar haar kleindochter op weg is, die heeft een kindje gekregen... Maar geld om zich te laten rijden heeft ze niet. En ze heeft niemand anders op de hele wereld dan die ene kleindochter. Al de anderen zijn dood.
"Wat een stakker," denkt de boer. "Nou ja, ze zit nu tenminste veilig in de slee."
"Vort Bles! Zie je wel hoe donker het tussen de stammen wordt? We zijn veel tijd kwijtgeraakt, Bles! Dat halen we niet zo gemakkelijk weer in.!"
De sneeuw kraakt onder de slee, de wind fluit, de stille bomen kijken droevig de reizigers na, alsof ze een geheim weten, dat ze niet zeggen kunnen. Weer rilt de boer. Hij geeft zijn paard nog een tikje met de zweep. Waren ze het bos maar uit! Buiten op de vlakte is het lichter! Daar kun je, heel in de verte het dorp al zien liggen.
"Vort Bles! Vort!"
Plotseling komt er, boven het geluid van sneeuw en wind uit, een hoge, langgerekte toon dichterbij. Uit de diepste diepte van het bos komt die toon. Man, vrouw en paard horen hem tegelijkertijd. Ze krimpen ineen. Wat ze horen is het geluid van wolven die een achtervolging beginnen. Wolven! Wolven! Een groep hongerige, bloeddorstige wolven!
"Vooruit Bles! Vooruit! We moeten kerstfeest vieren thuis met moeder en de kinderen! Ze wachten op ons, Bles! Ze kijken naar ons uit!"
Nog nooit heeft het kerstfeest hem zo wonderlijk geleken als nu, nu hij het misschien wel nooit meer vieren zal! Nooit meer, omdat hij dood in het bos zal liggen... dood en verscheurd... door wolven verscheurd. Vort Bles! Vort!
Weer snijdt een scherp wolvengejank door de koude winterlucht. Dichterbij zijn ze al gekomen. Hoor, hoor!! 't Geluid komt dichterbij. Geen dier in de wildernis loopt zo snel als een hongerige wolf in een troep. De oude vrouw komt wat overeind. Ze rekt haar hals. Haar oude gezicht ziet er bezorgd uit. Ze heeft het geluid van de wolven wel begrepen. Ze weet wel, waarom de boer zijn paard plotseling zo voortzweept. De wolven komen! Ze hebben honger en ruiken het spoor van mensen en dieren.
't Grootste en wreedste gevaar van de eenzame sneeuwbossen komt snel als de wind dichterbij! 't Oude vrouwtje zucht diep en smartelijk. Ze vouwt haar magere handen, het is het enige dat ze kan doen. De boer hoort de oude vrouw zuchten. Bijna was hij haar vergeten door de spanning, maar nu weet hij het weer. Natuurlijk, dat ouwe mensje dat hij moest oppikken langs de kant van de weg! Eigenlijk is het haar schuld dat ze nu door de wolven worden overvallen. Háár schuld, dat ze tijd zijn kwijtgeraakt. Háár schuld, dat het paard nu langzamer loopt. Het beest is al oud en heeft nu op de terugweg een dubbele vracht. Waarom is hij ook zo dom geweest!? Waarom heeft hij al die kostbare minuten verknoeid?!"
Vort Bles! Vort! Ik sla je met de zweep! Ik ransel je... Ik móet thuiskomen!"
Dáár, alweer de wolven. En weer dichterbij! In het dichte onderhout beginnen bevroren takken te kraken. Vurige ogen glinsteren groenachtig tussen de stammen, open bekken, tongen hangen naar buiten. "Vort dan toch Bles, vort! Het gaat om ons leven!" Een zweepslag knalt door de koude lucht. Maar 't was niet nodig geweest. Het paard heeft de doodsvijand al geroken. Met wijd open gesperde neusgaten en rollende ogen rent het voorwaarts, trillend over zijn hele lijf. Zo heeft de boer nog nooit een paard zien lopen. Wat kan er nog gedaan worden om het leven te redden? "De pakjes!" roept de boer tegen de oude vrouw. Zijn stem is schor van ellende. "Haal de pakjes uit de ton! Gooi ze één voor één naar de wolven. Misschien houdt het ze tegen. 't Kan ons redden!"
"Ja baas, ja, ik zal het doen baas." Haar bevende handen voelen al in de ton. Een groot vierkant pak... 't Rammelt.
De blokkendoos, weet de boer. Daar gaat het pak al, midden tussen de wolven. Die blijven staan... verdringen elkaar... Ze ruiken de mensenlucht en scheuren woest het papier uit elkaar. Ze zetten hun sterke roofdiertanden erin, maar... 't Is bedrog! En verder holt de hongerige troep... de warme lucht van mensen en een paard in de neus... Ze naderen dichter en brutaler dan zo-even. Een tweede pak vliegt uit de slee... daarna een derde... een vierde. Speelgoed, een brood, koek, kerstboomkaarsen... Ieder pakje geeft een kans op redding.
"Vort Bles! Vort!" Wat is dat bos eindeloos groot! Stille, droeve bomen in eindeloze rijen. Takken die doorbuigen onder de sneeuw. Wintermist tussen de stammen. O, wat zijn vrouw en kinderen ver weg! En Bles wordt zo moe met zijn dubbele vracht. Brutaler en brutaler worden de wolven. 't Is net of ze merken, dat het paard moe wordt. Hun bekken hangen open... hun ogen blikkeren... hun keel stoot hijgende geluiden uit... Het is of ze weten, dat ze het gevecht zullen winnen.
Een dubbele vracht! De man moet er steeds aan denken. 't Hamert in zijn gloeiende kop. Een dubbele vracht... een dubbele vracht... Het is haar schuld... haar schuld. Als ik niet had hoeven terug te rijden... haar schuld... haar schuld.
Plotseling komt er een vreemd gedachte bij hem op. Een gedachte om koud van te worden, maar toch... de gedachte laat hem niet los: Ik gooi dat wijf eraf! Laten de wolven haar opvreten! In de tijd dat ze met haar oude botten bezig zijn ben ik gered. Zij heeft niemand meer op de wereld! Ik heb vrouw en kinderen! Ze wachten op me. Ik moet thuis kerstfeest vieren! Kerstfeest vieren?! Jij?! Wou jij thuis kerstfeest vieren?!
Als je eerst een arm oud mens hebt vermoord? "Nee, nee! schreeuwt de man plotseling het bos in. "Nee, nee, nee!!"
Maar de wolven komen steeds dichterbij. En er zijn er zoveel. En de ton is leeg, tot op de boden. Ja, juist... de ton is leeg. Sneller dan de wolven schieten de gedachten door het hoofd van de boer. Alle slechte gedachten zijn nu verdwenen. Hij denkt in zichzelf: "Ik moet het doen, maar... het is zo moeilijk!" Nu zitten de wolven vlak achter de slee. Eén van de ondieren waagt een sprong, maar schrikt nog terug. Anderen wijken opzij af... Ze willen ons omsingelen, denkt de man vaag, dat is de manier van die gluiperds. "Neem de teugels, " zegt hij plotseling tegen de oude vrouw. "Hier, hou stijf vast! Bles weet de weg."
"Baas, baas... wat ga je nou beginnen? De man luistert niet meer. Hij staat rechtop in zijn slee. Nu neemt hij de lege ton en slingert hem met zijn sterke armen eruit... op de weg... Dan springt hij zelf uit de slee, grijpt de ton, kruipt erin en zet de ton over zich heen. 't Gaat zo snel! De wolven zijn even teruggedeinsd, voor een ogenblik. Nu echter ruiken ze de warme mensenlucht binnen in de ton. Ze verdringen elkaar, ze krabbelen en snuiven en janken van de honger. Binnen in zijn donkere gevangenis hoort de man de dieren bezig; hij ruikt hun adem door de duigen heen. In doodsangst klemt hij de wanden van de ton tegen de grond. Zijn handen bloeden ervan. Wat hindert het! Als hij maar het leven eraf mag brengen. Laat me veilig thuiskomen, denkt hij. Laat er een wonder gebeuren!
Hoog boven hem ruisen de dennenbomen in de avondwind die van de bergen komt. Zware kluiten sneeuw vallen omlaag; op de ton, op de wolven. Die schrikken even, rennen weg, maar komen al gauw weer terug. Het gekrabbel en gesnuif begint opnieuw... steeds ongeduldiger raast de bende om de ton. "O, laat me toch veilig thuiskomen!"
't Paard is inmiddels op hol geslagen. 't Loopt zoals het nog nooit gelopen heeft. Met vier benen tegelijk springt het op van de grond; de slee schudt en bonkt achter hem aan, het paard merkt het niet. Een poosje nog klemt de oude vrouw in doodsangst haar magere handen om de teugels. Dan kan ze niet meer. De teugels glippen haar uit de handen. Ze zakt ineen op haar bank en valt flauw. De spanning is teveel voor haar geweest. Ze merkt er niets van dat de slee het open veld bereikt. Ze voelt niets van de winterse wind, die scherper dan eerst om haar oren fluit. Ze voelt niet dat haar hoofd heen en weer bonkt tegen de harde bank. Ze weet niet meer van de boer, die voor háár van de slee sprong.
De slee met zijn vreemde last nadert het dorp... het paard rent maar door.
In het dorp staat de moeder met haar vier kinderen midden op de weg. Bezorgd kijkt ze naar de lucht, die sneeuwstorm voorspelt. Dan tuurt ze weer in de richting van het bos, dat een donkere blauwzwarte muur lijkt. Een buurman heeft haar gewaarschuwd; er zijn wolvensporen gevonden... een paar dagen geleden... Ver weg... zeker... maar wolven zijn zo vlug en de strenge winter heeft ze hongerig en wreed gemaakt.
"Komt vader nog niet, moeder?," vraagt het kleine meisje. "Nee liefje, nog niet. Maar straks hoor! Straks komt vader thuis met de slee!"
"En dan gaan we kerstfeest vieren," zegt Arndt. "Fijn joh, alle kaarsjes aan... en dan zingen en koek eten... hè moeder?"
"Zingen?" denkt de vrouw wanhopig, "en kerstfeest vieren?"
't Is allemaal zo ver weg... ze is bezorgd om haar man... om de wolven... om het donker en de sneeuwstorm. Er is gevaar!
O, zeker er is gevaar. Ze voelt het duidelijk. Ze wringt haar handen. "Daar, daar!"Daar komt de slee. "Moeder, kijk dan, daar komt vader! Zie die oude Bles eens draven!"
Het lijkt de moeder een wonder. 't Is alsof de zon door de wolken breekt. "Vader, vader!" juichen de kinderen. Ze steken hun handen op en dansen van plezier. Daar is bles al. Daar staat hij stil. 't Schuim druipt hem van zijn bek. Zijn ogen draaien wild en hij beeft over al zijn leden. "Vader! Vader!" Maar... in plaats van een grote sterke vader zit daar een oude, gebogen vrouw in de slee. Een arm, oud stukje mens, dat nu met grote moeite de ogen opslaat en verward rondkijkt. Moeder schudt het oude vrouwtje ruw bij de arm. De buren komen naar buiten en dringen om de slee, vragen wat er toch is.
"Vertel op! Wat is er met mijn man gebeurd? Mens zeg dan toch wat! Je kunt toch zeker wel praten?" Bevend en onverstaanbaar haast komen de woorden: "Je man... ginds in het bos... in de ton... de wolven... de wolven..."
Dan zakt het oude vrouwtje terug, bewusteloos. De inspanning is teveel voor haar geweest. Een paar buurvrouwen tillen haar uit de slee, nemen haar, zoetjes pratend, mee in huis. Maar de moeder weet al genoeg. Ze stuurt de jongens met kleine Antje naar binnen. Ze ziet hoe de buren weghollen om hun geweren te halen en ook harken, schoffels en knuppels. Ze ziet hoe flink Arndt het vermoeide paard uitspant en het naar de stal brengt. Hij legt een deken over de bezwete rug van Bles en komt dan weer naast zijn moeder staan. Ze huilt niet maar haar ogen branden. Misschien merkt ze niet eens dat haar jongen vlak naast haar staat. Ze wringt in haar handen. Heel stil staat Arndt naast zijn moeder. Hij begrijpt al zo veel. Hij begrijpt dat zijn vader iets heel dappers heeft gedaan. Iets, dat hem misschien wel het leven kost!
De mannen hebben één van hun uitgeruste paarden voor de slee gespannen en zijn in vliegende vaart weggereden, het donkere bos tegemoet. Kleiner en kleiner worden ze... nu verdwijnen ze in een wolk van sneeuw. 't Wachten duurt lang als het gaat om dood of leven. Medelijdende buurvrouwen komen naar buiten en proberen haar te troosten.
Moeder schudt haar hoofd. Niets zeggen... niets zeggen nu! Alleen maar stil zijn en wachten... en hopen op redding.
En eindelijk... ja... er gebeuren nog wel wonderen! Eindelijk komt de slee weer aangereden. Handen zwaaien. "Ho, peerd, sta!" Dan stapt de boer uit; wankelend, gewond en doodvermoeid, maar hij is er toch! Hij leeft! Gelukkig!
"Vader! Vader!" roepen de kinderen weer.
En nu is vader er werkelijk. Hij glimlacht vermoeid.
Díe dag niet meer, maar de vólgende zitten ze allemaal om de kerstboom. Een paar kaarsjes steken er in: overgebleven van verleden jaar, armzalige stompjes, die nog geen half uur zullen branden. De mooie nieuwe liggen ergens in het sneeuwbos... of in een wolvenmaag.
Maar... aan wolven wordt nu niet meer gedacht.
Cadeautjes zijn er nu ook niet en het middagmaal was een eenvoudige stamppot. Maar, ook al ontbreekt aan dit feest van alles, een gelukkiger kerstfeest dan dit hebben ze nog nooit gevierd!
Op een dag zitten Sam en Moos naakt op het balkon. Sam slaapt, en zo te zien heeft ie een leuke droom; zn pik staat stijf omhoog. Moos vind dit geen gezicht, en rolt de krant op tot een koker en zet hem erover heen. Moos gaat naar zn werk, en op de trap komt hij Saar tegen. Hij zegt; He, je moet naar boven, want er staat iets in de krant voor je!
Tot voor kort was het wereldrecord in handen van mevrouw Ire- land uit het plaatsje Auburn in Californie. Zij zakte in de allereer- ste seconde voor haar rijexamen door op listige wijze het gaspedaal voor de koppeling aan te zien en dwars door de muur van het examencentrum te rijden. Dit leek niet voor verbetering vatbaar tot in 1981,toen een monteur die Thomson heette wist de zakken voor de examinator zelfs maar in de auto had plaatsgenomen. Zodra hij bij het exa- mencentrum was gearriveerd, toeterde hij om de examinator naar buiten te laten komen.Deze stapte met grote passen op thomsons auto af, zei dat het een verkeersovertreding was om te claxonneren wanneer je stilstaat, deelde de kandidaat mee dat hij gezakt was en liep weer naar binnen. Een dergelijke genialiteit valt niet aan te leren. Zoiets is een kwestie van aangeboren talent.
De Belgen gaan hun eerste raket lanceren. "En," vraagt een verslaggever, "waar gaat de reis naar toe?" "Awel", zegt de Belg, "wij gaan naar de zon." "Naar de zon?" vraagt de reporter, "Maar daar is het toch veel te heet? Bent u niet bang dat de raket zal smelten?" "Wat denkt gij?," antwoordt de Belg, "Wij zijn niet gek, hoor. We gaan natuurlijk 's nachts!"
Het is oorlog. De duisters vallen binnen in een nonnenklooster. Ze slaan elke deur open en verkrachten elke non die ze te pakken krijgen. Een aantal uur hebben ze elke kamer binnengestormd en elke non te pakken gekregen. Behalve één deur zijn ze vergeten. Ze beuken hem in en zien een oude, demente non zitten en ze zeggen: "kom, hier is niks, laten we weggaan" Zegt de oude non ineens: "Zeg, tis wel oorlog voor iedereen, hé!"
Jantje vraagt aan vader, vader wil jij vanavond met mij in bad? Ja, zegt vader. 's Avonds vraggt jantje aan papa als ze in bad zitten. Wat is dat lange ding daar. Dat is de auto. O, zegt jantje ik heb ook een auto. De volgende dag vraagt jantje aan moeder, Moeder wil je met mij in bad vanavond? Ja, zegt moeder. Als ze 's avonds in bad zitten. Vraagt Jantje wat is die spleet daar? Dat is de garage. De volgende avond kan Jantje niet slapen. Hij gaat naar de kamer van zijn vader en moeder. Als jantje binnen komt vraagt jantje aan vader, wat ben aan het doen? Ik ben de auto inde gerage aan het pakeren. Vraagt jantje kan de mijne er ook nog bij?
Een man zit met zijn echtgenote in de kamer. Zegt de vrouw tegen de man van : De tuin moet nodig eens worden opgeruimd. Zegt de man: ik ben toch zeker de hovenier niet!!!. Gaat ze verder : wanneer ga je het dak nu eens repareren?? Die is al een week lek!!Zegt haar man: Ik ben de loodgieter niet! Op een dag komt de man thuis van zijn werk. Hij ziet dat de tuin is opgeruimd en dat het dak niet meer lekt. Vraagt hij : wie heeft dat allemaal gedaan? Zegt ze: de buurman. Wat kost dat allemaal wel niet!!! Zegt zijn vrouw : Ik kon kiezen tussen een appeltaart of met hem naar bed gaan. Je hebt hem zeker een appeltaart gegeven! Zegt ze :Tuurlijk niet !!! Ik ben toch zeker de bakker niet!!!
Jantje zit op school en de juffrouw heeft een vraagsommetje. Er zitten 5 duiven op het dak , dan komt er een jager langs en schiet er drie dood. Waarop de juffrouw vraagt: Hoeveel duiven zitten er nog op het dak? Jantje's antwoord:Geen een natuurlijk denkt, u nou echt dat de anderen blijven zitten.
kees wil gaarg ff neuken dus hij gaat naar zijn vader en vraagt of hij honderd euro mag. dan kan hij naar de wallen en meteen naar zijn oma gaat ie eerst naar zijn oma en zijn oma zegt ah die honderd euro kan ik ook wel goed gebruiken nou dus hij neukt met oma en hij komt thuis en hij zegt ik heb mijn oma geneukt zegt zijn vader wat mijn moeder geneukt jah zegt kees jij neukt mijn moeder toch ook!
.
.
