Echternach (Luxemburgs: Iechternach) is de oudste stad in Luxemburg, gelegen aan de Sûre of Sauer aan de oostgrens van het groothertogdom. De abdij in de stad werd in 698 gesticht door Willibrord. Echternach is een belangrijke toeristische trekpleister waarin regelmatig het aantal toeristen het inwonertal overtreft.
De naam van de stad wordt in 706 geschreven als Epternacus. De naam is mogelijk afgeleid uit de persoonsnaam Epternus en het achtervoegsel -(i)acum. Deze (gereconstrueerde) naam werd gevonden op een grafsteen uit de eerste eeuw na Christus binnen de stad, doch er bestaan twijfels over. Op de steen zou slechts -ternus te lezen zijn geweest.
Centraal in de stad ligt het historische stadhuis in gotische stijl uit de 15e eeuw. In Tweede Wereldoorlog werd Echternach zwaar gebombardeerd waardoor een groot deel van de stad werd verwoest.
In Echternach is ook de abdij van Echternach te vinden met daarin het graf van de heilige Willibrord. De Engelsemonnik Willibrord kwam naar Echternach vanuit Nederland en België en bouwde in het stadje onder bescherming van Plectrudis, de eerste vrouw van Pepijn van Herstal, en haar moeder Irmina van Oeren de grote abdij van Echternach. In het klooster zijn nu een school en kantoren te vinden.
Sinds de Middeleeuwen vindt op dinsdag na Pinksteren jaarlijks de Processie van Echternach plaats ter ere van Willibrord. De deelnemers van deze processie van Echternach, ook wel de springprocessie genoemd, zijn aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoeken en springen in de maat van de processiemars naar voren, afwisselend op hun linker- en rechtervoet. Dit is in 1947 zo ingesteld omdat het toenmalige ritme (drie stappen naar voren en twee terug) voor chaos zorgde. De heilige Willibrord gold als een genezer van de Saint-Guy-kwaal: epilepsie.
Ten zuiden van de stad is het meer van Echternach te vinden met restanten van een Romeinse villa.
Spoorknooppunt
Echternach was tot midden jaren zestig van de vorige eeuw een draaischijf in het Luxemburgse spoorwegvervoer. Op de plek van het huidige busstation was tot aan 1964 een groot rangeerterrein en een stationsgebouw gelegen.
Op 8 december 1873 werd de normaalspoorlijn Diekirch - Echternach in gebruik genomen. De lijn werd verder doorgetrokken naar Wasserbillig in het zuiden en werd vijf maanden later op 20 mei 1874 geopend. De lijn tussen Echternach en Wasserbillig werd op 4 maart 1963 buiten dienst gesteld en korte tijd later opgebroken. Het tracé tussen Diekirch en Echternach bleef een jaar langer in gebruik, maar op 27 mei 1964 viel ook voor deze lijn het doek.
In het landschap zijn nog maar weinig sporen te zien van de toenmalige spoorlijn tussen Diekirch en Wasserbillig. Hier en daar zijn oude stationsgebouwtjes omgebouwd tot woonhuis. De spoorlijn volgde voor het grootste deel de huidige doorgaande weg N10.
Naast het normaalspoor tussen Diekirch en Wasserbillig was ook een smalspoorlijn aangelegd tussen Luxemburg-stad en Echternach (via Junglinster). Deze smalspoorlijn had de bijnaam "Charly". Om het heuvelachtige terrein tussen Luxemburg en Echternach te overwinnen moest de stoomlocomotief - en later dieselloc - vaak grotere hoogteverschillen overwinnen en de contouren van het landschap volgen, wat leidde tot een bochtig tracé, waardoor alleen smalspoor geschikt was. De smalspoorlijn tussen Luxemburg en Echternach werd op 20 april 1904 geopend. Voor de spoorlijn zijn bij Bech en bij Breidweiler tunnels aangelegd. Tien jaar voor de sluiting van de doorgaande lijn tussen Diekirch en Wasserbillig, viel op 13 juni 1954 het doek voor deze smalspoorlijn.
De smalspoorlijn tussen Luxemburg en Echternach is nog zeer goed herkenbaar in het landschap. Kort na sluiting van de lijn is het spoor opgebroken en later is over het oude spoorbed een fietspad aangelegd. Nog vele haltes en stationsgebouwen zijn langs de voormalige lijn herkenbaar. De tunnel bij Bech is geschikt gemaakt voor fietsverkeer. Net voor Echternach is een kloof uitgehakt in de rotsen waar het voormalige tracé doorheen liep. Een tweede tunnel bij Breidweiler is door de natuur opgeëist en niet toegankelijk.
Tegenwoordig herinneren straatnamen als "Rue de la gare" en "Rue de Charly" aan het spoorverleden van de stad, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van Echternach.
Er was eens een man die naar de markt ging om zijn enige koe te verkopen. Toen hij een heel stuk had gelopen, kwam hij een andere man tegen die een schaap bij zich had. Ze kwamen overeen dat ze de dieren zouden ruilen en de man met de koe kreeg nu het schaap. Met het schaap liep hij verder naar de markt tot hij iemand tegenkwam met een gans. Weer werd er geruild. De man met het schaap kreeg de gans en hij vertrok verder naar de markt. Toen kwam hij een heks tegen met een pan en ook hier werd geruild: de man kreeg de pan en de heks de gans.
Toen liep de man naar huis terug om zijn vrouw de pan te brengen.
"En, heb je de koe verkocht?" vroeg ze.
"Ja," zei de man, "ik heb er een pan voor gekregen."
"Een pan?" vroeg de vrouw. "Dat is weinig voor een hele koe."
"Ja," zei de man, "maar de handel is nu eenmaal gesloten en ik kan het niet meer ongedaan maken."
Dus werd de pan op de plank bij de andere pannen gezet. Toen hij daar een tijdje had gestaan zei hij: "Nu trippel-trappel ik!"
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg de vrouw.
"Ik trippel-trappel naar het huis van de kasteelheer," zei de pan en trippel-trappelde weg.
Toen hij in het huis van de kasteelheer kwam, ging hij naar de keuken en de kokkin daar vond dat het een fijne pan was om pap in te koken en deed de pap erin. Toen zei de pan: "Nu trippeltrappel ik!"
"Waar trippel-trappel je dan heen?" vroeg de kokkin.
"Ik trippel-trappel met de pap naar de arme man." En met deze woorden waggelde hij weg.
Toen de arme man de pap had gegeten, werd de pan afgewassen en weer op de plank neergezet. Toen hij een tijdje had gestaan, zei hij: "Nu trippel-trappel ik!"
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg de vrouw.
"Naar het huis van de kasteelheer," zei de pan en trippel-trappelde weg.
Toen hij in het huis van de kasteelheer kwam, ging hij weer naar de keuken. Daar dacht het meisje dat het een mooie pan was om boter in te doen en deed de boter erin. Toen zei de pan: "Nu trippel-trappel ik!"
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg het meisje.
"Naar de arme man, ik breng hem de boter," zei de pan en trippel-trappelde weg.
De arme man haalde de boter uit de pan, die werd afgewassen en weer op de plank gezet. Toen hij daar een tijdje had gestaan, zei hij: "Nu trippel-trappel ik!"
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg de vrouw.
"Naar het kasteel," zei de pan en trippel-trappelde weg.
Daar ging hij weer naar de keuken. Het meisje daar vond het een mooie pan om zilverbestek in te wassen en legde er een hoop zilveren lepels in. "Nu trippel-trappel ik," zei de pan en trippel-trappelde weg.
De arme man nam de zilveren lepels uit de pan en zette hem weer op de plank. En weer zei de pan, "Nu trippel-trappel ik!"
"Waar trippel-trappel je dan heen?" vroeg de vrouw. "Naar het kasteel," zei de pan en trippel-trappelde weg.
De kasteelheer vond het een mooie pan om geld in te bewaren en deed al zijn geld erin. "Nu trippel-trappel ik," zei de pan.
"Waar trippel-trappel je dan heen?" vroeg de man.
"Naar de arme man, met het geld," zei de pan en trippel-trappelde weg.
De arme man nam het geld uit de pan en zette hem weer op de plank. "Nu trippel-trappel ik," zei de pan.
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg de vrouw.
"Naar de dominee," zei de pan en trippel-trappelde weg.
De dominee dacht net als de kasteelheer dat het een mooie pan was om geld in te doen en stopte er al zijn geld in. "Nu trippeltrappel ik," zei de pan.
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg de dominee.
"Naar de arme man met het geld," zei de pan en trippel-trappelde weg.
De arme man nam het geld uit de pan en zette hem weer op de plank. "Nu trippel-trappel ik," zei de pan.
"Waarheen?" vroeg de vrouw.
"Naar de dominee," zei de pan en trippel-trappelde weg.
Toen hij bij de pastorie kwam, veranderde hij zich in een schepelmaat; de dominee wilde daar graan in malen. Toen hij vol koren was, zei hij: "Nu trippel-trappel ik."
"Waarheen?" vroeg de dominee.
"Naar de arme man met het koren," zei de schepel en trippel-trappelde weg.
De arme man nam het koren eruit, de schepel veranderde zich weer in een pan en werd op de plank gezet. "Nu trippel-trappel ik," zei de pan na een tijdje.
"Waar trippel-trappel je dan naar toe?" vroeg de vrouw.
"Naar de dominee," zei de pan.
Maar dit keer wilde de dominee de pan voor de gek houden en de pan de dominee. De dominee deed alsof hij hem weer met koren wilde vullen, maar was van plan er mest in te doen. Toen hij zich bukte om de mest op te pakken, maakte de pan zich zo groot, dat de dominee er voorover in viel.
Op een dag komt Loeloe een jonge welp naar haar mama leeuw toe rennen. Hij Is heel bang en verteld mama leeuw dat hij papa nergens kan vinden!. Mama leeuw trekt helemaal wit aan van de schrik en ze gaan hem meteen zoeken...Maar waar zou die nou zijn??
Ze kijken overal maar ze kunnen hem nergens vinden, niet in het bos waar hij altijd tegen de boom ligt en ook niet in de struiken..
Loeloe begint te huilen met hele dikke tranen. Maar mama wordt daar boos om, kom op we gaan verder zoeken. Na een uur is er nog geen papa leeuw en mama leeuw vraagt om hulp, en ja hoor er is niemand die haar wil helpen omdat ze bang voor haar zijn. Daarna gaat ze naar de koning van alle dieren die bekend staat om zijn massa spieren : de aap. Iedereen komt bij elkaar om pappa leeuw te zoeken (de vis, nijlpaard, giraf en de olifant) Ze gaan 1 twee groepjes zoeken : mama leeuw, Loeloe, de aap. En de andere groep : Giraf, de olifant en de nijlpaard en de vogel.
Ze zoeken uren maar niemand kan hen vinden, maar opeens denkt Loeloe wat zie ik daar : Papa, papa waar was uw nouw iedereen zoekt uw, we waren zo bang. (Ondertussen is de aap de anderen aan het halen zodat ze niet langer hoeven te zoeken.) En papa leeuw legt het verhaal uit : Ik was zo moe en ik had het koud ik ben toen naar deze mooie waterfall gegaan om in de zon te gaan liggen, het spijt me dat ik jullie zo heb laten schrikken..Volgende keer zou ik zeggen waar ik naar toe ga.
Maar nu we toch allemaal hier zijn kunnen we ook wel met zijn alle in de zon liggen zegt Loeloe. En dat doen ze en 2 uur later gaat iedereen naar zijn holletje toe. Ook mama en papa leeuw en Loeloe ze vallen met z’n alle in een diepen slaap en Loeloe ligt tussen mama en papa leeuw in...
Mijn zus. Ik had haar al lang niet gezien, en dat was jammer. Mijn hele leven noemde ze mij “mijn zusje”, al was ik maar 2 jaar jonger. Ik keek altijd tegen haar op, ze was zo zelfverzekerd, zag er goed uit en had altijd vriendjes. “En al een vriendje?” vroeg ze vroeger vaak, maar ik was niet zo vroeg met dat soort zaken. Toen ze 20 werd, ging ze uit huis om de wereld te ontdekken. Ik was daarna slechts één keer bij haar geweest in Amsterdam, en we waren gaan stappen. Nadat ze me had voorgesteld in een dancing aan een vriendje van haar (tijdelijke) vriend, ging het wat gemakkelijker. Ik had met hem gezoend op de dansvloer, en hij had aan mijn borsten gezeten. Ik was niet alert genoeg om het contact te onderhouden, en was daar later chagrijnig over.
Maar nu zou ze twee dagen komen logeren, en ik verheugde me erop. Ik had mijn beste vriendin uitgenodigd en we zaten in spanning op mijn zus te wachten. Toen ik de deur opendeed, was ik weer onder de indruk. Ze zag er perfect uit, sexy maar met veel stijl. Ze pakte mijn hoofd en zoende me op mijn mond. Ik kreeg een tinteling en schrok. Zo zoende mijn zus mij toch nooit? Ze begroette mijn vriendin en we praten gezellig bij. Ik vroeg wie haar vriend nu was en ze antwoordde dat ze niet veel met vriendjes deed op het moment, ze had wel enkele goede vriendinnen en maakte het “gewoon gezellig met hen”.
We gingen ’s middags de stad in en kochten kleding. Teruggekomen wilde mijn zus de kleding showen, en ik toonde haar mijn nieuwe inloopkast met veel spiegels en sfeervolle spotjes. Ze liet mijn vriendin helpen met haar BH bandjes, en hielp mij met mijn laarzen. “Ik krijg een idee” riep ze plotseling. “We doen net of we ons gaan verkleden voor een bezoek aan een man die we willen verleiden”. “Roos”, zei ze tegen mij, “je hoge laarzen zijn perfect! Maar daarboven moet je niet te veel aantrekken!” Ze viste een klein zwart slipje uit mijn kast en gebood mij dit aan te trekken. “Een BH hoeft niet, ik heb iets anders”. Ze haalde een net gekochte lange, rode zijden sjaal uit haar tas en liep op mij af. Ze legde mij de sjaal om mijn nek, en wapperde met het uiteinde over mijn buik. Weer voelde ik die tinteling. Ze drapeerde de sjaal niet over mijn borsten, maar er omheen en knoopte de sjaal op mijn rug vast. Mijn tepels waren goed zichtbaar. Mijn zus bracht haar mond naar mijn oren en fluisterde: “weet je waar ik altijd jaloers op ben geweest? Op jouw mooie, grote, roze tepels. Ik vind ze veel geiler dan mijn bruine tepels”. Ze pakte mijn tepels en begon er eerst aan te draaien, en toen aan te zuigen. Ik voelde mijn schaamlippen bewegen en vochtig worden. Plots draaide mijn zus zich om en liep naar mijn vriendin. ´Esmee” riep ze zangerig, Trek jij even je dikke trui uit?” “Wil je dat?” riep Esmee wat onwennig. “Ja!” riep mijn zus en aaide Esmee over haar billen. Het broeierige sfeertje kreeg nu ook vat op Esmee en ze trok haar trui uit. Eronder droeg ze een mooie BH met glimmers. “Perfect!” vond mijn zus. “ Ik zal je even helpen je schoenen uit te trekken, ik vind ze een beetje lomp”. “Ga maar op het krukje zitten”zei mijn zus en ze nam zelf plaats voor het krukje op haar knieën. Ze trok de schoenen van Esmee uit. Esmee verwachtte al meer, en dat kwam uit. Mijn zus maakte Esmee’s broekriem los, deed haar gulp open (met haarvinger àchter de rits) en trok de broek langzaam naar beneden. “Esmee”riep ze, “ik wil dat je nu op je handen en knieën gaat zitten”. Esmee gehoorzaamde. “En nu je broekje uit!” Esmee trok haar broekje naar beneden”. Mijn zus gaf haar plots een pets op haar billen. Ik zag Esmee’s anus bewegen van de reactie, en kreeg een inkijkje in haar schaamstreek. Ik was nooit geil geworden van vrouwen, maar nu was het toch echt zo. “Esmee” riep mijn zus “voer elke stap die ik nu noem letterlijk uit!”. “Kruip naar mijn zus”. Esmee kroop langzaam naar mij toe. “Hoofd omhoog, dicht bij Roos haar kruis! Pak nu met je tanden het elastiek van haar slipje!” Toen ik Esmee’s lippen op mijn buik voelde, werd ik nog geiler. “Trek de broek ruw naar beneden!”
Ik voelde een ruk, en zag mijn gescheurde broek naar beneden glijden. “Roos, beentjes iets wijder!”. Ik gehoorzaamde. “Esmee, langzaam met je tong naar Roos klitje!” Ik stuurde mijn lichaam zo dat ze er goed bij kon. “Langzaam likken nu!”gebood mijn zus. Ik werd nu echt gek. Ik stond gelukkig tegen de kast geleund, anders was ik omgevallen. Ik had dit nog nooit meegemaakt, en nu met mijn eigen vriendin? Waarom waren we hier niet eerder opgekomen? Esmee begon nu sneller te likken, en zocht terwijl met haar hand mijn aars op. Ze duwde erop, aaide en bewoog, en het leek wel of mijn aars vochtig werd! Ze duwde haar vingertop erin en trok hem er weer uit, ik begon te kreunen: “Esmeetje, ga door, ga door”. Ik hield het niet meer en liet me op de grond zakken. Esmee draaide haar lichaam zo dat ik met mijn gezicht dicht bij haar kut kwam. Ik vingerde haar lekkere kont en terwijl likte ik eerst haar schaamlippen en daarna haar klit. Intussen ging Esmee zo tekeer met mijn kutje, dat ik begon te kronkelen en een orgasme kreeg zoals ik nog nooit had gehad. Door mijn gekronkel werden mijn tongbewegingen ongecontroleerd, waardoor Esmee met veel gehijg klaar kwam. Daar lagen we dan, twee vriendinnen die elkaar al zo lang kennen, en nog nooit van elkaars lichaam hadden genoten! Plots hoorde ik gekreun naast me. Ik keek naast me en zag mijn zus op de grond zitten terwijl ze klaar kwam. Na enkele minuten gelegen te hebben zei mijn zus heel teder: “ ik heb dit pas ontdekt en wilde het jullie niet onthouden”. “En nu gaan we lekker met z’n drieën naar de badkamer! Komen jullie?”
De Antwerpse Zoo is één van de oudste dierentuinen ter wereld en de oudste dierentuin van België en behoort tot de KMDA. De dierentuin werd geopend op 21 juli 1843. De zoo ligt vlak naast het station Antwerpen-Centraal op het Koningin Astridplein in Antwerpen, België. In de volksmond wordt deze dierentuin ook wel 'de Zoo' of 'de Zoölogie' genoemd.
Tegenwoordig bezit de dierentuin meer dan 5000 dieren, verdeeld over bijna 770 soorten. De Antwerpse Zoo trekt gemiddeld zo'n 1,0 miljoen bezoekers per jaar, met als uitschieter bijna 1,5 miljoen in 2009, en is daarmee de belangrijkste toeristische attractie in België.
In 2007 werd de Antwerpse Zoo uitgeroepen tot 'mooiste en best bewaarde 19e eeuwse stadsdierentuin ter wereld', vanwege de mooie parkaanleg en oude architectuur die er terug te vinden is.
Moorse tempel (gebouwd in 1861 waar eerst o.a struisvogels waren. Sinds 1919 zijn er Okapi's. De Antwerpse Zoo was de eerste dierentuin ter wereld die Okapi's in bezit had).
De Antwerpse Zoo behoort tot de oudste dierentuinen ter wereld en heeft dan ook tal van historische gebouwen die goed bewaard zijn gebleven en ook nu nog onderdak bieden aan sommige dieren.
Ingang Zoo (1843): De originele ingang lag op de hoek van de Ommeganckstraat, waar nu nog steeds een poort is voor dienstvoertuigen. De huidige ingang is gebouwd in het begin van de 20ste eeuw en is sindsdien ongewijzigd gebleven.
Reptielengebouw (1973): Nog steeds reptielen. Dit gebouw werd gerenoveerd in 2006 & 2007.
Wintertuin (1897)
Paon Royal en zoölogisch museum : Dit is sinds de oprichting een taverne/restaurant waar zowel bezoekers van de zoo als voorbijgangers binnen kunnen stappen. De aangelegen conferentiezalen en het vroegere zoölogisch museum zijn in dezelfde periode opgetrokken en zijn sindsdien ongewijzigd gebleven.
De Antwerpse Zoo was bij de opening in 1843 enkel bedoeld voor mensen uit de hogere klasse. Ook dit kan men nu nog steeds herkennen aan het belang en de zorg dat de dierentuin hecht aan de aanleg van het park en zijn tuinen. Op 1 januari 1983 werd de volledig dierentuin (architectuur en tuinen) geklasseerd als monument. Het is nu beschermd patrimonium.
Masterplan
Op 22 februari 2007 hield de Antwerpse zoo een persconferentie over de noodzakelijke uitbreiding van het park. De KMDA (Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen) kocht 31 aangrenzende woningen op aan de Ommeganckstraat om later te slopen en de vergroting van de dierentuin mogelijk te maken. De oppervlakte van de zoo zou met 10% vergroten (1,5 hectare). Voor de inrichting van deze oppervlakte wonnen de Gentse architecten Robbrecht en Daem de grote architectuurwedstrijd waaraan meer dan 105 binnen- en buitenlandse architecten deelnamen. De bedoeling is dat het gebied de komende 10 jaar geleidelijk aan zal worden opgebouwd met onder andere een Afrikaanse savanne. De vergroting van de dierentuin is in de eerste plaats van belang voor de dieren zelf. Vooral de okapi's, wrattenzwijnen, giraffen, olifanten, leeuwen en chimpansees zullen gunstige gevolgen van de werken ondervinden. De ontwikkeling van dit nieuw gebied zal zo'n 30 miljoen euro kosten. Naast dit project zal er natuurlijk ook veel worden verder geïnvesteerd in het reeds bestaande deel van het park.
Internationale kweekprogramma's
De Antwerpse Zoo is wereldwijd stamboekhouder van 8 diersoorten: de Okapi, het Goudkopleeuwaapje, de Kongopauw, de Bonobo, de Bergpaca, de Monniksgier, de Mexicaanse Soldatenara en de Groene Toerako. De Antwerpse Zoo coördineert wereldwijd de kweekprogramma's in andere dierentuinen voor deze diersoorten. De Zoo was de eerste dierentuin ter wereld die in het bezit was van Okapi's (sinds 1919).
Center for Research and Conservation
Het Center for Research and Conservation (CRC), is een wetenschappelijk onderzoekscentrum voor natuurbehoud dat is opgericht door de KMDA zelf. De Antwerpse Zoo en het dierenpark Planckendael beschikken dus over hun eigen onderzoekscentrum. Het verricht wetenschappelijk onderzoek in de Antwerpse Zoo en het dierenpark Planckendael, maar ook op internationaal niveau, bijvoorbeeld BioBrazil in Brazilië en Projet Grands Singes in Kameroen. De instandhouding van diersoorten en hun natuurlijke biotoop is een uiterst belangrijke taak voor de KMDA. Het onderzoekscentrum krijgt subsidies van de Vlaamse Overheid en won al de EAZA research award in 2006.
Bereikbaarheid
De Antwerpse Zoo is door zijn ligging zeer goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Wanneer je met de trein komt uitstappen in station Antwerpen-Centraal. De dierentuin is er vlak naast gelegen. Met tram en metro is de zoo ook bereikbaar. Dan moet je uitstappen in metrostation: Astrid of Diamant
Er waren twee monniken, Jan en Piet aan het tennissen. Opeens geeft Jan de bal een harde mep en Piet zegt: “Godverdomme, mis”. “Oohhhh,” zegt Jan “Dat mag je niet zeggen. Als je dat nog 2 keer doet komt er een bliksem en die doodt je” Dus gaan ze verder. Jan geeft de bal weer een fikse mep en Piet weer: “Godverdomme, mis”. Jan: “Ik heb je gewaarschuwd!!!! Doe dit niet nog eens!!” Dus Jan geeft de bal weer een mep, dan komt Piet: “Godverdomme, weer mis”
Opeens komt de bliksem die treft Jan i.p.v. Piet. Hoor je God in de hemel: “Godverdomme, weer mis”
Wat denk je, ’ vraagt de bokser tussen twee ronden in aan zijn trainer, ‘kan ik nog winnen ?’ ‘Zwaai maar flink met je vuisten voor zijn neus heen en weer, dan krijgt hij misschien longontsteking.’
In 1956 kocht de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen (KMDA) het landgoed Planckendael aan. Waarschijnlijk was Planckendael oorspronkelijk een Romeinse nederzetting te midden van een waterrijk landschap. Het is pas in 1780 dat het landgoed voor het eerst onder de naam Planckendael in de archiefstukken voorkomt en het is in datzelfde jaar dat het kasteel aan de hoofdingang van het park gebouwd werd in sobere rococo-stijl.
Wat later opende het park zijn deuren voor het publiek. Aanvankelijk werd het domein door de Antwerpse zoo gebruikt als een soort "buitenverblijf" voor de dieren: om te herstellen, voor kweekprogramma's of als er in Antwerpen wat ruimtegebrek was. De publieke belangstelling was aanvankelijk erg matig, en beperkte middelen maakten ook slechts een langzame uitbouw mogelijk.
In 1985 werd een herstructureringsplan opgemaakt waarbij het dierenpark verder uitgebouwd werd tot een jong, ruim en open wandelpark met grote dierenverblijven. Dit volwaardig, modern dierenpark vormt een perfecte aanvulling bij de Antwerpse Zoo, beide dierenverzamelingen vullen elkaar aan, zodat je beide parken kan bezoeken zonder de indruk te krijgen tweemaal hetzelfde te zien. Inmiddels wil het park graag een eigen complete dierencollectie hebben, daardoor zullen er in de toekomst ook olifanten (2010-2012) komen.
In Planckendael probeert men de dierenverblijven zo goed mogelijk in te passen in het landschap. Sommige delen van het park blijven onaangeroerd, zodat je er het hele jaar door wilde bloemen en planten kan vinden.
Planckendael herbergt niet enkel exotische dieren zoals neushoorns, bizons en allerlei antilopensoorten. Er gaat ook heel wat aandacht naar dieren uit onze eigen streek. Door hun teruggetrokken levenswijze, dassen bijvoorbeeld, of hun zeldzaamheid krijg je deze dieren in onze natuur bijna niet te zien.
Behalve de populaire ooievaars is er ook publiekslieveling Johanna, een van de weinige Indische neushoorns in een dierentuin. Daarbij komt nog dat Johanna al meerdere malen moeder geworden is (al zes keer in totaal met koplopers Fanindra in 2004 en Jasmin in 2008) en zo bijdraagt aan het populatieaantal van de soort.
Planckendael heeft eveneens uitgebreide mogelijkheden voor recreatie: voor kinderen is er een grote aparte speeltuin en vele extra animaties zijn over het park verdeeld. Planckendael brengt zo plezier en ontspanning samen met leren over dieren en natuur.
Continenten
Planckendael is opgedeeld in verschillende continenten en per werelddeel is er een ambassadeur aangesteld, een dier dat in het wild met uitsterven bedreigt is. Zo is er een Europagedeelte (ooievaar), een Afrikagedeelte (bonobo), een Oceaniëgedeelte (koala), een Aziëgedeelte (Indische leeuw) en een Amerikagedeelte (Goudkopleeuwaapje).
Azië
Er is een stukje Aziatisch regenwoud met een compleet jungledorp en zelfs een klaterende waterval. Dit werd allemaal ondergebracht in een grote serre, zodat je ook als het regent van Azië kan genieten. De tempelruïne die er gehuisvest is, komt trouwens echt uit Azië. Ze werd in houten kratten vanuit Indonesië op de boot gezet en dan door Indonesische vaklui weer opgebouwd te Planckendael. De meeste planten werden trouwens ook uit Azië overgebracht.
Daardoor werd dit jaar het project uitgebreid met een nieuw kassacomplex, waardoor de oude, inmiddels te klein geworden entree gesloten werd, buiten op extreem drukke dagen. Dan dient deze ingang als een extra complex waarlangs abonneehouders binnen kunnen.
Afrika
In juni 2008 werd de nieuwe savannebiotoop van Planckendael geopend. De nieuwste attractie van het natuurpark is de geopende ‘savanne’ waarin de omgeving van de Afrikaanse regio rond Niger en Soedan wordt nagebootst. Het gebied bestaat uit verschillende etappes die samen een avonturenparcours vormen. Bijzonder spectaculair is de Afrikaanse lodge, waar je tot op een meter afstand van en als het ware oog in oog met de giraffen staat. Hiervoor werden vijf giraffen overgebracht van Zoo Antwerpen, waar ze op de grasvlakte lopen tussen o.a. impala's,Kaapse elandantilopen en helmparelhoenders.
In het Europagedeelte vindt je de Europese dieren die je in het wild zelden ziet. Behalve de talrijke ooievaars, die tussen de mensen door lopen en voedselresten oppikken, zijn er bevers, wasberen, dassen, vossen en een aantal inheemse uilen.
Center for Research and Conservation (CRC)
Het Center for Research and Conservation (CRC), is een wetenschappelijk onderzoekscentrum voor natuurbehoud dat is opgericht door de KMDA zelf. De Antwerpse Zoo en het dierenpark Planckendael beschikken dus over hun eigen onderzoekscentrum. Het verricht wetenschappelijk onderzoek in de Antwerpse Zoo en het dierenpark Planckendael, maar ook op internationaal niveau, bijvoorbeeld BioBrazil in Brazilië en Projet Grands Singes in Kameroen. De instandhouding van diersoorten en hun natuurlijke biotoop is een uiterst belangrijke taak voor de KMDA. Het onderzoekscentrum krijgt subsidies van de Vlaamse Overheid en won al de EAZA research award in 2006.
Trivia
Planckendael is intensief bezig met het natuurbehoud en werkt daarom actief mee met het kweekprogramma van Europese dierentuinen.
Toen het dierenpark zo'n vijftig jaar geleden openging waren de ooievaars de enige bewoners ervan. Nu is de tuin uitgebreid met verschillende in- en uitheemse dier- en plantensoorten. Het park zelf is 42 hectare groot en biedt plaats voor ruim 1000 (wilde) dieren.
Op de televisiezender één werd er een docureeks uitgezonden onder de reekstitel Het leven zoals het is: Planckendael waarin het park in al haar verschillende facetten werd getoond en met de dierenverzorgers als hoofdrolspelers, zoals o.a. Rob & Swa en Pierre, bijgenaamd: de zwètte.
Planckendael laat in de winter elke week eucalyptusbladeren uit Engeland overvliegen. Hun koalabeertjes eten immers alleen verse eucalyptus. In de zomer kan het dierenpark teren op haar eigen eucalyptusplantage.
Hillary staat tegenwoordig vroeg op, het eerste wat ze dan doet is gemeenschap hebben met Bill. zo weet ze tenminste zeker dat ze die dag First Lady is....
In Changzhou, in het district Yixing, woonde een vrijgezel, Wu Kan, die al jong wees was geworden en ook geen broers had. Hij werkte als districtsrakker (gerechtsdienaar) en was bescheiden en volgzaam van aard. Zijn huis lag aan de Doornenbeek en hij zorgde ervoor dat voor zijn poort de stroom was afgeschermd, zodat het water niet werd verontreinigd. Steeds wanneer hij thuiskwam van het districtsgerecht, stond hij aan de oever te genieten van de stroom, zo vereerde en beminde hij die.
Na jaren vond hij op een keer op de oever een witte gedraaide schelp, die hij meenam naar huis en in water in leven hield. Toen hij de volgende dag van het districtsgerecht terugkwam, zag hij dat thuis al eten klaarstond, dus at hij.
Zo ging dit meer dan tien dagen. Wu Kan meende dat de buurvrouw medelijden met hem had omdat hij zo eenzaam was en dat ze daarom voor hem had gekookt, en dus ging hij de buurvrouw vriendelijk bedanken. Zij zei: "Wat bedoelt u? U hebt sinds kort een schone bruid om het werk te doen, waarom bedankt u mij?"
Wu Kan zei dat dat niet zo was en vroeg haar uit. De buurvrouw vertelde: "Telkens wanneer u naar het districtsgerecht gaat, zie ik een meisje van zestien of zeventien jaar, knap van uiterlijk en prachtig gekleed. Zodra zij het maal heeft toebereid gaat ze weer de kamer binnen." Wu Kan vermoedde dat de witte schelp hier iets mee te maken had, en hij fluisterde tegen de buurvrouw: "Ik zal morgen zeggen dat ik naar het districtsgerecht moet, maar mag ik dan vanuit uw huis door een kier kijken?" De buurvrouw vond het goed.
De volgende dag ging hij naar het huis van de buurvrouw en zag toen het meisje uit zijn kamer naar buiten komen en de keuken binnengaan om te koken. Daarop ging Wu Kan door de poort naar binnen zodat het meisje niet meer naar de kamer kon terugglippen. Hij maakte een diepe buiging voor haar, waarop ze tegen hem zei: "De hemel weet hoezeer u bron en stroom vereert en beschermt en hoe ijverig u zich kwijt van uw onaanzienlijke ambt. Uit mededogen met uw eenzaamheid heeft de Hemel mij bevolen u te dienen als vrouw. Wees zo goed begrip te tonen en koester geen kwade verdenkingen."
Wu Kan verontschuldigde zich eerbiedig en vanaf dat moment leefden zij samen in respect en genegenheid.
Dit verhaal werd rondverteld in zijn wijk en iedereen stond verbaasd. Toen daarop de districtsmagistraat en magnaten hoorden van Wu Kan's knappe echtgenote, wilden ze haar zich toe-eigenen. Maar Wu Kan was als rakker bescheiden en nauwgezet zodat hij nooit een fout beging waarvoor hij gestraft zou moeten worden. De magistraat zei daarom tegen hem: "U hebt een lange ervaring als rakker. Ik wil twee zaken: de veer van een kikker en de arm van een schim. Bezorg ze mij op de avondzitting!"
Nadat Wu Kan dit bevel had aangehoord, liep hij naar buiten. Hij was wanhopig omdat hij wist dat onder de mensen deze zaken niet bestaan en dus onvindbaar zijn. Thuis vertelde hij zijn vrouw wat er was gebeurd en zei: "Vanavond sterf ik!" Maar ze lachte en zei: "Als u over twee andere zaken inzat zou ik geen hulp durven aanbieden, maar deze twee dingen kan ik u wel leveren." Toen hij dit hoorde, zag hij er al wat minder bezorgd uit. Zijn vrouw zei: "Ik moet erop uit om het te halen."
Even later was ze al terug en Wu Kan kon de magistraat het gevraagde bezorgen. De magistraat inspecteerde beide voorwerpen en zei met een glimlach: "U kunt gaan." Maar toch wilde hij hem doden. Een aantal dagen later ontbood hij Wu Kan opnieuw en zei: "Ik wil een slakkenschepel. Vind me snel zo'n dier! Als u er niet mee komt zijn de gevolgen uw eigen schuld!" Wu Kan aanvaardde de opdracht en haastte zich naar huis, waar hij het zijn vrouw vertelde. Zij zei: "Die hebben we thuis, ik kan er zo een voor u halen." Daarop ging ze er een voor hem halen. Na geruime tijd kwam ze terug met een beest aan een touw. Dit beest was zo groot als een hond en leek daar ook qua uiterlijk op. Ze zei: "Dit is een slakkenschepel!" Wu Kan vroeg: "Wat kan dat dier?" Zij antwoordde: "Het kan vuur eten, het is een wonderbeest. Breng het maar snel!"
Wu Kan ging het beest aanbieden aan de magistraat. Toen die het zag zei hij woedend: "Ik eis een slakkenschepel, geen hond!" Bovendien zei hij: "Als dit het dan moet zijn, wat kan dat dier dan?"
Het antwoord was: "Het eet vuur."
"Dan schijt het zeker ook vuur!"
De magistraat liet houtskool komen en aansteken en liet het dier daarvan eten. Toen het dat had opgegeten, scheet het dat weer uit op de grond: een en al vuur!
De magistraat zei woedend: "Wat moet ik hiermee?" en gaf opdracht het vuur weg te nemen. Juist toen hij Wu Kan wilde laten doden raakte een klerk met het een of ander het vuurtje aan. Plotseling schoot een steekvlam omhoog en verbrandde muren en daken. Rook en vuur strekten zich naar alle zijden uit tot aan de stadspoorten en de magistraat en zijn hele huisgezin kwamen om in de vlammen.
Wu Kan en zijn echtgenote zijn daarna nooit meer gezien. Het districtsgerecht werd vervolgens iets naar het westen herbouwd, op de huidige locatie.
Mini-Europa of Mini-Europe is een miniatuurstad, naar het voorbeeld van het Nederlandse Madurodam, aan het Heizelpark in Brussel, waarbij de bezoeker in een domein van 2,5 ha een wandeling maakt langs miniatuurversies van de belangrijkste gebouwen en monumenten van de Europese Unie. Alle gebouwen worden door een team van medewerkers ter plaatse ontworpen op een schaal van 1:25. Het geheel is vooral educatief van aard, met een sterke klemtoon op het bijbrengen van weetjes over Europa. Het park trekt 300.000 bezoekers per jaar, waarvan ongeveer de helft uit het buitenland komt.
Mini-Europe opende in 1989 als onderdeel van het Brusselse Bruparck, dat ook een filiaal van de Kinepolis-bioscoopketen herbergt en het tropisch zwemparadijs Océade. Vlakbij bevinden zich het Atomium, het Koning Boudewijnstadion, de beurspaleizen van het Heizelpark en het Planetarium. Het park werd opgericht door de familie Meeùs, de familie achter de Walibi-parken. Het idee voor Mini-Europe ontstond oorspronkelijk uit een concept voor een nieuw parkgedeelte in Walibi Belgium in Waver, maar dat idee bleek uiteindelijk te omvangrijk voor het pretpark, en daarom werd op zoek gegaan naar een locatie waar het als een afzonderlijk park kon worden geopend. Mini-Europe werd uiteindelijk gebouwd op de oude locatie van het in 1986 gesloten pretpark Meli Heizel, een filiaal van het West-Vlaamse Melipark.
Jaarlijks worden nieuwe maquettes toegevoegd in het park. De nieuwste attractie is Spirits of Europe, een interactief parcours waarbij je spelenderwijze allerlei weetjes kunt leren over de verschillende landen van Europa.
Naast statische maquettes vindt men er ook rijdende treintjes en varende scheepjes. De meeste scheepjes worden door de touwtjes voortgetrokken, behalve dan de radiobestuurde scheepjes (vooral populair bij de kinderen), waarmee bezoekers zelf, mits betaling, kunnen "varen"
De grotten van Han vormen een stelsel van onderaardse grotten in Han-sur-Lesse nabij Rochefort, gelegen op de rivier de Lesse in de BelgischeArdennen. Het geheel staat bekend als één van de grootste grottencomplexen van Europa.
Geschiedenis
De grotten zijn ontstaan door de rivier de Lesse, die een deel van de Boineheuvel (van kalksteen) uitgesleten heeft. De rivier verdwijnt over ongeveer 1100 meter (in vogelvlucht) onder de grond, maar ze doet wel 20 uur over deze afstand. In de grot is de temperatuur het hele jaar door 13° C en er heerst een vochtigheidsgraad van 95%. De grot telt vele druipstenen kalkafzettingen. Uit opgravingen blijkt dat de grotten altijd al bij de bewoners uit de omgeving bekend waren. Voorwerpen uit de vroege prehistorie konden al in het water in de grotten worden aangetroffen. Geleefd werd er - aldus wordt aangenomen - in de grotten doorgaans echter niet. De opgegraven voorwerpen zouden erop geduid hebben dat de grotten met name voor doodsceremonies werden gebruikt, en dat er doorgaans niet daadwerkelijk in geleefd werd. De grotten van Han vormen voor zover bekend al sinds de 18de eeuw een trekpleister. Of de tocht door de grotten ook daadwerkelijk beviel, was echter erg afhankelijk van de conditie van de wandelaars. Traptreden en goed begaanbare paden voor de bezoekers zouden pas later hun intrede doen. De verlichting in de grot geschiedde aanvankelijk door fakkels, het elektrische licht deed in 1897 zijn intrede in de grot. Enkele jaren later zou er een grootse campagne op touw gezet worden om de Europeanen met de grotten bekend te laten maken. Verschillende oude reclameposters uit die tijd zijn in het Museum van de Onderaardse Wereld tentoongesteld. De toeristische wandelroute door de grotten werd meerdere malen gewijzigd. Rond 1860 werd besloten om de route, die aanvankelijk begon met een tocht in een bootje, om te draaien, zodat het boottochtje nu de afsluiting van de tocht vormde. In 1944 deden de grotten tijdelijk dienst als schuilkelder.
Toerisme
Een klein deel van de grotten zijn tegen betaling toegankelijk voor het grote publiek, jaarlijks komen er een half miljoen bezoekers. Sinds 1906 is er een historische tramlijn, die de bezoekers vanuit het centrum van Han naar de ingang van de grotten brengt. Vanaf de ingang van de grotten is er een parcours van ongeveer twee kilometer aangelegd dat te voet kan afgelegd worden (duur ongeveer anderhalf uur) en waarbij een gids uitleg geeft. Dit parcours heeft 436 stijgende en dalende trappen en leidt de bezoeker door een aantal "zalen", zoals de "Geheimzinnige", de "Wapenzaal", en de "Koepelzaal". Bij de uitgang van de grot is het traditionele boottochtje vervangen door een loopbrug.
Route
De route voert allereerst door de zogenaamde "Scarabeezaal". Oorspronkelijk werd de zaal zo genoemd naar de grote hoeveelheid kleine diertjes die zich in slierten door de zaal voortbewogen. Aan het begin van de 21ste eeuw zijn deze diertjes echter verdwenen. De tweede en derde zaal zijn achtereenvolgens de "Vigneronzaal" en de "Minaretzaal". In deze laatste zaal bevindt zich de minaret, een stalagmiet van vijf meter hoog, en zijn er uit kalksteen gevormde 'gordijnen' te zien. De zaal die daarop volgt, de "Geheimzinnige", is de nieuwste zaal in de route door de grotten. Deze zaal werd in 1968 ontdekt, en aan de route toegevoegd. Via de zaal "De Styx" worden de bezoekers gevoerd naar de "Trofeezaal", waar zich een enorme bloemkoolvormige druipsteen bevindt van zo'n 7 meter hoog, met een omtrek van 20 meter. Hierna volgt de "Wapenzaal", waarin bij binnenkomst de gedragen klanken van (waarschijnlijk) Enya uit verborgen speakers op de bezoekers neerdalen. Een lichtshow die vervolgens gestart wordt, toont de mooiste plekjes van deze zaal. De laatste zaal, de "Koepelzaal", wordt gerekend tot de grootste ondergrondse holtes van Europa. De zaal heeft een maximale hoogte van 62 meter, een maximale diagonale afmeting van 145 meter, en een inhoud van 125.000 m3. De Lesse stroomt door de laagstgelegen plekken van de zaal. Bij de uitgang van de grot is het traditionele boottochtje vervangen door een loopbrug, het kanonschot is gebleven
Gerelateerd
Prehistorische en andere voorwerpen die in de grotten zijn opgegraven, evenals bevindingen rondom de aardlagen in de grotten zijn te bezichtigen in het Museum van de Onderaardse Wereld. Een interactieve film die zich afspeelt in één van de niet voor bezoekers toegankelijke gangen van de grotten is sinds april 2006 te beleven in de attractie "Speleogame". Beide bevinden zich in Han-sur-Lesse.
Het is 20 december. Stapt een man de trein op en gaat tegenover een vrouw zitten die een heel kort rokje aan heeft. Ze beginnen met elkaar te babbelen. Vraagt de man op een keer: "Mag ik op uw linkerdij Zalig kerstfeest schrijven?" "Maar natuurlijk!", antwoordt de vrouw. Na een tijdje vraagt de man: "Mag ik op uw rechterdij Gelukkig nieuwjaar schrijven? "Maar natuurlijk", zegt de vrouw. De trein stopt bij de halte waar de man moet uitstappen. En dan zegt de vrouw: "U mag tussen kerstmis en nieuwjaar eens binnenwippen!"
Drie mannen gaan naar het klooster, als ze daar zijn zegt de moeder overste: "Om 24.00 u moet ge in u kamer zijn, want dan komen de nonne voorbij. De eerste gaat naar het w.c. en ziet 3 zeepkes ligge en pakt die mee...volgende nacht moet de tweede naar het w.c., ziet zeepkes en pakt die mee...volgende nacht moet de derde naar het w.c., pakt de 3 zeepkes en gaat naar buiten maar de klok slaat 12.00 uur (nacht). Hij gaat snel terug naar binnen, maar zijn lul blijft steken tussen de deur. De 4 nonnekes lopen net door de gang, Non1: ziet daar een hendelke, ik zal er eens aan trekken, denkt ze. Ze trekt er aan en er valt een zeepke uit zijn hand. Non2: o, een zeepkes machien. Ze trekt ook en er valt nog een zeepke. non3 idem. non4 trekt ook en zegt: "Oh, shampo!"
Elke vrijdagavond ontvangt een cafe-eigenaar het doofstomme vrijgezellenclubje uit Belgie. Als hij op vrijdagochtend ziek blijkt te zijn, belt hij zijn broer op: Zeg Jan, ik ben ziek. Maar vanavond komt dat doofstomme vrijgezellenclubje, en dat zijn goeie vaste klanten. Dus ik kan het niet maken om het cafe gesloten te houden. Zou jij vanavond voor mij willen invallen? Zijn broer vindt het niet erg om in te vallen. Hij gaat vantevoren nog even langs bij Kees om instructies te krijgen. Het is helemaal niet moeilijk, zegt Kees, die jongens drinken de hele avond alleen maar bier en borrels. Als ze een vinger opsteken, dan willen ze bier, en als ze twee vingers opsteken dan willen ze een borrel. Dat is alles. Die avond gooit Jan het cafe open, en daar komt de doofstomme club. Jan neemt de bestellingen op: bier, borrel, bier, bier, borrel... Alles gaat goed. Maar plotseling beginnen de doofstommen allemaal met hun hoofden te draaien en hun monden te happen. Jan weet niet goed wat hij moet doen. Hij gooit 50 frikandellen in de frituur, en serveert daarna broodjes frikandel uit. De doofstommen beginnen te eten, drinken nog wat, en even later beginnen ze weer met hun hoofden te draaien en hun monden te happen. Ten einde raad belt Jan zijn broer op: Zeg Kees, in het begin ging het goed, maar nou beginnen ze steeds met hun hoofden te draaien en hun monden te happen. Ik snap echt niet wat ze willen.
O sorry, zegt Kees, dat ben ik vergeten te zeggen: dan zitten ze het clublied te zingen.
Welkom, beste bezoeker. Op deze site laat de Stichting Vlissingen Promotie u zien waarom onze stad een bezoek waard is. U krijgt veel te zien en te lezen. En we hopen (en verwachten) dat het u zal inspireren uw virtuele bezoek van nu te laten volgen door een daadwerkelijk bezoek later. En als u eenmaal in Vlissingen bent geweest komt u er zeker terug.
Bent u rechtstreeks op deze site terechtgekomen? Dan nodigen we u uit na uw bezoek ook even te checken wat de gemeentelijke site Vlissingen.nl u nog meer over de stad kan vertellen.
De Stichting Vlissingen Promotie maakt, onderhoudt en actualiseert deze site niet alleen. Wij hebben daarvoor een intensieve samenwerking met de Bibliotheek Vlissingen. Daardoor wordt deze site regelmatig geactualiseerd, verbeterd en verfraaid. Heeft u daarvoor suggesties? Dan ontvangen we die graag via toerisme@spui.nl.
Wij wensen u veel plezier met uw virtuele speurtocht door Vlissingen. En als u onze uitnodiging om de stad daadwerkelijk te bezoeken in daden omzet: bezoek dan eerst de VVV aan de Spuistraat. Want daar weten ze van dag tot dag wat er gaande is, wat u niet mag missen en waar voor uw portemonnee het beste logiesadresje is te vinden.
Van harte welkom in Vlissingen!
Vlissingen (uitspraak (info·uitleg)) is een stad en gemeente in de Nederlandse provincie Zeeland, gelegen aan de noordzijde van de monding van de Westerschelde op Walcheren. De stad Vlissingen telt ongeveer 33.000 inwoners. De gelijknamige gemeente heeft 44.608 inwoners (1 januari 2010, bron: CBS) en een oppervlakte van 344,98 km², waarvan 310,84 km² water.
Bij de gemeente Vlissingen horen de plaatsen Oost-Souburg (10.500 inwoners), West-Souburg (1000 inwoners) en Ritthem (500 inwoners), al mogen Oost- en West-Souburg tot wijken van Vlissingen gerekend worden. De gemeenten Middelburg en Vlissingen vormen samen een agglomeratie van ca. 90.000 inwoners.
Geschiedenis
In de jaren '30 wilde burgemeesterC.A. van Woelderen de economie van de stad vergroten op basis van de drie pijlers toerisme, haven en industrie. De havens van de stad werden vergroot en Vlissingen werd als badplaats gepromoot. Hiervoor werd een badstrand en een wandelpier opgericht. De pier is op last van de Duitse bezetters in de Tweede Wereldoorlog afgebroken om een landing van de geallieerden te voorkomen.
In het lange bestaan van Vlissingen is het in handen van verschillende landen geweest:
Spaans: 1568-1572
Engels: 1585-1616
Frans: 1809-1815
Tijdens de Tachtigjarige Oorlog was de stad in Spaanse handen, Vlissingen was op 6 april 1572 de tweede stad na Den Briel die zich van de Spanjaarden bevrijdde. In tegenstelling tot Den Briel werd Vlissingen niet door de geuzen maar door haar eigen inwoners bevrijd. Vlissingen is onder Napoleon, voordat hij heel Nederland inlijfde, ook een tijd in Franse handen geweest en ook nog eens in Engelse handen.
Er zijn plannen om het centrum met het terrein van de voormalige scheepswerf De Schelde uit te breiden. Het terrein van ongeveer 35 hectare is door de scheepswerf na 120 jaar verlaten. Aanvankelijk werd het project Dokkershaven genoemd, maar na verzet bij de bevolking werd het omgedoopt tot Scheldekwartier.
Er woonde eens in Fez een heel mooi meisje dat Aïcha heette. Haar vader was een rijke koopman in de stad. Daarom noemden de mensen haar Lalla Aïcha bent et-tajar (dochter van de koopman), om haar te onderscheiden van alle andere Aïcha's in Fez.
Lalla Aïcha bent et-tajar kwam elke morgen naar buiten op het terras om er de basilicum te begieten. Zij zorgde extra goed voor dit plantje omdat ze zo van de geur en de smaak ervan hield.
Op een morgen zag de zoon van de koning haar en hij vond haar mooi als de maan. Hij informeerde naar haar en hoorde dat zij Aïcha heette. De volgende ochtend riep hij haar dan ook zonder inleiding toe: "O Aïcha bent et-tajar! weet je wel hoeveel blaadjes er aan de basilicum zitten die je daar begiet?" Aïcha liet zich niet overdonderen en gaf geen krimp. Ze antwoordde meteen: "O sidi Mohammed, zoon van de koning! Jij die het boek van God bestudeerd hebt. weet je wel hoeveel sterren er aan de hemel staan, hoeveel vissen er in het water zijn en hoeveel punten er in de Koran staan?" De zoon van de koning was zo verbaasd over dit gevatte antwoord dat hij zo gauw niets wist te antwoorden. Daarom begon hij haar te bespieden om haar op een fout te betrappen, zodat hij de spot met haar zou kunnen drijven zoals zij met hem gespot had. En Aïcha, die niets vermoedde, ging rustig door om elke morgen het dakterras te beklimmen en haar basilicum te begieten. op een morgen zag de prins dat zij een schaal vol koekjes op de grond van het terras zette. Zij koos een koekje uit en al etend hield zij zich bezig met haar plantje. Een kruimeltje viel toen op haar mouw. Ze zette haar gietertje neer, nam het kruimeltje tussen haar vingers en stopte het in haar mond. De zoon van de koning zag alles en hield zich stil. Maar de volgende morgen kwam hij opeens te voorschijn op het terras en riep spottend uit: "O Aïcha bent et-tajar, weet je wel hoeveel blaadjes er aan de basilicum zitten die je daar begiet?" zij antwoordde: "O, sidi Mohammed, zoon van de koning! Jij die het boek van God bestudeerd hebt. weet je wel hoeveel sterren er aan de hemel staan, hoeveel vissen er in het water zwemmen en hoeveel punten er in de Koran staan?, Toen kon hij zich niet inhouden en riep: "Gisteren was je zo uitgehongerd dat je een piepklein kruimeltje van je mouw hebt gepakt en opgegeten!" zij was stomverbaasd en begreep dat de koningszoon haar in de gaten hield. Zij ging hetzelfde doen. Zij bespiedde hem, volgde hem in de straat zonder dat hij het merkte en bespiedde hem uiteindelijk voor een winkeltje. Hij stond een granaatappel te proeven, toen een zaadje op de grond rolde. De zoon van de koning bukte zich, raapte het gevallen zaadje op en at het onbeschaamd op.
Mijn wraak zal zoet zijn, verheugde Aïcha zich. De volgende morgen begon het steekspel weer opnieuw.
"O Aïcha bent et-tajar!, weet je wel hoe veel blaadjes de basilicum heeft die je begiet?" "O sidi Mohammed, koningszoon! Je hebt het boek van God bestudeerd" ken je echter wel het aantal sterren aan de hemel, vissen in het water en punten in de Koran?" "Eergisteren was je zo uitgehongerd dat je een kruimeltje van je mouw hebt gepakt en opgegeten. " Aïcha antwoordde: "En jij, armste onder de armsten, jij hebt van de grond een granaatappelzaadje opgeraapt en het doorgeslikt!, De zoon van de koning werd heel boos. Hij had te maken met een sterke tegenstander, maar hij zwoer zichzelf de strijd te winnen. Hij dacht enkele dagen diep na en zon op wraak. op een morgen kwam hij een joodse koopman tegen die zijn ezel voortdreef, volgeladen met vis, terwijl hij luid riep : "vis te koop! verse vis te koop!" De prins kreeg een ingeving en stelde de koopman voor zijn vis en ezel aan hem.te verkopen. Hij bood hem er zoveel geld voor dat de koopman er hem zijn kleren nog bij gaf. De koningszoon trok ze aan en ging met de ezel op weg naar het huis van Aïcha.
"Vis te koop, lekkere verse vis!," riep hij.
Maar daarop kwam Aïcha niet naar buiten. Daarom riep hij nog wat harder: Ik heb vis, verse vis! wie wil vis kopen? Het is niet duur!" Hij schreeuwde zo uit alle macht dat Aïcha uiteindelijk te voorschijn kwam. "Ja," zei ze, "hij ziet er wel fris uit, hoeveel wil je ervoor hebben?" Ik geef je al mijn vissen voor een klein kusje op je wang. " Aïcha aarzelde. Ze keek eens om zich heen en zag niemand. Niemand in de straat, niemand voor de ramen, noch op de terrassen.
Toen nam ze haar besluit en hield hem haar wang voor. De koningszoon gaf er een stevige kus op" gaf haar al zijn vissen en ging weg met blijdschap in het hart. Aïcha keerde naar huis terug en maakte een heerlijke feestelijke vismaaltijd klaar. De volgende morgen ging zij natuurlijk weer naar haar terras.
Toen de prins kwam keurde ze hem nauwelijks een blik waardig. Hij was zeer opgetogen en begon: "O Aïcha bent et-tajar..." Daarop begon het gebruikelijk woordenspel, maar toen riep de prins triomfantelijk: "Gisteren was ik viskoopman en op de wang van Aïcha heb ik een dikke kus gedrukt!" Aïcha werd woest bij het idee zo beetgenomen te zijn. Zij besloot hard terug te slaan en rende weg van het terras. Ze vroeg aan haar vader om zwarte verf voor haar te kopen. Een week lang smeerde zij elke morgen haar lichaam daarmee in en toen leek zij net een zwarte Afrikaanse vrouw. Daarop vroeg zè haar vader haar naar de slavenmarkt te brengen en haar te verkopen, maar zo duur dat alleen de prins haar zou kunnen betalen. Haar vader weigerde natuurlijk. Maar Aïcha drong zo lang en vastberaden aan, dat zij er uiteindelijk in slaagde hem te overtuigen. Daar moet wel bij verteld worden dat Aïcha's vader een grenzeloos vertrouwen had in de intelligentie en de scherpzinnigheid van zijn dochter. Hij nam haar dus mee naar de slavenmarkt en verkocht haar. Aan de zoon van de koning, zoals Aïcha hem nadrukkelijk gevraagd had.
Diezelfde avond werd Aïcha uitgenodigd in de kamer van sidi Mohammed. Zodra zij binnen was, deed zij net alsof zij thee ging zetten voor de koningszoon. Die liet zich verwennen en bewonderde zijn nieuwe slavin, die hem erg beviel. Zij reikte hem een glas aan" dat hij in één teug leegdronk. Als een plank viel hij op de divan neer en sliep in. want Aïcha had een sterk slaapmiddel in zijn glas gegoten! Toen nam zij uit haar wijde mouw een scheermes en schoor de helft van de prachtige baard van de jongeman af. vervolgens nam ze kool en maakte zijn oogleden zwart. Daarna smeerde zij een dikke laag rouge op zijn wangen en trok hem haar eigen kleren aan. Ze liet hem in diepe slaap achter en vluchtte" nadat ze om ongemerkt te kunnen ontsnappen de kleren van de prins had aangedaan.
De jongen sliep twee dagen achtereen. Toen hij wakker werd zochten zijn ogen de zwarte slavin die hij zo aardig vond maar er was niemand! Hij stond op en zag in de grote spiegel een schrikbarend beeld: hij was gekleed als vrouw, het gezicht buitensporig opgemaakt en het ergst van alles: de helft van zijn gezicht was baardeloos! En het was onmogelijk om de vrouw te vinden die dit alles zo geregeld had! Hij sloot zichzelf zeven da gen in zijn kamer op, de tijd die zijn baard nodig had weer aan te groeien en zwoer dat hij die slavin ter dood zou laten brengen onder de meest gruwelijke folteringen wanneer hij haar in handen zou krijgen. Na zeven dagen kwam hij met zijn aangegroeide baard voor het eerst weer buiten om een luchtje te scheppen.
Toen hij daar Aïcha met haar basilicum bezig zag, kon hij het niet laten haar te plagen : "O Aïcha bent et-tajar..." En de gebruikelijke dialoog herhaalde zich, totdat Aïcha kon eindigen door zegevierend te roepen: "vorige week was ik een zwarte slavin in het paleis van de koning en zijn zoons gezicht heb ik opgemaakt en zijn baard heb ik aan één kant afgeschoren en als vrouw heb ik hem vermomd!" De zoon van de koning voelde zich zo beschaamd dat hij er snel vandoor ging. Hij bracht de nacht door met diep nadenkenen had de volgende ochtend zijn besluit genomen. Hij zocht zijn vader op en verklaarde luid en duidelijk: Ik wil gaan trouwen. Het meisje dat ik zal huwen is Lalla Aïcha bent et-tajar." De koning was stomverbaasd: "Wat! Je hebt prinsessen geweigerd te trouwen en ministersdochters" allen jou waardig en jij kiest voor de dochter van een eenvoudige koopman!" Ik wil haar hebben en geen ander. Ik moet haar hebben. Zo niet, dan zal er geen sprake van een huwelijk zijn." De koning hield van zijn zoon. Daarom stemde hij toe en liet voor hem Aïcha's hand vragen. Zij gaf haar jawoord. Maar zij vroeg haar vader om in het geheim een ondergrondse tunnel te laten graven die het paleis met haar huis zou verbinden. want zij maakte zich nauwelijks illusies over de liefde van de koningszoon voor haar en over de redenen van deze verrassende bruiloft. De tunnel werd gebouwd en korte tijd later werd de bruiloft gevierd. De feesten duurden zeven dagen en zeven nachten en aan het eind van de week waren Aïcha en sidi Mohammed met elkaar alleen.
"Je hebt flink de spot met mij gedreven, Aïcha koopmansdochter!" Aïcha glimlachte zonder antwoord te geven. "Nu je mijn vrouw bent, ben je aan mij overgeleverd. Geef dus toe, wie is de slimste: de man of de vrouw?" - "De vrouw, mijn heer," antwoordde zij.
Toen werd de koningszoon verschrikkelijk kwaad. Hij beval om Aïcha, de opstandige Aïcha" in een kerker op te sluiten die vroeger gediend had als opslagplaats voor het graan. Niemand behalve hijzelf mocht haar opzoeken. Elke dag bracht hij haar in de gevangenis brood en een kruikje water en riep haar toe: "Aïcha, beken je nederlaag of je zult gevangene blijven! wie is nou de slimste, man of vrouw?" En Aïcha antwoordde: "Het is de vrouw, mijn heer." Dan vertrok hij weer en dezelfde scène herhaalde zich de volgende dag. Dat duurde zo een aantal dagen. De koopman begon zich ondertussen bezorgd te maken omdat hij niets meer van zijn dochter hoorde. Hij ging eens informeren bij het paleis en hoorde daar dat Aïcha in een kerker gevangen werd gehouden. Hij liet daarom meteen de tunnel van richting veranderen zodat die in de gevangenis van zijn dochter uitkwam. En vanaf dat moment kon Aïcha elke dag naar huis toe, waar ze de heerlijkste hapjes te eten kreeg en op zachte donzen kussens sliep, in plaats van het droge brood en de kale vloer in de kerker. Bij het ochtendgloren keerde zij terug in haar gevangenis, vlak voordat de zoon van de koning haar zoals elke dag kwam vragen: "Aïcha, erken je nederlaag of je blijft gevangen! wie van de man of de vrouw is de slimste?" En zij antwoordde altijd met een spottend lach je: "Dat is de vrouw, mijn heer."
Op een morgen kwam sidi Mohammed bij Aïcha en vertelde haar dat hij enkele dagen weg zou gaan om samen met zijn beste vrienden een beetje uit te rusten in Sour. Sour was niet ver van Fez vandaan en de schaduwrijke bomen en de stromende beekjes maakten het tot een heel aangename verblijfplaats. Aïcha wenste hem veel plezier en zodra hij vertrokken was haastte ze zich naar haar vader.
"vader, ik wil dat je zo snel mogelijk een grote, mooie tent voor me klaarmaakt en dat je enkele lijfwachten en dienstmeisjes voor me vindt om mij te begeleiden. Ik vertrek naar het platteland! En ik wil dat mijn tent in sour geplaatst wordt, voordat mijn man er is!" ze vertrok met het rijtuig van de koopman. En toen de prins in sour aankwam tröf hij daar een prachtige tent aan die met goud bestikt was en bewaakt werd door rijk uitgedoste slaven. Hij werd er erg door geïntrigeerd en terwijl zijn eigen tent er niet ver vandaan werd opgezet" stuurde hij een van zijn vrienden om inlichtingen over de bewoner van zo"n mooie tent in te winnen. De vriend keerde terug met het nieuwtje dat de bewoner een bewoonster was. Diezelfde avond zond de koningszoon een slaaf om de mysterieuze vrouw uit te nodigen hem te komen bezoeken. De slaaf kwam terug met het antwoord: een vrouw hoeft zich niet te vermoeien, het is de man die de vrouw moet komen opzoeken.
Sidi Mohammed wachtte niet langer en hij vertrok naar de tent. Daar werd hij ontvangen door een prachtige jonge vrouw die hem een uitgebreide maaltijd toediende en hem. met gastvrijheid overstelpte. Zij deed dat zo goed dat sidi Mohammed drie hele dagen bij haar bleef. Zij aten en dronken samen, luisterden naar muziek en amuseerden zich.
Toen moest de koningszoon tot zijn spijt vertrekken en hij gaf haar als afscheidsgeschenk een van zijn ringen. Nauwelijks had hij de tent verlaten of Aïcha gaf haar dienaren het teken van vertrek. En toen sidi Mohammed - klaar voor het vertrek - nog een laatste blik wilde werpen op de plek waar hij zulke verrukkelijke uren had doorgebracht, zag hij niets meer! Alles was verdwenen! Toen hij in het paleis teruggekomen was, ging hij Aïcha een bezoekje brengen, die zojuist weer teruggekeerd was naar haar kerker.
"Aïcha de gevangene, ik heb me kostelijk vermaakt. Ik ben een fantastische vrouw tegengekomen! Ik heb drie dagen met haar doorgebracht," zei hij tegen haar, in de hoop dat zij zich nu wel gewonnen zou geven. Maar Aïcha antwoordde geslepen: "Ik ben erg blij voor u, mijn heer." Hij liet haar alleen en was erg boos" maar ondanks alles vergat hij niet om haar alle dagen brood en water te brengen. Zij ging ondertussen door met het bezoeken van haar ouderlijk huis en ze verzorgde zichzelf goed, want ze was in verwachting. Na negen maanden kreeg zij een zoontje, dat zij sour noemde. Zij liet hem bij haar vader maar kwam hem elke dag verzorgen. En elke dag kwam sidi Mohammed de eeuwige vraag stellen: " Aïcha, erken je nederlaag, of je zult een gevangene blijven! Dus, wie van beide is het slimst: de man of de vrouw?" En hij kreeg eeuwig hetzelfde antwoord: "Het is de vrouw, mijn heer." op een morgen kondigde hij aan enkele dagen weg te gaan, ditmaal naar Dour. Aïcha haastte zich naar haar vader, die alles gereed liet maken zoals de eerste maal en zo zat zij tegenover de koningszoon in Dour. Net zoals de eerste keer stuurde sidi- Mohammed een slaaf naar haar toe, die hetzelfde antwoord kreeg en net als daarvoor kwam hij bij haar, heel verbaasd haar daar aan te treffen. Ditmaal waren de feesten die zij voor hem organiseerde zo vol pracht en praal en zo vol plezier dat hij vijf dagen bij haar bleef. Maar hij moest haar toch weer verlaten en gaf haar als herinnering zijn sierdolk. Hij had zich nog niet omgekeerd of Aïcha gaf het vertreksignaal en in een ommezien was alles weer verdwenen. Zodra hij thuis was, haastte de prins zich naar de kerker.
Ik heb me nog beter vermaakt dan in sour! Ik heb achter elkaar gefeest. Een grote zaligheid. En ik heb vijf dagen met dezelfde vrouw doorgebracht. Zij is zo prachtig dat je er nooit genoeg van krijgt. "Ik ben erg blij voor u, mijn heer." Hij was ontevreden over haar antwoord en haar spottende toon.
Maar zij was opnieuw zwanger en beviel, toen de tijd daarvoor gekomen was, van een tweede zoon. Die kreeg de naam Dour en ook hij verbleef bij de koopman, samen met sour. Regelmatig bleef de koningszoon komen, nog steeds hopend dat hij haar weerbarstigheid kon breken.
"Aïcha, erken je nederlaag of blijf gevangen! wie van man of vrouw is het slimst?" - "De vrouw, mijn heer." zijn woede nam steeds grotere vormen aan door de koppigheid van zijn vrouw. op een dag kwam hij haar een derde reis melden, ditmaal naar Lalla Hammamet Laqsour.
Evenals de vorige malen was Aïcha er nog eerder dan hij, en ze intrigeerde hem en bracht hem net zo in verrukking. Zij had hem zeven dagen te gast en toen hij haar verliet schonk hij haar een prachtig exemplaar van de Koran, versierd met kostbare edelstenen.
En negen maanden later bracht Aïcha een meisje ter wereld, dat zij Lalla Hammamet Laqsour noemde.
Op een dag kwam de koningszoon" die het te veel werd, Aïcha opzoeken en sprak tegen haar: Ik heb er genoeg van. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo koppig is als jij. omdat de zaken er zo voor staan heb ik besloten te hertrouwen. Mijn vader heeft de hand van mijn nicht voor mij gevraagd. Zij is jong en mooi en is tenminste volgzaam." - "En wanneer zal mijn heer trouwen?" - "Morgen," antwoordde hij en hij keerde haar meteen de rug toe.
Aïcha verloor geen seconde. Zij rende naar haar vader, vertelde hem het nieuws en gaf hem instructies. Hetzelfde deed ze bij haar kinderen. Daarna gaf ze aan de eerste de ring, de tweede de dolk en de derde, het kleine meisje, de Koran. De volgende dag, de huwelijksdag, nam de koopman de kinderen mee naar het paleis. Zij waren zo mooi en zo goed gekleed dat men ze hield voor prinsenkinderen en ze werden binnengelaten.
Daar begonnen ze onmiddellijk alles te vernielen en omver te gooien. Ze sprongen op de matrassen, smeten het aardewerk kapot en gooiden de glazen leeg en schopten waar en wie ze maar konden. En tegen ieder die wilde ingrijpen schreeuwden zij zoals Aïcha het hen had geleerd: "Wij zijn hier thuis. waarom jaagt u ons weg? wij zullen onze vader roepen! " Dat deden ze net zo lang en luidruchtig" totdat men sidi Mohammed ging halen om een beetje orde op zaken te stellen zodat het feest kon doorgaan. De zoon van de koning stond aan de grond genageld bij de aanblik van deze chaos en streng sprak hij de kinderen toe: "Wie zijn jullie? waar komen jullie vandaan?" De kinderen antwoordden in koor: "Ik heet sour." - "Ik heet Dour." - "Ik heet Lalla Hammamet Laqsour." Hij was verstomd. Die namen herinnerden hem aan de drie schitterende feesten die hij met de verbazingwekkende vrouw had doorgebracht. Maar hij was nog meer verbijsterd toen de kinderen hem de ring lieten zien en de dolk ep de Koran.
Toen begreep hij het en vroeg gretig aan hen: "Wie is dan jullie moeder? Waar is zij?" - "Onze moeder, onze enige echte moeder is Aïcha de gevangene!" Sidi Mohammed wist niet hoe hij het had. Hij vloog naar de kerker en boog zich over Aïcha: "Aïcha, je kunt het me nu zeggen. De man of de vrouw, wie van beide is het slimst?" En Aïcha antwoordde: "Het is de vrouw, mijn heer." En deze keer was sidi Mohammed wel genoodzaakt toe te geven dat zij gelijk had. Hij liet Aïcha uit de kerker halen en begeleidde haar naar de zaal waar de bruiloft werd voorbereid. Daar schoof hij zijn jonge nichtje, die er niets van begreep, opzij en liet Aïcha op haar stoel plaatsnemen, met de drie kinderen aan haar zijde.
Het feest duurde zeven dagen en zeven nachten. Er was zoveel muziek, zoveel dans en gezang dat men het aan de andere kant van de bergen kon horen. En het feest was zo mooi dat er vandaag nog over gesproken wordt!
Een notaris en zijn vrouw liggen 's avonds in bed. Zegt die notaris tegen zijn vrouw (ze spreken daar altijd in notari�le, wettelijke taal): Vrouwe, ik heb hier nog een lot zaad ter beschikking. Bent u ge�nteresseerd? Neen, zegt de vrouw, ik ben op dit ogenblik niet ge�nteresseerd. Na een paar uur slapen wordt de vrouw wakker en denkt ze bij zichzelf: ik heb eigenlijk toch zin in een partijtje sex. Ze maakt haar man wakker en vraagt hem: Heer, hebt u nog altijd dat lot zaad ter beschikking? Neen, zegt de notaris, dat is zojuist uit de hand verkocht.
Het Provinciaal Domein Bokrijk is overwegend gekend om zijn openluchtmuseum, arboretum en openluchtspeeltuin. Het domein is 550 ha groot en gelegen in de Belgische gemeente Genk.
Geschiedenis
De vroegste bronnen tot de Franse overheersing
Graaf Arnold IV van Loon en Chiny verkocht op 9 maart 1252 een woud gelegen tussen Genk, Zonhoven en Hasselt aan de vrouwenabdij van Herkenrode te Kuringen bij Hasselt. Dit woud wordt 'Buscurake' of Buksenrake ('buk' = beuk, 'rake' = een strook grond) genoemd, een plaatsnaam die nadien over 'Bouchreyck' evolueerde tot Bokrijk. De cisterciënzerzusters bouwden er een abdijhoeve, lieten vijvers uitgraven en plantten er bomen. De abdij verhuurde haar grangiae (hoeve) aan 'halfwinnen' (= pachters die werkten voor de helft van de opbrengst). In 1447 werd Bokrijk een gewone pachthoeve. Het domein bleef eeuwenlang in het bezit van de abdij totdat de Franse revolutionairen de abdij in 1797 ophieven en het goed op 22 april van hetzelfde jaar verkochten aan een inwoner van Maastricht.
Teloorgang van Bokrijk als landbouwbedrijf
Vanaf deze periode werden de gebouwen verwaarloosd en tot 1890 waren er vele eigenaars. De familie Maris-Vanhese liet in 1890 het vervallen woongedeelte afbreken, maar spaarde de bijgebouwen. Ze bouwden op de plaats van de vroegere woning een neoclassicistisch kasteel, dat ze echter niet konden voltooien. Ze verkochten in 1896 het kasteel en het domein aan graaf de Meeus, die het voltooide. De graaf baatte op het domein tot aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog een ijzerwinning uit. Tijdens de oorlog verkocht hij het domein en het kasteel aan een Joodse familie uit Duitsland. In 1919 legde de Belgische staat beslag op het domein en verkocht het aan de S.V. Middenkredietkas van de Belgische Boerenbond in 1928. Bokrijk werd ingericht als modellandbouwuitbating. Deze modellandbouwuitbating mislukte door de crisis en het faillissement van de Boerenbond.
Naar een Provinciaal Domein
Op 21 maart1938 werd Bokrijk door de provincie Limburg verworven. De grote promotor voor deze aankoop was de toenmalige ProvinciegouverneurHubert Verwilghen. Reeds lang koesterde hij de idee om een cultuur- en natuurproject met elkaar te verbinden. De visie van gouverneur Verwilghen kreeg pas jaren later concrete invulling. Op 6 oktober 1953 besloot de Bestendige Deputatie van de Provincie Limburg, onder dynamische impuls van Gouverneur Louis Roppe, om in Bokrijk een openluchtmuseum op te richten. Oorspronkelijk wilde deze voormalige gouverneur van de provincie Limburg met dit openluchtmuseum verhinderen dat gebouwen met culturele of historische waarde zouden verdwijnen. Met de naoorlogse industriële versnelling en de toenemende welvaart in de "fifties" dreigde het Vlaamse woonlandschap op korte tijd verloren te gaan. Dr. Jozef Weyns werd aangesteld als coördinator van dit project en als eerste conservator van het Openluchtmuseum
Het Provinciaal Domein Bokrijk
Het Provinciaal Domein Bokrijk is momenteel 550 hectaren groot en ligt te midden van uitgestrekte bos- en natuurgebieden. Het domein is het meeste gekend omwille van zijn Openluchtmuseum. Dit is slechts één onderdeel van een groter recreatief geheel. Op het domein werden ook een speeltuin, een arboretum en een geuren- en kleurentuin aangelegd. Verschillende wandelwegen en fietspaden die aansluiten op de routes in Belgisch-Limburg doorkruisen het geheel. In het domein vonden vanwege de mooie decors ook verschillende opnames plaats voor televisiereeksen en speelfilms zoals de tv-reeks Johan en de Alverman en de Suske en Wiske speelfilm De duistere diamant.
Openluchtmuseum Bokrijk
Het Openluchtmuseum van Bokrijk werd op 12 april 1958 officieel geopend. Een honderdveertigtal authentieke gebouwen vormen de kern van de erfgoedcollectie. Naast deze gebouwen bestaat de collectie verder uit gereedschappen en alledaagse gebruiksvoorwerpen. In het totaal omvat dit 30 000 stukken kwetsbaar erfgoed en getuigen van het dagelijkse leven van de 17e eeuw tot 1950. Het Openluchtmuseum werkt naar een interactieve en dynamische ontsluiting van haar erfgoedcollectie. Zoals Sten Rentzhog formuleerde: "The challenge is how best to use the existing buildings: a question to which many besides Bokrijk seek answers. They know where they are going, but are still feeling their way when it comes to methods of getting there. Perhaps it is just therefore that Bokrijk is one of the most exiting open air museums in existence at the moment" (2007, 347).
In de trein zit een man tegenover een mooie jongedame met een piepklein mini-jurkje aan. Opeens gaat zij verzitten en ziet hij dat ze geen broekje aan heeft. Zij ziet dat en zegt:"Kijk je naar mijn poesje?" "Sorry." zegt de man en belooft dat hij niet meer zal kijken. "Geeft niet", zegt de vrouw, "ik kan er kunstjes mee. Kijk maar...Ik laat hem een kusje geven. De man ziet de vagina een kusbeweging maken en is zeer onder de indruk. "Kijk", zegt de vrouw, "hij kan ook knipogen." En ja hoor, hij ziet verbaasd dat de vagina een knipoog geeft. "Kom naast me zitten", zegt ze en de man gaat naast haar zitten. "Wil je er een paar vingers in steken?" vraagt ze. Verbijsterd zegt de man: "Allemachtig, kan hij ook nog fluiten?"
Het domein is het hele jaar doorlopend open van 9 uur tot zonsondergang, behalve op maandagvoormiddag van oktober t.e.m. maart.
De openingsuren en tarieven van de verschillende uitbatingen vind je in de rubriek recreatie
De toegang tot het domein is gratis.
Plattegrond
Om je dag optimaal te kunnen organiseren, vind je onderaan deze pagina een plattegrond van het domein. Deze plattegrond is in gedrukte versie aan 0,5 EUR ook te koop in het bezoekerscentrum aan parking 1.
Bereikbaarheid
Komende van de E17: via afrit 11 (Lochristi) volg de wegwijzers 'Puyenbroeck'. Let op! Er wordt gewerkt op de E17. Op www.verkeerscentrum.be vind je de nodige informatie.
Komende van de E34-N49 (Antwerpen-Knokke): neem afrit Zelzate, sla linksaf en volg dan de wegwijzers 'Puyenbroeck'.
In het domein kan je gratis parkeren op parking 1 (recreatie) of op parking 2 (sportcomplex).
Met het openbaar vervoer: neem de belbus vanuit Oostakker naar parking 1 of vanuit Lokeren of Sinaai naar parking 2. De belbus moet je vooraf reserveren (zie contactgegevens onderaan deze pagina). Er is ook de vaste buslijn nr 76 die Gent met het domein verbindt. Meer info via www.delijn.be of via het document 'Bereikbaarheid provinciale domeinen' onderaan deze pagina.
Wie met de fiets naar het domein komt, vindt in bijlage een overzicht hoe je vanuit de omliggende gemeenten het domein op een aangename manier kunt bereiken.
Honden
Honden zijn toegelaten op het domein mits ze aangelijnd zijn. Er is evenwel een verbod op honden in de speeltuinen, de horeca en op de kampeerterreinen.
Langs de rijksgrens, onder Enschede, strekt zich het Aamsveen uit, een verlaten vlakte, waarin het water van de poelen en kuilen blinkt. Vroeger kwamen overdag de boeren uit de es om turf te steken. 's Nachts echter waagden zij zich daar niet, want het was er niet pluis in het veen. De 'hè-mannekes' zwierven er rond; als dwaallichten dansten ze over de moerassen en riepen voortdurend hun eentonig "hè hè! hè!" en bij het Grondeloze Meer zat een oud gerimpeld wijf, dat helemaal in het wit gekleed was, te spinnen. Uit de verte hoorde je al het rrr! rrr! rrr! van haar spinnewiel. Bij het Grondeloze Meer doolt ook een geest, die daarheen werd gebannen, omdat hij op alle zondagen en heilige dagen had gejaagd. Elke nacht is hij bezig om met een vingerhoed het meer leeg te scheppen en pas wanneer hem dat gelukt is, zal hij rust vinden. Hij heeft het vooral op jagers en stropers voorzien. Vandaar, dat er maar weinigen de moed hebben om diep in het veen te jagen, hoewel er veel wild zit.
Een keer zwierf er een stroper uit Lonneker in het Aamsveen met zijn geweer in de hand. Plotseling werden de rietpollen vlak bij hem terzijde geschoven en een klein zwart kereltje kwam te voorschijn, die zei: "Wat heb je daar een mooie pijp!" Voordat de stroper het in de gaten had, had hij hem het geweer ontrukt en de loop in de mond gestoken. Daar begon hij te dampen, dat de rook uit het geweer omhoog kronkelde. De stroper liet zijn geweer in de steek en liep wat hij lopen kon. Nooit, bij nacht of dag is hij meer in het Aamsveen teruggeweest.
Op Dankdag ging een jager eens met een drijver op jacht bij het meer. Nauwelijks waren zij daar of hij kreeg een dikke haas voor de loop. Aanleggen, mikken, schieten, het was het werk van een ogenblik. Hij was een goed schutter; de haas tuimelde om en om en bleef liggen. De drijver liep erop af, maar toen hij de haas bij zijn lange oren wilde vatten, zag hij dat er alleen maar een eikentak lag, die rats door midden was geschoten. "Mijnheer, mijnheer," riep hij uit, "het is hier niet pluis. Laten we gauw maken dat we wegkomen, anders moeten wij de jager van het Meer nog gezelschap gaan houden."
Er zaten wel meer vreemde hazen in het veen. Een heel oude baas die altijd aan de haard van zijn neef, de boer van het Aamsveen, zat, wist daarvan te vertellen, want hij had zelf wat meegemaakt. Op een keer, toen hij aan het turf steken was in een veenkuil, keek hij op en zag een haas, die recht op hem af kwam lopen. "Wat is dat nu," dacht hij, "heeft het dier er dan geen erg in dat ik in de kuil sta?" Maar nee, het kwam steeds dichterbij, en toen het aan de rand van de kuil stond, zag oompje dat het aan ieder oor een kannetje had hangen, zoals die over de grens in Ochtrop gebakken worden. De kannetjes klikten en tikten tegen elkaar, terwijl het dier al maar sneller om de kuil heen begon te lopen. Oompje schrok er van, zoals je wel begrijpen kunt. Hij nam zijn turfspaan in beide handen: "Als je dichter bij komt, beest," dacht hij, "dan sla ik erop." Plotseling nam de haas een sprong en vloog tegen oompje op met zo'n vaart, dat hij de turfspaan liet vallen en achterover viel. Toen hij weer bijkwam lag hij in de bedstee, want de boer en zijn knechts waren hem 's middags gaan zoeken en hadden hem bewusteloos in de kuil gevonden en naar huis gedragen. Pas na acht dagen mocht hij weer opstaan, zo had de ontmoeting met de haas hem aangegrepen.
Op een andere boerderij in de Enschedese es diende eens een knecht die voor dood noch duivel bang was. Het was een Hollander, die de streek niet kende en zich daarom niets aantrok van de vele geesten die er ronddoolden. Eens was hij aan het werk in de veenkuilen, toen het 'hè-manneke' begon te roepen: "Hè, hè, hè!" Wat niemand anders gewaagd zou hebben, deed de knecht, hij begon het manneke na te bouwen: "Hè, hè, hè!" Al driftiger riep de geest en hij kwam steeds dichterbij. Opeens was hij er. Een trillende blauwe vlam vloog om de kuil. Toen zweeg de knecht, maar het was al te laat. De vlam flakkerde door de lucht en zette zich vast in zijn nek. De jongen begon om zich heen te slaan en zich te verweren met zijn armen en benen, hij wierp zich languit op de grond en sprong uit de kuil, maar het hielp niets. Het vlammetje zat er en bleef er zitten. Ten einde raad vluchtte de jongen naar de hoeve, maar ook daar konden ze hem niet helpen. In zijn benauwdheid kroop hij over de deel en door de keuken en altijd maar zat het vlammetje in zijn nek. Toen kwam gelukkig de boerin uit de kamer met een gewijde kaars in de hand. Het helse vlammetje kon dat stille klare licht niet verdragen. Het vloog op, zweefde langs de zolderbalken en verschool zich in de grote zeef, die aan de wand hing. De zeef maakte zich los en vloog door de open deur naar buiten in de richting van het Aamsveen. Een tijdje later werd zij daar teruggevonden en op de dag van vandaag wordt ze nog gebruikt op de hoeve om de rogge te wannen.
We hebben ons laten vertellen dat de nieuwsgierige aap Lawaaischopper de maïskolven gevonden heeft. Hij bekeek en besnuffelde ze net zo lang tot hij de gele korrels vond. Oh, dat was heerlijk! De aap keek voorzichtig naar alle kanten of iemand hem ook gezien had, maar alleen de oude palmboom groeide stakerig naast hem in de grond. "Een paar van deze heerlijke dingen verstop ik voor mijn avondeten!" riep de aap plotseling en hij gooide zand over de maïskolven. Toen rende hij het oerwoud in en nog voor iemand tot drie had kunnen tellen was er niets meer van hem te zien.
De oude palm was niet zo slaperig als hij er uit zag. Toen de aap verdwenen was trok hij met zijn wortels, die net vangarmen waren, de maïskolven naar zich toe en verstopte ze achter zijn stam.
's Avonds stormde de aap Lawaaischopper uit het oerwoud en groef naar zijn maïskolven. Hij groef en groef - maar tevergeefs! Driftig schudde hij de palmboom: "Je hebt mijn maïskolven gestolen! Waar heb je ze verstopt?" De palm zweeg. "Wacht maar!" dreigde de aap. "Ik zal je wel leren praten!" En hij rende naar het vuur: "Vuur, alsjeblieft help me en verbrand de palm. Hij heeft mijn maïskolven gestolen!"
Maar het vuur zweeg en stak zelfs niet eens zijn gloeiende tong naar hem uit. "Ik ga naar het water en vraag het om je te blussen," riep de aap. "Wacht maar, ik zal je wel laten praten!" En hij ging naar het water.
Maar ook het water luisterde niet naar de aap Lawaaischopper en daarom rende hij naar de tapir, die het water moest opdrinken. De tapir was zo slaperig, dat hij voor de opgewonden bezoeker helemaal geen aandacht had.
"Ik zal de hond op je afsturen! Wacht maar, ik krijg je wel aan het praten!"
En de aap Lawaaischopper ging naar de hond: "Ga gauw mee, dan doden we de tapir, maar we hebben geen tijd te verliezen. Hij ligt hier vlak bij en hij zal je goed smaken."
"Maak je geen zorgen om mijn volle maag," mopperde de hond en trok de schouders op.
"Wacht maar, daar zal je voor boeten," riep de aap en rende naar een jaguar.
Hij bleef op een afstand staan, want helemaal veilig voelde hij zich niet bij de jaguar en hij riep: "Ik weet een vette buit, die je goed zal smaken. Kom vlug mee, ik loop wel voor je uit, de vette buit ligt maar een klein eindje verder op!"
"Ho-ho - een aap wil mij goede raad geven!" gromde de jaguar.
"Dat is jouw stommiteit! Wacht maar, als je niet wilt luisteren, stuur ik de jagers achter je aan!"
En de aap Lawaaischopper rende naar het dorp. "Een jaguar, een jaguar!" riep hij al van verre, "kom vlug, ik breng jullie wel bij hem!" De Indianen gingen hun hutten in en haalden pijl en boog. De beste schutter spande zijn boog alvast en allemaal liepen ze met de aap Lawaaischopper mee.
Nauwelijks had de jaguar de jagers gezien of hij gehoorzaamde de aap en rende naar de hond en de hond rende naar de tapir en de tapir rende naar het water en het water liep naar het vuur en het vuur rolde met zijn gloeiende tong naar de oude palm. De palm slaakte een kreet van pijn: "Laat dat, laat dat, je doet me pijn! Ik zal de aap zijn maïskolven teruggeven."
En met zijn wortels trok hij de kolven te voorschijn en gaf ze aan de aap.
De aap nam de maïskolven en deelde ze met de jagers. Zo kwamen de Indianen aan hun maïs.
De eerste reactie van het lichaam is het verwijden van de bloedvaten in de huid. Het lichaam probeert de warmte-afgifte te laten toenemen door een snellere bloedcirculatie. Het hart gaat sneller kloppen en moet dus harder werken, de huid wordt roder en we gaan zweten. Door zweten wordt warmte onttrokken aan de huid: we koelen af. Bij te weinig luchtsnelheid en hoge temperatuur kunnen we onze warmte niet goed kwijt aan de buitenlucht. Gevolg is dat de lichaamstemperatuur stijgt. Dit kan grote gezondheidsrisico’s inhouden.
Let op: boven de 35 graden en bij een luchtvochtigheid van meer dan 50% kan werken in de hitte gevaarlijk zijn voor de gezondheid ('heat stress'), als er geen afdoende maatregelen getroffen worden. De lichaamstemperatuur kan dan namelijk sterk gaan oplopen. Omdat de luchtvochtigheid in Nederland vaak aan de hoge kant is (gemiddeld boven de 70%, zie grafiek, bron Wikipedia) zijn dit reëel hanteerbare temperaturen.
Een goede "graadmeter "is de hitte-index van Steadman(zie KNMI) Volgens Steadman is al vanaf een index van 31 of meer voorzichtigheid geboden, ofwel bij temperaturen vanaf 30 graden als de luchtvochtigheid groter is dan 50%.
Komt Steadmans hitte-index uit boven de waarde '39' dan wordt de situatie echt gevaarlijk. Dat doet zich al voor bij temperaturen van 35 graden of hoger, in combinatie met een luchtvochtigheid van meer dan 50%.
Wat zijn de gezondheidsrisico’s dan?
Warmtebelasting kan de volgende klachten veroorzaken:
Huidaandoeningen zoals jeuk en blaasjesuitslag. Dit komt omdat bij een langdurige natte huid de afvoergangen van de zweetklieren verstopt raken.
Hittekramp (kramp in de spieren) ontstaat wanneer we door zweten teveel zout verliezen. Hitteoedeem, ophoping van vocht in onderhuids weefsel, ontstaat door overmatige vaatverwijding in de huid.
Hitte-uitputting door uitdroging. Dit gebeurt als er vocht verloren gaat door zweten en niet voldoende vervangen wordt. Drinken is dan erg belangrijk. Teveel vochtverlies leidt tot een snelle hartslag, verminderde weerstand en slechtere concentratie.
Hittesyncope ontstaat wanneer er onvoldoende doorbloeding is naar de hersenen; flauwvallen is het gevolg. Teveel bloed moet worden gebruikt in de huid om zweten mogelijk te maken. Dit gaat meestal gepaard met hoofdpijn, misselijkheid en diarree.
Een hitteberoerte is het meest ernstige effect. Dit gebeurt als de inwendige temperatuur van het lichaam boven de 41 graden komt. Bijbehorende verschijnselen: rode en droge huid, krampen, stuiptrekkingen en verlies van bewustzijn.
Daarnaast neemt bij verminderde concentratie de kans op ongelukken toe. Voor bepaalde beroepen houdt dit grote risico’s in. Denk bijvoorbeeld aan een hoogwerker of een buschauffeur.
Wees extra alert wanneer er bij u een van de volgende factoren speelt:
U hebt een ziekte, bijvoorbeeld suikerziekte, een hartaandoening of longaandoening
U hebt recent een ziekte gehad en u bent nog niet helemaal ‘de oude’
U hebt een hoge bloeddruk
U bent zwanger
Er is sprake van overgewicht
U hebt een gevoelige huid (waarover hieronder meer)
U gebruikt geneesmiddelen
Uw conditie is niet optimaal
Wanneer een (of meer) van deze zaken op u van toepassing is, schroom dan niet uw arts te raadplegen, dan wel de bedrijfsarts hierover te bevragen. Deze factoren hebben namelijk één ding gemeen: ze zorgen ervoor dat de mens minder goed tegen hitte kan dan normaal gesproken.
6 mannen en 1 vrouw lijden schipbreuk op een onbewoond eiland. Na enige tijd beginnen de hormonen op te spelen. Er wordt een mooie afspraak gemaakt: iedere dag van de week mag één van de mannen met de vrouw naar bed en de zevende dag is de vrouw vrij. Alles gaat prima zo, maar grote pech, op een dag sterft de vrouw. Je weet hoe dat gaat, 6 mannen alleen, de eerste week gaat dat moeilijk, de tweede week is het nog veel moeilijker, de derde week is het bijna niet meer te doen en de vierde week ... hebben ze haar begraven.
.
.
