Gisteren ben ik met mijn vriend Scheveningen ingegaan om onze website www.allesoverscheveningen.nl weer meer onder de aandacht van de mensen te brengen. Deze website over Scheveningen is opgezet met een subsidie van de gemeente, omdat wij niet commercieel werken en omdat wij Scheveningen beter onder de aandacht van bewoners en bezoekers van Scheveningen willen brengen. Dus promotie maken voor Scheveningen en Den Haag.  Winkeliers en andere bedrijven uit Scheveningen kunnen op deze site zichzelf presenteren en betalen daar voor een kleine vergoeding per jaar; hierdoor kunnen de kosten voor een belangrijk deel worden gedekt. Gisteren hadden we succes, want drie nieuwe bedrijven hebben zich aangemeld. Op de website vertellen we bijna alles over Scheveningen. Misschien leuk om die ook eens te bezoeken.

Foto: op de plaats waar nu de auto’s nog geparkeerd staan, staan nu een megabioscoop en ons wooncomplex. De foto is door mij gemaakt in mei 1991.

Naar aanleiding van mijn tekstje gisteren op mijn blog kreeg ik twee reacties: één van een Belgische blogvriend, die mij regelmatig bezoekt, en één van een Nederlands blogvriend en die schreef mij het volgende:  

“Wat je gasten betreft: Ook bij mij is het percentage Nederlanders, dat mijn blog bezoekt ( 63,4%) sterk in de meerderheid t.o.v. van de Belgen ( 33,5%).

Waar dat aan ligt weet ik niet, onze taal is toch hetzelfde ?

Of zou de slag bij Nieuwpoort nog in hun geheugen vast liggen?

Kom op Belgische bloggers !”.
foto: Holland polderland

Af en toe bekijk ik wel eens de statistieken op mijn blog en dan bedoel ik de statistieken die helemaal onderaan op de pagina vermeld staan, zoals de geografische informatie. Als ik die bekijk, dan ben ik er van overtuigd dat ik op een Nederlands seniorennet bezig ben: het grootste aantal mensen, dat mijn blog bezoekt, komt uit Nederland: 67,5%. Slechts 29,2% van mijn bezoekers komt uit België. Dit verbaast mij omdat ik zelf in hoofdzaak Belgische blogs bezoek. Ja natuurlijk kijk ik iedere dag een keer bij Annemiek, Thea en Kes, maar dat is maar een fractie van de blogs, die ik bezoek. Zijn de Belgen soms bang voor de Hollanders. Nou, wij vreten jullie heus niet op, hoor. Laat maar eens wat van je horen. Dit is toch een Belgisch Senioren Blog? Of betekent dit, dat de Belgische senioren geen belangstelling voor over de grenzen hebben. Ik mag ze natuurlijk wel bezoeken; ik vind het gezellig zo dagelijks even bij mijn Belgische vrinden op visite te gaan. Tot ziens maar weer.

Als kind, en dan bedoel ik de periode na juli 1945: want kort voor de oorlog was ik nog te klein en tijdens de oorlog kwamen we niet zo vaak op Scheveningen, speelden we tussen de bouwvallen, die wereldoorlog II had achtergelaten. Op het strand zaten we in de kazematten, waar we speelden met de ontmantelde kanonnen of klommen op de bunkers, die nu zijn opgeruimd, of speelden we op het Landje achter de Nieuwe Laantjes, waar mijn vriendje Henk toen woonde. We speelden in de gangen van de Atlantikwal en zochten naar overblijfselen van de oorlog. We waren bang het lijk te vinden van een achtergebleven soldaat: het stonk ook altijd zo erg in die gangen. En op het strand stonden nog geen badstoelen maar stonden de palen nog die de Duitsers geplaatst hadden om landingen van de geallieerden te voorkomen. In de winter van 1946 stonden we bij de haven op het stille strand te kijken naar twee vissersschepen, de loggers van toen, hoe die probeerden de haven te bereiken. Toen was de badplaats geen badplaats meer, maar een puinhoop.

Foto: op deze plaats klotsten de golven nog tegen de kademuur; nu is er een breed strand een gevolg van de verlenging van de havenhoofden.

Vanmiddag even genoten van de frisse zeewind. Met de koude wind in mijn gezicht, tranende ogen en koude handen heb ik met plezier over de Scheveningse boulevard gekuierd. En... ik was echt niet alleen: veel Scheveningers en Hagenaars trotseerden de koude wind om even van het fraaie zonnetje te genieten.
foto: een rustgevend strand, dat baadt in een stralende hemel.

Het was wel even zwoegen, maar uiteindelijk staat de kleine koepel van het Fortis Circustheater veilig op de grond. In Scheveningen spreken we gewoon over het Circustheater zonder verdere toevoeging en we denken dan vaak terug aan Circus Strassburger. Het circusgebouw kent een lange geschiedenis. Het werd geopende op 16 juli 1904 met een galavoorstelling van het circus Albert Schumann. Van het gebouw naar een ontwerp van architect W.B. van Liefland is nu niet veel meer over; alleen de grote koepel met daarop de kleine koepel herinnert nog aan die tijd. Bekende namen zijn Corty-Althoff(1915) , Albert Carré(1916), Carl Hagenbeck, Hans Stoch Sarrasani(1937), Strassburger Frères(1938), Giezen(1946) en vervolgens weer Strassburger. In 1967 viel het doek en lag het circustheater er verwaarloosd en verloren bij. Maar nu leeft het circustheater weer - dankzij Van den Ende -  als Fortis Circustheater.

Foto: de kleine koepel op de voorgrond.

Het was laat en de zon zakte al weg achter de koepel, toen eindelijk de kabels om de kap te heffen werden gevierd. Maar een feestje kon er nog niet gevierd worden en om 17.15 uur was dat “kleine” bolletje van die grote koepel nog niet verdwenen. De man, die mijn ’s morgens zei, dat het wel eens laat kon worden heeft gelijk gekregen. Maar het karwij moest nog wel dezelfde dag geklaard worden. Dat zal dan wel later op de avond gebeurd zijn, toen de zon al weer onder was. Ik ben gisteren niet meer wezen kijken: ik kon toch niet meer fotograferen en mijn handen en voeten waren ijsklompen geworden, als gevolg van het lange wachten. Fotograferen is niet altijd even gemakkelijk.

Dit was de laatste foto die ik gemaakt heb. De kleine koepel kunt u goed zien.

Ja, ik heb u even moeten laten wachten vandaag. Het mooie weer, hoewel een beetje fris, nodigde me toch uit om even te gaan kijken bij het Fortis Circusthater; daar zou namelijk de koepel van het dak worden verwijderd om aangepast te worden en tevens groot onderhoud aan te verrichten. Gelijktijdig kunnen dan een aantal nieuwe motoren voor de coulissen makkelijker naar binnen getakeld worden. Koude handen en koude voeten en uiteindelijk werd het weer een paar uur uitgesteld. Even een paar boodschappen doen, dacht ik, dan kom ik later wel weer terug. De boodschappen gedaan en weer terug, maar nee hoor, het zelfde liedje als een paar uur eerder. Ze waren nog niet zover. Ik weer naar huis, ik was in ieder geval een paar uur in de frisse lucht geweest. Over twee weken wordt de koepel weer teruggeplaatst misschien kan ik dan een leuk plaatje schieten.

Op bijgevoegde foto van vandaag ziet u de koepel nog wel; misschien is die er morgen wel af.

De stormen zijn voorlopig voorbij. Het was me het weertje wel de laatste tijd. Waren het verlate herfststormen of vervroegde voorjaarsstormen? Of zijn ze nu bij elkaar geveegd en gaan we een rustig voorjaar tegemoet? Vannacht heeft een zuinige Hollander met wat poedersuiker gestrooid: bij ons op het plein ligt een nauwelijks waarneembaar laagje sneeuw. De nieuwe vlaggen op het Kurhaus hangen slap. Geen zuchtje wind. En de zee kust teder het strand van Scheveningen.

Op zaterdag, 6 januari 2007, was tijdens de nieuwjaarsreceptie in Muzee Scheveningen Karel Pronk het stralende middelpunt. Na vele jaren als voorzitter van de Stichting Oud Scheveningen te hebben gefunctioneerd, overhandigde hij op deze dag de voorzittershamer aan Henk Grootveld: daarvan heb ik al eerder gewag gemaakt. Temidden van zijn vele vrienden was zagen we een opgewekte Karel, die nu eindelijk eens echt van zijn vrije tijd kan gaan genieten, hoewel we hem ongetwijfeld nog vaak in het museum zullen tegenkomen. Links op de foto nog één van de weinige vrouwen in Scheveningse dracht. De Scheveningse dracht wordt bijna niet meer gedragen; in het oude dorp is een Scheveningse in dracht een bezienswaardigheid.

Een column in onze lokale Scheveningsche Courant wordt steevast ondertekend door Piet Visser. Welke Piet Visser is; dat is een lokaal mysterie. Van mij mag hij dat blijven. Want een hij, dat is ie vast en zeker. Waarom? Hij verkeert veel in kringen, waar uitsluitend mannen komen; waarom zou hij ook anders? De vrouwenkant hoort hij wel van zijn echtgenote. Een lokaal mysterie? Ik denk dat hij zo langzamerhand ontsluierd wordt. Waarom? In zijn column van woensdag 3 januari 2007 ‘Glimmende Schoenen’ maakt hij volgens mij twee slippertjes. Het eerste slippertje is hem te vergeven: uit bescheidenheid vergeet hij zichzelf te bekritiseren: hij vergeet namelijk zichzelf te noemen. Het tweede slippertje is funest, tenzij ik me ernstig vergis. Hij noemt mij namelijk: Louk en in mijn vrij grote kennissenkring ken ik slechts één persoon, die mijn naam Loek schrijft als Louk. Nou ga ik natuurlijk niet bekend maken wie die Piet Visser is, want ik mag hem wel. Van mij mag hij gerust commentaar geven op van alles en nog wat. Niet dat ik het altijd met hem eens ben: zeker niet. Maar hij durft in ieder geval wel even het bed op te schudden. Daar ik weet, dat hij ook af en toe dit blog leest, vind ik het leuk hem hier te vermelden.

Terwijl ik, leunend tegen de wind,  foto’s stond te maken op de pier zei de stormwind tegen mij: ”leun niet tegen mij, want als ik ga liggen val jij.”

 Een tijdje geleden waren er verkiezingen in België: het vlaamse blok( ik schrijf deze naam bewust met kleine letters omdat ik een hekel heb aan discriminatie) weert buitenlanders en nu weer het vignet van die Vlaamse minister Kathleen Van Brempt. Als dagjesmensen nu ook al geweerd worden: mijn jaarlijkse uitstapje naar België gaat me nu € 60,00 extra kosten en dat vind ik wel een beetje veel. Ik kan me best indenken dat het transitoverkeer meebetaalt aan het onderhoud van het wegennet. Dat willen ze in Nederland ook. Op de tolwegen betaal je dan gewoon wat extra voor iedere gereden kilometer: iedereen; Nederlander en buitenlander en geen compensatie. Wil je niet betalen, dan zoek je maar een andere weg en kom je onherroepelijk in problemen met verkeersopstoppingen op het lokale wegennet en dat kost je dan heel veel tijd. Wil de Belgische minister eigenlijk wel één Europa of wil ze een Europa met heel veel afzonderlijke landen met allemaal eigen regeltjes? Ik snap er niets meer van.
Nog een foto van de storm van vandaag

De beloofde foto.

Vanmorgen 5.15 uur. Ik word wakker door gedonderd en meteen flitst er een bliksemschicht langs de hemel. Gedonder en met een fluitend geluid van de wind kondigt zich een nieuwe depressie aan. Ik luister even naar de radio en hoor, dat er vanmorgen een storm met windkracht 9 onze kust zal teisteren. De wind staat west bijna noordwest ten westen en dus vrijwel recht op de Scheveningse kust. Er is nog te weinig licht om nu al foto’s te gaan maken, maar over een uurtje hoeft u me niet te bellen: dan ben ik buiten aan het spelen met de wind. Foto volgt later.

Ik zit net de avondkrant te lezen van 19 februari en de tijd schijnt stil te staan. Buiten de storm van de afgelopen nacht staat er niet veel in de krant. O sorry, ik heb de verkeerde krant onder mijn neus: het is de krant van 19 februari 1952, dat is dus al weer 55 jaar geleden. Toch staat in die krant wel een leuk bericht, althans voor scheepsfanaten: “het gaat er naar uitzien, dat de beruchte “Maasvlakte” het loodje zal moeten leggen tegen de Nederlandse Slepers. Gisteren zijn de sleepboten “Schelde” en “Witte Zee” er in geslaagd om bij hoog water het Panamese schip “Marjory” ongeveer 20 meter te verslepen. Vandaag zal opnieuw getracht worden de “Marjory” vlot te krijgen.” En het weerbericht voor morgen uit diezelfde courant: ‘Zwaarbewolkt en regen, zwakke tot matige wind uit west en noord. Temperatuur +4graden.” U ziet het: geen enerverende berichten. De tijd lijkt te hebben stilgestaan.

Foto: bevroren duinmeer 22 februari 2003

Het was me het weertje wel gisteren. Alle leuke dingen bij elkaar. Wind, wolken, golven, zon en regen. Nou ja, leuk. Veel mensen houden niet van wind en regen. Ik hou wel van wind, maar regen kan me gestolen worden. Windkracht tien, ik stond er middenin en moest me soms zelfs even vasthouden aan een hek of leuning. Ik stond bij de haven van Scheveningen te genieten, toen er plots een vrachtwagen naast me kwam staan; de bestuurder wilde ook graag de storm fotograferen. We kwamen in gesprek met elkaar en de ander vroeg aan mij of ik vaak foto’s maakte? Ik zei ja, bijna dagelijks. Ben jij dan Loek de Koning? Waarop ik uiteraard bevestigend moest antwoorden. Goh, leuk joh, ik kom regelmatig op jouw websites. Leuk, bedankt joh, en wie ben jij dan wel? Hij zei Willem O. en ik heb de website maritiemefotografie.nl . Ja, die website ken ik wel, ziet er goed uit. En zo ging het nog een tijdje door. Ik vond het leuk hem ontmoet te hebben.

Foto. Uiteraard de storm van gisteren.

Ook zij genoten van de storm.

Met de stormwind in de rug ben ik al vroeg op pad. De wind loeit om me heen en af en toe moet ik me vastgrijpen om niet door de wind omgeblazen te worden. Windkracht 9. Vorig jaar april zat ik in een boot van 14,2 meter ook in een storm met uitlopers tot windkracht 10 (gemeten 47 mph); nu pas ervaar ik hoeveel kracht zo’n wind heeft. En je moet er niet aan denken in dit weer op zee te zitten met metershoge golven om je heen. Om  14.39 uur zal het hoogwater zijn in Scheveningen en dat wil ik perse niet missen: dan zijn de golven nog hoger en woester en zal de wind omstreeks kracht 10 zijn. En uiteraard gaat de camera mee.

Foto gemaakt op 18 januari 2007 om 11.10.

Als enige land in de wereld heeft Nederland een vertegenwoordiging van een Partij voor de Dieren in het parlement. Op het Binnenhof, de parlementaire zetelplaats van Nederland, schijnen ook de muizen hun parlement te hebben gevestigd. Wat doe je met een muizenplaag? Bestrijden. Maar de Partij van de Dieren is daar natuurlijk op tegen. Of toch niet? Muizen mag je bestrijden op een diervriendelijke manier; zo iets in de geest van “lieve diertjes, mag ik jullie verzoeken ergens anders te gaan spelen?”. Diervriendelijke muizenvallen bestaan niet; of misschien toch wel? Muizen lokken in een hokje te kruipen, vervolgens hokje sluiten, transporteren naar een buitenplaats ergens in de Hollandse polder en dan het hokje weer openzetten. Dat is toch eigenlijk ook niet diervriendelijk, al lijkt het er wel een beetje op. Een onvriendelijke buurman deporteer je toch ook niet zomaar naar een andere stad. En hoe gaan we het doen met de steekmuggen, de kakkerlakken, de ratten, de vlooien etc.
foto: deze dieren mag je diervriendelijk vangen, om ze daarna op te eten.

Vanmorgen eerst even de NIPO-enquête ingevuld. Dit keer ging het over natuurmonumenten. Dit soort onderzoekt vind ik belangrijk: ik hou van de natuur en vind dat daar veel meer aandacht aan besteed moet worden. Dit is natuurlijk een taak voor ieder van ons persoonlijk, maar vooral een taak van alle overheden, lokaal, regionaal, landelijke en internationaal. Persoonlijk kunnen we er al zoveel aan doen; denk bijvoorbeeld aan onze eigen leefomgeving. In de natuur kom je zoveel rommel tegen, die wijzelf, maar ook en vooral anderen achterlaten. Laten we zelf daar maar eens aan beginnen.

Foto: een schoon Scheveningse strand op een zomerse dag.

Nu het wegenvignet van de Belgische overheid hier in Nederland zo erg in de belangstelling staat en het ook op de internetsnelweg steeds drukker wordt zou het toch ook eens wenselijk worden als er voor het internetverkeer een verkeersreglement wordt ingesteld. Misschien is een wegenvignet niet eens zo’n gek idee of een bewijs van goed gedrag: we komen op ons seniorenblog zoveel gekke dingen tegen; veel junioren beneden de 50 jaar, veel overladen blogs, zodat je heel lang moet wachten en dan maar besluit om het kruisje in het rode blok rechtsboven te gebruiken, of een gastenboek, dat niet regelmatig geschoond wordt, soms net een brievenbus die propvol zit met engeltjes, elfjes etc. En dan de vele blogs, waar niets of nog niets opstaat, alleen het gastenboek is dan volgeplakt met briefjes van veel succes of goed gedaan. En misschien zou het een goed idee kunnen zijn om het “wie ben ik” verplicht te stellen.
Tussen Kethel en Delft fotografeerde ik gisteren dit fraaie 'optrekje'.

Een straffe wind. Temperatuur 7 graden. Een bijna wolkenloze hemel. En de oostelijke horizon is rozig gekleurd. Het belooft een mooie zonnige dag te worden. Wel de das om, want de wind zal het nog wel even fris houden. Maar gelukkig droog. Een wandeling door het bos lijkt me wel voor vandaag, maar eerst een ommetje door de duinen en dan over het strand weer terug. Maar wel in de goede richting dus eerst het strand en dan de duinen. Een prettige wandeling voor iedereen, die van de natuur houdt. Ik wens u een fijne “zon”dag.

Bent u er ook mee begonnen. Na de feestelijke maaltijden op Kerstfeest, Oud- en Nieuwjaar en voor velen van u ook Driekoningen is het nu tijd om die extra kilootjes weer kwijt te raken. Na die  opgezette buikjes, te strakke broeken en de riemen die een of meer gaatjes verder zijn, moeten we nu de broekriem weer aantrekken, want als we zo daar gaan, dan heb je kans dat het leven wat korter wordt.En dat willen we toch niet? Hoe oud je ook bent: in de zomer wil je er toch weer prompt uitzien. Nu, ik wel en mijn vrouw ook. Dus zijn wij aan het diëten gegaan; neen, niet zo een volgens de boekjes, maar gewoon wat verstandiger eten en drinken. Niet iedere avond ons vol laten lopen met een pilsje, een borreltje of een wijntje met iets hartigs erbij. Nee, wel ’s avonds een neut voor het slapen gaan, maar het stukje worst of blokje kaas laten staan. En we worden daarbij nog eens extra geholpen, want over een maandje is het weer carnaval en staat de vastentijd voor onze neus. Dus wat let ons. We wensten elkaar toch een gelukkig en gezond nieuw jaar toe. Aan dat gezond kunnen we zelf wat doen. Aan dat gelukkig kunnen we samen wat doen. Laten we onze wensen waar maken.

De kranten in Nederland staan er vol van. In 2008 moeten niet alleen Nederlanders maar alle mensen - behalve de Belgen: want zij worden gecompenseerd - betalen om gebruik te mogen maken van het Belgische hoofdwegennet. Nog even en we moeten ook nog gaan betalen voor de internetsnelweg in België!! Kunnen we niet meer even over de grens om onze Belgische blogvrienden een prettige dag te wensen of om met hen onze gevoelens te delen. Zal best jammer zijn, want ik vind het op het Belgenblog best gezellig, maar ik denk, dat Pascal Vyncke nog wel een omweggetje vindt. Ik zal in ieder geval alvast het - in de Telegraaf gelanceerde - Belgenvignet op mijn blog zetten, zodat ik ongestoord kan blijven internetten.

Even een foto van de storm van vandaag. Windkracht negen. Windstoten tot 120 km per uur. En door de harde wind een zandverstuiving op het stand.
Hierbij de beloofde foto.

De grote dirigent zwaait weer het dirigeerstokje voor het muzikale fluitconcert van de natuurcomponist Storm. Het eerste deel, waarnaar ik nu zit te luisteren, begon vannacht heel andante, maar allengs is het geluid aangezwollen en spelen de fluiten de boventoon; langzaam gaat het andante over in het tweede deel, dat gelijk inzet met het doordreunende geluid van bas en pauk. De wind neemt toe en zal windkracht 9 worden. Dit deel zal ongeveer aanhouden tot 11.00 uur: dan volgt deel 3 en dat zal oorverdovend zijn met windvlagen tot een snelheid van ongeveer 120 km per uur; het doet bijna denken aan Sturm und Gewitter uit Beethovens 6e symfonie. Als het eventjes kan zal ik dan buiten zijn midden in het orkest en de geluidsgolven over mee heen laten gaan. Ik zal genieten: ik houd van de storm en de elementen.

Misschien volgt straks nog een foto van het (nood)weer.

In 1969 wordt het Kurhaus gesloten. Zeven jaar lang was het Kurhaus de speelbal van allerlei organisaties. Veel prominente Nederlanders strijden voor het behoud van het Kurhaus. In 1976 wordt het Kurhaus behoudens het gedeelte met de koepel tot de grond toe afgebroken en vervolgens in de oude stijl herbouwd. Op 8 mei 1979 wordt in aanwezigheid van HKH Prinses Beatrix het Kurhaus Hotel officieel geopend. De totale herbouwkosten bedroegen f 110 miljoen. Het hotel beschikt nu over 245 kamers en 10 suites. Het Kurhaus heeft sinds 1997 15 zalen voor congressen en vergaderingen.

Foto: het huidige Kurhaus maar nu aan de binnenkant.

In 1820 wordt het houten gebouwtje vervangen door een groter stenen gebouw. In 1826 wordt Pronk uitgekocht en zijn badbedrijf overgenomen. De stedelijke exploitatie wil echter niet vlotten totdat Dr. Mess in 1852 de zaak nieuw leven inblaast. Het badhuis wordt met 2 zijvleugels uitgebreid en is gereed in 1856. Nog later, in 1873, wordt een Theaterzaal en een Kurzaal toegevoegd. In 1885 wordt het oude badhuis afgebroken en opent burgemeester Mr. J.G.Patijn het nieuwe Kurhaus. Na een alles vernietigende brand op 1 september 1886 wordt op 19 juni 1887 het Kurhaus weer op feestelijke wijze heropend.

In het jaar 1800 waren er twee Franse bataljons infanterie gelegerd in Den Haag, die in Scheveningen in de zee gingen baden met ‘uitstekend’gevolg, maar van een badkuur was toen nog geen sprake. In 1814 bemoeide de stedelijke overheid zich met het stichten van een badgelegenheid. Het bestuur drong aan, maar de zaak bleef in advies en er kwam niets van terecht. In 1818 verwierf  Jacob Pronk een perceel grond, waar nu het Rederserf staat, en bouwde daarop een houten badhuisje, dat in de winter werd afgebroken. In het eerste jaar hielp hij 1400 baders en een jaar later 1900.

Foto: Scheveningen nu op een zomerse dag ter hoogte van het perceel grond dat Jacob Pronk in 1818 verwierf.

Jan de Kouwe nodigde mij uit voor een rondleiding door het schip. Daar ik zelf een keer meegevaren heb op de SCH23 en dus redelijk goed op de hoogte was hoe zo’n schip er van binnen uitziet wilde ik graag dit al wat oudere schip(bouwjaar 1986 of ’87) graag zien. Na de rondleiding gingen we even een bakkie doen. Het is de gewoonte aan boord, dat je zelf bedient. Jan met al ruim 25 jaar zee-ervaring is een aangenaam causeur. Hij vertelde over zijn ervaringen en ik over mijn ervaring op de SCH23. Hij had nog nooit in span gevaren en was daarover erg geïnteresseerd. Ik beloofde hem de cd met foto’s van het spanvaren en ik kreeg van hem een dvd over blauwe wijting. Gistermiddag ben ik nog even langs de SCH333 gereden en heb hem de cd gegeven. Ik moest aanschuiven, maar kon dat helaas niet, want Annemiek zat buiten op me te wachten. Wanneer zal zijn schip de haven van Scheveningen opnieuw aandoen? Het was een erg leuke ontmoeting. Jan, tot ziens.

Vaak bekijk ik ’s morgens nog eens de foto’s, die ik de dag daarvoor heb gemaakt. Zo ook vanmorgen. Gistermorgen ging ik even naar de haven om te kijken naar de schepen, die daar liggen. Het zijn er tegenwoordig niet zoveel meer: maar ik had dit keer toch succes. Op de eerste plaats lag er de SCH333, die de afgelopen 13 maanden niet meer in Scheveningen was geweest. Brutaal als ik ben stapte ik aan boord om even een foto te maken van een Panamees schip, de Tasman Bay,  met Filipijnse bemanning die vis in cargo vervoert. Beide schepen zijn voor Scheveningse begrippen vrij groot. Aan boord van de SCH33 kwam ik in contact met Jan de Kouwe, machinist, die wacht liep. In de loop van de dag zal ik daar nog een keer op terugkomen, want het was een interessante kennismaking.

Foto: de Tasman Bay, De SCH333 komt later aan bod.

In Nederland wordt vandaag het feest van Driekoningen gevierd; in Nederland is Driekoningen alleen nog maar een kerkelijke feestdag. Wat vroeger de Verschijning des Heren werd genoemd en alom in de katholieke wereld werd gevierd als de dag van de geboorte van Jezus gaat nu aan de meeste mensen voorbij. In België heeft deze dag toch nog een beetje van zijn oude glans behouden: want ook buiten de kerk wordt dit feest nog gevierd met wafels en pannenkoeken. Op de foto zitten de drie koningen in lang vervlogen dagen. Op bijgeplaatste foto staan de drie koningen: links mijn oudste broer, midden de jongste en rechts dat ben ik. Gezien onze achternaam( de Koning) werden we vroeger wel de ‘drie koningen’ genoemd.(foto omstreeks 1939)

Zoals gebruikelijk zijn wij vanmorgen ook weer vroeg uit de veren. Gisteravond was er nieuwjaarsreceptie bij de KNRM – ik heb mezelf voorlopig op dieet gezet, dus handjes af van de drankjes en de hapjes – en vandaag de nieuwjaarsreceptie in Muzee Scheveningen. Bij beide recepties ontmoet je veel kennissen; dat komt misschien omdat er in dat circuit veel vrijwilligers en donateurs zijn; die nieuwjaarsbijeenkomsten zijn ook echt feestelijk omdat dan de vrijwilligers en de donateurs eens extra in het zonnetje worden gezet. Aan de andere kant zijn het ook belangrijke bijeenkomsten om te lobbyen en het belang van je eigen stichting of vereniging naar voren te brengen. In 2008 viert onze wijk het 125-jarig bestaan; ik ben gevraagd als voorzitter van het actiecomité; dat vraagt heel wat voorbereiding en contact; we willen er dan ook een groot feest van maken: Belgisch Park 125 jaar en dat in Scheveningen. U zult er ongetwijfeld nog meer van horen.

Foto: de reddingsboot Jan van Engelenburg              

Vorig jaar is in ons appartementencomplex een tijdschriftentafel geplaatst. Op deze tafel kunnen bewoners hun uitgelezen tijdschriften en/of boeken neerleggen ten behoeve van hun medebewoners. Vanmorgen vond ik op die tafel het boekje ‘Parels en Parelmoer’. Dit boekje werd in 1987 uitgegeven ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van het Zeebiologisch Museum Scheveningen. Het boekje is geschreven door Dr. H.E. Coomans en René Brus. Dr. H.E. Coomans is een pareldeskundige bij uitstek en René Brus is edelsmid en expert op het gebied van kroonjuwelen. Thans maakt het Zeebiologisch museum deel uit van Muzee Scheveningen. Wat andere mensen weg doen is nu een nieuw leven begonnen in mijn boekenkast en staat tussen de boeken over Scheveningen. Zo kan ik mijn kennis weer verrijken.

Foto: ik bezit geen foto’s van oesters, maar een schelpenfoto heb ik wel een foto met zwaardscheden, maar dat was wel even zoeken.

 Annemiek kent deze algemene bermplant ook onder de naam zere-ogen-bloemen. Deze plant schijnt, naar men zegt, een onaangename geur te verspreiden, die binnenshuis pijnlijke ogen veroorzaakt. Of het waar is weet ik niet; we hebben het nooit uitgeprobeerd. Deze schermbloemige plant bloeit in de periode april – juni. Vandaag, 4 januari 2007, maakte ik de bijgevoegde foto bij de Leidschendamse vogelplas Starrevaart. Dit is namelijk het fluitenkruid. Het groeide in een open veld, met om hem heen nog veel meer fluitenkruid met nog niet ontloken knoppen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ook bij de bloemen heerst al de voorjaarsstemming.
Helaas is de foto niet scherp(foutje vam mij); ik was zo verbouwereerd dat ik vergat scherp te stellen.

Nieuwjaar werd niet altijd op 1 januari gevierd. In de christelijke oudheid werd 25 maart gezien als de eerste dag van het jaar: de dag dat de engel Gabriël aan Maria vertelde dat ze zwanger was. De dag van het nieuwe leven. Nog steeds kennen we in de wereld verschillende data voor het nieuwe jaar; denk bijvoorbeeld maar een aan het Chinese Nieuwjaar. Maar wij vieren het op 1 januari. We kunnen iedere dag wel Nieuwjaar vieren: want iedere dag ligt er een nieuw jaar voor ons. Nieuwjaar schrijven we aan elkaar en dat is de aanduiding voor een eendagsfeest, maar het nieuwe jaar gaat opnieuw 365 dagen tellen. En als we elkaar een gelukkig nieuw jaar toewensen, dan bedoelen we dat voor alle 365 dagen. En daarom gaan we er iedere dag voor.
Foto: verborgen in een achtertuin