De bewoners van het koninkrijk Malla waren blij met hun koning Okkaka. De paleisdeuren stonden altijd voor hen open als ze een probleem hadden. Er was één ding waar ze zich zorgen over maakten: de koning had geen kinderen. Hoe moest dat nu als de koning stierf? Dan zou een vreemde overheerser komen en die zou vast niet zo'n edele koning zijn! Ze trokken op naar het paleis en riepen: "We zullen bidden om een zoon, die het land net zo goed bestuurt als u." De hele bevolking bad mee, zodat de lucht gonsde van hun gebeden. Ze stegen op en bereikten Sakka, Heer van de hemel. Hij besloot hun gebed te verhoren. Op de zevende dag van het bidden verscheen hij in de kamer van koningin Silavati. Ze schrok wakker omdat er een stralend licht in de kamer kwam en begroette hem eerbiedig. Sakka zei: "Je mag een wens doen." - "O Heer, geef me dan een zoon," antwoordde ze snel. "Je krijgt er twee. Eén zal wijs en lelijk zijn, de ander knap, maar dwaas. Wie moet het eerste komen?" - "De wijze," antwoordde ze. "Zo zal het zijn." Hij raakte haar voorhoofd aan en gaf haar een hemelse grasspriet, Kusa genaamd.
De koningin liep meteen naar de koning en vertelde hem wat er gebeurd was. Ze liet hem ook het hemelse gras zien. De wijze koning twijfelde niet aan haar verhaal. Driekwart jaar later werd een zoon geboren. Zijn ouders noemde hem Kusa. Een tweede zoon werd geboren. Zijn naam was Jayampati. De jongens groeiden op en leerden alles wat koningszonen moeten weten. Voor Kusa was dat gemakkelijk. Toen hij oud genoeg was, wilde de koning plaats voor hem maken, maar zijn moeder wilde dat hij eerst zou trouwen. Zij vroeg het aan Kusa, maar hij dacht:" Welke mooie prinses wil nu zo'n lelijke man trouwen?" Hij trok daarom niet rond om een vrouw te zoeken. Toen vroeg de koning hem op reis te gaan. Kusa wilde zijn ouders geen verdriet doen. Hij liet de hofedelsmid komen en vroeg hem alles wat nodig was om een beeld te maken en ging aan het werk. Hij bleek ook nog een talentvolle beeldhouwer en zo maakte hij een beeld van een vrouw. "Als ik een vrouw vind, zoals dit beeld," zei hij tegen zijn moeder, "zal ik met haar trouwen."
De koningin liet het beeld in een koets rondrijden door het hele koninkrijk. "Als jullie een prinses vinden, die op het beeld van mijn zoon lijkt," zei ze tegen haar gezanten, "zeg dan tegen haar vader dat zij mag trouwen met mijn zoon." Iedereen keek vol bewondering naar het beeld. Het was zó mooi dat geen prinses aan haar kon tippen.
Uiteindelijk kwamen de gezanten in het naburig koninkrijk Madda, in de stad Sagala. De koning daar had zeven stralend mooie dochters. De oudste heette Prabhavati en zij was onbetwist de mooiste. Prahabvati had een gebochelde, zeer trouwe helpster. Toen dit meisje langs de weg water ging halen, keek ze toevallig in de koets en schrok. Daar zat haar meesteres doodstil, maar nee, het was een beeld. Ze vertelde de gezanten dat haar meesteres sprekend leek op het beeld. Ze gingen met haar mee naar het paleis en werden naar de koning gebracht. De koning wilde graag dat zijn dochter trouwde met de beroemde prins Kusa.
De gezanten keerden blij terug naar hun eigen koning Okkaka en koningin Silavati. Zij brachten een beleefdheidsbezoek aan hun komende schoondochter, maar toen Silavati zag hoe mooi het meisje was, dacht ze: "Hoe moet dat goed komen. Als dit mooie meisje mijn lelijke zoon ziet, zal ze terug willen rennen naar haar eigen huis! Ik moet een plan bedenken."
Ze zei tegen Prabhavati: "In onze familie bestaat de gewoonte dat een vrouw haar man niet mag zien tot ze zwanger is. Als je je daarin kunt vinden, mag je de edele prins trouwen." De prinses zei: "Ja, ik wil," en vertrok met haar aanstaande schoonouders naar Malla. Ze werd ontvangen met gejuich door de bewoners van haar nieuwe land. Ze vierden feest, want ze waren blij dat de koningszoon nu ging trouwen. Okkaka deed afstand van de troon en Kusa was de nieuwe koning. Niet lang daarna stierf zijn vader.
Het leven van Kusa en Prabhavati zag er vreemd uit. Ze zagen elkaar alleen 's nachts met hun handen, als blinden. Voor de zon opging moest Kusa de koninklijke slaapkamer verlaten. De koning en de koningin leefden in verschillende vertrekken. Ook de koningin-moeder had haar eigen afdeling in het paleis.
Na enige weken wilden ze elkaar eindelijk wel eens zien met hun ogen en ze vroegen herhaaldelijk toestemming aan de koningin-moeder. Eerst weigerde zij, maar tenslotte gaf ze toe. Ze nam Prabhavati mee naar de olifantenstal. Aan Kusa had ze gevraagd daar verborgen te staan als olifantenbewaker. En ja, hij zag het: ze was beeldschoon. Een tweede keer stond hij in de paardenstal en hij keek vol bewondering naar zijn prachtige vrouw.
Nu was het Prabhavati's beurt, maar dat was moeilijker. De koning-moeder had het volgende bedacht: "Je kunt mijn zoon morgen zien, als hij een processie leidt door de stad." Ze vroeg prins Jayampati een koninklijk kleed aan te trekken en bovenop een olifant langs het paleis te komen. Toen Prahabvati uit het raam keek, was ze opgetogen over het knappe uiterlijk van de man die haar echtgenoot was, tenminste, dat dacht ze. Niemand had voorzien dat Kusa, verkleed als olifantenbewaker achter zijn broer zat. Toen hij Prabhavati achter het raam zag staan, kon hij het niet laten naar haar te zwaaien. Prabhavati was woedend toen ze die lelijke man zo brutaal naar haar zag wuiven. Ze klaagde tegen de koning-moeder, die naast haar stond, maar ze vroeg zichzelf tegelijk af: "Die olifantenbewaker is een zelfbewuste figuur. Hij heeft geen respect voor de koning. Zou hij soms koning Kusa zelf zijn?"
Daarom gaf ze haar gebochelde bediende opdracht uit te zoeken wie nu eigenlijk de koning was: de voorste of de achterste man. "Hoe kan ik dat te weten komen?" vroeg het meisje. "Heel eenvoudig. De koning zal het eerst afstijgen." En zo gebeurde.
De bediende vertelde wat ze had gezien. Prabhavati ging meteen naar de vertrekken van haar schoonmoeder. Ze was woedend. "U hebt me bedrogen! Ik wil niets te maken hebben met zo'n lelijke, stiekeme echtgenoot." Ze riep de gezanten en zei: "Maak mijn koets klaar. Vandaag nog ga ik terug naar mijn vader." De gezanten verklapten dit aan de koning, maar deze dacht na: "Als ik haar tegenhoud, zal haar hart breken. Als ze weg wil, laat haar gaan." En daar ging ze.
Als Kusa naar zijn paleis ging, dacht hij steeds aan haar. Hij zei tegen zijn moeder: "Ik ga Prabhavati terughalen. U moet nu het koninkrijk besturen." Zijn moeder antwoordde: "Je moet geen koninkrijk opgeven voor een vrouw. Je zou geduld moeten oefenen en niet toegeven aan je verlangen naar haar." Maar Kusa was vastbesloten. Niemand kon hem tegenhouden.
Na een tijd bereikte hij de stad Sagala. Hij rustte uit, haalde zijn fluit tevoorschijn en begon te spelen. De muziek klonk door de hele stad. Toen Prabhavati de melodie hoorde, begreep ze meteen dat die van Kusa kwam. De koning hoorde het ook en liet de vreemde fluitspeler komen. "Je speelt prachtig" zei hij. "Je moet mijn hofmuzikant worden." Maar Kusa dacht: "Nee, dan zie ik Prabhavita niet." Ook in dat land waren er aparte mannen- en vrouwenvertrekken.
Kusa besloot pottenbakker te worden. Eén van zijn kruiken had de vorm van Prahabvati met haar gebochelde bediende. De koning was onder de indruk en stuurde het kunstwerk naar zijn dochter, maar zij begreep wie het gemaakt had en zette het opzij. Kusa ging manden vlechten. Alweer maakte hij een meesterwerk: een Prabhavati van bamboe. De koning gaf de mand aan zijn dochter en zij keek er niet naar om. Kusa kwam iets dichterbij zijn vrouw toen hij paleistuinier werd, maar zelfs de prachtigste bloemstukken konden haar niet veroveren. Toen besloot Kusa als kok op te treden. Zijn schotels met eten waren zó verrukkelijk dat de koning hem liet koken voor zijn dochters. Hij moest de schotels ook naar hen toe brengen. "Ah," dacht Kusa, "nu zal ik eindelijk mijn vrouw weer zien." Maar nee. Toen zij zag, dat hij de trap opkwam met het heerlijke eten, dacht zij: "Als ik hem ontvang, denkt hij dat ik me met hem zal verzoenen. Als ik de deur open, kijkt hij naar me. Als ik hem uitscheld, verdwijnt hij misschien. Wie weet, grijpt hij me, als ik de deur opendoe." Daarom sloot zij de deur en liet de gebochelde het eten ophalen. Toen verwisselde zij het eten dat voor de bediende bedoeld was met het hare en waarschuwde het meisje dat zij de koning niets mocht zeggen.
Enkele dagen later, toen Kusa naar boven ging met een zwaar blad vol eten, struikelde hij en viel. Het deed erg pijn. Toen Prabhavati het gekreun hoorde, opende zij haar deur en toen ze hem in elkaar gedoken zag onder het blad met eten, zei ze tegen zichzelf: "Zie toch de grote koning Kusa. Om mij lijdt hij pijn, dag en nacht." Toch gaf ze niet toe. Toen ze zag dat hij nog leefde en ademde, ging ze terug naar haar kamer. Kusa zag nauwelijks een glimp van zijn vrouw, maar hij was er nu zeker van: zij verafschuwde hem.
Ondertussen was het koninkrijk Malla in gevaar. De koning kreeg bericht dat zes prinsen van naburige koninkrijken van plan waren om de stad Sagala binnen te vallen. Ieder van de prinsen wilde de mooie Prahabvita veroveren. Zij werd immers niet meer beschermd door haar echtgenoot, de moedige koning Kusa.
De koning overlegde met zijn vrouw, die op haar beurt praatte met haar oudste dochter: "Was Kusa maar hier. Hij zou de prinsen verslaan en ons allemaal redden." Prabhavati had geen keus meer. Ze vertelde haar moeder wie de muzikant, de pottenbakker, de mandenvlechter, de tuinier en de kok was. Ze opende het raam en wees hem aan: de man in smerige kleren die de potten en pannen afwaste.
De koningin vertelde alles aan haar man, die onmiddellijk naar Kusa ging en hem vergeving vroeg omdat hij hem niet had herkend. Kusa zei dat het kwam door zijn verschillende rollen.
Prabhavati begreep haar dwaasheid. Al die tijd dacht ze alleen maar aan Kusa's uiterlijk en niet aan al zijn talenten en wijsheid. "Hoe kon ik zo blind zijn voor zijn werkelijke schoonheid?" Ze ging snel naar haar echtgenoot, viel voor zijn voeten, smeekte om vergeving en beloofde hem nooit meer te beledigen. Kusa was blij. Hij dankte de Heer van de hemel.
Toen hoorde hij van de vijandige prinsen. Hij verzekerde haar dat hij ze zou verslaan, ging het paleis binnen en trok koningskleren aan. Hij besteeg een olifant en stormde op de vijand af. Het duurde niet lang of de prinsen lagen op hun knieën. Kusa doodde ze niet. Hij liet ze trouwen met de jongere zusters. Zo werden ze verbonden aan het koninkrijk. Madda.
Koning Kusa en koningin Prabhavati keerden terug naar Malla en ze werden feestelijk binnengehaald door hun enthousiaste onderdanen.
Er zaten drie baby's in een buik. De ene vraagt aan de ander: Wat zou jij later willen worden? Waarop de ander antwoord: Brandweerman, want dan kan ik levens redden van mensen! Vraagt de ander aan die ene: Wat wil jij dan worden? Antwoord: Politie, dan kan ik ook levens redden van mensen! Vraagt de ene aan de 3de: En? Wat wil jij later worden??? Antwoord de 3de: Houthakker, als dat ding nog 1 keer naar binnen komt hak ik hem eraf!
"Zeg, weet je, als ik mijn Peter pijp, heeft hij altijd koude ballen." "Dat is grappig", zegt de tweede, "als ik dat bij mijn Dirk doe, is dat ook zo." "En jij", vragen ze aan de derde, "heeft jou Jeremy dat ook als je hem pijpt?"
"Euh, weet je dat ik dat nooit gedurft heb." "Oh jee meisje toch, jij bent niet goed wijs zeker? Als je dat niet doet, gaat hij het misschien wel bij een ander zoeken en dan enz enz..."
Zo gezegd zo gedaan, 's avonds verwent ze haar Jeremy eens goed door hem te pijpen. De volgende dag komt ze aan met een blauw oog.
"Ja", zegt ze, "ben ik hem aan het pijpen en in ene keer wordt hij kwaad en geeft hij me een knal op me oog." "Die is zeker gek geworden, waarom doet die nou zoiets?" "Ja weet ik het, ik zei hem nog, hey das gaaf, jouw ballen zijn warm wanneer ik je pijp, en die van Peter en Dirk niet."
Er was eens een hele rijke koning, en die had drie dochters, en die gingen elke dag wandelen in de tuin van het paleis; en nu hield de koning toch altijd zoveel van alle mooie bomen, en van één boom hield hij zoveel dat hij iemand die daar maar één appeltje van plukte, honderd vadem diep onder de aarde wenste.
En toen het herfst was, toen werden al die appels aan die ene boom allemaal zo rood, zo rood als bloed. De drie dochters gingen elke dag onder die boom om te kijken of de wind soms niet een appel had afgewaaid, maar ze vonden er van hun leven geen een en de boom zat zó vol, dat hij scheen te bezwijken en de takken hingen tot op de grond.
Toen kreeg de jongste prinses er zo'n geweldige zin in, en ze zei tegen haar zusters: "Onze pa," zei ze, "die houdt veel te veel van ons dan dat hij ons iets kwaads zou wensen: ik geloof dat hij dat alleen maar gezegd heeft met het oog op vreemden." En meteen plukte het kind een hele dikke appel af en ze sprong naar haar zusters en zei: "O proef nu eens, lieve zusjes, nu heb ik toch van mijn leven niet zoiets lekkers geproefd!" En toen beten de twee andere prinsessen ook eens in de appel, en toen zonken ze alle drie diep onder de grond, en er kraaide geen haan naar.
En toen het middag werd, wou de koning hen aan tafel roepen en toen waren ze nergens te vinden: hij zocht ze overal, in 't kasteel en in de tuin, maar hij kon ze niet vinden. Toen werd hij zo bedroefd en hij liet het in 't hele land omroepen en wie hem zijn dochters terugbracht, zou er één tot vrouw krijgen.
Toen gingen er heel veel jongelui de velden over om te zoeken, het was ongelooflijk zoveel als er zochten, want iedereen had die drie meisjes graag gemogen, ze waren altijd vriendelijk geweest tegen iedereen en ze hadden zulke lieve gezichten.
Zo gingen er ook drie jonge jagers op uit, en toen ze wel een dag of acht hadden gereisd, toen kwamen ze bij een groot slot. Er waren toch zulke mooie kamers in dat slot, en in een kamer was een tafel gedekt en daar stond zulk lekker eten en dat was nog zo warm dat het dampte, maar in het hele slot was toch geen mens te horen of te zien. En toen wachtten ze nog een halve dag, en de gerechten bleven aldoor warm en dampten steeds, tot op 't laatst - toen werden ze zo hongerig dat ze aan tafel gingen zitten en alles aten, en ze beslisten onderling, dat ze op 't slot wilden blijven wonen en ze wilden daarom loten, wie er in het huis bleef, terwijl de twee anderen de dochters zochten; en zo gezegd zo gedaan en het lot viel op de oudste.
De volgende dag gingen de beide jongsten zoeken en de oudste moest thuis blijven. 's Middags kwam er zo'n klein, klein manneke en dat bedelde om een stukje brood, en toen nam hij het brood dat hij gevonden had, en hij sneed een stuk af en rondom sneed hij wat weg en dat wou hij hem geven en terwijl hij 't hem aangeeft, laat het kleine mannetje 't vallen en zei of hij alsjeblieft zo goed zou willen zijn en het hem teruggeven. En dat wilde hij doen ook en hij bukte zich en daar neemt het mannetje een stok en hij pakt 'm bij zijn haar en geeft hem slagen.
De volgende dag bleef de tweede thuis, hem ging het niet beter. Toen de twee anderen 's avonds thuiskwamen, toen zei de oudste: "Nou, en hoe is het je gegaan?"
"O, heel slecht." En ze klaagden elkaar hun nood, maar ze hadden aan de jongste nog niets gezegd, want daar hielden ze helemaal niet van, en ze hadden 'm altijd domme Hans genoemd, omdat hij niet altijd even slim was.
Maar de derde dag bleef de jongste thuis, en toen kwam dat manneke weer en bedelde weer om brood, en toen hij het hem gegeven had, liet hij het weer vallen en zei, of hij zo goed wou zijn en hem het stukje nog eens aangeven. En dan zegt de jongste tegen dat manneke: "Wat!" zegt-ie, "kun je dat stukje brood niet zelf oprapen, als je je voor je dagelijkse eten geeneens moeite wilt geven, dan ben je niet waard dat je eet."
En toen werd dat manneke zo boos en zei: hij moest het toch doen; maar hij, niet bang, pakte het lieve manneke beet en sloeg er eens behoorlijk op los. Toen schreeuwde het mannetje hard en riep: "Hou op! hou op! laat me leven - dan zal ik je ook zeggen waar de prinsessen zijn!" Zodra de jongen dat hoorde, hield hij op met slaan, en 't mannetje vertelde dat-ie 'n aardmannetje was, en er waren er meer dan duizend van zijn slag, en hij moest maar 's mee naar beneden gaan en dan zou hij hem wel wijzen, waar de prinsessen waren.
En toen wees hij onder in een diepe put, maar daar zat geen water in. En het mannetje zei: hij wist wel dat de anderen het niet zo goed met hem meenden, en als hij de prinsessen wou verlossen dan wou hij het alleen doen. De twee andere broers wilden de prinsessen ook wel heel graag vinden, maar ze hebben er geen moeite en geen gevaar voor over; maar hij moest dan een grote mand nemen, en hij moest erin gaan zitten met een hartsvanger en een bel, en dan moest hij zich naar beneden laten zakken; beneden waren drie kamers en in elk van de kamers zat een prinses, en ze waren ieder bezig met 'n draak met veel koppen, en ze moesten al die koppen luizen; en dan moest hij al die koppen afslaan. En toen het aardmannetje dat allemaal gezegd had - weg was hij.
Het werd avond en de twee anderen kwamen thuis en vroegen hem hoe hij 't gehad had, en toen zei hij: "O voorlopig wel goed," en hij had geen mens gezien, alleen 's middags, toen was d'r zo'n klein mannetje gekomen, en die had om brood gevraagd, en toen hij 'm dat gegeven had, had 't ventje 't brood laten vallen, en toen had hij gezegd dat hij het weer op moest rapen, en dat had hij toen niet gedaan, en toen was hij gaan pochen, maar dat had hij toen maar niet begrepen en hem flink op z'n kop gegeven, en toen had hij 'm nog verteld waar de prinsessen waren.
Toen ergerden de twee anderen zich dat ze geel en groen werden van nijd. En de volgende morgen gingen ze alle drie naar de put en lootten erom wie zich 't eerst in de mand naar beneden zou laten zakken en de oudste lootte 't eerst en moest in de mand gaan en de bel meenemen. Toen zei hij: "Als ik bel, moeten jullie me meteen weer ophalen."
Hij was een eindje naar beneden en toen ging de bel, en ze wonden hem weer omhoog; en de tweede ging erin zitten en die deed net zo, maar toen kwam de beurt ook aan de jongste, maar die liet zich helemaal naar beneden afrollen. Daar klom hij de mand uit, nam zijn hartsvanger en hij ging voor de eerste deur staan luisteren en toen hoorde hij de draak heel hard snurken.
Hij deed de deur langzaam open, daar zat de ene prinses en ze had op haar schoot negen drakenkoppen. En hij nam z'n hartsvanger en sloeg toe en toen waren de negen koppen eraf. De prinses sprong op en viel hem om de hals en trok hem naar zich toe en kuste hem en ze nam haar halssieraad van zuiver goud, en hing hem dat om.
Toen ging hij ook naar de tweede prinses, die had een draak met zeven koppen, en die verloste hij ook, en tenslotte de jongste, die had er één met vier koppen, en daar ging hij ook heen. En daar waren ze allemaal zo blij en omhelsden en kusten hem zonder ophouden. En toen belde hij zo hard, dat ze 't boven hoorden.
Hij zette alle prinsessen, één-voor-één, in de mand en liet hen allemaal omhoog winden, en nu de beurt aan hemzelf kwam, viel hem in, wat de woorden van 't aardmannetje waren geweest, die zei dat zijn maats het niet goed met hem meenden. Toen nam hij een grote steen die daar lag, legde die in de mand, en toen de mand zowat halverwege was, sneden de valse broers boven het touw door, zodat de mand met de steen op de grond viel en zij dachten dat hij dood was. En ze liepen met de prinsessen weg en lieten de prinsessen beloven om aan hun vader te zeggen, dat zij tweeën het waren die hen hadden verlost, daar kwamen ze bij de koning en wilden hen als vrouw.
Intussen ging die jongste jager heel verslagen door die drie kamers op en neer, denkend dat hij nu maar sterven moest; maar toen zag hij aan de wand een blokfluit hangen en hij dacht: "Wat doet dat ding hier, hier kan toch niemand vrolijk zijn?" En hij bekeek alle drakenkoppen en zei: "Jullie kunnen me ook niet helpen!" Hij liep zo dikwijls op en neer, dat de grond onder zijn voeten helemaal glad werd. Op het laatst kreeg hij andere gedachten, en hij nam de fluit van de wand en blies een deuntje, en opeens kwamen er zoveel aardmannetjes, bij elke toon die hij floot, kwam er nog één en toen blies hij zo lang tot de kamer propvol was. Ze vroegen allemaal wat er van zijn dienst was en hij zei: hij wou graag weer op aarde zijn en weer in het daglicht leven. Ze pakten hem allemaal beet, ieder aan 'n haar van z'n hoofd, en zo lieten ze hem omhoogvliegen tot op de aarde.
Toen hij boven was, ging hij meteen naar het paleis van de koning, waar juist precies de bruiloft met de ene prinses zou plaats hebben, en hij ging naar de kamer waar de koning was met zijn drie dochters. Toen die kinderen hem zagen, werden ze allemaal beschaamd en gingen van hun stokje. De koning werd toen heel boos en liet hem meteen in het gevang zetten; omdat hij dacht dat hij zijn kinderen kwaad had gedaan. Maar toen de prinsessen weer tot zichzelf kwamen, smeekten ze hem, om de jongen los te laten. De koning vroeg waarom. Ze zeiden, dat ze dat niet durfden zeggen. Maar hij ging naar buiten en luisterde aan de deur en hoorde alles. En hij liet de twee oudsten allebei aan de galg hangen, maar aan hem gaf hij de jongste dochter: en toen trok ik een paar glazen schoenen aan, en toen stootte ik me aan een steen, en toen zei 't 'Krak!' en toen waren ze kapot!
het is al heel donker in het bos . marjon voelt de kriebels in haar buik . was ze nou maar niet op kamp gegaan . maar ja gelukkig is ze met ellie . marjon blik volgt om zich heen de volle maan lacht haar toe tenslotte is dat het enigste beetje licht . in een flits ziet marjon ogen in de struik . dan volgt er een schreeuw "ellie was jij dat ? als dit een grap is is die niet leuk !!! ellie ? ben je daar ?" marjon roept het heel hard maar het heeft geen zin. als ze haar armen om haar heen slaat voelt ze niks . langzaam dringt het haar tot haar door : ellie schreeuwde en die ogen er is iemand hier maar wie ??? marjon huivert van die gedachte . dan hoort marjon voetstappen en een grom volgt . de gele ogen in de struik kijken haar strak aan . als marjon duidelijk een schim ziet gilt ze . "help" maar een antwoord volgt niet alleen die akelige stilte .
dit is nog niet af maar als jij een vervolg weet maak het dan ! dit is door mij geschreven en iedereen vind dat bijzonder want ik ben 10 jaar dit is echt zo ik lieg niet dus er kunnen fouten in staan . rootje
Jantje vraagt aan zijn juf, mag ik bij u slapen? Natuurlijk mag dat Jantje. 's Avonds gaan ze in bad, en de juf zegt niet onderwater kijken. En Jantje kijkt onderwater en vraagt: he juf: wat is die spleet onder water???? Dat is mijn oerwoud (vagina) Jantje. En snel daarna kijkt de juf onderwater, wat is dat Jantje: die slurf???? Dat is mijn tinkie winky.(piemel) En jantje doet nog een poging om onder water te kijken maar de juf houdt Jantje tegen. En hij vroeg: juf wat zijn die groote bobbels (tieten) op je lijf?? Dat zijn mijn kop lampen. En een uur later gaan ze naar bed.
Midden in de nacht roept Jantje in een keer heel hard,: juf juf zet je koplampen aan me tinkie winky is verdwaald in het oerwoud!!!!!!!!!
'Wat doen jullie daar!', blaft de echtgenoot die zijn vrouw samen met haar minnaar in bed aantreft. 'Wat heb ik je gezegd', fluistert de vrouw haar minnaar toe. 'Hij is nog zo groen als gras.'
Kip ging naar haar huis, zij wist dat haan straks thuis zou komen. Ze had niet verteld dat zij over een tijdje kuikens zou krijgen. Ze wilde het nog even geheim houden.Ze eitjes kwamen over een dag eruit. Daar kwam haan aangelopen. Hopelijk heeft haan het niet door dat zij dikker is dan normaal en dat ze naar de dokter Konijn was geweest om te vragen om te controleren of dat alles goed was met haar kuikentjes Dr. Konijn had gezegd dat ze drie kuikentjes kreeg. Kip ging lekker op de bank tv kijken met een zakje mais op haar schoot. "Hoi", zei haan. "Hallo", zei Kip. Intussen dat kip dacht dat Haan het niet wist dat ze kuikens kreeg had Haan tegen iedereen gezegd dat ze niks mochten zeggen dat hun het wisten. Haan had van alles geregeld. Kuiken kleertjes enzovoort.
dag Later
Kip had nog steeds niks gezegd dat ze kuikens kreeg. de eitjes waren net eruit gefloepd.Als haan dan aan het werken was en terugkwam dan verborg Kip de eitjes. Kip ging er meteen op broeden. " Zo nu nog heel even verbergen in een mandje en dan na een maand zijn ze uit het ei", zei Kip.
maand later
Haan ging naar zijn werk en wist dat ze vandaag uit zouden komen omdat hij diezelfde dag de eitjes had zien liggen en nu wist hij precies wanneer ze uitkwamen. natuurlijk ging hij niet naar zijn werk maar ging hij naar muis toe. Ze hadden een taart. kleertjes een wiegje waar drie kuikentjes inkonden. Haan kom precies zien wanneer de kuikens werden geboren omdat hij een webcam had geplaatst. En ja hoor na 3 uurtjes zag hij 3 kuikens op het computerbeeldscherm. Snel rende alle dieren inclusief haan naar de deur. "Klop Klop". Kip deed de deur open en schrok. Iedereen had een feestmuts op en liepen met een taart en beschuit met maiskorrels. "gefeliciteerd", riep iedereen. Kip was heel erg blij. "Wat een verrassing maar hoe wisten jullie dat weet jij er meer van Haan?". "Ja ik was iets vergeten om mee te nemen wat ik nodig had voor mijn werk en toen zag ik jou net de deur uit lopen. Ik volgde en toen hoorde ik dat je drie kuikentjes zou krijgen." " Ik ben zo blij", zei Kip. "Wij allemaal", riepen alle dieren in koor. Het feest duurde tot laat in de avond. Zo blij waren alle dieren in het bos en daaromheen.
Banken praten niet Jantje en Marietje zitten stilletjes ergens in het park op een bankje. Na een tijdje zegt Marietje: "Jantje ik denk niet meer dat ik verder kan gaan met onze relatie. Ik heb gewoon het gevoel dat ik niet meer besta als ik bij je ben. Jantje, het is uit." Na een stilte van 5 minuten roep Jantje: "WAT! BANKEN HOREN NIET TE PRTEN!".
Ik keek in haar stralende ogen, reikte met mijn rechterhand naar haar hoofd, en veegde met mijn duim de waterdruppeltjes van haar wang. Ik kwam dicht tegen haar aan staan en gaf haar een kus. 'Ik heb vandaag veel aan je gedacht.' zei ik, terwijl ik mijn linkerhand op haar bil legde. 'Ik ook aan jou.' was het antwoord, en ze stak een hand in mijn achterzak. 'Ik heb trouwens een boxer van je geleend, schattig, die hartjes.' Mijn hart ging als een razende tekeer. Ik drukte haar stevig tegen me aan en heb haar sindsdien nooit meer losgelaten.
Op zijn minst zou je een 'plop' verwachten, maar er was niets. Ik zat vrolijk op mijn fiets en was op weg naar huis. Ik was plotseling op een andere plek en op een andere plaats, bezig met een totaal andere bezigheid. En niemand - mezelf incluis - viel het op.
De fietsrit kwam tot een einde daar ik mijn huis naderde. Voor de garagedeur stond een vrij grote zwarte volkswagen. Ik zette mijn fiets in de garage, opende de voordeur en met een fijn gevoel van thuiskomen betrad ik de hal. Vrolijk fluitend hing ik mijn jasje aan de kapstok en dumpte ik mijn tas eronder. Enigszins hongerig besloot ik gelijk maar te kijken wat er aan voedsel in huis was. Ik stapte de hoek om waar de huiskamer eindigde en de keuken begon, en zag twee pannen op het vuur staan waarvan de damp vrolijk de afzuigkap in dwarrelde. Ik keek om mij heen, bekeek de rest van de keuken en schrok. In mijn herinnering was ik hier nooit eerder geweest. Ook de garage, de hal en de huiskamer leken nu ik eraan terugdacht nieuw te zijn. Tóch was ik hier op de automatische piloot naar toe gefietst en tóch had ik mij geen moment onzeker gevoeld tot het moment dat ik de pan op het vuur zag staan. Terugdenkend aan de fietstocht die ik gemaakt had kon ik niet zeggen waar ik gefietst had, welke straten ik had doorkruist en zelfs niet waar ik vandaan was gekomen. Ik probeerde nog dieper in mijn herinneringen te graven maar het enige wat ik vond was dat gelukkige moment in de kroeg. Het enige dat ik wist was haar hand in mijn achterzak, de geur van haar haar en het ritme van haar ademhaling waardoor haar borsten met een prettige regelmaat tegen mijn borst werden gedrukt. Het moment dat ik Elise had losgelaten bestond niet in mijn hoofd. Wel de herinnering aan intens geluk, het kloppen van mijn hart, het bevochtigen van mijn op slag droge lippen en opeens, plotseling, vanuit het niets: ik vrolijk fluitend en fietsend in de namiddagzon.
Beduusd stond ik in het midden van de keuken, mijn ogen weer gefixeerd op de pannen op het vuur. Met een hand reikte ik naar mijn hoofd waar ik krampachtig tijd en ruimte probeerde te herconstrueren. Het bleek een vergeefse poging en met de andere hand steunde ik op het aanrecht. Na enige momenten herpakte ik mij en begaf me weer naar de hal, waar ik een spiegel had zien hangen. Ik haalde diep adem, rechtte mijn rug en bekeek mijn voorkomen in de spiegel. Voor mij zag ik een jongeman van een jaar of dertig, gestoken in een mooie pantalon en een effen overhemd afgemaakt met een rustige stropdas. Mijn kapsel was vrijwel hetzelfde als ik het altijd had en mijn blauwe ogen tinkelden nog vol levenslust. Mijn ogen verwijdden zich toen achter mijn beeltenis in de spiegel een vrouw de trap afdwaalde en via de spiegel in mijn ogen keek. Haar stralende ogen deden mijn hartslag omhoog schieten. Haar blik scheen me vertrouwd en warm toe en pure liefde denderde als een sneltrein door mijn bloedvaten. Ze bracht een vrolijk giecheltje ten gehore en terwijl ze haar wenkbrauwen een weinig optrok zei ze vrolijk: 'Hoi schat.' Abrupt draaide ik mij om en nam haar in mijn armen. 'Elise,' fluisterde ik, terwijl ik het moment uit de kroeg herbeleefde, 'ik hou van je.' Ze maakte zich los uit mijn armen en duwde met haar wijsvinger even op het puntje van mijn neus. 'Ik ook van jou, maar nú ga ik even naar het eten kijken.' 'Kan ik helpen?' vroeg ik terwijl ik achter haar aan liep richting de keuken omdat ik zo dicht mogelijk bij haar wilde blijven. 'Nee dat is niet nodig,' ze tilde een deksel op, een wolkje stoom steeg op en werd verslonden door de afzuiger, 'jij mag morgen weer.' 'Oké, dan ga ik even me spullen boven leggen!' 'Is goed,' sprak ze terwijl ik alvast richting de trap liep, 'zeg dan ook gelijk tegen Robin dat we over vijf minuten gaan eten.' Ik kwam tot een onmiddelijke stop. Een moment stond ik stil, maar daarna vervolgde ik mijn weg des te sneller. In mijn haast struikelde ik over de laatste trede van de trap en viel ik languit de overloop op. Ik bleef liggen om tot mezelf te komen. Ik snoof de geur van het tapijt op en verbaasde mij over het feit dat dit zo vertrouwd rook, alsof elke dag hier mijn neus op het tapijt lag. Een geluidje trok mijn aandacht. Ik verlegde mijn blik van het rode tapijt naar daar waar het geluid vandaan scheen te komen. Een klein kereltje keek met een verbaasde blik op mij neer. Een jochie van een jaar of vijf met een blond koppie en blauwe ogen. Ik keek hem met een vertederde glimlach aan. 'Robin, we gaan over vijf minuten eten.' 'Hmkay.' antwoordde het kereltje met bevestigende blik, om zich vervolgens om te draaien en weer terug te keren in de kamer waar hij een ogenblik eerder uit was gekomen. Ik legde mijn hoofd weer ten ruste op het tapijt en al ruikende aan het tapijt overdacht ik mijn situatie en vooral wat ik er mee zou doen.
Het ultieme burgerlijke geluk was mij ten deel gevallen. Zonder te hoeven leren, zonder te moeten bikkelen, job-hoppen en anderszins carrièreplannen had ik een redelijke baan weten te bemachtigen, getuige het huis, de auto en de breedbeeldtelevisie. Bovendien had ik een leuke vrouw, een schattig zoontje en allemaal leken we zo gezond als een vis te zijn. Alle ingrediënten om gelukkig te zijn waren aanwezig, het enige dat ontbrak was voldoening. De voldoening van het rusten na het harde werken. Vruchten plukken van je eigen oogst is fijner dan ze te kopen in de dichtstbijzijnde supermarkt. Moest ik het Elise zeggen? Was het tijd om professionele hulp te gaan zoeken? Of moest ik mijn verlies van ruimte en tijd vóór me houden en doorleven op de automatische piloot, genietend van mijn kunstmatige - en voor mijn gevoel onrechtmatig verkregen - geluk? Zou ik dat kunnen?
'plop'
Ik deed een poging om haar te zoenen, maar ze draaide haar gezicht weg en het enige waar mijn tong mee in aanraking kwam was haar wang die nog vochtig was van de regen. Ze probeerde zich uit mijn omhelzing te wurmen, dus greep ik haar des te steviger vast. Ze was van mij. En ze hield van mij, alleen besefte ze het zelf nog niet. Ik had het onze toekomst mogen aanschouwen en die zag er rooskleurig uit. Nooit zou ik haar laten gaan en mijn kans op het ultieme geluk laten schieten. Eindelijk begon Elise een beetje bij te draaien. Ze pakte me nu ook stevig vast en woelde stevig door mijn haar. Ze beet me verleidelijk in mijn nek en trok bijna mijn haardos uit mijn hoofd. Ik opende een moment mijn ogen en zag de uitsmijter zich een weg door de mensenmassa heen banen richting de plek waar wij ons bevonden. Met een simpel hoofdgebaar probeerde ik hem duidelijk maken dat alles met mij oké was. Ik was gevleid door het feit dat hij zo op me lette, hij moest gedacht hebben dat onze hartstochtelijke omhelzing een aanval van haar op mij was en dat het tijd werd om in te grijpen. Een goede vent, dat was het zeker. Plotsklaps zag ik een vuist mijn kant op razen. Ik voelde geen klap toen ik geraakt werd; ik hoorde slechts een simpele 'plop' voordat alles zwart werd.
Een vrouw ligt te vrijen met de beste vriend van haar man. Opeens gaat de telefoon, de vrouw heeft een kort gesprek. De vriend vraagt: "Wie was dat?" Zegt de vrouw: "Ach, dat was mijn man, maar maak je maar geen zorgen, want hij is aan het kaarten met jou."
er was eens een lief klein konijntje dat elsje heete. Hij woonde samen met zijn ouders en zusje in het bos. op een dag toen elsje groot genoeg was mocht hij met vader mee het bos in. daar deden ze eten zoeken hout hakken en ga zo maar door. het word al bijna winter zegt zusje tegen haar moeder. Ja zusje dat klopt, daarom zijn papa en elsje nu ook aan het werken. over een maand gaat het vriezen en misschien wel sneeuwen. dan moeten we de hele winter in ons hol blijven. strakjes na het ontbijt gaan wij het huis vast schoonmaken. oke mama zegt zusje. als het donker begind te worden zijn vader en elsje nog niet thuisgekomen. moeder zit te wachten met het eten, maar geen vader en geen elsje te zien. ondertussen in het bos is het zo donker geworden dat elsje en vader niet meer weten waar ze zijn. papa ik ben zo bang zegt elsje. stil maar zoon we vinden de weg wel terug. wat zullen mama en zusje bezorgd zijn. opeens horen ze gefluit. ze zijn aan het zoeken maar kunnen niks zien. het gefluit word luider en luider, het komt steeds dichterbij. dan opeens zien ze een vuurvliegje. papa en elsje roepen hard vuurvlieg vuurvliege wijst u ons de weg. waarop het vuurvliege andwoord. natuurlijk loop maar achter mij aan! naar een half uurtje lopen komen ze dan eindelijk thuis aan, zusje en mama staan al buiten. zo daar zijn jullie eindelijk roept mama. ja het was zo dinker in het bos mama zegt elsje we konden niks meer zien. maar toen kwamen we een vuurvliege tegen en die heeft ons thuisgebracht. gelukkig maar zegt mama. wij waren al ongerust. het eten staat op tafel te wahten jongens. ze bedanken het vuurvliege en gaan naar binnen toe.
Een kater, Rodilardus heette hij, was zeer berucht. Hem kon geen rat meer zien of die sloeg voor hem op de vlucht. Hij had er zoveel koud gemaakt, De kop en poten afgekraakt, Dat zij die overleefden bleven beven in hun hol. Zij hadden niet veel eten, waren van de honger dol. Voor hen was Rodilardus niet zo maar een nare kater. Nee, voor dit arme rattenvolk was hij zowaar een sater! Toen kwam de tijd dat hij hoog en ver over daken liep En krols miauwend lief naar een van zijn vriendinnen riep. Terwijl hij heel het weekend lang zijn dame bleef versieren, Hielden de ratten de synode der bedreigde dieren. Althans, wat ervan overbleef kwam samen in een hoek. De deken van de ratten zei: "Wij zijn misschien niet kloek, Maar slim; dus moeten wij de kater straks de bel aanbinden. Zo kunnen wij als hij op jacht gaat snel een schuilplaats vinden." Een ieder vond: "De deken is geniaal, hij weet het wel. Maar het probleem is: wie van ons bevestigt deze bel?" De ene zei: "Mij niet gezien, ik ga er niet naar toe." De andere: "Ik durf niet meer, ik ben te traag en moe." Zo kropen zij weer in hun hol en werd er niets gedaan.
Zo heb ik menige synode ook uiteen zien gaan, Synoden niet van ratten, maar van herders van de kerk, van monseigneurs, en ook daar is de vraag: "Wie doet het werk?"
Waartoe dient goede raad? Het hof heeft raadgevers met hopen. Maar mannen van de daad, Die zie je echt zo dik niet lopen.
.
.
