Ik ben LEDA, en gebruik soms ook wel de schuilnaam LEDALU.
Ik ben een vrouw en woon in de Kempen (België) en mijn beroep is nu mijn ouders helpen.
Ik ben geboren op 11/07/1954 en ben nu dus 70 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Zo wat van alles.
Beoordeel dit blog
Zoeken in blog
Mijn Man , Mijn Ouders
Ervaringen
16-08-2011
Brusselse wafel
Een traditie die we met de biljartclub van mijn man zaliger al enkele jaren in ere houden is om op 15 augustus bij een biljartlid te gaan wafels eten.
Ik weet nog , vorig jaar met "moederkensdag" zouden we ook gaan wafels eten. Mijn man had er toen echt naar uitgekeken , en hij had toen een goede dag. Helaas , toen was het weer ook een spelbreker en werd de wafelenbak afgeblazen. Ook omdat men geen rekening had gehouden dat het koud en regenachtig weer zou zijn en het was allemaal buiten te doen. Een tegenslag van formaat toen voor mijn man. Gewoon omdat hij zich had voorbereid op die dag , hij had er zich op verheugd en toen voelde hij zich sterk genoeg om er naartoe te gaan. Vandaag heb ik me moeten voorbereiden om te gaan want nu moest ik alleen gaan. Ik heb er eerlijk gezegd toch enkele dagen over nagedacht en me afgevraagd wat ik moest doen. Gaan of niet gaan ? Ik weet wel , ik kon ook thuis blijven maar dan zat ik ook alleen. Dus ben ik met een klein hartje vertrokken , en ja , in gezelgschap gaat een uur toch snel voorbij.
Dit jaar was het totaal anders. Een grote partytent buiten en een gedekte tafel binnen. En dat om van die echte heerlijke Brusselse Wafels te eten ! Het gebruikte toestel is een echt familiestuk en toch zo ongeveer een 100 jaar oud. Spijtig genoeg zijn zulke authentieke toestellen niet meer te verkrijgen. De wafelbakker van dienst gaat nu wel op zoek naar eventuele vervanging want ja, zulke toestellen verslijten ook. De wafelijzers die hij bij zulke gelegenheden gebruikt zijn misschien nog wel ergens te vinden , in vergeten uithoeken of misschien in nu gesloten zaken. In ieder geval daar gaat hij eens werk van maken. Voor de club komt dat natuurlijk heel goed uit want dan kunnen wij nog wel wat jaartjes genieten van zulke wafels. Met lekker veel suiker en natuurlijk slagroom. De club is dan wel niet groot, maar als ge zo ongedwongen enkele uurtjes kunt samen zijn is een namiddag onmiddellijk voorbij. En als dat nog op een mooie lokatie aan een water is , is dat heel mooi meegenomen. Gelukkig waren de wespen vandaag niet met zovelen van de partij. Ze waren trouwens ook niet uitgenodigd.
We zijn de voorbije dagen weer gewoon doorgesparteld met vanalles en nog wat. Ik heb eindelijk eens tijd gemaakt om vanalles en nog wat op orde te stellen. Boodschappen gedaan die ik almaar uitstelde , papieren ingevuld en op de juiste instanties binnengebracht. Zelfs mijn bankrekening terug volledig in orde gebracht want er waren reeds aanmaningen tot betalen binnen gekomen. Ik heb het nooit meegemaakt dat ik alles zomaar op zijn beloop liet. Nu heb ik me voorgenomen om alles wekelijks heel goed bij te houden zodat ik met alles terug volledig in orde ben. Er moet opnieuw een vaste regelmaat komen want anders ziet dat er niet goed uit ! Wel is het zo dat ik nog altijd op de kast een hoek heb voorbehouden voor de papieren die ik allemaal heb nodig gehad om successierechten in te vullen. Die zouden ondertussen volledig zijn ingevuld maar . . . Na al die maanden heb ik er nog steeds niets van gehoord. En ik zou het graag in orde hebben of toch al iets weten waar ik sta maar helaas, nog altijd geen nieuws. Dat is toch wel een gegeven dat zwaar op mijn maag ligt. Hopelijk komt er geen verder vervolg. Ik veronderstel wel dat alles zal beteren als we de maand augustus voorbij zijn. Nu is er bij mijn ouders wel goed wat werk met het steriliseren van groenten. Vandaag zelfs courgetten gesteriliseerd. Nog nooit gedaan en ook niets van teruggevonden in één of ander kookboek. Dus we gaan morgen zien in hoeverre dat experiment ( ! ) gelukt is. Als dit in orde komt dan weet ik volgende week wat te doen. Nu ook want er is genoeg om te verwerken. Maar ik steek er liever nu wat tijd in , dan gewoon te laten liggen in de tuin. Als ik nu bij mijn ouders in de kelder kom ben ik heel tevreden. Gegarandeerd dat wij voor weinig groenten moeten zorgen in de winter. Eigenlijk alleen nog prei verwerken in het najaar en dan zitten wij heel goed. Het is nu wel vermoeiend maar ik heb een hele winter om uit te rusten van de tuinperikelen.
Ondertussen zijn we weer enkele dagen verder. Mijn vader was zondag jarig en dat hebben we met ons drietjes gevierd. Als we dat al vieren mogen noemen. Heel eenvoudig zondagmiddag gaan eten en dat was het dan. In plaats van er toch een beetje meer van te maken was dat het enige dat werd toegelaten. Het is alsof mijn vader met iets worstelt maar ik weet alleen niet wat. Hij eet wel maar dat is eigenlijk voor zijn doen heel miniem. Iets drinken ? Neen dank je wel ; een waterke is goed genoeg. Er is iets , maar ik weet helaas niet wat. Mijn vader is dan ook geen prater en hij zal het wel alleen dragen. Het met me delen staat niet in zijn woordenboek. Ondanks dat hij heel weinig eet , is hij wel een godganse dag in beweging. Genieten van zijn gezegende leeftijd kan hij niet. Momenteel is hij aan de vijver allerlei karweien aan het doen die eigenlijk te zwaar zijn voor hem. Wachten op hulp kan hij helaas ook niet. Ik wil wel helpen maar niet alle dagen zoals hij nu steeds bezig is. Voor mij is dat momenteel te zwaar allemaal. Ik hou mijn hart vast tegen dat er iets gebeurt. Ik heb er ongelooflijk veel schrik voor dat er me nog iets te wachten staat. Ik hoop dat ik ongelijk heb en dat het alleen maar slechte gedachten zijn. Donkere gedachten die hopelijk overgaan naar goede gedachten. Eigenlijk stel ik me gewoon de vraag : wanneer gaat de toekomst er terug beter uit zien ? Zoals de dagen nu verlopen kan het niet verder gaan. Moeder die zich zorgen maakt. Vader die werkt alsof dat er geen dagen meer komen. Ze hebben zoveel jaren gewerkt en gewroet ! Kunnen ze nu echt niet genieten van hun op pensioen zijn ? Ik versta het allemaal niet maar ik zal er mij maar bij neerleggen. Zelf heb ik het ook nog steeds moeilijk om mijn leven terug in goede banen te leiden. Op de huidige ogenblik zie ik het niet zo goed meer zitten. Ik weet niet wat te doen en dus doe ik niets. Elke dag hoop ik dat het betert maar tot op heden lukt er nog steeds niets. Was dat spreekwoord niet : Geduld is een schone deugd ! Ik heb geduld , veel geduld , maar het raakt op. Waarschijnlijk omdat ik geen vorderingen maak. Omdat ik voor niets nog goesting heb. Omdat ik geen keuzes kan maken met wat ik wil. Omdat er niets verloopt zoals ik het zo graag zou hebben. Omdat alles tegenwerkt. Omdat ik mijn man mis , elke dag een beetje meer.
Het is nog steeds niet gemakkelijk voor mij. Ik heb enkele echte rotdagen achter de rug. De reden ? Wie zal het me zeggen. Gewoon eventjes aan iets denken , toevallig een liedje op de radio , zelfs een stom filmfragment op TV kan al teveel zijn op dit ogenblik. De tranen rollen gewoon over mijn gezicht en er is geen stoppen aan. Wanneer ik alleen in mijn appartementje ben dan laat ik ze maar rollen. Dan is er geen man die dat ziet. Wanneer ik bij mijn ouders ben heb ik het wel moeilijker. Ik wil niet dat zij ze zien en zal ik al het mogelijke doen zodat zij er geen weet van hebben. Zij weten eigenlijk niet hoe gelukkig ze zijn. Ze hebben een gezegende leeftijd van 80 jaar , ze zijn nog goed op de been en ze hebben elkaar nog. Spijtig dat ze het niet zo goed meer beseffen hoe gelukkig ze zijn. Maar eigenlijk denk ik dat dat voor ongeveer elk paartje hetzelfde is. Men weet pas wat de wederhelft betekend als deze er niet meer is. Men weet pas wat een pijn het doet als men alleen achter blijft. Een pijn waar men door moet. Ik probeer zoveel mogelijk van mijn pijn weg te werken maar helaas, het lukt me niet altijd. Ik hoop dat het terug een beetje zal beteren. Ik hoop dat er na verloop van nog wat tijd opnieuw beterschap in zit. Dat er terug toekomst komt !
Verdomde PPS ! Ik heb vandaag weer enkele mooie PPS-jes binnengekregen. Mooie beelden , mooie teksten en mooie muziek. Kreeg ik er ééntje binnen met het laatste liedje dat mijn man voor mij geleerd had. Nooit had ik verwacht om op dat liedje een PPS binnen te krijgen. Toch is het nu gebeurd. Slechts éénmaal heeft hij het liedje nog voor mij kunnen zingen. Met heel veel moeite heeft hij het gebracht. Wist ik veel dat het mijn man zijn laatste liedje zou zijn. Als ik nu dat liedje hoor is alles weer om zeep. Als ik eraan terugdenk met hoeveel overgave hij dat nog ingestudeerd heeft ! Als ik eraan terugdenk met hoeveel overgave hij dat nog voor mij gezongen heeft ! Als ik eraan terugdenk met hoeveel plezier hij dat heeft gedaan ! Zich zelf totaal wegcijferend . . . Ik wist op dat moment niet dat het toen een afscheid aan mij was. Na het heengaan van mijn man is me pas alles duidelijk geworden. Hoe stom kon ik toen toch zijn ! Ik vooral. Dat ik het toen niet heb gemerkt neem ik me nog altijd kwalijk. Dat er mij in die periode niets is opgevallen , daar kan ik nog altijd niet bij. Maar er was toen veel te veel aan mijn hoofd. En neen , het waren niet de feestdagen maar het was wel mijn man. Dat is een grote fout die ik heb gemaakt , en dat had niet mogen gebeuren. Ik zal het me nooit vergeven. Maar het liedje zal me altijd heel dierbaar blijven.
Ondertussen is het weekend ook weeral voorbij gegaan en zijn we terug bij de maandag. Voor een maandag heb ik me goed genoeg kunnen amuseren. Twee ketels steriliseerbokalen zijn op het vuur beland. Nu maar hopen dat deze ook gelukt zijn. Mijn potjes selder van vrijdag zijn allemaal gelukt. En de princessebonen van zaterdag staan ondertussen ook in de kelder. Inderdaad , het is werkendag geweest ! Maar als ik de gevulde schabben zie dan hebben we in de winter toch weer lekkere groenten te verwachten. Of er nu nog zullen bijkomen is af te wachten. Voor dagelijks gebruik staan er nu nog wel boontjes in de tuin. Of we er nog kunnen steriliseren is af te wachten. Met deze manier van werken is de tuin natuurlijk al een stukje leger geworden. De voorjaarsarbeid heeft vruchten afgeworpen. Nu nog één van de dagen tomaatjes verwerken. Die hebben een heel mooie kleur gekregen. Als ze nu nog sappig mals willen worden dan kunnen we tomatensap maken. Maar eerst nog enkele dagen geduld hebben nu. Ook de bloemenvazen van mijn moeder zijn vandaag nog eens helemaal aangevuld. Ongelooflijk mooie gladiolen heb ik weer kunnen afsnijden. En de zachte wit - roze kleur is heel mooi. De rode gladiolen heb ik voor mij mee naar huis genomen. Ze mogen eventjes stoppen want nu hebben we er echt teveel. Morgen nog maar een nieuwe vaas bij zoeken voor de volgende lading. We zullen maar gelukkig zijn dat we ze zo uit de tuin mogen halen. Als ik deze boeketten moet gaan kopen , ben ik heel wat geld kwijt. Dus , op deze manier , zijn wij heel tevreden !
Vrijdag , officiële poetsdag ! We zijn er weeral vanaf voor een weekje. En wat is vandaag de dag nog een week. Als ge denkt dat ge gedaan hebt , moet ge al terug beginnen. Wat gaan de dagen toch ongelooflijk snel voorbij. En het ergste is , dat we de tijd niet kunnen tegenhouden. We moeten alleen maar proberen om die tijd heel goed te gebruiken. Dat heb ik deze namiddag dan maar gedaan. Selder gekuist en fijn gesneden. En dan de ouderwetse methode bovengehaald. Stereliseren ! Morgen ga ik weten of het gelukt is en al de potjes dicht zijn. Ik ga één nadeel hebben. De potjes gaan veel vlugger op zijn dan verwacht. We hebben er veel bijgehouden maar toch gaan we er te weinig hebben. En na de selder nog een wasmand fijne princesseboontjes geplukt. Dat is de voorbereiding voor morgen. Maar vanavond toch de eerste portie al gekuist , gekookt en opgegeten. Zo lekker vers uit de tuin. Meer moet dat niet zijn. Alleen smaakten ze me vorig jaar toch veel beter. De ganse namiddag toen ik met de groenten bezig was heb ik aan mijn man moeten denken. Niet dat hij er anders niet bij is in mijn gedachten maar nu toch nog meer. Vorig jaar zaten we nog samen aan tafel. Met een glaasje wijn, met de favoriete muziek en de groenten die we samen kuisten en verwerkten. Toen was het groenten verwerken heel iets anders. Toen was het groenten kuisen aangenaam en plezant. Nu ben ik bezig samen met mijn vader. En dat is een verschil van dag tegen nacht. Nu moet er doorgewerkt worden zonder muziek , zonder dat glaasje wijn. Nu moet er voor gezorgd worden dat alles wordt verwerkt. Een hemelsbreed verschil ! Mijn lieve man, wat mis ik je. Wat mis ik je hulp , je lach , je zang , je . . . .
Weer is er een dag voorbij. Vroeger zou ik gezegd hebben , die is voorbij gevlogen , maar nu is het heel iets anders. De dag dat gaat nog want ik heb de handen goed vol. Donderdag is het kuisen bij mijn ouders, de boven doen , zoals dat vroeger werd gezegd. En een stuk van de beneden. Zo heb ik het morgen gemakkelijk wat het kuisen betreft. Het is niet meer dat kuisen van vroeger jaren want dat heb ik wel afgeleerd. En dat nog dank zij mijn man. Heel in het begin dat wij samen waren moest alles tot in de puntjes gekuist zijn. Eerder was er geen sprake van op familiebezoek te gaan of andere vrije tijd. Mijn man had daar een ander gedacht over en dat ben ik gevolgd. Waar ik geen spijt van heb gehad. Toen niet en nu niet. En ook in de tuin begint er opnieuw werk te komen. De eerste flessen tomatensap zijn deze namiddag gemaak want de tomaten zijn uiteindelijk toch beginnen rijpen. En is er nog iets lekkerder dan heerlijk zelfgemaakt tomatensap ? Men heeft er wel wat werk mee maar we weten wat we eten of drinken ! En een fris glaasje tomatensap kan smaken ! Vandaag ook nog een heel mooi boeket gladiolen afgesneden. Mooie zachtroze gevlamde gladiolen. Spijtig dat ze nu allemaal tegelijk gaan openkomen alhoewel we ze op verschillende tijdstippen hebben geplant. Als de natuur zegt : nu bloeien dan kunnen we dat helaas niet tegenhouden. Hopelijk gaan de laatste 20 stuks nog een beetje wachten en dan hebben we er volgende week ook nog. Want een gladiool is toch een mooie , sierlijke bloem.
En ondertussen gaat alles gewoon verder. Mijn pols is terug in orde. Ik vraag me af wat het nu weer was. Maar het is weeral in orde en meer moet dat toch niet zijn. Ik kan terug volop beginnen met karweitjes uit te voeren. En wees er maar van overtuigd dat ze liggen te wachten. Vanaf morgen vliegen we er terug in. Dus ik heb afgesproken dat we morgen met de grasmachine gaan werken. De gazon aan de vijver heeft heel dringend een opknapbeurt nodig. Het is nu meer dan veertien dagen geleden dat we daar nog eens langs geweest zijn. Hopelijk vallen de voorspelde buien morgen niet bij ons. Dit zouden mijn vader en ik niet graag hebben. En met één buitje zouden we nog kunnen leven ; als ze maar geen hele namiddag duurt. Op een paar plaatsen aan de vijver had ik ook alle begroeiïng weggeknipt om een beter uitzicht te krijgen. Helaas, alle werk voor niets geweest. Het is eigenlijk mooi om zien hoe de natuur zijn werk doet. Overal is er nieuwe begroeïng. Ik kan opnieuw beginnen. Zo blijf ik wel bezig maar het was geenszins de bedoeling dat het zo snel terug zou bijgroeien. Momenteel laat ik het zijn gang gaan. In het najaar zullen we wel zien wat we ermee gaan doen. Terug laten groeien of kortwieken ! Een vijver is mooi als men er niet moet werken. Ik heb ondervonden en moeten toegeven dat het niet gemakkelijk is als vrouw. Ik schuw geen werk maar het moet haalbaar zijn. Onze vijver gaat voor mij spijtig genoeg niet haalbaar zijn. Maar zolang ik kan ga ik mijn best doen. Daar is het te mooi voor.
Is het de wet van Murphy of is het het lot ? Deze week ben ik buiten strijd geweest door een ontstoken pols. Niets kon ik er nog mee doen. Geen auto besturen , niet gaan winkelen , niets dragen , niet poetsen , niets . . . Nu is het terug aan de beterhand en gelukkig maar. Het typen gaat momenteel nog wel stroef maar dan typen we maar wat trager en wat langer. Dus de voorbije week is het goed rustig geweest. Ik verlangde wel naar rust maar niet op deze manier. Want ik heb nu wel ondervonden, des te meer tijd ik heb , des te meer ben ik over van alles en nog wat aan het piekeren. Aan de voorbije maanden aan het denken en me de vraag stellen of ik alles wel goed heb gedaan. Ik ben zo aan het twijfelen geslaan dat ik zo goed als van niets meer zeker ben. Ik ben aan het zoeken naar oplossingen die maar niet willen komen. Het zal de juiste tijd nog niet zijn en daarom denk ik dat ik beter alles op zijn beloop laat gaan. Iedere dag nemen zoals hij komt. Van elke dag het beste proberen te maken. Want als ik iets ga forceren dan zal ik daar waarschijnlijk achteraf ook weer spijt van hebben. En dat is ook helemaal de bedoeling niet. Was het toch allemaal zo moeilijk maar niet. En nog steeds zit ik te wachten op die successierechten. Nog steeds is dat niet in orde. Ik ben al wel gaan vragen om ervoor te zorgen dat ik zeker geen boetes moet betalen. Waarom het allemaal zolang duurt weet ik nog steeds niet. Hopelijk ga ik één van de weken iets meer weten. Van dagen durf ik niet meer te spreken. Nu niet dat ik zit te popelen om die successierechten te betalen , alleen , ik zou willen weten waar ik sta. En ik denk dat er nog heel wat andere personen in zulke situatie zitten. Als ik dat zo hoor , zijn er nogal wat gezinnen die problemen hebben met die successie. Men heeft er jaren voor gewerkt om een beetje toekomst te voorzien en dan wordt men op deze manier nog gestraft. Ik leg me er bij neer en voel me ondanks alles toch gesteund omdat ik merk dat ik niet alleen in de problemen zit. Hetgeen nu gebeurt is ook iets dat mijn man niet zou verwacht hebben. Zeker niet zou gewilt hebben. En zoals iedereen kent : als . . . als . . . als . . . Als ik een jaar geleden zou geweten hebben wat ik nu weet , dan zou dit allemaal niet gebeurd zijn. Dat weet ik wel heel zeker , maar helaas , het is te laat. Toch hoop ik dat de tijd alles zal oplossen !
Ik ben er enkele dagen tussenuit geweest omdat het heel moeilijk met me ging. Het ging me zelfs niet om iets neer te schrijven. Ook nu heb ik alle moeite van de wereld. Het is alsof ik uitgeblust ben. Op alle gebied. Ik zou niets liever doen dan gewoon binnen te blijven in mijn veilig appartementje. Ik weet ook wel dat dit niet gezond is. Ik veronderstel dat het een samenloop van omstandigheden is. Ik heb nooit iets in gezeten om de handen uit de mouwen te steken . Ik heb er nooit mee in gezeten om mijn ouders hun huis te onderhouden. En ik heb steeds plezier gehad in tuinieren. En het is heel plezant als ge de groenten en de bloemen zomaar uit de tuin kunt gaan halen. Dat scheelt natuurlijk een heel beetje in de portemonnaie. En als men iets wil winnen moet men er tijd in steken, veel tijd. Maar teveel is teveel. Zeker zoals het nu gaat. Ik vraag mijn vader om minder werk en wat gebeurt er ? Er komt alle dagen bij. Natuurlijk verlangt ook mijn moeder dat ik voor haar klaar sta. Maar ook hier wordt het me teveel. Ik ben blij dat ik hen kan helpen bij van alles en nog wat. Maar het is me wat veel aan het worden. Ik heb ook nog een leven dat ik graag een wending zou geven. Helaas , op dit moment zit dat er helemaal niet in. Als het éne karwei is gedaan ligt het volgende al klaar. Waar ben ik mee bezig ? Met heel veel dingen maar op termijn ga ik een tegengoesting krijgen. Dat zou ik heel spijtig vinden en daarom ben ik naar oplossingen aan het zoeken. Welke ? Dat moet ik nog uitzoeken.
Ik heb verdomd moeilijke dagen achter de rug en er gaan er nog enkele moeilijke komen. Morgen gaat zeker een rotdag zijn. Momenteel vlot er ook niets. En elke dag zit ik te wachten op verder nieuws van de successierechten. En nog steeds weet ik van niets. Het is echt om te rotten. Ik zou graag weten waar ik sta en ik denk dat het in mijn geval niet meer dan normaal is. Maar als ik niets binnen krijg wat moet ik dan nog doen ? Ik kan toch alle dagen niet liggen bellen met de vraag : " En welk nieuws heeft U voor mij ? ". Het is zo frusterend om zo machteloos te staan. Om momenteel niet te weten wat er gaat gebeuren. Zo is ook dit weekend weer volledig vergald. Ik wou er iets simpels mooi van te maken , maar dat is weer niet gelukt. In plaats van deze zondagnamiddag op een mooie manier door te brengen ben ik weer gewoon aan die keukentafel gaan zitten. Heb ik weer niets nuttig gedaan alhoewel ik zoveel zou kunnen doen. Maar het lukt me niet. De kuil is momenteel weer diep en ik moet er terug zien uit te geraken. Op gelijk welke manier dan ook want dit is niet de goede manier. Maar het is allemaal zo gemakkelijk gezegd. Het in de praktijk brengen is heel iets anders !
Vandaag is het precies 6 maanden geleden dat mijn man van mij is heengegaan. Het is alsof het pas gisteren is gebeurd. Ik wist dat ik je moest afgeven - maar zo vlug ? En dan die pijn. Pijn omdat je iets dierbaars hebt moeten afgeven. En inderdaad, die pijn , die wordt minder maar het gemis des te erger. Zoals ook de bezoekjes aan het graf van mijn man. Ik heb ook geleerd dat het geen kwaad kan als ik niet alle dagen naar het kerkhof rij. Dat heeft toch wel enkele maanden geduurd eer ik me daar kon overzetten. Maar dat is me wonderlijk gelukt en toch beter dan ik dacht. Het is niet omdat ik niet tot ginds rijd, dat ik mijn man ben vergeten. Elke dag is er wel iets nieuws dat me met mijn neus op de feiten drukt. Zowel in positieve als in negatieve zin. Het blijft wennen zo helemaal alleen zijn. En het is ook niet gemakkelijk om ergens aan te kloppen voor een beetje hulp. Er is af en toe toch wel eens iets dat ik niet voor mekaar krijg. En dan moet ik wel iemand vragen. Daar heb ik nog steeds een hekel aan maar ja , het is helaas niet anders. Elke dag is een gevecht om erdoor te geraken. Dat lukt nog niet zo best. Ik mis mijn man. Elke dag een beetje meer.
Ook vandaag heb ik me nog bezig gehouden met het bekijken van dia's. Zo ga ik ze allemaal nog eens gezien hebben. Maar daar ga ik nog wel een avondje voor nodig hebben. En met de vroegerige toneelkring heb ik ook al kontakt op genomen. En ja hoor, ze willen de dia's wel voor in hun archief. Daar ben ik eigenlijk wel blij om. Gaan ze uiteindelijk niet verloren. Ik durf te wedden dat ze er heel tevreden mee gaan zijn. Wanneer ik nog eens bij mijn schoonzusje op bezoek ga neem ik de dia's mee. Dat kan nog wel eventjes duren maar dit gaat dus in orde komen.
Waar ik me meer zorgen om maak is de afhandeling van de successierechten. Ik zou deze week worden gekontakteerd om tot bij mijnheer de notaris te gaan. De eerste drie dagen van de week zijn gepasseerd , en morgen is het al donderdag. Ik stel me de vraag "wat gaat er nu weer mis lopen ? " Ik zal echt blij zijn wanneer dit is afgehandeld. Het blijft maar duren en daar word ik zo moe van. Ook de onzekerheid begint gaan door te wegen. Ik heb het zo al moeilijk genoeg en daarom vraag ik niet liever dan dat alles zo vlug mogelijk in orde is.
Wat kan het toch allemaal verkeren ! Zoveel jaren hebben de dia's gewoon in de kast gestaan. We zullen die nog wel eens zien. Vandaag niet want we hebben geen tijd. Misschien volgend weekend . . . En zo werd het steeds maar uitgesteld. Wat heb ik vanavond gedaan ? Juist, ik heb dia's gekeken. Allemaal dia's van één van mijn man zijn vroegere hobby's. Toneel spelen. Voor wij onze zaak hadden heeft mijn man enkele jaren toneel gespeeld. Het waren mooie opvoeringen met mooie herinneringen. Van sommige toneelstukken heb ik heel wat dia's gemaakt. Toen ik de beelden aan het bekijken was dan viel het me op hoeveel spelers er al gestorven waren. Nu merk ik nog maar eens hoe snel de tijd is gegaan. Vandaag heb ik dus besloten om opnieuw kontakt op te nemen met dat toneelgezelschap. Als zij willen mogen zij al die dia's hebben. Langs één kant vind ik het wel spijtig om ze weg te doen. Maar wanneer deze bij het archief gevoegd worden van de toneelkring, is het voor hen toch wel een verrijking. Spijtig natuurlijk dat niet iedereen die dia's nog kan zien. Maar de jeugd van toen zijn nu volwassen personen met eigen kinderen ; kinderen die nu meespelen in diezelfde toneelkring. Ik kan het alleen maar vragen en eigenlijk hoop ik dat ze ja gaan zeggen. En daar zitten mooie dia's tussen , al zeg ik het zelf.
En zoals zo dikwijls de laatste tijd gebeurt, het is weer meer dan laat genoeg. Dat is ook nog iets dat ik moet veranderen. Alleen, er is toch niemand die zegt tegen mij dat ik moet stoppen en dus doe ik gewoon verder. Wanneer ik zo eens niet weet wat doen hou ik me eventjes bezig met de foto's die allemaal liggen te wachten. Er zitten er nog mooie tussen. Nu ben ik er al de specialekens aan het uithalen. Allemaal foto's van mijn man en zijn hobby. Hiemee ga ik scrapbooken. Vraag nog altijd niet wat het juist is want daar kan ik nog steeds geen antwoord op geven. Het enige dat ik weet is : met foto's werken. Het vervolg hiervan zie ik nog niet goed zitten. Er zulllen eerst nog enkele lessen moeten aan te pas komen. Het is wel iets dat me interesseert. Alleen is het spijtig dat hier niet veel lectuur te vinden is over scrapbooken. Men moet eigenlijk naar Nederland rijden wil men iets vinden. Op een hobbybeurs ben ik ook nog nooit geweest. Het zou nu wel eens kunnen dat ik daar naar toe ga. Gewoon uit gezonde interesse en wie weet vind ik daar nog iets dat me aanspreekt. En misschien zijn daar enkele tijdschriften te vinden die me wel aanstaan. Het is allemaal nieuw voor mij en dus moet ik het afwachten.
Wat heb ik het de voorbije dagen moeilijk gehad. Ik voelde me ellendig , rot , moe , ........ Ik voelde me alles behalve ideaal. Het was alsof de hele wereld op mijn rug ruste. En wat was dat voor een zwaar gewicht ! En ik zou niet weten waarom. Alhoewel !
Ik kan me wel enkele zaken voor de geest halen die aanleiding zouden kunnen geven zoals bijvoorbeeld het jaarlijkse etentje van de biljartclub van mijn man. Eigenlijk zou dat een heel aangename gebeurtenis moeten zijn. Dat was vrijdagavond. Toen ik tegen het afgesproken uur naar het lokaal reed , zou ik zo terug gedraaid hebben. Des te dichter ik bij het lokaal kwam , hoe erger het werd. De pijn die naar boven kwam. Opnieuw was het de eerste keer dat er iets ging gebeuren waar mijn man zou bij geweest zijn. Nu was ik alleen. Voor de zoveelste keer was het weer die eerste keer. Het was moeilijk om aan te sluiten bij de andere leden. Ik heb het hen ook gezegd en werd begrepen. De avond is verder gewoon verlopen. Een aperitiefje, een lekker menu, een drankje en een babbel. Ieder deed op zijn manier zijn best om de avond zo goed mogelijk te laten slagen. Toch mankeerde er iets voor mij of iemand . . . Zulke samenkomsten zullen nooit meer zijn wat ze vroeger waren. Toch voor mij niet. Gelukkig kunnen de overblijvende leden het goed vinden met elkaar. De club heeft een heel moeilijk jaar achter de rug , op alle gebied. Ze zijn erdoor gesparteld met vallen en opstaan. Voor hen hoop ik dat het volgende seizoen beter gaat gaan. Ik denk dat ik wel naar de clubbijeenkomsten zal blijven gaan.
En toch is het raar dat er zoveel verschil is met gelijklopende gebeurtenissen. Vorige week op een biljartavond geen probleem. Deze avond , met dezelfde personen , ongelooflijk moeilijk.
Een tweede reden waarom ik me ellendig heb gevoeld is misschien de komende afspraak met mijnheer de notaris. Normaal gezien zou volgende week eindelijk alles in orde moeten zijn in verband met de successierechten. De voorbije week heb ik nog maar eens voor kopies moeten zorgen van papieren die bij een andere notaris lagen. Die konden niet gewoon worden overgemaakt. Ik moest deze persoonlijk gaan afhalen. Alsof het staatsgeheimen waren maar het ging enkel over de eigendomsakte van mijn appartementje. Is dat nu allemaal echt nodig ? Moet het echt zo moeilijk worden gemaakt ? En moet het echt zo lang duren allemaal ? Nu hoop ik dat het einde hiervan in zicht is want ik ben het behoorlijk moe ! Ik zou graag van al die rompslomp vanaf zijn zodat ik eindelijk eens kan beginnen om alles voor mij op een rijtje te zetten. Er is zoveel en er is niets. Ik zou zo graag hebben dat er terug een beetje rust in mijn leven komt. Dat ik eindelijk kan beginnen nadenken hoe ik echt verder wil gaan. Niet zoals nu. Nee, ik wil graag verder gaan met een nieuw doel. Met iets waar ik me goed in voel.
Waarom moet het nu altijd regenen als ik bij mijn vader in de tuin ga ? Ik was van plan om nog een mooi boeketje bloemen voor mezelf te snijden. Mijn moeder had ik er juist ééntje gegeven. Ik viel natuurlijk weer zo goed als uit de boot. Stomme regen ! Morgen pluk ik nog bloemen bij want mijn boeketje is maar klein uitgevallen. En het tuinpad is toch omgeven doorverschillende mooie floxen. Lang bloeien die niet maar het zijn wel mooie bloemen en ik vind ze heerlijk geuren. Volgend jaar zijn we van plan om nog een kleur bij te planten. Natuurlijk zullen daar andere bloemen moeten voor wijken. Maar als we kunnen verbeteren doen we dat graag. De bloemkolen die in de tuin stonden heb ik ook maar mee naar men appartementje genomen. De soep is zelfs al klaar. Ze is lekker , die bloemkoolsoep. Alleen nog verder afwerken met wat room en cayennepeper. Ik verheug me al op morgen om ervan te snoepen. Eén van de resterende bloemkolen heb ik nog fijn gesnipperd zodat ik ook in het najaar nog wat garniering achter de hand heb. En wie weet, als de volgende lading bloemkolen zou lukken kan ik opnieuw een kookpotje bloemkoolsoep maken. Toch spijtig van de selder ! Die is wel in aantocht maar toch doet een gedeelte het niet zo best. Hopelijk helpt het weder de groei verder zodat wij binnen enkele weken kunnen oogsten. En dan is het selder inmaken op de ouderwetse manier. Een tuin is mooi maar men heeft nooit gedaan met werken als men er tijd wil insteken.
Wat een lawaai kan een verhuiswagen toch maken. De verhuiswagen natuurlijk zelf niet maar wel de bijhorende ladderlift. Vier uur aan stuk heeft de ladderlift staan ronken. En met een heel zware motor. Echt niet te doen. Kunnen ze daar geen andere oplossingen voor vinden ? Gelukkig was het dan vandaag nog te doen met de temperatuur. Want een raam open zetten ging echt niet. Wat was ik blij toen die wagen hier vertrok. Toen was het hier terug zalig stil . . . Ik wist nog niet eens dat de nieuwe woning van mijn oude buren reeds klaar was voor verhuis. We zien elkaar niet dikwijls. Is dat snel gegaan ! Met nieuwjaar vreesde mijn buurvrouw nog dat de verhuis ten vroegste voor het najaar was. Nu is de zomer pas begonnen en zie, ze is vertrokken. Gepakt en gezakt met een grote verhuiswagen. Hopelijk gaat ze heel tevreden zijn met haar nieuwe stekje ! Dat wil dus zeggen dat ik nieuwe buren ga krijgen. Ik ben benieuwd wanneer ik met hen ga kunnen kennis maken. Het is toch altijd plezanter wanneer men weet met wie men te doen heeft. En of ze een goedendag willen zeggen. Niet iedereen praat hier met elkaar in onze appartementsblok. Zeker de jeugdige bewoners voelen zich te goed om iets te zeggen. Maar ze zullen wel bijleren met de jaren. Ongelooflijk spijtig maar het is niet anders.