Een Schot word 17 jaar en krijgt voor zijn verjaardag een kilt. Hij gaat naar de klerenmaker en zegt: "Ik wil graag een kilt en daaronder een groene onderbroek. De klerenmaker reageert: "Het is wel een beetje ongebruikelijk, maar ik zal zorgen dat u het morgen kan komen ophalen". Die volgende dag komt de Schot bij de klerenmaker en ontvangt zijn cadeau. "Ik heb nog 5 meter stof over van je onderbroek, dus misschien wil jij die meenemen?" vraagt de klerenmaker. "Geef maar mee", antwoord de Schot. Eenmaal thuis aangekomen is de Schot zo enthousiast dat hij in alle haast zijn onderbroek vergeet aan te doen. Hij vertrekt naar zijn vriendin om haar zijn nieuwe kleren te laten zien. Eenmaal aangekomen gooit hij zijn kilt omhoog en zegt:Wat vind je hier van? "Indrukwekkend", antwoord de vriendin. "Ja, en thuis heb ik nog 5 meter!"
Het begon ermee dat hij mij briefjes begon te sturen, waarop stond hoe leuk hij me wel niet vond. Natuurlijk is dat vleiend, maar ik vond hem ook al heel lang leuk. Verder gebeurde er niets, we waren allebei te verlegen en nog erg jong. We draaiden maar een beetje om elkaar heen tot de dag dat een vriendin van mij een feestje gaf. Hij was er ook en ik zat naar hem te staren en hij staarde terug. We gingen naar buiten en wij keken nog steeds naar elkaar. Na een uur ging iedereen weg en lieten ze ons alleen. ‘Zodat we konden zoenen’ zeiden ze. Terwijl ik toen pas 12 was en ik nog helemaal niet over dat soort dingen nadacht. Nadat we ze spiekend achter de gordijnen hadden verjaagt en nog een paar jongens achter de auto’s hadden verplaatst, waren we eindelijk alleen. Naderhand zei een vriendin dat hij al helemaal met z’n hoofd schuin zat, maar het was mij niet opgevallen. We stonden daar en hij boog voorover en kuste mij op m’n lippen. We kusten en toen duwde ik hem zacht van me af en zei: ‘Zo is het wel genoeg..’ We liepen terug naar binnen en hij vroeg me verkering en ik natuurlijk zei ik ja. De vijf maanden daarna waren de meest gelukkige maanden van m’n leven. We hadden zoveel lol met elkaar en serieus elk moment was heerlijk. Na vijf maanden ging het uit en ik zat met een gebroken hart. Een jaar later zoenden we opnieuw en was het weer min of meer aan. Weer was het goed, maar ook deze keer hield het geen stand. Tussen onze eerste keer verkering en dit moment is het wel vijf keer gebeurd dat het bijna aan was, maar telkens kwam er weer iets tussen. En nu? Nu is het vier jaar later en ben ik 16. Nu is het weer bijna aan. Ik ben dol op hem, en hij vind mij ook leuk. Wat is dat toch met hem.. ik kan hem niet vergeten! Ik hou van zijn glimlach, van zijn ogen en van zijn lippen. Ik hou van de manier waarop hij naar me kijkt, alsof ik de enige op de wereld bent. Maar is het wel verstandig om het weer te proberen? Het maakt me niet uit. Hij maakt me gelukkig, hij is mijn droomman!
Tess was een 10-jarig meisje dat erg verlegen was. Ze begon nooit uit zichzelf ergens over. En als ze haar iets vroegen was het altijd zo kort mogelijk. En zo veel mogelijk ja en nee. Tess ouders moesten altijd werken. Ze kreeg niet veel aandacht. En had geen huisdier waar ze mee kon spelen. Ze speelde veel met haar knuffels en poppen. Daar werd ze op school veel mee gepest. Niemand speelde daar meer met barbies en al helemaal niet met knuffels en poppen. Haar ouders kwamen altijd laat thuis. Ze at bijna altijd kant en klaar maaltijden. En op zondag patat. Zaterdag was de enig dag dat haar ouders vrij hadden maar dan hadden ze geen hele dag vrij, o nee! Alleen die middag vanaf 1 uur. En die dag moesten ze natuurlijk naar de winkel om het een en ander te kopen.
Toen moeder van de dokter thuis was, vroeg Tess meteen hoe het was. Morgen moet ik bloedprikken. Uit het bloedonderzoek is gekomen dat ze de ziekte van Pfeiffer had. Het gaat alleen voorbij door rusten. Ze moest rusten. De dagen gingen voorbij. Tess ging steeds meer van haar moeder houden. Tess veranderde. Opeens interesseerde haar hele andere dingen.
Toen de moeder beter was, riep ze Tess bij zich. Tess, ik heb besloten om te stoppen met werken. O mam ga je echt stoppen? O wat fijn!
Zo veranderde het hele leven van Tess, het stille meisje. Ze was geen stil meisje meer. Ze durfde veel meer. Veel meer! Ze ging op een clubje. Ook daar maakte ze vriendinnen (en haar buurmeisje) Het hele leven veranderde. Ze werd niet meer gepest. Zo leefde Tess nog lang en de rest van haar leven heel gelukkig.
Moerder gaat even weg ze zegt tegen dieper "niemand binnen laten, en je mag ook niet op mijn bed" even later gaat de bel het is lotte "kom je spelen?" "oke, wat gaan we doen ?" "zullen we op moeders bed vrijen?" "leuk, dat is goed" even later komt moeder thuis ze roept dieper, dieper! later antwoord dieper "ik kan niet verder"
Er was eens een rijk man. Zijn vrouw lag ziek; en toen zij haar einde voelde naderen, riep ze haar enig dochtertje bij zich en zei: "Lieve kind, blijf vroom en goed, dan zal de lieve God je altijd helpen en ik zal van de hemel op je neerzien en bij je zijn." Daarop sloot zij haar ogen en stierf. Het meisje ging elke dag naar 't graf van haar moeder en schreide daar en zij bleef vroom en goed. Toen 't winter werd, spreidde de sneeuw een blank dek op het graf en toen de voorjaarszon het er weer af had genomen, nam de man een tweede vrouw.
De vrouw had twee dochters mee ten huwelijk gebracht. Zij hadden mooie blanke gezichtjes, maar ze waren lelijk en zwart van hart. Een kwade tijd werd het voor 't arme stiefkind. "Moet die domme gans bij ons binnen zitten?" zeiden ze, "weg met die keukenmeid." Ze namen haar mooie kleren weg, trokken haar een grauwe kiel aan en klompen. "Kijk eens naar die trotse prinses, ziet ze er niet fraai uit?" riepen ze en lieten haar in de keuken alleen achter. Daar moest ze van de ochtend tot de avond zwaar werk doen, voor dag en dauw opstaan, water dragen, vuur aanmaken, koken en wassen. Bovendien trachtten de zusters haar alle denkbare verdriet te doen; ze bespotten haar, gooiden de erwten en de linzen in de as, die ze er dan weer uit moest vissen. Als ze 's avonds moe gewerkt was, mocht ze niet naar bed, maar moest naast de haard in de as liggen. Daardoor was ze altijd stoffig en vuil; en zo noemde ze haar Assepoester.
Toen gebeurde het, dat de vader eens op reis moest, en hij vroeg de twee stiefdochters wat ze wilden, dat hij voor hen meebracht. "Mooie kleren," zei de eerste; "Parels en edelstenen," de tweede. "En jij Assepoester," zei hij, "wat wil jij hebben?" "Vader, als op uw terugreis een takje tegen uw hoed stoot, breng dat voor me mee." Hij kocht voor de beide stiefzusters mooie kleren, parels en edelstenen. Op de terugweg reed hij door een bos, daar zwiepte een tak van een hazelaar tegen zijn hoed en stootte die af; die tak brak hij af en nam hem mee. Bij zijn thuiskomst gaf hij de stiefdochters wat ze voor zichzelf hadden gewenst, en aan Assepoester gaf hij de hazeltak. Assepoester bedankte hem, ging naar haar moeders graf en plantte de tak daarop; ze schreide zo, dat haar tranen erop neerkwamen en de aarde vochtig maakten. Het takje sloeg daardoor aan en groeide en werd een mooie boom. Assepoester ging er elke dag driemaal heen, schreide en bad, en elke keer kwam er een wit vogeltje in de boom, en als ze iets wenste, dan gooide het vogeltje alles wat ze vroeg, naar beneden.
Nu gebeurde het eens, dat de koning een feest zou geven, dat drie dagen zou duren. Alle mooie meisjes van 't land werden uitgenodigd, want de prins moest een bruid zoeken. De twee stiefzusters hoorden, dat ze ook uitgenodigd werden, ze waren heel vrolijk en ze riepen Assepoester en zeiden:
"Je moet ons haar doen, de schoenen poetsen en de gespen vastmaken, we gaan naar de bruiloft in 't paleis." Assepoester gehoorzaamde, maar ze moest schreien, omdat zij ook graag naar 't bal was gegaan en ze vroeg de stiefmoeder dit haar ook toe te staan. "Jij Assepoester," zei ze, "jij met al je stof en vuil, wou jij naar 't bal? Je hebt geen kleren, je hebt geen schoenen en jij wou dansen?"
Toen ze echter bleef vragen, zei ze eindelijk: "Nu heb ik een schotel linzen in de as geschud, als je die in twee uur hebt uitgezocht, mag jij naar 't bal." Het meisje ging door de achterdeur naar buiten en riep: "Lieve duifjes, tortelduifjes, alle vogeltjes onder de hemel, kom eens helpen!
de goede in het kopje de slechte in je kropje!"
Daar kwamen door 't keukenraam twee witte duiven aanvliegen en dan de tortelduifjes, en eindelijk warrelden en dwarrelden daar alle vogeltjes uit de lucht en ze streken allemaal in de as neer. En de duiven knikten met hun kopjes en begonnen pik, pik, pik, pik en toen begonnen de andere vogels ook pik, pik, pik, pik, en alle goede linzen kwamen in de grote schotel. Nauwelijks was een uur om, of ze vlogen allemaal weer weg. Nu bracht het meisje de schotel naar haar stiefmoeder, ze was blij en dacht dat ze nu wel naar 't feest zou mogen. Maar haar stiefmoeder zei: "Neen Assepoester, je hebt geen kleren en je kunt niet dansen; je wordt alleen maar uitgelachen." Toen ze weer ging schreien, zei ze: "Als je nu twee schotels vol linzen in één uur uit de as kunt halen, dan mag je mee." En ze dacht: "Dat kan toch niet meer." Ze schudde twee schotels vol linzen in de as, maar het meisje liep door de achterdeur en riep: "Lieve tamme duifjes, en tortelduifjes en alle vogels onder de hemel, kom me helpen uitzoeken,
de goede in het kopje, de slechte in je kropje."
Daar kwamen door het keukenraam twee witte duifjes naar binnen en daarna de tortelduifjes en eindelijk warrelden en dwarrelden alle vogeltjes naar binnen en streken neer in de as. En de duifjes knikten met hun kopjes en begonnen van pik, pik, pik, pik, en toen begonnen de andere vogels ook van pik, pik, pik, pik, en alle goede linzen zochten ze uit en legden ze in twee grote schotels. En voor er een half uur om was, waren ze al weer klaar en vlogen naar buiten. Toen droeg het meisje de schotels naar haar stiefmoeder, ze was blij en dacht dat ze nu wel naar 't bal mocht. Maar zij sprak: "Het helpt je toch niets, je mag niet mee, want je hebt geen kleren en je kunt niet dansen en we zouden ons voor je schamen." Nu was er niemand meer thuis, en Assepoester ging naar haar moeders graf onder de hazelaar, en riep:
"Boompje, schudt u heen en weer, werp goud en zilver op mij neer!"
Toen gooide het witte vogeltje een gouden en zilveren baljurk naar beneden en met goud en zilver bestikte schoentjes. In allerijl maakte ze zich klaar, trok het gewaad aan en ging naar 't bal. De zusters evenwel en de stiefmoeder herkenden haar niet, en dachten dat 't een vreemde prinses was, zo mooi zag ze eruit in haar gouden gewaad. Aan Assepoester dachten ze helemaal niet, die zat toch thuis in 't stof en viste linzen uit de as. De zoon van de koning kwam haar tegemoet, nam haar bij de hand en danste met haar. Hij wilde ook met niemand anders dansen, hij liet zelfs haar hand niet los, en als er iemand anders kwam om haar een dans te vragen, zei de prins: "Zij danst met mij."
Ze danste tot de avond. Toen wilde ze naar huis. Maar de prins zei: "Ik ga mee en zal u thuis brengen," want hij wilde zien, waar 't mooie meisje woonde. Maar ze ontglipte hem en sprong in de duiventil. Nu wachtte de prins, tot zijn vader kwam, en hij zei, dat 't onbekende meisje in de duiventil gesprongen was. De koning dacht: "Zou het Assepoester zijn?" en men moest hem bijl en houweel brengen, zodat hij de duiventil kon omhakken, maar er zat niemand in. En toen de anderen thuis kwamen, lag Assepoester in haar vuile grauwe kiel in de as, en een olielichtje brandde op de schoorsteen. Want Assepoester was dadelijk achter uit de duiventil gesprongen en naar de hazelaar geslopen: daar had ze de mooie kleren uitgetrokken en op 't graf gelegd, en de vogel had alles meegenomen, en daarna was ze in haar werkkiel gaan slapen in de as.
De volgende dag begon 't feest opnieuw, en toen de ouders en de stiefzusters weer weg waren, ging Assepoester naar de hazelaar en riep:
"Boompje, schudt u heen en weer, werp goud en zilver op mij neer!"
Toen gooide het vogeltje een nog veel prachtiger gewaad naar beneden dan dat van de vorige dag. En toen ze hiermee op het bal kwam, was ieder verbijsterd door haar schoonheid. De prins had gewacht tot zij kwam, hij greep haar hand en danste alleen met haar. Toen er anderen kwamen en een dans vroegen, zei de prins: "Zij danst met mij." Toen het avond werd, wilde ze weg, en de prins liep haar na en wilde zien waar ze in huis ging, maar ze sprong weg in de tuin achter 't paleis. Daar stond een mooie grote boom met heerlijke peren, ze klom zo vlug als een eekhoorntje tussen de takken, en de prins kon niet zien waar ze was. Hij wachtte tot de koning kwam, en zei tegen hem: "Het vreemde meisje is me ontsnapt, en ik dacht dat ze in de perenboom klom." Zijn vader dacht: "Zou het Assepoester zijn?" en liet een bijl halen en hakte de perenboom om, maar er zat niemand in. En toen de anderen thuis kwamen lag zij in de keuken als altijd, want ze was er aan de andere kant van de boom afgegleden, had haar mooie kleren aan 't vogeltje in de hazelaar gebracht en weer 't grauwe kieltje aangetrokken. Toen de derde dag de ouders en de zusters weer naar 't feest waren, ging Assepoester weer naar haar moeders graf en zei tegen 't boompje:
"Boompje, schudt u heen en weer, werp goud en zilver op mij neer!"
Nu wierp het vogeltje een prachtig glanzende dansjurk naar beneden, zo mooi als ze nog nooit gehad had, en de schoentjes waren helemaal van goud. Toen ze zo gekleed op het bal kwam, wist niemand z'n bewondering onder woorden te brengen. De prins danste alleen met haar en als iemand anders kwam, zei hij: "Zij danst met mij."
's Avonds wilde Assepoester weg, en de prins wilde haar naar huis begeleiden, maar ze ontglipte zo snel, dat hij haar niet meer zag. Maar de prins had een list gebruikt en de hele trap met pek laten bestrijken, en haar linkerschoen was bij 't wegvluchten op de trap blijven steken. De prins nam de schoen; klein en sierlijk en van zuiver goud. De volgende morgen ging hij naar de koning en zei: "Niemand wordt mijn vrouw, dan wie dit schoentje past." De beide zusters waren al blij, want ze hadden mooie voeten. De oudste ging met de schoen naar binnen en wilde hem passen, en de moeder stond erbij. Ze kon er met haar grote teen niet in: toen gaf de moeder haar een mes en zei: "Snijd die teen af; als je koningin bent, hoef je toch niet meer te lopen." Het meisje sneed de teen af, dwong de voet in het schoentje, verbeet haar pijn en ging naar de prins. Toen nam hij haar als zijn bruid op 't paard en reed met haar weg. Maar ze moesten voorbij het graf, twee duifjes zaten in de hazelaar en riepen:
"Roekedekoe, roekedekoe, er is bloed in de schoen, deze schoen is veel te klein, 't zal de echte bruid niet zijn."
Toen keek hij naar haar voet en zag dat 't bloed uit de schoen liep. Hij wendde zijn paard, bracht de onechte bruid weer naar huis en zei: "Dat was de goede niet, de andere zuster moest maar eens proberen." Deze ging naar binnen en de tenen pasten erin, maar de hiel was te groot. De moeder reikte haar een mes en zei: "Snijd een deel van de hiel weg; als je koningin bent, hoef je toch niet meer te lopen." Het meisje sneed een stuk van haar hiel af, perste de voet in de schoen, verbeet haar pijn en ging naar de prins. Hij nam haar als zijn bruid voorop 't paard en reed met haar weg. Toen ze langs de hazelaar kwamen, zaten daar de twee duifjes in en riepen:
"Roekedekoe, roekedekoe, er is bloed in de schoen, deze schoen is veel te klein, de echte bruid zal hier niet zijn."
Hij keek naar haar voet en zag dat 't bloed uit haar schoen liep en haar witte kous vol bloed zat. Toen wendde hij zijn paard, en bracht de verkeerde bruid weer thuis. "Dit is ook de goede niet," zei hij, "is hier geen andere dochter?"
"Nee," zei de man, "alleen is er van mijn overleden vrouw nog een klein stumperig Assepoestertje, dat kan 't onmogelijk zijn." De prins zei, dat ze haar hier moesten brengen, maar de moeder zei: "Welnee, die is veel te vuil, die kan niet komen."
Hij wilde het echter toch, en Assepoester moest en zou geroepen worden. Toen ging ze eerst haar gezicht en haar handen wassen en toen ging ze naar de prins, boog en hij reikte haar de gouden schoen. Ze ging op een bankje zitten, deed de lompe klomp af en stak haar voet in 't schoentje en dat zat als gegoten. Ze stond op, keek de prins aan en zo herkende hij het mooie meisje, dat met hem had gedanst en hij riep: "Dat is de echte bruid!"
De stiefmoeder en de beide zusters verbleekten van boosheid, maar hij nam Assepoester op zijn paard en reed met haar weg. Toen ze de hazelaar voorbijreden, riepen de twee witte duifjes:
"Roekedekoe, roekedekoe, Geen bloed in de schoen! Deze schoen is niet te klein, dit moet wel de ware zijn!"
En toen ze dat gekoerd hadden, kwamen ze beiden aangevlogen en gingen bij Assepoester op de schouder zitten, de ene rechts, de andere links, en daar bleven ze zitten. Toen de bruiloft gehouden werd, kwamen de twee stiefzusters, ze wilden meedelen in haar geluk. Toen de bruidsstoet naar de kerk ging, ging de oudste rechts en de jongste links van de bruid zitten; daar pikten de duiven van elk een oog uit. En toen ze weer uit de kerk kwamen, pikten de duiven ieder het andere oog uit. Zo werden ze voor hun lelijk gedrag en hun valsheid voor hun leven met blindheid gestraft!
Er was eens een oude zeug die drie varkentjes had. De oude zeug hield veel van haar drie mooie kinderen, maar ze kon niet genoeg eten vinden voor hen allemaal. Daarom stuurde ze haar kinderen weg om ergens anders hun geluk te beproeven. Het eerste varkentje ging weg, kwam een man met een bos stro tegen en zei tegen hem: "Alsjeblieft, lieve man, geef mij dat stro, ik wil er graag een huis van bouwen voor mijzelf." Dat deed de man en het varkentje bouwde een huis voor zichzelf. Toen kwam de wolf langs die weg, klopte aan de deur en zei: "Varkentje, varkentje, laat mij binnen!" Maar het varkentje zei: "Nee, o nee, ik denk er niet over." En de wolf antwoordde: "Dan blaas ik je huis omver." Daarop hoestte en proestte hij net zolang tot het huis instortte en hij vrat het varkentje op. Het tweede varkentje kwam een man met een bos brem tegen en zei: "Alsjeblieft, lieve man, geef mij de brem, ik wil er graag een huis van bouwen voor mijzelf." Dat deed de man en het varkentje bouwde een huis voor zichzelf. Toen kwam de wolf voorbij en zei: "Varkentje, varkentje, laat mij binnen." "Nee, nee, ik peins er niet over." "Dan blaas ik je huis omver." Daarop hoestte en proestte en proestte en hoestte hij en tenslotte stortte het huis in en vrat hij het varkentje op. Het derde varkentje kwam een man met een lading bakstenen tegen en zei: "Alsjeblieft, lieve man, geef mij de bakstenen, ik wil er graag een huis van bouwen voor mijzelf." En de man gaf hem de bakstenen en het varkentje bouwde er een huis van voor zichzelf. Toen kwam de wolf en zei: "Varkentje, varkentje, laat mij binnen." "Nee, nee, ik prakkizeer er niet over." "Dan blaas ik je huis omver." Daarop hoestte hij en proestte en hoestte en proestte en proestte en hoestte, maar het huis stortte niet in. Toen hij zag dat hij met al zijn gehoest en geproest het huis niet omver kon blazen, zei hij: "Varkentje, ik weet een mooi bietenveld." "Waar dan?" vroeg het varkentje. "O, ginds bij meneer Mulder. Als je morgenvroeg mee wilt, haal ik je af en dan gaan we samen bieten uittrekken voor het middageten." "Goed," zei het varkentje, "ik wil graag mee. Hoe laat zullen we weggaan?" "Om zes uur." De volgende morgen stond het varkentje om vijf uur op en haalde de bieten op voordat de wolf kwam; die kwam om zes uur en zei: "Varkentje, ben je klaar?" Toen zei het varkentje: "Klaar? Ik ben er al geweest en ben al weer terug. Ik heb een flinke pot vol bieten voor het middageten gehaald." Toen werd de wolf erg kwaad, maar hij dacht dat hij het varkentje nog wel te slim af zou zijn en zei: "Varkentje, ik weet een mooie appelboom." "Waar dan?" vroeg het varkentje. "Ginds bij de pachthoeve," antwoordde de wolf, "en als je me niet zult bedriegen, zal ik er morgen om vijf uur heengaan en een paar appels voor je halen." Nu stond het varkentje de volgende morgen om vier uur op en ging naar de appelboom en wilde terug zijn voordat de wolf kwam, maar deze keer was de weg langer en hij moest in de boom klimmen en net toen hij naar beneden wou, zag hij de wolf aankomen en hij schrok heel erg, dat kun je je wel voorstellen. De wolf kwam dichterbij en zei: "Hallo, varkentje! Ben je er eerder dan ik? Zijn dat lekkere appels daarboven?" "Heel lekker," zei het varkentje, "ik zal er een naar je toe gooien." En hij gooide de appel zo ver weg dat de wolf een heel eind moest lopen om hem op te rapen; ondertussen sprong het varkentje uit de boom en rende spoorslags naar huis. De volgende dag kwam de wolf weer en zei tegen het varkentje: "Varkentje, vanmiddag is er markt in Shanklin, zou je daar niet graag naar toe gaan?" "Ja," zei het varkentje, "ik wil er graag naar toe. Hoe laat kom je om me op te halen?" "Om drie uur," zei de wolf. Het varkentje ging zoals gewoonlijk eerder op pad en kwam op de markt en kocht een boterton. Hij ging er net mee naar huis, toen hij de wolf zag aankomen. Nu wist hij helemaal niet meer hoe hij zich eruit moest redden. Daarom kroop hij in de boterton en verstopte zich erin, maar de ton ging rollen en rolde met het varkentje de heuvel af. Toen schrok de wolf zo erg dat hij naar huis rende en helemaal niet meer naar de markt ging. Maar daarna ging hij naar het huis van het varkentje en vertelde hem hoe hij was geschrokken van een groot rond ding, dat achter hem aan de heuvel afrolde. En het varkentje zei: "Och, waar jij zo van schrok, dat was ik. Ik was op de markt en heb een boterton gekocht en toen ik je zag, ben ik erin gekropen en van de heuvel afgerold." De wolf was verschrikkelijk kwaad en zei dat hij het varkentje toch op zou eten. Hij zou door de schoorsteen naar beneden glijden om zijn huis binnen te dringen en hem te vangen. Maar toen het varkentje zag wat hij van plan was, zette het een grote ketel water op het fornuis en maakte eronder een groot vuur aan en net toen de wolf naar beneden gleed, haalde hij het deksel eraf en de wolf viel er halsover-kop in; toen legde het varkentje razendsnel het deksel weer op de ketel en kookte de wolf en at hem op bij zijn avondmaal. En vanaf die dag leefde hij ongestoord en gelukkig, zijn leven lang.
Dom blondje Zit ik laats met een dom blonde in bad zegt ze tegen mij . Als je je vingers er uit haalt zink ik dan echt? Klik hier om een reactie te geven rarara wat is er tussen de borsten van een oude oma? *** *** *** *** haar navel!!!
Ik had vannacht toch zo'n gekke droom, verteld Jaap aan zijn vrienden, Dirk, Kees, Willem en Karel. Ik droomde dat ik in de hemel was en aan de muur achter Petrus hingen allemaal klokken. Onder iedere klok hing een naam. Dirk, Kees Willem. Op een gegeven moment schiet de klok van Kees ineens een kwartier vooruit. Terwijl ik er verbaast naar kijk schiet ook de klok van willem een kwartier vooruit. "Hoe kan dat?" vraag ik aan Petrus. "Iedere keer dat iemand een andere vrouw dan zijn eigen sexueel verwent schiet de klok een kwartier vooruit. Zo houden we de overspelige mannen op aarde bij." verteld Petrus. "Maar waar is de klok van Karel dan?" vraag ik. "Oh die!" Antwoord Petrus, "die gebruiken we in de keuken als ventilator.
Op de achtergrond speelde klassieke muziek. Een opera van Verdi had de kelner geantwoord toen Tom er naar informeerde. In het Italiaans restaurantje dat zijn schoonbroer hem in lovende bewoordingen had aangeraden stonden slechts enkele tafels. Het was een familiezaakje dat door drie man werd gerund. Guiseppi zorgde voor de bar, zijn broer Carlo diende op en in de keuken boog Umberto, een neef van Guiseppi zich over het fornuis. Ze waren alledrie minstens zestig jaar oud. Zijn schoonbroer had niet overdreven. De bereidingen van Umberto waren exquis en Carlo was een hoogst charmante kelner die zijn klanten wist te amuseren. Net zoals zijn twee collega's had Carlo een gebrekkige kennis van het Nederlands maar zijn sappige Italiaanse uitdrukkingen waren heerlijk om horen. Tom en Ilse hadden genoten van hun avondje uit. Alles was perfect: de familiale sfeer, de bediening en de Spaghetti Aglio e Peperoncino. "Drinken we nog een espresso schat," vroeg Ilse, "of heb jij liever een glaasje grappa?" Tom overwoog even maar hield het bij een espresso. Er wachtte nog een autorit naar huis en hij had reeds drie glazen chianti op. Carlo plaatste de kopjes op tafel en zei dat de espresso's op kosten van de zaak waren. Tom en Ilse waren aangenaam verrast. "Gracias, heel gracias voor espresso," probeerde Tom met een Italiaans accent en handgebaren. Carlo fronste de wenkbrauwen, knikte koel en ging weg. Tom en Ilse keken elkaar verbaasd aan. Vanwaar die plotse verandering in Carlo's houding? "Is dank u wel in het Italiaans soms niet grazie," zei Ilse, "gracias is Spaans, ik herinner me dat van vorig jaar in Barcelona." Tom liet een vlugge blik op Carlo vallen, "hopelijk heb ik hem niet beledigd. Italianen zijn nogal gevoelig voor zo'n dingen. Je weet wel: het zuiderse temperament." "Maak je geen zorgen, die kelner is meer gewoon. Iedere dag krijgt hij wel een klant over de vloer die pochen wil met zijn Italiaans," zei ze met lichte spot. "Ik probeer het toch," antwoordde Tom, "ik ben niet zoals jij. Bang om een foutje te maken," en hij schoof zijn stoel achteruit, "ik moet een plasje doen." Toen hij terug plaats nam zag Ilse een bezorgde blik in zijn ogen. "Scheelt er iets?" Tom boog zich naar haar toe en fluisterde, "mijn portefeuille, ik ben hem vergeten." "Vergeten!?" kwam het er nogal luid uit, "hoe kan dat nou?" Tom gebaarde haar meteen stiller te praten want Carlo en Guiseppi staakten hun gesprek en keken in hun richting. "Ben je zeker," vervolgde ze zachtjes. "Zeker ben ik zeker, " antwoordde hij geïrriteerd, "ik heb iedere zak driemaal binnenste buiten gekeerd...en weet je wat...het is jouw schuld." "Nu nog mooier, geef je vrouw maar de schuld." "Ik had eerst mijn blauw jasje aan met mijn portefeuille reeds in de binnenzak, " verduidelijkte hij, "maar het blauw vloekte met mijn schoenen en je verplichtte me deze grijze aan te trekken. Ik dacht totaal niet aan mijn portefeuille toen ik van jasje veranderde. Conclusie: jouw schuld." "Met elkaar te beschuldigen lossen we niets op. We moeten er iets op vinden. Denk na." "Hoeveel zit er in je tasje," vroeg Tom zonder echt te hopen. Ilse knipte haar tasje open en haalde er een briefje van vijf uit. Een pareltje zweet rolde over Toms voorhoofd, "een briefje van vijf? Is dat alles...en je visa-kaart? Die heb je toch altijd bij je." Ilse schudde de inhoud van het tasje dooreen en vond nog een stuk van vijftig cent maar geen visa-kaart. "Vijf euro en een beetje. Zelfs te weinig als fooi," en Tom groef zijn handen in zijn haar. "De waarheid," zei Ilse, "we vertellen hen de waarheid. Ze noteren onze naam, we ondertekenen een briefje en morgen betalen we hen...plus tien of twintig euro voor de last." Tom zag er tegen op maar het was de enige mogelijkheid. Hij dronk zijn espresso in één teug leeg, schraapte zijn keel en wenkte Carlo. "Het was pico bello, we hebben echt genoten," zei hij ernstig. Carlo glimlachte, "Grazie signore, ik betank," en hij articuleerde het volgende klaar en traag, "grazie signore...grazie." Tom plaatste zich wat comfortabeler op zijn stoel, "Het zit echter zo...mijn portefeuille ligt nog thuis en ik kan de rekening nu niet betalen. Dit is de eerste keer dat mij zoiets voorvalt en ik voel me er heel ongemakkelijk bij, echt waar. Morgen vereffen ik de hele rekening, ik zweer het u. U hoeft zich geen zorgen te maken. Morgenochtend sta ik hier stipt om tien uur aan de deur en dan betaal ik u. Zeker weten." "Niet betalen?" vroeg Carlo verbaasd, "spaghetti niet goed? Chianti niet goed? Niet betalen?" Guiseppi had zich ondertussen bij Carlo gevoegd en ze begonnen in het Italiaans met elkaar en toen keek Guiseppi Tom kwaad aan. "Waarom betalen...euh...waarom niet betalen?" verbeterde hij zichzelf en met zijn handen in zijn heupen. Tom antwoordde verontschuldigend, "portefeuille vergeten, sorry. Morgen betaal ik u. Geef een papiertje en ik onderteken het dat ik u geld schuldig ben. Dat kan toch geen probleem zijn. U hoeft zich geen zorgen te maken. Het komt in orde." Ilse zei ook iets, "morgen betaalt mijn man u en nog eens twintig euro voor de last." Guiseppi gunde Ilse slechts een korte blik en wees met zijn vinger naar Tom, "u betaal of polizia!" Zijn gezicht was rood aangelopen en Carlo had een stap achteruit gezet. Tom wist niet meteen wat te zeggen en hij keek naar Ilse en toen terug naar Guiseppi, "ik kan nu niet betalen. Mijn portefeuille ligt thuis. Portefeuille...thuis. Casa, you understand, money Casa." "Jij niet betaal. Jij dief, jij ladro," brieste Guiseppi. "Versta jij mij eigenlijk wel," zei Tom geërgerd, "dat verblijft hier al jaren en verstaat geen Nederlands." Tom voelde zich ongemakkelijk met die snuivende Italiaan te dicht bij hem en hij wou opstaan. Guiseppi dacht dat Tom iets van plan was en hij gaf hem een duw. Tom verloor zijn evenwicht en sleurde in zijn val het tafellaken mee. De kopjes, een kaars en een vaasje met rozen kletterden op de grond. Ilse sprong ontzet van haar stoel en stond met een mond vol tanden. Tom klauterde recht en was ziedend. "Ben jij nu helemaal gek geworden! Ik ben mijn portefeuille vergeten en jij slaat compleet tilt!" Zijn geroep maakte het alleen maar erger. Guiseppi was een trots man en niemand schold hem uit in zijn eigen zaak. Hij schopte de stoel opzij en haalde uit en raakte Tom aan zijn schouder. Instinctief sloeg Tom de oude man terug. Een uppercut en één in de maag. Guiseppi vloog achterover en op de grond, uitgeteld. Carlo vluchtte achter de bar en telefoneerde de politie. Het tumult was hoorbaar tot in de keuken en een verbaasde Umberto verscheen in de deuropening met een hakmes in de ene hand en een bos wortelen in de andere. Hij zag zijn bewusteloze neef en na een korte uitleg door Carlo kwam hij dreigend op Tom af. Ilse vreesde het ergste en schreeuwde het uit, "pas op, hij heeft een mes!" Het lemmet zoefde rakelings langs zijn hoofd en raakte een houten pilaar. Het mes had zich stevig in het hout geplant en terwijl Umberto het los wrikte greep Tom zijn vrouw bij de arm en sleurde haar het restaurant uit. "Lopen," riep hij en ze renden zo hard ze konden. Ze hoorden hoe Umberto hen achterna kwam en hen vervloekte maar lang hield de oude man het niet vol.
In de wagen werd niet gesproken. Tom keek strak voor zich uit en vroeg zich af hoe het zo uit de hand had kunnen lopen. Zijn oor jeukte en hij krabde er aan. "Verdomme, hij heeft me geraakt met zijn mes," en hij toonde twee bebloede vingers. "Geraakt?" vroeg Ilse verbaasd, "je vingers?" "Niet mijn vingers. Mijn oor, mijn rechter. Hij had me kunnen vermoorden, die seniele kok." Ilse knipte het leeslampje aan en bekeek zijn oor. Er hing wat bloed aan en wat losse huid maar meer dan een schaafwondje was het niet. "Ik dep het met een doekje." "Laat maar, ik voel het al niet meer." Daar wou ze niet van horen. Een keukenmes is vuil en het wondje kon ontsteken. Het pakje tissues in haar tasje was leeg en ze graaide in de broekzak van haar jeans naar haar zakdoekje. Ze voelde iets hards en rechthoekig. "Tom," zei ze beduusd. "Wat?" "Kijk eens hier," en tussen haar duim en wijsvinger hield ze haar visa-kaart omhoo
Oostindië werd belegerd door de vijand en hij wou niet wegtrekken van de stad, eerst moest de vijand zeshonderd daalders hebben! Toen lieten ze het omroepen: wie dat kon betalen, die zou burgemeester worden. Nu was er arme visser, en die was op zee aan ‘t vissen met zijn zoon, en daar kwam de vijand en nam z’n zoon gevangen en gaf hem daar zeshonderd daalders voor. Toen ging de vader erheen en gaf het aan de heren in de stad, en de vijand trok weg, en de visser werd burgemeester. En toen liet hij omroepen, wie niet "meneer de burgemeester" zei, die moest aan de galg. Nu kwam de zoon weer uit handen van de vijand, en kwam in een heel groot bos op een hoge berg. Hij klom de berg op, en toen was daar een heel groot betoverd slot, en stoelen en tafels en banken en die waren allemaal met zwart floers overtrokken. En toen kwamen er drie prinsessen, allemaal in ‘t zwart gekleed, alleen hadden ze een klein beetje wit in hun gezicht, en die zeiden tegen hem, hij moest maar niet bang wezen, ze zouden hem niets doen, maar hij kon hen verlossen. Toen zei-ie, ja, dat wou hij graag doen, als hij maar wist hoe. Toen zeiden zij: hij moest een heel jaar niet met hen praten, en hen ook niet aankijken, en wat hij graag wilde hebben, dat moest hij maar gerust zeggen, als ze er op antwoorden mochten, zouden ze ‘t doen. Toen hij daar nu een tijd geweest was, zei hij, dat hij zo graag nog naar z’n vader wou gaan, en ze zeiden, dat moest hij maar doen en deze buidel met geld moest hij meenemen, en deze kleren moest hij aantrekken, maar hij moest in acht dagen terug zijn. Daar opeens werd hij opgetild, en meteen was hij in Oostindië. Maar daar kon hij zijn vader – in de vissershut – niet meer vinden, en hij vroeg de mensen, waar die arme visser toch gebleven was, maar toen zeiden ze, dat mocht hij helemaal niet zeggen, dan kwam hij aan de galg. Nu kwam hij bij zijn vader, en hij zei: "Maar visser, hoe ben je daar zo toe gekomen?" en toen zei die: "Dat moet je niet zeggen, want als de heren van de stad dat merken, dan kom je aan de galg!" Maar hij wilde het niet laten, en hij werd naar de galg gebracht. Toen hij daar was, zei hij: "Acht mijne heren, geef me toch verlof om nog eens naar de oude vissershut te gaan." Dan doet hij z’n oude kiel aan; en komt dan weer voor de heren en zegt: "Zien jullie het nu wel? Ben ik niet de zoon van de arme visser? In deze kleren heb ik voor mijn vader en mijn moeder het brood verdiend." Toen herkenden ze hem en vroegen hem om vergiffenis en één neemt hem mee naar huis, en hij vertelde alles hoe het hem gegaan was, dat hij in een bos gekomen was op een hoge berg, en dat hij die berg had beklommen, en dat hij toen in een betoverd slot was gekomen, waar alles zwart was geweest, en daar waren drie prinsessen gekomen, en die waren ook zwart geweest, maar met een witte vlek in hun gezicht. En die hadden hem gezegd, dat hij niet bang moest wezen, maar dat hij hen kon verlossen. Toen zei z’n moeder, dat kon wel eens niet pluis wezen, en hij moest maar een gewijde waskaars meenemen en hun wat gloeiende was in ‘t gezicht druppelen. Hij gaat er weer naar toe, en hij had een gruwel van hen, en toen druppelde hij hen alle drie was op ‘t gezicht, toen ze sliepen; en toen werden ze alle drie half wit. Daar sprongen alle prinsessen op, en riepen: "Jij vervloekte hond, ons bloed zal ons wreken; en nu is er geen mens ter wereld en er komt er ook geen meer, die ons verlossen kan; we hebben nog drie broers, en die zijn in zeven kettingen gesloten, en die zullen je verscheuren." Toen kwam er een gekrijs in ‘t hele slot, en hij sprong het venster nog uit en brak zijn been, en ‘t hele slot zonk in de grond, de berg was weer dicht, en niemand weet, waar het geweest is.
Herma is een paar dagen van huis geweest om haar zieke moeder te verzorgen. Als ze weer thuiskomt, zegt haar zoontje Bobbie tegen haar: - Mamma, zal ik jou eens iets vertellen? Gisteren zat ik in jullie slaapkamer onder het bed te spelen en toen kwam pappa met de buurvrouw binnen. Ze waren allebij naakt. De buurvrouw ging in bed liggen en pappa kroop op haar en... Herma legt haar hand op de mond van Bobbie en zegt: - Stop... geen woord meer! Wacht tot je vader thuiskomt en vertel hem dan precies wat je gezien hebt. Een paar uur later komt Herma's man thuis en ze roept hem toe: - Smerige vuilak! Bij jou blijf ik niet! - Waarom niet? Vraagt de man verbaast. - Nou Bobbie, vertel het maar. - Gisteren zat ik in jullie slaapkamer onder het bed te spelen en toen kwam pappa met de buurvrouw binnen. Ze waren allebei naakt. De buurvrouw ging in bed liggen en pappa kroop op haar en toen deden ze precies het zelfde wat mamma met oom Henk deed toen pappa vorige zomer op zakenreis was!
Katinka en Boris hebben een kerstboom. Hij staat in de kamer. Hij is nog kaal, maar papa heeft een doos met mooie zilveren kerstballen. Die gaan ze in de boom hangen. Boris pakt een bal en gooit hem in de lucht. Niet doen! roept papa. Maar het is al te laat. De bal valt kapot. Het is niet zo erg, zegt papa. We hebben er genoeg. Maar het is beter als Boris even gaat slapen. Papa stopt Boris in bed. Welterusten, Boris! Katinka mag helpen om de boom te versieren. Ze pakt een kerstbal. Even wachten, zegt papa. Eerst moeten de lampjes erin. Daarna mag Katinka de kerstbal ophangen. Ze wil hem heel hoog in de boom hangen. Maar de bal stoot tegen een tak en valt op de grond. Hij is kapot. Katinka is er verdrietig van. Papa vindt het niet zo erg. We hebben er nog genoeg! zegt papa. Er zijn ook zilveren slingers en houten engeltjes. Ze hangen alles in de boom. Ze doen het heel voorzichtig. Poes Brannie komt kijken. Ze slaat ze met haar pootje tegen een kerstbal. Zoiets heeft ze nog nooit gezien! De bal valt op de grond. Hij is kapot! Brannie schrikt ervan. Papa lacht. Nu zijn er al drie kerstballen kapot! Als het zo doorgaat hebben we er straks geen een meer over! Nee, zegt Katinka. Nu doen we heel voorzichtig! Papa steekt een stekker in het stopcontact. De lichtjes gaan branden. Wat een mooie boom! Nu is het tijd om Boris uit zijn bedje te halen. Papa heeft nog een doos ronde koekjes met een gat erin. Kerstkransjes. Boris mag ze samen met papa in de boom hangen. En dan is de boom klaar. Wanneer gaan we de kerstkransjes opeten? vraagt Katinka. Als het kerst is, zegt papa. Duurt dat nog lang? Nog een paar dagen. Katinka en Boris gaan op een stoeltje voor de boom zitten. Ze kijken naar de mooie ballen én naar de koekjes. Katinka zucht. Wat mooi! Maar het is wel moeilijk om naar koekjes te kijken, als je ze niet mag opeten!
.
.
Nu gebeurde het eens, dat de koning een feest zou geven, dat drie dagen zou duren. Alle mooie meisjes van 't land werden uitgenodigd, want de prins moest een bruid zoeken. De twee stiefzusters hoorden, dat ze ook uitgenodigd werden, ze waren heel vrolijk en ze riepen Assepoester en zeiden:
Hij keek naar haar voet en zag dat 't bloed uit haar schoen liep en haar witte kous vol bloed zat. Toen wendde hij zijn paard, en bracht de verkeerde bruid weer thuis. "Dit is ook de goede niet," zei hij, "is hier geen andere dochter?"
