NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Foto
Foto
Foto
Gastenboek
  • Mateke
  • vrolijke Paasdagen
  • Fijne Paasdagen
  • fijn Paasweekend
  • vrolijk pasen

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Foto
    Laatste commentaren
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op Hoe het roodborstje aan haar rode veren komt
  • ik wens iedereen fijne paasdagen (alda bosmans)
        op De zus van Lana
  • Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK (Annie & Rogier)
        op De wijze en de luiaards
  • Lieve groetjes (Luc)
        op De wijze en de luiaards
  • Hallo Lana, (Jeannine)
        op De twaalf dansende prinsessen
  • Foto
    Foto
    Rondvraag / Poll
    Zou u niet met lana een nachtje in bed willen liggen
    Ja ik wil
    Nee ik wil niet
    Even over nadenken
    Durf jij u bekent maken: ja
    Durf jij u bekent maken :nee
    Bekijk resultaat

    Foto
    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Archief per maand
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
  • 11-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 04-2004
  • 11--0001
    Blog als favoriet !
    De klinge een dorpje aan de grens
    lana

    Image and video hosting by TinyPic






    .

    .
    11-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 84


    Image and video hosting by TinyPic.

    11-06-2012 om 23:06 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het Zingende botje

    Het Zingende botje



    Er was eens in een land een grote plaag; het was een wild zwijn dat bij de boeren de akkers omwoelde, het vee doodde en de mensen met zijn slagtanden het lichaam openreet. De koning loofde een grote beloning uit voor ieder die het land van deze plaag bevrijden zou, maar het dier was z groot en z sterk, dat niemand dicht in de buurt durfde te komen van het bos waar het zich ophield. Uiteindelijk maakte de koning bekend dat degene die het dier ving of doodde, zijn enige dochter tot vrouw zou krijgen.

    Nu leefden er in dat land twee broers, zoons van een arme boer. Zij meldden zich beiden aan om het waagstuk te ondernemen. De oudste die listig was en een groot verstand had, deed het uit hoogmoed, de jongste, die onschuldig en dom was volgde de stem van zijn hart. De koning zei: "Om meer kans te hebben het beest te vangen, moeten jullie ieder van een andere kant het bos ingaan." Toen ging de oudste van de westkant en de jongste van de oostkant het bos is. En toen de jongste een poos gelopen had, kwam er een klein mannetje naar hem toe, die een zwarte speer in de hand hield en zei: "Deze speer geef ik je, omdat je een onschuldig en goed hart hebt; hiermee kun je onbevreesd op het wilde zwijn afgaan zonder dat hij je kwaad kan doen." De jongen bedankte het mannetje, nam de speer over zijn schouder en ging verder. Het duurde niet lang, of hij zag het dier op hem afstormen. Maar hij hield de speer voor zich uit. In blinde woede rende het zwijn daar zo krachtig op in, dat zijn hart in tween gespleten werd. Toen nam de jongen het ondier op zijn schouders en ging terug om het naar de koning te brengen.

    Toen hij aan de andere kant van het bos eruit ging, stond daar aan de ingang een huis, waar de mensen vrolijk dansten en wijn dronken. Daar was zijn oudste broer heen gegaan, hij had gedacht, dat het beest toch niet weg zou lopen, en hij wilde zich eerst wat moed indrinken. Toen hij nu zijn jongste broer zag naderen met de buit over zijn schouders, liet zijn jaloers en boosaardig hart hem niet met rust. Hij riep hem toe: "Kom toch binnen, beste broer, rust wat uit en drink een beker wijn." De jongste, die niets kwaads vermoedde, ging naar binnen, en vertelde hem van het vriendelijke mannetje, dat hem de speer had gegeven, waarmee hij het wilde zwijn had gedood. De oudste hield hem daar tot s avonds. Toen gingen ze samen weg. Maar toen ze in de duisternis bij de brug over de beek kwamen, liet de oudste de jongste voorgaan, en toen hij er midden op was, gaf hij hem van achteren een klap zodat hij dood neerstortte. Hij begroef hem onder de brug, pakte het zwijn op en bracht het naar de koning met de bewering dat hij het had gedood. En toen kreeg hij van de koning de dochter tot vrouw. Toen de jongste broer maar niet terugkeerde, zei hij: "Het zwijn zal zijn lichaam wel hebben opengereten" en iedereen geloofde dat.

    Maar daar er niets verborgen blijft voor God, zo zou ook deze misdaad aan het licht komen. Vele jaren later dreef een herder eens een kudde over de brug en zag in het zand van de beek een sneeuwwit botje liggen, en hij dacht, dat het wel een goed mondstuk zou kunnen zijn. Hij ging naar de beek, raapte het op en sneed er een mondstuk van voor zijn hoorn. Toen hij er voor t eerst op wilde blazen, begon tot zijn grote verbazing het botje vanzelf te zingen:

    "Lieve herder, hoor naar mij,
    U blaast op een botje van mij,
    Mijn broer heeft mij verslagen,
    Onder de brug begraven,
    Terwille van het wilde zwijn
    Om de man van de prinses te zijn."

    "Wat een wonderlijk hoorntje," zei de herder, "dat vanzelf gaat zingen, dat moet ik naar de koning brengen." Toen hij ermee voor de koning stond, begon het botje weer te zingen. De koning begreep het en liet de aarde onder de brug omspitten, en toen kwam het hele geraamte van de vermoorde jongeling te voorschijn. De slechte broer kon de misdaad niet ontkennen; hij werd in een zak genaaid en levend verdronken. Het gebeente van de vermoorde echter werd op het kerkhof in een prachtig graf ter ruste gelegd.

    11-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    10-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 83


    Image and video hosting by TinyPic .

    10-06-2012 om 22:34 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.rare gebeurtenissen

    rare gebeurtenissen



    Nienke liep samen met Fabian door het park."wat is het warm h?"vroeg Nienke."ja zeker"zei Fabian."de hypotheker"grapte Nienke. Fabian moest lachen."hahaha die is goed!"Hee zullen we naar mijn oom gaan?"ok"Nienke trok Fabian mee naar de weg die volgens haar het kortst naar de antiekzaak was. toen ze er waren duwde Nienke de deur open en stapte naar binnen."Fabian! moet je zien!""wat is er?!""kom dan" Fabian ging naast Nienke staan en keek rond."wow, het is een grote gaos!!"Fabian rende tussen de spullen door. Nienke liep rustig langs de spullen die allemaal overhoop lagen."aaaaaaahhhhhhhh!!!!!" Nienke schrok op van de moordende gil die klonk."Fabian?"geen antwoord."geef eens antwoord!"weer niks."Fabian je maakt me bang!"Nienke rende naar de zolder die er ook was."waaah!"gilde ze. ook boven was het een grote rommel."Nienke?" Nienke keek naast haar Pierre keek haar aan. "weet je waar Fabian is?" Pierre zei niks maar wees achter Nienke. ze keek om en gaf een gil. tussen de troep zag ze Fabian."oh mijn god!!" riep ze geschrokken uit."Fabian!"ze ging bij hem zitten en tikte tegen zijn wang aan."zeg eens wat!""kom op" ze schudde hem door elkaar. maar wat ze ook deed er was geen beweging in hem te krijgen. ze keek weer naar de rommel om haar heen. ineens voelde ze dat er in haar hand geknepen werd. ze keek weer naar Fabian die zachtjes in haar hand kneep."nien?"hee gelukkig je bent er weer'." je heb me echt laten schrikken"zei Nienke. ze trok Fabian overeind."zeg wie gilde daar zo?"Fabian kreeg een kleur als een overrijpe tomaat."dat was ik". Nienke was verbaasd."Jezus jij kan gillen zeg" "ik dacht dat er nog iemand was". "niet dus"" trouwens hoe komt het dat het zo een gaos is?"dat is een lang verhaal. .wat dan?vroeg Nienke."kom maar mee" Nienke en Fabian liepen achter Pierre aan."ik heb een raar verhaal gehoord over een of ander vreemde gebeurtenis"

    ondertussen in het huis zaten Jeroen en Patricia op de bank."waar is iedereen?"vroeg Jeroen."geen idee"antwoordde Patricia die dicht tegen Jeroen aan zat."hoi"Joyce kwam de kamer binnen."zeg ik zoek Fabian hebben jullie hem misschien gezien?""nee hij is vast buiten met Nienke,hoezo?""ik heb zijn hulp nodig en het is behoorlijk dringend""bel hem anders"opperde Jeroen."ok"Joyce liep de kamer uit en liep naar het kantoor van Victor. ze ging op zijn bureaustoel zitten en draaide het nummer van Fabian zn mobiel.

    "Faab je mobiel gaat" zei Nienke. ze had gelijk. Fabian graaide zijn mobiel uit zijn jaszak."met Fabian"zei hij toen hij had opgenomen."hee Joyce! wat is er?""ik ... ik ben bang!!"zei Joyce."bang waarvoor?"vroeg Fabian die het niet helemaal begreep."ik word bedreigd"."Wat!door wie?"vroeg Fabian die er niks van begreep."ik weet het niet"zei Joyce."weet je wat?!, ik kom nu naar huis en dan leg je me alles uit okee?""okee"antwoordde Joyce en hing op.

    "wat was er"vroeg nienke die het hele verhaal had gehoord."er is wat met Joyce ze lijkt heel bang""bang? voor wat?"Nienke bergreep er helemaal niks van."laat maar" zei Fabian ,die merkte dat ze er niks van snapte."ik merk dat er een probleem is?" Pierre die ook alles had gehoord keek op."ja sorry maar we moeten nu gaan" zei Fabian."oke,..dan zie ik jullie wel weer een andere keer!""is goed,doei!" Nienke en Fabian liepen de antiekzaak uit en fietste weer naar huis.thuis kwam Joyce bang op hun aflopen."gelukkig dat jullie konden komen!"zei Joyce."wat was er nou?"vroeg Fabian."kom mee"zei Joyce.ze renden achter Joyce aannaar de badkamer."kijk"Joyce wees op de spiegel waar met bloedrode letters"ik weet je te vinden" en daaronder"ik ga je vermoorden!!""wanneer stond dat er?"vroeg Fabian."vanmorgen" antwoordde Joyce ,die echt bang was.Fabian liep ernaartoe en reikte met zijn hand naar de spiegel.hij voelde."dit ljikt wel.. tomatensaus!""hu?Nienke en Joyce keke hem stomverbaasd aan."hoe kom je erbij?"vroeg Nienke."nou als het bloed was was het veel donkerder en dit is veel lichter"antwoordde Fabian."iemand probeerd je bang te maken.""nou dat is dan goed gelukt." zei Joyce ironisch.ineens verdwenen de letters."he hoe..hoe kan dat?"zei nienke.""komnien we gaan." zei Joyce en trok nienke mee en wilde de badkamer uitlopen toen Fabain een raar geluid maakte.ze draaide zich om."gaat het?"vroeg ze."nou! ik geloof dat ik wat zag!"zei Fabain.Joyce draaide zich om."'ja ho.." Joce stopte midden in haar zin toen ze Fabians angstige stem hoorde"."ehh..meiden?"begon hij."ik hoor je niet!! riep Joce plagerig."ik meen het!!!"kom op zeg je zei het zelf iemand probeerd me bang te maken"zei Joyce en lachte.ze rende de badkamer uit met nienke op haar hielen die het ook wel dom vond."waaahh!!ga weg!ga weg!"hoorde nienke en het volgende moment kwam Fabian luid gillend de badkamer uitgestormd."een geest!!"gilde hij.nienke liep de badkamer binnen. daar stond een geest.ze kwam op haar af."aaaaaahhhh!!!"de deur klapte achter haar dicht.

    10-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Reageer (0)
    09-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 82


    Image and video hosting by TinyPic 
    .

    09-06-2012 om 22:49 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    08-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 81


    Image and video hosting by TinyPic .

    08-06-2012 om 22:37 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De zus van Lana

    ff Lenen :P

    Op een dag belt een man bij zijn buurvrouw aan.
    Hij zegt:"tegen de buurvrouw,buurtje ik zou
    best eens een keer met je naar bed willen, en daar heb ik best tweeduizend gulden voor over."
    de buurvrouw schrikt zich het apezuur over dit voorstel maar aan de andere kant bezien zitten ze deze maand wel erg krap bij kas.
    dus die tweeduizend piek zouden wel zeer goed van pas komen.
    "Nou goed dan" ,zei de buurvrouw "vooruit dan maar"
    en hun samen naar bed.
    s`Avonds komt haar man thuis van zijn werk en vraagt aan zijn vrouw,
    "schatje, is de buurman nog langs geweest vandaag?"
    De vrouw krijgt het spaans benauwd word helemaal rood tot achter haar oren en stamelt tegen haar man:" hhhoe weet jjij
    dddat nou?"
    nou zegt de man: "hij zou die tweeduizend piek terug brengen die ik hem vorige week heb geleend."

    08-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    Reageer (0)
    07-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 80


    Image and video hosting by TinyPic .

    07-06-2012 om 23:01 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verstoppertje

    Verstoppertje



    Lotte, Lieneke en Tom komen uit school. Dat kunnen ze best alleen, want school is dichtbij. Lotte zit in groep drie. Lieneke ook. En Tom ook. Ze wonen in een huis en zijn even oud. Een drieling heet dat. Ze rennen de trap van de flat op en ploffen neer op het bed. ,,Hehe" zucht Lotte. ,,Eindelijk weekend. Twee dagen niet naar school." Mama komt de kamer binnen. ,,Hé, zijn jullie nu al thuis? Dat hebben jullie snel gedaan." Lieneke knikt. ,,En," vraagt Mama. ,,Hoe was het op school?" ,,Leuk mam!" Zegt Tom enthousiast. ,,We hebben het woordje vis geleerd. V-i-s, goed he?" ,,Heel goed," knikt mama. ,, Willen jullie wat drinken?" ,,Ja natuurlijk," zegt Lieneke ze gaan op de bank zitten en drinken hun drinken op. ,,En, wat gaan we nu doen?" vraagt Tom. ,,Ik weet wat" roept Lotte. ,,We gaan verstoppertje doen!" ,,Daar is het huis toch veel te klein voor," zegt Tom ,,Het kan best hoor," zegt Lieneke. ,,Ik ben hem wel, ik tel tot twintig, dat hebben we net geleerd op school." Lieneke telt. ,,Een, twee, drie." Lotte en Tom zoeken alvast een plekje op. Lotte gaat achter de bank en Tom gaat onder het bed van papa en mama. ,,Achttien, negentien, twintig. Wie niet weg is, is gezien ik kom!" Lieneke kijkt om zich heen. Ze ziet niemand. Of toch wel? Daar ziet ze oppeens een paar blonde haren bewegen. Ze loopt er voorzichtig naar toe. ,,Ik heb je gezien," roept ze. Maar tot haar grote verbazing is het Bo, de kat! Lotte heeft alles gezien en lacht zachtjes. Maar dat heeft Lieneke gehoord en loopt naar de bank toe. Daar kijken twee blauwe ogen haar aan. Ze rennen allebei naar de paal waar Lieneke is begonnen met tellen en tikken hem aan. Lieneke was het eerst. ,,Gelukkig" zucht Lieneke opgelucht. ,,Nu moet je Tom nog zoeken" zegt Lotte. ,,O ja, dat was ik bijna vergeten" lacht Lieneke. Lieneke zoekt in de woonkamer,en in de keuken, maar ze kan hem niet vinden. ,,Lotte, wil je alsjeblieft mee helpen met zoeken, ik kan hem nergens vinden" vraagt Lieneke. ,,Tuurlijk" zegt ze. ,,Ik kijk wel op het balkon, dan moet jij even in de badkamer zoeken. ,,Oke, zegt Lieneke. Ze zoeken heel lang, maar kunnen hem echt niet vinden. ,,Ik geef het op hoor" zegt Lieneke. ,,Wacht eens even" roept Lotte oppeens. ,,Misschien is hij in onze slaapkamer" zegt Lotte. ,,Daar hebben we nog niet gezocht!" ,,Dat zou best kunnen" zegt Lieneke. Lieneke loopt naar de slaapkamer en hoort daar gebrom. ,,Lotte, kom eens! Ik hoor wat raars!" Lotte komt aangerend en luistert aan de deur. ,,Ik weet niet wat het is" zegt ze. ,,Durf jij de deur open te doen?" vraagt Lieneke. Lotte aarzeld. Dan haalt ze diep adem en doet de deur open. Dan beginnen ze allebei hard te lachen. Tom ligt daar op het bed. Hij slaapt. Van hun gelach wordt hij wakker. ,,Ja" mompelt hij. ,,Het duurde zo lang." Even later vertelt Lieneke het hele verhaal aan papa en mama. ,,En we zochten overal, maar konden Tom nergens vinden" zei ze. ,,Ja, en we waren zelfs nog bang van zijn gesnurk" lacht Lotte. Als ze s`avonds in bed liggen praten ze nog even over de spannende dag. ,,Ja" zegt Tom. ,,En morgen doen we het weer."

    07-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Reageer (0)
    06-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 79


    Image and video hosting by TinyPic .

    06-06-2012 om 23:07 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    05-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 78


    Image and video hosting by TinyPic .

    05-06-2012 om 22:02 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De macht van de liefde
    De macht van de liefde



    Het begint met een liefdesavontuur en het eindigt met een woord van afscheid, zoals elke geschiedenis: op deze regel bestaan geen uitzonderingen.

    In dit verhaal gaat het om de tragische liefde tussen een jonge ridder en een non. Hij had haar lief, en dacht dag en nacht aan haar. Haar stem achtervolgde hem, zijn ziel was n met de hare, als twee klokken die tegelijkertijd beieren.

    Aangezien zij in het klooster woonde, was het hem zelfs niet toegestaan openlijk zijn verlangen uit te spreken en haar lief te hebben op afstand. Het onvervulde liefdesverlangen heeft voor sommigen een hele bijzondere bekoring, maar zelfs dat was voor de ridder niet weggelegd.

    "Ach liefste! Jij, die zo ver van mij vandaan woont, denk jij aan mij zoals ik aan jou? Ik heb je lief. Ik zal je nooit kunnen zeggen lieveling, dat ik van je houd. Tussen ons bevinden zich grote landen zonder wegen. Ik herinner me nog alles van je. Je moet niet denken dat ik je vergeten ben. Je bent als de zon in mijn leven, en ik ben de zonnebloem die zich naar het licht wendt. Maar het is nu al zo lang geleden dat de zon heeft geschenen. Ik weet niet of jij mij nog liefhebt. Vaak denk ik dat je me vergeten bent. Hoe kan dit ook anders, jij die in een andere wereld leeft, waar ik nooit zal kunnen komen?" Dit zijn woorden van een wanhopige minnaar, die hoopt zijn geliefde voor zich te winnen. Maar deze ridder was zonder enige hoop.

    Al zong Gertrudes naam dag en nacht in hem, hij kon zijn armen nooit naar haar uitstrekken, en hij was veroordeeld eenzaam te blijven. Er is altijd een grote zomerdag in het leven van alle geliefden, een dag die eindeloos lang schijnt te duren, al hoort men de tijd voorbij tikken. Maar zelfs deze ene dag had hij niet genoten. Andere liefdes kende hij niet. Hij moest zijn leed helemaal alleen dragen, en haar naam fluisterde hij slechts wanneer hij ver uit de buurt van mensen was. "Gertrude!" Hij haalde zich echter uit eerbied voor haar keuze nooit haar beeld voor de geest.

    Zij woonde in het klooster, en zij diende Maria, de Moeder der Smarten. Zij bad elke dag vurig tot haar, geheel verzonken, zoals alleen zij kunnen die gewend zijn aan voortdurend en volhardend bidden.

    Zal alleen hij, verteerd door vuur en vlam ooit gelouterd voor u staan? Zal alleen hij in uw hemel gaan die gebroken tot u kwam?

    Nooit kwam haar iets ter ore over zijn hopeloze liefde voor haar. Hij dwaalde rusteloos langs akkers en wegen, terwijl zij zich volledig wijdde aan de dienst van de Heer. "Wat zal er met mij gebeuren?" zo vroeg hij zich af. "Waarom moet ik zo lijden?"

    Iemand die zo denkt, vindt niet gemakkelijk troost in het leven. Troost is er voor de man die zegt: "Het lot brengt mij zware slagen toe, maar ik zal er niet voor buigen, en terugslaan." De ridder werd echter onophoudelijk geteisterd door zijn verdriet; in golven van pijn beukte zijn machtige liefde over hem heen, en het maakte hem zwak en weerloos. En de storm nam niet af in kracht.

    De dag kwam dat hij bang werd van zichzelf. Zo scherp stak de pijn in zijn wezen dat hij besefte dat hij er een ander mens door was geworden. Af en toe zadelde hij zijn paard en ontvluchtte hij zijn kille, eenzame burcht. "Hoe krijg ik ooit mijn rust weer terug?" dacht hij, als hij als een dolleman over de weg reed. "O! Dat ik uitgerekend deze vrouw moet beminnen, die ik niet beminnen mag. Ik ben nog jong en ik verlang ernaar van iemand te houden. Als zij nog in de wereld zou staan, als zij haar gelofte niet had afgelegd... ik zou met haar in de bloeiende geurende wei liggen, waar het gras zo hoog is, dat het met gemak twee geliefden verbergen kan. Of zij zou met mij door het bos dwalen, tot achter de hoge stammen van de bomen, tot waar het kreupelhout het dichtst is. Ik voel aan het bonzen van mijn hart, dat daar mooie muziek te horen is... die ik nooit zal kunnen beluisteren."
    Al te lang kon hij deze gedachten niet verdragen. Op een van zulke wildemanstochten bedacht hij een plan. Hij kon Gertrude weliswaar niet de beker van zijn liefde overhandigen, waaruit zij kon drinken en zich verzadigen, maar wel kon hij haar klooster bedenken. En zo vond zijn liefde een manier om zich zonder woorden te uiten. Hij was een dappere ridder die vele schatten had vergaard, en hij gaf ze stuk voor stuk weg aan het klooster. Hierdoor kwam het klooster tot grote rijkdom. Kostbare edelstenen, saffieren, karbonkelen, jaspissen, onyxen, al deze wonderbaarlijke stenen met hun diepe schittering schonk hij de kerk.

    Hij gaf opdrachten aan schilders - hij betaalde ze in goud om Jezus' heilig leven op het doek vast te leggen. De doeken lieten de Heer aan het kruis zien, of Jezus omgeven door zijn discipelen. Ook heiligen werden afgebeeld, zoals Christophorus, groot van gestalte en van geloof, die met een kind op de armen door het woeste water waadde om het veilig naar de overkant te brengen. Men zag ook de Heilige Moeder Gods met het kindeke Jezus op haar schoot.

    Het klooster kreeg groot aanzien in de streek. De vrome nonnen deelden van hun overvloed met de armen en zij gaven volop aalmoezen. Al snel was er weinig armoede meer in de streek. De ridder zag dat zijn rijkdommen stilletjes aan verminderden, en nog steeds werd hij door zijn liefde gekweld. Al deze jaren, dat hij het klooster had bedacht, waren in de gapende afgrond van de tijd verzonken, nu kwam er een andere tijd aan. Wat moest hij beginnen, als hij geen schatten meer brengen kon?

    Hij trok ten strijde, en zijn buit was groot, want hij vocht in vele landen. Wonderlijk mooie spullen kwamen in zijn bezit. Hij zond ze allemaal naar het klooster. Hij veroverde kransen van goud, zilveren bekers met edelstenen bezet, tafels van citroen - en van rozenhout, marmeren beelden, geheimzinnig fonkelend glaswerk, dat van binnenuit vlamde, parels van welke de waarde niet te schatten was.

    Maar alles wat hij zond, was overgoten met een glans die niet van enige stof afkomstig was. Het goud en zilver wat er blonk waren de liefkozingen en fluisteringen van een oprecht minnaar, die geen andere woorden had.

    Maar zijn krachten namen langzamerhand af. De armen van de ridder voelden minder hard en gespierd aan en na een zware tocht voelde hij zich moe. Hij zond minder en minder goederen naar het klooster en op een dag merkte hij tot zijn schrik dat hij arm was geworden. Al zijn geld en goed had hij verspeeld, en hoewel hij de ouderdom al in zijn botten voelde kruipen, bleef zijn liefde even brandend als in zijn jeugd. Dag in dag uit zat hij voor zich uit te staren, en hij zag zijn ongeluk zonder ophouden in de ogen. "O Gertrude!" zo peinsde hij, "mijn hele leven heb ik je gediend, en nooit heb ik mijn liefde voor je kunnen uitspreken. Ik ben nu verder van je verwijderd dan ooit. De dag dat ik je heb ontmoet, is een dag die voor mij een zegen en een vloek tegelijkertijd is. Wat moet ik zonder jou beginnen? Waarom heb ik mijn jeugd verloren? Kon ik nog maar eenmaal jong zijn, en opnieuw beginnen.

    Voor elk mens komt de tijd dat hij op zijn leven terugkijkt. Gelukkig zijn zij die zich hun kindertijd en jeugd herinneren, en hoe zij gegroeid zijn tot volwassenheid en ouderdom. Maar ik! Wee mij! Ik heb steeds gehandeld als een jonge man en nooit aan iets anders gedacht dan aan de toekomst. Mijn hele leven lang heb ik gehoopt, tegen beter weten in. Ik leefde in een droom! Ja, al de tijd dat ik haar heb liefgehad, was ik alleen maar bezig met de dag van morgen. De volgende dag was voor mij steeds aanlokkelijker dan die van vandaag en nu... heb ik geen toekomst meer!"

    Iedere dag reed hij uit, maar hij kwam zelden nog met schatten thuis. Hij was eenzaam, en fluisterde urenlang tegen zijn Gertrude, terwijl hij met zijn paard de bossen doorkruiste. "Zul je niet denken, dat ik je vergeten ben? Nu zul je geloven dat mijn liefde een einde heeft, als de bloei van bloesem, die kort en uitbundig leeft. Liefste! Er is niets eenvoudigers en toch geheimzinniger dan trouw. Mijn leven is aan het jouwe gebonden. God alleen weet hoe ik lijd. Zullen je zusters niet vragen: 'Is de ridder gestorven, omdat we niets meer van hem horen of zien?' Zul je misschien aan de poortwachters gaan vragen: 'Wanneer hebben jullie voor het laatst zijn wilde stofwolk op de weg zien waaien?' Zul je om mij huilen, denkend dat ik gestorven ben? Maar nee, het is je niet toegestaan om te huilen om een man die je heeft liefgehad. Je mag alleen voor hem bidden. Gertrude, mijn zuster Gertrude!"

    Hij keek op toen hij een vreemd schrapend geluid hoorde, en een schrikwekkende gedaante met hoorns op zijn kop en harige poten in plaats van benen stond voor hem. De ridder herkende hem in een oogopslag en sloeg zijn handen voor het gezicht. Was hij dan al zo diep gezonken? "Ridder!" zo begon de duivel, "waarom bent u bang van mij? Bent u niet van God verlaten geweest, zolang u heeft geleefd? U heeft nog meer geleden dan Job, ja ik kan met de hand op mijn hart verklaren dat ik er niet veel heb gekend die ongelukkiger waren dan u. Maar - zo vraag ik u weet u wel zeker dat u deze pijn moet doorstaan? Heeft u nooit over uw redding nagedacht?" De ridder deinsde terug.

    "Wat wilt u van mij, u, die altijd, de vele jaren dat ik bezeten ben van mijn liefde, op de achtergrond hebt toegekeken, en die nu in volle glorie voor mij verschijnt. Waarom bent u niet eerder gekomen, als het toch uw voornemen was?" "Ik wacht altijd het goede ogenblik af. De mensen aanvaarden mijn hulp pas als ze radeloos genoeg zijn. Dan kom ik in hun leven, en... en neem wat me toekomt. Wat ik te bieden heb, is veel, en wat ik vraag, is weinig, maar voor mij genoeg."

    "Ik weet wat u vraagt," zei de ridder somber, "al weet ik nog niet precies wat u er dit keer voor wilt geven. Maar geloof maar niet dat mijn ziel voor mij niet kostbaar is. Dat is toch wat u eist, mijn ziel, in ruil voor geld en goud? Door u verspelen wij de hemel."

    "Maar edele ridder, u moet zich niet om het hiernamaals bekommeren! Denk aan uw Gertrude. U houdt van haar. Ik begrijp niet dat u nog aan iets anders denkt. Hoe kunt u dit doen?"

    "Ik kan het ook niet!" gaf de ridder radeloos toe. "U weet net zo goed als ik dat er voor mij maar n rijkdom is op de aarde en in de hemel, en dat is mijn liefde voor Gertrude!" "Als dat waar is, als er maar n rijkdom is op de aarde en in de hemel, en ik kan u die geven, waarom wilt u dan uw ziel niet afstaan, die voor u immers geen rijkdom is? Hoor wat ik u bieden kan! Schatten en schatten, zoveel u wilt, goud en zilver en diamant, alles wat voor geld te koop is. Geen uur zal voorbijgaan of u kunt Gertrude bewijzen dat u nog aan haar denkt. Geen zorgen meer omdat uw armen krachteloos worden. Ouderdom bestaat niet meer voor u, u leeft voor uw liefde, en Gertrude zal u onophoudelijk prijzen in haar gebeden. Hoelang zal dit duren? Zeven volle jaren. En bedenk dat zeven jaren voor u de eeuwigheid zijn. Wat heeft u er immers zonder mij van te verwachten? Niets! Kom ridder, bezegel mijn contract met uw bloed, en u kunt weer leven zoals vroeger."

    "Ga weg van mij, Satan, je maakt het me onverdraaglijk moeilijk. Waarom wilt u dat ik u toebehoor? Zoek rijkere zielen, zie, ik smeek het u! Als zij het wist, ze zou het nooit toestaan!" "Als zij het wist? Maar ridder, nu drijft u de spot met uzelf en met mij. Zij zal het immers nooit te weten komen. Zeven jaren lang zal ze denken dat u al uw geschenken in de strijd verworven hebt. Doe niet zo dwaas."

    De ridder had geen weerstand meer en boog het hoofd, ten teken van onderwerping. De duivel nam het zware perkament uit zijn kleed, en legde het de arme minnaar voor. Hij tekende met zijn bloed.

    "Tot ziens, ridder van mij!" De duivel verdween spoorslags. Zeven jaren lang scheen het of de ridder geen leed kende. Iedere dag scheen de zon voor hem. Hij zond het klooster geschenken, rijker dan ooit. De dagen, alle bodes van het geluk, snelden de ridder voorbij. Niemand wist dat hij een verbond met de duivel had gesloten. Gertrude bad voor hem tot de Heilige Moeder Gods, zonder te beseffen wat voor een grote zonde hij op zijn geweten had, en hoe de arme gulle gever Gods genade meer nodig had dan enige andere sterveling.

    En zo verdwenen de eerste zes jaren aan de horizon het zevende begon aan de meedogenloze wedloop. De ridder die de kransen van krokus en sneeuwklok zag opbloeien, hield van schrik zijn adem in.

    Toen de zeven jaren om waren, wist de ridder dat hij de zwaarste tocht van zijn leven moest aanvaarden. Eeuwige verdoemenis wachtte hem en hij ging naar het klooster om nog eenmaal de vrouw te zien voor wie hij zijn ziel had gegeven. Men langzame pas liep hij tot aan het klooster, en daar zag hij Gertrude. Het was hem niet toegestaan op haar af te gaan, en hij mocht zijn hand niet op haar hart leggen. Zij glimlachte tegen hem, maar deze glimlach was er niet een van aardse liefde. Zou ze weten dat hij haar beminde? Weten vrouwen het ook als het niet met woorden wordt gezegd? Ze nam een beker en vulde die vol met wijn.

    "Vaarwel," zei ze. Hij dronk haar toe, maar antwoordde niet. Hij durfde haar geen ogenblik aan te kijken. Hij wierp zich op zijn paard en reed weg. Zijn ziel snikte: "vaarwel! Vaarwel!" Gertrude boog zich voor het altaar neer, en bad vurig. Hoe wist ze dat hij haar voorspraak nu meer dan ooit nodig had? Haar woorden gingen recht naar de hemel. Rijdend, rijden over het wijde veld, kwam de ridder bij de plek waar de duivel op hem wachtte "Hier ben ik," zei hij ademloos, "neem mijn ziel." De duivel zag hem duister aan.

    "Ik kan uw ziel niet nemen," antwoordde hij bitter, zichtbaar ontstemd om de schat die hem ontging, "alles en iedereen spant samen om u te redden. Ben ik niet de arme Lucifer, en weet ik niet uit eigen ervaring hoe sterk de hemelse machten zijn? Wee mij, ik heb u verloren door de macht van Gertrudes gebed." Hij verborg zijn gezicht in de mantel.

    De ridder begon een nieuw leven. Hij kwam tot zichzelf, en hij zag zijn zonden uit het verleden onder ogen. Hij zond geen schatten meer naar het klooster waar Gertrude leefde, maar hij werd monnik, en hij leidde evenals zijn zuster een vroom leven van vasten en gebed.

    Deze tragische liefdesgeschiedenis bleef echter voortleven in de harten van de mensen. Telkens als iemand een zware tocht moest gaan ondernemen, vulde men een beker met wijn en men sprak het droevige woord met zijn sombere klank: "Vaarwel!" En dan proostte men en wenste de reiziger het "heil van Sint-Gertruiminnen" (of Sint-Geertenminnen). Dit deed men ter herinnering aan de aardse liefde van de ridder en aan de liefde voor God van de non Gertrude, die dankzij de macht van het gebed de arme ziel van de ridder had gered uit de klauwen van de duivel.



     

    05-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    04-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 77


    Image and video hosting by TinyPic.

    04-06-2012 om 22:35 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onrust In Het Bos

    Onrust In Het Bos



    "Ach, wat stom, de verbazingwekkendste das in het bos heeft zijn zonnebril verloren." Opeens werd het doodstil stil in de moskee in het bos. Wie had immers het laf gehad om geheimen van de verbazingwekkendste das op straat, of in dit geval op de vloer van de moskee, te gooien? Iedereen had zich de afgelopen maanden keurig gedragen. Dat moest ook wel, want de gereïncarneerde weerman had de touwtjes strak in handen in het woud. Hij wilde immers gezag, hij wilde respect, maar bovenal wilde hij zijn waardigheid terugverdienen na zovele foute weersvoorspellingen.
    De bosbewoners hadden de weerman hier hard voor gestraft, ze waren de foute voorspellingen spuug- en spuugzat. Altijd maar sneeuwstormen terwijl het helder zou zijn, of knikkers uit de lucht terwijl Jalaly von Hyklaquewio, zo luidde de naam van de weersvoorspeller, voorspelde dat er Playmobil uit de grond te voorschijn zou komen. De ergste fout echter, was nog wel dat hij zei dat het mistig zou worden, maar dat de bosbewoners zonder pardon werden aangevallen door de kwade Regenbogen van Krakelius. Deze dienders hadden het complete woud onder het schuim gespoten, waardoor bijna alle insecten waren gestikt. Hierop waren de overgebleven dieren woedend op Jalaly afgestapt. Iedereen had zijn wapen meegenomen. Met duizenden tegelijk waren ze op de boom van Jalaly toegegaan. Kruisbogen, messen, pikhouwelen, stokken, zwaarden, kruisraketten, tommyguns, granaten, werkelijk alles hadden ze meegenomen. Zelfs de witte zakdoekjes was niemand vergeten. Ziedend waren ze geweest. Ze waren dan ook uitermate teleurgesteld toen Jalaly niet opendeed, zelfs na twee keer bellen niet. De volgende ochtend was Klaas-Lodewijk, de kolibrie, de weerman tegengekomen. Hij had de weerloze man met zijn gigantische klauwen opgepakt en hem naar het ontmoetingsplein gebracht. Hier aangekomen had hij hem vastgebonden aan de grootste totempaal die er maar te vinden was. Vervolgens riep hij alle dieren, groot en klein, bij elkaar. Hij vond dat iedereen mee mocht beslissen wat er met Jalaly zou gebeuren. Na dagen overlegd te hebben, de mieren stotterden namelijk zo, was het besluit genomen. Jalaly zou in de liefde moeten bedrijven met Kwili, de kikker die al sinds jaar en dag AIDS had. Maar dat niet alleen, ze had ook syfilis, h5n1, malaria, tuberculose en griep. Dit had de weerman niet aangekund en hij was van de klif gesprongen. Zo, hup, de zee in.
    Nu was Jalaly heer en meester over de bosbewoners. Dat kwam, omdat hij al dood was geweest. Hierdoor voelde hij geen pijn meer als de dieren hem iets aan wilden doen, maar bovenal kon hij niet opnieuw dood! Hij had het hele woud omsingeld met prikkeldraad, drie meter dikke muren van gewapend beton en natuurlijk greppels. Zo kon niemand ontsnappen. Hij voelde zich nu echt de master over het bos.
    Maargoed, dat even terzijde. We waren gebleven in de moskee. Iedereen keek achterom om te kijken waar de stem vandaan kwam die zomaar ‘’Ach, wat stom, de verbazingwekkendste das in het bos heeft zijn zonnebril verloren’’ had geroepen. Juist op dat moment sloegen de klapdeurtjes van de moskee met enkele doffe knallen dicht. Barry de buizerd, met zijn scherpe ogen, zag nog net een paar stekels het gebouw uitvluchten. Het was dus een egel die de rust zo had verstoord. Waarschijnlijk was het Erik, dat is altijd al zo’n kwajongen geweest, dacht Barry bij zichzelf.
    Na de preek van de Ibrahim de imam kwamen alle moskeebezoekers bij elkaar in het nest van Barry. Ze wilden eens grondig discussiëren over wat er gebeurd was tijdens de dienst. Barry zei dat hij een paar stekels de moskee uit zag vluchten en dat die waarschijnlijk een egel zouden toebehoren. Er werd instemmend geknikt. Nu moesten ze alleen nog uitvogelen wie die egel was geweest. Nou zou dat op zich niet eens zo’n probleem zijn, ware het niet dat de egels bevriend waren geraakt met Professor Barabas. Die had zijn teletijdmachine in bruikleen aan de egels gegeven. Zo zou het zoeken naar de egels dus nog wel enige tijd in beslag kunnen nemen. Een golf van teleurstelling maakte zich meester van alle aanwezige dieren.
    Terwijl de bosbewoners hun grijze massa flink pijnigden, zat op planeet Zylycom X Erik de egel in zijn vuistje te gniffelen. Zo, daar had hij de verbazingwekkendste das mooi even een loer gedraaid. Hij moest nu alleen maken dat hij wegkwam, want op Zylycom X was helemaal geen zuurstof. Erik stapte snel in de teletijdmachine en ging terug naar het heden, naar het bos waar hij zijn hele leven al had gewoond. Bovendien begonnen in Vietnam omstreeks deze tijd de bloemen toch wel te bloeien. Mede daarom was in het bos de zoektocht naar de egels in alle hevigheid nog een paar dagen uitgesteld. Wat zou er immers gebeuren wanneer de dassen tegenover de egels zouden komen staan? Dan zouden de gevolgen waarschijnlijk niet te overzien zijn geweest, en dat terwijl er in Radjakistan toch al zo’n tekort aan seksuele voorlichting was.
    De dassen hadden het niet zo goed op met de egels. Dit was lang niet altijd zo geweest. Sterker nog, deze vijandigheid is pas ontstaan in het derde kwartaal van het jaar 372 voor M.L. King. Voor die tijd hadden de dassen en egels het goed kunnen vinden. Ze gingen altijd samen sporten, naar school en op vakantie. Ze hadden zelfs een gezamenlijke sportclub, DZDWOOV. Dit staat voor ‘’Dassen Zullen De Wereld Ooit Overheersen Vereniging’’. Dit was het begin van de ellende geweest, de egels dachten namelijk dat DZDWOOV voor ‘’De Ziekten Dienen Wereldwijd Onverbiddelijk Onontkoombaar te Verdwijnen’’, wat zoiets betekend als dat ze een hekel hadden aan besmette dieren. Maar er was nog meer wat de egels en dassen samen deden. Zo gingen ze elk voorjaar tezamen op zoek naar het eerste kievitsei van het desbetreffende jaar. Ze deden ook samen de financiën van de meeste bosbewoners, waren de eigenaren van alle tv- en radiostations in het woud en ze zorgden dat er niet teveel afval tussen de bomen bleef slingeren. Het was namelijk een idee van Douwe de das geweest om prullenbakken en afvalcontainers te plaatsen op zogenoemde afvalinzamelingspunten. Kortom, de twee diersoorten waren erg aan elkaar gehecht.
    Maar op een dag ontdekte Eddy de egel waar DZDWOOV werkelijk voor stond. Hij legde dit voor aan zijn collega-egels en een verhitte discussie volgde. Daarna stapte Erik op het dassenkamp af en vroeg om uitleg. Die kreeg hij. Hij was hiermee tevreden en de zaak werd vakkundig afgehandeld met een etentje in ‘’Ristorante Donadelli’’ van Rudolf de regenton. Nou zal menig lezer denken ‘’tsjongejongejongejonge’’. Nou, daar heeft hij of zij dan ook volkomen gelijk in. Immers, de egels lieten veel te makkelijk over zich heen lopen. Zij zouden hier later dan ook enorme spijt van krijgen.
    Op een dag waren de dassen namelijk weer eens in een jolige bui geweest. Ze hadden alle aanrechten van de egels zwart geverfd, een teken van de dassische mafia dat de dagen van de egels geteld waren; 1872,5 om precies te zijn. Ditmaal hadden de egels het niet bij een slap excuusje laten zitten en ze hadden harde maatregelen getroffen.
    De egels hadden besloten om een grote sterke leider te kiezen als egelführer. Edgar was de gelukkige geweest. Hij had direct een geheime aanvalstactiek opgesteld om de dassen te bestormen. Wat deze aanvalstactiek precies inhield, is nog steeds onduidelijk. Het was immers strikt geheim. Maar gelukkig heb ik viavia het volgende vernomen. De egels zouden alle in- en uitgangen van de dassenburchten besmeuren met kleurloze blauwe inkt. Daarop zouden ze een enorme hoeveelheid pakpapier voor de uitgangen plakken, waardoor de dassen alleen nog maar naar binnen zouden kunnen. Daarop zouden ze Victor de vulkaan opbellen en hem direct laten invliegen vanuit Hanieti. Zo gezegd, zo gedaan. Ze plaatsten Victor op een bolderkar en reden hem naar de hoofdingang van de dassenburcht. Vervolgens legden ze knikkers met clusterbommetjes erin voor de overige ingangen, zodat de dassen ook daardoor niet naar buiten zouden kunnen. En toen gebeurde het. Althans, dat was de bedoeling. Maar Victor had een verkoudheid opgelopen, omdat hij het warme weer van Hanieti gewend was. Na een gewenningsperiode van een kilometer of 57, voelde hij zich al stukken beter. De egels laadden Victor van de bolderkar en zetten hem precies voor de hoofdingang van de dassenburcht. Toen gaf Edgar een harde schop tegen de vulkaan, waarop diens temperatuur al aardig op begon te lopen. Hij begon lava aan te maken. Kort hierna begon hij met zo’n ongelooflijk verwoestende kracht te erupteren, dat de stekels van alle egels kaarsrecht in hun eigen lichaampjes schoten, met als gevolg een smeulende bloederige massa van ingeprikte egeltjes. Hierop was een vernederend hoongelach vanuit de dassenburcht te horen. Het klonk ongeveer zo: ‘’haha’’. Maar de dassen waren nog niet van het gevaar af. Integendeel, Victor was nog steeds lava aan het uitspuiten. Het leven van de dassen stond op het spel. Op dit moment moesten Douwe en de andere dassen snel een beslissing nemen wat ze gingen doen, of ze gingen naar de haaien.
    Na een kort, maar krachtig overleg besloten ze toch maar om naar de dierentuin te gaan en de haaien te gaan bekijken. Die hadden ze immers nog nooit gezien, in het echt tenminste. Natuurlijk hadden ze er wel over gelezen en ze op tv gezien, maar verder dan dat was het totnogtoe niet gekomen. Eerst gingen ze langs Henk de haas, want die wist altijd zo goed waar je kaartjes kon kopen voor allerlei evenementen als de beukennootwerpwedstrijden, de dierentuin en natuurlijk de boskampioenschappen fierljeppen. Henk dacht dat je de kaartjes wel bij de kassa zou kunnen kopen. Douwe bedankte Henk hartelijk en groette hem met de kapitalistische groet. De haas was hier erg van onder de indruk en vroeg uitdrukkelijk om uitleg, die hem direct om de oren vloog. Deze luidde dat het kapitalisme de wereld uiteindelijk over zou nemen, terwijl Henk fervent communist was. Douwe probeerde Henk ervan te overtuigen dat dit toch nooit de bedoeling van Fod de Schepper zou kunnen zijn geweest. Waarop de haas antwoordde: ''Maar.. communisme is toch juist goed?'' De das had nu duidelijk genoeg van dit geneuzel, hij was tenslotte niet de enige die naar de dierentuin wilde. Als hij niet snel zou gaan, zou het misschien wel uitverkocht zijn. Dus pakte hij zijn springtouw en bond hiermee de oren van de haas aan elkaar. Het geheel bracht hij aan de kook in een grote soeppan. Toen alles netjes op temperatuur was, haalde hij de haas weer uit het water en ging op hem springen. Toen leek het Douwe wel leuk om Henk nog eens flink te laten merken wie de baas was. Hij trok de baard van de haas er in één ruk af. Deze had nu een ontzettend kaal hoofd zonder oren en baard. Tot slot, als toetje, werd Henk tussen de draaiende wieken van de oude windmolen gegooid, waardoor hij helemaal aan stukken werd gereten. Toen vertrok het dassengezelschap vrolijk fluitend en scheten latend naar de dierentuin. Er lag een mooie dag in het verschiet.
    Zo kwam alles op uiteindelijk toch nog op z’n pootjes terecht. De egels waren uitgeroeid, omdat ze zo stout waren geweest in de moskee. De dassen waren ook opgerot. De andere dieren hadden het nu weer naar hun zin in het bos, want ze hadden Jalaly von Hyklaquewio al die tijd genegeerd, waardoor hij als sneeuw achter de maan begon te smelten. Het restaurant van Rudolf de regenton liep als een tierelier, waardoor het zeer weinig klanten had. Alleen de antilopen konden het immers bijhouden. En Victor, tja die Victor. Die had zichzelf een lekker weekendje supermarkt gegund. Nou hoor ik menig lezer denken ‘’en Ibrahim de imam, hoe liep het daar mee af?’’ Nou mensen, wees gerust. Die heeft een seizoenskaart van het openluchtzwembad gekocht.

    04-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    03-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 76


    Image and video hosting by TinyPic .

    03-06-2012 om 22:35 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    02-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 75


    Image and video hosting by TinyPic 
    .

    02-06-2012 om 20:14 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    01-06-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 74


    Image and video hosting by TinyPic .

    01-06-2012 om 22:58 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Athene
    Athene



    In de tijd, dat de goden nog over het lot van de wereld beschikten, besloten zij, dat de eerste beroemde stad in het oude Griekse Attica moest ontstaan.

    Daar regeerde toen koning Kekrops, half mens, half slang, want hij was uit de aarde geboren, maar zijn onderlichaam was dat van een reusachtige slang. Kekrops wilde Attica tot een beroemde en machtige staat maken en hij besloot rond de berg Acropolis een stad te bouwen, die in pracht en schoonheid haar weerga niet zou kennen.

    De goden van de Olympus keken vanuit de hoogte met belangstelling en nieuwsgierigheid op het mensenwerk neer, en enkelen van hen koesterden een heimelijk verlangen, de stad aan zich te onderwerpen, om er heerser en beschermer van te kunnen worden.

    Vooral de "aardschokker" Poseidon, de veroorzaker van de aardbevingen en tevens heerser over al het water in de wereld, was vastbesloten de stad zijn wil op te leggen, en misschien zou hij in dit voornemen ook geslaagd zijn, want de almachtige Zeus had zoveel andere zorgen, dat hij er niet op lette, wat zijn twistzieke broeder in zijn schild voerde.

    Maar de tegenwerking kwam van een heel andere kant, niemand minder dan Zeus' dochter, de wijze, strijdbare en goddelijke jonkvrouw Athene, verzette zich tegen Poseidons plan. "Waarmee zou de koppige Poseidon de stad eigenlijk van nut kunnen zijn?" vroeg ze de andere goden. "Wil hij soms een springvloed sturen of een aardbeving te voorschijn roepen? En bovendien, jullie weten allemaal, dat hij veel te gauw driftig wordt."

    Natuurlijk liet Poseidon dit niet op zich zitten. Nauwelijks had hij de woorden, die de godin met de mooie grote ogen had uitgesproken, vernomen, of hij sloeg zo woedend met zijn drietand, dat zijn paleis bijna in zee stortte en zijn dochters, de Nereiden, hun spel op het wateroppervlak staakten om het schuimende water niet in hun neus te krijgen.

    Toen barstte de watergod pas goed los: "Athene weet, dat ik sinds mensenheugenis de vissers en zwemmers bescherm. En dat kan de nieuwe stad alleen maar ten goede komen. Immers, door de ligging aan zee kunnen de bewoners zich alleen maar met de visvangst bezig houden. Of wil je soms, meesteres van de uilen, met mij om de stad strijden?" brulde hij, met een stem als een donderslag. "Waarvoor heb jij je wijsheid dan wel nodig, die uit je vaders hoofd afkomstig is. Bij jouw geboorte moet zijn hoofd hem zoveel pijn gedaan hebben, dat hij je haastig de wereld in liet springen om van zijn afschuwelijke hoofdpijn verlost te worden."

    Spot en bittere woorden vlogen over en weer, tot deze ruzie zelfs Zeus ter ore kwam. Deze bedacht zich niet lang, ontbood zijn broeder en dochter naar de Acropolis en met hen ook alle andere goden. Ook enige mensen nodigde hij uit, en koning Kekrops.

    Toen sprak de almachtige heerser van de Olympus: "Ik wil niet langer allerlei toespelingen te horen krijgen over wie er op de stad aanspraak kan maken. Nu, broeder Poseidon en ook jij, lieve dochter, ik nodig jullie uit om Attica iets te schenken, wat voor haar bewoners het meest van nut zal zijn. Daarna zal koning Kekrops een rechterlijke uitspraak doen."

    Poseidon verliet zijn wagen om aan land te gaan, hij hief zijn gouden drietand hoog boven zijn hoofd en sloeg ermee op de kale rotsen. Onmiddellijk begon er op deze plaats een indrukwekkende zoutwaterbron naar buiten te spuiten; maar nauwelijks waren de toeschouwers van hun verbazing bekomen, of de godin Athene schreed, gewapend met helm, rond schild en speer, naar dezelfde plaats. Ook zij raakte de rotsen met haar glinsterende wapens aan, en wat gebeurde er? Uit de stenen wand begon een olijfboom te groeien, en haar takken bogen tot bijna op de grond onder het gewicht van de zware vruchten.

    Nadat mensen en goden de beide wonderen ademloos in ogenschouw hadden genomen, nam koning Kekrops het woord: "Het mag zeker een wonder worden genoemd, dat hier op de Acropolis zeewater uit de rotsen ontspringt," zei hij. "Maar heeft het voor ons nut? Met het blote oog kunnen we van hieruit de eindeloze zee zien, dus wat hebben we aan nog meer zout water?"

    De koning pauzeerde even, schonk Athene een warme glimlach en vervolgde zijn toespraak: "Een boom daarentegen, die zulke rijke vruchten draagt, is een waarlijk kostbaar geschenk. De mensen in Attica zullen hem met blijdschap verder kweken, want de vruchten zullen u waardevolle olie schenken, en voor uw levensonderhoud en rijkdom zorgen. Ik zie de schaduwrijke olijfbomen al voor me, die zich van de berghellingen tot aan de oever van de zee zullen uitstrekken. Daarom behoort de stad Attica de godin Athene toe, en zo zal het volgens de wet ook gebeuren."

    Toen Kekrops zijn wijze toespraak had beindigd, spraken alle goden, behalve de woedende Poseidon en zijn gevolg, over de nieuwe stad, die voortaan aan Pallas Athene was gewijd en te harer ere ook Athene werd genoemd.

    Kekrops liet de goddelijke beschermster de eerste tempel bouwen en zijn dochter tot priesteres uitroepen. Pallas Athene zorgde op haar beurt voor de opvoeding van Kekrops' zoon Erichthonia. Toen deze tot man was opgegroeid en zijn vader na diens dood als koning was opgevolgd, stelde hij, ter ere van de godin, het belangrijkste feest in van de Atheners, de Panathenaen. De festiviteiten vonden steeds begin augustus in Athene plaats. Behalve ruiter-, turn-, muziek- en dichtkunstwedstrijden werd erbij het ochtendgloren een feeststoet gevormd. Deze stoet trok naar het standbeeld van de godin - een schepping van goud en ivoor - die op de Acropolis in Panathena stond.

    In het bijzijn van allen kreeg het standbeeld een nieuw, rijk geborduurd hemd, dat pas bij het volgende feest verwisseld werd.



     

    01-06-2012 om 00:00 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Reageer (0)
    31-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 73


    Image and video hosting by TinyPic .

    31-05-2012 om 23:14 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    Reageer (0)
    30-05-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuw op dit blog Tegel 72


    Image and video hosting by TinyPic .

    30-05-2012 om 20:56 geschreven door Felix1  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Reageer (0)


    T -->

    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!