Ik ben LEDA, en gebruik soms ook wel de schuilnaam LEDALU.
Ik ben een vrouw en woon in de Kempen (België) en mijn beroep is nu mijn ouders helpen.
Ik ben geboren op 11/07/1954 en ben nu dus 71 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Zo wat van alles.
Beoordeel dit blog
Zoeken in blog
Mijn Man , Mijn Ouders
Ervaringen
17-01-2011
Zondag
Weer een dag die voor bij is gekropen. Een rare dag is het geweest. Mijn ouders hebben me mee uit eten gevraagd. Mocht ook wel want er was een jarige ! Het deed raar om in een restaurant binnen te gaan waar ik al anderhalf jaar niet meer was geweest. Met de ziekte van mijn man kon dat helaas niet meer. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dat had gemist. Nu deed het pijn om er binnen te gaan. Te weten dat mijn man niets liever deed dan eens uit eten te gaan. Dat moest zeker niet alle weken maar zo af en toe ........... wat hebben we dikwijls genoten. Dikwijls waren het magische momenten. Telkens maakten we er echt tijd voor. Tijd om er echt van te genieten. Ik moet eerlijk toegeven het heeft me gesmaakt, Maar daar houd het met op. Ik heb het voor een heel groot deel gedaan om mijn ouders te plezieren. Meer niet. Alhoewel ik toch blij ben dat ik die stap al heb gezet. Ergens binnen gaan zonder mijn man ... Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik thuis , in mijn eentje , eerst nog een potje heb gehuild. Ik voelde me ook schuldig omdat ik ging eten. Nu is mijn man er niet meer en hij zou er zo van genoten hebben. Nu ging ik zonder hem. Het voelde een klein beetje als verraad. In de late namiddag ben ik nog samen met mijn moeder op kerkhofbezoek geweest. Het verwonderde me dat er zoveel mensen een bezoekje brachten aan een geliefd iemand. Vroeger kwam ik éénmaal per jaar op het kerkhof. Zoals zovelen onder ons op 1 november. Dikwijls had ik me al voorgenomen : in de zomer kom ik hier eens wandelen. Nu is het nog geen zomer maar ik weet nu al dat het een dagelijkse , nee , een wekelijkse routine gaat worden. Alle dagen zal voor mij wat te veel worden. Maar ik hoef niet alle dagen tot ginder te rijden. Ik heb hier bij me thuis een mooi gedenkhoekje gemaakt. Het is nog niet af maar er is al een mooi begin gemaakt. Het geeft me warmte als ik even pauzeer bij het hoekje. Het nadeel is dat ik wel heel veel kan vertellen ... en heel veel kan vragen ... maar ik krijg geen antwoord. Wat een gemis. Wat een leegte die nooit meer zal gevuld worden. Wat een pijn die nog altijd even erg is.