Ik ben LEDA, en gebruik soms ook wel de schuilnaam LEDALU.
Ik ben een vrouw en woon in de Kempen (België) en mijn beroep is nu mijn ouders helpen.
Ik ben geboren op 11/07/1954 en ben nu dus 70 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Zo wat van alles.
Beoordeel dit blog
Zoeken in blog
Mijn Man , Mijn Ouders
Ervaringen
12-03-2011
Logeren
Vandaag een bang afwachten naar de resultaten van al de onderzoeken die zijn gebeurt bij mijn vader. Wanneer mijn moeder en ik deze namiddag op bezoek gingen was vader weer weg voor radiografie. Nog meer dan een uur moeten wachten eer hij hiervan terug was. En dan wachten , wachten , wachten... Maar als er niemand iets komt zeggen dan ga ik zelf op onderzoek uit. Dat heb ik wel geleerd ten tijde van het ziek zijn van mijn man. Om zes uur komt de verpleegster van dienst ons een klein beetje uitleg geven. Mijn vader mag dus zeker nog niet naar huis. Na vier dagen zien ze pas dat de halsslagader niet in orde is. En hij staat voor een operatie aan de halsslagader. We weten nog niet welke kant. Is het de linkse of de rechterkant. Of is het aan allebei de kanten ? Morgen, zaterdag , zal de specialiste langs komen. Toevallig is zij dit weekend van dienst en dan kan dit dus op zaterdag gebeuren. Natuurlijk hebben we daar vragen bij. Ik vind het spijtig dat zij dit niet zelf is komen melden. Maar ja , het zal zo wel moeten de dag van vandaag zeker ! Moeder is natuurlijk heel zwaar teleurgesteld. Ik heb haar voorgesteld om bij mij te logeren. Gemakkelijk zal dat niet zijn want ik heb maar één slaapkamer. Dan ga ik wel de zetel op. Ik heb daar geen probleem mee. Voor haar is het natuurlijk weer een moeilijke beslissing. Ze wou er graag eens een nachtje over slapen. Ik ben benieuwd wat ze me morgen gaat zeggen. Ik laat haar vrij. Ik kan ook bij haar gaan slapen. Maar dan ben ik volledig gebonden. Ik volg nog altijd graag enkele programma's op TV En ik werk s'avonds op mijn PC. Dat kan ik niet bij haar. Maar we zullen morgen wel zien wat er gaat gebeuren.
Vanmorgen was ik al vroeg bij je op bezoek. Ik kon niet anders gezien de omstandigheden. Beter zo heel vroeg dan helemaal niet. Ik had ruimschoots de tijd om je alles te vertellen wat er gisteren is gebeurd. Ik moet je toch op de hoogte houden van de gebeurtenissen. Het deed toch raar om al zo vroeg op het kerkhof te zijn. En toch zijn er dan nog andere vroege vogels. De onderzoeken zouden nu volledig achter de rug zijn. Al bij al gaat het heel hard meevallen. Er is zelfs sprake van terug naar huis te gaan. Ik vind het wel vlug maar heb er hoegenaamd geen bezwaar tegen. Thuis kan men even goed en zelfs beter herstellen. Thuis is men ook veel rustiger dan in de klinier zelf. We gaan gewoon afwachten en zien wat de dag van morgen gaat brengen. Als mijn vader al terug naar huis mag ,dan ken ik iemand die heel gelukkig gaat zijn. Het is echt niet te doen met mijn moeder. Ze zou zelf nog op de kliniek terecht komen. Ze is zo zenuwachtig en totaal van slag. Ze heeft het al moeilijk met haar gedachten te ordenen. En nu dit er nog bij. Laat asjeblief alles vlug terug in de oude plooi terecht komen !
Lastige dag vandaag. Vooral voor mijn moeder. Zij weet niet hoe zich te houden omdat men vader nu in de kliniek verblijft. Ze loopt gewoon verloren. Zij is ook heel lastig omdat ze nu alleen is. Ik probeer vanalles en nog wat om goed te doen, om haar gedachten af te leiden. Het is te hopen dat mijn vader snel van de intensieve gang af mag. Daar mogen we maar twee uurtjes op bezoek gaan. Wanneer hij naar een gewone kamer mag gaan , dan kan mijn moeder langer op bezoek gaan. Nu is het natuurlijk op uur en tijd. De verpleegsters houden zich echt aan de voorgeschreven uren. Wat natuurlijk heel normaal is. Voor ons natuurlijk tegenslag. Wij zouden liever langer op bezoek blijven. Zelf houd mijn vader zich natuurlijk taai. Alhoewel met een klein hartje. Ik zie dat aan zijn manier van doen. Morgen zou er nog een grote scan genomen worden. En dan zal het afwachten zijn. Vandaag is hij toch al naar de revalidatie mogen gaan. Bij dezelfde kinesistes als waar mijn man naar toe ging. Ze hebben het er al volop over gehad. Dat het heengaan van mijn man zo plots was. Die meisjes verliezen natuurlijk nog patiënten. Maar op zulke korte termijn hadden ze nog zo goed als niet meegemaakt. Ook zij hadden het er nog moeilijk mee. Mijn man was een graag geziene patiënt. Hij bracht ze altijd aan het lachen. Toch hadden ze verraden aan mijn vader dat ik een presentje voor hen had gebracht. Toevallig de vorige dag. En ja, als ik mijn vader daar dan over hoor praten, dan weet ik hoe moeilijk ook hij het heeft met het heengaan van mijn man. Het is een kranige kerel , altijd het laatste woord willen hebben maar met een ó zo klein , gouden hartje. Dat doet me wel iets als ik het opmerk. Dat zijn van die zeldzame momenten dat hij in zijn kaart laat kijken. Dat zijn van die momenten die ik zeker moet bijhouden.
Het gaat weer de totale verkeerde richting uit. Ik had al lang in mijn bed moeten liggen maar ja. Het zal voor seffens zijn. Heb vanavond mijn dag nog eens helemaal overlopen. Het is weer geen gemakkelijke dag geweest. Deze voormiddag met mijn moeder naar de bank en winkel geweest. Toch ook nog heel even langs het graf van mijn man geweest. Gelukkig dat ik dat toen gedaan heb. Ik zou er anders vandaag niet meer naar toe kunnen. Deze middag een kleinigheid gegeten met mijn ouders. Dan was het wachten op de huisdokter. Komt die natuurlijk wat later dan voorzien. En toen was het inpakken en wegwezen richting kliniek. Mijn vader zou toch voor onderzoek moeten opgenomen worden. Een klein herseninfarct heeft plaatsgevonden. Dit is waarschijnlijk één van de voorbije nachten gebeurt. Zelfs de huisdokter had niet direct een antwoord. Morgen gaan er nu natuurlijk enkele onderzoeken gebeuren. Het zullen weer enkele moeilijke dagen worden. Altijd dat heen en weer gerij. Mijn moeder ophalen, wegdoen, enkele uurtjes wat karweitjes opknappen, en dan opnieuw richting kliniek. We mogen maar twee uurtjes per dag op bezoek gaan. Hopelijk is het alleen maar een waarschuwing geweest. Hopelijk komt alles met een goede verzorging alles snel weer in orde. Hopen , meer kan ik niet doen.
Vandaag is het twee maanden geleden dat ik je heb moeten afgeven. En toch , wat zijn twee maanden ? Ik kan me nog elke dag heel goed voor de geest halen. Het is ongelooflijk zwaar geweest. Met vallen en opstaan. Telkens weer opnieuw naar boven klauteren. Elke dag volledig opnieuw beginnen. Niet willen aannemen dat ge nooit meer terug komt. Je overal en nergens gaan zoeken wetende dat ik je niet zal vinden. En hopen dat ge thuis zult zijn wanneer ik thuis kom. Maar alle hoop verdwijnt wanneer ik je kom bezoeken. Dagelijks kom ik nog langs. Dagelijks kom ik je vragen stellen in de hoop dat je me kunt helpen. Dagelijks kom ik om antwoorden. Ik had nooit gedacht nu al alleen verder te moeten. Ook jij had nooit gedacht om nu al niet meer hier te zijn. We hadden nog een hele toekomst voor ons. We hadden nog zoveel plannen. We gingen nog zoveel samen doen. Helaas, de tijd was tekort. Voor ons is er geen toekomst meer. Samen.
De zondag is weer voorbij. Er zijn toch van die dagen die lang duren. Waar kan men naartoe op een zondag als men alleen is ? Ik weet dat ik een nieuwe vriendenkring zal moeten opbouwen. Van de oude blijft er zo goed als niets over. En deze vrienden, die hebben hun kinderen , hun kleinkinderen. Helaas, ik heb geen kinderen of kleinkinderen. Dat is een groot gemis. Niet alles gaat in het leven zoals men het graag heeft. Ik tracht er het beste uit te halen wat op dit ogenblik gaat. En spijtig genoeg is dat niet zo heel veel op dit moment. Ik vraag me nu al af wat dat in de zomer gaat zijn. Er gaan nog heel moeilijke tijden aanbreken. Dat is iets dat ik al wel door heb. Ik voel me zo alleen en daar is niemand die me daarbij me kan helpen. Ik sta ervoor en ik moet erdoor. Gemakkelijk is wel wat anders. En het komende leven had ik me wel heel anders voorgesteld. Ik had nooit gedacht om nu al weduwe te zijn. Wat een hard woord en toch waarheid. Ik had nooit gedacht om nu al alleen plannen te moeten maken. Ik had nooit gedacht dat alleen zijn , zo erg was. En toch is het zo. Dat besef je pas als je het meemaakt. Ik mis je enorm.
Ben vanavond gewoon in slaap gevallen. Zomaar , zonder enige verwittiging , aan tafel. Ik was bezig met een kruiswoordraadsel in te vullen. Wanneer ik dat vroeger al eens deed, dan kreeg ik altijd op een speelse manier hulp van jou. Dan gaf je me altijd hints tot dat ik bij het te zoeken woord uitkwam. Toen was het plezierig om al eens een kruiswoordraadsel in te vullen. Ik probeer op die manier verder te werken maar dat lukt me niet alleen. Woorden die ik niet ken , zoek ik nu op de PC. Ik ben een beginnelinge. Vroegder deed ik dat zo eens af en toe. Of op verlof. Nu wil ik er wat meer tijd in steken. Ook als geheugentraining. En eerlijk gezegd, het is moeilijk. Ik moet heel veel opzoeken. Ik ga de oplossing ook dikwijls veel te ver zoeken. Hoe vaak heb je me dat niet gezegd ? Het éne kruiswoordraadsel is wel makkelijker of moeilijker dan het andere. Dat is zoals je het bekijkt. Toch ben ik van plan om vol te houden. Ik merk natuurlijk dat ik heel veel woorden bijleer. Maar er zullen altijd woorden zijn die ik nooit ga onthouden. En natuurlijk zijn dat de stomste woorden eerst. Wat was het vroeger toch aangenamer. Veel aangenamer. Ik wou dat die tijd terugkwam. Al die aangename uren. Zelfs al die moeilijke uren. Wat zou ik graag van tijd wisselen. Het volkse gezegde neem ik graag over : "Vroeger was het toch beter". En neem het maar aan, voor mij was het nog maar enkele maanden geleden veel beter. Ik mis je ! Ik mis je heel veel ! Zelfs voor het invullen een kruiswoordraadsel ...
Vandaag is de dag tamelijk verlopen. Eigenlijk is het één van de betere dagen in de week geweest wat mezelf betreft. Ik maak me een beetje zorgen om mijn vader. Kan momenteel zijn armen nog amper bewegen van de pijn. Zelfs zijn eten moet gesneden worden omdat hij de kracht niet heeft. Maar ja, 't zal wel over gaan zeker ! Het zal waarschijnlijk wel een kou in de schouder en in zijn armen zijn . Dus geen dokter en eerst het weekend afwachten. En dan zullen we wel zien wat er gaat gebeuren. In de late namiddag ben ik dan voor de eerste keer op vriendenbezoek geweest. Tot op heden kon ik het niet over mijn hart krijgen om er langs te gaan. Vroeger gingen we met twee. Nu alleen. En alleen is maar alleen. Vandaag is het me gelukt. Natuurlijk zijn er waterlanders aan te pas gekomen. Maar ondanks alles is het goed meegevallen. We hebben een goede babbel gehad. Alleen vind ik het spijtig dat die man nu ook gestopt is met zijn hobby. En ja , dat was ook muziek. Hij amuseerde zich met orgel spelen. Nu staat het daar gewoon te staan en is hij niet van plan om nog door te gaan. Tot vorig jaar ging hij nog voor bejaarden en zieken wat spelen om deze mensen eens een aangename namiddag te bezorgen. Hij deed het allemaal gratis. Een drankje mocht er zijn en dat was dan voldoende. Nu is hij daar mee gestopt omdat zijne maat er niet meer is. Ja , het waren twee handen op één buik. En nu zou hij dus alleen verder moeten. De moed en het plezier om met muziek verder te gaan ontbreken op dit ogenblik. Ik hoop dat ik hem nog kan ompraten. Alhoewel ik ook nu al weet dat het heel moeilijk zal zijn.
Ik heb een rotavond acher de boeg. Het begon deze voormiddag al bij mijn ouders thuis. Er liggen kaarten gereserveerd voor het eerstkomende toneelstuk van GVT. OK zeg ik tegen mij ouders gaan jullie maar. Ik ga niet mee. Ik kan het niet aan dat ik nu in deze zaal alleen (?) moet binnenkomen. Jaren zijn mijn man en ik gaan kijken. Jaren hadden wij hetzelfde plekje. Het zou mij ongelooflijk veel pijn doen om daar nu te moeten binnen gaan en dan zien dat dat plekje is ingenomen door andere personen. Ik zal er moeten aan wennen dat niets nog zal zijn zoals voorheen. Maar nu nog niet. Dat mag en kan men van mij niet verwachten. Het doet veel te veel pijn. De gedachte alleen al. Krijg ik ook nog een telefoontje met de vraag of ik naar de vergadering kom van de biljart. De andere vrouwen zullen er ook zijn. Ik ben ermee akkoord dat die andere vrouwen er ook zijn. Maar hun mannen zijn er ook ! Mijn man zal er nooit meer komen. Mijn man zal er nooit meer zijn. En ik had vandaag echt geen goesting om daar alleen binnen te gaan. Ik heb uiteindelijk deze avond pas een berichtje gelaten dat ik niet zou komen. Ik heb moeite gedaan maar ik voelde me rotter worden met de minuut. Dus ik ben gewoon thuis gebleven. Maar ik heb ook heel de avond gewoon zitten niksen. Ik had de fut niet meer om nog iets te doen. Zelfs geen krant lezen. Mijn gedachten zaten overal en nergens. Nu ben ik blij dat ik dit toch even van me kan aftypen.
Moeilijk beginnen vandaag. Zoals het vandaag al heel de dag is geweest. Het is vandaag een dag van vallen en opstaan. Gisteren dacht ik nog dat het allemaal aan het beteren was. Maar als ik dan deze dag bekijk , dan weet ik het toch niet goed. Hoe moeilijk kan alles gaan. Waarschijnlijk heb ik het vandaag ook heel de dag moelijk gehad met het feit dat ik een onofficiële afspraak had met de heer specialist. Ik ben met onze vriend Dieter gaan praten. Ik had nog één vraag voor hem in verband met je laatste operatie. Die heb ik vandaag beantwoord gekregen. Het heeft me toch wel deugd gedaan dat onze begeleidende specialist , ondanks alles , toch ook nu nog even tijd maakt om gewoon met mij te praten. Hoe waardevol kan een goede verstandhouding zijn met zo iemand. Wij hebben hem de laatste jaren het volle vertrouwen gegeven. En eerlijk , dat merk je ook . Zelfs wanneer ik in de toekomst nog vragen zou hebben, dan mag ik terug langs komen. Zomaar, zonder verdere plichtplegingen. Maar ik heb geen vragen meer voor hem. De vraag die ik had is beantwoord. Nu kan ik verder met dat antwoord. Het is alleen spijtig dat het allemaal zo moeten lopen is. Geen afscheid van een geliefd iemand kunnen nemen is heel erg. Het was allemaal zo plotseling , zo totaal onverwacht. Totaal onverwacht voor mij. Totaal onverwacht ook voor de heren specialisten. Natuurlijk wisten we dat er iets ging gebeuren in de toekomst. Maar niet nu, nog niet. Dit had niemand verwacht.
Vandaag heb ik me bezig gehouden met het nakijken van toch wel enkele honderden cliche's. Ik heb ook nog een heel deel foto's gevonden die moeten verwerkt worden. Ik ga nog wel enkele weken nodig hebben om deze allemaal te sorteren. Hoe dikwijls hadden we niet gezegd : dat gaan we eens in orde brengen. Nooit hadden we er tijd voor. We zullen dat wel eens doen. Maar nu niet ! Nu ben ik er mee bezig. Gewoon om me bezig te houden. Zo heel alleen. Wat heb ik je hulp nodig. Hulp die je me niet meer kunt geven. Er zijn foto's bij die ik me niet meer kan herrinneren. Wat een troep om daar alleen uit te geraken. Eén ding heb ik wel geleerd. In de toekomst steeds alles onmiddelllijk verwerken. En zeker niet wachten tot ik eens tijd heb. Hoeveel plezier zouden wij niet gehad hebben als we dat samen hadden afgewerkt. En dan nog te zwijgen van de verhalen die rond die foto's hangen. Gegarandeerd dat er heel wat personen niet weten dat wij zulke mooie foto's van hen hebben. Zo goed als allemaal spontane foto's. Foto's die iets vertellen. Foto's die mooie momenten weergeven.
Vandaag werd er een steen op je graf geplaatst. Gewoon een simpele zwarte steen. Je naam in sierlijke grijze letters. Ook de mijne ! Wie had ooit gedacht dat onze namen nu al terug te vinden zouden zijn op het kerkhof ? Juist , niemand. En toch is het werkelijkheid. Jij onder een koele steen. Ik in ons appartementje. Het is zo onwerkelijk allemaal en toch waar. Ik moet er mij bij neerleggen dat ik alleen verder moet. Alleen de onzekere toekomst in. Wat ben ik bang ! Bang voor hetgeen er komen zal. Bang voor het totale onbekende.
Weet je , nu ik zoveel tijd gekregen heb ga ik beginnen om alles te sorteren. Dat is iets wat ik in geen 20 jaar of meer heb gedaan. Niet dat ik daar te lui voor ben geweest. Helaas als zelfstandige ontbrak me gewoon de tijd. Hoe dikwijls hebben we niet tegen elkaar gezegd : we zouden dit eens of dat eens moeten in orde brengen. Ik ben dan vandaag begonnen met het nakijken en sorteren van alle doodsbrieven die wij de voorbije jaren hebben gekregen. Dat zijn er genoeg. Wegdoen doe ik niet. Dat plaatsje in de kast heb ik er wel voor over. Nu zitten er brieven tussen die ik werkelijk moet gaan uitpluizen omdat de namen me niets zeggen. Langs de andere kant zie ik , met het samenvoegen van die brieven , hele families tevoorschijn komen. Ik ga nog wel enkele dagen werk hebben hiermee. Had ik dat al maar eerder gedaan. Je was een krak in namen en gezichten onthouden. Je kon me telkens uit de nood helpen als ik met namen in de knoei zat. Dit is weer zo een punt waarin ik je enorm mis. Ik zoek me rot en jij zou gewoon zeggen hoe het in elkaar zit. Ik ga nog dikwijls je hulp inroepen en ik hoop dan dat je met zult helpen op de één of andere manier. Wat mis ik je ongelooflijk veel ! Zelfs voor zo iets stoms als dit. Maar ik heb me dan ook voorgenomen om de kennissen die ik nu nog heb, eens goed te bekijken zodat ik in de toekomst niet te veel fouten meer ga maken. Toen je nog bij me was kon je me verbeteren. Nu moet ik ervoor zorgen dat het juist is. Gaat niet gemakkelijk zijn. Ik hoop dat je me op de één of andere manier toch blijft helpen. Ik hoop dat je me regelmatig een teken geeft van je aanwezigheid. Wat mis ik je.
Het was weer een moeilijk dagske vandaag. Ondanks dat ik de voormiddag voor mij had om wat bij te werken, heb ik zo goed als niets gedaan. Ik vond niet beter dan naar een opgenomen film te zien. 't Was een mooie film. 't Was een zakdoeken film. Ik heb er geen spijt van dat ik deze film heb gezien. En ik ga er één van de dagen nog eens voor. Dat is natuurlijk het voordeel van een opgenomen film. Deze namiddag ben ik ondanks de regen, samen met m'n moeder bij je geweest. Het was er nat en kil. We zijn maar even gebleven. Het was voor mijn moeder te slecht weder. Toch heeft het haar deugd gedaan. Ze heeft er niets van gezegd . Maar men heeft niet altijd woorden nodig om iets te weten. Om iets aan te voelen. Nu zit ik ik nog steed voor mijn computer. Ik heb nog geen goesting om te gaan slapen Ik heb nog tijd genoeg !
Ik weet niet wat het met me is, maar er is iets. Het gaat met de dag moeilijker. Het zal wel normaal zijn zeker maar ik weet het niet. Nu ik meer tijd heb gaat het niet meer. Ik zit meer met je foto in mijn armen dan dat ik nog iets doe. Eigenlijk doe ik niets meer. Ik snap het allemaal niet. Ik wist niet dat het zo'n pijn kon doen. De moment dat ik in ons appartementje binnenkom , dan is het telkenmale die lege zetel die me van de wijs brengt. Die zetel is zo leeg. Daar zit niemand in die mij begroet. Daar zit niemand in om te begroeten. Die is zo leeg. Die blijft leeg. Net zoals de leegte die in het appartement hangt. Net zoals de kilte die er binnen hangt. Ik krijg die leegte , die kilte met niets opgevuld. Alles blijft leeg en kil.
Het wordt moeilijker met de dag. Ik krijg zo meer en meer van die onbewaakte watermomenten. Gewoon met iets bezig zijn. Gewoon een liedje horen. Gewoon een artikel ergens lezen. Gewoon iets oppikken uit een TV-uitzending. Gewoon ergens aan denken. En dan moet ik eventjes pauze nemen. Alles laten bezinken. Eventjes bij de gedachte blijven stilstaan. En dan kan ik weer even verder. Nu ik doorheen de meeste papierwerken door ben. Nu begin ik heel veel tijd te krijgen om na te denken. Hoe meer tijd ik krijg , des te moeilijker dat ik het krijg. Maar zoals het spreekwoord zeg : "Tijd brengt raad" Ik hoop dat dat ook voor mij telt.
Het was deze voormiddag weer moeilijk. Ik was bezig met gewone kleine huishoudelijke taken. Plots ging het niet meer. Gewoon omdat ik een paar cd's aan het wegleggen was. Als ik eraan dacht hoe je opleefde met muziek. Hoe je opleefde met zingen. Hoe je opleefde als je muziek aan het zoeken was op PC. Je kon er je uren mee amuseren. En al die liedjesteksten mooi op papier zetten. Gewoon voor jezelf. En ook om mee te zingen. En je mocht er zeker van zijn : de tekst klopte tot op de letter. Het waren weliswaar allemaal oude liedjesteksten. Van de nieuwe muziekgenres was je geen liefhebber. Voor jou waren het de jaren 50 , 60 en 70. Engelstalige , Nederlandstalige , Franse , Duitse liedjes. Het maakte geen verschil. Wanneer je het graag hoorde , kende je het ook. Wat mis ik dat zingen binnenkamers. Als ik nu geen radio opzet heb ik ook geen muziek. Vroeger moest ik geen radio opzetten om muziek te hebben. Je zong zelf de hele dag. En als er instrumentale muziek door de kamer kwam , je zong gewoon mee. Je had al die teksten niet nodig. Je kende ze gewoon van buiten. Wat een verschil met nu. Nu is het hier echt stil. De radio heeft nog niet veel opgestaan. Ik heb er nog geen geniet van. De muziek die er momenteel gespeeld wordt komt me veel te hard over. Als ik iets wil horen , is het het rustige klassieke genre. Het genieten zal met de tijd wel terugkomen. Hoop ik toch.
Het was verdomd koud toen ik je deze namiddag kwam bezoeken. Ik wou je zoveel vertellen over mijn bezoek. Toch heb ik het kort gehouden. Ik hoop dat het morgen wat warmer is en dan kan ik wat langer blijven.
MJ. is langs geweest en had zelfs broodjes bij. Dat was lang geleden en het smaakte. Voor herhaling vatbaar. De zoon van haar overbuurvrouw heeft vorig weekend een zwaar ongeluk gehad. Hij had geluk dat hij met een zware pick-up reed. De auto is rijp voor de schroot. Kan zelfs niet meer hersteld worden. Hijzelf is er vanaf gekomen met een kleine hoofdwonde. Hij mag dankbaar zijn dat hij zulk een goede engelbewaarder heeft gehad.
Toen ik bij je stond zag ik nog een man het kerkhof opkomen. Ik ben er nog naartoe gegaan om hem persoonlijk te condoleren. Die gelegenheid had ik nog niet gehad. Hij heeft vorige zaterdag zijn zoon ten grave gedragen. Hoeveel kan iemand hebben ? Hij heeft zijn vrouw reeds enkele jaren terug moeten afgeven aan kanker. Zijn jongste zoon komt nu om bij een verkeersongeval. Hij was met de fiets. De automobilist treft geen schuld.
Het is zo onwezenlijk allemaal. De éné persoon komt er met een schram vanaf. De andere persoon laat het leven.
Weet je, ondanks al mijn verdriet en pijn , begin ik toch terug in het normale leven te komen. Dat is iets dat ik vandaag heb gemerkt. Het is niet omdat ik verdriet heb dat ik niet verder moet. Ik ben al ver geraakt. Met heel veel vallen en opstaan. En nu .... Het is raar , maar de rekeningen beginnen één voor één binnen te sijpelen. Het zijn afgesloten rekeningen en herbeginnende rekeningen. Voor al die instanties en bedrijven bestaat gij niet meer. Het is opmerkelijk hoe vlug alles van naam is veranderd. Alleen, het doet mij pijn dat ge niet meer geteld wordt. Ik ben en zal altijd Mevrouw V. blijven. Of zij dat nu graag hebben of niet. Het is toch niet omdat ge mij zijt ontnomen, dat alles in de vuilbak moet worden gegooid ! Of tellen de voorbije jaren niet mee ? Voor hen waarschijnlijk , nee heel zeker niet. Voor mij des te meer. Deze namiddag vond ik het wel prachtig. Op tandartsbezoek. Onze tandarts heeft een nieuw blokske laten zetten. Heel fraai , heel fris en aangenaam. Tenminste als ge het al aangenaam kunt noemen bij een tandarts. Aan de balie is er een volledig nieuwe inschrijving. Ik geef ook aan de juffrouw door dat ge er niet meer zijt. Dat ik U heb moeten afgeven. De juffrouw condoleert onmiddellijk en zegt : dan ga ik Uw man op non-actief zetten. Alsof op de één of andere dag gaat ge daar nog eens heel rustig komen binnen wandelen. Het zou mooi zijn mocht het waar zijn. Zulke opmerkingen verzachten toch de pijn. Zo iets zeggen is als een schouderklopje, vind ik toch. Neen , ge zijt niet dood. Ge staat gewoon op non actief.
Gisteren was ik bezig op deze blog. Pats en alles weg. Nu heb ik pas terug verbinding en kan ik dit afmaken. Vandaag zou je 63 worden. Vandaag ben je 63 geworden. In mijn gedachten. Want je bent niet meer bij me. We zouden je verjaardag vieren. We zouden nog eens gaan eten. Mosselen ! Dat was nog iets dat je met smaak at. In de late namiddag zou er taart zijn. We zouden een flesje kraken ! Weet je wel, die heerlijk zoete schuimwijn. Daar was je vroeger dol op. De laatste weken ging het niet zo goed meer. Het lukte niet altijd om zullks een glas te laten smaken. Maar als het ging , je genoot ervan. Nu is er geen etentje. Nu is er geen taart. Nu is er geen fles. Jawel, er is wel een fles maar ik kan ze toch niet openmaken voor mij alleen ? Ik heb vandaag niets te vieren. Ik heb geen jarige die ik heel de dag door kusjes kan geven. Ik heb geen jarige die ik heel de dag mag verwennen. Ik heb alleen nog een jarige op film. Weet je nog toen je 50 werd ? Die film , die heb ik deze namiddag gezien. Toen , was een reuze dag , nee een reuze avond. Het deed me pijn, heel veel pijn om deze terug te zien. Maar aan de andere kant deed het me deugd. Hoe mooi was het om je te zien zingen , dansen , lachen , genieten ..... Vervlogen tijden , maar zo mooi. Wat ga ik die film koesteren ! En heel dicht bij me houden. Zo blijf je toch bij mij.