Morgen is Annemiek 45 jaar getrouwd en ik was en ben nog steeds haar bruidegom. Trouwen doe je één keer in je leven en al die tijd is zij mijn bruid gebleven. Een bruidsboeket is vandaag voor mijn nichtje, maar voor mijn bruid heb ik even het boeketje van mijn schoondochter geleend. Ik hoop dat Annemiek en ik nog lang van elkaar mogen blijven houden.

Het is bijna één jaar geleden, dat ik deze foto maakte. Het is in de haven van Scheveningen. De boten van Norfolkline hadden hier nog hun thuishaven. De Amsterdam lag afgemeerd aan de kade. Een dame maakte een foto. De Norfolkschepen hebben nu hun thuishaven in Vlaardingen. Zelden komt een groot schip op bezoek. En het fotograferen van een lege haven is niet meer zo spannend. Het lijkt allemaal al weer zo heel lang geleden. Nu wordt er gedacht aan een cruiseterminal, waar grote schepen vol passagiers zullen afmeren voor een bezoek aan Nederland. In het najaar gaat de boulevard op de schop. Versterking van de kust en vernieuwing van de boulevard. Het gaat wel een paar jaar duren. Misschien lopen we over een paar jaar met onze rollator door een vernieuwd Scheveningen.

Sommige gedeelten van de duinen zijn niet voor het publiek toegankelijk. Daarom is het extra leuk om daar een foto te maken.

We hebben nieuwe buren. Twee heren en twee hondjes. Ze kwamen direct kennismaken en zijn gisteren hier naar toe verhuisd. Dat verliep allemaal rustig; we hebben er geen hinder van ondervonden. De vorige buren waren buitenlanders, maar die zijn terug naar hun eigen land. Die merkte je haast niet. Ze waren er vaak niet. De nieuwe buren hebben hun stoeltjes al buiten gezet en ik denk dat die hier wel lang zullen blijven wonen. Gezellig toch. Van de vier woningen van ons blok zijn er nu drie permanent bewoond. De eigenaar van het vierde huis komt maar af en toe.

Scheveningen is een mooie plaats om te wonen, mede dank zij de gunstige ligging ten opzicht van Den Haag en het Hollands polderland.

Het regende gisteren tussen 13.00 en 16.00 uur. In die tijd was ik in de sportschool en had daar dus weinig last van. Toen ik terugwandelde over de boulevard was het ondanks de regen tamelijk druk. Daar de temperatuur redelijk was en de wind zwak tot matig lieten de mensen zich niet afschrikken.In de ochtend heb ik een fotowandeling gemaakt in onze directe omgeving. Toen was het nog droog. Fotograferen in de duinen is altijd een boeiende belevenis. En… het is er altijd anders dan de vorige keer. Ik heb dit keer wat foto’s van de bloemen en planten gemaakt. O ja, vorige week verraste mijn zwager mij met vier komkommerplanten. Ze staan nu in de serre en zijn al hard gegroeid. De hoogte van grond tot top is nu 100 cm. En binnenkort komkommers uit eigen serre.

Niet alleen konijntjes en nachtegalen bevolken onze achterduin, maar ook de vos en veel vogelsoorten als de veldleeuwerik, de gaai, tortel- en houtduiven, valken, buizerds, mezen, vinken enz. enz. Ook een grote verscheidenheid van planten waaronder de salomonszegel, waarvan ik u vandaag een foto laat zien.

Het is tweede Pinksterdag en hier op Scheveningen prachtig wandel- en fietsweer: weinig wind en een versluierde zon. Ik heb even wat rondgewandeld in mijn achterduin. Ja, het is geen typefout: achterduin, zo noem ik het duingebied waarop we vanaf ons appartement uitzicht hebben. Op de foto staat een toren met een gouden bol en vrijwel direct links daarvan, waar u een kleine witte liftkoker ziet, daar wonen wij. In die (duin)tuin ben ik even wezen wandelen. Overal om me heen een symfonie van vogelgeluiden, waarin de nachtegaal zijn partij wel heel erg duidelijk meezingt. Als toehoorders de duinkonijntjes en ik, die heel stil meegenieten van deze mooie Pinkster-2-ochtend.

Doet u ook mee aan die poll? Ik kijk er iedere dag naar en doe ook meestal mee. Ik schrijf “meestal”:soms staan er vragen in, waarop ik geen antwoord kan geven; bij voorbeeld als er zou staan: “welke Vlaamse krant leest u?”. Ik lees helemaal geen Belgische kranten. Moet ik dan als Hollander invullen: de Scheveningsche Courant of iets dergelijks. Dan breng ik die redactie ook in de war; want welke Vlaamse plaats geeft nou de Scheveningsche Courant uit? Of een vraag als: wat vindt u van de Vlaamse Minister-president? Ik ken die goeie man niet eens; wat moet ik er dan van vinden. Als ik antwoord: ”die vind ik maar niks”, dan krijg ik half België over me heen. Nee, hoor op dat soort vragen geef ik geen antwoord. Maar verder doe ik bijna altijd mee. Best leuk om mee te doen.

Vandaag even naar de North Sea Regatta 2007 gekeken die gezeild wordt voor de kust van Scheveningen. Morgen nog zo’n dag. Het weer werk mee. Geen regen, maar wel een stevige bries. Ideaal weer voor zeezeilers.

Foto van vandaag

Heb je vroeger op school wel eens gespijbeld? Het is de vraag van de poll op 26 mei; het resultaat bijna 73 procent heeft nog nooit op school gespijbeld. Ik hoor ook bij die 73 procent. Waren wij dan vroeger van die lieverdjes? Ik zeker niet. Ik heb heel wat keren strafregels moeten schrijven en deed dat dan met dubbele pen. Ik heb heel wat keren in de hoek van het klaslokaal of in de gang moeten staan. Ik heb heel wat kattenkwaad uitgehaald, maar gespijbeld…dat is nooit bij me opgekomen. En trouwens wat had spijbelen voor zin? Bioscoopje pikken was er niet bij, daarvoor was het zakgeld onvoldoende: een stuiver per week, als mijn moeder dat tenminste nog overhad van haar huishoudgeld. En als je op straat slenterde, dan werd je wel opgepakt door de politie. Nee hoor, ik was geen lieverdje, maar ook geen spijbelaar.
Een mooi plaatje gefotografeerd op Pinksterzaterdag(dus toch een beetje Pinksteren) in Weipoort

Het was wel een vreemde verschijning in het Hollands polderlandschap. Was dat nou een pas getrimde poedel? Bij navraag bleek het een pas geschoren alpaca te zijn. Een schapensoort uit Peru. Ik heb er dan ook een foto van gemaakt.

Bijgaand foto 2 van de Landscheidingsweg in de richting  noord Den Haag

Verkeerstechnisch is Den Haag een moeilijke stad. Vanuit het noorden, het oosten en zuiden goed bereikbaar. Maar dan in de stad loopt het verkeer in een fuik. Den Haag heeft geen goede doorgaande wegen: in het westen ligt de zee en daar kan je geen verkeer in laten verdwijnen. Er wordt dat ook hard gewerkt om Den Haag beter te ontsluiten. Een van die ontsluitingswegen wordt de Noordelijke randweg, de Landscheidingsweg. Aan het eind van deze weg wordt nu een 1500 meter lange tunnel geboord, die nu op 18 meter na klaar is. Nog even de afwerking en in juni 2008 heeft Den Haag er een fraaie ontsluitingsweg bij. En dan is ook de Landscheidingsweg helemaal gereed. Gisteren om 16.00 uur is er weer een nieuw stuk van deze weg in gebruik genomen. En daar van twee foto’s. De foto hierbij afgedrukt is de weg in de richting Scheveningen en de tweede los bijgevoegde foto is de weg in de richting noord Den Haag.

Ik houd niet van die bloggers, die er alles aan doen om maar als eerste in de rijtjes te staan; bloggers die verschillende keren per dag hun verhaaltje herhalen zonder er iets aan te wijzigen of er aan toe te voegen. Ik heb er begrip voor als iemand foutjes corrigeert. Bij mij leidt dit gedoe er toe dat ik deze blogs zonder meer negeer ( lees: niet meer bezoek). Sorry, maar zo denk ik er over en met mij nog veel meer andere bloggers. Had ik het niet gedacht.
Ik vind dit geen leuk bericht en zet er dan ook geen foto bij. Het blijkt maar weer dat sommige mensen doof zijn en doof blijven.

Een stukje ongerepte natuur vlak bij huis. Zo verrassend is Scheveningen.

Het was gisteren een drukke dag. Al vroeg moesten we op pad om op tijd voor de bruiloft te zijn. Want als je zoon gaat trouwen wil je toch zeker niet te laat op het stadhuis zijn, waar je als getuige van het huwelijk aanwezig moet zijn. En dan... je wilt natuurlijk ook de bruid niet missen; vooral de vrouwen zijn ontzettend benieuwd hoe de bruid er uit zal zien: de bruid had aan niemand verteld wat voor een kleedje ze aan zou trekken. Ze zag er werkelijk sprookjesachtig uit. Niemand had haar in deze bruidstooi verwacht. Na de huwelijksplechtigheid hebben we samen met de wederzijdse familie in een zeer exclusief restaurant de dag gezellig en in een heel ontspannen sfeer doorgebracht. Niet alleen een stralend bruidspaar, maar ook een stralende zon, niet alleen aan de hemel, maar op ieders gezicht. Omstreeks 16.00 uur vertrok het bruidspaar, ons alleen achterlatend. Vandaag vliegen zij naar Rome om daar van een paar ontspannen dagen na te genieten.
Foto: het belangrijke moment

De zon is stralend opgekomen, de clematis toont haar eerste bloem en vandaag is zij de bruid. De dag kan al niet meer stuk. Eigenlijk een beetje vreemde uitdrukking: de dag kan niet meer stuk. Goed, de ervaringen van de ene en de andere dag zijn verschillend, maar stuk gaan… Dat kan er bij mij niet in. We kunnen best wel eens een off-day hebben, een dag dat het ons een beetje tegenzit. Maar denk dan: de dag van vandaag is morgen geschiedenis en geschiedenis is onomkeerbaar. Van de geschiedenis kan je leren, maar veranderen kan je haar niet. Geniet dan ook van iedere dag, die je gegeven wordt. Ik mag op deze dag geen tafelspeech houden, maar ik wil ons bruidspaar van vandaag twee dingen mee geven: het eerste wat ik mee wil geven staat boven deze tekst en het tweede één regel hiervoor.
foto: de clematis toont haar eerste bloem.

We hebben twee kinderen, een tweeling, een meisje en een jongen; en die jongen heeft een vriendin en die vriendin is morgen de bruid en mijn zoon de bruidegom. Het zijn geen vluggertjes, want samen zijn ze tweeëntachtig. We hebben er lang op moeten wachten, maar eindelijk is het dan zo ver. Morgen trouwen ze en dan krijgen Annemiek en ik er een dochter bij. Want een schoondochter is toch ook een dochter.

Het zwanenvrouwtje op haar nest en drie keer het mannetje, dat het nest verdedigde.

Gisteren was het weer een levendig Scheveningen: voor ons appartement een plein vol springkussens voor de jeugd en op en om de boulevard dweilorkesten voor de ouderen. Er waren veel mensen op de been: de ouders met de kinderen en veel bezoekers voor de boulevard en/of wandelaars op het strand. En natuurlijk nog veel bezoekers om de zandkastelen te bewonderen. Wat later op de middag werd het was frisser en op een gegeven moment kwam er wat regen om ook de bloemen en planten een pleziertje te doen en zo was iedereen tevreden.

Foto: een van de dweilorkesten.

De afgelopen weken kruisten drie dieren mijn pad. Een schildpad, een klein katje en een zwaan.Een schildpad: ik ken hem/haar al jaren; zij/hij leeft in de tuin van hotel Fantasia in Kusadasi. Een klein katertje, pas binnengelopen bij mijn vriend Mustafa in Kusadasi, alwaar hij de harten van velen gewonnen heeft. En tenslotte een zwaan, die de wacht hield bij zijn vrouwtje, dat verwachtingsvol op het uitkomen van de eieren zat. Voor mijn vakantie was ik al bij haar langs geweest en mocht ik haar ongestoord fotograferen. Nu het mannetje in de buurt was, ging dat niet zo goed; misschien was hij wel jaloers, maar toen ik al wandelend op zeker tien meter van het nest wilde passeren, viel hij me aan. Verdedigingsdrang? Door een zwaai van mijn arm trok hij zich toch aarzelend terug.
Op de foto ziet u de nog vechtlustige minnaar.

Het “Congresgebouw” ligt in stadsdeel Scheveningen en daar zijn we trots op. Tegenwoordig heeft dat gebouw de deftige naam “World Forum Convention Center”. Maar wij in Den Haag en Scheveningen noemen het nog steeds het Congresgebouw. En in dit gebouw schuimt als weldadige champagne het nieuwe jazz-festival van den Haag. Na het vertrek in 2006 van het “North Sea Jazz” naar Rotterdam bleven we in Scheveningen met een enorme kater zitten. In dé jazzstad van Nederland leek de jazz te zijn uitgebannen. Maar gelukkig hebben we met “The Hague Jazz 2007” de jazz weer omarmd. Den Haag bruist weer en Scheveningen bruist weer verder met “The Hague Jazz”.
En bij zo'n evenement hoort een bloemetje.

Toch weer even naar de haven geslenterd. En daar lag hij dus, de SCH 23, waarmee ik in 2005 mee ter haringvangst ben geweest. Een dezer dagen varen zij uit voor de maatjes haring. Ik zou graag meegegaan zijn, maar andere verplichtingen houden me aan de wal. Misschien later in het jaar nog een keer.

En terug van vakantie word je weer geconfronteerd met de dagelijkse werkelijkheid. Mag ik nog verder dromen over mijn vakantiebelevenissen of moet ik me weer verdiepen in het dagelijkse krantennieuws. Net terug uit een land, waar je je veilig voelt, waar de mensen vriendelijk zijn, waar je van harte welkom bent, staat ene meneer Wilders uit te kramen, dat de westerse cultuur duizenden lichtjaren voorligt op de Islamitische cultuur. Deze man zit vastgebakken in zijn eigen cultuurkoekenpan. En even verderop in de krant drie rondborstige frisfruitige meiden, die Nederland willen vernieuwen met standpunten als geen dubbele nationaliteit, kleinschaliger scholen en gefaseerde afschaffing van de AOW. ….Nee, laat mij nog maar even nagenieten van mijn vakantie.

Foto: gewoon een passant die mij vriendelijk groet.

Tijdens een bezoek aan Turkije zul je niet regelmatig zulke fraaie personen in zulke fraaie kleuren tegenkomen, maar gelukkig bestaan er bijna lokaal mensen, die zich voor hun oude cultuur interesseren. In de steden zie je alleen maar modern geklede mensen. Alleen op marktdagen komen de plattelanders hun goederen aanbieden: aardappelen, groenten en fruit. Dan komen de boeren en boerinnen in hun traditionele dracht: wijde broeken met het kruis op de knieën en fladderende omslagdoeken: een fleurig gezicht en daarom is een bezoekje op een groenten- en fruitmarkt alleen al een bezoekje waard. Maar deze mooie dame met haar dansgroep komt misschien wel in uw hotel om u een beetje te laten genieten van de oude Turkse cultuur.

Ons hotel, per slot van rekening is dit hotel toch maar voor 14 dagen onze vaste woon- en verblijfplaats, herbergt naast een groot aantal Nederlander ook een forse kolonie Vlamingen. En zoals een aantal Nederlanders ook een aantal Vlamingen, die dit hotel tot hun jaarlijks vakantieverblijf hebben verkozen. Altijd gezellig om weer oude vrienden te ontmoeten. Wij hebben geen Vlaamse bloggers kunnen ontdekken. Tot onze vreugde waren ook onze drie stoffels (schildpadden) nog in leven. Vooraf hadden we het hotel ingeseind, dat wij er weer aankwamen en melden dat we graag onze kamer (nr 538) weer zouden willen betrekken. Dat lukte dit jaar niet, maar als verrassing kregen we een prachtige suite met een oppervlakte van ca 63 vierkante meter en een terras van nog eens ca 14 vierkante meter met uitzicht op zee.

De bijgeplaatste foto is het uitzicht vanaf ons terras.

Ook tijdens de vakantie ben ik vaak in een haventje te vinden. Scheveningen en visserij zijn onafscheidelijk, maar ook in het buitenland zal je me vaak aan de waterkant kunnen vinden.
Een foto van het kleine vissershaventje in Kusadasi.

Ik had me voorbereid op een sportieve vakantie. In april heb ik mijn conditie door veel te zwemmen en te fietsen weer op een behoorlijk peil gebracht. En dat zou mijn vakantie alleen maar ten goede komen. Maar de zon was de grote spelbreker. Niet een spelbreker van slechts een halve dag regen. De zon dwong ons gewoon regelmatig te vluchten naar een schaduwrijke plek, die alleen de bomen of een parasol ons konden bieden. Vanavond ga ik mijn foto’s overzetten en daarmee hoop ik u al in een vakantiestemming te kunnen brengen. Wij hebben in ieder geval genoten van een mooie vakantie.

Zo de vakantie zit er weer bijna op. We hebben genoten. Een vakantie in Turkije is altijd te kort; de tijd vliegt en voor je het weet vlieg je weer terug naar je eigen huis om daar nieuwe plannen te maken voor de volgende vakantie. We zullen het zonnetje in de koffer pakken, zodat we terug in Scheveningen nog lang kunnen nagenieten. En als we in de lucht hangen dan keren we ons nog even om en zeggen: “gule, gule” hetgeen betekent “tot ziens” en tot u zeggen we “welkom in Scheveningen”. Voor een zonnig Scheveningen hoeft u niet zo lang te reizen om van het zonnetje mee te kunnen genieten.
Vanuit mijn hangmat ziet de wereld er heel anders uit

In ons hotel kunnen we ons best vermaken: er is een binnenbad, waar ik ’s morgen eerst even wat baantjes ga trekken; er zijn ook twee buitenbaden, waar strandstoelen rondom staan; als je bij het zwembad zit en je let goed op dan kan wilde schildpadden zien rondkuieren. Het hotel heeft ook een opgespoten strand en via trappetjes kan je de zee in om even heerlijk te zwemmen en te snorkelen. Hoewel er niet zoveel vissen zijn, is het toch leuk zo wat rond te snorkelen. Er is altijd wel wat te beleven onder het wateroppervlak. En als je toch wat anders wilt, dan kan je altijd met de dolmus naar de altijd levendige en oude stad Kusadasi, om wat te keuvelen met de oude vrienden, die je in de loop van de laatste 20 jaar daar hebt gemaakt.

Niet alleen pannen, maar ook grote schalen worden op deze wijze vertind. Bij het vertinnen is het van belang dat het te vertinnen object goed schoon is. En dat schoonmaken is een zwaar karwei. Daarbij gebruiken ze vaak heel fijnkorrelig zand, maar tegenwoordig ook staalwol. Ik heb het gezien, dat een grote schaal op een soort draaischijf werd gezet en de schoonmaker met zijn blote voeten de schaal schoonpoetste; die man moet wel een dikke eeltlaag op zijn voeten hebben gehad.

Vanuit onze kamer hebben we een prachtig gezicht op een grote baai met aan het eind het Milipark; het Milipark is een natuurreservaat, dat vooral bekend is om zijn grote diversiteit aan boomsoorten. Het park heeft prachtige stranden, waar vooral in de weekenden de Turkse bevolking komt zwemmen en zonnen. Vroeger barbecueden de Turkse bezoekers daar veel, maar tegenwoordig is dit vanwege het brandgevaar verboden. Wilde zwijnen komen er veelvuldig voor. Er wordt geen jacht op deze dieren gemaakt: varkensvlees is verboden voedsel. Ook zouden er in dit park noch panters leven, maar die heb ik daar nog nooit gezien.

In de kleine straatjes rondom de markt zijn kleine bedrijfjes van koperslagers, viltkledenmakers, schoenmakers, timmerlui en allerlei andere handwerklieden. In deze straatjes kan je zien hoe koperen pannen worden vertind. Koper is namelijk giftig en om er voor te zorgen, dat het gif niet in het eten komt worden de pannen vertind. En dat gebeurt nog boven een heet vuur. De pan wordt met een tang beetgepakt verhit en vervolgens met soldeerpoeder bestrooid en dan wordt de vertinstaaf tegen de pan gehouden en net als soldeer verspreidt het tin zich over de oppervlakte van de pan terwijl de vertinner de pan heel behendig draait. Na het pollijsten ziet de pan er weer als nieuw uit.

Markten…altijd weer een ontdekkingstocht. Het was inmiddels 1989, toen een oudere man ons vertelde, dat er in Tire een Turkse markt was. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en op de eerstvolgende dinsdag togen we naar dat plaatsje. Na een rit van 30 kilometer kwamen we aan in een oud authentiek Turks stadje, waar het bol stond van alleen maar Turkse mensen: wij waren de enige toeristen. We hebben er echt genoten: het ene hos geldiniz volgde op het andere; aan het andere eind van de markt stonden mensen, die in Duitsland gewerkt hadden ons al op te wachten: onze aanwezigheid ging als een lopend vuurtje over de markt. Morgen vertel ik hier meer over.

Markten zijn het hoogtepunt in het plaatselijk boodschappen doen. Iedere plaats heeft iedere week op dezelfde dag de wekelijkse markt. De lokale winkeliers, marktventers en de boeren/landbouwers uit de omgeving bieden dan hun waar aan; je kunt er echt van alles kopen: groenten, fruit, kippen, eieren, ondergoed, snuisterijen enz. En als je de ene dag een markt bezocht hebt, kan je de volgende dag naar een andere markt elders; en iedere markt heeft zijn eigen sfeer. En altijd even gezellig en boeiend. In de toeristenplaatsen vervallen deze markten al snel tot verkoopplaatsen van souvenirs en allerlei imitaties van bekende merken. Niet kopen, want invoer in Nederland van nepartikelen is verboden.  

Annemiek zat een keer in een dolmus, dat is een minibusje, het algemene openbaar vervoer voor kleiner afstanden., naast een Turkse mevrouw, die met een in haar tuintje geplukte bos rozen op weg was naar huis. Annemiek stootte mij aan en zei: “mooie rozen, he, en ze ruiken zo lekker”. Het leek wel of die vrouw Nederlands verstond, want ze deelde de bos in tweeën en gaf de ene helft aan Annemiek. Annemiek probeerde beleefd te weigeren, maar daar was geen sprake van. Zij moest ze aannemen van die vrouw-met-een-glimlach-van-een-“hos geldiniz”. Annemiek heeft die vrouw voor eeuwig in haar hart gesloten.

Om even iets te vertellen van onze vakantie, als we tenminste gebruik konden maken van een computer. Wij hebben het prıma naaar oze zins de eerste dag een flinke buis maar daarna alleen maar oınneschijn. Het ıs wel even uitkijken met het toetsenbordş want dat is Turks en daar staan een aantal leestekens op een andere plaats dan het bij ons gebruikelijke toestenbord. We wnsen u ook aangename dagen en zodra wıj wat bijzondere informatie hebben zullen we u dat zeker even melden.
Vrıendelıjke groet uit Turkije.
Een foto toevoegen gaat niet, maar die houdt u nog wel van ons tegoed.

Dit is bijna altijd het eerste woord, dat je in Turkije hoort: welkom. En je antwoord dan beleefd: hos bulduk’, hetgeen je kunt vertalen als: het is me een genoegen. Over beleefdheid gesproken; als een Turk iets voor je gedaan heeft; bij voorbeeld: je de weg gewezen, dan zegt je:”tesekkür ederim” en dat betekent: “dank u wel” en hij zal dan antwoorden “bir sey degil”, graag gedaan. Kleine kinderen komen naar je toe en kussen je hand: een en al vriendelijkheid. Ik heb al eens eerder geschreven: “als de stenen in Turkije konden spreken, dan zouden ze zeggen: hos geldiniz”. In zo’n land voel je je direct thuis.  

Ik ben weer voor een zonnige vakantie vertrokken naar Turkije. Uiteraard samen met Annemiek. Zij was het, die 20 jaar geleden, het was inderdaad 1987, zei, dat ze ook wel eens naar een ander land op vakantie wilde: naar Turkije. Ik was stomverbaasd: waarom in hemelnaam Turkije. In die tijd had ik een aversie tegen Turkije: de Turken in Nederland waren niet erg populair. Ik heb mijn leven gebeterd: mijn favoriete vakantieland is nu Turkije “ikinci yurdum”: mijn tweede vaderland. Tijdens mijn vakantie wil ik u iets over dit gastvriendelijke en mooie land vertellen.

Op de dag van de arbeid hebben we even het bijltje er bij neergelegd. Wij vertrekken zo dadelijk voor een verdiende vakantie naar Turkije. Om 02.00 uur komt de taxi voorrijden om ons naar Schiphol te brengen, vanwaar wij om 05.05 uur vertrekken richting zon met bestemming Izmir. De oude naam van Izmir is Smyrna, bekend om zijn tapijten. Nadat de koffers van de band zijn gerold, gaan we naar de ons toegewezen bus en ongeveer één uur later zullen we dan worden afgezet bij ons hotel Fantasia in Kusadasi.
foto: de koninklijke trappen in Fantasia.