Het was al bijna herfst toen ik deze foto maakte in het natuurgebied Lentevreugd. Een beetje lente, vermengd met een zonnige zomer... zowil ik de herfst ingaan. De natuur komt nu tot rust en over vier maanden genieten we weer van de naderende lente.

Onlangs vond ik op onze “leestafel”in de centrale gang van ons complex “Woordenboek van de Vaderlandse Geschiedenis”, 1939. Nieuwsgierig als ik ben blader ik nu regelmatig in dit interessante boekwerk. Gisteren vond ik daarin de volgende scheldversjes uit de 15e eeuw:

“Grote plattelen,
Leckere morsélen,
Ende vroech an die banck,
Dat sijn die drynckebuucken van Hollant.”

Gelukkig vond ik er nog een:
“Scerp van rekenynghe,
Rein van betalynghe,
Ende scale up den teerlync,
Dats den lossen, lacken Vlaminc.”

Foto: hij lijkt gevaarlijk, maar het is slechts een onderdeel van een grote vlieger.

Nog even over het vliegeren. Kort na de oorlog – en ik bedoel dan WOII – was er voor de jeugd nog weinig te beleven. Toch konden wij ons nog met een aantal dingen vermaken. Spelen op straat: hoepelen, hinkelen, touwtje springen. Knikkers en priktollen kwamen pas weer begin 1946. Het ontbrak gewoon nog aan speelgerei. Wat we wel konden doen was: vliegers maken, bootjes maken van oude biscuitblikken en hengelen met een bezemsteel en een omgebogen speld als haakje. Vliegers maken: daarvoor gingen we naar de slager voor vetvrij papier, naar de bloemenwinkel voor afgekeurde bamboestokjes of naar de houtzagerij voor houtafval(dunne latjes). IJzergaren had mijn moeder nog wel. En met deze materialen knutselden we vliegers in elkaar met touwtjes en spandraden en plakten het vetvrij papier om het kruislings gebouwde profiel. We kenden eigenlijk maar één soort vlieger; die leek erg op de toen bekende wybertjes(dropjes), alleen veel groter; soms wel tot één meter hoogte. Om de vlieger stabiel te maken maakten we aan de onderkant een lange slinger van touw, verzwaard met lintjes en/of papier. Het lukte niet altijd. Foto: nu zien de vliegers er heel wat anders uit, maar zelf bouwen kan nog steeds.

Dankzij de gunstige weersomstandigheden; een zonovergoten strand, waar de wind boven het warme zand bijna weg viel. Toch was er in de bovenlucht nog voldoende thermiek om de vliegers in de lucht te houden. Foto:een kleurig beeld van een geslaagde dag.

Gisteren had ik een leuke ervaring. Terwijl ik tijdens het vliegerfestival foto’s maakte, kwam ik in contact met een prinselijke Balinese familie. De prinses was gekleed in traditionele klederdracht evenals haar zoon en de prins zat in dagelijkse kleding te werken aan een van zijn traditionele vliegers. Voor dit type vliegers was er jammer genoeg te weinig wind. Na kennis gemaakt te hebben vroeg ik beleefd of ik van de familie foto’s mocht maken: zij stemden daarin welwillend toe. Na de foto’s een vriendelijk en dankbaar afscheid met een “tot ziens, tot volgend jaar”. Op bijgevoegde foto het prinselijk gezelschap.

Grote drukte op Scheveningen. Het leek wel een hoog zomerse dag. Dat lag niet alleen aan het fantastische weer, maar ook de evenementen die er plaats vonden: het vliegerfestival, dat ondanks de matige wind toch een echt spektakel was, en door een botenrace op zee. Speedboten voeren op korte afstand van strand en pier. Wat voor een race en waarom het was weet ik niet, maar spektakel en veel bezoek bracht het wel. Foto: het moge duidelijk zijn.

Zo verscheen voor mij de zon deze morgen. Hangend boven het bos, dat onze wijk begrenst. De mistflarden hangen nog tussen de boomtoppen. "Een nieuwe dag, een nieuw geluid " zou Herman Gorter kunnen zeggen, als hij in plaats van het gedicht Mei, een gedicht Herfst had gemaakt. Vandaag niet alleen een fraaie herfstdag, maar ook zal in Scheveningen de lucht vol hangen met vliegers, want hier vieren we, als in de nu nog slaphangende vlag op het Kurhaus enige beweging komt, het 31^e Internationale Vliegerfestival: nu nog is het windstil, maar de tweede dag van het vliegerfestival begint pas om 12.00 uur. Later op de dag zal ik u een foto tonen van het festival. Foto nu: het begin van deze dag.

Er was veel belangstelling. Er waren 2.000 bezems. Er was een wethouder. En... er was veel gezelligheid. Foto: het uitgiftepunt van de bezems, waar veel belangstelling voor was. Als nu iedereen zijn eigen straatje veegt, wordt Scheveningen nog mooier. Vegen... doen.

De zon verschijnt nu net boven de horizon. Het belooft weer een fraaie dag te worden. In het kader: “Samen stad zijn” organiseert het wijkoverleg Scheveningen-dorp vandaag een burgerschapsfestival “Eigen stoepje schoon”. Alle wijkbewoners kunnen gratis een straatbezem afhalen. De bedoeling is dat wijkbewoners samen hun wijk schoonhouden: de gratis bezem kan daarbij daadwerkelijk helpen. Samen iets doen bevordert de saamhorigheid. Saamhorigheid; het ligt al opgesloten in de wapenspreuk van Scheveningen: Concordia Constans. Foto: de zon ging gisteravond prachtig onder en vandaag weer prachtig op.

De Amerikaanse beeldhouwer Tom Otterness heeft in2004 voor het museum Beelden aan Zee een sprookjestuin ontworpen. Deze sprookjestuin ligt aan de boulevard en is gratis te bezichtigen. Deze opstelling zal echter binnenkort moeten verdwijnen in verband met de grote werkzaamheden ter bescherming van het achterland tegen zeer zware stormen. Zodra deze werkzaamheden zijn uitgevoerd komen de beelden echter weer terug. Één van de bekendste beelden is ongetwijfeld de Haringeter, waarvan afbeelding.

Mijn blog stond tot vandaag genoteerd onder “Actualiteit/maatschappij”. Eigenlijk zou het beter kunnen staan onder de categorie “Allerlei”, maar die categorie bestaat niet. Daar ik altijd eigen foto’s en teksten plaats, zou ook de categorie “Fotografie” in aanmerking kunnen komen. Maar daar voel ik me niet thuis. Daar ik het meest betrokken ben bij de dingen, die mij dagelijks overkomen en bij mij ook soms herinneringen uit het verleden oproepen, ben ik overgestapt naar de categorie “Herinneringen/ervaringen”. Foto: Scheveningen nu: werkelijkheid maar ook herinnering aan vroeger.

Even een zonnig plaatje vanuit een zonovergoten herfstdag in Scheveningen. Geniet van de avond. Geniet van het leven.

In een zorgcentrum bij ons in de buurt geeft mijn vriend internetlessen aan (oudere) mensen uit de omgeving. Hij heeft het er druk mee en heeft mij gevraagd aan dit vrijwilligersproject mee te werken. Vandaag ga ik kennismaken met de groep. Het zal betekenen drie lessen op iedere donderdag. Volgens schema te verdelen tussen mijn vriend en mij. Daar na ga ik op verzoek van een andere vriend vanmiddag nog twee wandelingen door Scheveningen doen met twee verschillende groepen. Het weer ziet er fraai uit. Het zal best wel weer lukken vandaag om er een mooie dag van te maken. Het zonnetje schijnt al in mijn kamertje. Foto: nog even de oleander in beeld. We zullen hem binnenkort moeten gaan missen.

België gaat het weer maken in sportland. Kim Clijsters pakt na lange afwezigheid zo maar even een grand slam titel, Justine Henin keert terug op het internationale tennisveld en de Hagenees Dick Advocaat kijkt als coach van de Rode Duivels niet naar de taal , maar naar de kwaliteit van de spelers. Misschien kan Dick Advocaat het Belgische voetbal weer op de Europese voetbalkaart zetten. Foto: ook hij was op weg naar Antwerpen.

Was het aan de Belgisch Vlaamse of aan de Zeeuws-Vlaamse kant van de grens dat ik zaterdag dit koolzaadperkje fotografeerde. Ik weet het niet. Het is ook niet zo belangrijk waar het was: zowel Belgisch als Zeeuws-Vlaanderen zijn prachtige gebieden om te bezoeken.

Na onze rondrit door Zeeuws-Vlaanderen, zijn wij zaterdagochtend bijtijds vertrokken richting Antwerpen. Vanaf Terneuzen volgden wij de Zeedijk richting Paal. De dijk met daarachter de Westerschelde, langs het Verdronken Land van Saeftinghe. Onderweg stopten we verschillende keren en beklom ik de dijk om van het uitzicht te genieten. Op een werkplateau aan Westerschelde en in de verte Doel genoot Annemiek van het uitzicht en de rust  van land en water. Na een uurtje daar gezeten te hebben reden we via de E34 verder. Na de tunnel in Antwerpen enige onzekerheid  over de te nemen route, uiteindelijk ontdekten we het bordje Merksem en dat bracht ons na nog een goede aanwijzing naar het beoogde hotel, waar we begroet werden door een aantal bekende bloggers. Na een gezellige middag vertrokken we weer naar Scheveningen om 19.15 uur en arriveerden daar om 20.45. Foto: daar zit ze dan; Annemiek op de dijk.

Tijl, de zoon van Claes,  vertelde  de mensen, dat zij in een mooie hooien spiegellijst hun heden en toekomst konden zien afgebeeld. En dat vertelde hij de Dammenaars, Bruggenaars, de Blankenbergers en zelfs aan de Oostendenaars. En als iemand voor de spiegel ging staan grapte Tijl over heden en toekomst. En in plaats van hun in het Vlaams te zeggen: ik ben ulieden spiegel, zei hij kortweg: Ik ben ulen spiegel.En vandaar kreeg hij de bijnaam Uilenspiegel. In Vlaanderen volgden wij een gedeelte van de Uilenspiegelroute en bezochten Sluis – wat een mooie stad is dat – Retranchement, Groede en Oostburg. Later wil ik ook nog de geboorteplaats bezoeken van Tijl: Damme. Bijgevoegde foto: Retranchement.

Vandaag de laatste volle zomerdag. Morgen is de dag nog maar voor 97% zomerdag en woensdag is de eerste volle herfstdag. Want morgenavond om 23.18 uur begint de herfst. Dan gaan we onze winterjassen weer te voorschijn halen, want je weet maar nooit hoe koud het gaat worden. En als de kou komt, dan moet de winterkleding in orde zijn. Handschoenen, sjaals en mutsen worden weer uit de mottenballen gehaald en moeten gelucht worden. Maar het kan nog best een aantal weken duren vóór we die winteraccessoires echt nodig hebben. Alleen vroeg in de ochtend kan het wat fris zijn, zolang er maar geen ijs op het water ligt. Foto: tijdens ons korte verblijf in (Zeeuws-)Vlaanderen Kwamen we terecht in Groede en dronken een kop koffie in "Eethuys Den Engel”: daar lag het hele katholieke verleden van de twintigste eeuw tentoongesteld. Een huis vol heiligenbeelden en accessoires uit de vorige eeuw. Ook alle tafels waren versierd met herinneringen uit het verleden.

Op 17 september gingen we al vroeg op stap. We dachten de snelste weg naar Maassluis te nemen, maar kwamen terecht in een file, die voor een oponthoud zorgde van bijna een half uur. Eindelijk met de pont over en via Zierikzee, waar we een uur pauze namen – wat is dat toch een leuke plaats! - , de Zeelandbrug – alleen het rijden over deze 5022 meter lange brug is al een feest -, Goes, daarna doken we de 6,6 kilometerlange tunnel in en kwamen we in Terneuzen. Daar hadden we een hotel besproken. We genoten er van het fraaie uitzicht over de Westerschelde en een heerlijk verrassingsdiner van de kok. Tijdens een korte wandeling maakte ik bijgevoegde foto. Ik werd vooral getroffen door de fraaie kleuren aan de voet van de dijk.

We zijn weer terug van een paar gezellige dagen in (Zeeuws) Vlaanderen.

Vandaag gaan we naar Terneuzen; daar eens een keertje rondneuzen. Ik ben wel eens door Zeeuws-Vlaanderen gereden, maar dat was in de periode dat ik één week per maand in Brugge werkte; dan gingen we soms via het pontveer Breskens-Vlissingen terug naar huis. Vervolgens reizen we naar Antwerpen voor de blogmeeting. Zaterdagavond zijn we weer terug op het blog. Foto: Als er op ons plein voer gestrooid wordt, dan zijn de duiven er als de kippen bij.

Deze middag ben ik gaan profiteren van het mooie weer. Een wandeling door de Keizerstraat en via de boulevard weer terug. Terwijl ik over het plein voor ons appartement liep zag ik op de grond wat vuiligheid (dat dacht ik) liggen. Toen ik dichterbij kwam lag er een vogeltje op de grond, dat niet kon vliegen: te jong of vermoeid. Ik raapte het voorzichtig op en legde hem neer in een bloembak. Daar in die open ruimte zou het al gauw prooi voor de meeuwen zijn geweest. Maar eerst even een foto genomen. Eerst dacht ik : ‘hé, een jonge mus’, maar het spitse snaveltje maakt me toch aan het twijfelen. Eerlijk gezegd: ik weet niet wat voor vogeltje het was.

Gisteren een sprookjesachtige Prinsjesdag in Den Haag, alleen het oranjezonnetje ontbrak. Direct na de troonrede begon al het gekissebis over de troonrede en daarna in de Tweede kamer, waar de rijksbegroting voor het komende jaar werd gepresenteerd, het tumult. In de ogen van de oppositie deugd er geen m… van. Zij weet het beter. Vandaag zijn de besprekingen; het zal er weer hard en fel aan toe gaan. En het uiteindelijke resultaat: vertraging van alle voorgenomen plannen. Ik hoop één ding en dat is dat de huidige coalitie krachtig doorzet met wat ze begonnen is. Goed of fout: er wordt in ieder geval een stap vooruit gezet. Niets doen is achteruitgang en dat kunnen we helemaal niet hebben. Foto: Kijk naar Maasvlakte2: daar wordt gewerkt, daar komt nieuw land, daar gloort een nieuwe toekomst.

Het oranjezonnetje is niet gekomen en de regen is weggebleven. De troonrede was traditioneel, eigenlijk zonder een persoonlijk element. Iedereen kan een dergelijke rede voorlezen. De rest er om heen is show. Leuk voor de toerist en voor de televisiekijker. Je zou de troonrede kunnen zien als een soort intro voor de daarop volgende algemene beschouwingen in de Tweede Kamer. Een leuke traditie, maar niet meer. Foto: ook een stukje traditie, maar wel een stuk spannender.

Prinsjesdag start met natte straten en een gesloten grijs front boven de stad. Is dit een voorteken wat ons te wachten staat voor de komende jaren of zal er in de troonrede nog een verrassing verborgen zitten? Voor het westen wordt wel wat weersverbetering gemeld en misschien zal de rijtoer door de stad toch nog met een zonnetje versierd zijn. De komende dagen wordt er in ieder geval meer zon en geen regen verwacht. Een prettig vooruitzicht voor een paar herfstuitstapjes. Foto: vandaag zal Den Haag er gekleurd op staan. Voorproefje gisteren op het stand van Scheveningen

Bij de voorbereidingen op Prinsjesdag horen ook de militaire oefeningen op het Scheveningse strand. Daar worden de paarden gewend aan rookgordijnen, kindergeroep, losse flodders en geronk van zware motoren, zoals tanks. Dat alles was deze morgen weer aanwezig op een zonnig maar winderig strand. En natuurlijk was ik er ook als toeschouwer/fotograaf. Maar vóór je op het betreffende stuk strand was, moest je wel eerst door het door de tanks etc. omgewoelde zand en dat was geen pretje; zo ongeveer 2 à 3 kilometer door het rulle zand is geen pretje, maar ik ben weer heel thuisgekomen. De bijgevoegde foto is er een die ik deze morgen op het strand maakte.

Op dinsdag 22 september om 23.18 uur begint de echte herfst. Maar eerst komt nog de blogdag in Antwerpen. Daar leven we deze week naar toe. Altijd gezellig om je blogvrienden in levenden lijve te mogen ontmoeten. De krant van vandaag brengt niet veel vrolijk nieuws. Morgen is het Prinsjesdag in Nederland en een sombere Miljoenennota voorspelt weinig goeds. Deze morgen wordt er weer geoefend op het strand. De paarden, die meelopen in de rit van de koningin in de gouden koets, krijgen op het strand een herhalingscursus. Die moeten gewend worden aan rotjes en bommetjes. Altijd weer plezant om mee te maken, zeker als het weer een beetje mee werkt en daar  ziet er van morgen wel naar uit. Een plezant bericht voor de Belgen was natuurlijk het goede heroptreden van Kim Clijsters. Jammer dat de nieuwe Belgische ster Yanina Wickmayer  er niet in slaagde haar Deense tegenstandster te verslaan. Foto: deze paddestoelen fotografeerde ik vorig jaar 14 september.

Dadelijk komt er visitie. Daarna nog even bloggen. En dan is de zondag weer voorbij. Een stormachtige zondag met afwisselend zon, wind en regen. Ik wens iedereen een prettige avond. Foto: duidelijk was het die dag niet zo stormachtig. Maasvlakte 2 in wording.

Na een rommelige week: sennet en KPN, nu hopelijk in wat rustiger vaarwater. De herfst is begonnen met stevige wind en wat onrustig weer, maar de komende dagen lijkt het toch weer wat bij te trekken. En dan de tweede helft van de week: eerst een bezoekje aan Terneuzen en aansluitend blogmeeting in Antwerpen, waar we weer veel blogkennissen hopen te ontmoeten. En als we dan weer terug op het honk zijn, gaan we ons voorbereiden op een zonnige vakantie in Turkije. Na terugkomst uit Turkije vier verjaardagen en dan is het al weer bijna winter. De tijd gaat zo snel. Foto: een foto van de Maasvlakte 2. Daar gaan rust en bedrijvigheid hand in hand.

En daar zitten we dan met ons pik in het zand. Hè bah. Maar hier wordt een oud Nederlands spreekwoord gebruikt. Misschien bestaat deze uitdrukking ook in Vlaanderen. Hier is geen lichaamsdeel bedoeld, maar het pikhouweel. Waarom. We liggen eruit. De KPN heeft een grote storing in Den Haag en wij zijn daar de dupe van. We kunnen niets doen op het internet. Gelukkig functioneert de computer wel en kunnen we ons vermaken met spelletjes of met fictieve brieven schrijven naar onze blogvrienden. Maar die brief komt pas aan als de storing opgeheven is. Die storing had beter gisteren kunnen plaatsvinden. Toen waren we toch niet thuis, maar zaten lekker in het zonnetje op Maasvlakte 2. In de wind aardig fris, maar uit de wind leek het wel hoogzomer.
Het bovenstaande had ik van morgen al geschreven, maar nu zijn we dan eindelijk op internet: 17.00 uur. Grote delen van Den Haag waren van de buitenwereld afgesloten. Foto: we kunnen weer uitvaren.

Een vriendin vertelde mij, dat op de Maasvlakte 2 een informatiecentrum was, waar je van alles te weten kon komen over de ontwikkeling van dit stukje Nederland van de toekomst. En natuurlijk waren Annemiek en ik al snel op weg om ons deze informatie eigen te maken. Sinds 1 september 2008 is Havenbedrijf Rotterdam bezig nieuw land te scheppen naast Maasvlakte 1. Sleephopperzuigers zuigen op ca 10 kilometer uit de kust zand op en lossen dat weer op de plek, waar Maasvlakte 2 komt. In het informatiecentrum, dat de naam Buureiland draagt, kan je heel veel informatie over deze indrukwekkende ontwikkeling krijgen. Ik kom hier later nog een paar keer op terug. Foto: een sleephopperzuiger lost zijn lading via rainbowen. Foto: een sleephopperzuiger lost zijn lading.

Wie weet; gaat het vandaag allemaal beter op het seniorennet. Maar ik weet uit ervaring, dat het overstappen van de ene naar de andere server niet altijd van een leien dakje gaat. Maar laat ik iedereen geruststellen: het komt best wel weer goed. Er is nu even tijd om de blogs weer op orde te brengen; zo als het ledigen van de post in het gastenboek, het verwijderen van de soms veel te grote foto’s en van de vele bewegende figuren en ga zo maar door. Misschien komt er nu een beetje orde op het blog. En wat dacht u van de blogs van de bijzonder jonge ‘senioren’, er staan zelfs blogs op het sennet van lagere scholen!! Misschien kan er gelijk even opgeschoond worden. Het moet toch mogelijk zijn een ondergrens te stellen voor de leeftijd van senioren. Foto: misschien haal ik met mijn verhaaltje wel oude koeien uit de sloot.

Ik wilde vandaag bij de medebloggers, die mijn blog bezocht hebben en een reageer achterlieten, een bedankbriefje in de bus stoppen. Helaas is het seniorennet wat van slag af: regelmatig verschijnt het bericht "verbindingsproblemen vaststellen" en dat maakt het bloggen erg onaangenaam: geschreven teksten verdwijnen samen met de plaatjes. En het ligt niet aan mijn computer: ik kan all over the world andere websites zonder problemen benaderen. Het seniorennet schijnt problemen te hebben met de eerste schooldagen op de nieuwe server. Even geduld; dan komt alles wel weer goed. In ieder geval bedank ik iedereen,die mijn blog bezocht heeft.

Het wordt nu toch tijd om wat te gaan schrijven. Donderdag; marktdag in Scheveningen en dan wel specifiek voor de wijk Belgisch Park. Jaren geleden startte de marktdag dichter bij het oude centrum, daarna op een kerkplein en nu dan in een winkelstraat bij ons in de buurt. Het is een markt van alles en nog wat. Maar de meeste kramen worden toch bemand door bloemenkoopman(3 keer), groenteman(3 keer), kaasboer( 2 keer), brood, antiek, kleding, viskar, loempia, wafelbakker, en soms ook nog door vrije handelaren. Altijd wel gezellig, vooral als het weer meewerkt. Ik ga er iedere week even kijken of een boodschap doen. Foto: dieren staan er niet op de markt, maar wel in het natuurgebied Lentevreugd.

Een zomerse dag zal het vandaag niet worden. Een brede wolkenband trekt over ons land. Al en toe zal de zon wel te voorschijn komen. Wat de dag vandaag zal brengen, weet ik nog niet. Ik heb nog geen plannetje gemaakt. Annemiek is met Marlies, onze dochter, een dagje uit. Voor het avondeten zal ze weer thuis zijn. Ze zijn naar Pampus, een eilandje in het IJmeer bij Amsterdam. Ze zal er vanavond op haar blog wel over vertellen. Foto: Vroeger leerden wij, dat de Rijn bij Lobith in ons land kwam en via de Kromme Rijn uitmondde  bij Katwijk. Gisteren was ik in Katwijk en zag wat er van de Rijn is overgebleven.

Annemiek was met haar vriendin op stap en ik… Ik ben op de fiets gestapt. Door de duinen naar Katwijk, vervolgens Noordwijk en via een omweg over Wassenaar weer terug naar Scheveningen. Mijn kilometerteller stond op  610 toen ik weg ging en op 660,7 toen ik thuis kwam. Onderweg ben ik afgestapt om in het natuurgebied  Lentevreugd een wandeling te maken en de Konipaarden en de Schotse Hooglanders met een bezoek te vereren. Het was warm en de kans was groot, dat de Hooglanders in het water zouden staan. U ziet het op de foto: inderdaad ze stonden in het water.

Dat het vandaag een mooie dag zal worden bewijst deze vroege opname vanaf mijn balkon. Eigenlijk hebben we geen balkon.  Onze afdeling in het appartementencomplex omvat vier appartementen en een lift. Twee appartementen weerszijde van de lift. Wij zitten direct naast de lift. Vanaf de lift naar het appartement naast ons is een loopruimte van acht bij twee meter. De laatste twee vierkante meters zijn de entree van onze buren. Om daar te kunnen geraken, moeten zij gebruik maken van de ruimte voor onze slaapkamers. Op die ruimte voor onze kamers  - en dat stuk noem ik ons balkon - hebben wij een bank en bloemen staan. Daar zitten we soms bij mooi weer en genieten dan van het fraaie uitzicht over Scheveningen/Den Haag.

Maandag:  de tijd gaat snel. Over twaalf dagen is het al weer blogmeeting in Antwerpen. We zien er naar uit, wie we allemaal zullen ontmoeten. Als het even mee zit, gaan we in de loop van donderdag 17 september al onderweg naar Antwerpen. Twee dagen in Terneuzen en genieten van Zeeuws-Vlaanderen en dan zaterdag doorstomen naar Antwerpen. En ’s-avonds na het diner weer terug naar Scheveningen. Wie zullen er allemaal komen? Foto: even een harinkje pakken op de boulevard.

Dat was het vanavond. Jammer dat de avond zo kort is. In de duinen speelden de konijntjes haasje over. Er waren veel wandelaars op de been. Aan de bosrand liepen twee reeen. Honderden meeuwen sierden de lucht boven het boetsterveld. Foto: spelende konijntjes.

Op de boulevard kom je maar af en toe een dame in Scheveningse dracht tegen. Vandaag waren er wel een aantal dames, maar dan in West-Brabantse dracht. Ze waren meegekomen met een Shantykoor uit Roosendaal, maar dat laatste weet ik niet zeker: het kan ook Bergen op Zoom zijn geweest. In ieder geval staan ze op bijgevoegde foto.

Jammer dat de zon zo laat opkomt: vandaag 6 september precies om 07.00 uur. Dat is wat anders dan op 6 juni van dit jaar: toen was het 05.22 uur. De dagen beginnen aardig te korten: van avond gaat de zon al weer onder om 20.16 uur. Dat was op van 20 tot 30 juni wel wat anders: toen was de zonsondergang om 22.04 uur. Gelukkig gaat het de komende maanden niet meer zo snel, dankzij de overgang naar de wintertijd: anders zou met kerstmis de zon pas opkomen om 09.48 uur. Op 24 oktober gaan we dit jaar de tijd weer verzetten en dan komt de zon ineens weer een uur eerder op, maar gaat die ook weer een uur eerder onder. Ingewikkeld allemaal. Maar ja, zo is het nu eenmaal door de ‘geleerden’ bepaald. Wij gaan vandaag en de komende dagen fijn genieten van de nazomer.

Deze zandhoop was een cadeau van de heftige winden, die gisteren over het Scheveningse strand waaiden. Een nieuw duin op het strand met een hoogte van ruim een meter vijftig. Hier ligt weer een taak voor de bulldozers, om het strand weer een fraai aanzien te geven.

Zaterdagochtend. Een aantal wegens de warmte uitgestelde werkzaamheden, zoals de kleine moeilijke hoekjes en rondingen van vloerbedekking voorzien. Een warm werkje, maar nu is de kamer compleet. Dadelijk nog even de spulletjes op hun plaats zetten. De zon schijnt en lokt me naar buiten. Van middag zingen en spelen een aantal shantykoren op de boulevard. Altijd wel gezellig, vooral omdat ik een aantal van die zangers ken. Foto: Shantykoor Scheveningen 2008. Vandaag zullen zij ook wel weer present zijn.

Ik weet niet of u daar ook last van heeft, maar regelmatig verschijnt vandaag het bericht ‘deze pagina kan niet worden weergegeven’ , even terug naar voorgaande pagina, opnieuw proberen en dan lukt het; soms is dan het eerste gedeelte van mijn blog zwart en begint de pagina een stuk verder. Bij getallen in de marge staat soms een kruis, etc. Misschien ligt het aan het weer of is de webmaster met een vernieuwing bezig. We oefenen geduld en hopen maar dat de problemen met het blog spoedig verholpen zijn. Niet getreurd, het leven gaat toch wel door en er is geen man overboord.

Het is alsof het zo hoort: als er wind, veel wind, is, dan moet ik naar de pier. Dan moet ik tegen de wind hangen en proberen foto’s van dat geweld te maken. En zo was het gisteravond ook. Ik stond op de pier, terwijl de wind om me heen gierde. Windkracht 8 met windsnelheden zo rond de 90 a 100 kilometer per uur. Een onstuimige zee en dreigende luchten. De meeuwen zaten aan de grond: ook voor deze vogels was het weer te zwaar. En achter een glazen opbouw de pier zaten drie meisjes uit de wind te genieten van een glaasje wijn en van het weergeweld. Proost, meiden. Zie foto.

Soms wens ik mijzelf een vogel te zijn, hoog in de lucht. En daar hangend tegen de wind me vrij te voelen en alles van een afstand te kunnen bekijken. Vaak zie je hier de vogels zo hangen en wegzweven zonder een vleugel te bewegen.

Het zal geweest zijn omstreeks 20 december 1946 of 1947. Het was een regenachtige dag; ik had een zwarte cape aan en was juist klaar met mijn krantenwijkje. Bij een bloemenkar zag ik paar duindoorntakken staan. Ik keerde me om en liep terug naar de duinen, waar ik een bos duindoorntakken plukte en met deze takken onder mijn cape naar een bloemenkoopman stapte en vroeg of hij belangstelling had voor deze takken. En met de kerst in het vooruitzicht hapte hij gretig toe. Ik was heel erg tevreden over de betaling van de verboden- te- plukken takken. Foto: gisteren waren we even in de polder.

De duindoorn of met de geleerde naam ’ hippophae rhamnoides’ komt voor in kalkrijke duinen, maar ook in de woestijnachtige gebieden van Centraal Azië en in de Alpen. Het is een struik, die in de nazomer gekleurd is met oranje bessen. De bessen zijn zuur, maar rijk aan vitamine C. Ze worden o.a. verwerkt tot: duindoornolie, duindoornbesolie, duindoornsap, duindoornsiroop, duindoornjam en duindoornelixer. Het gebeurt wel eens, dat de bessen in de winter gaan gisten; als de vogels dan de vruchtjes eten worden ze stomdronken. Foto: gisteren gemaakt in de Scheveningse duinen.

Ik zat te twijfelen over welk onderwerp ik vandaag zou schrijven: de duindoorn of Guido Gezelle. Ik heb een besluit genomen: Guido Gezelle van morgen en de duindoorn deze middag. Waarom Guido Gezelle? Toen ik  jong was werd Joost van den Vondel altijd geroemd als de grootste Nederlandse dichter. Hoewel Vondel echt wel mooie gedichten geschreven heeft vond ik Vondel, vooral in zijn grote toneelwerken erg gezocht en bombastisch. Ik had meer op met de grootste Vlaamse dichter Guido Gezelle, die ik nog steeds graag lees. Zo kwam ik deze week in zijn gedicht ‘Oogentroost’ uit de ‘bundel’ Herfstmaand de volgende strofe tegen :
“De boomen staan, half uitgeleefd,
in kakelbonte reken,
te midden al dien bodempracht,
vol stervend goud gesteken.”

foto: een stukje duin bij Scheveningen

Hier in het westen is het weer uiteindelijk toch best meegevallen. In de ochtend enige regen, maar daarna woei de wind de regen naar elders. De wind is er nog, maar boven zee en de kust is de hemel blauw gekleurd, Het kan best nog een aardige avond worden. Foto: de duindoorn is niet alleen een sieraad in de duinen, maar het is ook een plant, die veel vitamines bevat.

Ik zet net de radio aan en ik verwachtte eigenlijk het lied “September morning”van Neil Diamond te horen. Maar nee hoor. Dat lied wordt de laatste jaren vergeten. Maar misschien zal het deze maand wel in een of ander programma te beluisteren zijn. Niet getreurd: september is gestart met mooi morgenlicht. Ook in België zijn nu de scholen begonnen. Toen ik jong was vond ik dat het vervelendste  schoolkwartaal begon. Eigenlijk vreemd, dat wij in die tijd spraken van een kwartaal: het was helemaal geen kwartaal; een kwartaal telt drie maanden en de periode september – kerstfeest is bijna 4 maanden; een trimester dus. Op het gymnasium spraken we van trimester en dat kwam beter in de buurt; maar dat klopte ook weer niet want de periode tussen kerst en Pasen omvatte meestal drie maanden en dat was dan weer een kwartaal. En de periode tussen Pasen en augustus was weer vier maanden; een trimester dus. Kwartaal of trimester, vandaag is het 1 september. En in mij zing ik “September morning” van Neil Diamond. Foto: oogstkleuren of zijn het herfstkleuren in de duinen.