Luc Verbeke : Politieke en andere actualiteiten - Vlaamse Beweging - Frans-Vlaanderen - 150 eigen gedichten ( 1944 tot nu )
23-05-2012
Aan mijn lezers
Welkom, lezers op mijn blog.De gedichten en activiteiten, die jullie op mijn blog kunnen vinden,zijn opgesomd op de linkerzijde van het blad ( archief ) en overspannen;een boeiende tijds-en levensperiode van meer dan een halve eeuw (1944 - 2010) Op dit blog werden de gedichten en gelegenheidsversjes niet chronologisch gerangschikt. Ze zijn gemakkelijk en afzonderlijk te vinden door het gezochte gedicht aan te klikken in de lijst " inhoud "van de linkerkolom.Dat geldt ook voor foto's en andere berichten. Door het feit dat heel wat foto's werden toegevoegd is er afwisseling tussen de gedichten en de foto's. Het maximum is overschreden en is in de inhoudslijst (links ) niet helemaal volledig meer te zien.De volledige lijst kan wel nog gevonden worden door achtereenvolgens de vervolgwijzertjes aan te klikken. Gebruik eventueel de home -en end- toetsen. Er zijn de dagelijkse actualia. Er is ook veel te lezen over Frans -Vlaanderen en er zijn ook enkele familiale foto's toegevoegd uit het stamboek van de familie Verbeke en de familie Decock Tenslotte worden een aantal figuren uit Waregem en Wakken naar voren gebracht ( Nog onvolledig ). Gedichten mogen worden overgenomen op voorwaarde dat mijn naam onderaan vermeld wordt en eventueel de datum en het bundeltje waarin het gekozen gedicht voorkomt. Ik ben lid van Sabam.
Met dit blog ben ik begonnen op 6 februari 2006. Op 15 april 2012 bedroeg het aantal berichten 725, het aantal foto's 1.104. Het aantal unieke bezoekers:146.098 en het aantal pageviews: 235.652. Bovenstaande cijfers zijn te lezen op de statistiek bij instellingen.
Luc Verbeke.
21-05-2012
Jaak Fermaut en onze actualia...
Foto van Jaak Fermaut. Hij volgt met belangstelling de actuele politiek in ons land. Hij heeft ook een eigen webstek.
Zie ook Widopedia van Wido Bourel. De webstek van Wido Bourel is bijzonder interessant zowel op historisch, taalkundig als algemeen cultureel gebied. In Widopedia kan overgeschakeld worden naar de webstek van Jaak Fermaut.
We pennen nu de actualiteiten neer vanaf 18 mei 2012. De vroegere actualiteiten van 2012 zijn voorlopig te vinden op 1 januari 2012
18 mei 2012
- In Griekenland heeft de overgangsregering vanochtend de eed afgelegd. Ze bestaat vooral uit technocraten en krijgt de taak om de nieuwe verkiezingen van 17 juni voor te bereiden. De 17 bewindslieden onder aanvoering van Panangiotus Prikkamenos behandelen alleen de lopende zaken. Bindende beslissingen mogen ze dus niet nemen.De ploeg bestaat uit diplomaten, professoren en vroegere ministers. De portefeulle van Financiën is in handen van Georgios Zannias, een hoge ambtenaar die alle belangrijke bijeenkomsten van de Europese Unie heeft vertegenwoordigd. Interim-premier is Prikamenos, de voorzitter van de Griekse Raad van State.
- De jongste peiling in verband met de Griekse verkiezingen op 17 juni zet de conservatieve Nieuwe Democratie op kop. Onder leiding van Antonis Samaras zou die partij 26,1 % behalen en ook de socialistische Pasok zou vooruitgaan tot 14,9 %. De ND zou de 50 extra parlementszetels in de wacht slepen ; waardoor ze samen met Pasok de meerderheid zou vormen. De ND zou 123 zetels krijgen en Pasok 41. Samen vormt dat een meerderheid van 164 in een parlement van 300 volksvertegenwoordigers. De links-radicale Synza, anti Europees, zou de grote verliezer zijn met nog 23, 7 % Goed nieuws dus voor Griekenland en de EU.
- Facebook werd met aangekondigde grote vooruitzichten voor de aandeelhouders, op de beurs geplaatst. Na een halfuur noteerde Faczbook op de beurs in New-York ruim 5% hoger op 39, 95 dollar.De koers schommelfr dtrk.Bij de opening schoot het aandeel met 13% omhoog maar na enige tijd bleef het staan op een plus van 5 tot 6 % om vervolgens terug te vallen tot 38 dollar.
19 mei 2012
- De Standaard schrijft na inzage van Vlaamse inspectieverslagen dat meer dan de helft van de spoeddiensten van de 56 ziekenhuizen onderbemand zijn. Niet minder dan 30 ziekenhuizen kampen met een persoIeelstekort en in 13 ervan komt de veiligheid van de patiënten in gevaar. De wachttijden kunnen zes uur duren. In zijn commentaar schrijft Guy Tegenbos dat er hoogst waarschijnlijk al doden gevallen zijn. Vooral in de weekends moeten patiënten geregeld uren wachten alvorens ze een eerste behandeling krijgen. De situatie wordt verdoezeld in plaats van opgelost. ' Terwijl het helemaal niet moeilijk is op korte termijn meer spoedartsen op te leiden.En het is helemaal niet onmogelijk eindelijk eens effectieve maatregelen te nemen om de talloze patiënten die niet op een spoeddienst thuishoren, naar elders af te leiden.' Hij schrijft voorts dat er nu al huisartsenwachtposten zijn, het mogelijk is die te veralgemenen en die ook niet te ver van de spoeddiensten van ziekenhuizen te bouwen. Hij vreest dat hij met deze publicatie van deze gegevens, dokters en ziekenhuizen over zich heen zal krijgen, net zoals de redactie van deze krant een aantal scholen over zich heen kreeg toen ze vijf jaar geleden de openbare doorlichtingsverslagen van de scholen publiceerde. Maar intussen zet de onderwijsinspectie de rapporten in verstaanbare taal om en publiceert ze op internet. een groot deel van de Vlaamse ziekenhuizen besloot recent zich aan te sluiten bij internationale accrediteringsorganismen. Die controleren en rapporteren systematisch of ze wel of ze wel volgens de laatste stand van de wetenschap behandelen. Die contrules brengen een opwaartse kwaliteitsspiraal tot stand en leveren burgers en patiënten straks veel betere kwaliteitsinformatie.
- Om een jongensdroom te realiseren vloog Bart De Wever vandaag met een klein tweedekkrsvliegtuig van Wevelgem naar Deurne, waar hij zonder problemen landde. Het past in zijn propagada voor het burgemeesterschap. Hij zou van Deurne een volwaardige luchthaven maken, gelegen tussen Zaventem en de grote Nederlandse luchthaven Schiphol in Amsterdam, een van de belangrijkste havens van Europa en qua aantallen in passagiersvervoer het vijftiende ter wereld. Groen is daar radicaal tegen.
-Tijdens de ' Sezoenrally ' in Bocholt zijn twee deelnemers aan de rally om het leven gekomen. De wagen was bestuurd door Roel Vrolix met corijder Stef Winters, en ging op een kruising van twee straten uit de bocht, belandde tegen een boom en vatte vuur. Het kon snel worden gedoofd, maar het was te laat. De piloot overleed toen hij in shock ging bij nadat hij de helikopter werd ingeladen. De copiloot werd bewusteloos uit het voertuig gehaald en overleed tijdens zijn overbrenging naar het ziekenhuis.
- In Brussel lokte de ' Zinnekenparade ' 85.000 toeschouwers. In totaal stapten meer dan 2.000 mensen op in de parade, verdeeld over 22 ' Zinnodes '. Die trokken vanaf 15.00 uur op straat met onder meer reuzemarionetten, praalwagens, clowns e.a. Ze werden daarbij begeleid door klokken, tommels en andere muziekinstrumenten. Vanwaar die naam? De ' Zinnode is eenvulkaan die meer dan anderhalf jaar smeult, zegt Dis Huyge, communicatieverantwoordelijke van de parade. De ' Zinneke Parade' staat symbool voor de Brusselaar die open is, die fier is op zijn stad en van die stad een vrolijke en feestelijke plek wil maken. Ze werd voor het eerst georganiseerd in 2000, toen Brussel de culturele stad van Europa was. In de weekendbijlage van De Standaard spreekt de sympathieke burgemeester Freddy Thielemans (PS ) erover in een interview. Hij spreekt altijd vlot Nederlands en is een boekenwurm. Hij houdt, zoals alle Brusselaars van feesten.
20 mei 2012
- Tom Boonen heeft op zijn 31e zijn beste voorjaar ooit achter de rug en hij beseft dat het einde van zijn carrière naderbij komt. Na vijf jaar Monaco is hij terug naar zijn Kempen gekomen hij woont nu in Mol. Met acht zeges zette hij het voorjaar in waaronder vier klassiekers: E3 Harelbeke, Gent- Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix ( niet in de sprint maar 20 km. lang alleen voorop met groeiende voorsprong. Nooit gezien ! ) Met Lore heeft hij nu al acht jaar een goede verhouding, al zijn ze anderhalf jaar uit mekaar geweest, maar samen hebben ze veel watertjes doorzwommen. Zolang het koersen hem opslorpt kan hij niet aan kinderen denken maar hij zodra hij ermee stopt is de tijd daarvoor rijp. Als hij het België te druk zou krijgen en nooit echt tot rust kan komen zuu hij misschien wel weer naar Monaco gaan, maar het probleem is dat Lore hier werkt in het JAC ( Jongeren Advies Centrum ) en als zij naar Monaco gaat daar hetzekfde werk niet kan doen. Je moet al goed Frans kunnen spreken om problemen van jongeren te helpen oplossen, zoals zij nu doet. Over zijn volgense seizoensluiken wil hij niet spreken. Zijn concurrenten voor de olympische titel of het wereldkampioenschap hebben nog weinig of niets gepresteerd tot nu toe, maar hijzelf kan ook die vorm geen jaar bijhouden. Zo waren zijn uitslagen in de Ronde van Californië niet fameus, slechts 2 keer op het podium, eerst als derde en dan als tweede, telkens geklopt in de sprint door de jonge slovaak ( 22) Peter Sagan, die 5 ritten won. Maar Tom nam aan die ronde doet als training en zal dus ook wel geen risico's hebben genomen. Hij wacht liever op olympisch goud.
- In Noord-Italiê was een zware aardbeving met centrum Modena en uitlopend tot Bologna. Er zijn al zes doden geteld, er zijn tientallen gewonden en duizenden mensen dakloos. Meerdere huizen en klokkentorens van kerken stortten in, ook een hele kerk in San Felice sul Panaro. De daklozen konden verblijven in zalen en grote tenten. Toch sliepen velen liever op straat. Ziekenhuizen werden ontruimd en zowat 3000 mensen moesten door de overheid worden geëvacueerd. De aardbeving had een kracht van 5,9 op de Schaal van Richter, vond plaats op een diepte van 10 kilometer en duurde slechts een 20-tal seconden. maar werd gevolgd door verschillende naschokken.
21 mei 2012
- Pol Van Den Driessche wordt campagneleider voor de N- VA in Brugge maar hij verschijnt niet op de affiches. Hij werkt achter de schermen.
- Er zijn nog altijd naschokken van de aardbeving in Modena. Er zijn nu al zeven doden. Velen blijven in hun auto slapen omdat ze nog hun huis niet binnen kunnen of durven gaan. Anderen verblijven verder in zalen en tenten of opvangcentra. Heel wat historische gebouwen zijn vernield en ook grote fabrieken, die eerst heropgebouwd zullen moeten worden, alvorens te kunnen heropstarten. Waar de vernieling maar gedeeltelijk is durven sommigen niet opnieuw aan het werk. De aanblik op opengereten straten en vernielde gebouwen is verschrikkelijk. Het is honderden jaren geleden dat hier nog een aardbeving plaats vond.
- De KU Leuven overweegt een nieuwe indeling van het academiejaar. Start begin september, examen eerste semester tijdens de kerstvakantie, herkansing in januari. Eenzelfde indeling voor het tweede semester. Op korte termijn is echter geen verandering te verwachten.
- Elk jaar sterven ruim 2.600 mensen aan de ziekenhuisbacterie. Bij 23 van de 56 ziekenhuizen heeft de inspectie geconstateerd dat vooral het operatiekwartier de oorzaak is omdat er geen strikte scheiding is tussen de zone met de operatieinstrumenten die vervuild uit het operatiekwartier komen en de zone waar de steriele instrumenten liggen. De ziekenhuizen zelf moeten daar zeer goed voor zorgen.
- 22 mei 2012
- Het gerecht van Ieper heeft een derde Fransman aangehouden in verband met het tiental gestolen auto's die twee weken geleden werden aangetroffen in een loods in Dadizele. Een Fransman verhuurde die loods aan twee van zijn landgenoten, die eerder al werden aangehouden. Zoals we destijds hadden vermeld werden in die loods ook drie omgebouwde wagens, een machinegeweer, kogelvrije vesten en materiaal om nummerplaten aan te maken, aangetroffen. Deze bende had niets te maken met die Noord-Franse ramkrakers en homejackers die sinds begin januari in de grensstreek, vooral in Zuid-West-Vlaanderen al meer dan 45 feiten pleegde. De Fransman die in Dadizele de loods huurde aan een buurtbewoner, en dan weer doorverhuurde aan twee jonge Fransen, is zelf naar de politie gestapt om dit bekend te maken. Hij werd onmiddellijk aangehouden.
- Ex-premier en Europees parlementslid Jean-Luc Dehaene moest vandaag meer uitleg geven aan parlementsvoorzitter Martin Schulz over zijn opgave van financiële belangen. Hij heeft in zijn verklaring geen melding gemaakt van de ' bierbonus ', de aandelenopties van brouwer ABinBev, die hij als onafhankelijk bestuurder kreeg en die miljoenen euro's waard zijn. Schuldz zal nu het dossier overmaken aan hetraadgevend comité van het parlement waarin vijf volsvertegenwoordigers zetelen. Dehaene zou alvast aangegeven hebben dat hij de aanbevelingen van het comité zal respecteren.
-De N-VA zal in oktober in minstens tien Brusselse gemeenten aan de verkiezingen deelnemen. ' We willen graag lokaal verankerd worden in Brussel ', zegt voorzitter Bart De Wever. De N-VA wil wel de Brusselse gemeenten laten fusioneren om in Brussel aanwezig te zijn en het beleid mee vorm te geven. Nu is de partij in geen enkele Brusselse hemeenteraad vertegenwoordigd.
- De moeder van Diana Farkas, het vierjarig meisje dat sinds maandag vermist is, werd opgepakt. Eerst verklaarde ze dat ze haar dochtertje had afgezet aan haar school in Gerpinnes bij Charleroi, maar nadien veranderde ze haar erste verklaring en zei dat ze het kins in de auto achterliet, terwijl ze op boodschap was in Châtelineau, en dat het kind verdwenen was toen ze terugkwam.
- De VRT distantieert zich van haar twee journalisten Wim Van den Eynde en Luc Pauwels, die het boek schreven ' De keizer van Oostende ' over Johan Vande Lanotte. de federale minister van Economie, Consumenten en Noordzee, zou geschipperd hebben tussen politieke en private mandaten. ER wordt gesuggereerd dat hij zijn politieke invloed aanwendde op sponsorgeld binnen te halen voor basketbalcub Oostende en ook mandaten opnam in de windindustrie, die hij als allereerste minister van de Noordzee zelf vorm gaf. Vande Lanotte antwoordde onmiddellijk met een persconferentie waarbij hij zei dat hij bij een eerste lezing al 65 onjuistheden en suggestieve beweringen had aangetroffen en dat Jean-Marie Dedecker erachter zit. Hoofdredacteur Luc Rademakers van de VRT geeft toe dat hij het boek vooraf gelezen had en het ' straf ' vond. Hij kon het niet meer doen aanpassen en vreesde problemen maar hij ontkent dat hij onder druk werd gezet om zijn journalisten af te vallen.
23 mei 2012
- Het vierjarig meisje Diana Farkas is teruggevonden. Het lag, gedood door haar moeder ( waarschijnlijk eerst gewurgd ) in de diepvrieskast van het huis van de moeder, die er alleen woonde. De speurders hadden al gezocht in het huis en ze hadden al een en ander ontdekt. Ze haalden dan de moeder erbij die moest aanwijzen waar het lijkje lag. Dan werd ze weer meegenomen en zal ook verder ondervraagd worden. Ze zal niet meer vrij komen.
- In 't Pallieterke van woensdag 23 mei 2012 lezen we op de eerste bladzij een stukje over de aartsgekke linkse socioloog Jan Hertogen. Hij laat ' met plezier ' weten dat 1,3 miljoen allochtonen dwz. 16,7 % van het totaal aantal stemplichtigen in oktober mee de gemeentelijke machtsverhoudingen zullen bepalen.Maar ( lees goed ! ) meer dan een half miljoen allochtonen zou hij er willen van overtuigen om zich voor de verkiezingen in te schrijven. Hij wil niets minder dan de allochtonen nu evenveel macht te geven als de autochtonen en hij wil dan ook dat de allochtonen in de toekomst de autotochtonen overvleugelen. Daar moet je toch wel gek voor zijn... Voorts lezen we in dat artikel: ' De tendens richting ongebreidelde ' vervreemding ', waar Hertogen zo blij mee is, en progressief en naïef Vlaanderen met hem, zet zich onverminderd voort. De grote instroom van vreemdelingen legt een onhoudbaar gewicht op onze welvaart. Hoelang kan de autochtone bevolking het gewicht van die ' vervreemding ' nog dragen ( kosten van werkloosheid, gezondheidszorg, onderwijs, pensioenen...) Hierbij wordt ' Itinera ', de liberale denktank, geciteerd: " De laatste tien jaar heeft dit land een netto-migratiesaldo dat hoger is dan in de Verenigde Staten en Canada...De voorbije tien jaar zijn ongeveer een half miljoen mense aangekomen in België, goed voor 4,5 % van de bevolking terwijl in Duitsland maar iets meer is dan 0,5 % en in Nederland maar 0,5 %. Tegen 2060 zou 60 % van onze bevolking van vreemde origine zijn. Maar voor Hertogen is dat allemaal onvoldoende. Voor vreemdelingen moet er stemplicht komen en de openstembuspolitiek moet worden verruimd naar de provinciale, gewestelijke, federale en Europese verkiezingen. Amaai !
24 mei 2012
- Nu zijn alle details bekend over de gruwelijke moord van een moeder op haar vierjarig dochtertje Diana Farkas. twee dagen heeft de 33-jarige vrouw Juliana .S.D., afkomstig uit de Dominicaanse Republiek., de speurders aan het lijntje gehouden met haar verwarde verhalen over de verdwijning van haar dochtertje. Toen de speurders gisteren in haar huis haar bebloede kleren vonden in een defecte wasmachine wisten ze al genoeg, ofschoon ze niets in de rechtstaande diepvries niets hadden gevonden. Met de feiten van het onderzoek geconfronteerd kon ze niets anders meer dan volledige bekentenissen afleggen. Ze vertelde dat ze veel en hard geslagen werd door Christophe, de vader van Diana, waarmee ze een tijdlang samenwoonde. Ook tegenover het meisje was hij heel streng en zij vreesde dat hij ook haar zou slaan.Het echte motief voor haar moord was dat zij hem wou straffen door zijn biologisch kind te vermoorden. Ze wurgde eerst het meisje met haar handen en besloot daarna met een mes haar lichaampje in stukken te snijden en die te verbergen in diepvrieszakken, die ze dan bedekte met voedsel. Ze was ook van plan om zelfmoord te plegen en had een afscheidsbrief geschreven. Het gerecht beschouwt die brief als een bewijs van voorbedachtheid.
20-05-2012
BIO-BIBLIOGRAFIE VAN LUC VERBEKE
Luc Verbeke ( officieel Lucien ) werd geboren in Wakken op 24 februari 1924. Hij liep zijn lager onderwijs in de Wakkense gemeenteschool.Als klasgenoot had hij de bekende wielrenner Norbert Callens ( ° 22-06-1924 - + Loppem 12-03 -2005 ). Hij studeerde aan de Normaalschool te Torhout en aan het Hoger Instituut voor Opvoedkunde in Gent. Op 31 jili 1951 trad hij in het huwelijk met Maria Bossuyt ( geboren in Desselgem op 8 januari 1926 en overleden in Waregem op 6 januari 2012 ). Het echtpaar kreeg vier kinderen: Dirk, Mark, Wim en Hilde. Uit de huwelijken van die vier kinderen sproten 13 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen.
Hij was achtereenvolgens in Waregem onderwijzer ( 1944-1959 ), schoolhoofd met klas ( 1959- 1972 ), schooldirecteur zonder klas ( 1972- 1984 ). Daarna was hij nog vijf jaar inspecteur (1984-1989) van het basionderwijs in de regio Kortrijk. Hij was ook12 jaar lang lid van de leerplancommissie moedertaal voor het basisonderwijs van de C.R.K.L.O.
Dat drukke beroepsleven verhinderde hem niet om zich in z'n vrije tijd op vele terreinen actief in te zetten.Zo werd hij al in 1945 als dichter bekend door publicatie van gedichten in tijdschriften als het literaire jongerentijdschrift 'Nieuwe Stemmen' waarvan hij enkele jaren ( 1948 -1952 ) redactielid was,samen met o.m. Lieven Rens, Marcel Brauns,Johan Van Mechelen en Albert De Longie.
Vanaf 1956 tot 1965 was hij redactielid van 'De Brug ', een maandschrift van en voor leerlingen van het middelbaar onderwijs, samen met redactiesecretaris Albert De Longie, J. Bergers, Gabriëlle Demedts, de Eerw. Heren A. De Bleecker en Etienne Verhack. Het verscheen als een bijblad van ' Nieuwe Stemmen ' en heel wat jongeren van toen ( o.m. Patrick Lateur ) publiceerden daarin hun eerste gedichten.Voorts was hij ook redactielid van' Het Daghet '( 1948 - 1949 ) en vanaf 1951 tot op heden van ' West - Vlaanderen ', later ' Vlaanderen '.
Nog in 1945 stichtte hij met Pater Verbrugge op het Gaverke-Waregem de Chirojeugd. Tot 1950 bleef hij er de hoofdleider van. In diezelfde jaren richtte hij ook de K.B.M.J. op in Wakken en schreef hij in Het Pennoen, onder het pseudoniem Loekianos, de rubriek Kroniek van de Poëzie. In het pedagogisch tijdschrift Oriëntering pleegde hij een reeks artikelen over Het Kind in de Roman. Een tijdlang werkte hij mede aan de krant De Standaard met een culturele rubriek over Waregem. Van 1948 tot 1973 werkte hij ook mee aan de boekenschouw van B.R.T.-West-Vlaanderen en besprak er niet minder dan 148 boeken.In de uitgave 1973 van de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging verzorgde hij het hoofdartikel over Frans-Vlaanderen en nog een twintigtal kortere bijdragen.
In 1951- 52 was hij medestichter van het Christelijk Vlaams Kunstenaarsverbond en hij werd ook lid van de redactie van het door het CVKV gestichte tijdschrift West-Vlaanderen ( zie boven ).
Z'n eerste dichtbundel " Gezangen in de Deemstering " verscheen in 1951. Daarop volgden " Van donker naar licht " ( 1965 ) , "Nescio Quid " ( 1978 ) , " Terugblik " ( 1994, waarvoor hij de F.Snellaertprijs ontving ), " Ik leef in taal en tijd - Herfst-en nieuwjaarsgedichten " ( 2004 ). De herfstgedichten werden geschreven in 2004 en de nieuwjaarsgedichten van 1985 tot 2005. Tenslotte verschenen " Van morgenlicht tot avondzon " ( 2005 ) met gedichten geschreven in 2005 en " Nieuw en Oud " met niet gepubliceerde vroegere gedichten en nieuwe gedichten geschreven in 2006. Momenteel dus acht dichtbundels. De jongste twee bundels met beperkte oplage werden uitgegeven voor familieleden en vrienden en zijn niet in de handel te verkrijgen.
In de reeks VWS-cahiers verscheen als nr.125 een cahier ( onder redactie van Raf Seys )van de hand van Pieter- Jan Verstraete met een levenskroniek, een aantal gedichten en een primaire en secundaire bibliografie. In de Moderne Encyclopedie der Wereldliteratuur ( 1963 ) schreef André Demedts een beknopt artikel over Luc Verbeke. Gedichten van hem verschenen ook in verschillende bloemlezingen. Het gedicht ' Nescio quid ' vooral werd vaak opgenomen in bloemlezingen o.m. in ' Alom en nergens ' ( Prof.em. Herman Mertens - Uitg. Averbode 2001 ) en in de grote bloemlezing' God in gedichten - De mooiste religieuze poëzie van de twintigste eeuw uit de Lage Landen - verzameld door Harry Gielen en Piet Thomas ' ( Uitg.Lannoo - 2007 - 2008 )
Hij verwierf vooral naam als drijvende kracht van het langzaam gegroeide Komitee voor Frans-Vlaanderen, dat in 1947 werd opgericht in het kader van het Waregemse Kunstverbond, met André Demedts als stichter-voorzitter en Luc Verbeke als stichter- secretaris. De gewaardeerde letterkundige André Demedts bleef voorzitter tot 1969 en werd daarna ere-voorzitter tot 1992, het jaar van z'n overlijden. Als voorzitter werd André Demedts opgevolgd door achtereenvolgens Leo Vanackere, Daniel Merlevede, Cyriel Moeyaert en Luc Verbeke. Momenteel is Guido Carron, de ere-burgemeester van Waregem, de voorzitter van de KFV-VZW-Mededelingen, met Luc Verbeke als ere-voorzitter. De VZW-KFV-Mededelingen geeft het tijdschrift KFV-Mededelingen uit, onder hoofdredactie van zoon Dirk, die hem ook in 1997 heeft opgevolgd als secretaris- organisator van het KFV. De oorspronkelijke KFV-vzw werd opgedoekt wegens financiële moeilijkheden. Dirk is leraar in Roeselare en zet in z'n vrije tijd het onbezoldigde vrijwilligerswerk van zijn vader voort.
Sinds verschillende decennia is Roger Vynckier de trouwe penningmeester. In 1973 werd het eigen KFV-tijdschrift onder de naam "KFV-Mededelingen" opgericht met Luc Verbeke als uitgever-hoofdredacteur. Sinds 1997 heeft Dirk Verbeke ook dat werk overgenomen. Vroeger verscheen elke maand een nummer. Nu is er, sinds enkele jaren een Jaarboekje.
Luc Verbeke is de auteur van heel wat artikelen en publicaties over Frans-Vlaanderen. Zo schreef hij het boek " Vlaanderen in Frankrijk " ( Davidsfonds - Standaard 1970 ) , de brochure " De Nederlanden in Frankrijk en het Komitee voor Frans-Vlaanderen " en de hoofdbijdrage in het " KFV-Jubileumboek 1947 -1997 ). Hij ontving talrijke onderscheidingen o.m.de Visser-Neerlandiaprijs ( 1965 ), de eerste André Demedtsprijs ( 1970 ), het ereteken van de Marnixring ( 1970 ), het lidmaatschap van de Europese Eresenaat ( 1979 ), het Gulden ereteken van St.-Donatianus ( 1989 ), het ereteken van de Waregemse Cultuurraad ( 1989 ), de eremedaille van de stad Nieuwpoort ( 1988 ), het RIDDERSCHAP in de ORDE VAN ORANJE - NASSAU ( 1988 ) en ook van 't Manneke uit de Mane ( 1988 ), het lidmaatschap van de Maatschappij van Nederlandse Letterkunde ( 1985 ), het Ereteken van de Provincie - West-Vlaanderen en van de stad Waregem ( 1997 ), het erelidmaatschap van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen ( 1999) en Gouden Palmen in de Kroonorde ( 1999 ). In dat jaar werd hij ook gehuldigd in z'n geboortedorp Wakken waar hij aan de bibliotheek een gedenkplaat kreeg met een fragment uit een huldegedicht van Anton Van Wilderode. Luc Verbeke kreeg ook huldegedichten van andere dichters als Marcel Brauns, Godelieve Delbaere en Fernand Florizoone. Tenslotte ontving hij nog in 2004 de Remi Pirynsprijs van het Snellaert -Thymfonds. Wat z' n werk in de Vlaamse Beweging betreft kunnen we er nog aan toevoegen dat hij in 1959 de bindteksten voor de XXXIIe IJzerbedevaart heeft geschreven ( Zie brochure IJzerbedevaart en de dichtbundel Terugblik ).
We vermelden in het bijzonder nog de hulde die hem in het KFV zelf werd gebracht in 1988 met een uitgebreid nummer van de KFV-Mededelingen, samengesteld door Cyriel Moeyaert, met huldewoorden van notabelen en vrienden uit Frans-Vlaanderen, Vlaanderen en Nederland ( KFV-Mededelingen, 16e jaargang, nummer 2-3, september- december 1988 ). Hierbij aansluitend publiceerde hij in het Demedtsjaar 2006 ook een aantal van de niet uitgegeven gedichten voor de reeks laureaten van de Demedtsprijs van de Marnixring sinds 1970 ( te vinden op zijn blog ). Zie ook i.v.m. het Demedtsjaar op seniorennet: blog Wareber ( Bernard Delange ) en blog Adjaar. Luc Verbeke is sinds meer dan een halve eeuw lid van Sabam en geniet dus auteursrechten. Wel mogen de gedichten worden gebruikt maar niet zonder vermelding van zijn naam of voorafgaande toestemming. Zijn adres, Platanendreef 46, 8790 Waregem. E-mail: fb032452@skynet.be
P.S. In verband met de eerste Luc Verbekeprijs: zie verderop de reeks met verslag en talrijke foto's.
19-05-2012
Gedicht voor Fernand Florizoone
Fernand Florozoone werd op 21 juli 1925 geboren te Veurne in de Westhoek, waar de grote Florizoone - familie al woont van in de 16e eeuw. Hijzelf woont sinds decennia aan zee in Koksijde. Hij was bijna veertig jaar lang opvoeder - bibliothecaris aan het Koninklijk Atheneum van Veurne. Hij debuteerde als dichter in 1955 en schreef sindsdien tal van dichtbundels. Zijn werk werd meermaals bekroond.
Ikzelf werd geboren op 24 februari 1924 in Wakken, aan de samenvloeiïng van Mandel en Leie. Mijn gedicht roept de vele tegenstellingen en gelijkenissen in streek, leven en werk van ons beiden op.
Jij bent een zomer- ik een winterkind, geboren in de Oosthoek van een dorp aan de grens van West en Oost. Laag ons huis toen, onder strooien dak met sneeuw bedekt in kille noordenwind. Jij bent een stadskind uit de Westhoek, warm en onbegrensd, maar die helaas aan d' overzij in' t Frankenrijk het Noorden heet. Mandel en Leie besproeiden mij terwijl jij aan zee en IJzer water vond. Jij zag het licht voor 't eerst het jaar na mij. En woorden werden stil in elk van ons gewekt, die later groeiden tot gedicht. Ik zag meer duiven om het huis en leeuweriken hoog, onder zon en wolken. Jij zag meer meeuwen laag over de zee en bijen, vogels, vlinders tussen boom en bloemen in jouw tuin. Af en toe liet ik in verzen woorden wuiven. Jij liet gedichten sneeuwen aan de grens van zand en wind. Jij een zomer- ik een winterkind.
Luc Verbeke 9 augustus 2005 Uit " Van morgenlicht tot avondzon" 2006
.
18-05-2012
GOD IN GEDICHTEN
Bij de uitgeverij Lannoo verscheen een merkwaardige bloemlezing onder de titel ' GOD IN GEDICHTEN - De mooiste religieuze poëzie van de twintigste eeuw uit de Lage Landen - Verzameld door Harry Gielen en Piet Thomas ' Harry Gielen, passionist, studeerde Germaanse filologie aan de K.U.Leuven en is sinds vele jaren eindredacteur van het maandblad ' Het Teken ' Prof. dr.Piet Thomas promoveerde tot doctor in de Germaanse filologie op een proefschrift over literatuurpsychologische opvattingen van Sigmund Freud. Hij was hoogleraar aan de K.U. Leuven en haar Campus Kortrijk en publiceerde bij Lannoo onder meer het ' Groot Gebedenboek ' , ' Het Klein Getijdenboek ' en ' Nu en altijd ' Harry Gielen en Piet Thomas stelden eerder ' Nader tot U, Heer. Teksten rond rouw, avondwake en uitvaart ' samen. De bloemlezing biedt een omvangrijke keuze van de mooiste religieuze poëzie van de twintigste eeuw in de Lage Landen. De samenstellers zochten vooral naar poëtische teksten waaruit de ' taal van het geheim ' opklinkt, een geheim dat mensen overstijgt, maar dat tevens een fascinerende kracht op hen blijft uitoefenen. Het resultaat is een staalkaart van de erg gevarieerde wijzen waarop God in de Nederlandstalige gedichten van de twintigste eeuw ter sprake wordt gebracht. De veelzijdigheid van de selectie en de thematische ordening van de gekozen gedichten maken het boek uiterst geschikt om oud en jong, om gelovige of zoekende, te confronteren met een verrijkend inzicht in de ontwikkeling van een eeuw religieuze poëzie. ( Uit de cover van het boek, dat prachtig werd uitgegeven en 412 bladzijden telt )
Er is een ' Ten Geleide ' van de samenstellers waarin de keuze van de gedichten, gerangschikt onder 14 thema's wordt toegelicht. Die zijn 1- Wie is de Goudsmid van de zon? Het wonder van de schepping ' 2 - Is er een hoekje in uw tuin? Zoektocht met vragen. 3- Grond onder de voeten. De kracht van een Naam. 4 - Oude Bijbelprenten. Langs bijbelse wegen. 5 - Van ster tot stal. Advent en Kerstmis. 6- Een Joodse man. Jezusverhalen. 7- Stille week. Van Palmpasen tot Goede Vrijdag. 8 - Licht en vuur. Van Pasen tot Pinksteren. 9 - Een nieuw lied voor de Heer. Psalmen achterna. 10- Woorden voor het onzegbare. Inkeer en gebed. 11- Verhalenderwijs. Van vrede na strijd. 12 - Tochtgenoten. Licht op de weg. 13- Heilige plaatsen. Deze grond is heilig. 14- De overoever. Hierna.
Er staan 300 gedichten in de bloemlezing van 133 dichters, bekende en minder bekende, waarvan 1/3 Vlamingen en 2/3 Nederlanders. De samenstellers schrijven over hun keuze: Gezocht hebben wij naar poëtische teksten waaruit ' de taal van het geheim ' opklinkt, een geheim dat mensen als mysterie te boven gaat, maar dat tevens een fascinerende kracht op hen blijft uitoefenen. Een geheim dat blijkbaar door elke nieuwe generatie weer wordt ontdekt in de conflict-en grenservaringen van het bestaan en dat met verrassende taalmiddelen tot uitdrukking wordt gebracht. Tot religieuze poëzie behoren dan ook niet alleen gedichten die geïnspireerd zijn door de grote verhalen van wereldgodsdiensten, maar ook artistieke teksten die impliciet of expliciet verwijzen naar wat de profane werkelijkheid overstijgt en hunkering verraadt naar een wereld van enkel meer dan rede en materie. Teksten ook die - naar het adagium: geen geloof zonder twijfel, geen twijfel zonder geloof - vertolking zijn van de twijfel aan en verzet tegen de harde, kwetsende werkelijkheid waarmee mensen telkens weer worden geconfronteerd ( blzn. 15- 16 )
In bovenstaande rubrieken is een grote diversiteit ondergebracht aan attitudes en ervaringen die zowel met de aantrekkingskracht als met de problematische aspecten van het religieuze te maken hebben. Naast lyrische belijdenisvormen met bevrijdende inzichten, met schroom en verwondering voor het heilige komen er ook teksten in voor waarin andere geluiden zijn te horen: kritisch voorbehoud, onzekerheid en onvrede, nood en verzet, agnostische twijfel, oprispingen van onbehagen. Ook waar tekens en sporen van religiositeit niet altijd met de traditionele voorstelling en inhoud van de in de Westerse wereld gebruikelijke geloofspraktijk overeenstemmen,werden ze met veel aandacht voor hun specifieke anthroplogogische aspecten geselecteerd. ( blz. 17 )
Ik mocht met genoegen constateren dat mijn gedicht ' Nescio Quid ' werd opgenomen onder het thema ' Wie is de goudsmid van de zon? Het wonder van de schepping. ' U kunt het gedicht hieronder lezen. Het verscheen eerder al in de bloemlezing ' Alom en nergens ' van Prof.dr. Herman Mertens. ( Averbode 2001 ) Nu heeft Karel D'huyvetters het gedicht in het Engels vertaald ( zie hieronder ) Het verscheen in zijn ' Kroniek ' op 16 juni 2009.
17-05-2012
Nescio Quid
Weet jij wat leven is, weet jij wie God en wat de hemel is? En wat de tijd die ons gegeven is? En wat de woorden zijn in onze mond? Ken jij de zin en de betekenis van wat in ons en rond ons is, en van de dood de diepe grond? Mysterie en geheimenis in licht en duisternis.
De steen, de bloem, het gras waarop ik trap, de lichtvis en de kleine mier, het onbekend atoom, de wenteltrap naar hoog en diep in het heelal, in elke cel van plant en dier; het labyrint van ieder ik; de vreemde vrees van eeuwen her die ik in alle ogen lees. God is zo dicht en God is ver. Wie die mij zeggen zal: 'k bezit de sleutel van het AL.
De dagen wentelen voorbij: het leven bloeit en ergens bloedt het uit; in aarde en water spelen wij: het kluitje aarde, het klompje klei, dat ademhaalt, dat zoekt en dwaalt, dat lieft en paart en sjouwt en spaart, en nog niet eens beseft waartoe, waarheen of hoe zoals een vogel immer fluit het nimmer uitgezongen lied: - als dit gedicht, een nescio quid - ik weet het niet, ik weet het niet...
Luc Verbeke
Het gedicht werd opgedragen aan mijn oud-leraar de E.H. Maurits Van Elslande ( ° Vlamertinge 13 - 09 -1913 - + Ieper 04 - 07- 1984 ) Hij was de leraar die mij het meest stimuleerde in de Normaalschool om gedichten te schrijven. Het merendeel van zijn lessen ging over poëzie en het mysterie van de verwoording van onze gedachten en emoties. Een gedicht noemde hij een mysterie, een ' Nescio Quid ' Iets wat we nooit precies kunnen doorgronden. Vandaar de titel van mijn gedicht. Zelf schreef hij onder de schuilnaam E. Van Morris en hij publiceerde voor mij een lofgedicht onder de titel ' Dank om het woord ' in het tijdschrift ' Nieuwe Stemmen ', na het verschijnen van mijn eerste dichtbundel. ( Gezangen in de Deemstering - 1951 )
'Nescio quid ' verscheen voor het eerst in het tijdschrift "Vlaanderen" in het mei-juninummer 1968 ( nr. 99 blz.190 ) en werd in 1978 opgenomen in een bloemlezing van Oost-Vlaamse schrijvers en daarna gepubliceerd in de bundel "Nescio quid" ( Sanderus, Oudenaarde). Het werd opgenomen in verschillende bloemlezingen o.m. in " Na het ruischen van het riet..." in 1985 van Chris Vandenbroucke (Uitg.Vita, Zingem ) en in 2001 in de bloemlezing "Alom en nergens" van prof.em. Herman-Emiel Mertens , met een indringende analyse( blzn.56-57 ) van de samensteller. ( Uitgave Averbode ). Het werd nu ook opgenomen in de recente bloemlezing ' God in gedichten - De mooiste Religieuze Poëzie van de twintigste eeuw uit de Lage Landen ' van Harry Gielen en Piet Thomas.
16-05-2012
Voorbijganger
Het onderstaande gedicht werd opgedragen aan mijn oud-leraar Karel Berquin ( ° Nieuwpoort 31 maart 1907- + Brugge 17 augustus 1980 ) De laatste jaren en dagen van zijn leven was hij van het het Komitee voor Frans-Vlaanderen een van onze meest aktieve medewerkers. Hij was de drijvende kracht van het Grimminck- comité en dus ook van de Grimminck-herdenkingen in 1978 in Kaaster. In dat verband werkte hij mede aan de Frans-Vlaamse Cultuurdagen in Ekelsbeke en Waregem en aan de KFV-Mededelingen. Tot zijn laatste dag was hij in de weer voor de Grimminck-studie en enkele dagen voor zijn plotselinge afsterven stuurde hij ons nog zijn Grimminkkroniek met o.m de aankondiging van een door hem te leiden Frans-Vlaamse priesterdag op de Katsberg. Op onze schrijftafel wachtte ook z'n door de VTB-VAB uitgegeven brochure over de ' Grimminck-Route in de Westhoek ( 1979 ) met een lovend woord hierover en een warme aanbeveling.
Kanunnik Karel Berquin was tijdens de oorlogsjaren één van onze uitmuntende leraren in de Normaalschool, waarvan hij in 1951 directeur werd. Voor een hele generatie normalisten is hij een nauwgezet geestelijke leider geweest. Van 1956 tot 1972 was hij hoofdinspecteur voor het voortgezet meisjesonderwijs in het Bisdom en tevens rector van het Klooster der Zusters Marikolen in Brugge. Hij is de auteur van pedagogische werken en van honderden artikelen in tijdschriften. Hij was mystisch georiënteerd en z'n aandacht ging uit naar onze Vlaamse mysticy. De vergeten Karel Lodewijk Grimminck ( 1676- 1728 ) heeft hij weer in het licht gezet. Met Michiel De Swaen was Grimminck ook een belangrijk Nederlands-schrijvend auteur van de Westhoek in de tijd van de annexatie.
De interesse voor Frans-Vlaanderen deelde Karel Berquin met z'n vader Karel-Romaan, die conservator was van de Nieuwpoortse musea en stichter-hoofdman van de heemkundige kring Bachten de Kupe, die ook de Frans-Vlaamse Westhoek als werkterrein koos en o.m. de jaarijkse Heemdagen organiseerde. We denken o.m. terug aan de uitzonderlijk geslaagde Heemdag in Winnezele in 1965 o.l.v. vader en met de medewerking van zoon Berquin. Dat de Berquins voor Frans-Vlaanderen geïnteresseerd waren is niet zo verwonderlijk als men weet dat de familiestamboom wortelt in het Frans-Vlaamse Houtkerke.
We mogen blijvend hulde bregen aan Karel Berquin om de geslaagde Grimminckdagen die hij organiseerde in o.m. Kaaster, Watou en Veurne, en waarvoor hij zich als zeventigjarige inzette met hart en ziel. Het zal ook wel geen toeval zijn dat in Nieuwpoort de Frans-Vlaamse Veertiendaagsen zijn ontstaan, al was hij daar niet rechtstreeks bij betrokken. Jammer genoeg bereikte Karel niet de hoge leeftijd van zijn vader. Z'n hart brak in nog volle en nog jeugdige activiteit, maar z'n leven laat sporen na. Eén van zijn leuzen was:' Wees klein om groot te zijn ' Hij was groot in z'n houding van dienstbaarheid en deemoed en door z'n onverdroten werkzaamheid in Gods-en mensendienst.
Op de foto, genomen bij ons thuis, zien we hem tussen mij en Leo Vanackere, toen voorzitter van het KFV en de latere gouverneur van West-Vlaanderen en ook de vader van de huidige minister en vice-premier Steven Vanackere.
Voorbijganger Spelen met fonemen: van geest en dier klankbord en klavier. Woorden spreken die al eeuwenlang gesproken zijn. Taal en teken van hel en hemel, dood en leven zijn.
Alleen wat vlees, wat bloed, wat been en huid. En hand en hart en hoofd, geprezen hoog als edel, mooi en goed maar vluchtig-zoet als wierookgeur. Wuivende wolk en ijle regenboog, morgen is het uit...
Blijf nog even hijgen, nog happen naar wat lucht en dan maar stijgen óverstappen in verwachtend zwijgen: Verblindend Licht, dat niemand weet, maar Alfa, Omega en Leven heet.
Luc Verbeke 22 juli 1979
Uit " Nescio Quid " 1975
15-05-2012
UIT DE GESCHIEDENIS van Frans-Vl. en het KFV
We laten nu een aantal foto's volgen bij een stukje naoorlogse geschiedenis van de Vlaamse beweging in en voor Frans-Vlaanderen,vroeger zonder maar sinds 1947 onder de stimulans en met de steun van het KFV. Afwisseling met gedichten en ook met een aantal foto's met teksten die een stukje geschiedenis van Frans-Vlaanderen aantonen en ook het bewijs leveren dat Frans-Vlaanderen zijn Vlaams uitzicht en patrimonium wil bewaren en zelfs nu oude Vlaamse namen door Euvo hersteld wil zien. woAls je nu over Frans-Vlaanderen spreekt dan wordt daarmee bedoeld de Westhoek, het gebied waar tot aan de tweede wereldoorlog hoofdzakelijk Vlaams werd gesproken en dat ongeveer gelegen is tussen de A-rivier, de Noordzee en de Belgische grens.( zie kaartje ) Daar worden nu inspanningen gedaan om het dialect via cursussen in leven te houden maar het zijn vooral de cursussen Nederlands ( vrije van het KFV en officiële, van laag tot hoog ) die belangrijk zijn voor de toekomst. Als je spreekt over de Nederlanden in Frankrijk of de Franse Nederlanden danwordt daarmee bedoeld het hele gebied dat historisch met ons verbonden is en zich uitstrekt tot aan de Somme ( in hun grootste expansie reikten de Franse Nederlanden in de 10e eeuw tot voorbij de Somme - zie kaartje )
14-05-2012
Kaartje Nederlanden in Frankrijk
De Franse Nederlanden vormden in de strijd tegen Frankrijk steeds het frontgebied. De verschillende steden en gewesten werden nu eens door Frankrijk geannexeerd en dan weer door de vorsten die over de Nederlanden heersten heroverd. Frankrijk drong vooral in de Nederlanden door sinds de 16e eeuw en het belangrijkste stuk ging voor ons verloren onder Lodewijk XIV tussen 1659 en 1678.Toen Karel VI van Oostenrijk door de Overeenkomst van Utrecht in 1713 onze vorst werd keerden Ieper en Veurne , ons ook in 1678 door Frankrijk ontnomen, tot de Vlaamse gemeenschap weer maar het verlies van de Zuuidvlaamse steden werd definitief bezegeld. De volkstaal bleek in dat grote gebied niet bestand tegen het zich opdringende en ook opgelegde Frans. Honderd jaar na de annexatie bleef de Vlaamse taal toch nog levenskrachtig en kende 90 % van de bevolking van de Westhoek alleen maar het Vlaams. Vooral de Franse Revolutie zou voor het Nederlands noodlottig worden.( Besluiten van 10 september 1791 ) Omstreeks 1950 werd het aantal Vlaamssprekenden in het arrondissement Duinkerke -Hazebroek op 40 à 60% geschat. Dit kwam neer op 70.000 à 120.000 op een totale bevolking van ruim 300.000. Hier was dus een verlies merkbaar van 10 à 20 % Nederlandssprekenden per eeuw. Ramingen van het huidige aantal Vlaamssprekenden variëren van 10 tot 50.000, die ofwel Vlaams spreken of het nog goed begrijpen. Officiële tellingen zijn er niet.
Zie meer uitgebreid: Brochure " De Nederlanden in Frankrijk en het Komitee voor Frans-Vlaanderen " ( Luc Verbeke, 1978 )
13-05-2012
Het Comité Flamand de France I
Toen op 27 januari 1853 door de Academische Raad van het Noorderdepartement de Vlaamse ( of Nederlandse ) taal in Frans-Vlaanderen uitdrukkelijk verboden werd volgde als reactie daarop de oprichting van het Comité Flamand de France op 10 april 1853. De stichters waren zeven intellectuelen: Edmond de Coussemaker, Lodewijk de Baecker, Auguste Ricour, Reimond de Bertrand, Hyppolytus Bernaert, Pieter Meneboo en Desiderius Carnel. Ze waren allen lid van het Duinkerkse heemkundig genootschap, maar zij stichtten thans een nieuwe vereniging die tot opdracht had te ijveren voor het behoud van de Nederlandse taal, de Vlaamse letterkunde te bestuderen, historische en letterkundige documenten in het Nederlands op te sporen, Vlaamse volksliederen en legenden te verzamelen, gebruiken en gewoonten, Vlaamse zegswijzen, familienamen enz. te noteren en voor het nageslacht te bewaren. Dat alles, uitgezonderd de opdracht om te ijveren voor het behoud van de moedertaal was zeer voorzichtig geformuleerd in de statuten. Die voorzichtigheid bij het beginselprogramma en de even voorzichtige keuze van de Franstalige naam, waren te verklaren door het feit dat die statuten moesten worden goedgekeurd door het Franse Ministerie van Openbaar Onderwijs. Die goedkeuring werd ook verkregen op 24 augustus 1853. Dat het Comité wel in de eerste plaats de taal benadrukte, blijkt uit de leuze die prijkt in het CCF- wapen: " Moedertael en Vaderland " Het Comité gaf tot op heden toe een tijdschrift uit, het " Bulletin du Comité flamand de France" en een Jaarboek, de "Annales du Comité flamand de France ". Een schatkamer van informatieve en wetenschappelijke artikelen en mededelingen over Frans-Vlaanderen. Maar terwijl bij ons de Vlaamse Beweging meer een strijdende taal-en cultuurbeweging ( ook politiek ) was is het CFF niet die strijdbeweging geworden maar een beweging voor heemkundige en historische arbeid die het Vlaams verleden, de taaleigenaardigheden, het Vlaams karakter, de Vlaamse taal, de liederenschat ( denk aan " Chants populaires des Flamands de France " van Edmond de Coussemaker ) enz. beter heeft leren kennen en die ook door zijn voortbestaan tot op heden een voortdurend getuigenis is geweest van de etnische aanwezigheid van de Vlamingen in het noorden van Frankrijk. We willen toch aanstippen dat het KFV onmiddellijk na de oorlog betrekkingen met het CFF kon aanknopen en dat we met voorzitters Mgr.H. Dupont en Philippe Jessu hebben samengewerkt o.m. voor de organisatie van de Cultuurdagen in Ekelsbeke. De belangrijkste medewerkers zijn ongetwijfeld voorzitter Jean - Pierre Verschave ( ° 1948 - + Halewijn 15 oktober 2002 ) en zijn oom CFF- secretaris Robert Hennart geweest ( ° 1914 - + Brussel 10 juni 2005 ). Jean-Pierre Verschave was acht jaar voorzitter van het CFF nadat hij jarenlang secretaris was geweest van deze Frans-Vlaamse vereniging. Een beminnelijke, bescheiden man die steeds aanwezig was op de Cultuurdagen in Waregem en Ekelsbeke en er ook enkele keren optrad als spreker. Beroepsmatig was hij na Robert Hennart directeur van " l' Ecole Superieure de Journalisme " en doceerde hij strafrecht aan de Rijselse Universiteit II en hij was ook gemeenteraadslid in Halewijn ( Halluin ). Zijn werkkracht was enorm maar hij stierf vroegtijdig na een hartaanval. Zijn oom Robert Hennart was een langer leven beschoren. Tot op pensioenleeftijd was hij directeur van " l' Ecole Superieure de Journalisme " in Rijsel . Tientallen jaren hebben we hem vooral gekend als de heel bedrijvige secretaris van het CFF, als uitgever van de nieuwe editie van het Bulletin en de Annales, samensteller van de " Livre du Centenaire 1853 - 1953 ) waarin hij de hoofdbijdrage schreef. Later was hij ook een van de belangrijkste auteurs van het " Manifeste des Flamands de France " waarin hij, samen met de andere toenmalige Frans-Vlaamse verenigingen een pleidooi hield voor het onderwijs van het Nederlands in Frans-Vlaanderen. Ook als spreker hebben we hem meermaals over dat onderwerp gehoord o.m. op bijeenkomsten van het CFF en ook op de Frans-Vlaamse Cultuurdagen in Waregem, Ekelsbeke en Belle. In de periode van Hennart en Verschave was het CFF, wellicht onder stimulans van het KFV, werkelijk een strijdende vereniging geworden.
Voor verdere studie zie o.m. " Vlaanderen in Frankrijk " van Luc Verbeke ( Davidsfonds Keurreeks 1970 en ook Standaard -uitgeverij 1970 ) en het Jubileumboek van het KFV 1947 - 1997 " Een halve eeuw werking voor en in Frans-Vlaanderen " onder redactie van Dirk Verbeke.
Op de foto: het oktobernummer 2006 van het " Bulletin du Comité flamand de France "
12-05-2012
Edmond de Coussemaker
In Belle staat tussen het stadhuis en de Sint-Vaastkerk op een pleintje het standbeeld van Edmond de Coussemaker, die in Belle geboren werd op 19 april 1805, waar zijn vader vrederechter was. Hij overleed te Rijsel op 10 januari 1876. Hij was een uitmuntend jurist en musicoloog en was samen met enkele vrienden de stichter van het Comité flamand de France in Duinkerke op 10 april 1853. ( zie CFF I ) In het tijdschrift van het CFF schreef hij talrijke bijdragen over de geschiedenis van taal, recht, godsdienst en muziek in de regio. Hij maakte vooral naam met zijn verzameling van 150 Vlaamse volksliederen " Chants populaires de Flamands de France " ( verschenen in Gent in 1856 ) In anastatische herdruk heruitgeven door de werkgroep Malegijs Kemmel - Steenvoorde in 1976. Zijn belangrijkste historisch werk is " Troubles réligieux du XVIe siècle dans la Flandre Maritime "
Foto van wijlen B.F. Rasker ( 1982 )
11-05-2012
Chants populaires des Flamands de France
Dit is een foto van het beroemde verzamelwerk van onze Vlaamse liederen van de Frans-Vlaming Edmond de Coussemaker, uitgegeven in Gent in 1856 bij de drukkerij F. en E.Gyselynck. In 1976 bracht de Werkgroep Malegijs Kemmel - Steenvoorde een anastatische herdruk. Vooral te danken aan Jan Hardeman. Edmond de Coussemaker, de samensteller werd geboren in Belle ( Bailleul ) op 19 april 1805, waar zijn vader vrederechter was. In Belle werd voor hem een standbeeld opgericht, dat staat op een pleintje tussen stadhuis en kerk ( zie foto verderop bij " Comité Flamand de France " Zelf werd hij een uitmuntend jurist die in zijn geboortestreek zijn carrière uitbouwde in de magistratuur, van Belle ( 1836 ) tot Duinkerke ( 1858 ) Vanaf zijn jeugd had hij grote belangstelling voor geschiedenis, taalwetenschap, muziek. Tijdens zijn proeftijd als advocaat in Dowaai volgde hij muziekcursussen,zang, harmonie,contrapunt. Hij verrichtte daarna opzoekingswerk naar middeleeuwse muziek in de grote bibliotheken en archieven van Frans-Vlaanderen. Hij was de stichter, samen met een aantal vrienden, op 10 april 1853, van het nog altijd bestaande ' Comité Flamand de France ' te Duinkerke, met als grote doelstelling het bestuderen van de Vlaamse letterkunde en de historische en literaire documenten in de Vlaamse taal. Hij wou die voor het nageslacht bewaren. Hij bracht aldus 150 Frans-Vlaamse volksliederen bijeen, met de oorspronkelijke zangwijzen, een Franse vertaling en boeiende aantekeningen. De uitgave omvat zowel godsdienstige liederen als balladen, legenden, zeevaartliederen, reidansen, hekelliedjes en kinderliedjes. In veel van onze liederenbundels werden die liederen opgenomen en worden tot op heden gezongen.
10-05-2012
Comité flamand de France II
Al vanaf de eerste Frans-Vlaamse Cultuurdagen kon het KFV rekenen op een weliswaar bescheiden en nog niet openlijke medewerking van het Comité flamand de France. Vooral de E.H.Maxime Deswarte was daarbij een belangrijk medewerker. Later was de voorzitter Mgr.Henri Dupont sterk betrokken bij de Frans-Vlaamse Cultuurdagen in Ekelsbeke en daarna waren het in het bijzonder de secretaris Robert Hennart en voorzitter Jean-Pierre Verschave die de contacten met het KFV en het coördineren van de verschillende Frans-Vlaamse verenigingen behartigden. In die tijd kwam het KFV regelmatig bijeen met het bestuur van het Comité flamand de France.
Op de foto n.a.v. een bijeenkomst van bestuur KFV en CFF op 3 oktober 1992 in het Karekietenhof in Avelgem: van links naar rechts de toenmalige CCF- voorzitter Jacques Verhasselt, de CCF-secretaris Jean -Pierre Verschave die Robert Hennart was opgevolgd en na Verhasselt voorzitter zou worden, Luc Verbeke, Roger Vynckier, Cyriel Moeyaert, Antoon Vossaert. Op de foto ontbreekt Dirk Verbeke, die de foto nam.
09-05-2012
De Vlaemsche Stemme
De groeiende Vlaamsgezindheid in Frans-Vlaanderen na de eerste wereldoorlog schiep de behoefte aan een eentalig Vlaams studieblad, vooral bij jonge priesters en seminaristen voor wie de kennis van de Nederlandse taal bij hun werk in de Vlaamstalige parochies in de Westhoek toen onontbeerlijk was. In 1919 richtten zij de " Cercles Flamands " of Vlaamse Kringen op o.l.v. Antoon Lescroart ( ° Wormhout 1897 ) In 1923 gaf hij dan een volledig Vlaamstalig driemaandelijks studieblad uit onder de naam " De Vlaemsche Stemme in Vrankrijk " dat drie jaar heeft bestaan. In het eerste nummer handelt hij over de toestand van de moedertaal in Frans-Vlaanderen en hij betreurt dat die, vergeleken bij een eeuw geleden, achteruit is gegaan. Hij roept de ouders op om hun plicht te doen en overal Vlaams te spreken, vooral omdat het onderwijs van de moedertaal in de school verboden is en waar de Vlaamssprekende kinderen worden bestraft. Hij eindigt zijn inleiding met de tragische regel: " Nijpt 't Vlaemsch dood waar gij kunt maer ziet dat het niet en schreeuwt. "
Hierbij een foto van het " 2e jaer, Nr 5 Oogst 1924 "
08-05-2012
Juul Desmet met ' Een dorp in oorlogstijd.'
De Wakkense auteur-heemkundige Juul Desmet ( ° Wakken 1940 ) , ondervoorzitter van ' de Roede van Tielt, en vrije medewerker aan diverse kranten en tijdschriften , voegde twee nieuwe werken toe aan de zestien werken, die hij al schreef over zijn geboortedorp Wakken. Het eerste handelt over de brouwerij Roelandts en het tweede over de twee wereldoorlogen.
Aan de hand van het familiearchief ( 5 generaties Roelandts ) en het brouwerijarchief, stelde hij een boek samen onder de titel '' Kroniek van de Familie Roelandts - Geschiedenis van de brouwerij ' De Mandel ' Het is een werk geworden van 130 blazijden in A4-formaat en geïllustreerd met ca. 100 foto's en documenten. Het boek is niet enkel een familiekroniek maar het behandelt ook de invloed van de familie Roelandts op het dorpsleven, politiek en economisch.
Vooral de derde generatie is met burgemeester Firmin Roelandts belangrijk geweest. Persoonlijk hebben we die trouwens ook goed gekend. Toen ik leerling was aan de plaatselijke gemeenteschool ( 1930 - 1938 ) kwam hij maandelijks met een paar schepenen de schoolbulletins voor ' goed gedrag ' en voor ' uitmuntendheid ' en op het einde van het schooljaar ook de prijzen uitreiken. Voorts ging ik bijna wekelijks mee met mijn vader om in zijn brouwerij ' draf ' ( restafval van het brouwen ) te halen voor onze koeien. De burgemeester kwam dan telkens een praatje met ons slaan en vanzelfsprekend kwamen dan ook mijn schoolprestaties ter sprake. Ik herinner mij ook de verkiezingen waarop hij het won op Baron Kervyn de Lettenhove, die ook aan bod komt in mijn artikel over Joris van Severen, want net diezelfde Baron leverde strijd voor het burgemeesterschap met notaris Edmond van Severen, de vader van Joris.
In het tweede deel van het boek wordt vooral de brouwerij ' De Mandel ' beschreven, met o.m. het Roelandts ' brouwrecept in de jaren 1880 - 1890, de groei en de ontwikkeling van de mouterij en de brouwerij, de klantenkring, de biersoorten, de tewerkgestelden, de aankoop van grondstoffen, de biertonnen en het vervoer ervan, de kuipers enz.
De brouwerij is geklasseerd en zal bezocht kunnen worden met een geleide rondleiding in het huis en de bedrijfsgebouwen van de huidige bewoners, de familie Guy en Françoise Raes- Roelandts, bij de presentatie van het boek. Voor verdere info: Juul Desmet, Roterijstraat 3, 8720 Wakken. Prijs van het boek: 12, 50 euro. Rekening 385-0451374-96 van Françoise Roelandts.
We vermelden hierbij nog zijn vorige werken: ' 70 jaar voetbal in Wakken ( 1980 ), Over cafés gesproken ( 1982 ), Wakken in oude prentkaarten II ( 1985 ), Drie eeuwen broederschap O.-L.-Vrouw van Halle ( 1990 ), Wakken in oude prentkaarten III ( 1994 ), Leven en werk van Leon Beel ( 1994 ), Wakken op twee wielen ( 1997 ) , Van oudemanshuis tot woon-en zorgcentrum ( 2003 ), Huldeboek Confrérie O.-L.-Vrouw van Halle ( 2003 ), 50 jaar KBG Wakken ( 2005 ), 50 jaar vinkensport in Wakken, Poëzie van een dorpspastoor ( 2006 ) , het factuurboek van François Vanpoucke, Het landboek van Wakken ( 2006 ).
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- EEN DORP IN OORLOGSTIJD -------------------------------------------------
Bijzonder lezenswaardig en uniek is ' Wakken in de Meidagen 1940 ', het verhaal van de intocht van de Duitsers in Wakken vanaf 16 tot 30 Mei 1940. ( 2005 )
Dit laatste verhaal heeft hij nu nog ruimer uitgewerkt in zijn nieuw boek ' Een Dorp in Oorlogstijd - Wakken in Wereldoorlog I & II ', het beste werk dat hij totnogtoe heeft geschreven. Het eerste deel gewijd aan de eerste wereldoorlog is volledig nieuw.
EERSTE WERELDOORLOG ( 1914 - 1918 )
Aan ' Wereldoorlog I - 1914 - 1918 ' herinnert het oorlogsmonument op de Wapenplaats ( Marktplein ), dat er op de eerste zondag van september 1920 werd ingehuldigd, en een herdenkingsplaat aan de muur van het kerkhof, een stille aanklacht tegen ' den grooten oorlog ', nu negentig jaar na het gebeuren, waarbij 82 Wakkenaars strijders waren en 19 daarvan sneuvelden, waarbij 11 burgers werden gedood bij de aftocht en waarbij drie werklieden als opgeëisten zijn gestorven. De families van allen die er rechtstreeks bij betrokken waren zijn al heengegaan. Juul Desmet kon gelukkig beschikken over merkwaardige foto's van de Duitse bezetter, bidprentjes - meestal van gesneuvelden -, oorlogsherinneringen die werden opgeschreven door streekgenoten, allerlei bronnenmateriaal uit het Tieltse Gewest en vooral over de aantekeningen van de toenmalige Wakkense pastoor Emiel Van Ackere. ( ° Heule 31.08.1854 - + Wakken 17.01.1920 ). Hij werd tot pastoor van Wakken benoemd in 1909 en heeft daar de hele oorlog meegemaakt. Zo kon Juul Desmet de intocht van de Duitsers beschrijven, de inkwartiering, ( soms 2000 Duitsers in een dorp van 2500 inwoners, de vier jaren bezetting, de nood aan voedsel en brandstof, de hulpverlening, de Duitse verordeningen, het Duitse soldatenleven in Wakken en de soldatenliefjes, de verplichte tewerkstelling, het bezoek van de generaal, het zware eindoffensief aan de Leie, met doden ( o.m. in de familie Robberecht, door het Duitse gas ) en gewonden en tenslotte de gelukkige bevrijding met de intocht van de Franse militairen en de overgave van de Duitsers op 11 november 1918, die zich toen aan de Schelde bevonden.
De auteur laat dan nog heel wat foto's en bidprentjes van gesneuvelden en burgerlijke oorlogsslachtoffers volgen en wijdt ook aandacht aan de Jubileumtocht van de Franse miltairen in 1994, waarbij ook Wakken werd bezocht omdat juist het Franse 152e Infanterie Regiment op 18 oktober 1918 Wakken binnenmarcheerde. Ze werden in Wakken goed ontvangen met o.m. een receptie in het oud-gemeentehuis en een toespraak door burgemeester Koen Degroote.
TWEEDE WERELDOORLOG ( 1940 - 1944 )
Het tweede deel van het boek over de tweede wereldoorlog 1940- 1944 is een meer uitgebreide studie van de vroegere uitgave van Juul Desmet en vangt aan op blz. 57. Hij begint met de mobilisatietijd 1938 - 1940 en een lijst van de oud-strijders 1940-1945. Bijna allen zijn nu gestorven maar van velen heeft Juul nog heel wat informatie en geschriften kunnen verkrijgen. We vermelden het boeiende dagboek van José Dejonghe van 10 mei 1940 tot 21 juli 1940, met die vele dagen van omzwervingen in Frankrijk tot de terugkeer in Wakken. Daarna volgt het relaas over de enige Wakkenaar die in 1940 is gesneuveld: mijn oom Maurice Decock, die omkwam in Koekelare op 27 mei 1940, de laatste dag van de veldtocht. Enkele dagen voordien was hij nog eventjes uit Tielt, tijdens de terugtocht van zijn eenheid, met zijn fiets naar zijn vrouw en zijn twee kinderen gekomen en ook bij ons in de schuilkelder van zijn ouders. Juul vertelt daarover mijn verhaal en het verhaal van Norbert, de zoon van Maurice. ( blzn. 76-78 )
Vanaf blz. 80 tot blz. 101 lezen we het volledige, dramatische verhaal over ' Wakken in de Meidagen 1940 ': Op 10 mei 1940 kwam het onheilspellende bericht van de Duitse invasie en zag men in het luchtruim de Duitse vliegtuigen. Op die dag was Juul Desmet nog een baby van 8 weken oud. Zelf heeft hij dus die Stuka's niet gezien. Het gezin Desmet woonde dichtbij de samenvloeiing van Mandel en Leie op het gehucht ' De Molenkouter ' Zijn grootouders woonden in het centrum, in de Roterijstraat, de huidige woning van Juul. Er werden vrij vlug plannen gemaakt om daarheen te vluchten in geval de Duitsers de Leie zouden naderen en dat is dan ook zo gebeurd. Vanaf 10 mei begonnen de Zusters van de H.-Jozef in de Kapellestraat hun nauwgezet oorlogsdagboek, waaruit Juul nu zeer veel heeft kunnen putten.
In Wakken was Sylvain Dervaux burgemeester, Oscar Maes was pastoor en Fernand Dewulf was onderpastoor. Ikzelf heb die goed gekend. Fernand Dewulf heeft in die dagen, samen met Dr. Vandeputte, een belangrijke rol gespeeld. Juul vertelt dan het oorlogsavontuur van de Wakkense gemobiliseerde jongeren en de komst van de Franse soldaten op 16 mei. Ik herinner mij dat ik toen met een heel vriendelijke Franse soldaat heb gesproken, die met zijn eenheid verbleef op de hoeve van gebuur Hilaire Delagrange, waar onder de bomen hun artillerie stond opgesteld. Ze vertrokken al 's anderendaags, ik weet niet waarheen, want de Duitsers naderden.
Het Klooster kreeg daarna honderden Belgische soldaten te gast en ikzelf herinner mij dat er ook tiental een nacht bij ons hebben doorgebracht. Op 23 mei begon dan de Slag aan de Leie. De auteur vertelt die aan de hand van het oorlogsverslag van de Zusters en van getuigenissen van burgers en soldaten. Hij neemt ook ons verhaal op. ( Te vinden op mijn blog in mijn Familiekroniek ) Van 24 tot 26 mei beleefden wij in de kelder van onze grootouders bange dagen in de vuurlinie van het geschut heen en weer tussen Belgen en Duitsers, tot de volledige Duitse doorbraak kwam in de namiddag en de avond van 26 mei. Juul Desmet wijdt enkele bladzijden aan de tragische dood van Luitenant Binon, in de gevechten in de Molenstraat. Voorts laat hij een aantal Wakkenaars hun oorlogsverhaal vertellen
De Wakkense afdeling van de Strijdersbond ( boven vermeld ) werd van het begin af geleid door Michel Demeyer. Hij bleef 55 jaar voorzitter tot aan zijn dood in 2001. Acht Wakkense oud-strijders heeft hij kunnen interviewen toen zij al 85 jaar of ouder waren: José Dejonghe, Raphaël Vercaemer, Maurice Dujardijn, Albert Declerck, Marcel Vandenheede, Jerome Verstraete, Robert Claus en Jules Maes. Hij brengt dan achtereenvolgens foto's en informatie over heropgeroepen militairen, de miliairen in dienst, Wakkenaren in Duitse dienst, de aan de gevolgen van de oorlog overleden Jozef Berlez enz. Het grootste luik van dit tweede deel is zoals gezegd gewijd aan de Meidagen 1940 ( zie boven ) , de intocht van de Duitsers met gesneuvelden en oorlogsslachtoffers, en vervolgens de vier jaar van Duitse bezetting, het verzet in Wakken en in België in het algemeen, de weggevoerden die stierven in Duitse kampen en degenen die terug konden keren, de werkweigeraars en de werkwilligen en tenslotte de oorlogsramp op 11 mei 1944, waarbij o.m. mijn dertienjarig zusje Yvonne om het leven kwam, toen een eskadron geallieerde vliegtuigen, na een bombardement in Duitsland naar Engeland terugkeerde en één vliegtuig een benzinetank, die nog half vol was naar beneden wierp. Cirkelend en de benzine rondstrooiend plofte die neer in een korenveld, waar een paar honderd nieuwsgierigen naartoe liepen, ook kinderen, en waar een onvoorzichtige toeschouwer een brand veroorzaakte, zo hevig dat tientallen erge brandwonden opliepen en twee kinderen ( bijna vertrappeld ) bleven liggen, en dan zo goed als levend verbrand uit het vuur konden worden getrokken. De twee meisjes waren Madeleine Hoste en Yvonne Verbeke, mijn zusje. Ze stierven allebei in de Tieltse kliniek, Yvonne op 12 en Madeleine op 13 mei. ( zie blzn.159- 168. Ook beschreven in mijn kroniek over de families Verbeke en Decock op dit blog. )
Dit prachtig boek, met mooie cover van Hans Vanneste, heeft veel opzoekingswerk, ontmoetingen en zoektochten in Vlaanderen en Duitsland, en daarbij heel wat inventarisatie gevergd van Juul Desmet, alvorens aan het schrijven kon worden begonnen, met een soms wel moeilijke ordening van het overvloedige materiaal. Weinigen weten zoveel af van de Wakkense geschiedenis, handel en wandel, en ook van hele regio, als Juul Desmet. Zijn werk werd dan ook uitgegeven bij de Roede van Tielt, waarvan hij ondervoorzitter is. Het is daar te verkrijgen en ook bij de auteur in Wakken, 8720,Sanderusplein 1 Tel. 056 603750 E-mail: Jules.Desmet@telenet.be Prijs: 12,5 euro bij het afhalen, 17,5 euro bij verzending. Rekening: 468-112 05 91-16
Samen met burgemeester Koen Degroote heeft hij Wakken op de kaart gezet.
Oorlogsslachtoffers in Wakken in beide wereldoorlogen
Het oorlogsgedenteken op de Wapenplaats
Foto Juul Desmet.
Uit het boek ' Een dorp in oorlogstijd ' blz.54 Tijdens de eerste wereldoorlog 1914-1918 sneuvelden 19 Wakkense soldaten, waren er drie opgeëisten, vier slachtoffers van het bombardement en zeven slachtoffers van het Duitse stikgas.
De namen van de 19 gesneuvelde soldaten zijn te lezen op het oorlogsgedenkteken op de Wapenplaats ( Grote Markt ) Zie foto op het voorplat van het boek van Juul Desmet. Hun namen zijn: Baron Karel Kervijn de Lettenhoven, René Messiaen, Jules Coeman, Edmond Lambrecht, Alidor Desmet, Alphons Van Parijs, Adiel Vervalle, Jules Van Acker, René Van Acker, Aloïs Coppens, Julien Demets, Jules Vandenbuerie, Julien Verschuere, Alberic Debacker, Jordaen Cannie, Albert Van Brabant, Jules Deconinck en Julien Landuyt.
De opgeëisten waren: Joseph Berlez, Joseph Vandeputte, Adolph Vercaemer.
De slachtoffers van het bombardement waren: August Callens, Valerie Deunynck, Bertila Vandenburie, Gustaaf Moerman.
Gestorven door het Duitse stikgas: Joseph Robberecht en echtgenote Marie Huys en kinderen Maria, Anna en Maurits. Voorts nog: Jules Valcke en Ivo Matthijs.
Tijdens de tweede wereldoorlog 1940 - 1944 waren er Wakken tien slachtoffers van die oorlog:
Ook in Sint - Baafs -Vijve waren er oorlogsslachtoffers o.m. ook een oom van mij aan vaderszijde, Remi Verbeke, samen met zijn tweede echtgenote Maria Devos , en zijn zoon Florimond, de vroegere renner, ( mijn neef dus ) en zijn kinderen Noëlla en André, bijna het hele gezin. Remi woonde toen in de Vijvedreef en was samen met het gezin van Florimond gevlucht wat verderop naar het huis Vandermandere. Daar konden ze niet meer in de kelder afdalen en werden in de woonkamer getroffen door een ontploffende obus.
Op vrijdag 11 november 1994 werden alle oorlogsslachtoffers in Wakken n.a.v. de vijftigste verjaardag van de bevrijding officieel, dankbaar en met piëteit herdacht en bij die gelegenheid schreef ik voor het herdenkingskaartje dat aan de aanwezigen werd uitgereikt het volgende versje:
Niet alleen in steen en schrift maar blijvend in ons hart gegrift is jullie naam ons lief. Herinnering aan oorlogsgruwel, lijden en verdriet maar ook aan hoop, vrede en bevrijding, al vijftig jaar, want wij vergeten niet.
Luc Verbeke
07-05-2012
Zusje Yvonne
Foto op het bidprentje van ons zusje Yvonne, geboren in Wakken op 19 februari 1931 en er gestorven als slachtoffer van de oorlog, zo goed als levend verbrand, op 12 mei 1944. Lees het verhaal in " Uit de familiestamboom Verbeke " en ook in de inleiding bij de twee aan haar gewijde gedichten " Gedachtenis I en II "
06-05-2012
Gedachtenis I en II
Op 11 mei 1944 werd één van mijn zusjes het slachtoffer van de oorlogsgruwel. Onze dertienjarige Yvonne ( uit de rij van m'n zeven zussen ) werd zo goed als levend verbrand in een korenveld waarin een bijna volle benzinetank terecht was gekomen, die als ballast door een geallieerd vliegtuig werd uitgeworpen, toen een hele groep vliegtuigen uit Duitsland terugkeerde na een bombardement. Een paar honderd nieuwsgierigen liepen naar de benzinetank toe en een onvoorzichtig man zal een sigaret op de grond geworpen hebben waardoor het hele veld in brand vloog. Een veertigtal mensen liepen brandwonden op en de kinderen die omver werden gelopen waren er het ergst aan toe. Yvonne en haar vriendinnetje overleden in het Tieltse ziekenhuis op 12 mei. Aan die droevige gebeurtenis zijn de hiernavolgende gedichten gewijd.
Gedachtenis I
Wat valt het hard, m ' n zusje, nu je naam te noemen waar jij zo eenzaam hier, zo stil begraven ligt, en ik doorheen de bloei van witte zomerbloemen, het laatste lachen zie van jouw verminkt gezicht.
Niet dan met schromende ogen durf ik aarzelend lezen de zwarte dodenletters op jouw witte kruis en altijd weer komt nieuwe pijn in mij gerezen nu jij voorgoed ontstegen bent dit aards tehuis.
Wat kan ik, zusje, dan de handen biddend vouwen? Een lichtstraal uit de hemel tooit jouw vroege graf en ' k zie een eeuwige en wondere wereld openblauwen in ' t wolkenloos geluk dat God jou gaf.
Juni 1944
Gedachtenis II
De dagen en de weken gaan, de dagen groeien als een vertrouwd en dicht gewas over jouw dood. Maar welke tuinman komt zo scherp en vlijmend snoeien en legt de naakte stam van vroegere pijn weer bloot?
We zien een laat verdriet in moeders ogen rijzen, de bange vraag: Waarom bleef jij ons niet gespaard? en die ons allen weer bevangt en soms doet ijzen en stilt ons zingend bloed in z 'n al tomeloze vaart.
Er is zoveel dat ons naar jou doet keren: de lente en de zon, de bloemen en de mei, ópvlammend vuur... O diep en smartelijk ontberen dat nu onze ogen richt naar jou aan de overzij
maar ook terugroept naar de bron van jouw verscheiden waar jij de zuivere taal der diepten plots verstond en aan de grens van pijn en van verrukkelijk verblijden, in God, oorsprong en monding van jouw leven vond.
Luc Verbeke Mei 1945
Uit " Gezangen in de deemstering " Nieuwe Stemmen 1951
05-05-2012
Maurice Decock
Dit is een foto van mijn oom Maurice Decock,gesneuveld in Koekelare op 27 mei 1940, de laatste dag van de veldtocht in 1940 . Hij was de jongste broer van mijn moeder, geboren in Wakken op 1 december 1911, en gehuwd met Rachel Haerinck ( ° St.-Baafs-Vijve 13 maart 1912- + Waregem 23 januari 1991 ). Zij hadden twee kinderen: Suzanne ( 1937 ) en Norbert ( 1939 ), allebei nog in leven. Norbert is gehuwd met Jeannette Callens. De echtgenoot van Suzanne, Daniël Stofferis, is gestorven in 2005.
In het boek van Juul Desmet ' Een dorp in oorlogstijd ' lezen we het verhaal van de oorlogsgebeurtenissen in 1940, o.m. over de Leieslag en de intocht van de Duitsers in Wakken. Daarbij lezen we ook het verhaal van het bezoek van nonkel Maurice aan zijn gezin en aan ons ( in de schuilkelder van onze grootouders ) een paar dagen voor zijn dood, toen zijn eenheid zich tot in Tielt had teruggetrokken. Hij kwam per fiets vanuit Tielt en ging niet in op het voorstel van grootvader Adiel Decock om bij ons te blijven. Over de toedracht van de dood van Maurice in Koekelare op 27 mei 1940 bestaan verschillende verhalen. Sommigen beweren dat zijzelf geschoten hadden naar de Duitse vliegtuigen, die dan terugkeerden en een bom wierpen. Zijn zoon Norbert hoorde van Adolf Dejaeghere, een bejaarde 99-jarige strijdmakker-ooggetuige, nu wonend in Wortegem, het juiste verhaal. Dat er zich een soldaat bevond, met een verrekijker, op de toren van de brouwerij dichtbij is waarschijnlijk fantasie, ook dus dat een overvliegend Duits vliegtuig de man bemerkt zou hebben en daarop een brisantbom wierp. Dat verhaal vertelde een bejaarde inwoner vroeger aan Norbert. Het feit dat die ooggetuige ook zei dat er niet geschoten werd maakt zijn verslag ongeloofwaardig, want er werd wel degelijke gemitrailleerd naar een verkenningsvliegtuig. Adolf Dejaeghere gaf een meer volledig verhaal met de juiste toedracht: het bataljon van Maurice was bij het begin van de achttiendaagse veldtocht vertrokken in Schaarbeek en Elsene, op terugtocht. Het werd een voortdurende vlucht. Hun taak was de hogere officieren te beschermen. Toen ze op doortocht waren in Tielt kwam Maurice even naar huis bij vrouw en kinderen en dan tot bij ons ( zie boven ) maar de vlucht ging verder naar Eggewaartskapelle en De Panne, maar vandaar moesten ze weer terug over Alveringem tot ze uiteindelijk over Vladslo in Koekelare belandden rond 24-25 mei. Ze logeerden daar in de kelders van de brouwerij. De Duitsers zaten hen voortdurend op de hielen. Op maandag 27 mei hadden ze hun afweergeschut opgeteld in een weide achter de brouwerij. Hun materieel bestond uit twee platte camions met daarop telkens twee mitrailleurs: oud Duits materiaal uit de eerste wereldoorlog. Geregeld blokkeerden de machinegeweren. Rond de middag kwam een klein verkenningsvliegtuig aangevlogen waarop gemittrailleerd werd maar zonder dit te raken. Een tijdje later zijn dan de verwittigde stuka's gekomen met hun bommen naar de Wallaard, waar Maurice met zijn strijdmakkers gelegerd was en een vliegtuig heeft de dodelijke brisantbom geworpen, waarbij zeven doden vielen. Van de acht personen waaruit de aanwezige wachtpost bestond, werden dus zeven soldaten gedood o.m. Maurice Decock, mijn oom, want broer van mijn moeder, en vader van Suzanne en Norbert Decock. De achtste, Adolf Dejaeghere, was op boodschap en kon aldus ontkomen. Er heerste alom paniek en burgers en soldaten hielpen de doden en gekwetsten wegbrengen. 's Anderendaags was er een dienst in de kerk waar zes gesneuvelden lagen opgebaard. De zevende , Michel Rosselle uit Westouter, werd opgenomen in de kliniek van Sint-Andries-Brugge, waar hij op 28 mei is overleden. Dit alles heeft Adolf Dejaeghere voor het eerst verteld aan Bernard Lootens, voorzitter van de archeologische kring Spaenhiers, die dit heeft neergeschreven. Daarna kon Norbert zelf nog eens alles horen ten huize van Adolf Dejaeghere zelf, met wie hij contact blijft houden en die ook aanwezig was op de jongste herdenkingsdag op zondag 30 mei 2010.
Er is ook nog een foto van de stamboekkaart van het Ministerie van Landsverdediging, nog eentalig in het Frans...met achternaam en voornaam, geboortedatum, graad en positie, korps of dienst, stamboeknummer, plaats en datum van overlijden. Bovenaan afgestempeld: ' Mort pour la Belgique ' Onderaan ' Terminé ' Betekent dat alles afgehandeld is. ( Cfr. Raf Seys )
.
04-05-2012
Grafsteen zusje Yvonne in Wakken
Dit is de grafsteen van ons zusje Yvonne, op Allerheiligen 2010. Foto Herman Wauters.
03-05-2012
Grafsteen van Maurice Decock
Dit is de grafsteen van onze oom Maurice Decock in Wakken, op Allerheiligen 2010. Foto Herman Wauters.
02-05-2012
Wakkens auteur Gwy Mandelinck
De bekende dichter Gwy Mandelinck ( ° Wakken 23 januari 1937 ) - pseudoniem van Guido Haerynck - die ook al in Wakken werd gehuldigd tekent hier het ' Gedenkboek Luc Verbeke ', tijdens de hulde die op 24 april 1999 aan mij werd gebracht in mijn geboortedorp n.a.v. mijn 75e verjaardag .
Gwy Mandelinck schreef een achttal werken: dichtbundels maar ook een prachtig beeldend verhaal over ' De Westhoek Vijfmaal ' Het werk handelt inderdaad over 1 - De Westkust en Veurne - Ambacht 2 - Het Heuvelland 3 - Het Hoppeland 4 -Ieper 5 - De Frans-Vlaamse Westhoek ( 1979 ). Het boek is mooi geïllustreerd en geschreven in een poëtische taal, waarin geschiedenis verweven is met beschrijvingen en vooral visuele en subjectieve ervaringen. De Frans-Vlaamse problematiek komt in het vijfde deel goed aan bod met aandacht voor de geschiedenis van dat oud stukje Vlaanderen, de taal, de folklore, de schoonheid van het landschap, de architectuur enz. Wandelend doorheen dit gebied voelt hij ' berusting ' aan en ' melancholie ' maar hij besteedt ook aandacht aan wat o.m. door het KFV werd en wordt gedaan voor het behoud van eigen cultuur en Vlaams bewustzijn en voor het onderwijs van het Nederlands. Over de gangmaker hiervan streekgenoot André Demedts schreef hij het werkje " André Demedts, of de kringloop om de Elsbos " ( 1977 ).
Opeenvolgend verschenen van hem de dichtbundels ' De wijzers bij elkaar ' ( 1974 ) , ' De droefheid is in handbereik ' ( 1981 ), ' De buitenbocht ' ( 1989 ), ' Dwangschrift ' ( 1997 ), ' Overval ' ( 1997 ) en nog een paar bundels. Vooral over ' Overval ' werd heel wat geschreven. Zoals elke dichter kreeg hij uiteenlopende kritiek: negatieve maar vooral zeer positieve o.m. van Hugo Brems, die spreekt over ' een huiveringwekkende bundel en grote poëzie ' in Ons Erfdeel. ( 1 ) Voor zijn poëzie werd hij trouwens meermaals bekroond o.m. met de Prijs van de Vlaamse Poëziedagen, de driejaarlijkse A.Merghelynckprijs, de vierjaarlijkse poëzieprijs van West-Vlaanderen, de Guido Gezelleprijs van de Koninklijke Academie voor Taal en Letterkunde.
Sinds hij in 1979 in Poperinge benoemd werd als bibliothecaris ( nu met pensioen ) woonde hij in Watou, waar hij sinds meer dan een kwarteeuw jaarlijks de bekende poëziezomers ( juni - september ) organiseerde. Hierbij waren beeldende kunstenaars en dichters te gast uit tal van landen. Deze poëziezomers, die de hedendaagse kunst wilden introduceren, kenden een enorm succes met bezoekersaantallen die lagen rond de 10.000 tot 15.000 per jaar ( vooral uit België, Nederland en Frankrijk ). In 2008 was het de 28e editie van 'een internationale tentoonstelling van hedendaagse beeldende kunst, poëzie en architectuur in niet museale locaties binnen en buiten het dorpscentrum van Watou. ' Dat jaar stond vooral de afgestorven Hugo Claus, die jarenlang aan dit gebeuren heeft meegewerkt, in de kijker. Voor de poëzie selecteerde Gwy Mandelinck vooral Nederlandstalige gedichten die verwant waren met het concept: '' de verte '' die hij wilde integreren in de Poëziezomer '. Dertig dichters werden in 2008 daarvoor geselecteerd. Een uitgebreide selectie was er ook voor beeldende kunst. In ' De Standaard ' van 26 september 2008 lazen we dat zijn festival na 28 jaar ophoudt te bestaan o.m. om financiële redenen . Er waren wel subsidies, soms een projectsubsidie, soms een structurele subsidie, maar echt stabiel was dat niet en op een totaal budget van 400.000 euro moest er nog 260.000 euro gevonden worden bij privésponsors. De stopzetting werd een feit.
De poëziezomers hielden Gwij en zijn vrouw Agnes Hondekijn het hele jaar door in beslag. Gwy ( 71 ) wou zich nu meer willen toeleggen op het schrijven van gedichten. Na de slijtage die er op zat in Watou zal daar niet gemakkelijk een opvolging gevonden kunnen worden. Zelf is Gwy ingegaan op een aanbod dat hij kreeg uit Brugge, waar hij zich op een andere wijze als schrijver zou kunnen ontplooien. Hij heeft Watou verlaten met trots om wat hij daar heeft kunnen realiseren maar ook met pijn om het afscheid. Hij woont nu Eernegemsestraat 56, 8211 Aartrijke Tel. 050 - 689268
De poëziezomers gaan nu weer door onder de auspiciën van de Provincie West-Vlaanderen.
Inmiddels kreeg hij toch een nieuwe bundel klaar die in het voorjaar 2009 bij de Arbeiderspers verscheen. Nog een paar andere bundels zouden volgen.
We schrijven enkele gedichten over uit zijn vorige bundels:
Spiegelbeeld
Ik schrik bij elke spiegel van de vraag: Is dat mijn vader niet? Elke morgen scheer ik uit mijn baard zijn kaken bloot.
Zijn wil steekt in mijn rug een steel. Al geef ik soms de schijn te breken van die pijn, ik kan niet zonder druk; ik bijt de nagels stuk, om krassen te vermijden op het glas.
Uit ' Overval ' 1997 blz.33
Erfenis
Nu het ouderpaar is uitgedragen, weegt wat hangen bleef zo zwaar; de kalk rondom de spijkers brokkelt op de grond. Zij die gewicht aan onze dagen gaven lijken nu te zweven in het rond.
Elkaar de stofjes uit de ogen sparend, erven wij dat sterven. Nog voor de grendels schuiven, sluiten wij ons buiten.
Uit ' Overval ' 1997 blz.43
Hier kan ik wonen, op zachte handen kruipt het mos; ik hoor de vrede lopen waar mijn vrouw tapijten rolt.
Mantelwijd heb ik mijn kinderen gedekt: geen helling legt de wijn zo zuiders op zijn zij.
Morgen bijten zij mijn onrust op een nagel na, hun honger rolt een sneeuwbal waar de koude ophoudt lief te zijn; het kuuroord zont mijn huis.
Is er voor hun woord een dieper oorschelp dan het porselein? ik tril er kleine barsten in, en spleten waar ik ingekeerd toch zichtbaar blijf.
Op grote rentevoet zet ik de dagen uit.
Straks plukt mijn vrouw de lindethee; in de pijn van het snijden bemint zij het hout.
Uit zijn eerste dichtbundel ' De wijzers bij elkaar ' 1974 blz.23
De droefheid is in handbereik: zij raapt de pijlen uit de grassen van het feest dat zij de grote schutter heeft bereid.
Van het scheiden is de pijn gekend:
bij de trapdeur aardt haar vrouwenlaars naar gronden van het bos waar raven zijn en nachtenlang hoort zij de snavels vijlen voor de morgen van het halsgerecht.
Wanneer het eerste licht de lakens raakt, maakt zij vuren aan; de tangen gloeien;
langzaam wordt de vliertak uitgehold: zij zuigt het mergwit op de tong en pijpt met blauwe lip het speeksel naar de dood.
Uit zijn tweede dichtbundel ' De droefheid is in handbereik ' blz. 45 ( 1983 )
Zie ook Grafzerk van Gaston Haerynck.
01-05-2012
Wakken
Dit is een foto van de Mandel en de overstroomde Mandelweiden uit mijn kindertijd. Sindsdien werd de Mandel verbreed, verdiept en uitgebaggerd. De foto komt voor in Wakken in oude prentkaarten van Juul Desmet. Bij het vergroten bemerkt men links de Mandelstraat en ook de oude pastorij en het klooster. Dit gedicht is een terugblik op mijn kindertijd in mijn geboortedorp Wakken. Het werd opgedragen aan Koen Degroote, burgemeester.
In de achteruitkijkspiegel van de tijd zie ik het kind dat spelend liep langs hagendoorn en populier of in de wei met vijvertje en paling onder eendenkroos en slingerwier. In de herinnering een dorp dat stilte ademt uit water, bomen, groen en gras en tuintjes om de huizen toen dit dorp een dorp nog was, met kerk en toren, tussen dood en leven hoog verheven boven kerkhof en rivier.
Luc Verbeke "Uit ik leef in taal en tijd" ( 2004) Herfst-en nieuwjaarsgedichten. N.B. De kerk van Wakken staat m.a.w. hoog verheven boven het kerkhof beneden, met de aanpalende Mandel, waar de dood heerst over het leven, in dat vroeger heel stil en rustig en nu nijverig en bloeiend dorp, dat een grote geschiedenis heeft waarover de burgemeester zelf heel wat heeft geschreven o.m. nu over het gemeentelijk onderwijs in Wakken.
30-04-2012
Uit de familiestamboom Decock
Van de familiestamboom van mijn moeder ( Marie = Maria Decock ) bezit ik niet alle gegevens. Haar vader was Adiel Aloïs Leonard Decock (° Gottem 9 januari 1870 - + Wakken 27 juli 1948.) Hij was gehuwd met Marie Stefanie Vandamme (° Wakken 21 juli 1872 - + Wakken 26 mei 1966.) op 16 januari 1895. De vader van Adiel, dus mijn overgrootvader langs moederszijde was Petrus Decock (° Tielt 2 juni 1815 - + Wakken 1898.) Hij was in 1864 gehuwd met Rosalie Baetens uit Gottem. Dat zal wel zijn tweede huwelijk zijn geweest want vóór Rosalie wordt een Dekeukelaere in de familie vermeld. Grootvader Adiel had ook nog een broer die Achiel heette en een vrijgezel was die in Kortrijk in een woonwagen was gehuisvest...Voorts had Adiel ook nog een zus met name Marie die gehuwd was met een zekere Pieter Glorieux. Grootvader Adiel was een eenvoudig werkman met veel intellectuele belangstelling. Hij bezat muzikaal talent want in zijn jonge jaren was hij " speelman " geweest, d.w.z. accordeonist in een café. Bij hem las ik als jongen " ' t Getrouwe Maldegem ", het weekblad van de Vlaams-nationalistische volksvertegenwoordiger Leo Delille, die hij bewonderde.
Mijn moeder Marie Decock was de oudste van het gezin Adiel Decock- Vandamme. ( ° Wakken 18 mei 1895 - Wakken 6 september 1974 ) Dan volgden Alida ( ° Wakken 18 november 1898 - + Wakken 4 september 1932 ), gehuwd met René Delagrange ( ouders van o.m. de bekende Kortrijkse advocaat wijlen Gilbert Delagrange ) ° Wakken 7 maart 1899 + Wakken 14 december 1964 ). Cyriel ( ° Wakken 7 december 1896 - + Wakken 26 augustus 1966 ), gehuwd met Gabriëlle Cannie ( ° Wakken 22 november 1900 - + Wakken 18 december 1977 ); Achiel ( ° 1 oktober 1900 - + Wakken 9 maart 1985 ), gehuwd met Madeleine Cannie ( ° Wakken 15 september 1904 - + 1 juli 1985 ) Die waren de ouders van o.m. wijlen Christine ( bekend als lerares en kunstenares) en ook nog van de nog levende Antoine ( nijveraar ); Bertha ( ° Wakken 1906 - + Torkonje 19 juni 1983 ), gehuwd met Michel Tanghe ( ° Watou 1910 - + Roubaix - Robeke 6 oktober 2001 ), ouders van wijlen Gilbert die van zijn volk en taal bleef houden en goed Nederlands sprak, met veel belangstelling voor Frans-Vlaanderen. Zijn zus Françoise woont in Villeneuve d' Asq en broer Jean-Pierre woont in het ouderlijk huis, Rue Mac Donald 10, Torkonje( Tourcoing ) Anna ( 28 juni 1908 -+ 24 maart 1964 ), gehuwd met Julien Kerckhoeve. Ze hadden twee dochters Juliette en Noëlla. Maurice ( ° Wakken 1 december 1911 - + gesneuveld in Koekelare 27 mei 1940, laatste dag van de krijgsverrichtingen want op 28 mei ondertekende Leopold III in het kasteel van Wijnendale de overgave van ons leger ), hij was gehuwd met Rachel Haerinck ° St.-Baafs-Vijve 13 maart 1912 - + Waregem 23 januari 1991 ) , die een nicht was van de bekende dichter Gwij Mandelinck. Tenslotte Yvonne ( ° Wakken 20 september1913 - + Waregem 8 april 1995 ), gehuwd met André Mazereel ( ° Oostvleteren 6 december 1909 - + St.-Eloois-Vijve 31 augustus 1979 ) Yvonne en André hadden enkel een zoon n.l. Hubert, gehuwd met Arlette Liesbeth.
Alle ooms en tantes zijn dus overleden maar ook een aantal van hun kinderen. Aldus de drie zonen van tante Alida en oom René: Joris ( ° Wakken 26 september 1929 - + Roeselare 22 december 1992 ) , Willy ( ° Wakken 29 oktober 1926 + 28 september 1998 ) en Gilbert, ( ° Wakken 7 augustus 1925 - + Kortrijk 25 januari 2003 ). Ook de echtgenotes zijn al gestorven: Noëlla Dejaegher, Maria Desmet, Cecile Lambrecht. Voorts Simonne, dochter van oom Cyriel en nu ook Denise. ( zie verder ) ( ° Wakken 18 december 1924 - + Kortrijk 7 maart 1973 ), Christine, dochter van oom Achiel, ( ° Tielt 12 oktober 1949 - + Gent 2 mei 1999 ) en Christiaan, zoon van Achiel ( ° 7 juli 1942 - + Tielt 21 februari 2002 ) , ook de echtgenote van de andere zoon Antoine, Erna Verhulst ( ° Hulste 22 augustus 1935 - + Gullegem 14 maart 2005 ), en de echtgenoot van Suzanne, dochter van Maurice,met name Daniël Stofferis ( ° Egem 9 december 1936 - + Waregem 30 december 2005 ) Tenslotte ook Gilbert Tanghe, zoon van oom Michel en tante Bertha ( + 1 september 1971 ) en Achiel Byttebier ( echtgenoot van Denise Decock, geboren te Deerlijk 20 augustus 1923 en overleden te Wakken 22 januari 2007. Nu overleed ook Denise ( ° Wakken 21 november 1933 - + Roeselare 18 maart 2008 )Van de kinderen van Cyriel blijven nog: de oudste zoon André, gehuwd met Maria Minjau, Marcel, gehuwd met Georgette Tack en Arseen, gehuwd met Conny Metz.
Met onze grootouders en met heel wat ooms en tantes en neven en nichten zijn we vaak bijeen geweest in goede en kwade dagen.Goeie dagen b.v.b.op nieuwjaarsdagen en kwade tijdens de oorlog of bij ziektes en sterfgevallen.
Tijdens de meidagen van 1940 beleefden wij de angst en het lijden van de tweede wereldoorlog . We hadden thuis geen diepe schuilkelder en achter ons huis in de weide van Hilaire Delagrange hadden de Belgische soldaten zich ingegraven. Vandaar dat de eerste obussen van over de Leie bestemd waren voor die soldaten. Gelukkig had ikzelf in mijn eentje een lange schuilkelder ( voor ouders + 10 kinderen ) gegraven onder onze pereboom en toen de eerste obussen neerkwamen liepen wij erheen en konden daar allen veilig in schuilen, althans voorlopig, want na de beschieting vertrokken we bang naar de woning van onze grootouders Adiel en Stefanie ( woonachtig op de steenweg naar Markegem ) waar we ook in de ruime kelder mochten, samen met andere familieleden, tot de Duitsers ons dorp voorbij waren. Het moet omstreeks 23 mei geweest zijn dat we de Duitsers in de diepe grachten langsheen de weg naar Tielt vooruit zagen sluipen maar de Belgische artillerie bood geweldige weerstand en zo kwam een drietal Duitse soldaten ( na een beschieting ) naar ons toegelopen toen we even buiten kwamen kijken en ze zeiden dat er geschoten werd vanuit de zolder van de woning van onze grootouders. Grootvader Adiel zei in zijn Duits ( uit de eerste wereldoorlog ) dat wij brave " luete " waren terwijl we spontaan met de handen omhoog in de rij stonden en grootvader ondertussen met een Duitser naar de zolder voorop moest gaan. Een ander Duits soldaat ging ook kijken in onze schuilkelder en toen de drie de controle hadden gedaan mochten we gelukkig weer naar binnen. Een paar dagen voordien was nonkel Maurice, die toen in Koekelare met zijn eenheid gestationeerd was , nog even een goeie dag komen zeggen. Grootvader wou dat hij zijn kaki zou afleggen en bij ons blijven. Hij weigerde en dat was maar best voor ons. Helaas oom Maurice sneuvelde dan op 27 mei in Koekelare samen met nog zes andere soldaten. Vanop hun twwe wagens hadden ze met hun mitralleurs geschoten naar een Duits verkenningsvliegtuig, zonder het te treffen. Duitse stuka 's ( de beruchte Duitse duikbommenwerpers), kwamen kort daarna overgevlogen uit de richting Ichtegem. Ze hadden de soldaten met hun luchtafweer opgemerkt. Een brisantbom werd gedropt en zeven soldaten werden getroffen, een achtste ( Adof Dejaeghere ), die op boodschap was, kon aan de dood ontsnappen. Drie soldaten waren op de slag dood en drie andere ( o.m. mijn oom ) die werden overgebracht naar Dr.Proot stierven onderweg of bij aankomst in het dokterskabinet. De zevende stierf op weg naar de kliniek van Sint Andries.( Het hele verhaal werd neergeschreven, maar onvolledig, door de bekende auteur Raf Seys uit Koekelare ).Dat oom Maurice stierf onderweg wordt nu betwist. Zoon Norbert vernam van een ooggetuige dat hij onmiddellijk werd gedood. Norbert, gehuwd met Jeannette Callens, en Suzanne zijn de twee kinderen die Maurice en Rachel nalieten. Voor de nieuwste versie: Zie artikel over Maurice Decock en ook over de herdenking in Koekelare op 30 mei 2010.
Van de familie van grootmoeder Stephanie weten we minder af. We weten dat haar vader Johan Vandamme was en haar moeder Amelie Verbeke. Een zus van haar , Emilie, was gehuwd met Karel-Adolf Van Fleteren ( ° Kortrijk 26 april 1870 - + Gent 25 november 1921) uit Kortrijk en die hadden verschillende kinderen waarvan ik er verschillende persoonlijk heb gekend o.m. Madeleine ( ° Kortrijk 30 mei 1907 - + Desselgem 2 november 1956 ), die gehuwd was met Remi Snauwaert die in Desselgem woonde in de buurt van het geboortehuis van Maria. Hun kinderen zijn: Jean, Jeanne, Georges, Daniel en Lucien. Met Georges onderhoud ik goeie betrekkigen. Ook Germaine en Adrienne Van Fleteren waren bekende gezichten in de familie. Germaine was gehuwd met Camiel Debouvry en woonde in Kortrijk. Ze hadden drie dochters Elza, Simonne en Yvonne. Die leven nog. Elza trouwde met Medard Holvoet ( + ) en heeft 4 kinderen. Simonne huwde met Eugeen Holvoet ( + ) en bleef kinderloos, Yvonne was getrouwd met Marcel Casier en heeft een zoon. Ze zijn allebei overleden. Jules Vanfleteren, een melkboer, woonde langs de Gentsesteenweg en ook die heb ik gekend. Hij was gehuwd met Emerence Malysse ( ° Harelbeke 16 okt. 1893 - + Kortrijk 1 sept. 1965 ). Ze hadden twee dochters n.l. Marie-José ( + ) een onderwijzeres en Denise, die gehuwd was met een bekende renner Albert Descamps, waarvan de enige dochter woont Gentsesteenweg, 152. Over de andere kinderen van Karel en Emilie weten we minder. Dochter Paula was gehuwd met Cyriel Goesaert, Adrienne was gehuwd met Jozef Laevens ( ° Kortrijk 28 februari 1875 - + Kortrijk 14 februari 1942 ). Die was een koehandelaar en woonde in de Deerlijksestr. in Kortrijk. Georges was gehuwd met Emma Vanbossele en was ook een melkboer. Hij had een dochter die gehuwd was met een andere tak Vanfleteren uit Heule-Watermolen n.l. Roger Vanfleteren ( een schrijnwerker ) Vandaar een familie Vanfleteren-Vanfleteren. De broer van Roger was Walter. Die huwde met Jenny Six. Dat zijn de ouders van Nadine Vanfleteren, die gehuwd is met Jan Kint ( Brouwerijstr. Waregem ) die de Retro uitbaten ( traiteur ) Nadine is geboren in Kortrijk op 25 december 1962.
Van de familie Dekeukelaere beschikken we over minder gegevens. Op de rouwbrieben van grootmoeder Stéphanie en gootvader Adiel lezen we de namen van Demeyer-Dekeukelaere en van Isidoor Dekeukelaere- Verhaeghe Marie-Louise. De dochter Dekeukelaere, een nicht van moeder, had een zaak van kleerstoffen in de Leiestraat in Kortrijk.
Uit de familiestamboom Verbeke
Over de familie Verbeke beschikken we over een stamboom die reikt tot 1738. Op 2 november 1738 werd in Wervik Albert Verbeke geboren. Hij huwde met Joanna Maria Vande Putte uit St.-Maartens-Latem ( ° 23 augustus 1761 ) en kwam blijkbaar in Oeselgem wonen waar hij in 1813 gestorven is. Albert Verbeke ( Berten genoemd ) had zes kinderen o.m. Albertus ( ° Deinze 1778 - + Oeselgem 1845 ) Ook Albertus werd Berten genoemd en die naam bleef dan overgaan op zijn nakomelingen. Albertus was gehuwd met Agatha Schockelé waarvan we enkel weten dat ze geboren is in Markegem. Ze hadden o.m. een zoon Leo ( ° Oeselgem 1827 - + Wakken 1889 ) Leo was gehuwd met Nathalie Lagrange ( = de Lagrange ) in 1857. Van Nathalie weten we dat zij geboren is in Gottem in 1833. Leo ( mijn overgrootvader ) had zes kinderen Maria-Ludovica ( ° Wakken 1865 ),Camiel ( ° Wakken 1866 - + Wakken 1933 ), gehuwd met Rosalie Depaepe, Maria ( ° Wakken 1860 )op 24 maart 1886 , voorts Jules ( mijn grootvader ), Adolf ( ° Wakken 1857 - + Wakken 1878 ) en Theophiel ( ° Wakken 1862 ), gehuwd met Rosalie Vercaemer. Enkel één broer van grootvader n.l. Camiel heb ik gekend. Ze noemden hem met de bijnaam " Boer Taele " Hij baatte op het einde van de toenmalige Pauwelstraat ( Pauwelke , nu Nieuwstraat) de herberg ' De grote Pint ' uit. Juul Desmet , die een boekje schreef over de Wakkense café 's, schrijft dat het café zich bevond als vierde in de rij langs de zijde van " De bonte os ", dichtbij de St.-Antoniuskapel. Camiel en Marie hadden vijf zonen : Adhemar, Julien, Maurice, Fons en Jan en een dochter Bertha. Ze droegen de bijnaam " Paepe " ( naar hun moeder ) Ik heb ze allemaal gekend. Camiel was strodekker en kwam in de dertiger jaren ook het strodak van ons toen lage huis vernieuwen, kort voor zijn dood ( 1933 ). Juul Desmet vertelt dat bij de familie Verbeke - Depaepe, een broer van Marie m.n. David Depaepe, inwoonde, die ook pannen - schalie- en strodekker was en die we onder de naam van " David Paepe " terugvinden in de boeken van André Demedts: ' De Belgische Republiek ' , ' Hooitijd ' en ' Een houten kroon ' . Een heel eigenaarduge figuur: nu eens was hij stomdronken ( zelfs twee weken ) en een andere keer zat hij te bidden...
Mijn grootvader Jules (° Wakken 1859 - + 2 maart 1932 ) was gehuwd met Maria Elodie Vanheyste ( ° Wakken 9 augustus 1861 - + Wakken 17 juni 1926 ) op 5 september 1879. Ik heb beiden gekend : mijn grootmoeder toen ik een tweejarige kleuter was en mijn grootvader tot ik acht jaar oud was. Grootvader Jules had negen kinderen waarvan de jongste , mijn vader Daniël ( ° Wakken 2 april 1893 - + Waregem 16 september 1973 ). De oudste was Aloïs ( ° Wakken 4 oktober 1879 - + Wakken 27 januari 1964 ). Hij was gehuwd met Cyrilla Bogaert ( ° Wakken 20 maart 1874 - + Wakken 24 oktober 1947 ) .Hij had twee kinderen: Juliën ( ° Markegem 12 - 09 - 1911 - + Waregem 30 - 10 - 1981 ), gehuwd met Elisabeth Nuyttens, en Maria, gehuwd met Albriek Debie. Allen overleden. Een dochter van Maria , Mariette, woont nog dichtbij het ouderlijk huis, Tieltseweg, 10. Zoon Michel was een begaafde, geliefde leerling van André Demedts in het college van Waregem. Zijn grootvader komt voor in zijn romans.
Na Aloïs volgde Remi ( ° Wakken 1881 - + St.Baafs-Vijve mei 1940 . Hij was gehuwd in 1904 met Cyrilla Snauwaert ( ° Dentergem 1880 - overleden in Markegem in 1940. Als kinderen kenden wij: Jules,Elodie, Florimond,Michel, Bertha en Florent. Nicht Bertha ( ° Markegem 4 april 1914 - + Waregem 5 maart 1970 ) hebben wij het best gekend. Ze woonde in Waregem in de J.Verhelststraat en was gehuwd met schilder Juliën Feys ( ° Waregem 21 - 10 - 1911 - + Waregem 29 - 01 - 1977 ). Bertha en Juliën zijn de ouders van schilder Etienne Feys, wonende op de Deerlijkseweg. Gehuwd met Monique Dewintere.Ze hadden ooki nog een dochter: Yvette, gehuwd met Julo Quartier. ( Rekkem )
Grootvader Jules was meestergast in de kloddenfabriek Van Haesebrouck en alle zonen,ook mijn vader, hebben er gewerkt. Remi was oorlogsslachtoffer op 25 mei tijdens de slag aan de Leie tegen de Duitsers in 1940. Een obus doodde hem , zijn tweede echtgenote en zijn zoon Florimond met twee van zijn drie kinderenen in St.-Baafs-Vijve in de keuken van de familie Vandermandere( Wakkense steenweg ) waar ze een onderkomen hadden gezocht..
Na Remi volgde Modest ( ° Wakken l6 oktober 1882 - + Markegem 2 september 1972 ). Zijn echtgenote Marie Landuyt was geboren in Wakken op 20 augustus 1880 en overleed eveneens in Markegem op 11 november 1967. Ze hadden drie kinderen Adrienne, Adolf en Raymond. Adrienne was gehuwd met Jules Verbeure en Adolf met Yvonne Lambrecht. Overleden. Raymond ( ° Wakken 23 januari 1910 - + Tielt 6 mei 1988 ) was gehuwd met Mariette Dejonghe ( ° Wakken 16 december 1918 - + Wakken 26 december 2007. Zij waren de ouders van Arseen Verbeke, leraar, schrijver en cultuurpromotor in Tielt en gehuwd met Jeanine Folens, en Erik, gehuwd met Marjan Despriet.
Om verder te gaan met de familie van Jules Verbeke en Elodie Vanheyste: De volgende twee kinderen van grootvader Jules waren twee meisjes maar die stierven vroegtijdig : Regina ( ° Wakken 1884 - + Wakken 1892 ) en Maria Ludovica ( ° Wakken 1886 - + Wakken 1888 ). Na de meisjes volgde Cyriel ( ° Wakken 16 oktober 1887 ) die deelnam als een geducht scherpschutter aan de eerste wereldoorlog en daarna ( in 1914 ) huwde met Elise Deconinck uit Brussel. Hij baatte er met Elise een goedbeklant wijncafé uit en kon, heel rijk geworden ( met een veertiental huizen of flats ), vroeg met pensioen. Beiden zijn in Brussel overleden: Cyriel op 31 oktober 1967 en Elise, die in Brussel geboren was op 6 maart 1891 overleed er op 22 april 1982. Oom Cyriel en tante Elise kwamen een drietal keren per jaar naar Wakken. Oom was vrijgevig maar tante niet...Meermaals ben ik enkele dagen op vakantie geweest bij hun in Elsene, Waterloose Steenweg. Zo leerde ik als kind Brussel kennen en zag bepaalde politici als de bekende VNV- er Edmond Van Dieren, die in de buurt woonde. In het station was het personeel enkel franstalig en mijn oom ging zich bij de man aan het loket verontschuldigen omdat ik mijn ticket in het Nederlands vroeg... Oom bracht me ook al naar de musea. Een openbaring voor een plattelandsjongen.
De volgende zoon van grootvader was Juliën ( ° Wakken 28 april 1889 - Detroit 1 februari 1976 ). Hij was gehuwd met Maria Vanhoutte ( ° Zwevezele 6 december 1889 + Grosse Pointe, Michigan 31 juli 1969 ) Kort vóór de eerste wereldoorlog trok hij als vele Vlamingen ( denk aan de Titanic ) naar Amerika, waar ze werk konden vinden. Oom Juliën richtte er een grote pluimveeslachterij op en werd er welvarend. Hij stuurde ons regelmatig de Vlaamstalige " Gazette van Detroit" waarin hij met foto adverteerde.
Bertilla ( ° Wakken 27 november 1890 - + Detroit 24 april 1973 ) . belandde ook in Amerika. Zij was gehuwd met Cyrille Dekiere ( ° Wakken 14 augustus 1881 - + Detroit, Mich. 13 mei 1969 ), een eenvoudige werkman. De laatste in de rij was dus mijn vader ( zie boven ) Zowel tante Bertilla met nonkel Cyrile als nonkel Juliën met tante Maria zijn nog naar Wakken gekomen en verbleven enkele weken bij ons ( 1950 -51 ) Leona, een dochter van oom Juliën,kwam ook al eens over met haar echtgenoot Albert. Zij zijn nog goed Vlaamssprekend. Hun dochter Debby kwam met haar echtgenoot en kinderen zelfs al tweemaal naar België. Zij hebben meer last met de Nederlandse taal. Voorts hebben we met Eleanor, de andere nog levende dochter van nonkel Julien nog goeie schriftelijke relaties bij ieder nieuw jaar. Lange tijd was dat ook zo met de dochter van Tante Bertilla, Elsie en echtgenoot Leonard, maar inmiddels overleed Elsie.Van Eleanor en Albert kregen we voor enkele tijd nog een recente, mooie foto.
Aan grootmoeders kant zijn er minder gegevens. Elodie was de dochter van Paul Vanheyste en Sophie Demaegdt en zij had drie zussen Lucie, Colette en Ursula maar ook twee broers Adiel en Cyriel, die in Moeskroen woonden en die ik heb gekend omdat zij nog regelmatig naar Wakken kwamen op bezoek bij Lucie, die in een klein straatje woonde rechtover de woning van mijn grootvader. ( Grootvader woonde in de Markegemstraat, in een woning met een weide ernaast. Daar of toch heel dichtbij is nu de woning van burgemeester Koen Degroote ) Haar zus Colette was gehuwd met een Taillie, waarvan ik ook nog éen van de drie dochters n.l.Marie heb gekend en die in Waregem woonde in de Vansteenbruggestraat. Zus Ursula huwde met een Eeckhoutte.We kenden de twee zonen Georges en Octaaf ,die in Moeskroen woonden, meer van naam.Georges kwam nog wel eens naar Wakken.
Vader was gehuwd met Maria Decock , ° Wakken 18 mei 1895 - + Wakken 6 september 1974 ) Hun huwelijk dateert van 19 januari 1921 en ze hadden elf kinderen. De oudste was Oscar ( °Wakken 11 januari 1922 - + 14 januari 1922 ). Dan volgden Cecile ( ° Wakken 29 november 1922 - + Tielt 7 oktober 1978 ) Zij was gehuwd met Daniël Bossuyt ( ° Desselgem 2 juli 1924 - + Waregem 12 april 1987 ) Die was tot aan zijn plotselinge overlijden nationaal voorzitter van het C.O.V. ( Christelijk Onderwijzersverbond ) Dan volgde ikzelf ( ° 24 februari 1924 ) , gehuwd met Maria Bossuyt ( ° Desselgem 8 januari 1926 ) Zij is de zus van Daniël. Zij huwde met mij op 31 juli 1951. Daarna volgden nog : Josée ( = Marie - José ) ° 27 januari 1926. Ze trad in het klooster bij de Zusters van de H.-Jozef in Brugge in het jaar 1948. -Marcel ( ° 2 april 1928 ), gehuwd met Martha Vandewalle is overleden op 6 mei 1982. Vervolgens Georges ( ° 7 november 1929 ), gehuwd met Gabriëlle Bauters, Yvonne ( ° 14 februari 1931 en smartelijk overleden in Tielt op 12 mei 1944.
Op 11 mei werd ze dodelijk verbrand bij een brand in een korenveld, na het neerstorten van een halfvolle benzinetank, uitgeworpen door een geallieerd vliegtuig. Een hele groep bommenwerpers was immers op de terugweg van Duitsland naar Engeland. De brand werd veroorzaakt door de onvoorzichtigheid van één van de ruim tweehonderd volwassenen en kinderen die er nieuwsgierig naartoe waren gelopen en er omheen stonden.Toen het korenveld in brand vloog werden de kinderen omver gelopen. Ze werden wel uit de brand weggesleept door een moedig toegesnelde Julien Vanpoucke ( bekend als uitvinder van de electrische weideafsluitingen ) en die daarbij zelf blijvende brandwonden opliep aan de handen. Een veertigtal mensen werden naar de Tieltse kliniek weggevoerd met brandwonden, waarvan twee dodelijk: mijn dertienjarige zus Yvonne en haar klasgenootje Madeleine Hoste. Ik had mijn zusje nog even goed en gezond gezien toen ik omstreeks 16.30 uur thuiskwam met de fiets, weggestuurd uit de Torhoutse Normaalschool ,omdat het daar te onveilig was geworden na enkele bombardementen aldaar.
De rij kinderen werd vervolgd met Jacqueline ( ° 3 augustus 1932 ), Mariette ( ° 3 oktober 1933 ), die lange tijd in Chili verbleef ( zie gedicht ), Hélène, ( ° 23 maart1936 ), gehuwd met Edward Welvaert ( ° Eeklo 28 februari 1933 + Mechelen 4 april 2004. ) Tenslotte An ( = Anny ) ( ° 29 maart 1938 ), gehuwd met Herman Wauters.( vader van de bekende radio-journalist Koen Wauters )
Wijzelf hebben vier kinderen, dertien kleinkinderen en één achterkleinkind. De kinderen zijn Dirk ( ° 19 mei 1953 ) , Mark ( °19 april 1955 ) , Wim ( ° 25 januari 1959 ) , Hilde ( ° 1 januari 1962 ).
Dirk is gehuwd met Lut Vanbrussel ( ° 19 juli 1956), ze hebben twee kinderen: Reinout en Heleen. Dirk is leraar aan het Klein Seminarie en in zijn vrije tijd onbezoldigd werkzaam voor de Nederlandse taal en cultuur in Frans-Vlaanderen. Lut is kleuteronderwijzeres. Reinout was als germanist - journalist eindredacteur van EOS maar werd er bevorderd tot nieuwscoördinator on line. Heleen is licentiate Arabistiek, heeft een master Nederlands voor anderstaligen en is werkzaam als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit van Antwerpen. Reinout is gehuwd met Cathérine Baele uit Nieuwerkerken, waar hij woont. Op 8 oktober 2008 werd hun eerste kind geboren: Maurien en op 30 december 2010 hun tweede dochtertje Irene. We hebbebn dus twee achterkleinkinderen.
Mark is gehuwd met Hilde Degrauwe ( ° 31 december 1956 ), ze hebben drie kinderen: Gijs, Eef en Nel. Hij is huisarts in Kessel bij Lier en Hilde is, na een aantal jaren lerares te zijn geweest en acht jaar fultime ITC-coördinator, nu directeur van het Sint- Ursula-Instituut in Lier. Zoon Gijs studeerde af als advocaat en is verbonden aan de Brusselse balie. Hij woont ook in Brussel.. Eef is ' master in taal-en letterkunde' en ook journalistiek. Ze is redactrice bij de Artsenkrant. Nel voltooide haar tweede jaar burgerlijk ingenieur aan de KUL.
Wim is gehuwd met Ilka Vossaert ( ° 20 september 1960), ze hebben vier kinderen: Nikolaas, Dieter, Liselot en Annelien. Hij is pneumoloog in het Stedelijk Ziekenhuis van Roeselare en zij is lerares in Waregem. Nikolaas voltooide zijn tweede jaar geneeskunde in Kortrijk en Dieter zijn eerste jaar burgerlijk ingenieur. Van de twee meisjes, Liselot en Annelien, studeert Liselot ook al aan de KUL in het eerste jaar apotheker en Annelien nog aan het college middelbaar onderwijs van Roeselare.
Hilde is gehuwd met Lieven Lagae ( ° 4 januari 1961), ze hebben vier kinderen: Kaat, Dries, Wout en Leen. Zij is lerares in Heverlee en hij is kinderarts in Gasthuisberg en professor aan de K.U.L. Kaat voltooide haar tweede jaar logopedie en Dries zijn eerste jaar burgerlijk ingenieur aan de KUL
Op de foto zien we grootvader Jules en grootmoeder Elodie. Op welke leeftijd die genomen werd is ons niet bekend. Grootvader huwde toen hij nauwelijks twintig was. Hij ziet er hier blijkbaar ouder uit.
29-04-2012
Sancta Maria...
Sancta Maria
In de zwarte nacht der narcose, toen ik sliep in een afgrond, onmetelijk diep, speelde ik, beklemmend snel, een dobbelspel met een man die ik eerst nu herken als de dood. En ik hoorde zijn stem die mij toeriep, telkenmaal als ik won, in een vreemde taal mij onbekend. De woorden ontsnappen mij. Enkel dit bleef mij bij: Sancta Maria.
Bij iedere gooi joeg de slag van mijn hart de angst door mijn bloed want ik zag slechts ' t gelaat van de zwarte nacht en de man dichtbij. Maar het was of zij speelde en won voor mij: Sancta Maria.
Moeizaam ontwaakt klom ik op naar het licht tot ik stond in de zon en het jonge groen van de nieuwe dag - fris als een kindergezicht - met handen vol bloemen en een ruiker geluk, uitbundig dankbaar bijna: Sancta Maria.
Gebeden zijn vonken. Misschien slaan ze neer in regen en mist, in wanhoop en twijfel, in zonde of verdriet, want de hemel is hoog en God zien we niet. En toch ziet de Heer ons altijd opnieuw als Johannes naast Haar. Na het spel met de dood werd me dit dan ook klaar: kracht en genade heb ik ervaren als een licht in mij bijna wonderbaar, toen zij speelde en won voor mij: Sancta Maria.
Luc Verbeke september 1966, na een ernstige operatie in de kliniek O.-L.-Vrouw van Lourdes, Waregem Beeldje van O.-L-Vrouw: Wladimirskaja, 1408, A.Rublev Uit de bundel "Nescio Quid " ( 1978 )
)
27-04-2012
Prof.em.Herman-Emiel Mertens I
Dit is een foto van Prof.em.Herman -Emiel Mertens,vroeger woonachtig in Mechelen, Willem Geetsstraat 12. Sinds een drietal jaren verblijft hij in het rusthuis O.-L.-Vrouwekerkhof 11, 2800 Mechelen We blijven in contact via telefoon en brief.
De foto werd genomen uit de feestbundel " Hoop en opstanding" ( red.G.De Schrijver, R.Michiels en L.Boeve ) hem aangeboden bij zijn emeritaat in 1993.
In een ten geleide schrijven de samenstellers o.m. : ' Prof. Mertens slaagde als geen ander erin de vernieuwingen die wereldwijd in de theologie doorgevoerd werden na Vaticanum II, ook in Vlaanderen kenbaar te maken...Van zijn hand zijn tal van boeken en artikels over de thema's van dood en verrijzenis, heil en bevrijding, geloof en politiek, vrijheid en genade. Vooral de eschatologische problematiek trok zijn aandacht en het kan dan ook geen toeval zijn dat deze feestbundel gewijd is aan een bezinning over de christelijke toekomstverwachting: wat mogen wij hopen?...De vele bijdragen uit deze bundel behandelen dan ook vragen als: wat betekent hopen? wat leert de blijde boodschap hieromtrent? wat met de hoop in confrontatie met lijden en dood? wat betekent verrijzenis, oordeel ? hoe kunnen wij vandaag onze christelijke toekomstverwachting uitspreken? '
Uit het leven van Herman Mertens:
Geboren op 9 jauuari 1928 te Tisselt ( Willebroek ) Volgde zijn humaniora o.m. aan het Klein Seminarie van Hoogstraten, waar Ast Fonteyne zijn dictieleraar was.
Hij studeerde filosofie aan het Seminarie in Mechelen en theologie aande Gregoriaanse Universiteit te Rome. Hij werd in 1952 door kardinaal E.J. van Roey tot priester gewijd. Tot 1957 was hij legeraalmoezenier en in 1957 promoveerde hij tot doctor in de theologie aan de Ponticicia Università Gregoriana te Rome, met een proefschrift over : L'hymne de Jubilation chez les synoptiques.
Van 1957 tot 1970 was hij theologieprofessor aan de Mechelse seminaries en van 1969 tot aan zijn emeritaat in 1993 doceerde hij theologie aan de K.U.Leuven, na de verschillende graden te hebben doorlopen van lector, buitengewoon docent, hoogleraar en gewoon hoogleraar. Van 1976 tot 1993 was hij ook voorzitter van de afdeling dogmatiek.
Hij kwam geleidelijk los van zijn neo-scholastieke opleiding te Rome gekregen, eerst onder invloed van John A.T. Robinson ( ' Honest to God ' ) en vervolgens via de werken van: Rudolf Bultman, Paul Tillich, Edward Schillebeeckx, Jürgen Moltman, Harry Kuitert, Hans Küng, Piet Schoonenberg, Max Wildiers en andere kritische denkers. Zo kwam hij terecht in een kritische, geseculariseerde stroming.
Leeropdrachten: Christendom en wereldgodsdiensten, christendom en religieuze mensheid, fundamentele dogmatiek, eschatologie, scheppingsleer, genadeleer, kunst en religie aan de Katholieke Universiteit Leuven. Van 1993 tot 2003 docent aan de Faculteit voor Vergelijkende Godsdienstwetenschappen te Wilrijk. ( FVG ) Van 2003 tot zijn emeritaat: vakverantwoordelijke Algemeen Christendom aan de ( FVG)
Publicaties:
Bidden in Geest en Waarheid (1961 ) Voor altijd bij de Heer ( 1962 ) Nu reeds op weg ( 1964 ) Tekens van geloof en zending ( 1967 ) Ik waag het met God ( 1968 ) Geloof en politiek ( 1971 ) Veraf en dichtbij. Gedachten en gebeden ( 1971 ) Zonder opium. Religie omwille van de mens ( 1972 ) Open brief aan jonge gezinnen ( 1974 ) Waaraan je hart zich hecht ( 1982 ) Meditaties bij Adagio van Felix Timmermans ( 1986 ) Geloof en waardenbeleving ( 1997 ) Alom en nergens. Mediteren in gedichten. ( 2002)
Hij werkte mee aan tal van theologische en ook meer literair- religieuze bladen en tijdschriften o.m. aan het Nederlandse Kerugma. Bijdragen o.m. in het Tijdschrift voor Theologie. Collectanea, Tijdschrift voor Geestelijk Leven, Collationes, Ons Geest en Leven, Zeitschrift für Dialektische Theologie, Dietsche Warande en Belfort, Acta Comparanda.
Vanuit zijn ethisch-theologische, Vlaams-politieke en Vlaams-culturele inzet is er in zijn persoon, geschriften en activiteiten een opmerkelijke relatie met de Vlaamse Beweging zichtbaar ( Robrecht Michiels in de Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging blz. 2041 ) Hij wijdde bijzondere aandacht aan de zgn. politieke theologie, die hij toepaste op de Vlaamse, politieke en maatschappelijke toestand in België en in 1947 startte hij in Vlaanderen een actie voor amnestie, met toespraken en artikelen o.m. ' Christenen eisen amnestie ' ( Mensen onderweg 1975 ), waaruit de actiegroep rond Raymond Derine ontstond.
In 1976 stelde hij een speciaal nummer van Kultuurleven samen waarin hij een belangrijke bijdrage schreef over ' De Kerk tegenover repressie en amnestie ' Voorts schreef hij ook in ' Ons Erfdeel ' en hij was ook voorzitter van het Davidsfonds in Mechelen, waar hij ons uitnodigde om er te spreken over Frans-Vlaanderen ' ( omstreeks 1980 ). Sindsdien werden wij vrienden. Hij verdiepte zich meteen in mijn gedichten en schreef erover o.m. in zijn bloemlezing ' Alom en nergens ' waarin hij het bekende gedicht van mij ' Nescio Quid ' schitterend analyseerde. Dit gedicht werd ook opgenomen in ' God in gedichten. De mooiste religieuze poëzie van de twintigste eeuw uit de Lage Landen. ' Verzameld door Harry Gielen en Piet Thomas.
26-04-2012
Herman-Emiel Mertens II
Het gedicht " Altijd opnieuw..." heb ik opgedragen aan prof.em.Herman - Emiel Mertens., die in zijn laatste publicatie " Alom en nergens " het gedicht van mij " Nescio Quid " heeft opgenomen met een grondige analyse en positieve benadering als godsdienstig gedicht. De bloemlezing " Alom en nergens " is een boek over het mediteren in gedichten en bevat gedichten van een 35-tal dichters uit Vlaanderen en Nederland. Meer dan om een analyse en commentaar gaat het hierbij om een persoonlijke ervaring en bezinning van de auteur bij elk gedicht dat ook bij de lezer tot een eigen religieuze ervaring kan leiden. Het boek is uitgegeven bij Averbode in 2001.
Altijd opnieuw
Altijd opnieuw de deuren en de ramen openen en sluiten. Turen naar zon en ster, licht en donker buiten en naar bloemen,planten, dieren of even door de ruiten naar mensen die met snelle tred voorbijgaan zoals zij dit al doen zoveel duizend of miljoenen jaren of blijven doen nog even tot Hij over dit heelal en over ons in eeuwigheid beslissen zal. Verloren gaat dit leven en Hij en wij alleen wellicht zullen nog weten dat wij hier éénmaal waren en hier een aantal jaren toch veel hebben gezien, gehoord, geproefd, verzameld en gelezen, boeken en papieren, documenten bij de vleet of alles wat men hier belangrijk heet. Maar wat is dan de zin van al dit sparen en vergaren? Voorbij gaan wij met snelle tred zonder dat na ons misschien nog iemand op ons let of die nog ooit iets weten zal van de voor ons verleden tijd, van onze zorg en strijd, van onze liefde, van alles wat ons griefde of lof en eer en vreugde gaf aan mij en de geliefden tot Hij alleen die is en blijft en blijven zal ons opvangt bij de laatste val.
Luc Verbeke 12 augustus 2004
Uit "Ik leef in taal en tijd Herfst-en nieuwjaarsgedichten"
25-04-2012
Liefste Maria
Geen dag gaat voorbij zonder dat ik even aan jou denk. Bladerend in de jaren van jouw leven, zie ik het jonge, frêle meisje, één jaar voorop vanaf de eerste kleuterklas tot in de tijd dat jijzelf stond in de klas en ik je leerde kennen in jouw thuis, dankzij jouw broer, mijn vriend uit de normaalschooltijd. Zo vonden wij mekaar na enkele jaren, tot wij uiteindelijk mekaar ook trouw beloofden voor het leven en die trouw ben jij tot jouw allerlaatste dag gestand gebleven.
Luc Verbeke 4 maart 2012
Maria is gestorven op 6 januari 2012
Nieuw gedicht voor Maria
Nu jij er niet meer bent, ben je mij nog meer nabij dan ooit voordien. Al kan ik je niet met eigen ogen zien, ik zie je als weleer in alle dingen die me hier omringen. Een open plaats aan tafel recht tegenover mij, en ook in bed naast mij, waar ik jouw warme hand niet voel, alleen mijn eigen koele handen, terwijl ik kijken blijf naar de open kast vóór mij met kapstokken vol herinneringen, met blouses, rokjes, jas en overjas en kleren allerlei. Ach, Maria, kwam je hier maar weer, maar goed, dat kan niet meer, je bent nu bij de Heer waar ik bij jou ooit wederkeer.
Luc Verbeke
3 februari 2012 ( na het overlijden en de begrafenis van Maria )
24-04-2012
Grafzerk van Maria I
Hierbij enkele foto's van de grafzerk van Maria op het kerkhof van Wakken. De bovenste kleine foto is de zerk zoals hij definitef is, met een laag steentjes van dolomiet.
De tekst van een gedicht van mij op de voorzijde van het linkergedeelte, met het graf van Maria. .
De mooie ligging met zicht op het nieuwe monument van de Wakkense oud-strijders.
Onder de tulpenboom rechts vergaderden de leden van ' De SwighendenEde ' ten tijde van Hugo Verriest, stichter van de Blauvoeterij. Het genootschap kwam hier bijeen toen Verriest hier zeven jaar pastoor was. (1888-1895) In de verte de Wakkense kerk.
Zicht op de twee zuilen. De zuil rechts is bestemd voor mij.
23-04-2012
Grafzerk van Maria II
Hierbij twee foto's van de definitieve grafzerk van Maria op het kerkhof van Wakken.
Grafzerk alleen, met steentjes van dolomiet
Ikzelf met rollator vóór de grafzerk, biddend .
22-04-2012
Grafzerk van Maria III
Hier volgen nog twee recente foto's van de grafzerk van Maria, gemaakt door Dirk.
Vooraanzicht 1 Links het nieuwe gedenkteken van de oud-strijders onthuld door burgemeester Koen Degroote op 12 november 2011. Het monument bestaat uit twee erezuilen uit baksteen, één voor elke wereldoorlog. Op de arduinen plaat staan respectievelijk alle namen van de Wakkense en Markegemse oud-strijders gegraveerd, als permanent eerbetoon, van de eerste Wereldoorlog 110 soldaten en van de tweede wereldoorlog 210 soldaten. Alle namen konden worden achterhaald door minitieus opzoekingswerk van de plaatselijke heemkundige kring en de oud-strijdersbond
Vooraanzicht 2 Links opnieuw het monument van de oud-strijders
21-04-2012
Begrafenis Maria
Maria werd begraven in Wakken, mijn geboortedorp, op de plaats die voor ons beiden werd voorberhouden. Hier zie je de grote rouwkrans die geschonken werd door het KFV, onder leiding van de huidige voorzitter Guido Carron, ereburgemeester van Waregem. Die werd na de uitvaart op haar graf neergelegd, samen met tal van ruikers en bloemenkransen.
De uitvaartplechtigheid, die plaats vond in de Sint-Margaretakerk op de wijk Nieuwenhove-Waregem zelf is bijzonder goed verlopen. Ongeveer 600 mensen namen eraan deel. Ook uit Frans-Vlaanderen waren er deelnemers, die me wat steun wilden bezorgen. Het koor Gaudeamus uit Roeselare onder leiding van Joost Vanbrussel zorgde voor de passende religieuze liederen en muziek. Pastoor Stefaan Casteleyn bracht een mooie homilie over het verdienstelijke leven van Maria. Voor mij hartverwarmend. De kleinkinderen zorgden voor een ontroerend woordje en sommige konden hun tranen voor hun lieve oma niet bedwingen. Kleinzoon Reinout las een gedicht dat hij voor haar schreef en kleinzoon Gijs verbaasde iedereen door een tekst van de heilige Augustinus van buiten te reciteren. Iedereen, ook de zeer velen die in de kerk achteraan, de hele Mis recht moesten blijven staan konden goed meevolgen via het door de kinderen samengesteld gebedenboekje. Bij de offerande, gehouden op twee plaatsen vanwege de grote aanwezigheid, werd een heel mooi bidprentje uitgereikt met een foto van Maria en twee gedichten die ik voor haar schreef.
Er waren veel bloemen en kransen o.m. een bloemstuk van mij, een van vriend Roger Vynckier en echtgenote Georgette Vervaeke, één van het MNL- Huis van het Nederlands uit Belle, heel mooie bloemen van de kinderen en kleinkinderen, een groot bloemstuk van de famlie Verbeke en ook van de huidige vrije basisschool van Nieuwenhove, waarvan ik vroeger nog directeur ben geweest, waarvoor dank aan de huidige directeur Patrick Debel.
Allemaal ongevraagd maar toch troostgevend, zoals ook, benevens de vele parochianen, de aanwezigheid van grote figuren o.m. twee bekende gezichten van de VRT, vrienden Jozef Deleu en Luc Devoldere van Ons Erfdeel, schrijvers als Willy Spillebeen, vrienden als prof.ém. Ludo Milis en prof.ém. Piet Thomas, erenationaal commissaris van politie Dirk Steelandt, ereburgemeester Guido Carron en de huidige burgemeester Kurt Vanryckeghem met enkele schepenen, voorts vroegere collega's uit mijn inspecteursperiode als Guido Debonnet, nu directeur van De Bron in Harelbeke, en tal van gepensioneerde onderwijzers en schoolhoofden met wie ik bevriend was. Daarbij ook o.m. een afvaardiging van oud-klasmakkers van de Normaalschool o.l.v. Gilbert Dewilde uit Kortrijk. Dat alles hielp het zware leed wat milderen, zoals ook de lange rij deelnemers, die na de Mis mij en de kinderen kwamen begroeten. We noteerden ook de aanwezigheid van oud-collega's, heel wat oud-leerlingen en ook oud-klasgenoten en vriendinnen van Maria zelf.
Na de maaltijd in de Leieburcht in Sint-Eloois- Vijve, zijn velen, samen met de hele familie, nog meegegaan naar het kerkhof van mijn geboortedorp Wakken, naar ons graf, dat recht tegenover het graf ligt van mijn ouders, op een merkwaardige plaats n.l. onder een resterend stuk van de bekende boom waaronder de vroegere flaminganten van ' Den Swighenden Ede, o.l.v. de toenmalige pastoor Hugo Verriest vergaderden. Ook de plaats dus waar de vroegere pastorij heeft gestaan. De Frans-Vlamingen Jaak Fermaut en Francis Persyn met echtgenote Anne-Marie, loofden het nog echte kerkhof, zijnde rondom de kerk, terwijl nu de meesten begraven worden ver daar vandaan op de onoverzichtelijk grote begraafplaatsen.
De huidige burgemeester van Wakken, nu ook parlementslid, Koen Degroote, die mij destijds in Wakken heeft gehuldigd, heeft gezorgd voor deze mooie plek, waarvoor dank. Onze bijzondere dank tenslotte, voor de goede organisatie van deze begrafenis, gaat naar Nick Vanhoutte, koster van onze parochie maar ook werkzaam bij het uitvaartcentrum Amez. In deze dubbele functie heeft hij de hele begrafenis geregeld.
20-04-2012
Nadienst voor Maria
Op maandag 8 april 2012, Paaszondag, was er een nadienst voor mijn lieve echtgenote Maria, overleden op 6 januari, twee dagen voor haar 86e verjaardag. Op die nadienst was de hele familie aanwezig, benevens heel veel parochianen. Op het scherm, links van het altaar, stond haar foto. Na de diensr bood ik de aanwezige familie, kinderen, kleinkinderen, het oudste achterkleinkind, zussen en broers, een maaltijd aan in het restaurant De Koetsier. Hier volgen enkele foto's, gemaakt door onze oudste zoon Dirk. Bovenaan de twee rijen tafels.
De tafel van de kleinkinderen met ook het oudste achterkleinkind Maurien, oudste dochtertje van kleinzoon Reinout en zijn echtgenote Catherine Baele.
Maurien met vader Reinout.
Maurien met mij.
Foto van de aanwezige familie. Zittend, ikzelf met de zussen, rechts van mij zus Zuster Josée.
Een laatste foto met ook Dirk erbij, uiterst links.
GEDICHTEN VOOR MARIA
Dit is een foto van mijn echtgenote Maria Bossuyt, op haar tachtigste verjaardag. Die werd gevierd in het Karekietenhof in Avelgem op zaterdag 7 januari 2006. Maria werd immers geboren in Desselgem op 8 januari 1926.
Op 8 januari 2012 zou ze 86 jaar geworden zijn. Helaas, twee dagen voordien, dus op 6 januari 2012, is ze buiten alle verwachtingen, overleden in het Waregemse Ziekenhuis Onze Lieve Vrouw van Lourdes. Ze werd begraven op 14 januari 2012 met een plechtige uitvaartmis om 10 uur in de St.-Margaretakerk, Oblatenstraat, wijk Nieuwenhove-Waregem.
Het bidprentje toont een foto van Maria genomen tijdens ons diamanten huwelijksjubileum en binnenin staan twee gedichten van mij, die hieronder staan afgedrukt, genomen uit de hele reeks die ik voor mijn liefste vrouw Maria heb geschreven.
19-04-2012
Liefste...
Liefste jij die niet de woorden zocht voor een gedicht en niet een ik maar enkel wij en enkel leven met kleur en klank van allebei in kinderen niet vlinderend in lucht en lied maar louter liefde en louter licht in vlees en bloed, het blijvend woord van jouw gedicht.
Luc Verbeke 16 maart 1991
Uit " Terugblik " ( Sanderus 1994 ) blz.62
Na jaren wordt...
Foto van Luc en Maria Verbeke Bossuyt bij hun gouden huwelijksjubileum met feest in het restaurant " Karekietenhof " van de familie Vossaert, Scheldelaan, 20 Avelgem. In 2011 volgt het diamanten huwelijksjubileum.
Na jaren wordt een muur van doffe schijn een wand van glas, doorzichtig voor mekaar en één. Haast niets meer zijn dan licht in vuur en sprakeloos de woorden lezen op ' t netvlies van elkanders zijn. En méér dan 't eerder was zichzelf van onbegrip en pijn om eigendunk en eigenwaan genezen om voor elkaar niets meer dan zon te zijn in vol gerijpte wijn. Nog enkel elk elk-ander zijn.
Luc Verbeke
Uit de dichtbundel " Terugblik " ( 1994 )
'k Bewaar van jou...
Voor Maria ( + Waregem 6 januari 2012 ) 'k Bewaar van jou dit trosje bloemen: het niet te noemen stil geluk dat wij hier samen vonden voor elkaar. Dek af de wonden en vergeet de koude nachten met hun leed. Doe de deur dicht van de koele dood met troost en hoop: de zekerheid dat God ons niet vergeet, ook niet de korte tijd van ons verblijf op aarde, hier en nu, in Zijn altijd blijvend scheppende Oneindigheid.
Luc Verbeke 30 mei 2005
Uit " Van morgenlicht tot avondzon" ( 2006 ) Opgedragen aan Prof.em.Piet Thomas
18-04-2012
Verhef mij...
Verhef mij, volmaak mij in vreugd of in smart. Ontdek mij, doorgrond mij en louter mijn hart.
Onthef mij, bevrijd mij van 't stomme verdriet om al wat ontvalt mij en spoorloos vervliet.
Doorlicht mij, doorglans mij met morgenlijk rood, dat niets meer beknelt mij: noch donker, noch dood.
Uit 'Van donker naar licht ' ( blz.35 ) Sanderus 1965
Verscheen ook in ' Dietsche Warande en Belfort ' en in ' Nieuwe Stemmen '
Ik ging voorbij...
Voor Maria
Ik ging voorbij, haast ongezien. Jouw ogenlicht bleef mij nabij. Miljoen miljard een mensenhart en ik een ik alleen, en één der velen maar, schier ogenloos, in ruimte en tijd.
Ik ging voorbij. Jij stond naast mij, haast ongezien en ik naast jou verstrengeld één maar elk alleen in enigheid.
Ik ging voorbij. Wat blijft er nog voor jou van mij? Een lieve naam in 't bloeiend bloed? Een zonnig woord, een bloem van tederheid, een beeld van mij dat ook in jou met jou verglijdt?
Ik ging voorbij. Een lamp knipt aan. Haast ongezien knipt zij weer uit: een stukje tijd, glans van ivoor maar meteoor in 't ijle Al en eeuwigheid.
Ik ging voorbij en jij met mij. Wie vindt een spoor van jou en mij als niet voor jou, als niet voor mij er Iemand is, een Gij en Hij die ons bemint en wedervindt, voorbij dit land, dit vreemde land waar dag verkeert in duisternis maar ook de dag de nacht ontbindt.
Luc Verbeke 25 mei 1980
Uit " Terugblik " ( 1994 )
17-04-2012
Moederschap
Lentelijk beven diep in jouw schoot. Ontluikend leven. Zwellende loot. Kiem van m' n bloed die wies in jouw vlees. Vonk van m' n vuur die jij in je hoedt.
O zalig - zoet hopen, verlangen en vrees.
Spellend z' n naam tel jij de tijd, zie je in droom de nacht die bevrijdt en het glanzende wicht dat nog warm in de stroom van jouw hartenbloed ligt.
Luc Verbeke 1953
Uit " Van donker naar licht " Uitg. Sanderus ( 1965 )
Je bent mij zo nabij...
Je bent me zo nabij. Geen ander licht doorlicht me lichter dan het licht van jouw gezicht. En in de stralenklaarte van jouw ogen, door een geheime wonderkracht bewogen, heb ik aan jou m' n hoofd weer opgericht.
Wat mij aan leed en weemoed overviel en als een droesem was gezonken in m' n ziel, is door jouw teer nabijzijn weer vergeten: mij thans uiteindelijk bevrijd te weten... O schitterglans van jou die in mij viel.
Ik ben niet eenzaam meer sinds ik jou vond en dronk de zachte zoenen van jouw mond, stil-schouwend in de bronnen van jouw ogen, die als kristal doorzond, niet weifelden noch logen maar zwijgend zongen om de liefdeband die ons verbond.
Luc Verbeke
Uit " Van donker naar licht " Uitg. Sanderus 1965
Niemand verdrieten
Aan onze kinderen
Niemand verdrieten om last of om pijn maar zalig genieten van lucht, zee en zon, zoals 't vroeger best kon met jullie in 't tentje en het speelse zand dat door de vingeren gleed en ons denken deed aan alles wat hier mooi, maar vergankelijk heet. Ook denkend aan Hem die ons dit alles gaf en ons helemaal vrij liet spelen en leven, in water en zand, met helm en riet en violier, alsof wij samen zouden zijn, hier, voor altijd, van de wieg tot het graf.
Luc Verbeke
Uit "Ik leef in taal en tijd" ( 2005 )
16-04-2012
Al tachtig jaar...
Aan onze kinderen en kleinkinderen
Al tachtig jaar, Maria, mijn liefste, gekiemd, geboren en in God herboren, gegroeid, gebloeid, in mij verstrengeld, geen ik meer en geen jij, maar wij al meer dan vijftig jaar. Bevrucht, geplukt, in zelfvergetelheid, groeiend in de vrucht van kinderen: vertakte boom in bloei voor nieuwe vrucht in later tijd, terwijl de herfst verslenst in ons de bloemen. Uitgebloeid, maar dieper neigend naar elkaar zoals de korenaren. Zo willen wij mekaar als goeie wijn, zolang het God belieft, voor jullie graag bewaren tot wij er niet meer zijn.
Luc Verbeke 8 januari 2006
Uit "Van morgenlicht tot avondzon " ( 2006)
De oudste zoon Dirk leest het gedicht.
15-04-2012
Dichter Reinout Verbeke I
Hier zien we een foto van oudere datum van Reinout Verbeke, met al heel wat gegevens over leven en werk.
Reinout Verbeke, ( zoon van onze oudste zoon Dirk, secretaris KFV en hoofdredacteur van KFV-Mededelingen ) is al een hele tijd als dichter bekend. Heel jong nog ( 18 jaar ) won hij in Merendree de Anton Van Wilderodeprijs en daarna won hij de ene na de andere prijs. We vermelden enkel de Interuniversitaire Literaire Prijs Germania, in samenwerking met DWB ( zie DWB augustus 2001 4 blzn. 542 - 543 ).
Gedichten van hem werden opgenomen in tijdschriften als De Brakke Hond en in de bloemlezing " Op het oog. 21 dichters voor de 21e eeuw ".
Hij is de organisator van het poëziefestival Literaire Living en treedt sinds 2007 onder de naam ' Reinout met Nevenwerking ' op met muziek en poëzie (www.myspace.com/reinoutverbeke )
Professioneel werkt hij bij het bekende maandblad EOS, waarvan hij enkele jaren eindredacteur is geweest en nu ' Nieuwscoördinator on line'
Vorig jaar organiseerde de Provincie Antwerpen een wedstrijd voor jonge dichters. Uit een eerste reeks van een zeventigtal deelnemers uit heel Vlaanderen werden 40 dichters geselecteerd. Reinout stootte na de voorronde in Mechelen door naar de finale die op 26 april j.l. plaatsvond in de Bibliotheek Permeke, De Coninckplein 26, 2060 Antwerpen. Ze waren toen nog met acht. Na een eerste ronde bleven er nog vier over en in de tweede ronde werd hij in de einduitslag tweede. De jury beoordeelde hem wel als de beste dichter. De eerste drie dichters werden financieel beloond door de KBC. Joke Van Leeuwen, stadsdichter van Antwerpen, was voorzitter van de jury. De twee bekroonde gedichten waren " Het Nanomeisje " en " Axon "
We schrijven het gedicht ' Axon ' over:
Ik heb een zwemster in mijn lijf ze peddelt traag mijn lichaam door tikt randen die geen randen zijn maar volgehouden randgedachten
Bloedgeil word ik daarvan ze is mijn onderhuidse gast ze is een zenuw op de tast een axon zonder plan
Zwemmen is niet het water mennen maar altijd verliezen van
Ik heb een zwemster in mijn lijf gevoeld ze zwom de gedachte los aan een rand, spoelde aan in mijn zwellichaam. ( In de debuutbundel op blz.10 )
Voorts publiceerde hij onlangs in het tijdschrift ' Deus ex Machina ' ( nr 125 ) een ophefmakend stukje over de ten onrechte miskende en nu vergeten dichter Leopold M. Van den Brande ( 1947 ) die sinds zijn bundel ' De kooi van Faraday ' ( 1986 ) er het zwijgen heeft aan toegedaan. Op zijn website de Contrabas heeft Chrétien Breukers op 14 augustus dit stukje lovend besproken en er meteen een eigen bespreking van het werk van Van den Brande en een aantal prachtige gedichten aan toegevoegd.
14-04-2012
Dichter Reinout Verbeke II
Hier zien we een heel vroege foto van Reinout Verbeke, met gegevens over leven werk en enkele gedichten die ook in zijn debuutbundel voorkomen.
Hij was eerst eindredacteur van het maandblad EOS en nu is hij Nieuwscoördinator online. Elke woensdagnamiddag verzorgt hij in Radio Nostalgie ( Golflengte 98.20 ) om 17.20 uur een vraaggesprek over een wetenschappelijk onderwerp uit een recent nummer van EOS.
In deel II oktober 2009, werd hij opgenomen met negen gedichten in ' Het Liegend Konijn ' van Jozef Deleu ( zie verder ) en in de Poëziekrant van januari-februari 2011 lezen we van hem vier nieuwe gedichten op p.p. 38-39.
Hij komt ook voor in de recente bloemlezing van Guido Lauwaert ' Mijn tweede stem - Gedichten en hun dichters uitgezocht en toegelicht door Guido Lauwaert ' Er werden gedichten en mini-essays van 29 dichters uit Nederland en Vlaanderen uitgezocht. Reinout komt voor op blz.165 met het gedicht ' Axon ' Op blz.164 schrijft Lauwaert een en ander over leven en werk van de dichter en ontleedt heel nauwkeurig het gedicht.
Nu (begin april 2011) verscheen zijn debuutbundel ' De achterkant van flatgebouwen ' + CD ( rocknummers van zijn gedichten door zijn groep Nevenwerking ), bij de bekende Nederlandse uitgeverij De Bezige Bij Antwerpen -Amsterdam.
Reinout organiseert ook het poëziefestvalletje Literaire Living en treedt geregeld op met zijn groep. Zo stond hij met Nevenwerking al op de Nachten Crossing Border ( zie afzondelijke bericht ) , Fachlandfest ( Berlijn ) en de 5de nacht van de Poëzie in Vooruit.
Zoals boven vermeld werden negen gedichten opgenomen in ' Het Liegend Konijn ' , tijdschrift voor hedendaagse Nederlandstalige poëzie onder redactie van Jozef Deleu, nummer oktober 2009.
Wij plukken er twee uit:
DE ACHTERKANT VAN FLATGEBOUWEN
Aan de achterkant van flatgebouwen liggen opengepikte vuilniszakken worden borsten aan de zon gegeven hebben geliefden ruwer lief. Geen flaneren geen plezierboten. Op het achterbalkon ebben we naar het zijn van de zee
Aan de achterkant van flatgebouwen trekken wolken als zeewier halvelings aan ons vissenoog voorbij Hier geldt deining van altijd dezelfde gordijnen Hier waak ik over mijn kind dat in de kamer naar haar eerste klanken hapt
Aan de achterkant van flatgebouwen heerst wederzijdsheid van kijken, loeren we elkaar uit het koraal. We vinden er onze vinnen als vanouds ( debuutbundel blz.22 )
NET VOOR DE GRASMACHINE
De dingen rekken tot ze springen maar een elastiek blijft stuk een elastiek, een rotvlieg een rotvlieg, een grasveld een grasveld
Zie de zomer groeien hij stuurt zijn wespen om in de droom te prikken dat het woord ons vacuüm verpakt
Taal is ons mooiste verraad want het woord verkruimelt op vrijdag tot twee adjectieven in nat gras
En jij opgespannen als ik
wij gaan in hun lege plekken liggen ( debuutbundel blz.40 )
13-04-2012
Bespreking dichtbundel van Reinout Verbeke
In het eerste nummer van de 55e Jaargang van het Vlaams-Nederlands Cultureel Tijdschrift Ons Erfdeel, onder hoofdredactie van Luc Devoldere, lezen we op bladzijden 166 tot en met 168, een uitgebreide en vrij positieve bespreking van ' De achterkant van flatgebouwen ', de debuutbundel van kleinzoon Reinout Verbeke ( zie vroegere artikelen over zijn werk op dit blog met raadpleging van de favorietenlijst ). De bespreking is van de hand van Peter Coupé en Bart Van der Straeten. Die wordt ingeleid door een beschouwing over het samengaan van poëzie en muziek, in de culturen van de oudheid twee loten van dezelfde boom. Nu is van die oorspronkelijke verstrengeling niet zoveel meer over. Vooral popmuziek en poëzie zijn volledig gescheiden. Toch gebeurde volgens de recensenten de jongste jaren een toenadering vanuit de popmuziek. Ze verwijzen naar Luc Devos die o.m. gedichten van Elsschot op muziek heeft gezet. Nu constateren ze dat Reinout Verbeke ( 1981 ) de omgekeerde beweging maakt: vanuit de poëzie naar de popmuziek. In zijn debuutbundel heeft hij twaalf gedichten uit de bundel omgezet naar popmuziek, met de medewerking van twee musicerende neven van hem . Vandaar de titel ' Reinout met Nevenwerking ', op cd toegevoegd aan de bundel. Het zijn wel degelijk rock-songs, als achtergrond van de gedichten, ritmische, door elektrische en basgitaar vootgestuwde nummers, waarbij de muziek evenveel aandacht krijgt als de poëzie. De cd is kraakhelder en een professionele productie, waarvan de muziek pas bijzonder wordt in combinatie met de gedichten. Reinout brengt die op een wijze die zweeft tussen parlando en zang. Het best geslaagd is het openings-en titelnummer van de cd ' De achterkant van flatgebouwen ', een opzwepend popnummer van deze in se erg beschrijvende tekst, waarvan Reinout bepaalde zinnen door herhaling laat functioneren als een refrein. Ook in de andere gedichten gebruikt hij dit herhalingsprocédé om ze in het geheugen vast te klinken. In het gedicht ' De val van Ikaros ' en ook in ' Vlek ' vormen de stemmen van Reinout Verbeke en van Kaat Arnaert een duet . In ' Vlek ' geeft de herhaalde opsomming van lichaamsdelen een sensuele lading. En ' Axon ' krijgt dan weer extra zeggingskracht door de voortdurend hernomen zin ' zwemmen is niet het water mennen maar altijd verliezen van. ' Over de gedichten zelf zeggen de recensenten dat het moeilijk te bepalen is wat de ambitie is die ten grondslag ligt van de bundel. Uit het titelgedicht blijkt dat de voorkeur van de dichter gaat naar wat zich afspeelt buiten het zichtbare ' naar de achterkant van de flatgebouwen ' waar het leven zich afspeelt. In de hele bundel spelen zee en water een belangrijke rol. Water is het veranderlijke element, datgene ook waaronder een onbekende en onzichtbare diepte schuilt. En in zijn gedaante van zee is het tevens de bron van alle leven. Ook het gezin komt goed aan bod in de gedichten en voorts wordt de meetbaarheid en beschrijfbaarheid van natuurfenomenen gecontrasteerd met de onbeschrijfbare mysteries van liefde en dood. In ' Kerfdierliefde' zijn er vijf gedichten waarin een ik en een jij zich aan elkaar overgeven en tegelijk de vorm aannemen van insecten. Niet alleen de spanningsverhouding tussen de twee protagonisten intrigeert, ook de manier waarop de dichter veerschillende woordvelden bespeelt en in elkaar laat overlopen: dat van de erotiek, dat van water en dat van dierlijkheid en insecten. We kunnen zelf besluiten: ' Een grondige bespreking van een mooie dichtbundel, met diepgravende inhoud '.
Reinout Verbeke, De achterkant van flatgebouwen, De Bezige Bij Antwerpen, 2011,56p. De cd ( Reinout met nevenwerking. De achterkant van flatgebouwen) zit bij de dichtbundel, maar is ook apart verkrijgbaar. www.reinoutmetnevenwerking.be
12-04-2012
Gedicht van Reinout Verbeke in Watou.
' Het geluid van het gedicht ' van Reinout Verbeke prijkte in Watou tijdens de nieuwe poëziezomer, nu georganiseerd onder de auspiciën van de Provincie West- Vlaanderen, die het levenswerk van Gwij Mandelinck niet verloren wou laten gaan.'
' Het geluid van het gedicht ' opent de debuutbundel van Reinout ' Aan de achterkant van flatgebouwen. '
Vader Dirk en moeder Lut kijken toe, niet zonder enige trots om de waardering die zoon Reinout ook hier te beurt viel.
11-04-2012
Ave Maria
Ave Maria Uit lang voorbije dagen
Uw zachte en goeie blik waart reeds sinds zoveel jaren vanop de marmeren schoorsteen in de keuken rond. Steeds kon ik bloemen doch geen woorden voor U garen waarin Uzelf de geur van wederliefde vond.
Ik kwam zo vaak bij U om naar U op te staren en sprakeloos te schreien als het niet meer ging; toen zag ' k Uw reine licht doorheen de nachten klaren en alle ding weer blinken in die schittering.
Maar stom, ondankbaar is mijn mond gebleven: te veel heb ik geklaagd, te veel aan U gevraagd vóór ik U iets heb van mijzelf teruggegeven en bij Uw beeld een lied van liefde heb gewaagd.
En , Moeder,ach vergeef het mij, het is maar half geslaagd.
Luc Verbeke mei 1945
Uit " Gezangen in de deemstering " Nieuwe Stemmen ( 1951 )
10-04-2012
Het wordt weer mei, Maria
Het wordt weer mei, Maria.Witte bloemen bloeien eenzaam, omheen de zuiverheid van Uw gelaat. Het donker vuur, dat in de nacht ons kwam doorgloeien is uitgedoofd. We worden als het rustig zaad,
dat in de voren kiemt. Laat weer Uw licht ontwaken in de verlaten tuinen van ons wachtend hart, nu we de aardse kluisters om de polsen braken en ' t ranke hert, sinds lang in ' t struikgewas verward
zich losmaakt met één ruk. O Moeder, zie we keren - Uw roekeloze kinderen - eindelijk naar U weer en naar de onberoerde rust van zuivere meren, die vaak ons wild en stormend hart niet vond weleer.
Geef dan, dat deze vreê - o rijkdom dezer dagen - ons eeuwig blijve nu, en wek in ons de kracht om als een fiere toorts Uw zuiver licht te dragen doorheen de duisternis van de volgroeide nacht.
Luc Verbeke mei 1946
Uit " Gezangen in de deemstering " ( 1951 ) Voorgedragen op de Poëziedagen van Merendree in 1947 door Karel Verleyen ( vader van de vroegere hoofdredacteur van Knack )
05-04-2012
Pol Van Den Driessche en Jos Ghysen
Het wordt een eindeloos verhaal. Als er van de ene kant steun komt o.m. van vrouwen die jarenlang met Pol zonder problemen met hem hebben samengewerkt dan weer andere getuigenissen o.m. van de partij Groen, die vrouwelijke politici van de partij waarschuwde voor interviews met Van Den Driessche.
Maar nu duiken ook andere beschuldigden op o.m. Jos Ghysen... ( zie verder )
We passen ons overzicht aan:
Pol Van Den Driessche heeft dus besloten uit de politiek te stappen. Hij heeft zelf de keuze gemaakt om af te zien van het Brugs lijsttrekkerschap voor de gemeenteraadsverkiezingen, maar hij had geen andere keuze meer. Dat zei Bart De Wever vorige zondag in De Zevende Dag. ' Als voorzitter heb ik de moeilijkste dagen van mijn carrière beleefd " voegde hij eraan toe.
DeWever benadrukte dat hij klachten over seksuele intimidatie ernstig neemt, maar dat de partij sterk houdt aan de rechtsstaat en het vermoeden van onschuld. Pol Van Den Driessche werd veroordeeld zonder zich te kunnen verdedigen. ' Hij werd publiek aan de schandpaal genageld en met tomaten bekogeld. Zijn hele professionele carrière is naar de vaantjes ', aldus de N-VA-voorzitter '. Hij voegde er nog aan toe dat hij van de week getuigenissen had binnengekregen die een positief beeld van Pol Van den Driessche schetsen . Bart De Wever vindt het begrijpelijk dat hij nu de handdoek in de ring gooit. Die toestand was niet langer houdbaar. Volgens hem zijn de onthullingen over Van Den Driessche wel degelijk georkestreerd.De timing is geen toeval . Hij vergeleek daarvoor onder meer naar politievakbondsleider Paul Van Keer, die ook een mediacampagne tegen zich kreeg eens hij zich als N-VA-kandidaat had geout.
Ook voor VTM herhaalde Bart De Wever dat het een schande was wat men Pol heeft aangedaan. Zonder vaststaande bewijzen werd hij door de media veroordeeld. Het is zeker de bedoeling geweest daarmee ook de N-VA te beschadigen. Over Pol Van Den Driessche zei hij dat het een charmante man is, aantrekkelijk en daardoor soms wat vrijpostig zonder kwade bedoelingen.
De N-VA-voorzitter beschuldigt geen enkele partij maar zegt dat een aantal personen hun doel hebben bereikt. Het leven van Pol en zijn gezin zijn echter zwaar en onherstelbaar getroffen. In een persbericht zegt Pol Van Den Driessche zelf: ' Ik heb besloten de strijd te staken. De aanhoudende en georkesstreerde aanvallen op mijn persoon zijn ondraaglijk geworden voor mijn gezin en mezelf. Dit is onmenselijk, we gaan inderdaad door de hel. Dit moet stoppen.' Hij verwachtte zelf dat deze lynchpartij zou blijven doorgaan zolang hij kandidaat is in Brugge ' en op die manier een ernstige bedreiging vormt voor een aantal machthebbers en machtsgroepen.Vandaar zijn beslissing om zich terug te trekken. Hij verontschuldigt zich tegenover die vrouwen die zijn gedrag als grensoverschrijdend hebben ervaren. ' Ik heb dit nooit zo aangevoeld en als dit vrijpostig of kwetsend overkwam: dat was nooit mijn bedoeling.'
Het was inderdaad erg. Hij werd vergeleken met de bekende Fransman Dominique Strauss- Kahn, verdacht van verkrachting en betrokkenheid bij prostitutienetwerken. Dat kwetste hem zeer diep, want ' Ik ben geen misdadiger.' Pol heeft inderdaad nooit een vrouw verkracht. Het bleef bij intimiteiten.
En ondertussen is er enige bezinning merkbaar bij twee vrouwen, die hem hadden aangeklaagd. De journaliste Tine Hens meldde dat ze zelf geschrokken is door wat haar getuigenis teweeg heeft gebracht: ' Het is nooit mijn bedoeling geweest iemand politiek te kraken.' En die andere journaliste Marie-Anne Wilssens, die zaterdag zei dat ze ook een slachtoffer was en klacht zou indienen, zei dat ze, door die stap terug van Van Den Driessche, nu wellicht geen juridische stappen zal ondernemen.
In 't Pallieterke van 25 april lezen we nu dat Wilssens stichten lid is van de Belgisch-nationalistische vereniging B-Plus, die het Vlaams-nationalisme bestrijdt. Maar Mia Doornaert, die Pol verdedigde is dat ook, net als Luc Van der Kelen van HLN, die Humo zwaar aanviel. Maar toch weer vreemd dat de klacht van Wilssens, eerst nu kwam, wellicht om daarmee ook de N-VA te beschadigen. De N-VA-Brugge betreurt de hele zaak waarbij het de doelstelling was om Pol uit te schakelen omdat hij beschouwd werd als ' een grote bedreiging 'voor andere partijen..
We blijven bi j enkele beschouwingen en bij het overzicht van zijn leven en werk.
Pol Van Den Driessche ( ° Oudenaarde 22 juni 1959 ) heeft een indrukwekkend palmares. Hij komt uit een gezin dat het niet breed had, ook doordat zijn vader vroegtijdig overleed ( 1970 ) maar hij kon verder studeren met een studiebeurs en behaalde het licentiaat Geschiedenis aan de Gentse Universiteit.
We noteren zijn belangrijkste bedrijvigheden: van 1983 tot 1988 was hij redacteur van het Vlaams-nationaal weekblad ' Wij ' en ook gelijklopend hiermee gemeenteraadslid voor de Volksunie in Brugge. In 1988 was hij een tijdlang adviseur en woordvoerder van toenmalig vice-premier Hugo Schiltz maar nog datzelfde jaar werd hij einredacteur en politiek journalist bij De Standaard. Hij bleef dit tot 1995, want toen werd hij hoofdredacteur van Het Nieuwsblad - De Gentenaar en in 1999 hoofdredacteur van het internetproject ' Headtrick Media Group ' Een jaar later ging hij aan de slag als hoofdredacteur van het tv-programma ' Recht op antwoord ' ( 2000-2004 ), ' Polspoel en Desmet ' ( 2000-2006 ) en Royalty ( 2005-2007 ), gelijktijdig hiermee politiek analist bij het VTM-nieuws ( 2002- 2007) en hij was ook politiek hoofdredacteur bij deze zender ( 2004-2007). In het voorjaar van 2007 stond hij op de senaatslijst van CD&V en werd verkozen. Bij de verkiezingen van 13 juni 2010 was hij lijstduwer van de CD&V-Kamerlijst in West-Vlaanderen. Hij haalde ruim 25.000 stemmen( + 8000 ) maar werd niet verkozen.
Vanaf begin 2011 tot eind december 2011werkte hij weer voltijds voor vtm, waar hij voor de vernieuwde versie van ' Het Nieuws' politiek expert werd zowel voo als achter de schermen. In 2011 verscheen zijn tweede roman, getiteld ' Het mysterie van Laken ' In maart 2011 stond het in de top tien van de best verkopende fictie in Vlaanderen.
En tenslotte stapte hij terug over naar de politiek, ditmaal naar de N-VA en trok de lijst van de gemeenteraadsverkiezingen in Brugge tot hij het op moest geven. Toen CD&V-voorzitter Wouter Beke zei dat hem een plaats geweigerd werd op de CD&V-lijst, precies omwille van dat wangedrag, reageerde Pol onmiddellijk dat hij zich nooit kandidaat gesteld had voor een plaats op de CD&V-lijst. De N-VA noemde de verklaring van Beke 'plat' en ' gelogen en nodigde hem uit om consequent te zijn en alle kandidaten op de CD&V-lijsten te screenen op eventueel laakbaar gedrag. Trouwens vroeger behoorde Pol jarenlang tot de CD&V waarbij hij o.m. functioneerde als senator.
De N-VA-top liet horen volop achter Van Den Driessche te staan. Alleen als er strafbare feiten zouden opduiken zouden ze van mening veranderen, maar over strafbare feiten is er nooit sprake geweest. Ook in een Opinie-bijdrage in DS kreeg hij de steun van Mia Doornaert, die hem een beminnelijke collega noemde met wie ze veel heeft gediscussieerd, omdat ze het niet eens was met zijn nationalistische opvattingen, maar hij bleef altijd bereid om iemand te helpen waar hij kon, zo o.m. hoofdredacteur Luc Neukermans, tijdens zijn slepende ziekte, waaraan hij veel te vroeg is gestorven. Zij gelooft wel dat Pol zich vrijpostigheden veroorloofde maar uit getuigenissen blijkt duidelijk dat een aantal klachten dateert van voor de tijd dat hij hoofdredacteur werd. Er was geen sprake van machtsmisbruik,wel van het soort ongewenst gedrag dat vaak voorkomt: zoentjes en andere intimiteiten, maar waarop vrouwen best niet ingaan. De fout ligt vaak evenzeer bij hen.
Nu Pol gebroodroofd werd heeft de N-VA besloten hem niet aan zijn lot over te laten. Hij blijft in loondienst van de N-VA als communicatie-adviseur voor de partij. Inmiddels zoekt de Brugse N-VA-voorzitter Tijl Waelput, die de beslissing van Pol betreurt maar respecteert, naar een nieuwe kandidaat-lijsttrekker.
Verrassend was wel het nieuws dat vijf vrouwen afstand nemen van de hetze tegen Pol Van Den Driessche: Oud-senator Els Schelfout ( CD&V ) verstuurde een steunbetuiging voor Pol Van Den Driessche onder de titel ' Het is nu wel genoeg geweest '. De tekst werd mede ondertekend door Lynn Wesenbeek ( VTM ) , Darline Devos ( voorzitster Miss België ), Fabienne Steylemans ( medewerkster bij de uitgever van De Standaard en Het Nieuwsblad ) en Véronique Van Middelen ( HR- manager ) De vijf vrouwen laten weten dat ze zich ' elk vanuit hun eigen ervaring en pofessionele omgeving nadrukkelijk van deze hetze willen distantiëren. Nooit hebben zij enige intimidatie, noch seksueel, noch op professioneel vlak ondervonden. Er werd opgemerkt dat Van Den Driessche vijanden en vrienden heeft. Wij behoren tot de laatste groep en kunnen niet aanvaarden dat Pol ten onder gaat aan een persoonlijke afrekening of aan een politiek spel'. En verder: ' Het zou ons kunnen doen geloven dat de jarenlange strijd voor de vrouwenbeweging ons nergens toe gebracht heeft, als we niet overeind kunnen blijven in seksueel getinte situaties waarin de man aandacht toont voor vrouwelijk schoon en de vrouw die daar niet mee gediend is,geen ' neen' kan zeggen. Dat vrouwen in de spiegel niet hun sterke zelf zien, maar zielige wezens die het lot bepaald door mannen, nederig aanvaarden. Laat het uit! Grow up, zeg ' neen' en geef er een goede toek bij en case closed. Van de ondergang van een man met heel veel kwaliteiten willen wij niet weten. Luidruchtig, flamboyant, soms vrijpostig en voor sommigen wat aanmatigend, maar ook meelevend, loyaal, geëngageerd en met een groot hart. '
Inmiddels schrijft Liesbeth Van Himpe, politiek redactrice van Het Nieuwsblad, dat ook zij een slachtoffer is geweest van Pol Van Den Driessche en er verscheen een nieuw nummer van Humo met vage getuigenissen. Het was te laat om ze te schrappen, zegt Anthonissen, want de teksten waren al gedrukt. Ze zouden niet verschenen zijn mocht het persbericht van Van Den Driessche een paar dagen vroeger verschenen zijn. Eigenlijk niet zoveel zaaks. Onder anderen komt parlementslid Jos Stassen van Groen! aan het woord. Hij zegt dat zijn partij tussen 2003 en 2007 begeleidende maatregelen nam, telkens wanneer VTM-journalist Pol Van Den Driessche, een politica van Groen! wilde interviewen.
Maar ondertussen kwamen hierop een heel aantal reacties van lezers van Het Nieuwsblad on line. Allemaal in het voordeel van Pol Van Den Driessche. Zo o.m. -'Zeker tien maal meer vrouwen dagen mannen sexueel uit om promotie te krijgen opslag, andere ploegregeling enz. ' -' François Mitterand heeft indertijd ook een scheve schaats gereden en had een buitenechtelijke dochter. En toch is hij staatshoofd geworden. Waarom kan dat niet voor een burgemeestersambt? ' -' De laffe traditionele correcte partijen moeten toch heel wat schrik hebben van een rechtlijnige partij al de N-VA. -Tegenover die vrouwen heb ik slechts enkele woorden: ' Als het zo was waarom zijn jullie er niet vroeger mee naar buiten gekomen? Maar ja, vrouwen hé. Meedoen aan operatie beschadiging en op wiens bevel? '
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
En nu komen weer een heel aantal intimidaties, gepleegd door andere personen op de werkvloer van radio en TV te berde. De belangrijkste beschuldigde is Radio-en TV-monument Jos Ghysen, die destijds werkte voor de Limburgse radio 2, met het veel op zaterdagochtend beluisterd ochtendprogramma ' Te Bed of niet te Bed '
Nu blijkt dat hij sexueel misbruik heeft gepleegd op omroepster Ireen Houben, die hij tot een relatie dwong die jarenlang duurde. Zij was van 1969 tot 1987 omroepster als vaste medewerkster van Jos Ghysen, die zijn vrouw verliet om haar tot een vaste relatie te dwingen, terwijl zij in die tijd haar zieke moeder moest verzorgen en daar dus wel moest blijven tot zij naar Brussel kon worden overgeplaatst. Ze zegt dat hij haar meermaals bont en blauw heeft geslagen als zij niet inging op zijn machtswil. Dat wordt bevestigd door journaliste Kris Smet, die ook een slachtoffer van een sexuele aanranding is geweest. ' Het ging om macht en machtsmisbruik, in alle vormen die je maar kunt bedenken', zegt Houben, en ik ben die fysieke en psychische terreur, zelfs na mijn huwelijk, nooit te boven gekomen'.
Minister Ingrid Lieten roept slachtoffers van ongewenst sexueel gedrag om daarover te getuigen ook al is het lang geleden. En de gewezen eerste vrouwelijke minister Miet Smet, gaat er prat op dat zij eerst als staatssecretaris voor milieu en Maatschappelijke Emancipatie ( van 1985 tot 1992 ) en daarna tot 1999, als minister voor het Gelijkekansenbeleid, in 1992 het KB heeft uitgevaardigd inzake ongewenste intimiteiten op het werk en in 2002 dit liet omzetten in een wet waarin ook 'het pesten ' werd opgenomen. Ze liet ook de eerste studies over ongewenste intimiteiten op het werk uitvoeren door de universiteiten van Leuven en Louvain-la- Neuve. Het verrast haar niet dat het zolang heeft geduurd alvorens de verhalen over sexueel misbruik aan de oppervlakte kwamen.
Jos Ghysen.
Uit zijn leven en werk:
Net als Van Den Driessche heeft Jos Ghysen een indrukwekkende bio-bibliografie. In de jaren 50 van de vorige eeuw debuteerde hij als schrijver onder het pseudoniem ' André Roggen ' Vanaf 1967 tot 1990 presenteerde hij wekelijks op zaterdag het legendarische radioprogramma ' Te bed of niet te bed ' op de gewestelijke radio-omroep BRT2 Limburg. Hij was ook bekend om zijn cursiefjes, die hij wekelijks voorlas in ' Het schurend Scharniertje ' ( 1954 - 1994 ) Een ander populair radioprogramma was ' Rodenbachstraat 29 ', een muzikaal verzoekprogramma waarmee hij wekelijks 1 miljoen luisteraars bereikte. Sinds november 2005 heeft hij ook een blog waarop hij geregeld korte stukjes plaatst. Hij schrijft one-liners en leest die voor in het ochtendproramma dat Sven Ornelis op Q-music presenteert. In 2009 werd hij door lezers en vakjury bekroond als blogger van het jaar. In de jaren 80 presenteerde hij diverse televisieprogramma's op de VRT. Na zijn pensionering ging hij aan de slag op VTM waar hij het programma ' Zondag Josdag, presenteerde en ook te gast was op het moppenprogramma HT&D Medio 2011 werd hij ereburger van de stad Hasselt.
Hij publiceerde van 1962 tot 2009 tien populaire werken. Hij gaf een lezing aan een aantal zwaarlijvige mensen onder de titel ' Te Vet of niet te Vet ' in het Kiekeboestripalbum onder pseudoniem Dr.Ghysen.
En wat nu de aanklachten betreft:
- Jos Ghysen ( nu 85 ) ontkent niet dat hij met Ireen Houben een buitenechtelijke relatie heeft gehad. ' Maar hebben niet veel mensen dat ooit gehad? ' zegt hij en hij ontkent de beschuldiging van intmidatie en machtswellust. Maar dat is al 37 jaar geleden en kan ook 40 zijn. Maar die heeft niet lang geduurd, enkele maanden of wat langer maar ik heb er zelf een punt achter gezet. ' Zijn dochter Karin heeft het er moeilijk mee dat het verhaal van Ireen Houben is losgebarsten. ' Mijn moeder en ik zijn ervan op de hoogte dat mijn vader 37 jaar geleden een minnares had. Dat gebeurde toen de relatie van mijn ouders in een dipje zat. Maar vader heeft voor mijn moeder gekozen en alles is allang uitgepraat. Intussen zijn ze 57 jaar gelukkig getrouwd. ' Ghysen zal geen stappen ondernemen tegen wat hij noemt ' deze valse aantijgingen ' want ' het sop is de kool niet waard '
04-04-2012
Het vergaan van de Titanic
100 jaar geleden, op 14-15 april 2012, zonk de Titanic, na aanvaring tegen een ijsrots. De Titanic was een reusachtig passagiersschip, ontworpen om snel de overttocht naar Noord-Amerika te maken. Het was gebouwd in de Noord-Ierse havenstad Belfast. Drie jaar lang werd er gewerkt aan deze bijn 200 meter lange oceaanreus. De luxe in eerste klasse was onovertroffen: ruime suites, rook-en eetkamers, fitnessruimte, bibliotheek, zwembad, promenadedek. Passagiers in derde klasse werden daarentegen ondergebracht in kleine hutten met soms wel vier tweepersoons- of stapelbedden. De Titanic werd beschouwd als een technisch wonder en ' onzinkbaar' . Hij was uitgerust met draadloze telegrafie om 24 uur op 24, seinen op te vangen of uit te zenden. Het internationale noodsein was CQD ( Come Quickly Distress: kom gauw, nood ). Maar het nieuwe SOS ( save our souls: rde ons leven ) was er ook al en er werd overeengekomen om dit bij de Titanic te gebruiken. De Titanic zou op 8 april uit Antwerpen verscheept worden naar Harwich en vandaar over Londen naar Southampton reizen. Niet alle 160 Vlamingen die inscheepten naar Harwich waren bestemd voor de Titanic. Op de passagierslijsten van de Titanic kunnen slechts 20 namen van Vlamingen gevonden worden. Benevens de 7 uit Zwevezele waren er ook bij: Leon Hampe, Camiel Wittewrongel en Nestor Vandewalle uit Westrozebeke, Theodoor Demulder uit Aspelare en Jan Scheerlinck uit Haaltert. Ook andere Vlamingen waren er nog bij, waarschijlijk zes.
xxxxxx Maar wat gebeurde? Op 14 april omstreeks 23 uur 40, tijdens zijn allereerste reis, ramde de Titanic met volle snelheid een enorme ijsberg en zonk in nauwelijks drie uur. Er waren 16 reddingssloepen en nog vier opvouwbare canvasboten, voor 1.178 personen aanwezig, terwijl er 2.223 mensen aan boord waren. Zo kwamen 1.522 opvarenden om het leven.
xxxxxx Het verhaal van de ONDERGANG van de TITANIC blijft de mensen boeien. Zo wijden alle kranten en media er verschillende bijdragen aan. Zoals gezegd omstreeks middernacht gebeurde de botsing tegen de ijsberg maar het duurde nog wel even alvorens de ernst van de situatie bij de passagiers doordrong. Kapitein Edward John Smith had nochtans al van de schepen uit de buurt twee radiofonische berichten ontvangen dat er gevaar was voor grote ijsbergen. Het was een warme winter geweest, waardoor er veel ijs van Groenland wasafgekalfd. Toch bleef de Titanic op volle kracht doorstomen tegen 38 kilometer per uur, met alleen twee mannen op de uitkijk in het kraaienest. Ook zij waren ervan overtuigd dat de boot niet kon zinken. Helaas, de botsing kwam toch en richtte veel schade aan, allereerst aan het pompsysteem, maar het gebruik ervan kon alleen maar de ondergang wat uitstellen. xxxxxx Tot overmaat van ramp waen de eerste uitgezette reddingssloepen maar half gevuld: 28 paqssagiers, terwijl er ruimte was voor 68. De passagiers beseften nog niet dat de Titanic zou zinken. Velen stapten liever niet in. De oceaanstomer Carpathia, van de Cunard Line, had 100 kilometer daar vandaan noodsignalen opgevangen, maar het duurde vier uur eer hij ter plaatse was en de ongeveer 700 overlevenden uit de reddingssloepen kon oppikken. De reddingssloepen waren inderdaad na de eerste sloepen gevuld geraakt. Vrouwen en kinderen eerst en als er geen vrouwen meer in de wachtrij stonden mochten ook de mannen erop. Toch werden heel wat gezinnen uiteengerukt, vooral toen de Titanic zonk. xxxxxx Vanuit de sloepen konden de passagiers volgen wart er gebeurde met de Titanic. Aanvankelijk hing hij alleen vooraan een beetje scheef. Tot er grote explosies kwamen, bij het binnenstromen van het water in de stookkamers en hierbij al velen gedood werden. En dan begon de Titanic te zinken. Toen de lichten uitgingen was er geschreeuw te horen en dat duurde nog tot de Titanic helemaal onder het water verdween. Zo kwamen hierbij 1.522 mensen om het leven, ook de kapitein en een groot deel van de bemanning.
xxxxxx Van de 27 Belgen aan boord hebben er maar 7 de ramp overleefd. Van die 27 waren er 22 die reisden in derde in derde klasse, landverhuizers op zoek naar een beter leven aan de overkant van de oceaan. Tien ervan kwamen uit de streek van Aalst en Ninove en 10 anderen uit de streek van Roeselare. Twee regio's waar grote armoede heerste en waar in lokale kranten overtochten met de ' postboten ' van de Whithe Star Line werden aangeprezen. Vooral Canada wilde landbouwers motiveren om ginder landbouwbedrijven op te starten in de ' lege ' prairies.
xxxxxx Dat alles en nog veel meer vinden we bijzonder gedetailleerd beschreven in het tweede boekdeel van ' De geschiedenis van Zwevezele ' van de hand van mijn goeie vriend, de Waregemse ereleraar André Vandewiele, die er waarschijnlijk niet geweest zou zijn mocht zijn vader Henri Vandewiele, meegereisd zijn met de Titanic, maar die in laatste instantie forfait moest geven wegens een overlijden in de familie. Die geschiedenis van Zwevezele omvat twee boekdelen, samen goed voor 1.050 bladzijden, waarvan in het tweede deel ruim 10 bladzijden gewijd zijn aab de ramp met de Titanic ( bladzijden 352 tot en met 363 ) Uit alle literatuur over de ramp, interviews met geredden in krantenknipsels, interviews met famlilieleden van de geredden en met de geredden zelf, heeft hij een zo goed mogelijk verslag gedistilleerd van de tocht, van de ramp, de redding en de gebeutenissen na de redding, speciaal in verband met de Zwevezeelse passagiers. Heel wat van wat we hierboven al hebben beschreven komt uit zijn boek.
xxxxxx Hij vertelt over de vele families uit Zwevezele en omliggende gemeenten van Roeselare eb Tielt, die rond 1900 naar Amerika trokken om daar te gaan werken op grote boerderijen. Sommigen bleven er voorgoed, anderen kwamen naar huis met het gespaarde geld, huwden hier en begonnen een bedrijfje. Zo ook met de families Vandewiele, Vanderplancke, Sap en andere.Aldus kwamen in de winter van 1911-1912 Henri Vandewiele ( zoals al vermeld, vader van André ) en Jules Vanderplancke naar huis, én om hun familie weer te zien én om het gespaarde geld in veiligheid te brengen. Jules kwam ook om te huwen, Henri Vandewiele nog niet ( die zou maar huwen op gevorderde leeftijd ). Heel wat liefhebbers die ook hun geluk zochten kwamen bij hen om informatie te verkrijgen. Onder die liefhebbers waren er o.m. Augusta, de zuster van Jules en Leon, zijn jongere broer en vanzelfsprekend zijn echtgenote Emilie Vandemoortele en voorts nog Victoor Vandercruyssen, Achiel Waelens en Jules Sap ( ° Zwevezele 20 september 1890 + Roeselare 15 december 1966 ) xxxxxx
Vooral Jules Sap, de enige geredde van Zwevezele, is voor André Vandewiele een belangrijke getuige over de ramp geweest. De toen 21-jarige Sap, wilde samen met de andere bovengenoemden naar Amerika. De bijzonderste zeevaartlijnen die de Vlamingen er heen brachten waren: de Red Star Line, de Cunard Line en de White Star Line. De 8 hadden bij uitzondering nu hun keuze laten vallen op de White Star Line, die uitpakte met het nieuwe prestigeschip, de Titanic, te Belfast van stapel gelopen en door iedereen als onzinkbaar beschouwd. Uiteindelijk zijn er maar 7 vertrokken, want zoals wel aanstipten, Henri Vandewiele ( wiens koffers al in Antwerpen klaar stonden ) werd op het laatste ogenblik weerhouden door de begrafenis van een familielid. Hij was van plan enkele weken later te vertrekken. Hij heeft het altijd als een wilsbeschikking van de Goddelijke Voorzienigheid beschouwd, dat hij thuis is moeten blijven. Gelukkig voor zoon André..
xxxxxx Jules Sap deelde met Theodoor Demulder uit Aspelare een cabine, dicht bij het achterdek gelegen, terwijl de Vanderplanckes meer naar het midden van de boot sliepen. De eerste drie dagen verliep de reis voortreffelijk. De passagiers van eerste en tweede klasse hadden ook de beste plaatsen op het wandeldek voor ontspanningsaangelegenheden en eetplaats en waren ook afgescheiden van die van de derde met Jules Sap en anderen, maar ze hadden toch ook niet te klagen. Ook zondag 14 april was een prachtige dag, met een bijzonder orkest aan boord met 8 muzikanten. Zij zijn het die bij het begin van de ramp, speciaal werden gevraagd door de kapitein van de Titanic om rustige muziek te spelen. Zo zouden ze ' Nader bij U Mijn God ' hebben gespeeld in de Engelse versie. Die avond had Jules Sap nog een gezellige avond met de drie van Westrozebeke, die een harmonica bijhadden.
xxxxxx Die avond waren al een vijftal berichten doorgekomen over ijsschotsen en ijsbergen maar de eerste marconist Georges Philips had het te druk met het overseinen van groeten om de negatieve berichten door te geven, al had hij de plaats van de ijsbergen genoteerd. Om 11 uur 40 tuurde Frederic Fleet vanuit het kraaienest in de nacht star voor zich uit in opdracht van de kapitein en hij zag een ijsberg blinken recht voor hem. Hij seinde dit naar de eerste officier van de brug. Die trok de hendel van zijn telegraaf op ' Stop ' en gaf zijn kwartiermeester het bevel bakboord te draaien. Volgens tecbnici was dat net de grote vergissing. Rechtdoor varen op de ijsberg zou minder schade hebben berokkend. xxxxxx
Wat gebeurde? Fleety zag de hoge ijsberg met volle kracht aan stuurboord voorbij glijden en tien minuten later stond in de voorste 6 van de 16 afdelingen water. Er was een scheur van 100 meter lang en het schip helde iets voorover en maakte vijf graden slagzij. Kapitein Smith deed noodseinen uitzenden en beval de reddingssloepen klaar te maken en de passagiers van eerste en tweede afdeling te laten instappen, maar niet iedereen besefte de ernst van de toestand, wel Jules Sap die tegen de wand sliep, door de koude van het water wakker werd en in broek en lijfje naar boven liep om te zien wat er gebeurd was. Hij liep vlug naar de kajuit van de Vanderplanckes, maar nog half slapend, wilden ze hun kajuit niet verlaten. Hij had nog de tijd om zijn vest te grijpen en naar boven te vluchten, waar de eerste reddingsboten naar buiten werden gedraaid.
xxxxxx Een volgend drama was dat de officieren de kinderen en de vrouwen, die voorrang kregen, niet allemaal bereid vonden om in de boten te stappen, in elk geval in de eerste twee waren de boten maar halfvol. De vrouwen wilden de mannen mee maar die moesten in de wachtrij staan tot het laatst. Er was in elke boot plaats voor 58 personen, 2 officieren of matrozen inbegrepen. Om 1 uur 40 kwam het voordek al onder water en ontstond er grote paniek. Er werd gegrepen naar zwemvesten en Jules Sabbe, kon er een bemachtigen. Hij was een goed zwemmer en sprong in het water en kon zwemmend een reddingsboot bereiken. Het was donker en de vrouwen hielpen hem in de reddingsboot waar hij platliggend zich verborg onder hun rokken zodat de matroos hem niet zag. Toch ontdekte de matroos hem maar Jules zou hem bedreigd hebben met zijn zakmes en die liep dan vlug naar voor om een mast recht te zetten en liet Jules Sap met rust. Te 8 uur waren alle geredden aan boord van de ' Carpathia ', waar dekens werden uitgedeeld en warme dranken geschonken. Van de Zwevezelenaars was alleen Jules Sap gered, maar ook nog zijn kajuitgenoot Theodoor Demulder uit Aspelare en Jan Scheerlinck uit Haaltert.
Achteraf zou blijken dat benevens de 3 Vlamingen er ook nog tien mannen waren die een reddingsboot hadden bereikt. Hiermee werd het verhaal van André Vandewiele afgesloten. Jules Sap ging nog wat werken in Amerika en kwam terug om in 1914 te huwen met Adèle Marie Leenknegt uit Hooglede, waar hij zou blijven wonen tot hij stierf in het Stedelijk Hospitaal van Roeselare, op 15 december 1966. Hij werd in Hooglede begraven. xxxxxxxxxxxxx
03-04-2012
André Vandewiele
Eén van onze meest verdienstelijke Waregemnaren is André Vandewiele ( ° Zwevezele 29 april 1925 ), niet enkel een van de meest actieve medewerkers van het Waregemse Jaarboek van de Geschied-en Heemkundige Kring ' De Gaverstreke', maar ook auteur van twee lijvige werken over Zwevezele n.l. in 1981 ' De Parochie Zwevezele tot 1795 ' ( 558 blz. ) en in 1984 ' De Gemeente Zwevezele tot 1940 ' ( 461 blz. ), benevens ietwat kleinere werken : ' 200 Jaar Gemeentehuis en Gemeentepolitiek in Zwevezele ' ( 91 blz.) en ' Emeric Deprouw, de Zwevezeelse dichter en boer '.( 89 blz.) en later ' Landgenoten op de Titanic, vooral een Zwevezeelse aangelegenheid ' en een afzonderlijke druk van Ons Wingene, Jaarboek 14, 2011, waarin het merkwaardig verhaal voorkomt over ' Marguerite D'Haeyere ' zijn ongehuwde tante van Amerika, bladzijden 16 tot en met 70, met haar grote rijkdom, waarvan hij ook nog een deel heeft meegekregen...
Voor zijn verdiensten voor de gemeente Zwevezele werd hij in 2005 in Zwevezele gehuldigd en kreeg er de titel van ere-burger van Wingene ( Zwevezele ) In Waregem kreeg hij de Medaille van de Cultuurraad in 1981.
Hij volgde Latijns-Griekse humaniora in het Sint-Jozefscollege in Tielt ( 1938-1944 ) Als laureaat bekwam hij het diploma van Technisch Ingenieur in de Mechanica te Oostende ( 1945-1948 ) en het diploma van Industrieel Ingenieur in de Mechanica in 1978. Hij was eerst tewerkgesteld bij de gebroeders Claeys in Zedelgem en Zwevezele in 1948-1949. Daarna was hij leraar Wiskunde en Wetenschappen in het H.-Hartcollege te Waregem ( 1949-l985 ). Hij was er meteen 30 jaar Syndicaal Schoolafgevaardigde.
Hij beoefende heem-en geschiedkundig werk in zijn vrije tijd, met raadpleging van allerlei archieven, archeologische graafwerken, gesprekken met vooral oudere inwoners enz. Hij publiceerde een vijftigtal artikelen in allerlei heem-en geschiedkundige tijdschriften en boeken in het bijzonder in ' De Gaverstreke ', ' De Roede van Tielt ', ' Het Iepers Kwartier ' en ' 't Lieverke '. Hij schreef ook heel wat over Waregem in het Parochieblad en was in Waregem ook een betrouwbare gids, bij rondleidingen vertrekkend vanuit het kerkgebouw. Niet enkel heem-en geschiedkunde is voor hem een hobby maar ook nog muziek en zang en hij maakte deel uit van heel wat Waregemse koren tot op vandaag.
Op 15 april 1950 trad hij in het huwelijk met Denise Cauwelier ( ° Zwevezele 29 oktober 1925 ), die het diploma van onderwijzeres behaalde aan de Normaalschool van de H. Familie in Tielt ( 1939- 1944 ). Het echtpaar heeft vijf kinderen, die alle werkzaam zijn in het onderwijs, acht kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. André en Denise vierden vorig jaar hun diamanten bruiloft, met de hele familie. Mijn vrouw was al van in de Normaalschool bevriend met Denise en het viel mee dat André in Waregem werd benoemd. Sindsdien kwamen we vaak bij elkaar.
We kunnen in dit korte artikel niet uitgebreid schrijven over elk van zijn werken maar toch willen we enkele belangrijke gegevens opdissen uit zijn twee grote boeken. In zijn eerste boek over ' De Parochie Zwevezele tot 1795 ', schrijft burgemeester Willy Persyn een heel mooi en diepgravend ' Woord Vooraf ', in poëtische woorden: Ons leven is vergankelijk, ons geheugen reikt niet verder dan hoogstens een periode van honderd jaar en de generaties volgen mekaar op. Een wonderlijke draad verbindt de mens met de wortels van zijn bestaan en met de gemeenschap waarin hij is opgegroeid. Van zijn dorp en omgeving geraakt hij niet los en hij zoekt en speurt om er meer van te kennen en verzamelt uiteindelijk waardevolle geschiedkundige gegevens, die hij bundelen kan. Dat is het wat André Vandewiele heeft gedaan. Na vele jaren speurwerk en een groot volhardingsvermogen. Aldus kan hij aan Zwevezele, zijn bestuur en bevolking een eerste prachtig verzamelwerk aanbieden. Tot slot en zich richtend tot de auteur, schrijft Persyn: ' We zijn trots een ' pluizer ' als u in onze gemeente te tellen.'
In een verantwoording verklaart André Vandewiele daarna hoe hij van jongsaf door zijn dorp en zijn geschiedenis werd geboeid. Hoe hij die geschiedschrijving opvat? ' Een dorp bestaat uit drie componenten: 1- De grond. 2- Alles wat zich op die grond bevindt. 3- Allen die op die grond hebben geleefd: het volk of de families. Hijzelf heeft vooral getracht de Zwevezeelse families in die twee boeken op het voorplan te brengen.
In het eerste hoofdstuk van Deel I bespreekt hij het aardrijkskundig aspect van Zwewezele tot 1400 , geïntegreerd ( zoals hij dat ook voor de andere aspecten zal doen ) in de algemene aardrijkskunde van regio en land. Vooral de aardrijkskundige evolutie sinds het jaar 1000, lijkt ons hier belangrijk ( ontginningsbeweging, aanleg van paden en wegen, veldstructuur met vooral de kouters ) . Het tweede hoofdstuk handelt over het ' Bestuurlijk aspect tot 1400 ' vanaf de Romeinse tijd en later het ontstaan van de parochies en dus ook van de parochie Zwevezele die voor 82 % lag in de Kasselrij Kortrijk, met aandacht dan ook voor de Heerlijkheden in Zwevezele onder Kasselrij Kortrijk. De heerlijkheid Zwevezele was op het einde van de 14e eeuw in handen van de heren van Ayshove - Kruishoutem.
Het derde hoofdstuk bespreekt ' Het godsdienstig aspect ' met een eerste vermelding van de parochie in de 10e of begin 11e eeuw en volgens gegevens uit opgravingen in 1964 zou er in de 10e eeuw een Romaanse kerk geweest zijn, uitgebreid in de 12e eeuw.
Hoofdstuk IV bespreekt het ' Demografisch aspect voor 1400 ', vooral op basis van familienamen. Het bevolkingscijfer zou nooit het getal 700 overschreden hebben.
Het vijfde hoofdstuk gaat over het ' Sociaal-Economisch aspect'. Onze voorouders hadden af te rekenen met natuurrampen, epidemieën, hongersnood en oorlogen. De auteur vermeldt ook de betere jaren met bebouwbare grond, grote en kleine hofsteden en een pastorij. Ook betalingsmiddelen komen onder de lens.
Het omvangrijke eerste deel draagt als titel ' De Moderne Tijden 1400-1795 ' , gegroeid uit de Renaissance of de wedergeboorte van de antieke cultuur en beïnvloed door de technische uitvindingen als buskruit, papier, boekdrukkunst, kompas en aardrijkskundige ontdekkingen. De aspecten uit DEEL I komen hier in dezelfde volgorde aan de beurt. Zo wordt in het ' Bestuurlijke Aspect ' gewezen op de rol van de adel ( de adellijke geslachten, achtereenvolgens' van Lichtervelde ', Van Wingene, Van de Rijne , 'van Halewijn ', ' Van Steelant ' en 'Luucx', en voorts de grote ambtenaar en politicus Filips Wielant, over wie mijn Nederlandse vriend, wijlen Dr.Herbert Schaap heeft geschreven ) In het ' Godsdienstig Aspect ' gaat het over de Sint-Aldegondekerk en de geestelijkheid, de pastoors en hun inkomsten, de moeilijkheden met hun onderpastoors, de tiendeheffingen enz.. In het ' Demografisch aspect ' en het ' Sociaal-economisch aspect' gaat het over belangrijke families, poorters en buitenpoorters, grote hofsteden, brouwerijen en herbergen, kasteelheren, de evolutie van de vele heerlijkheden, hertogen en koningen, etatisme en imperialisme, grote oorlogen o.m. verovering van stukken Vlaanderen door de Franse koningen en het verloren weerwerk van de ' Brigands '. In 1794 kwamen 3000 parochianen in handen van de Franse bezetter.
André Vandewiele heeft hierbij zeker vruchtbaar opzoekingswerk verricht en de resultaten toegevoegd aan wat al geweten was. Hij geeft o.m.indrukwekkende lijsten van de namen van in die tijd bekende families met vermelding van jaartallen. We willen tenslotte nog de vele kaartjes, tekeningen en foto's die het boek verluchten niet onvermeld laten . Waar en wanneer mijn goede vriend André Vandewiele, na dit eerste grote boek, nog de tijd gevonden heeft om nog een tweede belangrijk boek te schrijven, is ons een raadsel. Dit tweede boek draagt als titel ' De gemeente Zwevezele tot 1940. '
Het is op dezelfde wijze gestructureerd als zijn eerste boek. Niettegenstaande deze band slechts 145 jaar bestrijkt, wordt die toch in 4 delen opgedeeld: Het Franse Bewind ( 1795- 1815 ), De Hollandse Tijd ( 1815-1830 ), De Onafhankelijkheid tot de Eeuwwisseling ( 1830-1900 ) en de Twintigste Eeuw tot 1940.
In elk deel zijn er weer zes aspecten: het Aardrijkskundige, het Bestuurlijke, het Godsdienstige, het Demografische, het Sociaal-Economische en het Culturele. De aandacht van de auteur blijft ook hier weer naar de families uitgaan, met voor de meeste personen vooral de onmiddellijke voorouders. In het deel over de demografie komt het gedetailleerde verhaal voor over ' De ramp met de Titanic ' ( blzn.352 tot en met 363 ). Belangrijk hierbij is te weten dat zijn vader Henri Vandewiele, als achtste man van de Zwevezelenaren, was ingeschreven voor de reis met de Titanic, maar op het laatste ogenblik verhinderd werd om mee te reizen omdat hij naar de begrafenis moest van een familielid. Van de zeven die wel meereisden werd enkel Jules Sap gered. Hij zou waarschijnlijk ook zijn omgekomen.
In het eerste deel handelt het eerste hoofdstuk over ' De Overgang van het Ancien Regime naar de Hedendaagse Tijden '. Tot 1795 was ' het oude ' dat men ' laat ' of 'onderhorige' was van een heerlijkheid waarvan de Heer een hele reeks rechten kon laten gelden op die ' laat ' en een hele reeks belastingen ( renten, cijnsen, tienden enz. ) kon leggen op diens gronden. De Heer stelde een baljuw aan en zeven schepenen en had zelfs het exclusieve recht op lucht en water.
Concreet: de Parochie van Zwevezele bestond uit een 25-tal Heerlijkheden. Sinds 1784 was Jacques Vanden Abeele, de Heer van een zestal hiervan, waaronder de dorpsheerlijkheid Zwevezele en de heerlijkheid ' Ter Couttere ' waarop zijn kasteel stond, maar sinds 1780 niet meer bewoond en in staat van verval. De Parochie telde ongeveer 3000 inwoners verdeeld over 550 woningen.
De vertegenwoordigers van deze gemeenschap tegenover de Bisschop waren: sinds 1774 pastoor Vander Helst, bijgestaan door onderpasoor Bral en koster Pieter Jozef Callens. Voor de Heer en het Kasselrijbestuur waren de vertegenwoordigers: baljuw Van Baeren, burgemeester Brusseel, bijgestaan door zijn schepenen. Allen hebben de evolutie en de revolutie in Frankrijk gevolgd o.m de verkiezing van de Staten-Generaal in 1789, omgevormd tot de Nationale vergadering, de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789 , de afschaffing van de middeleeuwse voorrechten, de confiscatie van de kerkelijke goederen en betaald met waardeloze ' assignaties ', de burgerlijke status van de geestelijkheid, de nieuwe grondwet van 1791 met de verdeling van Frankrijk in 83 departementen, de uitroeping van de oorlog tegen Oostenrijk door de Wetgevende Vergadering in 1792, de overwinning in Jemappes, het uitroepen van de Republiek op 21 september 1792, de terechtstelling van Lodewijk XIV op 21 januari 1793 en het schrikbewind van 1793 tot juli 1794 met 20.000 slachtoffers waaronder koningin Marie-Antoinette.
Nadat de Oostenrijkers een tweede maal werden verslagen bij Fleurus op 26 juni 1794 werd ons land bij Frankrijk ingelijfd. We behoorden nu tot de Franse Republiek en niet meer tot het Graafschap Vlaanderen, er waren geen laten of parochianen meer maar burgers, er waren twee departementen: het Leiedepartement en het Scheldedepartement met een Prefect aan het hoofd, elk departement werd verdeeld in arrondissementen, en er waren nog heel wat andere hervormingen.
In Zwevezele was de meerderheid tegen de bezetter, een kleine minderheid zag wel heil in de vernieuwing en alvast één persoon werkte mee als ' Borger Meijer ' of ' Maire' , chirurg en verloskundige Pierre Raddée. Burgemeester Brusseel werd President en schepen Ver Duyn , het eerste ' membre ' van de Municipale Raad. Raddée was mee met zijn tijd en ver vooruit op zijn mede-parochianen. Hij kende reeds vroeg de verlichte Franse opvattingen en hij gedroeg zich als een perfect collaborateur, toen hij als eerste daad op Frans bevel de wapens deed inleveren.
Alles werd verburgerlijkt: geen begrafenissen meer in de kerk, verplichte rust op de ' decadi ' of tiende dagen in plaats van op de zondagen, enz. Na een goed jaar Frans Bewind moest de Municipaliteit worden vernieuwd. Bij de oudere namen vinden we Raddée als Maire, Stevens als secrétaire, Bousson als griffier, Brusseel als Président en de rest van de gemeenteraadsleden zijn 'membres ' en notabelen.
Een telling van de bevolking in 1796 gaf als resultaat 3138 inwoners. In september 1797 kwamen de wetten van de Franse constitutie in toepassing: afschaffing van religieuze ceremonieën buiten de kerk: processies, begrafenissen en zelfs de toga. Het volk zou voortaan zelf zijn pastoors en bisschoppen kiezen en dezen moesten de eed van trouw zweren aan de Republiek. De grote meerderheid weigerde dat.
De godsdienstvervolging ( met sluiting van de kerken van Zwevezele, Wingene, Egem en Pittem ) was dan ook de oorzaak van ' de Boerenkrijg ' onder de leuze ' voor Outer en Heerd '. met beloofde steun uit Engeland. De opgekropte gevoelens kwamen wat te vroeg tot uitbarsting door de verplichte legerdienst. De weerstandsgroepen waren nog onvoldoende georganiseerd en de wapens uit Engeland nog in onvoldoende hoeveelheid, toen de strijd begon ' Voor God en Vaderland '. Een 20.000 man zouden aan de opstand hebben deelgenomen. Er werd hard gevochten in de streek van Tielt. In Ingelmunster verloren de Fransen 200 man. Uiteindelijk moesten de Brigands, na heel wat steden te hebben bevrijd, de duimen leggen voor het Franse leger.
De Vlamingen werden nu beschouwd als Fransen en velen moesten via ' loting ' dienstplicht vervullen en deelnemen aan de gevechten van het Franse leger, ook nadat Napoleon kwam, die met zijn Consulaat ( nov. 1798 ) veel van vroeger herstelde. Er zijn 17 lichtingen geweest. Het contingent voor Zwevezele bedroeg gemiddeld 22 op 29 opgeroepenen, waarvan er dus deserteerden. Er zouden 374 Zwevezelenaren soldaat zijn geweest waarvan officieel 40 gemelde doden.
Het onzalige Franse tijdperk werd beëindigd door de definititieve nederlaag van Napoleon in Waterloo op 18 juni 1815. Het Congres van Wenen besloot tot de vereniging van de Nederlanden, om een sterke dam op te werpen aan de Franse noordergrens. Willem I werd de eerste koning van verenigde Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden. Maar de tegenstellingen tussen Noord en Zuid die in 1830 al tot de scheiding zouden leiden waren al vanaf het begin: protestant tegenover katholiek, liberaal tegenover conservatief. Structureel veranderde hier niet veel: de departementen werden provincies, de Prefect werd de Gouverneur, de arondissementen werden districten. Zwevezele viel onder het district Torhout. En er was een gemeentebestuur met een burgemeester, schepenen en gemeenteraadsleden. Bij koninklijk besluit van Willem I, van 3 januari 1818 werd Burggraaf en Baron Pecksteen de burgemeester van Zwevezele. Hij zou moeten aftreden in 1826. Ook het Comité van Weldadigheid, door de Fransen ingevoerd ( later OCMW ) bleef bestaan en kende een voorzitter en leden. De gemeentesecretaris van Zwevezele, Charles Descourouez, cumuleerde verschillende gemeenten.Wie het ambt opnam van gemeenteontvanger moest een borgsom betalen van 1200 florijnen of gulden..
Er was een ' Schutterij ', en ook een Burgerwacht of Nachtwacht, benevens de Nationale Militie. Onder Willem I zijn er twee volkstellingen geweest. volgens de tweede telling ( 1829 )waren er in Zwevezele 4. 395 inwoners met 773 huizen. De 2194 mannelijke en 2201 vrouwelijke inwoners waren allemaal Rooms-Katholiek. Er was ook een telling van windmolens, brouwerijen, hoefsmederijen, steenbakkerijen ( erg in trek met de Leemput ) en er was een marktcommissie om de handel op de markt te verbeteren.
Dat Noord en Zuid in 1830 weer uiteenvielen was te wijten aan het verzet van de katholieken tegen het Protestantisme maar ook de tegenstelling Nederlands-Frans, die vooral door de Brusselaars en de Walen werd aangewakkerd, en ook evenzeer door de verfranste burgerij in Vlaanderen, de hogere geestelijkheid , de adel en de grootgrondbezitters.De liberale gedachte leefde sterker in Wallonië dan in Vlaanderen, zodat een deel van de Vlamingen een terugkeer van de Oostenrijkers wenste.
In mei 1830 hoopten de afgevaardigden uit het Zuiden in de Staten Generaal op hervormingen maar niet op een afscheiding. In Vlaanderen bleef alles rustig maar onder Franse invloed, terwijl in Brussel de opstand broeide.Toen Willem I gewapenderhand ingreep werden, met Franse steun, de Hollanders verdreven en werd op 26 september het Voorlopig Bewind opgericht, dat op 4 oktober 1830 de Onafhankelijkheid uitriep van de Belgische Staat. Op 30 november werd een Nationaal Congres verkozen bestaande uit 200 leden waaronder 105 uit Vlaanderen, geen echte Vlamingen maar een Fransprekende elite. De lagere geestelijkheid en de arbeidersklasse bleven gelukkig Vlaams tegen alle wetten in die in het Frans uitgevaardigd werden en die ook verschenen in een eentalig Frans Staatsblad. Tot op heden is de strijd van de Vlamingen voor hun rechten gebleven, werd gelukkig de taalgrens vastgelegd en werd eerst culturele autonomie verworven, gevolgd door de vorming van de gewesten en de gemeenschappen en een Vlaams parlement met een Minister-President naast een federale regering voor het hele land. Maar het heeft veel strijd gekost, zelfs tot op vandaag, met een verfransing van de hoofdstad Brussel, oorspronkelijk een Vlaamse stad. Terwijl Vlaanderen een staatshervorming wil met meer bevoegdheden aan de regio's, een herziening van de financies en responsabilisering willen de Walen en de Brusselaars wel een staatshervorming maar geen ' verarming ', nu ze leven van de transfers van Vlaanderen naar Wallonië en Brussel. Ze willen dan ook liefst dat statusquo behouden. Wie zei ook weer: ' België bestaat door het geduld van de Vlamingen.' ?
02-04-2012
Jan Olsen
Op 15 maart j.l.overleed in Oostende mijn goeie vriend Jan Olsen, geboren in Oostende op 15 maart 1924. We zijn dus van dezelfde leeftijd, ik ben een drietal weken ouder. Hij overleed 10 dagen voor zijn 88e verjaardag. Zijn vader was van Noorse afkomst. Beroepshalve werd hij in Oostende scheepsmakelaar.Al van in zijn jeugdjaren was hij actief in de Vlaamse Beweging, bij het AVNJ, de jongerenafdeling van het VNV ( Vlaams Nationalistisch Verbond ), waarvan de leiding tijdens de tweede wereldoorlog, bij de collaboratie betrokken was.Vandaar dat Jan in botsing kwam met die leiding en in het verzet ging bij de verzetsgroep ' Nederland Eén ', die de Groot- Nederlandse gedachte propageerde. Hij werd gedeporteerd en verplicht tewerkgesteld in Oostenrijk. Desondanks werd hij tijdens de repressie zes maanden lang geïnterneerd en daarna vrijgesproken. Hij ging onmiddellijk weer als flamingant en Groot-Nederlander aan het werk en stichtte achtereenvolgens de tijdschriften tijdschrift ' Vive le Geux', ' De Blauwvoet' en in 1950 het belangrijke progressieve tijdschrift ' Het Pennoen', dat zou blijven bestaan tot 1977, en waaraan wij ook lange tijd hebben meegewerkt onder schuilnaam Loekianos. Hij streefde naar een modern en realistisch flamingantisme, ruim van geest , radicaal maar open en verdraagzaam. Hij wou Vlaamsgezinde gelovigen en niet-gelovigen samenbrengen en ook katholieken en protestanten in oecumenische geest. Hij was ook pacifist en werd lid van de Liga van de Mensenrechten en van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen. Hij werd ook vrij spoedig betrokken bij ons werk voor Frans-Vlaanderen en zou lange tijd op de Frans-Vlaamse Cultuurdagen een werkgroep leiden. We hadden mekaar ok al vroeg leren kennen tijdens een retraite in de Brugse abdij van Sint-Andries, door hem daartoe uitgenodigd. Ik heb daar zelfs een versje aan gewijd, dat werd opgenomen in mijn tweede dichtbundel ' Van donker naar licht ' ( Sanderus 1965 ), blz.41. We citeren:
Lof der stilte
Stille gangen, weidse panden van het klooster Sint-Andries: tussen Uwe heilige wanden ging Gods Vlam in mij weer branden wen Uw stilte in mij wies.
Sinds die ontmoeting gingen we op diverse terreinen samenwerken. We werden, na zijn huwelijk met Maria Bulcke, en na ons huwelijk, vaak bij hem thuis ontvangen, en daar werd de band gesmeed tussen twee jonge gezinnen, die lange tijd stand zou houden. Ondanks het feit dat zijn gezin vlug aangroeide ( Hij kreeg 9 kinderen ) vond hij voor ons in zijn ruime woning op het Stefanieplein nummer 39, nog altijd plaats om te slapen en enkele dagen te verblijven, ook voor ontspanning aan zee. Uiteindelijk werd dat moeilijk vol te houden en konden we niet meegaan met zijn evolutie naar het socialisme, dat weliswaar een christelijk socialisme was en achteraf gezien een goede richting was, maar die weinig vruchten heeft opgeleverd. Dat bleek ook uit het feit dat hij ' Het Pennoen ' herdoopte tot ' Het Poen ', maar dat daarmee ook ten onder ging. Hij bleef betrokken bij heel wat vredesacties, anti-atoommarsen, Vietnambetogingen en protesten tegen de apartheidsplotiek in Zuid-Afrika. In 1969 werd hij tot Ridder geslagen in de Orde van 't Manneke uit de Mane, samen met Valère Arickx en ze werden, kort daarop, allebei in het bestuur opgenomen. Als geoefend motorrijder stichtte hij in Oostende het motortoerisme, waarmee hij ook Frans-Vlaanderen verkende, deelnam aan de Frans-Vlaamse Cultuurdagen in Ekelsbeke en ook aan de Jumborum van Dominiek Savio Gits. Inmiddels trouwden zijn kinderen uit en kreeg hij een hele schare kleinkinderen en achterkleinkinderen. Bij zijn kerkelijk afscheid gingen een priester en een dominee samen voor. We citeren het gedicht van René De Clercq op zijn bidprentje, ons toegestuurd door zijn dochter Lieve, waarvoor dank:
Kon ik in zon niet branden Laat mij in aarde neer, En dekt mijn voeten, dekt mijn handen: Ik wil niet opstaan meer.
Al hield ik trouw van aarde, Zooveel schier als van zon, Slechts eenmaal heeft het leven waarde Voor die 't begrijpen kon.
Slechts eenmaal. Toch was ' t heerlijk Te gaan door grauw en groen Zoo naakt als God. In armoed eerlijk en recht was al mijn doen.
Dr. René De Clercq
01-04-2012
Raf Seys
Al enkele jaren was het stil geworden rond onze vriend, de bekende figuur Raf Seys, die we vroeger meermaals konden bezoeken in zijn woning De Rumberg 1 in Koekelare, ook toen zijn lieve vrouw Astrid Provoost nog leefde, helaas vroeg gestorven aan leukemie.Hij was met haar burgerlijk en kerkelijk gehuwd,respectievelijk op 13 en 14 juli 1955. Zij kregen geen kinderen.
Eerst kregen we het bericht ( van zijn schoonbroer op 18 juni 2008 ) dat hij was opgenomen in de Torhoutse kliniek wegens trombose. Later vernamen we dat hij weer thuis was en veel zorgen nodig had. Telefonisch was hij echter niet meer bereikbaar. Hij zou aan dementie geleden hebben.
Begin maart zou hij dan gestorven zijn en in volstrekte intimiteit begraven. Hij werd op 3 maart verast. De as zou aan de Peene, in Frans-Vlaanderen, zijn uitgestrooid. Iemand die het wel geweten zal hebben is de schrijver Hendrik Carette, die in 't Pallieterke van 7 maart 2012, een boeiend' In Memoriam ' aan hem wijdt, onder de titel ' Raf Seys ( 1928 - 2012 ), waaruit we ook een ander citeren.
We halen echter de meeste stof uit het artikel dat wezelf over hem hebben geschreven in ' Raf Seys in schrift en beeld ', waarin zijn hele leven en werk uitvoerig wordt behandeld. ( Vonksteen, Langemark 1986 )
Uit zijn bio en bibliografie: Hij werd geboren in Koekelare op 17 maart 1928 ( de dag van het overlijden van Paul van Ostayen ) , als zoon van een bakker. Hij studeerde aan de rijksnormaalschool van Blankenberge ( 1942-1947) en hij behaalde er als primus het onderwijzersdiploma. Hij gaf les aan de rijksmiddelbare school in Torhout en daarna werd hij in de rijksmiddebare school in Koekelare, secretaris-huismeester en lesgever in de dactylografie. Tengevolge van twee ernstige bloedingen in hoofd ( 1970 ) en maag (1975 ) werd hij arbeidsongeschikt verklaard.' Sindsdien ', zei hij, ' kom ik tijd tekort'... Hij huwde met de bevallige Astrid Provoost, met wie hij geen kinderen had en die, eind 2003, op 70-jarige leeftijd gestorven is en kerkelijk begraven.
Raf ontplooide een ontzaglijke activiteit op verschillende terreinen: Als literator schreef hij vooreerst een lang gedicht ' Ballade van het misverstand ', dat in 1955 bekroond werd op de Vlaamse Poëziedagen in Merendree. Die werd gepubliceerd in het tijschrift ' Europa ' Jg.I nr.2, maart 1956. We hebben ze daarin gelezen en vinden ze nog altijd even zwierig en mooi. Dat schreven we ook in het Gedenkboek ' Raf Seys in schrift en beeld gesteld '. blz. 129 in een bijdrage ' Raf Seys en Frans-Vlaanderen via de poëzie ' Helaas één enkele negatieve kritiek n.l. van Andries Dhoeve in de Periscoop, die de bekroning zelf een misverstand noemde, trof hem zo diep dat hij geen gedichten meer zou schrijven. Lovende recensies van o.a.André Demedts, Paul Hardy en Hubert van Herreweghen, konden daar niets aan veranderen.
Hij schreef nu essay's. Hij heeft een 70-tal publicaties op zijn actief. Zo werd hij een echte Gezelliaan met zijn essay over ' Karel de Gheldere, een Gezelliaan over de De Dichter van de Rozen ', een studie van 358 bladzijden, die hijzelf uitgaf en die bekroond werd door de Academie van Kunsten en Letteren in Gent. Vervolgens ontdekte hij de Frans-Vlaamse dichter en rederijker Michiel De Swaen en publiceerde over hem een bloemlezing ( Heideland 1964 ) Het werk van de Frans-Vlaamse rederijkers sprak hem aan door zijn sterk Heel-Nederlands gevoel. Zo zat hij op de Frans-Vlaamse wagen, werd lid van het Komitee voor Frans-Vlaanderen, waar hij optrad als spreker en tal van jonge Frans-Vlamingen leerde kennen en zo zou komen tot zijn organsiatie van de jaarlijkse ' Zwijgende voettocht door het slagveld van de Peene', telkens met een paar honderd deelnemers met Vlaamse vlaggen of soms met Frans-Vlaamse doedelzakspelers vooraan.. Afwisselend vertrok de stoet in Zuid-Peene of in Noord-Peene. Ongeveer halfweg, aan de Linke, waar de obelisk staat werd halt gehouden en werd daar een toespraak gehouden.
Zijn bekendste werk is ' Käthe Kollwitz in Vlaanderen' , dat meerdere herdukken kende en zelfs in het Russisch werd vertaald. Hij zorgde voor een Käthe Kollwitzmuseum in de oude brouwerij, die daarmee bewaard bleef. Hij was ook medestichter van de heemkring Coclariensa en ook actief in het Willemsfonds. En inmiddels deed hij nog veel meer als stichter van de VWS, de vereniging van de West-Vlaamse Schrijvers, en de uitgave van zijn talrijke VWS-cahiers en promotor en redactielid van het Lexicon van West-Vlaamse schrijvers. Alle mogelijke West-Vlaamse en Frans-Vlaamse schrijvers kregen een cahier over hun leven en werk en werden ook opgenomen in een van de delen van het Lexicon. Hij werd geridderd in de Orde van het Manneke uit de Mane in 1968. (1 ) Voor dat enorme werk, en nog veel ander werk dat hier onvermeld bleef, moet Vlaanderen hem voor altijd dankbaar blijven. Hij schreef geschiedenis.
( 1 ) Te lezen in de Mediabrief nr 5- april 2012, van de Orde van't Manneke uit de Mane, van de hand van ridderNoël Maes, lid van het berek. Ook het werk van ridder Jan Olsen wordt er besproken.De huidige voorzitter is Johan Colpaert, opvolger van wijlen Dr.Lieven Spyckerelle.
29-03-2012
Koenraad Degroote van Wakken, volksvertegenwoordiger
Dit is een foto van de Wakkense burgemeester Koenraad Degroote, auteur van verschillende werken over de geschiedenis en het cultuurleven in Wakken en de regio.
Koen werd geboren in Kortrijk op 30 september 1959. Hij is een oud-leerling van de Wakkense basisschool " De Wegwijzer " Hij volgde klassieke humaniora aan het Kortrijkse Sint - Jozefsinstituut en daarna Rechten aan de RUG Gent. Hij is advocaat bij de Balie Kortrijk sedert 1982. Hij zetelt in de Dentergemse gemeenteraad ( Wakken + Oeselgem + Markegem + Dentergem ) sinds 1983 en is burgemeester sinds 1989 tot op vandaag.
Hij publiceerde: - Wakken in Oude Prentkaarten deel I ( 1974 ) - De geschiedenis van het Wakkense muziekleven ( 1981 ) - De geschiedenis van het Vredegerecht Oostrozebeke ( samen met Lieven Demedts ) ( 1986) - Toneel en Poëzie in Wakken ( 1995 ) - Van Wakkense Rijkswacht tot M.I.D.O.W ( samen met Jean-Marie Samyn ) ( 2003 ) - Sociale Woningbouw in Wakken ( 2005 ) - Enkele artikelen in ' De Roede van Tielt ' - 'De Wegwijzer vroeger en nu ', de geschiedenis van de Wakkense gemeenteschool. Het boek werd voorgesteld op 16 mei 2008 door André Desmet, tijdens een druk bijgewoonde Academische zitting in het cultureel centrum ' Hondius' met tal van toespraken. Het boek telt 120 blzn. en brengt, rijk geïllustreerd met foto's en documenten, een overzicht van twee eeuwen gemeentelijk onderwijs in Wakken. Ik ben zelf een oud - leerling van de school en werd daarom gevraagd een woord vooraf te schrijven. Het boek is wellicht nog te verkrijgen bij de heer en mevrouw Denis en Marie - Jeanne Haerens - Deman, Markegemstraat 71, 8720 Wakken. Tel. 056 - 602072 Prijs: 20 euro.
Naar aanleiding van het eeuwfeest van de Koninklijke Harmonie Kunst&Deugd van Wakken ( 1908 - 2008 ) schreef Koen Degroote een nieuw boek onder de titel ' Huldeboek 100 jaar Kunst en Deugd in Wakken ', dat werd voorgesteld door André Desmet op zondag 7 september 2008 om 10u30 in de feestzaal van het Hondiuspark, bij de officiële opening van het nieuw lokaal, met daarbij een tentoonstelling ' 100 jaar geklonken ' Het boek opent met een ' Voorwoord door de Voorzitter ', Jules Cannie en is misschien nog te verkrijgen na overschrijving van 20 euro op de bankrekening met nummer 652 - 9074502 - 40 van Harmonie Kunst en Deugd.
Bij de jongste verkiezingen op 13 juni 2010 werd burgemeester Koen Degroote op de West-Vlaamse Kamerlijst op de vierde plaats van de N-VA verkozen met meer dan 10.000 stemmen. Hij doet dus zijn intrede in het nationale parlement. Dat zal Wakken en de regio ongetwijfeld ten goede komen. We zagen hem al meermaals op TV bij zijn vele tussenkomsten tijdens de parlementaire zittingen.
Sinds het overlijden van mijn echtgenote Maria Bossuyt ( ° Desselgem 08-01 -1926 - + Waregem 06-01 -2012 ) heeft hij al heel wat voor mij gedaan. Hij zorgde voor een van de mooiste plekjes van het kerkhof, waar de pastorij heeft gestaan en waar dus ook Hugo Verriest heeft gewoond, ook nog onder een tak van de oude tulpenboom waaronder Verriest met de ' de oude Blauwvoeters' van die tijd vergaderde. Ze hadden een vriendenkring of genootschap gevormd, dat zij ' De Swighende Eede ' noemden. Dat betekende dat zij met alle middelen wilden werken voor ' de herwording van het Vlaamse volk'. Maakten deel hiervan uit: vanzelfsprekend de stichter en geestelijke vader van de Blauwvoeterij, Hugo Verriest, met nog twee andere priesters Karel Blancke en Alfons Van Hee, de redacteur van ' Het Manneke uit de Mane ' en verder vier geneesheren, Dr.Aloïs Bruwier uit Ichtegem, Dr.Alfons Depla en Dr.Emiel Lauwers, beiden uit Kortrijk en tenslotte ook nog Dr.Renaat Adriaens uit Zedelgem en notaris Hendrik Persijn uit Wingene. Ze kwamen bijeen, zaten aan bij een goed gevulde tafel en gingen daarna een pijp roken onder de tulpenboom, die in de voortuin stond en waar zij mekaar tot ' Ridder van de groene Tente' sloegen in een vlaag van romantisme maar daarna rustig de toestanden ' in den lande' bespraken en plannen maakten voor de toekomst. Gedurende zijn zeven jaar pastoorschap in Wakken, van 1888 tot 1895, werd Verriest er tweemaal gevierd. Een eerste maal na zijn 25-jarig priesterschap. Een tweede maal bij de ontvangst van een ministerieel rereteken voor moed en zelfopoffering tijdens de periode van pokken en typhus, waarbij hij de zieken ging bezoeken. ( 1 )
Op die uitverkoren plaats is Maria begraven. ( zie foto's even verder ) en daar zal ik ook als Wakkenaar worden begraven. We zijn Koen heel dankbaar.
( 1 ) Zie o.m. het boek over Hugo Verriest van André Demedts
22-03-2012
' Overboord ' van Jozef Deleu
Zeer onlangs verscheen, met de steun van de provincie West-Vlaanderen, een nieuwe dichtbundel van Jozef Deleu, onder de titel ' Overboord '
Het genre van de poëzie van mijn goeie vriend Jozef Deleu is niet het traditionele genre dat ikzelf beoefen en altijd heb beoefend vanaf mijn jeugd: zangerig, met veel klank en ritme, weliswaar ook los van een vaste vorm, maar met een inhoud die ook heel goed verstaanbaar is voor de leek in de poëzie. Dat bewijst de lof die ik kreeg voor de gedichten op de rouwbrief en het bidprentje naar aanleiding van het overlijden ( 06-01-2012 ) en de begrafenis ( 14-01-2012 ) van mijn lieve vrouw Maria. Ze zou op 8 januari 86 jaar zijn geworden.
Maar ondanks mijn voorkeur voor het eigen genre, dat echter momenteel minder aan bod komt in de Nederlandse/ Vlaamse literatuur, belet dat mijn grote waardering voor zijn dichtkunst niet, met zijn grote symboliek en ook andersn van vorm, structuur en inhoud. Nu heb ik eerst de vorm en structuur van de nieuwe bundel nagekeken. Er zijn drie delen respectievelijk onder de titel: ' Beelden', ' Leven ' en ' Overboord'. Ik constateerde vooreerst dat in elk deel 11 gedichten voorkomen. In het totaal zijn er dus 33 gedichten. Als ik nu gedicht na gedicht ga nakijken dan zie ik dat de vormgeving zeer eenvoudig is maar met een vast schema: korte regels met één, twee, drie of maximom vier woorden, en onder elkaar gerangschikt met strofen van 3 maal twee, 4 maal twee , 3 maal drie, 4 maal 3 en 2 maal 4 regels en enkele uitzonderingen met tussenregels.
Wat nu de inhoud betreft geef hier enkel mijn eigen oordeel weer, want andere recensies heb ik niet gelezen en zijn waarschijnlijk, zo kort na de uitgave, nog niet verschenen. Het eerste gedicht uit ' Beelden' kreeg als titel ' Taal' met drie strofen van twee regels, aldus
' spreek mij aan
bekrachtig mijn bestaan
meer in mij aan '
Een eenvoudig maar mooi openingsgedicht, zelfs met rijm en een sprekende inhoud. Wat zouden we zijn zonder taal? Ons bestaan zou weinig zin hebben. Het wordt door de taal bekrachtigd. Maar ook dieren hebben een soms mooie zangerige taal, vooral vogels, om te laten zien en horen dat zij bestaan.
En we spreken niet enkel de mensentaal, we schrijven ze ook ' woord voor woord ', wat de dieren niet kunnen.Door het schrift leggen we heden en verleden vast en in herinneringen kunnen we alles opnieuw beleven. Ook de archeoloog ( blz. 17 ) zoekt naar het verleden in de oude sporen waarvoor hij verbanden vindt. Een na een mooie gedichten, zoals ook de twee daaropvolgende over ' Paarden '. Ik zie de dichter in zijn jonge jaren bij zijn vader op de landelijke hoeve, de beste plaats om te observeren en in stilte te dromen en te schrijven, iets wat ikzelf ook persoonlijk heb ondervonden.
De twee volgende gedichten doen me denken aan zijn ziektes met verpleging thuis of in de kliniek. Weerloze mensen in een soms uitzichtloze situatie, waartegenover dokters onmachtig staan. En ' er is geen andere dan schrale troost' ( blz.31 )
Het tweede deel ' Leven ' opent met het gedicht ' Tuin ' met enkele mooie gedichten over eindeloos groen, bomen, vruchten en bloemen ' die eenzaam bloeien uit gemis ' ( blz. 41 ) Ook het lichamelijke komt hier aan bod met o.m.in ' Handen ', ' Ogen ' en ' Eros '.
In het derde deel ' Overboord ' lezen we sprekende gedichten over ' Uilen ', Gent ' en ' Strand ', waar ' in verveling dames schroeien tot kreeften' In dit derde deel wordt inderdaad ' overboord ' geworpen wat niet essentieel is.
We kunnen niet voorbij aan onze eindigheid en de vragen wat erop volgt. Het openingsgedicht ' Heelal ' handelt over sterven en herboren worden. We citeren:
oneindig sterven de dingen
een voor een gaan zij ervan door
om verloren of herboren verder te bestaan
Het gedicht doet me terugdenken aan de rouwbrief van mijn vrouw Maria met volgende twee versjes die complementair zijn en die ik overschrijf als slot van mijn bespreking van een beknopte en originele, goeie bundel van Jozef Deleu:
'In de eeuwige cirkelgang van verrijzen en ondergang zijn we niets dan een huiverende vlam in de wind, een vuren stam aan de wassende rivier van de dood.'
en
'Als we achterom kijken staan we verrukt voor het mysterie van onze oorsprong. Als we vóór ons zien duizelen wij, want we kijken in de eeuwigheid.'
Dit laatste staat ook te lezen op de grafzerk van Maria op het kerkhof van Wakken, mijn geboortedorp.
Luc Verbeke
P.S. De bundel werd uitgegeven door Uitgeverij Van Halewijch&van Gennep, Amsterdam en kost 15 euro.
15-03-2012
Pasen
ZALIGE PAASTIJD aan al onze lezers.
Geef mij hoop, Heer, en vertrouwen dat er licht is en geen rouwe: geen gesloten steen van durend leed, verkankerd vlees, vermolmend been, en geen zwart gat van wanhoop in het eindeloos heelal, maar de blauwe, zonnig-blauwe open hemel van Uw Liefde die doorstraalt al wat leeft en ademhaalt, en wat wegkwijnt, sterft of sneeft, eeuwig Licht en Leven geeft. 6 april 1980
Luc Verbeke
Uit " Terugblik " ( 1994 )
14-03-2012
De platanen staan te rillen...
Aan Ludo en Leentje Simons
De platanen staan te rillen in de barre winterkou. Ik weet niet wat ze willen met hun handen uitgestrekt naar de hemel, vol verlangen of verdriet, en de vingers van hun twijgen in de donkere winterrouw en gehuld in hun stilzwijgen: wellicht biddend, zoals wij, dat dit jaar gezegend zij, dat de lente weer algauw en alvast voor drie seizoenen hun van bittere pijn en kou en van onheil sparen zou.
Luc Verbeke 29 januari 2006 Uit " Nieuw en Oud " blz. 8
12-03-2012
Bij Daniël Merlevede
Samen met zoon Dirk, mijn opvolger in het KFV als algemeen secretaris en als hoofdredacteur van de KFV-Mededelingen, was ik uitgenodigd voor het aperitief bij de honderdjarige Daniël Merlevede, gewezen voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen. Niet minder dan twee uur lang hebben we daar gepraat over het verleden met de strijd voor Vlaanderen en Frans-Vlaanderen, over zijn vele ontmoetingen met Frans-Vlamingen al van in zijn studietijd in Ieper, waar hij al lid was van het AKVS, en in de Torhoutse normaalschool, waar alle flamingantisme in die tijd uit den boze was en waarvoor Daniël zelfs hardhandig werd aangepakt door de surveillant Sintobin. Die zou hem achterna blijven zitten toen hij als onderwijzer een betrekking zocht en zelfs verhinderde dat hij in een gemeenteschool werd benoemd. Vandaar dat hij naar de universiteit van Gent trok en daar het licentiaat en later het doctoraat in de pedagogie behaalde. Ook zoon Lieven, die ons aan de deur verwelkomde, was de hele tijd aanwezig en volgde geïnteresseerd ons gesprek.
Herinneringen werden opgediept uit de tijd dat hij na de oorlog, als niet-collaborateur de stichter en hoofdredacteur was van' Rommelpot ', waarin hij de zogenaamde zwarten een spreekbuis gaf en onder schuilnaam liet schrijven. Hij werd daarbij hard tegengewerkt door het verzet en moest, na brandstichting in zijn kantoor, hier de strijd opgeven, ook bij gebrek aan financiële middelen. Hij startte dan met een ander blad ' Het Spoor van de Lage Landen' maar dit leidde tot een faillissement, waarbij hij persoonlijk alle schulden moest betalen en daardoor een tijdje diep in de put zat.
We hadden het ook over ons Heel-Nederlands streven via het ANV en in het bijzonder over onze werking in en voor Frans-Vlaanderen, o.m. door onze vele naoorlogse bezoeken aan Frans-Vlamingen en onze actie voor de cursussen Nederlands voor Frans-Vlamingen, waarvan de leraren destijds in zijn zeer ruime woning ( een oud kasteel, waarin hij nog altijd woont ) gulhartig werden ontvangen en bijscholingscursussen hebben gevolgd. Zoon Lieven zet op een andere wijze zijn wzek voort in het ANV. Zie anv-vl-portaal.
Wij plaatsen nu enkele foto's, door Dirk gemaakt, met wat aanvullend commentaar:
Daniël begint zijn verhaal over zijn jeugd en in het bijzonder over zijn Torhoutse normaalschooltijd en de tegenwerking daar wegens zijn flamingantisme.( zie boven ) Wij hebben eraan toegevoegd dat wij in diezelfde normaalschool later een gematigd flamingantisme werden ingelepeld, vooral door leraren als Karel Debusschere en Maurits Van Elslande, broer van de latere minister van cultuur. In het Jong Volkse Front, met de Torhoutse afdeling Sperregem, hield Van Elslande, op Vlaamse feesten, aanmoedigende toespraken.
Hij luistert terwijl ik aan het vertellen ben.
Hier zien we duidelijk het gezicht van een honderdjarige.
Daniël blijft vastberaden en volgt ook nauwgezet de hedendaagse politiek onder Di Rupo, waarbij de Franstalige minderheid regeert over de Vlaamse meerderheid.
Toch drinken wij een glaasje op onze gezondheid en die van Vlaanderen.
Daniël Merlevede
Nog een foto van de nu ( 18 november 2011 ) 100- jarige maar heel lang kranige oud-KFV-voorzitter Daniël Merlevede in zijn woonkamer in Drongen, Mariakerkesteenweg 116. Een vrij mooie, goed onderhouden woning, een kasteeltje dat hij aankocht en toen zijn eerste woning verliet, waar hij slachtoffers van de repressie opving. Wat later liet hij onderwijzers, getroffen door de repressie, in zijn huidige woning les geven. Ik herinner mij dat ik met een groep Frans-Vlamingen ontvangen werd in de ruime bovenzaal.
Hij werd vermeld in het programma Peeters en Pichal op 2 maart 2011als allereerste van de oudste computergebruikers van het land. Van harte proficiat! Hij is trouwens een trouw lezer van onze blog.
Hij was voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen van 1977 tot 1982 en werd dan opgevolgd door de E.H. Cyriel Moeyaert.
Daniël werd geboren in Geluveld op 18 november 1911 en werd dus op 18 november 2011, honderd jaar. Hij studeerde aan het St.-Vincentiuscollege te Ieper en aan de normaalschool te Torhout, waar hij in 1930 de onderwijzersacte behaalde. Daarna studeerde hij in Gent lichamelijke opvoeding en pedagogische wetenschappen waarin hij doctoreerde in 1935. Hij was achtereenvolgens atheneumleraar in Diest, assistent van prof. J. F. Fransen en directeur van de Dienst voor Beroepsoriëntering van Groot-Brussel ( 1943 - 1944 ). In 1949 begon hij een psychopedagogische practijk in Gent waar hij ook stafdocent was aan het Katholiek Vormingsinstituut voor maatschappelijk Werk. Hij was gehuwd met Gabriëlle Meeus ( ° Lede 18-03-1908 - + Gent 24-03-2004 )
Zijn inzet voor Vlaanderen begon al van in zijn normaalschooltijd en vanaf 1931 in het AKVS. Hij werd een overtuigd Groot - Nederlander en was actief in tal van verenigingen. Na de oorlog bood hij hulp aan de slachtoffers van de repressie en stichtte het blad Rommelpot ( 26 december 1945 - eind 1949 ), waarvan hij hoofdredacteur was, zoals ook van Het Spoor voor de Lage Landen ( 1948 - 1949 ), waarin hij in 1948 de later bekende leuze ' Vlaanderen eerst ' lanceerde. Hij was ook de samensteller en uitgever van het Zwartboek der Zwarten ( 1945 ), dat in afleveringen in Rommelpot verscheen met getuigenissen over de misdaden van de repressie. In Rommelpot schreven bekende auteurs onder pseudoniem o.m. dichter Albe alias Renaat Joostens, Lode Rijckeboer alias Lods ( later schrijver van cursiefjes in De Standaard ) en Luc Vandeweghe later als E.Troch hoofdredacteur van De Standaard. Voorts ook nog Remi Piryns, Valère Depauw, Arthur de Bruyne, Leo Vandeweghe, Edgar Boonen e.a. Merkwaardig is dat Willem Elsschot zijn bekende gedicht over de terechtgestelde August Borms ( 12 april 1946 ) in Rommelpot liet publiceren op 9 april 1949.( 1 ) De verantwoordelijke uitgever van Rommelpot was Martha Dolfijn en vanaf 1948 R. Pairon. Het blad behaalde zelfs een oplage van 10.000 exemplaren. Het verdween nadat Rommelpot in 1949 de gangmaker was van de eerste naoorlogse Vlaams-nationalistische partij , de Vlaamse Concentratie.
Daniël Merlevede was ook actief betrokken bij de oprichting van de Vlaamse Volksbeweging in 1956 en bij verschillende naoorlogse algemeen- Nederlandse initiatieven. ( Algemeen Nederlands Verbond, Algemeen Nederlands Congres, samen met zijn zwager Remi Piryns )
Daarna kwam zijn inzet voor Frans-Vlaanderen en hij werd dus voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen dat hij van feitelijke vereniging op 1 januari 1979 omvormde tot een vzw, waardoor het KFV zich financieel kon ontplooien ( betere subsidiëring en het verkrijgen van fiscale vrijstelling voor bepaalde giften ) en aldus zijn werking kon verruimen o.m. voor het onderwijs van het Nederlands. Hij hielp ook mee om de eerste daguitstapjes naar Vlaanderen voor Frans - Vlamingen te organiseren en werkte mee aan andere projecten waarvoor hij de medewerking verkreeg van de Willem De Zwijgerstichting, die nog lange jaren het KFV zou blijven steunen. Hij zorgde ervoor dat de brochure van Luc Verbeke De Nederlanden in Frankrijk en het Komitee voor Frans - Vlaanderen ( 1978 ) kon worden uitgegeven en hij schreef hiervoor ook een ' Ten geleide ' Hij schreef ook talrijke bijdragen in het door Luc Verbeke, onder zijn redactie opgerichte tijdschrift ' KFV- Mededelingen ' ( 1973 ), waarvan die hoofdredacteur bleef tot 1997 en het daarna overdroeg aan zijn zoon Dirk. ( Zie Bibliografie in Jubileumboek van het KFV 1947- 1997 , met ook een bijdrage over D.Merlevede met foto )
( 1 ) We publiceren hier de versie van het Bormsgedicht in Rommelpot ( allereerste van verschillende verbeterde en aangevulde versies die later verschenen zijn ):
AAN BORMS
Ik heb u niet gekend, onbuigzame oude vriend, maar dat gij onversaagd ons Vlaanderen hebt gediend dat weet ik niettemin, zooals 't eenieder weet die in dit Vaderland zijn brood in schaamte eet. Door enkele soldeniers, beroepen door den Staat, is het u dan gegaan zooals het helden gaat. En de Regent keek toe, stilzwijgend, onverstoord, maar nam de pen niet op, voor 't schrijven van één woord. Men kon, of wilde, of durfde u niet verstaan. Men riep het peloton en 't peloton trad aan. Maar dat het salvo, dat is losgebrand, ons allen trof, begreep heel Vlaanderland. Al werd uw ouden romp in aller ijl vermoord, de echo van uw stem wordt door geen schot gesmoord. En wat van u resteert wordt éénmaal naar de Wet van Vlaanderen 's eergevoel, met staatsie bijgezet.
Envoi Gij dacht, O lijdzaam volk, dat 't gruwelijk getij der oude tyrannie, voor eeuwig was voorbij. Weet nu dat uw stem door niemand wordt aanhoord zoolang gij stamelend bidt of bedelt bij de poort.
WILLEM
't Pallieterke wijdde een artikel aan de honderdjarige, stichter van Rommelpot e.a
11-03-2012
Een leeuw van de eeuw.
In't Pallieterke 66e jaargang nr.47, woensdag 23 november 2011, verscheen een uitgebreid artikel, naar aanleiding van zijn honderdste verjaardag ( 18 november 2011 ), onder de titel ' Daniël Merlevede, een leeuw van een eeuw ' Een heel aantal gegevens over zijn leven en werk staan al vermeld in de artikelen op mijn blog ( zie aldaar ) maar wij willen vooral vermelden welke zijn rol is geweest in de na-oorlogse Vlaamse Beweging, waaraan zijn vurig flamingantisme als AKVS-er in zijn studietijd voorafgaat. We citeren: ' Hij kon zich na de oorlog ongeketend inzetten voor de herleving van de gekneusde Vlaamse Beweging. Zeven maanden na de moedige stichting ( in volle repressietijd ) van het vrij en vranke weekblad 't Pallieterke door Bruno de Winter, begon Daniël Merlevede aan de gedurfde uitgave ( met als verantwoordelijke uitgeefster Martha Dolfijn ) van het satirische weekblad Rommelpot. Dit gebeurde vanuit de aloude AKVS-inspiratie, in contact met Edgar Boone en onze eigen Arthur de Bruyne zaliger. In 1949 werd in Rommelpot voor het eerst het roemruchte Bormsgedicht van Willem Elsschot afgedrukt. Zoals onze stichter-hoofdredacteur, die 'wit' uit de oorlog was gekomen, onbevangen van leer trok tegen de uitwassen van de repressie, nam ook Merlevede, die buiten de collaboratie was gebleven, het in Rommelpot op voor de repressieslachtoffers. Het werd hem van hogerhand allesbehalve in dank afgenomen. Op 15 juni 1947 ontplofte een bom in de redactielokalen van het blad aan de Jan van Lierstraat in Antwerpen, waarna het satirische blad dat tot dan toe wekelijks van de persen was gerold, enkele maanden onregelmatig verscheen, maar in het nummer na de laffe aanslag ( 3 juli 1947 ) liet de hoofdredacteur ' Aan de lezer ' weten dat ' Rommelpot in het naoorlogse hanekot ferm gerommeld heeft ' Er werd aan de lezers on financiële steun gevraagd en die vraag viel niet in dovemansoren. Het mocht allemaal niet baten. De regering van ' Aziel Zarbon, alias Van Acker, verbood de verkoop van het blad in stationskiosken, de verzending in de postkantoren en het vervoer per spoor. Op 11 juni werden er liefst 20 huiszoekingen tegelijkertijd gedaan: in de drukkerij van Joris Lombaerts in Schoten, aan de Jan van Lierstraat in Antwerpen en bij Daniël Merlevede thuis. Alles werd meegepakt: teksten, zetsels, clichés en heel de papiervoorraad. Zelfde scenario bij Renaat Joostens ( Albe, Punt, Decanus ) en bij Ernest Claes. In het nummer van 3 oktober 1947 deelt de hoofdredacteur de ' abonnenten ' mee: ' De verzending van ons blad wordt bemoeilijkt. De heer Achiel van Acker heeft in den lande methodes uit dictatuurlanden geïmporteerd.' In datzelfde jaar wordt het blad voor de rechtbank gesleept. De zaak komt niet minder dan 21 keer op de rol. De laatste keer; op 16 december 1948, worden Merlevede en zijn Rommelpot vrijgesproken, maar door de goed georganiseerde boycot, mede op aanstoken van de weerstanders Fernand Demany en Aloïs Gerlo ( !!! Uitroeptekens van mij want hij bekeerde zich achteraf ), wordt de toestand onhoudbaar. Op Kerstavond 1949 verschijnt het laatste nummer, en 't is gedaan met Rommelpot.Vaarwel vrije meningsuiting '. Maar Daniël bleef niet stilzitten. Al in 1948 had hij een tweede blad gesticht, Het Spoor der Lage Landen, maar dit bleef beperkt tot twee jaargangen ( 1948- 1949 ) In dit blad verkondigde hij de later mondgemeen geworden leuze ' Vlaanderen eerst !' In dat artikel neemt hij vooral de toenmalige CVP op de korrel, die hij gebrek aan Vlaamse moed verwijt en aan zelfbewust Vlaams handelen. Hij wordt de gangmaker van de eerste naoorlogse Vlaamsnationalistische partij, de Vlaamse Concentratie. Ondanks tegenwerking en tegenslagen bleef hij onvermoeibaar ijveren voor de Vlaamse en Dietse zaak. Hij behoort tot de oprichters van de Vlaamse Volksbeweging in 1956, is actief betrokken bij het Algemeen Nederlands Verbond en het Akgemeen Nederlands Congres ( samen met schoonbroer Remi Piryns ), hij wordt in 1977 ook voorzitter van het Komitee voor Frans- Vlaanderen en hij schrijft meerdere artikels in de KFV-Mededelingen, waarvan ikzelf toen de hoofdredacteur was. Ik kan getuigen dat zijn vijfjarig voorzitterschap vruchtbaar is geweest en dat het belangrijk was dat hij het KVF als feitelijke vereniging heeft omgevormd tot een vzw. Ik citeer nu verder: ' zijn gezegende leeftijd belet Daniël Merlevede niet met zijn tijd mee te gaan. Op 2 maart van dit jaar, het jaar van zijn honderdste verjaardag, kreeg de hoogbejaarde jongeling nog een onverbloemd compliment in het Radio-programma Peeters en Pichal, omdat hij de oudste computergebruiker was van het land. Moge dit blad deze leeuw van een eeuw, namens al zijn lezers, van harte gelukwensen met zijn honderd lentes. HVO
P.S. De auteur van dit stuk is dus Hector van Oevelen, de wekelijkse hofdichter van 't Pallieterke, als politiek-critische, humoristische en soms sarcastische poëet, sinds decennia eigenlijk de meest productieve en meest begaafde Vlaamse dichter, die in de grote literatuur niet aan bod komt. Dit keer stond hij zijn plaats af aan Lieven Merlevede, zoon van Daniël, die als hulde aan zijn vader voor zijn honderdste verjaardag een mooie ' Ballade van de honderdman ' schreef, waarin hij een beknopt overzicht geeft van diens leven, werk en streven ' ten dienste van zijn vaderland '
10-03-2012
Bij Nicolas Bourgeois in Hazebroek
Dit is een foto van Nicolas Bourgeois, genomen door Cyriel Moeyaert, bij een bezoek aan de geleerde Frans-Vlaamse flamingant, die in 1979 de tweede Dr.Vital Celenprijs in Waregem mocht ontvangen.
Nicolas Boorgeois werd geboren in Rijsel in 1896 en overleed in 1982. Hij was een bekend jurist, socioloog, criticus en romanschrijver met o.m. ' Le berceau sous le beffroi ', bekroond door de stad Rijsel. Hij schreef tal van boeken o.m. ' Proudhon ', ' Le fédéralisme et la Paix ', ' Les Hexagons ' en ' Comment peut- on avoir une patrie à aimer? ( een autobiografie ) Hij werkte mede aan tal van regionalistische tijdschriften o.m. ook aan de publicaties van het ' Vlaams Verbond van Frankrijk ' Hij was de meest briljante medewerker van Jean-Mrie Gantois ( ° Waten 21 juli 1904 - + Holke 28 mei 1968 )
Hij is meermaals verhuisd omwille van zijn werk. Zo was hij tot 1941 gemeentesecretaris van de Franse hoofdstad Parijs. Tenslotte kwam hij naar Hazebroek waar hij woonde in een groot herenhuis, genaamd het Olmenkasteel. Daar is het dat de toen piepjonge Wido Bourel een interview van hem ging afnemen over Jean-Marie Gantois. Dit boeiend stuk werd gepubliceerd in het maandblad Delta van Vik Eggermont ( Hoogpadlaan 72 2180 Ekeren ) 47e Jg. nr.1 - januari 2011 .
Kort voor zijn dood zijn wij hem gaan opzoeken in zijn Olmkasteel in Hazebroek. We beschikken over een foto daarover, genomen door Cyriel Moeyaert.
We zien hem hier rechts van mij en vervolgens zijn echtgenote en toenmalig KFV-voorzitter Daniël Merlevede.
Klik op de foto om die groter te zien.
P.S. De Frans-Vlaming Wido Bourel, die in 2011 de Snellaertprijs kreeg toegewezen, schreef over Nicolas Bourgeois in het Jaarboek van Zannekin.
Voor meer info over de Snellaertprijs, zie de webstek van Wido Bourel op Widopedia. Hij kreeg die voor zijn boekje ' Wintertijd in Frans-Vlaanderen. In het jaarboekje september 2010 van het Komitee voor Frans-Vlaanderen schreef hij een uitgebreid artikel ' Een erfenis zonder testament. Hoe en waarom ik Nederlands leerde. ' Zie ook onze bespreking van het KFV- Jaarboekje op onze blog. Voor beide werkjes werd hij genomineerd voor de Luc Verbekeprijs 2011 ( Zie Jaarboekje van het KFV, september 2011 )
De Dr. Ferdinand Snellaertprijs wordt telkenjare georganiseerd door de Vereniging van Vlaams-nationale auteurs. In de Mededelingen JG 35 nr.1, 2011werd aangekondigd dat de uitreiking aan laureaat Wido Bourel gepland was op zaterdag 7 mei in het stadhuis van Belle, in de feestzaal van het stadhuis van Belle ( Bailleul ) om 15 uur. Het prograzmma zag eruit als volgt; - Welkomstwoord door Hugo Rau, voorzitter VVNA - Verslag van de jury door voorzitter Yvo Peeters - Laudatio door Cyriel Moeyaert - Uitreiking van de oorkonde, een kaligrafisch werk van Joke van den Brandt. - Dankwoord van de laureaat. - Receptie
09-03-2012
Daniël Merlevede
Nog een foto van de oud-KFV-voorzitter Daniël Merlevede in zijn huidige woning. In deze woning, een oud kasteeltje in Drongen, richtte hij na de oorlog een privéschool op, waar ontslagen onderwijzers te werk werden gesteld en waar kinderen met leermoeilijkheden les konden volgen.
29-02-2012
Over André Demedts ( + )
Aan onze allerbeste vriend André Demedts blijven we het hele jaar door denken en in het bijzonder in de dodenmaand want hij is gestorven in de Allerheiligenweek, op 4 november 1992.
Hij werd geboren in St.-Baafs-Vijve op 8 augustus 1906, waar hij officieel gehuisvest was maar hij was meer verbonden met het voor zijn familie meer nabij gelegen Wakken, waar hij naar school en kerk ging, toneel speelde enz. maar later werd hij ook beschouwd als iemand van Waregem, niet enkel omdat hij in Waregem heeft gewoond en gewerkt als leraar en cutuurpromotor maar ook omdat nu gebleken is uit een studie van Jo De Mets, verschenen in de 34e en 35e Jaarboeken van de Waregemse Geschied-en Heemkundige kring, dat de familie Demedts uit Waregem afkomstig is.
De eerste voorvader in Waregem was Joos De Mets ( ° ca 1568 - + ca 1630. Hij was herbergier, officier en jachtopziener en woonde aan de Vierschaar van Potegem. "Poteghem" was een heerlijkheid van de "Prochie Waereghem" die behoorde tot de "Casselrije Audenaerde". De Vierschaar was gelegen op het kruispunt van de huidige Bessemstraat- Brouwerijstraat en Felix Verhaeghestraat m.a.w.aan het Belle Marie - kapelletje. Ook de zoon van Joos, Jan De Mets was een belangrijke figuur in het toenmalige Waregem, hij was er eveneens officier en jachtopziener maar daarbij nog buitenpoorter. Hij woonde ook in "De Herberg". De verdere afstammelingen (nu eens Demedts dan weer Demets of De Mets ) kwamen terecht in Zulte, vervolgens in Dentergem en daarna in St.-Baafs-Vijve waar André geboren werd op 8 augustus 1906.
Over zijn leven en werk handelt het grote boek van Rudolf van de Perre "André Demedts", Stichting Mercator-Plantijn, Antwerpen 1984. We vatten kort zijn biografie samen: Hij woonde op de ouderlijke hoeve "De Elsbos" tot 1938. Hij liep lagere school in de Wakkense gemeenteschool, volgde het voorbereidend jaar aan het St.-Lievenscollege te Gent (1918-1919), daarna handelsonderwijs aan het St.-Amandscollege te Kortrijk (1919-1921) en was daarna werkzaam op de ouderlijke hoeve tot 1937. Na het behalen van een bekwaamheidsattest werd hij in 1937 leraar aan het H.-Hartcollege te Waregem. Na zijn huwelijk met Germaine Ide ging hij zich vestigen te Waregem waar hij eerst woonde in de Van de Woestijnelaan en daarna in de Guido Gezellestraat. Nadat hij aan het hoofd van de BRT-omroep West-Vlaanderen was gekomen in 1949, verhuisde hij in 1953 naar Kortrijk waar hij bleef wonen in de Condédreef tot aan zijn overlijden te Oudenaarde op 4 november 1992. De tekst op zijn bidprentje is van hemzelf. Het handelt over zijn betrachting naar een vijfvoudige trouw. We citeren de laatste alinea, die hem tenvolle typeert:
' Ik heb tenslotte getracht trouw te blijven aan de christelijke overtuiging van mijn geslacht en mijn kinderjaren, beseffend dat ik de blijde boodschap van het christendom, dat rechtvaardigheid en liefde belooft, niet kan vervullen en onwaardig ben maar pogend het te doen in open eerlijkheid zowel jegens hen die mij hierin niet kunnen bijtreden als jegens mijn geloofsgenoten '
Over zijn omvangrijk werk hebben we o.m. geschreven in het In Memoriam n.a.v. zijn afsterven dat we publiceerden in het tijdschrift KFV-Mededelingen 20e jg., nr 3, december 1992, overgenomen in het boek uitgegeven door het André Demedtshuis n.a.v. het tienjarig bestaan ervan in 1993. Dat In Memoriam hebben we ook uitgesproken op 6 december 1992 in het stadhuis van Kortrijk n.a.v. de uitreiking van de André Demedtsprijs aan Lode Campo, door de Marnixring.
Uit dit In Memoriam brengen we hier enkele citaten:
'André Demedts, stichter, oud-en erevoorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen, groot letterkundige, in 1990 bekroond met de Driejaarlijkse Staatsprijs, is na enkele jaren van ziekte en lijden in afzondering, stilletjes van ons heengegaan. Het afscheid gebeurde in de vroege morgen van een milde, zacht-zonnige herfstdag, in de Allerheiligen-week van de dodenmaand. Hoe vaak heeft hij die voor hem mooie herfsttijd in zijn werk niet beschreven of bezongen? En toen we samen in de wagen in die periode ergens op weg waren kon hij nooit nalaten te wijzen op de pracht van de natuur en de gevarieerde kleuren van de vallende blaren. Het was voor hem de tijd van de herinneringen, van het mijmeren, denken en dromen over het naderende afscheid....
Na het huldejaar 1986 begonnen zijn sterke lichaam en zijn schitterende geest het te begeven. Het werd voor André een langzame aftakeling en een langdurig sterven..Het was zoals hijzelf had geschreven: "Sterven is een langzame sloping van onze lichaamskracht, verrijzen een langzame loutering van onze ziel" of nog "Wij sterven reeds terwijl wij leven en wij verrijzen terwijl wij sterven".
André Demedts heeft een indrukwekkend oeuvre bijeengeschreven: poëzie, romans, novellen, toneelstukken, hoorspelen, jeugdboeken, essays en artikelen maar even indukwekkend daarbuiten was zijn niet-literaire bedrijvigheid in dienst van de medemens, in dienst van zijn Volk. Het hele werk van André Demedts is gekenmerkt door een bestendige wijsgerige bezinning over de fundamentele bestaansproblemen, over de zin van leven en dood, de zin van ons werk, de zoektocht van de mens naar geluk, de droom om het welzijn en de culturele opgang van het Vlaamse Volk en het geluk voor iedereen te verwezenlijken. Die bezinning was niet louter wijsgerig, maar bij Demedts ook altijd religieus. Hij was niet enkel een denker d.w.z. iemand die denkt tot zover hij met de ratio de waarheid kan vinden. Hij was ook een gelovige d.w.z. iemand die gelooft in de niet rationeel bereikbare maar geopenbaarde waarheid en zijn leven daarop afstemt. In onze tijd is die visie minder vanzelfsprekend geworden nu geloof en dogma's zijn afgebrokkeld maar bij Demedts was er een organische eenheid van denken en geloven die toch gepaard ging met een levenslange strijd tegen twijfel en wanhoop. Hij was van oordeel dat vaste waarheden onaantastbaar naar de inhoud moesten worden doorgegeven maar in elke tijd, met het vorderen van de wetenschappelijke inzichten naar de vorm zuiverder moesten worden geformuleerd en nauwkeuriger uitgedrukt.
Al is het christelijk geloof inderdaad het fundament geweest van zijn bestaan en de uiteindelijke zin van zijn leven en sterven toch heeft hij nooit zijn levensbeschouwing aan iemand willen opdringen en hij kon rustig andersdenkenden in hun eigen levensopvattingen respecteren, open en verdraagzaam. Hij sloot niet uit dat anderen voor hun bestaan een zin konden vinden in de intense beleving van dit aardse leven zelf, in het vervullen van een taak als het werken voor vrijheid, vrede, orde en rechtvaardigheid, in het stellen van daden van moed en offervaardigheid, in het doen van ontdekkingen, in wetenschap of sport, in het scheppen van kunst enz. Hij vond dat alles zinvol maar voor hemzelf was dit onvoldoende om de zin van dood en leven te verklaren.
In het gedicht "God" (uit de dichtbundel "Vaarwel") zegt hij dat er geen andere werkelijkheid is waarin hij zo vast heeft geloofd als Gods bestaan en in een artikel (Oriëntaties, 1971, 2-3, p.22-23) geeft hij uitdrukking van zijn eigen zekerheid: zijn geloof in een tweede geboorte, een definitieve vormgeving na de dood van het lichaam, gesteund op de belofte en de verrijzenis zelf van Christus. Zonder die zekerheid noemt hij, zoals Sint-Paulus, ons geloof ijdel en zichzelf een wanhopig man. Een leven zonder hoop, zoals bij de stoïcijnen, vond hij een zware en ondraaglijke opgave. Die ideeën zijn in tal van zijn gedichten en romans in gevarieerde bewoordingen terug te vinden.
Uiteindelijk gaat het om de zoektocht naar geluk want zinledigheid en wanhoop kunnen een mens niet gelukkig maken. Dat moge al blijken uit de titel van zijn trilogie "Kringloop om het geluk" en de titel van zijn laatste grote roman "Geluk voor iedereen". Dat geluk, dat in zijn christelijke visie, wordt voltooid in de eeuwigheid, wenst hij zijn medemens toe, niet enkel individueel maar ook collectief d.w.z. voor iedereen. En zo komen we tot de sociale dimensie in zijn romans: een sociale bekommernis die ook al in zijn eerste dichtbundel "Jasmijnen" doorkwam en zelfs al duidelijk was in het eerste gedicht dat hij op 18-jarige leeftijd in het tijdschrift "Pogen" van Wies Moens publiceerde: "Gebed voor Lenin". Een gebed voor het zieleheil van "een zoon van het langverdrukte volk" ( Pogen, 2e Jg. nr.3, maart 1924 ).
Demedts neemt het altijd op voor de armen en verdrukten en hij spreekt zijn bewondering uit voor de strijders voor gerechtigheid, familie en volk, voor de werkers en zwoegers, de mannelijken, de moedigen en wilskrachtigen, voor de idealisten en de onbaatzuchtigen, voor de machtelozen en de trouwen. Dat zijn voor hem de "levenden" die hij stelt tegenover de materialisten, de profiteurs, de uitbuiters, de verraders en de ontrouwe machthebbers die voor hem de "doden" zijn, zoals duidelijk blijkt uit "De levenden en de doden", wellicht zijn belangrijkste roman.
Bij het sociale motief sluit ook zijn volksverbondenheid in historisch perspectief aan. We verwijzen daarvoor naar zijn belangrijke vierdelige romancyclus uitgegeven onder de samenvattende titel "De eer van ons volk" gegroeid uit de overleveringen van zijn eigen familie, opgetekend door zijn vader, en uit onze eigen nationale geschiedenis. Demedts is echter meer geweest dan een heimatschrijver. Zijn verbondenheid met familie, land en volk, liet hij in concentrische kringen uitdeinen naar de hele mensheid toe. Zijn boeren-, streek-, familie- en historische romans, bevolkt met intellectuelen, priesters, dokters, leidende figuren, worden aldus opgetild tot een algemeen menselijk niveau. Hij was een taal - cultuur - en volksnationalist maar dan niet in een partijpolitieke zin.
Hij had een grondige afkeer voor machtsmisbruik en oorlogen maar toch respecteerde hij de door militairen of door diplomaten van machtige mogendheden getrokken staatsgrenzen zoals hij ook alle wettelijk gezag, burgerlijk of kerkelijk respecteerde. Staatsgrenzen beschouwde hij echter niet als eeuwig en voor taal en cultuur ook niet onoverschrijdbaar.
Met zijn veelzijdig talent heetft hij zijn volk gediend als auteur, als spreker en als een wijs inspirator, die ook durvend en moedig optrad als hij dit nodig vond. Zo is hij met zijn gezag als schrijver radicaal en onverzettelijk opgetreden, telkens als hij de Vlaamse rechten bedreigd zag. We denken hier aan zijn inzet voor Komen-Moeskroen ( 1962 ), zijn rol bij de splitsing van de Leuvense universiteit (1966), zijn houding bij het sluiten van het Egmontpact (1978), enz.
Maar ook door zijn geschriften zelf heeft hij van jongsaf velen beïnvloed. We denken aan bepaalde gedichten van hem als "Vlaanderen" met de bekende slotverzen "en schoon en goed willen we u maken / en uwe vrijheid zien vóór onze dood. En wie kent niet zijn gedicht "Lof van mijn land"?
We verwijzen naar zijn vele artikelen over Vlaamse voormannen en de Vlaamse Beweging, naar zijn boek over Frans-Vlaanderen onder de titel "Uit ons eigen erfgoed" en naar de in- en uitleiding die hij schreef in mijn eigen boek "Vlaanderen in Frankrijk". We denken ook aan de duizenden brieven en briefkaarten die hij schreef om mensen bij hun inzet te steunen en te bemoedigen. En hoeveel invloed heeft hij niet uitgeoefend door zijn drieduizend en meer ( Wie zal ze tellen? ) lezingen en voordrachten tot in de verste uithoeken van Vlaanderen, maar ook in het Walenland, Frans-Vlaanderen, Noord-Nederland, Zuid-Afrika of Zaïre. Hij sprak over allerlei onderwerpen en voor welk publiek ook maar het meest over het verleden, het heden en de toekomst van Vlaanderen of over de grote West-Vlamingen in wier spoor hij stapte: Gezelle, Verriest, Rodenbach, Streuvels... of nog, en waarschijnlijk het liefst over Frans-Vlaanderen...
In 1947-48 waren we samen, onder zijn inspiratie en met medewerking van het Waregemse Kunstverbond en Davidsfonds, met de werking voor dat toen zo goed als onbekende en vergeten stuk van Vlaanderen begonnen. Elders heb ik uitvoerig over dit werk geschreven. Ik ben ervan overtuigd dat Frans-Vlaanderen in de onbekendheid zou zijn weggedeemsterd als daar niet uit Waregem het eerste signaal was gekomen van André Demedts, die na een contact met Streuvels op het idee kwam om in 1948 een eerste ontmoeting met Frans-Vlamingen te organiseren. Dat initiatief van André heeft mijn eigen leven een wending gegeven die ik vooraf niet had kunnen vermoeden. Als kind had ik hem vaak gezien in mijn geboortedorp Wakken ( waar ik school liep in dezelfde school, een gemeenteschool, als hij 20 jaar voordien ), dat in zijn romans een centrale rol heeft gekregen. Als scholier had ik zijn poëzie en zijn eerste prozawerken verslonden. Als twintigjarige was ik als jonge dichter met hem bevriend geraakt. En voor de rest van mijn leven heb ik gewerkt om zijn droom te helpen realiseren: het voortleven en herleven van onze taal en cultuur in Frans - Vlaanderen. Twintig jaar lang is André Demedts voorzitter geweest van het langzaam gegroeide Komitee voor Frans-Vlaanderen en zolang het in zijn mogelijkheden lag is hij als ere-voorzitter betrokken gebleven bij ons werk. Ontelbare keren zijn wij samen in Frans-Vlaanderen op toernee geweest. Daar is enorm veel uit gegroeid: herleving van het Vlaamse en historische bewustzijn, cursussen Nederlands, allerlei cultuurdagen en ontmoetingen, toneel, tijdschriften... We mogen gerust zeggen dat zonder André Demedts er b.v. geen sprake zou zijn geweest van het bestaan van "Notre Flandre", of van "Ons Erfdeel", of van de "KFV-Mededelingen" en ook niet van het tijdschrift "Vlaanderen".
André Demedts heeft zijn stempel geslagen op het cultuurleven in Vlaanderen. Die blijft onuitwisbaar. We blijven hem gedenken, met dank ook aan zijn goede echtgenote Germaine, die dat enorme werk van André mogelijk heeft gemaakt en hem tot zijn laatste uur tot stut en steun is geweest.
Tenslotte willen we er ook op wijzen dat ook Kortrijk in zijn leven een belangrijke plaats toebedeeld kreeg, sinds hij er in 1948 benoemd werd als directeur van de toenmalige regionale BRT en er ook ging wonen. Hij wordt daar in ere gehouden door de jaarlijkse André Demedtsprijs, uitgereikt sinds 1972.
Luc Verbeke
Op de Vlaamse Gedichtendag van 25 januari 2007 was er in de Waregemse bibliotheek opnieuw een stand met het werk vanAndré Demedts en hierbij werd ook het bovenstaande gedicht "Denkend aan André Demedts" van Luc Verbeke aangebracht.
Op vrijdag 2 februari 2007vond in het André Demedtshuis St.-Bavostraat 15 in St.-Baafs-Vijve (Wielsbeke) de opening plaats van de tentoonstelling "De Leie" van Pedro Garciarias. Ze liep van 3 februari tot 24 februari 2007 en kreeg heel wat aandacht. Het André Demedtshuis is vrij toegankelijk op vrijdag en zaterdag van 14 tot 18 uur en op zondag van 10 tot 12 en van 14 tot 18 uur. In de week op aanvraag: Tel. 056 60 79 05 ( openingsuren ) - 056 67 32 70 ( kantooruren )
28-02-2012
Grafsteen I van mijn ouders in Wakken
Dit is de grafsteen van mijn ouders Daniel Verbeke en Maria Decock in Wakken. Foto Herman Wauters op Allerheiligen 2010.
27-02-2012
Grafsteen II van mijn ouders
Dit is een tweede foto van de grafsteen van onze ouders in Wakken met vooraan een schaaltje met schelpen waarin de naam staat van de kleinkinderen van Herman en An Wauters-Verbeke. Foto Herman Wauters.
22-02-2012
Het Vl.Verbond v.Frankrijk met Gantois e.a.
Na de eerste wereldoorlog was er bij de Frans-Vlaamse jongeren een groeiende Vlaamsgezindheid.Vanaf 1919 werden " des Cercles flamands " of Vlaamse kringen opgericht. Het initiatief daartoe werd genomen door de jonge priester Antoon Lescroart °1897 ) uit Wormhout. "Er ontstonden vier Vlaamse kringen met de meest bekende en actieve " De Michiel De Swaenkring" o.l.v. Jean-Marie Gantois. Ze werden op 7 maart 1924 verenigd onder de naam " Het Vlaams Verbond van Frankrijk " aanvankelijk onder voorzitterschap van A.Lescroart en met een volledig Vlaamstalig tijdschrift " De Vlaemsche Stemme in Vrankrijk " dat verscheen van augustus 1923 tot februari 1926. Er werden ook Vlaamse Congressen gehouden van 1924 tot 1943 ( 17 in totaal in alle belangrijke centra in Frans-Vlaanderen. Hierbij ontpopte priester Jean- Marie Gantois ( ° Waten 21 juli 1904 - + Waten 28 mei 1968 ) zich als de grote leider. Hij leerde Nederlands lezen en schrijven, werkte mee aan regionalistische tijdschriften als " Le Beffroi de Flandre " en stichtte zelf de tijdschriften " Le Lion de Flandre " ( 1929 - 1944 ) en daarmee samengaand het Vlaamstalige " De Torrewachter " ( met zijn naaste medewerker en vriend priester Marcel Janssen ). Onder tal van schuilnamen schreef hij honderden artikelen en ook boeken als " Les Mystiques Flamands" ( 1928 - pseudoniem Edmond Bruggeman, met een inleiding van Mgr. Waffelaert en uitgegeven door Valentin Bresle, Rijsel ) en " Nederland in Frankrijk. De Zuidergrens der Nederlanden "onder pseudoniem H. Van Byleveld ( Uitgeverij De Sikkel - 1941 ).
Na de tweede wereldoorlog geraakte hij enkele jaren in moeilijkheden maar hij kon spoedig zijn activiteiten hervatten o.m. met grondige artikelen in het in 1951 door Jan Klaas, met de medewerking van het KFV, gestichte " Notre Flandre -Zuid-Vlaamse Heem " . Na zijn overlijden in 1968 verdween trouwens dit tijdschrift. ( Zie Jubileumboek van het KFV 1947- 1997 blzn. 34 -40 )
Onder eigen naam publiceerde hij na de oorlog in het Nederlands: " Hoe ik mijn Volk en mijn Taal terugvond " ( 1942 ), Ons Nederland boven de Zomme " ( 1956 ) en het lijvige verzamelwerk " De Zuidelijkste Nederlanden " ( 1967 ) Hij schreef ook nog zijn Geestelijk Testament .
Hij onderhield veel betrekkingen met Vlaanderen en Nederland en met de andere regio's in Frankrijk. In Vlaanderen had hij voor en tijdens de oorlog goede vrienden en medestanders o.m. Cyriel Verschaeve, Jeroom Leuridan, Vital Celen, Desiderius Stracke. Met Jeroom Leuridan leidde hij een comité dat droomde van een groot Dietsland d.w.z. de eenheid van Frans-Vlaanderen, Vlaanderen en Nederland. Dit Dietsland was enkel realiseerbaar met steun van de toenmalige Duitse bezetter maar die steun verkregen ze niet omdat dit een breuk betekende met het geplande Derde Rijk van Nazi-Duitsland ( dat met Hitler begon in 1933 en volgens hun verwachting minstens 1000 jaar zou bestaan. ) We kunnen er nog aan toevoegen dat als eerste Rijk gold het Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie van 843 tot 1806, en als tweede Rijk het Duitse Keizerrijk van 1871 tot 1918 .
De invloed en de werken van J.M. Gantois mogen niet worden onderschat. Toch achtervolgde zijn kortstondig oorlogsverleden de naoorlogse realistische werking voor en in Frans- Vlaanderen. Met Jean-Marie Gantois hebben we sinds 1952 veel contacten gehad, veel met hem samengewerkt, na de oprichting van Notre Flandre in 1952, maar dit ook niet zonder meningsverschillen. In het bijzonder met André Demedts kon hij niet altijd zo goed opschieten en vooral de oprichting van Ons Erfdeel ( 1957 ), die hij beschouwde als een concurrent, was hem een doorn in het oog. Na zijn onverwacht overlijden ( 28 mei 1968 ) heeft André Demedts nochtans met veel lof over hem geschreven ( o.m. in het Nationaal Biografisch Woordenboek, 1972 pp. 350 - 361 ). Die belangrijke bijdrage wordt jammer genoeg niet vermeld in andere interessante brochures over J.M. Gantois, als die van Jos Vinks ( Uitg.VVNA 1988 ) en van Zannekin, de Werkgroep De Nederlanden en Oranjejeugd ( 1998 - Maurits Cailliau, Paddevijverstraat 2, 8500 Ieper ). Deze laatste, bijzonder lezenswaardige brochure, is een onuitgegeven tekst aan de redactie bezorgd door Jan Hus, een oud-lid van De Zuidvlaamse Jeugd, onder de titel ' La Flandre, ce qu'elle est, ce qu'elle veut ' en hier gebracht in vertaling, met een toegevoegde bio-bibliografie en een samenvatting van zijn leven en werk op de achterzijde van de kaft.
Het is een feit dat hij altijd heel wat bewonderaars en volgelingen heeft gehad tot op heden toe. Wijzelf schreven uitgebreid over het VVF en over Jean-Marie Gantois in ons boek " Vlaanderen in Frankrijk " ( Davidsfonds -Standaard-Uitgeverij 1970 blzn. 83 - 98 ) en in het Jubileumboek van het KFV 1947 - 1997 ( redactie Dirk Verbeke ) op blzn. 37 - 40.
Op de foto zien we hem hier tijdens een toespraak in 1964 op de viering van zijn vriend Pater Desiderius Stracke. De foto is van Nestor Gerard.
21-02-2012
Woning J.M.Gantois
Op 21 juli 1994 bezochten we in Waten de ouderlijke woning van Jean- Marie Gantois ( een dokterswoning ) waar wij menigmaal aan huis waren geweest. Het uitzicht van de woning was nog niet veranderd. Het adres is gebleven: Rue de Dunkerque 27. Blijkbaar is de rechterzijde van de woning omgevormd tot een kledingzaak.
Treffend is de brede ingangsdeur.Op de foto sta ik aan de rechterzij.
18-02-2012
Le Lion de Flandre
Toen " Le Beffroi de Flandre" in 1928 ophield te verschijnen werd in 1929 " Le Lion de Flandre " opgericht als orgaan van het Vlaams Verbond van Frankrijk, door Jean-Marie Gantois. Het tijdschrift, dat niet alleen een strijdblad maar ook een algemeen cultuurblad is geweest, hoofdzakelijk in het Frans gesteld, bevat de meest belangwekkende en belangrijke studies die op het gebied van de geschiedenis,Vlaamse Beweging, folklore, kunst en letterkunde, toponomie enz. in Frans-of Zuid-Vlaanderen werden geschreven.
Dit is een foto van het laatste nummer dat verscheen in april 1944.
We noteerden in dit nummer bijdragen over " Les Beffrois et hôtels de ville des Pays-Bas français ", over " Les sources régionales de l'histoire de droit dans le Nord " ( door Nicolas Bourgeois ),over " L' abbé Dehaese " ( ° Belle 23 december 1852 - + 22 oktober 1943 ), een vriend van Guido Gezelle, over J.M.Gantois zelf ( n.a.v. een interview in ' La Vie du Nord '
17-02-2012
De Torrewachter
Na het verdwijnen van " De Vlaemsche Stemme " in 1926 was er enkele jaren een hiaat terwijl veel energie werd besteed aan de Vlaamse Congressen vanaf 1924 ( zouden blijven tot het zeventiende in 1943 ). Vooral onder de stuwkracht van Jean-Marie Gantois verschenen vanaf 1929 twee nieuwe tijdschriften: het Franstalige " Le Lion de Flandre " en het Vlaamstalige " De Torrewachter " vooral met bijdragen van de E.H.Marcel Janssen. De twee tijdschriften bestonden beide tot 1944.
Hierbij een foto van het eerste nummer dd. 15 januari 1929.
Notre Flandre,1e Vlaamsstrijdend naoorlogs tijdschrift in Frans-Vlaanderen
Op 16 december 1951 werd op uitnodiging van het Komitee voor Frans-Vlaanderen en van Ward Corsmit uit Rijsel, in het gebouw van de Handelskamer van Toerkonje ( Tourcoing ) waar de verdienstelijke dr.J.E. Vandendriessche de deelnemers ontving, de stichtingsvergadering gehouden van het eerste Vlaamsgezind tijdschrift voor Frans-Vlaanderen in de naoorlogse iode. Benevens de voorzitter en de secretaris van het KFV waren er nog enkele leden van het Waregemse Kunstverbond ( Leon Coppens en Oscar Van der Scheuren ), een drietal leden van het Erasmusgenootschap o.l.v.Johan van Mechelen, terwijl de Frans-Vlamingen vertegenwoordgd waren door dr.Jan Klaas, Lode Hoex, Ward Corsmit en dr.J.E. Vandendriessche. Er werd definitief besloten met een tijdschrift van wal te steken met dr.Jan Klaas als hoofdredacteur, Lode Hoex als beheerder en Luc Verbeke, als propagandist en correspondent voor Vlaanderen en Nederland. Na nog enkele bijeenkomsten verscheen in februari 1952 het eerste nummer van het tijdschift, gestencild maar met gedrukte kaft. De titel ervan was "Notre Flandre " en het onderschrift "de bloem van Europa, de pronk van alle landen " ( Michiel de Swaen) en met leeuwenschild. Dat was het werk van dr.Jan Klaas zelf. Een jaargang telde 4 nummers, de abonnementsprijs bedroeg 75 BF.Na de nodige intekeningen werd het nummer vanuit Waregem verstuurd in april 1952. Het tweede nummer kon al gedrukt worden en verstuurd vanuit Rijsel. En vanaf het derde nummer kon de medewerking verkregen worden van de vooroorlogse leider Jean-Marie Gantois. Daarmee groeide " Notre Flandre " uit tot een tijdschrift met kwaliteit. Met zijn dood op 28 mei 1968 verdween ook het tijdschrift. Het laatste nummer verscheen in april 1969.
Met "De Vlaamse Vrienden in Frankrijk " richtte dr. Jan Klaas dan een nieuw tijdschrift op, politiek-federalistisch georiënteerd, maar het kende slechts een kortstondig bestaan ( 1969 - 1970 )
Zoveel jaren later, ( in juli 1993 ) op de foto: Dr Jan Klaas met Luc Verbeke, ten huize van Dr.Jan Klaas, toen als gepensioneerde woonachtig in Koksijde-St.-Idesbald.
Een grote figuur in de naoorlogse Vlaamse Beweging in Frans-Vlaanderen is Pastoor Georges Decalf geweest ( ° Godewaarsvelde 8 november 1911 - + Steenvoorde 4 februari 1993 ) In 1962 konden we hem er toe bewegen om naar het voorbeeld van Waregem een Cultuurdag op touw te zetten in Ekelsbeke waar hij pastoor was sinds 1953. Hij zou fungeren als voorzitter en ikzelf zou zorgen voor de vergaderingen en de organisatie. Hij sprak perfect Vlaams, hij zou een tweetalige eucharistieviering leiden met homilie in het Vlaams door Kan.J.Verdonck uit Steenvoorde. Na de Mis begon het Tuinfeest in de hovingen van het Kasteel met muziek en optredens en na de middag een congreszitting onder zijn leiding in de zaal Van der Sluys. Met medewerking van alle Frans-Vlaamse verenigingen zou die Cultuurdag plaats vinden tot 1987. Er zijn in Ekelsbeke dus 25 Frans-Vlaamse Cultuurdagen geweest met daarna een overgangsjaar naar Belle. Ze verliepen volgens een vast patroon vanaf het begin tot het einde. Aan de eerste dagen werkte ook Mgr. Dupont mee, bisschop van Rijsel en voorzitter van het Comité flamand de France, zodat de dag boven alle verdenking bleef. In 1987 nam Pastoor Decalf ontslag als herder van Ekelsbeke ( Esquelbecq ) en ging wonen in Steenvoorde, waar hij in z'n woning overleed op 4 februari 1993. Hij bleef gehecht aan de Vlaamse zaak en wij gingen hem meermaals in Steenvoorde bezoeken. Op de foto: Pastoor Decalf met mij aan de deur van zijn woning op de Grand' Place 21 in Steenvoorde.
15-02-2012
Affiche 1e toneelopvoering Volkstoneel
In 1954 startte het Volkstoneel voor Frans-Vlaanderen uit Westouter ( gegroeid uit de al bestaande groep " De Verbroedering " ) met een in het Westhoeks dialect bewerkte opvoering van " En waar de Sterre bleef stille staan " , een Kerstspel van Felix Timmermans. De bewerker was Pater Joris Declercq, alias Djoos Utendoale. In 1936 had " De Verbroedering " het originele stuk al gespeeld in Westouter. Tot in 1938 waren er anderzijds nog opvoeringen in de Vlaamse streektaal in Frans-Vlaanderen n.l. in Eecke, waar de laatste Frans- Vlaamse rederijkerskamer " Verblijders in t' Kruys " heeft bestaan. De eerste opvoering van " De Sterre " in Frans-Vlaanderen gebeurde in St.-Jans - Cappel op uitnodiging van pastoor Caemerlynck. In 2005 mocht " Flor Barbry's Volkstoneel voor Frans-Vlaanderen zijn vijftigjarig bestaan vieren en gaf daarbij het boek uit: " Koekebrood vor nuze menschen - 50 jaar Volkstoneel op Franse en Vlaamse planken ".
Hier een foto van de eerste affiche.
14-02-2012
Jubileumboek KFV - 1947-1997
Foto van het Jubileumboek " Een halve eeuw werking voor en in Frans-Vlaanderen - Komitee voor Frans - Vlaanderen - KFV - Jubileumboek 1947 - 1997 " Links Luc Verbeke, secretaris KFV van 1947 tot 1997 en daarna voorzitter; rechts Dirk Verbeke, secretaris KFV van 1997 tot heden.
Foto: tijdschrift "Uit" van VTB -VAB
13-02-2012
40 jaar Stichting Ons Erfdeel
Op zaterdag 2 oktober 2010 werd in het Letterenhuis ( vroeger AMVC) in Antwerpen de 40e verjaardag van de Stichting Ons Erfdeel gevierd, in het bijzijn van ruim tweehonderd deelnemers uit Vlaanderen en Nederland onder wie heel wat personaliteiten. Jozef Deleu, de stichter van Ons Erfdeel, Herman Balthazar, de huidige voorzitter en ook Philip Houben, de erevoorzitter, moesten zich laten verontschuldigen.
Mevrouw Leen Van Dijck, dierecteur van het Letterenhuis, sprak het welkomstwoord uit. Daarna las de auteur David van Reybrouck een korte tekst over Vlaams-Nederlandse samenwerking. Het hoofdbestanddeel van de namiddag was een debat over ' Leven en werken in elkaars land '. Daarin spraken twee Vlamingen, die in Nederland werken, en twee Nederlanders die in Vlaanderen werken. De Vlamingen waren Steven De Foer ( de laatste correspondent van De Standaard in Nederland ) en Jan Raes ( de grote baas van het Concertgebouworkest in Amsterdam ). De Nederlanders waren Jeroen van der Kris, de correspondent van NRC-Handelsblad in Brussel en Manfred Sellink, de directeur van alle Brugse musea. Dit gesprek werd geleid door Piet Piryns, een zoon van onze vriend en medewerker in het KFV, wijlen Remi Piryns. Daarna sprak de Nederlandse schrijfster Joke van Leeuwen over haar leven als Nederbelg, want zij is opgegroeid en leefde in beide landen.
Tenslotte hield Luc Devoldere, de hoofdredacteur van Ons Erfdeel en van het Jaarboek De Franse Nederlanden, de slottoespraak. Vooreerst herinnerde hij aan de olprichting van De Stichting Ons Erfdeel op 17 september 1970, met als stichtende leden Jozef Deleu, leraar, Paul Francken, beheerder van vennootschappen, Mr.Ph.Houben, ambtenaar, Raf Renard, ambtenaar en Maurits Van Lerberghe, beheerder van vennootschappen. Raf Renard werd benoemd tot voorzitter en hij zou dit blijven tot 1996. Hij werd opgevolgd door Philip Houben, tot hij in 2003 op zijn beurt werd opgevolgd door Herman Balthazar. Jozef Deleu werd in 1970 aangesteld tot afgevaardigd-beheerder en hij zou dit blijven tot zijn afscheid in 2002.
De Stichting ontstond eigenlijk uit het in 1957 opgerichte tijdschrift Ons Erfdeel. Toen dat blad eind van de jaren zestig zo succesvol was geworden bleek een meer professionele opzet noodzakelijk en daarom werd geopteerd voor de Stichting, die het blad verder zou uitgeven, maar eveneens mogelijkheden zou bieden tot het uitwerken van andere plannen. Zo zijn er andere publicaties gekomen: het Franstalige Septentrion in 1972, het tweetalige jaarboek De Franse Nederlanden - Les Pays-bas français in 1976 en vanaf 1981 de reeksen boeken over taal, geschiedenis, literatuur en kunst. In 1993 verscheen dan ook The Low Countries.
De wereld van de culturele samenwerking Vlaanderen-Nederland is in die veertig jaar sterk gewijzigd. Nederland en Vlaanderen zijn niet meer dezelfde. De culturele integratie, die een opname veronderstelde in een groter geheel heeft niet plaatsgevonden. De relaties zijn verzakelijkt. Men spreekt nu van samenwerking. Jozef Deleu pleitte al in 1989 voor pragmatisme en een ' mariage de raison.' In 1980 veranderde bij ons 'Nederlandse gemeenschap ' in ' Vlaamse gemeenschap ' en de BRTN werd de VRT. Ons Erfdeel heet ook sinds 2003 niet meer ' Algemeen Nederlands ' maar ' Vlaams-Nederlands cultureel tijdschrift'.
Heldring zag volgens Luc Devoldere heel juist: ' een onbedoeld effect van de Vlaamse emancipatie binnen België is het wegvallen van de behoefte aan het Nederlandse model en dan van het model tout court. Dat is hoopgevend maar ook een beetje verontrustend. Vlaanderen dreigt zich immers te isoleren van Nederland, net zoals van zijn Franstalige landgenoten.' Het is duidelijk, de meerwaarde van Vlaams-Nederlandse samenwerking zal telkens moeten worden aangetoond. Die samenwerking is evident als het gaat om het opkomen voor het Nederlands in Europa en de wereld. Een taal gesproken door tweeëntwintig miljoen mensen zet men niet zomaar opzij.
Ons Erfdeel heeft de jongste jaren meer en meer de rol op zich genomen van de bekendmaking van de taal en de cultuur van Vlaanderen en Nederland in het buitenland en van het bevorderen van de culturele samenwerking tussen de Nederlandssprekenden. Aan de fundamentele doelen is dus in wezen niets veranderd. Kwaliteitsvolle informatie en opiniëring over de Lage Landen in verschillende talen blijft broodnodig.
Ons Erfdeel vzw is ook op verschillende manieren aanwezig op het internet met een eigen presenterende website in drie talen: met vier digitale publicaties die elk originele inhoud aanleveren en die interactief zijn. Toch blijft een belangrijke markt bestaan voor het gedrukte woord, waarin Ons Erfdeel gelooft. Het gelooft ook sterk in de complementariteit van beide media. In het gedrukte woord wordt diepgang en bedachtzaamheid nagestreefd; in de digitale media snelheid en verbreding. Naast de rol van mediator in de wereld van de gedrukte informatie wil Ons Erfdeel vzw ook informatie aanbieden over zijn eigen aandachtspunten o.a. Vlaams-Nederlandse samenwerking, de Lage Landen in het buitenland, de aandacht voor het Nederlands enz. Gezien de band met de anderstalige bladen moet dat platform in verschillende talen beschikbaar zijn en dud gericht op een buitenlands publiek. In binnen-en buitenland wil Ons Erfdeel de Lage Landen blijven presenteren als een rijkgeschakeerd cultuurgebied in het hart van Europa, open op de wereld. Om dat alles te kunnen blijven doen mag de structurele subsidie over de periode 2011- 2014 in de nieuwe beheersovereenkomst voor het huis niet verlaagd worden.
Luc Devoldere besloot met een dankwoord en nodigde daarna iedereen uit op een receptie.
Op de foto hierbij ziet u Luc Devoldere centraal en u herkent ook wel een aantal andere personen.
L.V.
Ons Erfdeel- Ontstaan en groei
Over het ontstaan en de groei van Ons Erfdeel heb ik geschreven in mijn boek ' Vlaanderen in Frankrijk ' ( 1970 ) blzn. 182-184 en ook in het Jubileumboek van het KFV ' Een halve eeuw werking voor en in Frans-Vlaanderen 1947- 1997 ' ( eindredactie Dirk Verbeke ) in mijn bijdrage ' Een getuigenis ' op blzn. 41 tot en met 47, waarin ik niet enkel het ontstaan van 'Ons Erfdeel ' ( 1957 ) toelicht maar ook dat van 'Septentrion ' ( 1972 ), maar ook van het tweetalige ' Jaarboek De Franse Nederlanden ' ( 1976 ) en ook van nog andere publicaties van de Stichting Ons Erfdeel.
Ik citeer een en ander uit mijn bijdrage over het ontstaan en de groei van Ons Erfdeel: ' Op 29 december 1956 hield het Komitee van de Frans-Vlaamse Kultuurdag zijn jaarlijkse werkvergadering ten huize van André Demedts. Daar werden beslissingen genomen of voorstellen geformuleerd die bepalend zouden zijn voor de werking van het Komitee ( later KFV genoemd ). Met een bedrag van 10 000 BF, dat aan het Komitee was toegezegd, werd eensdeels een heruitgave van het Frans-Vlaamse ' Tisje Tasjes Almanak ' overwogen en anderdeels de vorming van een vriendenkring van jongeren in de streek van Moeskroen-Toerkonje-Rijsel, die naderhand een bescheiden jeugdtijdschrift zou kunnen uitgeven, waarvoor de voorzitter als titel voorstelde ' De jonge vrienden '. Jozef Deleu ( voor het eerst aanwezig ) was toen onderwijzer in Moeskroen en hij kreeg de opdracht tot het stichten van een dergelijke kerngroep door het zoeken van contacten met studenten van de Nederlandse cursus van Ward Corsmit in Roubaix en studenten van de Nederlandse cursussen in Rijsel. Na enkele maanden leidde dit tot de stichting van het tijdschrift ' Ons Erfdeel - Notre Patrimoine ' waarvan de Franstalige titel later is weggevallen. Voor dit tijdschrift heeft de dynamische Jozef Deleu zich vanaf het begin met hart en ziel ingezet, aanvankelijk samen met Jozef Declercq, Jan Delrue, drie Nederlanders: Frits Niessen, Anton Claessens en Jan van Alphen, en ook Bernard Masson ( Fr.-Vl.) en Gijs van Ryckegem. Langzamerhand werd Deleu ook gesteund en geholpen door tal van medewerkers uit Noord en Zuid en ook Zuid-Afrika. Het eerste nummer verscheen in augustus 1957, met opmaak van Jan Delrue en het telde 20 bladzijden. Het had een oplage van 25 exemplaren. Jozef Deleu schreef een woord vooraf en André Demedts een fundamenteel inleidend artikel onder de titel ' Terug naar de eeuwige waarden ' ( naamloos ).Met meer financiële steun kon het tijdschrift weldra het aantal bladzijden uitbreiden en de oplage verhogen. Met een rijke en gevarieerde inhoud en een ruime Nederlandse visie groeide het uit tot wat het later werd met een oplage van 10 000 exemplaren. Over de verder evolutie van het tijdschrift citeren we Jozef Deleu zelf: ' Al in het tweede nummer werd een belangrijke stap gezet door de toetreding van drie jonge Nederlanders, onder wie Frits Niessen, die sindsdien onafgebroken tot de redactie heeft behoord en sinds 1977 adjunct-hoofdredacteur is geworden. Die stap was belangrijk omdat met de Nederlanders erbij het hele taalgebied was vertegenwoordigd. Het allereerste doel van deze jonge Nederlanders lag in de verbondenheid met eenzelfde algemeen- Nederlandse cultuur; de belangstelling voor Frans-Vlaanderen, waar de eeuwenoude Nederlandse Nederlandse cultuur in haar voortbestaan bedreigd werd, was daar een element van. ( Uit ' Van nu en toen ' - 1990 ) Vanf de derde jaargang vond er geleidelijk een verruiming plaats en groeide Ons Erfdeel uit tot een blad dat een spiegel wil voorhouden van de cultuur, zoals die in de brede zin van het woord in het Nederlandse taalgebied leeft, en dat tevens die cultuur in het buitenland wil verspreiden. Die verruiming betrof in het bijzonder de kunsten, aanvankelijk vooral de moderne literatuur en een paar jaargangen later ook de beeldende kunsten. Ook andere kunsten zoals theater, muziek en film kregen in het blad hun plaats. Taal werd eveneens een vast onderwerp. Het tijdschrift publiceerde ook vertalingen van Nederlandstalige literatuur, zowel van proza als van poëzie. Van heel vroeg dateert ook de aandacht voor het onderwijs van het Nederlands. In 1970 werd de Stichting Ons Erfdeel opgericht als vereniging zonder winstoogmerk, om het voortbestaan van Ons Erfdeel te garanderen. In 1972 werd dan besloten een Franstalig tijdschrift uit te geven om de Franstalige wereld te informeren over de Nederlandse cultuur. Het kreeg de naam ' Septentrion, revue de culture néerlandaise ' . Het verschijnt nog altijd vier keer per jaar en heeft een oplage van 7000 exemplaren. Voor de opgenomen Nederlandstalige gedichten worden de teksten naast mekaar in twee talen afgedrukt. In 1976 nam de Stichting nog een ander initiatief: de uitgave van het tweetalige ' Jaarboek De Franse Nederlanden/ Les Pays -Bas Français '. Het heeft een oplage van 2000 exemplaren. In 1980 gaf de Stichting een eerste Bibliografie Ons Erfdeel 1957 - 1977 uit. In 1984 verscheen deel II; en in 1989 deel III, telkens over vijf jaar. Deel IV volgde in 1994 en Deel V, opgemaakt door Dirk van Assche, verscheen in 1998. Vanaf 1981 werden ook een reeks meertalige brochures over onderwerpen betreffende de Nederlandse cultuur uitgegeven o.m. ' Nederlands, het verhaal van een taal ' ( van Omer Vandeputte ) en ' De Lage Landen. Geschiedenis van de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden '; ( van J.A.Kossmann-Putto en E.H. Kossmann )
Jozef Deleu - Het gaat voorbij ...
De foto werd genomen uit het boek " Het gaat voorbij " met poëzie, lyrisch proza en redevoeringen van Jozef Deleu. De keuze en de uitleiding is van Dirk de Geest. Het boek werd uitgegeven door Van Halewijck in 2007, Diestsesteenweg 71 a - 3000 Leuven. Voor Nederland: Uitgeverij J.M. Meulenhoff Amsterdam. Een heel mooie verzameling van zijn veelzijdig werk met een heel goeie analyse van Dirk de Geest. We citeren de slotregels : " Het gaat voorbij... Net daarom wordt alles wat belangrijk lijkt, door ons intens bewaard. In de herinnering en de overlevering, in het schrift en het geheugen, in een monumentaal boek met de wat paradoxale titel..."
Het is inderdaad een monumentaal boek waarin de meeste van zijn publicaties zijn bijeengebracht. Vooral de dichter komt er voor ons als belangrijk uit met zijn poëzie en zijn lyrisch proza. Zoals de Geest schrijft : "Deleu mag dan wel een monument zijn in het culturele Vlaanderen en Nederland, een bekende schrijver is hij nooit geweest. Die veronachtzaming hangt deels samen met de 'ontijdelijke' vorm van literatuur die Deleu beoefent, maar is overwegend het gevolg van de haast exclusieve aandacht die de publieke figuur te beurt viel. ' Het gaat voorbij ' vraagt daarom aandacht voor een boeiend auteur, met een eigen persoonlijkheid en een groot gevoel voor verwoording en stijl. " ( blz. 419 )
Ik schreef naar Jozef : "Je bent in de eerste plaats een gevoelig dichter die traditie en moderniteit inhoudelijk en vormelijk verenigt en evenzeer poëzie en proza, zoals blijkt uit het jongste 'Gras dat verder groeit' (treffende symboliek). Je bent gegroeid in preciesheid van woordkeuze en sober woordgebruik maar de emotionele onderstroom is gebleven met jouw thema's: de liefde, leven en dood, de natuur, dorp en wereld, alles wat voorbijgaat... Die komen voor vanaf jouw eerste werk met een groeiende zoektocht naar de meest beknopte en kernachtige verwoording. Jouw bundels brengen altijd gedichten met klank en eigen ritme, mooie beelden, in regels die zo gerangschikt zijn dat zij de pointe maximaliseren" ( brief van 31 juli 2007 ).
In een interview onder de titel "Hoe ongewoon het gewone" gaf Jozef Deleu zelf een boeiende toelichting bij zijn uitgebreid werk in "Poëziekrant" ( september 2007 ). We citeren een stukje : ' De titel Het gaat voorbij ... geeft adequaat weer wat mij als mens en schrijver bezig houdt : leven en dood zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat besef zet geen domper op mijn vitalisme. Het heeft voor mij alles met realisme te maken. ' En verderop zegt hij : "Poëzie is voor mij een poging om via taal de sluier van het onuitspreekbare even op te lichten." ( blz.57 )
12-02-2012
Vlaanderen in Frankrijk
Foto van het boek " Vlaanderen in Frankrijk " van Luc Verbeke, in 1972 uitgegeven door het Davidsfonds ( Keurreeks ) en de Standaard Uitgeverij. Op de binnenbladzijde lezen we " Taalstrijd en Vlaamse Beweging in Frans- of Zuid-Vlaanderen.' Op de cover: ' Over Zuid-of Frans-Vlaanderen, het land van over de schreve, is al heel wat geschreven of gesproken. Het is opvallend dat veel grote Vlamingen én Nederlanders dit stukje Vlaanderen in Frankrijk een heel speciale plaats toekenden in hun denken en doen. Men wilde het op een of ander manier bij Vlaanderen blijven betrekken en anderzijds zag men toch té duidelijk in dat de loop van de geschiedenis - hoe onrechtvaardig ook - niet meer ongedaan gemaakt kon worden. En toch steken de Vlaamse Beweging en de taalstrijd er steeds weer de kop op... en toch is de Zuidvlaamse actie lang niet zinloos... Luc Verbeke vertelt in dit indrukwekkende boek het verhaal van die soms vertwijfelde strijd. Hij schrok er niet voor terug zijn onderzoek te beginnen bij de oudste stemmen van trouw uit Frans-Vlaanderen, om op te klimmen tot de meest recente geschiedenis, waaronder de tragische oorlogsjaren. A. Demedts schreef voor dit boek een briljante inleiding over ' het land en zijn bewoners ' en een overtuigende slotbeschouwing over de toekomst van dit stukje Vlaanderen. Een onmisbaar boek in iedere Vlaamse bibliotheek."
P.S. De studie verscheen eerst in het tijdschrift " Ons Erfdeel " in een ononderbroken reeks artikelen van 1957 tot 1966.
11-02-2012
De Nederlanden in Frankrijk
Dit is de cover van het boek " De Nederlanden in Frankrijk " van de hand van Jozef Van Overstraeten, de toenmalige voorzitter van VTB-VAB. De eerste uitgave dateert van 1969. Een ononovertroffen gids voor Frans-Vlaanderen, historisch en toeristisch. Jammer genoeg nergens meer te verkrijgen. Trouwens in 1980 nam Jozef Van Overstraeten (Sint-Truiden 2 mei 1896 - Leuven 5 oktober 1986 ) ontslag als voorzitter. We kunnen enkel hopen op een vernieuwde heruitgave. Ook " De Gids voor Vlaanderen " en de " Gids voor Wallonië "van zijn hand worden nog veel gebruikt. Jozef Van Overstraeten is werkelijk de pionier geweest van het cultuurtoerisme in Vlaanderen. Hij wist dat het toerisme met de dag belangrijker zou worden en doelbewust wilde hij de Vlamingen verenigen rond de groeiende interesse voor de massa: het toerisme. Zijn ouders waren werkzaam in het onderwijs en hij leek ook voor het onderwijs voorbestemd als regent maar na de eerste wereldoorlog werd hij als jonge activist afgezet bij de Rijksmiddelbare school van Sint-Truiden. Hij werd dan noodgedwongen huisleraar tot hij in 1920 een aanstelling kreeg als leraar Nederlands aan de Rijksmiddelbare school van Aalst, waar ook zijn zoon studeerde, Toon Van Overstraeten, die later bekend zou worden als verkozene in het Waalse landsgedeelte. In 1920 werd ook de Vlaamse Toeristenbond gesticht. Hij werd onmiddellijk lid en begon met een VTB-blad " Toerisme", waarvan hij hoofdredacteur werd in 1929. Hij ontplooide een enorme werkkracht en nam voortdurend nieuwe initiatieven o.m. het aanleggen van VTB-wandelpaden, sterritten voor fietsers, het oprichten van het Verbond voor Heemkunde in 1941 enz. In 1944 werd hij kortstondig geïnterneerd maar niet veroordeeld. In 1948 kon hij opnieuw de touwtjes in handen nemen. Hij verkondigde altijd zijn niet partijgebonden Vlaams-nationalisme, had veel sympathie voor de Groot-Nederlandse gedachte en onderhield betrekkingen met tal van Frans-Vlamingen o.m. met Jean-Marie Gantois. Hij steunde het Komitee voor Frans-Vlaanderen en trad ook ook als spreker tijdens een van de eerste Frans-Vlaamse Cultuurdagen. Hij sponsorde tal van grotere en kleine Vlaamse initiatieven, de marsen op Brussel, de zangfeesten en de wederopbouw van de IJzertoren. Hij patroneerde ook " Hulp op de weg ". Inmiddels schreef de VTB- VAB-bladen vol. Hij startte in 1953 met de reeks " Wat betekent mijn familienaam? " en in 1960 met de reeks " Zon en schaduw over Vlaanderen " ( liep tot 1985 en is nog altijd waardevol als informatie ) Hij bleef altijd trouw aan zijn katholieke en flamingantistische principes. Nadat hij in 1980 onverwacht ontslag nam sloeg VTB-VAB een minder Vlaamsstrijdende richting in. Jammer genoeg. Mocht zijn geest herleven!
08-02-2012
Juul Desmet, Wakkens auteur - heemkundige
Dit is een foto van de Wakkense veelzijdige auteur Juul Desmet ( ° 11 maart 1940), die het boek ' Een Dorp in Oorlogstijd - Wakken in Wereldoorlog I & II ' uitgaf. Na handelsstudie werd hij kaderlid bij de NV Bekaert SA, Zwevegem. Hij is ondervoorzitter van ' De Roede van Tielt ' . Was medewerker aan diverse kranten en tijdschriften en publiceerde talrijke heemkundige werken over Wakken van 1980 tot nu. Het boek over de twee wereldoorlogen is zijn zestiende werk.
02-02-2012
Een vleugje ironie en humor
Ironie:
Aan recensenten-grafdelvers van dichters
Grafschrift voor Kees Fens.
Kees Fens, je was ook maar een mens. Ik heb je wel gekend als recensent maar nooit heb ik een vers van jou gelezen. De hemel zij geprezen !
15 mei 1991 Epiloog
Met edele emoties schrijf je geen gedicht, meent een recensent, door eigen geest verlicht. De vraag voor een scribent die nog emoties kent blijft dan gewis wat edel of onedel is, wat echt is en wat schijn, en of voor een gedicht onedel-echt wellicht alleen maar mooi kan zijn.
4 augustus 1991
Schrap al wat is belijdenis zei me een recensent. Wat bleef was enkel dit: een bladzij wit voor hem, de trieste vent.
5 juli 1994
In hun ogen ben ik maar een mier maar dat scheelt me ook geen zier want ik laat me niet vertrappen en kruip bijtend langs hun holle pijpen op tot ik geraak aan hun hele GROTE kop.
15 januari 2006 Uit " Nieuw en Oud " ( 2006 )
Parodie op " Oote oote oote boe ", het bekende gedicht van Jan Hanlo ( 1912 - 1969 ), illuster atonaal tabula-rasa-dichter en een der stamvaders van de experimentele poëzie.
Bla bla bla Bla bla bla ja bla bla ja ja bla bla bla bla bla ja ja ja ja ja bla bla bla a a a a as je ja as je as je ja ja as je as je plasje as je plasje plasje ja as je as je plas je plasje plasje as je ja ja ja plas je plas je plasje ja ja ja plas je plasje plas je plasje ja ja ja ja was je was was je was je was je ja ja ja ja was je bla bla was je oe oe oe doe doe doe doe doe doe broek toe.
26 februari 2006
Uit " Nieuw en Oud " ( 2006 ) ------------------------------------------------------------------------- Aan hooggeprezen modernistische dichters
Bij het opstaan en het kijken in de spiegel op mijn 88e verjaardag. 24-02-1924 ( eerste versie in 2006 )
Ik tel vandaag mijn achtentachtig jaren en sprokkel nu de dagen en de nachten met wat woorden of wat verzen nog bijeen. Oud gezaagd wellicht, te veel geschaafd en ook wel te beschaafd misschien. Maar wat ik ook nog schrijf ik weet nog wat ik zeg wat veel van mijn poëtische kompanen niet meer weten, als zij de beelden en de woorden graaien uit de grabbelton, maar dan wel de grote dichters heten, heel graag gezien, gezien met haren die ten berge rijzen of baarden die ten gronde gaan.
Ik ben helaas te klein geworden, ineengekrompen in mijn oude schelp en durf het niet meer aan om mij met hen te meten.
Maar wat er ook van zij vóór wij en zij wellicht het zullen weten zijn wij toch allemaal totaal vergeten.
Verjaardagsvers waarvan een eerste versie op 24 februari 2006 en de jongste op 24 februari 2012.
Uit " Nieuw en Oud " ( 2006 )
Humor:
Uit de kindertijd
Michel Couckuyt, geen slechte meester want zijn liedjes ken ik nog, maar elke dag sprak hij bevel en straf in rijmpjes uit, zo luidde het gekruid: Dereu, parbleu dat babbelen ben ik beu. Devos, jouw tong zit weeral los en jij daar Fack, zwijg, en zet je daar nu maar in de hoek op jouw gemak of je krijgt van mij ook nog een plak onder je frak. En jij Verbeke sta maar beter in de reke. We konden niets dan hardop lachen dan maar erg tot ons verdriet dat mocht ook niet, dus lachen in onszelf dan maar, op gevaar af van nieuwe straf...
Mopje in vers gezet:
Zij was getuige en hij was advocaat. - Zeg maar wat je weet, zei hij. - Ik denk, zei zij... - Niet wat je denkt maar wat je weet is hier van tel, hernam de advocaat.
Toen werd zij kwaad: - 't is alles goed en wel als ik niet denken mag, kan ik niet zeggen wat ik weet, en is het best dat ik de zaal verlaat, want, ik ben geen advocaat...
Op het verjaardagsvers na en nog twee bovenstaande gedichten, staan de versjes afgedrukt in de bundel "Van morgenlicht tot avondzon" gedichten van Luc Verbeke ( 2005 )
Luc Verbeke
01-02-2012
Actualia van 11 tot 17 mei 2012
11 mei 2012
- In een peiling van de kiesintenties uitgevoerd door Dedicated voor rekening van de RTBF en La Libre Belgique, blijkt dat de N-VA haar voorsprong nog vergroot. Met 38,6 % stijgt ze met 1,6 %. De sp.a wordt tweede met 14, 2 % ( + 1,5 % ), CD&V verliest de tweede plaats en wordt derde met 13,6 % ( -0,7 %), Vlaams Belang behaalt 12 % ( +0,9 % ) , Open VLD strandt op 10 %, Groen stijgt tot 7 % ( + 0,2% ), PVDA 2,2 % , LDD 0,8 % In de 19 Brusselse gemeenten behaalt de PS 22,4 % ( - 2,1%) , de MR 20,5 % ( +1,2 % ), Ecolo 12,9 %, FDF 11,6 %, cdH 10,1 %, N-VA 2,9 %. In Wallonië blijft de PS de grootste partij met 31% ( - 0,9 % ), de MR 19,6 % ( + 1,5 % ), cdH 14,6 % ( - 0,6 % ), Ecolo 11,4 % ( - 1 % )
- Bij een botsing tussen twee goederentreinen in Godinne bij Dinant is een lek ontstaan in een van de getroffen wagons. Kleine chemische vloeistof zijn ontsnapt. Het provinciaal rampenplan is afgekondigd en enkele honderden leerlingen van een school zijn geëvacueerd. De ontsnapte vloeistof is niet gevaarlijk maar wel bijzonder ontvlambaar en reageert op statische elektriciteit. Een veiligheidszone van 500 meter rond de plaats van het ongeval is ingesteld. In die zone bevindt zich Het College St-Paul de Godinne, ook een bejaardentehuis en een instelling voor gehandicapten.
- De minister van Binnenlandse Zaken, Joëlle Milquet, vergaderde met de burgemeesters, korpschefs en procureurs van de federale politie van de West-Vlaamse grensstreek in het kader van een gemeenschappelijke aanpak van de grenscriminaliteit. Er zal meer politie komen in die zone. Milquet wil ook een betere samenwerking van de Belgische en de Franse politie in de regio en tussen het lokale en het federale niveau in België.
12 mei 2012
- De partijen hebben een oorlogskas van 80 miljoen euro. Vorig jaar is die gegroeid met 13 tot 80 miljoen euro. De partijkassen werden gespekt met 37 miljoen overheidsgeld. Die zijn in beleggingen gestopt of op een spaarrekening gezet. Hierdoor steeg de som van liquide middelen en geldbeleggingen van de Vlaamse partijen boven 63 miljoen euro. Er werd 16 miljoen opzij gezet voor de volgende verkiezingen. De rijkste partij is het Vlaams Belang met een balanstotaal van 15,5 miljoen euro. De N-VA klimt van 5 miljoen euro twee jaar geleden naar 12,8 miljoen euro.
- De opiniepeilingen brengen Open VLD in paniek. De partij bevindt zich in een historisch diep dal. Vandaag werd verzamelen geblazen voor een visiedag. Sinds midden vorig decennium verloor VLD elke verkiezing. Algemeen directeur van de partij is Noël Slangen, voormalig spindoctor. Open VLD heeft de neiging de achterban te gaan knuffelen, net zoals Wouter Beke en Bruno Tobback, welnu zegt Slangen, dat is verkeerd, je moet ingaan tegen je achterban. Heropstanding en keiderschap betekenen dat je een neerwaartse trend wijzigt door tegen de achterban in te gaan. Paniek is ook een slechte raadgever. Je moet leiderschap tonen en perspectief bieden. Je moet ook risico's durven nemen en dit zit vooral in het veranderen van je eigen partij. Mensen die je kunt overtuigen van iets zijn meestal je langdurendste en hevigste voorstanders. Mensen met wie je een eindje meeloopt, blijven je niet volgen.
13 mei 2012
- De traditionele parade van de Belgian Pride, die gisteren voor de 17e maal in het centrum van Brussel plaats vond, bracht weer 50.000 mensen op de been. Die manifestatie is het jaarlijke evenement van de LGBTQI-beweging van lesbiennes, homo's, bisexuelen, transsexuelen e.a. Aan het begin en het einde van de parade werd telkens 1 minuut stilte gehouden voor de slachtoffers van homofobe incidenten. Daarna werd een schreeuw uitgebracht tegen homofobie.De beweging wil zich zichtbaar maken in de aanloop naar de gemeenteraads-en provinciale verkiezingen van oktober.
- De voorzitter van de Duitse Bundesbank, Jenss Weidmann, waarschuwt de nieuwe Franse president Hollande, dat hij niet mag raken aan het statuut van de Europese Centrale Bank ( E CB ) en aan het Europees begrotingspact. Hollande had tijdens zijn campagne voorstelde om voor de ECB de moegelijkheid te geven zelf maatregelen te nemen ter ondersteuning van de economie of rechtstreeks aan de staten te lenen. Weidmann zegt dat jobs en economische groei het resultaat zijn van handelsuitwisselingen en de ECB is het best geplaatst om bij te dragen tot de stabiliteit van de Europese munt. Over de relanceplannen die eventueel gepaard zouden gaan met schulden maken, zegt hij, dat alle erbaringen bewijzen dat een te grote schuldenlast de groei hindert. Schulden met schulden bestrijden helpt niet. Inmiddels heeft Angela Merkel laten weten dat ze een stabiel partnerschap mogelijk acht met Hollande omdat goeie Frans-Duitse betrekkingen gewoon erg belanrijk zijn voor beide landen.
- Nu werd ook de populariteitsbarometer bekend gemaakt die aansloot bij de peiling van de kiesintenties door RTF/Libre ( zie boven 11 mei ). De uitslag is zeer verrassend. Op de vraag: ' Wenst u dat deze persoon een belangrijke rol speelt de komende maanden? ' antwoordde 24 % positief voor Di Rupo en slechts 22 % voor Kris Peeters, tegenover 44 % voor Bart De Wever, die dus in Vlaanderen dubbel zo populair is als Kris Peeters, die hij nochtans in de peiling van de VRT en De Standaard midden maart nipt moest laten voorgaan. In Wallonië scoort Di Rupo niet minder dan 56 %, tegenover Milquet van cdH met 23 %, gevolgd door twee van de PS, Paul Magnette en Rudy Demotte, met 22 % en cdH-voorzitter Benoit Lutgen met 20 %. In Brussel oogst Di Rupo 44 %, gevolgd door partijgenoot en minister-president Charles Picqué met 29 %, Joëlle Milquet 25 %, Laurette Onckelinx 24 % en oud-premier Verhofstadt .
- CD&V organiseerde in Oostende een familiedag waarop zowat 2.000 leden afkwamen. Voorzitter Wouter Beke sprak er de massa toe en ging er prat op dat bij de besparingsronde van de regering niet geraakt werd aan de kinderbijslag. En daar zal nooit aan geraakt worden want onze kinderen zijn onze toekomst. Integendeel er moeten nog meer hinderpalen overwonnen worden om te komen tot kinderopvang voor kinderen onder de drie jaar. Tegen 2016 wil CD&V dat er kinderopvang is voor minstens de helft van die kinderen. ' Als we daarin slagen, zal heel Europa jaloers op ons zijn' en meteen bracht hij hulde aan de bevoegde Vlaamse minister Jo Vandeurzen voor zijn gedurfde aanpak. Zo heeft Vlaanderen nu reeds ' veel meer ' kinderopvang dan de meeste landen ter wereld. Ook werkt minister van Financiën Steven Vanackere, aan een versnelde administratieve verwerking van de belastingsaangiften en een versnelde terugbetaling voor de gezinnen. Het is duidelijk dat CD&V wil aantonen dat zij dé gezinspartij is bij uitstek in het licht van de eerstkomende verkiezingen.
14 mei 2012
- Door de situatie in Griekenland kelderen de Europese beurzen.Het wordt waarschijnlijker dat Griekenland de eurozone verlaat. Gevolg het KBC-aandeel verloor 6, 62 % op 13, 05 euro Ook Ageas zakte met 3,99 % Alle Europese beurzen zakken: Amsterdam 2, 4 % op 298,05 punten. Ook Londen, Parijs en Frankfurt verloren tot 2,3% BNP Paris Bas - 3,7 % Deutsche Bank - 4,1 % Société Générale - 4,2 %
- Newsweek heeft Obama uitgeroepen tot de eerste homosexuele president van de VS. Dat gebeurde nadat hij zich vorige week voorstander verklaarde van het homohuwelijk. In het magazine oordeelt een blogger die zelf homosexueel is, dat de timing van Obama perfect is. ' Dit was het resultaatvan drie jaar werk van Obama',schrijft Andrew Sullivan, die gelijkenissen ziet tussen Obama en de homosexuele gemeenschap.Zoals hij vroeger zijn zwarte identiteit moest ontdekken en verzoenen met zijn blanke familie moet hij nu zijn homoseksualiteit verzoenen in zijn heterosexuele familie'.
Wie zaken doet met China loopt gevaar o.m Bekaert zakt met 4,05 % tot 22,85 euro Idem bij Nyrstar en Solvay...
- Tegen 2050 kan de Duitse energie volledig groen zijn. Dat zegt de Duitse adviseur voor Hernieuwbare Energie ( BEE ) Momenteel zijn hernieuwbare bronnen goed voor 12 %. De BEE telt 30.000 individuele leden en bedrijven. De Duitse bevolking en regering verwachten maar de helft daarvan in 2050
15 mei 2012
- Vandaag heeft het verwachte groot onweer schade aangericht in Merchtem, Zonhoven en Sint-Truiden. In Merchtem werd een boom geraakt door de bliksem en de verspinterde boom trof verschillende huizen in de Gasthuisstraat. In Zonhoven sloeg de bliksem in op het dak van een woning en het dak vatte vuur. De brandweer van Hasselt kon erger voorkomen en kon voorkomen dat de brand zou overslaan naar de aanpalende woning. In Sint-Truiden kwam de bliksem terecht op de regenpijp van een huis. De bewoners schoten in paniek en belden de hulpdiensten op. Al bij al viel de schade nog mee.
- Bij de voorstelling van zijn ' Memoires ' gaf Jean-Luc Dehaene toe dat zijn opdracht en die van CEO Pierre Mariani bij Dexia niet geslaagd is. De weg te werken erfenis woog te zwaar en de eurocrisis waarop we geen vat hadden, zegt hij , deed ons de das om.
Over zijn ' Memoires ' sprak hij vandaag met Lieven Verstraete in Ter Zake. Een boeiend interview, geïllustreerd met foto's vanaf zijn jeugd als verbondscommissaris van de Katholieke scouts, tot zijn intrede in de politiek, zijn samenwerking als minister met premier Wilfried Martens, om daarna lange tijd zelf premier te zijn, tot zijn werking ook voor Europa als Europees parlementslid, nadat hij de verkiezingsstrijd in 2004, als CD&V-lijsttrekker voor de Europese verkiezingen, met meer dan 650.000 voorkeurstemmen met overtuiging won, tegenover Guy Verhofstadt met 388.000 voorkeurstemmen . Dankzij zijn enorme werkkracht, doorzettingsvermogen, zijn doorzicht bij het sluiten van een compromis, in de politiek soms bars, maar daarbuiten minzaam in zijn omgang met het gewone volk ( b.v.b. als supporter van voetbalclubclub Brugge), heeft hem op het voorplan gebracht. Hij werd bekend, als oplosser van vele problemen die hij ' oplost wanneer die zich stellen ' en waarvoor hij de ' loodgieter ' werd genoemd. Over zijn riante bijverdiensten, zei hij, dat hij nooit iets gedaan heeft voor het geld maar altijd zijn ' verantwoordelijkheid ' heeft opgenomen als hem dit gevraagd werd. Ook zijn zorg voor zijn gezin met zijn echtgenote Celie Verbeke kwam goed aan bod.
Uit zijn leven en werk vermelden wij:
-Geboren op 7 augustus 1940 in Montpellier, als zoon van een Brugse arts, dus bij het begin van de oorlog toen velen naar Zuid-Frankrijk waren gevlucht. Datzelfde jaar keerde het gezin Dehaene al naar Brugge terug, waar hij het grootste deel van zijn jeugd doorbracht.Hij volgde gedeeltelijk in het Sint-Jozefscollege in Aalst klassieke humaniora onder de leiding van de paters jezuïeten. Hij voltooide die in Namen. Aan de universiteiten van Namen en Leuven behaalde hij de diploma's Licentiaat in de Rechten en Licentiaat Economie. In 1965 verhuisde hij naar Brussel, huwde met Celie Verbeke, eveneens uit Brugge. Hij werd vader van vier kinderen, met zoon Tom die ook politicus zou worden. Zijn opgang in de politiek maakte hij eerst via de studiedienst van het ACW, daarna ondervoorzitter van de CVP-jongeren en vervolgens als medewerker, later als kabinetschef bij verschillende ministeriële kabinetten. Daar leerde hij de spelregels van de macht kennen en de netwerken, die later goed van pas zouden komen om een belangrijke rol te spelen in zijn vermogen om politieke crisissen op te lossen. Zijn stevige dossierkennis en intelligentie deden zijn invloed snel stijgen en in 1981 werd hij minister van Sociale en Economische Zaken. Zes jaar later maakte België één van de moeilijkste politieke crisissen door uit de naoorlogse geschiedenis. De zaak Happart leidde tot de val van de regering Martens VI. Een nieuwe staatshervorming drong zich op om de communautaire problemen op te lossen maar daarvoor was een tweederdemeerderheid nodig.In deze hopeloze situatie vroeg de koning aan Dehaene om de taaak van informateur op zich te nemen om deze moeilijke knoop te ontrafelen, waarop Dehaene antwoordde: ' Sire, geef mij 100 dagen'. En inderdaad 106 dagen later, op 6 mei 1988, was de klus geklaard.Met een akkoord over een verregaande staatshervorming kon de regering Martens VIII van start gaan, met Dehaene als de feitelijke sterke man in deze regering. Hij had het vertrouwen en gezag bij zijn politieke tegenstrevers gewonnen en in 1992 nam hij met de regering Dehaene I de leiding van het land over en legde de basis van het Sint-Michielsakkoord. Met die meest verregaande staatshervorming maakte hij van België een federale staat in een coalitie van christen democraten en socialisten, die ook zou blijven onder Dehaene II, die een sanering van de overheidsfinanciën moest doorvoeren tot het tekort op de begroting tot 3 % kon teruggebracht worden om zo tot de eurozone te kunnen toetreden.De dioxinecrisis van 1999 leidde tot nieuwe verkiezingen en een nederlaag van de CVP, de zwaarste uit de naoorlogse geschiedenis, want voor het eerst sinds 1945 was zij niet meer de grootste partij.Dehaene trok zich terug en bleef alleen maar senator, om in 2000 burgemeester van Vilvoorde te worden. De nieuwe leider Verhofstadt droeg hem voor als ondervoorzitter van de Europese conventie, een dentank die zich moest buigen over de toekomst van EU en een grondwet voor de Unie moest voorbereiden. Dehaene was inderdaad onmisbaar. Toen in 2004 de CVP de nieuwe naam CD&V kreeg en onder Yves Leterme een nieuw elan had gevonden wierp hij zich opnieuw in de verkiezingsstrijd als lijsttrekker voor de Europese verkieingen en won overtuigend op Guy Verhofstadt ( zie boven ) Hij zou nu verder als ' bemiddelaar des konings ' zijn loopbaan voltooien, voor het eerst in 2007 om Yves Leterme aan het bewind te brengen, maar de communautaire tegenstellingen in de regering tussen Walen en Vlamingen bleven zeer groot. In 2009 moest hij weer bemiddelen maar de onderhandelingen mislukten en de regering viel. Jean-Luc Dehaene trok zich terug. Hij was van 2000 tot 2007 burgemeester van Vilvoorde. Hij kon nu met pensioen. Nieuwe verkiezingen in juni 2010 leverden een grote overwinning op voor de N-VA maar brachten de Waal Elio di Rupo aan het bewind, met medewerking van de drie andere Vlaamse partijen. Momenteel is de situatie zo dat volgens de peilingen in Vlaanderen een volstrekte meerderheid kan worden gevormd met meer dan 38 % van de N-VA en het Vlaams Belang dat weer aangroeide tot 12 %.
17 mei 2012
- Vandaag viert de Christelijke Arbeidersbeweging ' Rerum Novarum' ( = Over nieuwe dingen ) Rerum Novarum verwijst naar de encycliek van Paus Paulus XIII, gepubliceerd in 1891. De encycliek houdt zich bezig met de situatie van de arbeidersklasse en oleit voor een rechtvaardig loon, het recht op eigendom en solidariteit met de zwakkeren. Om deze doelstellingen te bereiken is zowel overheidsingrijpen nodig als de vorming van vakbonden. Het ongebreideld kapitalisme wordt veroordeeld enerzijds maar anderzijds ook het het ùarxistisch socialisme en het dialectisch materialisme. Zijn voorgestelde samenwerking tussen kapitaal en arbeid inspireerden niet enkel de vorming van vakbonden maar ook verschillende vormen van corporatisme.De Aalsterse priester Adolf Daens steunde op de encycliek om de slechte werkomstandigheden in onsand in de 19e eeuw te bestrijden en in 1893 zijn Christene Volkspartij op te richten. Rerum Novarum van Paus Paulus XIII beschouwt de christelijke vakbeweging in zekere zin als haar grondvest. Het feest wordt altijd veertig dagen na Pasen gevierd op Onze Lieve Heer Hemelvaart en wordt beschouwd als een tegenhanger van de socialistische 1-mei vieringen.
Patrick Develtere, ACW-voorzitter, hield naar aanleiding van Rerum Novarum, een pleidooi voor kwalitatieve groei en somde een aantal domeinen op die essentieel zijn om te investeren: onderwijs, groene energie, sociale woningen, rusthuizen en woonzorgcentra. Daarnaast leggen investeringen in wetenschap en onderzoek op elk van die domeinen de basis voor de bedrijven van morgen.Wat hij bedoelt met kwalitatieve groei? Dat is, zegt hij, een economie die niet ten nadele gebeurt van de mens en de natuur, een groei die de natuur en de mensen niet uitput. De mensen die nu langer zullen moeten werken moeten hun werk ook blijven aankunnen. Hun werk moet aangepast zijn. Nu blijken er vier op tien werknemers bij het thuiskomen na hun werk te gestresseerd om nog leuke dingen aan te vatten. We spreken ook van kwalitatieve groei als een mens creatief kan blijven in zijn werk of in zijn vrije tijd.
In andere toespraken o.m. van Marc Leemans en Marc Justaert werd gezegd dat er niet geraakt mocht worden aan de index en de werkloosheidsvergoeding.Ook de nieuwe pensioenwetgeving werd beknibbeld, waarop Alexander Decroo reageerde.
28-01-2012
Denkend aan André Demedts
DENKEND AAN ANDRE DEMEDTS
Voor Rudolf Vandeperre
Samenzijn, in vriendschap, onverwoord, één zijn in gedachten en één zijn in het woord. Van een gevuld en rijp seizoen de zachte naglans zoeken onder de late zomerzon en tanend groen en rustig-blij de herfst verwachten. En even ook de grote vriend bezoeken die ligt geborgen onder zerk en gras in aarde nog gedrenkt door Leie en vlas. Terwijl herinneringen rijzen uit z'n boeken hem nu terugzien of het gisteren was. Verwijlen bij z'n beeld in scherp profiel of, in de gloed van Garciarias (1) bij het bureau waarop hij schreef in duizendvoud het leven dat het zijne was. De stilte horen en de echo van z'n ziel in dit z'n land aan de rivier met water dat nog blinkt als glas. En spellend lezen het gedicht in steen waarin z'n geest blijft leven boven stof en as. Dan afscheid nemen, woordenloos, in vriendschap één, verbonden, onverwoord, met al wie met ons is en was.
Luc Verbeke 20 september 1993
(1) Pedro Garciarias : Spaans schilder van lyrisch-abstracte-mystische werken o.m. geïnspireerd door San Juan de la Cruz (1542-1591) en door Guido Gezelle. Hij stelde z'n werken tentoon in het Demedtshuis van 21 augustus tot 21 september1993. Hij werd bij de opening, tijdens de viering van 10 jaar Demedshuis, ingeleid door oud-minister Marc Galle. Het gedicht werd gepubliceerd in "Terugblik" (1994) van Luc Verbeke enwerd na een bezoek met Rudolf Vandeperre aan het Demedtshuis, het borstbeeld, het in steen gebeiteld gedicht van Demedts "Lof van mijn Land" en tenslotte aan zijn graf gelegen op het kerkhof achter hetDemedtshuis.
Ook Wareber op z'n blog http://blog.seniorennet.be/adjaar publiceert het gedicht met foto van A.Demedts en L.Verbeke.
01-01-2012
Actualia van 3 tot 10 mei 2012
3 mei 2012
- Het grote TV-debat François Hollande en Nikolaz Sarkozy is voorbij. We hebben het zelf niet gevolgd maar in de krant gelezen dat Sarkozy op punten heeft gewonnen. De Fransen zelf zouden dat beamen, want Sarkozy was goed voorbereid en beschikte over alle cijfers in verband met economie en werkloosheid en hij goochelde ermee. De vraag is welke invloed dat zal hebben op de verkiezingen van eerstkomende zondag.
- Bart De Wever heeft scherp uitgehaald baar de mediaDe grenzen in de media worden naar beneden verlegd in een schroeiend tempo. Zo wordt Jos Ghysen veroordeeld en zomaar schuldig verklaard. Hij vermeldt het geval Pol Van Den Driessche niet, maar dat zit er wel achter. Zonder juridische aanklachten werd hij door de media, op enkele uitzonderingen na, voorgoed gelikwideerd. De media geloven echt dat zij de samenleving regisseren en zij beseffen niet dat zij een huizenhoge prijs aan het betalen zijn voor hun ontsporing, want niemand gelooft ze nog.
Zijn partijgenoot Siegfried Bracke nuanceert dit opmerkelijk interview van zijn voorzitter. Hij heeft enkel zijn bezorgdheid uitgesproken over het functioneren van de media. In Kathleen Cools op de rooster gelegd. Hij nuanceerde hier wel zelf zijn uitspraken en hij zei dat hij inderdaad ook wel door de media gemaakt werd maar zichzelf nooit heeft opgedrongen doch altijd op vragen is ingegaan.
- Geert Van Istendael verdedigt PVV-kopman Geert Wilders, die in de Nederlandse kranten als een duistere demon wordt beschreven. Hj is niet zo extreem rechts. Het soctaal-economische onderdeel van zijn programma bevat veel linkse, tot zeer linkse clausules.Hij neemt voortdurend de verdediging op voor de kleine man.De etnische registratie is wel een prominent programmapunt van de PVV waarvoor hij wordt aangevallen. Voorts zet de PVV zich in voor onze verzorgingsstaat: wil het ontslagrecht niet versoepelen, de pensioenleeftijd niet verhogen en nog meer in die trant. De Nederlandse economie wordt volgens Wilders kapot bezuinigd. Hij stelt een verhoging van de bankenbelasting voor.
4 mei 2012
- De kranten reageren negatief tegenover de aanval van Bart De Wever op de media. Hij noemt Jos Ghysen als een door de media veroordeeld slachtoffer maar waarschijnlijk werd hij meer getroffen door de uitschakeling van Pol Van Den Driessche. Opvallend daarbij is zijn aanval tegen logeman Luc Van derKelen, hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws, die in zijn krant Van Den Driessche verdedigde en ook een uitgebreid positief stuk schreef over De Wever.
-Partijgenoot Siegfried Bracke nuanceerde zijn uitspraak maar, zoals gezegd, hij deed het ook zelf in Ter Zake. Hij bleef er wel bij dat hij vertolkte wat velen denken maar het niet durven zeggen.
De Belgicistische politicoloog Dave Sinardet ( UA en VUB ) zegt dat De Wever nogal eenzijdig is in zijn kritiek. ' Als het gaat over media en politiek, kan je ook vragen stellen bij de personalisering in de media en de BV-cultuur, maar die stelt De Wever niet want daar doet hij al jaren zijn voordeel mee.' en verderop ' In zijn kritiek lijkt hij enkel te focussen op de zaken die hem slecht uitkomen,wat hij vervolgens veralgemeent naar de media. ' Hij speelt zo in op het underdoggevoel. Zijn tegenwerpingen komen pas boven nu het zijn partij in sommige media minder voor de wind gaat'. Toch acht Sinardet een grondig debat over de berichtgeving rond Van Den Driessche en Jos Ghysen zinvol.
- In de Engelse verkiezingen worden de conservatieven verslagen en Labour wint.De conservatieve burgemeester van Londen, Johnson, wint echter nipt en zal dus blijven instaan voor de eerstkomende Olympische spelen.
5 mei 2012
- In de weekendkrant van De Standaard leszen we een interessant vraaggesprek met Siegfried Bracke. Titel: ' Elke uitdager neemt een groot risico'. In Gent neemt hij het inderdaad op met de N-VA voor het burgemeesterschap tegen de huidige SP-A-burgemeester Daniël Termont. Siegfried was kop van jut in de 1 meitoespraak van het Gentse boegbeeld Freya Van den Bossche. Hij heeft haar bedankt omdat zij zijn naam in de belangstelling bracht en hij deed hetzelfde voor anderen uit de Gentse coalitie die hem liever kwijt dan rijk zijn. Zij beschuldigen hem van aanpappen met Het Vlaams Belang. Hij ontkent dat maar, zegt hij, hun stem zal ik niet weigeren. Maar van een coalitie tegen Termont is geen sprake. Met hun sociaal-economisch programma van de Gentse coalitie wil hij niets te maken hebben: de deur openzetten voor elke leefloner en de economische activiteit in de haven willen fnuiken...Hij wil de coalitie niet depanneren en hij is niet van plan braaf te zijn en zijn gedacht te begraven. Gent krijgt aldus een duidelijk alternatief. Zoals ze deden met Pol Van Den Driessche hebben ze hem om dezelfde redenen kwijt willen spelen en geprobeerd om zijn vetrek van de VRT naar de N-VA toe te schrijven aan een geval van ongewenste intimiteiten, iets waarvan hij zich altijd heeft afgehouden. Uiteindelijk hebben ze gezwegen. Jammer vindt hij het geval met Pol. Hij was geen vriend van hem maar hij heeft hem verdedigd tot hij door de knieën ging. Het was een politieke afrekening. Zijn eigen beslissing was wel de juiste maar inmiddels is hij zwaar aangepakt. Zijn probleem, ook binnen zijn gezin is totaal. Maar de N-VA zet hem op de loonlijst en Siegfried zal hem helpen om een een nieuw bestaan uit te bouwen.Hij was een goede vriend van Gui Polspoel maar in Reyers Laat heeft hij Van Den Driessche afgemaakt, waar hij sprak over ' gruwelijke feiten '. Zulke mensen zijn nu best te mijden. In Reyers Laat werd ook Jos Ghysen afgemaakt zonder mogelijkheid tot tegenspraak. Vandaar ook voor een deel van de reactie van Bart De Wever tegen de media, maar met de nodige overdrijving in het belang van de duidelijkheid.' De media vallen altijd ten prooi aan het politiek correct denken. Maar het blijft een geruststellende vaststelling dat 80 % van de journalisten links denkt terwijl de kiezer voor 80 % rechts stemt.' De prominente liberaal Van Quickenborne heeft evenmin als Freya een eigen sterk verhaal. Hij durft niet raken aan de koppeling van de lonen aan de index, al weet hij dat de ondernemingen daardoor verliezen aan competiviteit. Hij wordt straks 60 maar hij denkt niet aan zijn pensioen.Met pensioen gaan is hij niet van plan. Hij amuseert zich in de politiek waar hij vrijer is dan in zijn journalistieke loopbaan.Als journalist moest hij soms zaken verkopen waar hij niet achter stond. Als politicus droomt hij van een autonoom Vlaanderen met een grote zelfstandigheid. Het woord ' onafhankelijk ' gebruikt hij bewust niet.
7 mei 2012
- Volgens een peiling van TNS Media voor de krant Het Laatste Nieuws stevent Bart De Wever af op een monsterscore bij de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. De N-VA zou 42,9 % van de stemmen halen. De stadslijst van sp.a en CD&V krijgt 25,4 %, het Vlaams Belang verliest meer dan de helft van zijn kiezers aan de N-VA en moet het stellen met 13,1 %, terwijl Groen! groeit tot 10, 3 % en Open VLD zakt naar 5,5 %.
- Dat peilingen over het algemeen goed uitvallen bewijst ook de verkiezing van François Hollande voor de presidentsverkiezingen in Frankrijk, die hij won op Nicolas Sarcozy met 52 % van de stemmen. Hij wil nu zo gauw mogelijk naar Duitsland reizen om er bondskanselier Angela Merkel te ontmoeten om haar in alle vriendschap duidelijk te maken dat de door Duitsland gedicteerde bezuinigingspolitiek ' geen fataliteit meer is '. Via overheidsinvesteringen wil hij de economische motor aanzwengelen. Hij kondigde dit af met de grotewoorden: ' Dit is een nieuwe start voor Europa.' Hij gaf toe dat hem een zware taak wacht maar hij wil zich ' met toewijding en voorbeeldig van kwijten'. Hij stuurde ook een groet naar Nicolas Sarcozy, die Frankrijk vijf jaar heeft geleid en daarvoor alleen al respect verdient'. Na zijn bezoek op 15 mei aan Merkel neemt hij vanaf 16 mei het roer in handen. Nicolas Sarkozy van zijn kant nam afscheid van de Franse natie in een speech die, qua emoties en spektakelwaarde, die van Hollande oversteeg. Hij bedankte zijn vele kiezers, die met Franse vlaggetjes bleven zwaaien en sommigen aan het schreien bracht, met de afscheidswoorden ' J'aime la France et je vous aime ', waarna hij flamboyant , zoals altijd,van het toneel verdween, zijn UMP-partij in paniek achterlatend, zo dicht bij de parlementsverkiezingen, die in juni al plaats zullen vinden. Hij verklaarde daarbij geen boegbeeld meer te zullen zijn. Er wordt verwacht dat Marie Le Pen veel stemmen van rechts zal winnen .
8 mei 2012
-Nu Sarkozy af is van het presidentschap zal Carla Bruni, zijn echtgenote, weer gaan zingen. Dit najaar brengt ze een nieuw album uit. De 44-jarige Bruni hoopt haar succeshit ' Quelqu'n m'a dit ' die tien jaar geleden goed was voor ongeveer twee miljoen exemplaren te kunnen evenaren. Narkozy zelf zal nu tijd hebben om te zorgen voor zijn dochtertje Giulia.
9 mei 2012
- Nu er in Griekenland momenteel geen nieuwe regering gevormd kan worden en nieuwe verkiezingen verwacht worden, zakken de beurzen jn Europa. Er was tot 1,1 % verlies. De Pasoc wil nu een regering van nationale coalitie om de Griekse problemen in samenwerking met Europa op te lossen.
- De raadkamer van Ieper heeft de aanhouding verlengd van twee Fransen, die betrokken zijn bij de reeks ramkraken en homejackings die de voorbije maanden het zuiden van West-Vlaanderen teisterde. Op 5 mei werden ze aangetroffen in een loods in Dadizele waarbij ook tien gestolen wagens werden aangetroffen. Er werd ook beslag gelegd op een machinepistool , een alarmpistool, een kogelwerend vest, een bivakmuts en een motorhelm. Er werden ook al huiszoekingen uitgevoerd. Eén van de twee was al bekend voor gelijkaardige feiten.
- Het aantal Erasmusstudenten bedroeg vorig jaar in Europa 231.000. Een record. Het Erasmusprogramma bestaat sinds 1987. Momenteel is de vraag ook al weer hoger dan het aanbod. Vorig jaar kregen de Belgische studenten een beurs van gemiddeld 222 euro per maand.
- De VRT-hoofdredactie van de nieuwsdienst erkent dat de redactie van Reyers Laat geblunderd heeft op 24 april, toen Ex-VRT-programmamaakster Miet Smet zware beschuldigingen uitbracht aan het adres van Jos Ghysen. Dit programma lokte veel negatieve reacties uit omdat Jos Ghysen in het programma zelf niet aan het woord kwam. Maar onlangs ontving de VRT nieuwe klachten , zo meldt De Standaard 9 mei pag.5. We citeren: ' Volgens de voormalige radio-omroepster zijn er nog vier klachten onderweg, die hoofdzakelijk gaan over jarenlange psychische terreur, maar ook over regelrechte broodroof en financiële malversaties.'
- Zondag j.l. 6 mei werden in de Schouwburg van het Waregemse Cultuurcentrum De Schakel, tijdens een feestelijke Lentezitting van ' De Ridderorde van 't Manneke uit de Mane vzw ', drie nieuwe ridders benoemd: de Waregemse industrieel Paul D'hont , meesterkok Piet Huysentruyt en Karel Platteau, de Waregemse nieuwe grote kenner van Gezelle en Streuvels, redacteur ook van ' Rijmtijd, Tijdschrift voor liefhebbers van de poëzie van Guido Gezelle'. Voor de Feestelijke Lentezitting waren enkele honderden belangstellende opgekomen, onder wie vanzelfsprekend tal van vroegere ridders met hun lint en schild van 't Manneke. Voorzitter is sinds enkele jaren Johan Colpaert uit Avelgem, schoonzoon van wijlen Valeer Arickx en Antoinette Meeuws. Hij leidde perfect het hele gebeuren, de zitting, de ontvangst met receptie op het stadhuis en het eetfestijn in de Salons Ambassade ( Zultseweg 150 Waregem ), met tussentijds optreden van moppentappers als Bert Dewilde, interviews en samenzang onder leiding van een Roeselaarse zanger met pianist. Vanaf 17.30 uur vertrok iedereen welgemutst naar huis.
9 mei 2012
- In het jongste nummer van ' Journaal ' van Mark Grammens nr. 625, lezen we in het hoofdartikel over ' De morele zelfmoord van de christelijke zuil ' Nu de Zwevegemse firma Bekaert in de belangstelling kwam door het ontslag van 609 mensen in de tak Aalter enerzijds en anderzijds het feit dat topman Bert de Graeve ' zo onverstandig kon zijn zichzelf een loonsverhoging van 32 %, ofwel bijna een half miljoen euro toe te kennen'. en hij vervolgt ' Dat de voorzitter van de raad van bestuur, Baron Buysse, en De Graeve niet uit eigen beweging hebben aangevoeld dat wat ze deden echt niet kón, zegt veel over hoever ze afstaan van de maatschappelijke realiteit '. De naam Behaert , schrijft Grammens, blijft onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van de christelijke zuil in de Vlaamse samenleving. De man die de naam gaf aan het bedrijf stond vooraan bij de oprichting van het Verbond van Katholieke Werkgevers en bij de invoering van de naoorlogse sociale wetgeveng, die reeds tijdens de oorlog door hem en zijn vrienden werd onderhandeld met socialisten en na de oorlog met de latere premier Achilles van Acker.' Vandaar dat Grammens nu als titel schrijft ' De morele zelfmoord van de christelijke zuil ', als we zien wat Buysse en De Graeve daarvan gemaakt hebben. Hij noemt ze ' dom en hoogmoedig' en vooral De Graeve ook ' arrogant ' om als bedrijfsleider bonussen en substantiële loonsverhogingen aan zichzelf toe te kennen terwijl het bedrijf in crisis is en werknemers moet ontslaan. Zijn blinde verliefdheid op China, waar - onvolprezen paradijs- stakingen verboden zijn, heeft mede bijgedragen tot de neerwaartse spiraal waarin de activiteiten van Bekaert terecht zijn gekomen. Hij had immers geen oor voor de onbetrouwbaarheid van de Chinese markt. Hij besluit: ' Als men de speciale verdiensten van De Graeve zou onderzoeken, zou men waarschijnlijk uitkomen op een verrassend mengsel van naïviteit en gelijkhebberigheid, plus natuurlijk niet weinig graaien in de kassa'.
Een tweede bewijs van de morele ondergang is het feit dat de christelijke arbeidersbeweging op beschamende wijze in opspraak kwam. De kapitaalvennootschap, Arco, was als referentie-aandeelhouder van Dexia, zwaar mede verantwoordelijk voor de slechte gang van zaken bij deze bank, maar wist zich, via trucjes waarbij ze flink geholpen werd door de politieke belangenbehartigers van' de beweging ', zijnde Leterme, Dehaene en Vanackere van CD&V, aan de gevolgen van de verliezen van de bank te onttrekken door het te laten voorkomen dat Arco alleen maar leden-spaarders telde, waarop de overheidsgarantie voor spaarrekeningen van toepassing was. Vervolgens bleek de ' beweging' , dat is het geheel van ACW/ACV, zich een recht op ' winstdeelname ' in de door de Belgische staat van de Dexiaholding afgesplitste en tegen 4 miljard euro afgekochte bank Dexia ( thans Belfius ) te hebben verzekerd. Daarbij zou zij ook recht hebben op een deel van de winst van de verzekeringstak van Dexia. Zo staat de staat ( dus wij allen ) garant voor 55 miljard eventuele verliezen van de Dexia-holding groep, mede veroorzaakt door het slechte bestuur van Dexia door Arco, optredend namens ACW/ACV. En daaraan moet worden toegevoegd dat met de winst van de door de staat aangekochte Dexia-bank Arco (dus de vakbeweging ) gaat lopen. Grammens citeert Trends dat schrijft dat de manier waarop Arco zich in het dossier Dexia van de staat heeft bediend en dat de bevolking mag betalen voor hetgeld dat de vakbond opstrijkt.
Actualia van 30 april tot 2 mei 2012
30 april 2012
- Luc Coene, de gouverneur van de Nationale Bank van België, heeft naar eigen zeggen geen conreet voorstel gedaan over de herkapitalisering van Dexia. Op een persconferentie zei hij dat hij het woord ' dringendheid ' nooit heeft gebruikt betreffende een herkapitalisatie. Wat had hij dan precies gezegd? Hij kwam naar het parlement voorstellen van de Nationale Bank voor regelgeving voor de financiële sector toelichten, maar kreeg achteraf ook vragen over Dexia. Daaover zei hij ' dat het herstructureringsplan dat ingediend werd bij de Europese Commissie uitgaat van vrij optimistische hypotheses. Als dieuiteindelijk minder optimistisch zouden uitdraaien, zei hij, dan zou dat een invloed hebben op de solvabiliteit en dan is er een grote kans ' dat een herkaplitalisatie onvermijdbaar is'. Hij zal nu zeker geen gedetailleerde informatie meer geven aan het parlement. Hij is wel heel tevreden over de communicatie met de minister van Financiën Steven Vanackere, die hij geregeld ontmoet. De minister werd vorige week nog ondervraagd over de kwestie Dexia en hij gaf toen al te kennen dat hij geen melding had gekregen over de nood aan een kapitaalverhoging bij Dexia.
Omdat de verklaringen van Luc Coene gebeurden tijdens een besloten zitting van de opvolgingscommissie van de opvolgingscommissie voor de financiële crisis, gaat de Conferentie van de Voorzitters van de Kamer, nu uitpluizen wie de informatie van Luc Coene heeft gelekt. Kamervoorzitter Flahault zal het onderzoeken. De ogen waren gericht op Jean-Marie Dedecker, maar die zei dat journalisten aan hem kwamen vragen of het waar was wat ze hadden vernomen. Dus anderen waren hem voor geweest.
- Peilingen blijven voorspellen dat François Hollande de presidentsverkiezingen van zondag zal winnen. De Morgen schrijft dat de socialisten en Groen-links in de eurolanden overal aan het winnen zijn. Ze verwijzen daarvoor naar Roemenië, Nederland, Slovakije, Denemarken en zelfs België dat nu geregeerd wordt door een socialistische premier. We moeten hierbij wel vermelden dat de grote winnaar de rechtse N-VA was, maar dat die vakkundig werd geweerd, als gevaarlijk voor België, met steun mogen wij wel denken van het Hof. Slechts in twee landen werden de socialisten verslagen: in Spanje en in Slovenië.
- Van de nu in Oslo terechtstaande Anders Breivik voor de bomaanslag in de Noorse hoofdstad en de moorden op de jonge socialisten op het eiland Utoya op 22 juli vorig jaar, is nu bekend geraakt dat hij in 2004 het eiland Malta bezocht om te onderzoeken hoe dit de vele invasies, in het bijzonder van de moslims uit Turkije heeft kunnen weerstaan. Hij zag Malta als bolwerk tegen immigranten uit Noord-Afrika. Hij beweert lid te zijn van een netwerk van militante nationalisten, de Orde van de Tempeliers; één van de drie ordes die werden gesticht om de kruisvaarders te helpen. een van de andere ordes, die later de Maltezerorde werd genoemd heeft Malta bestuurd van 1530 tot het einde van de 18e eeuw.
- Nu al enkele jaren worden tot steun aan ' Kom op tegen kanker ' kalenders verkocht met vrouwen erop die akkoord gingen om er naakt op te staan, wetende dat die goed worden verkocht en niet wetende dat die een andere kanker in de hand werken n.l. de nu recent aangeklaagde intimiteiten op de werkvloer van mannen op vrouwen en nog erger het misbruik van vrouwen door mannen. Er zijn aldus lokale kalenders met ' durvende naaktstaande vrouwen ' uit de regio maar er is ook een veel verkochte nationale kalender met naakte vrouwen van een hoog kaliber...die nu onze bekende kalenders met kerkelijke feesten en van heiligen moeten vervangen...En wie zien we nu daarop? Ik heb die niet gekocht en het is dus maar van horen zeggen of door wat er over te lezen stond in bepaalde kranten en weekbladen. En onthullend is daarover vanzelfsprekend het weekblad " 't Pallieterke ' ( 25-04-2012 ). Het weekblad heeft het over ' naaktlopers ' op een kalender die maandelijks een naakte vrouw te zien geeft. En welk type vrouwen is dat nu? Je krijgt er kippenvel van, schrijft de kijkende pallieter! Niemand minder dan minister Hilde Crevits, minister Annemie Turtelboom, de 69-jarige gewezen minister Miet Smet, mevrouw Geertrui Windels,echtgenote van de Europese president Herman Van Rompuy en verder mindere goden als Francesca Van Thielen, Sofie VanMoll, Gilda De Bal en Natalie Meskens. Maar gelukkig niet, schrijft, 't Pallieterke, een naaktfoto van Open Vld'ster Maggie de Block...We sluiten af met wat het blad daarover schrijft: ' Men had haar de maanden juli en augustus aangeboden om haar van een nochtans moedige deelname uit het hoofd te praten. Zo niet hadden we een lidkaart van Sharia4Belgium gekocht en ons aangemeld als ijveraar voor een algehele boerkaverplichting, tot spijt van Filip Dewinter en zijn schone dochter ' !!!
1 mei 2012
- De grote dag van de socialisten, die optrokken in stoeten met veel rode vlaggen en met toespraken van o.m. Bruno Tobback, Johan Vande Lanotte en vakbondsleider Rudy De Leeuw, die van de werkgevers 10 % opslag vraagt om het minimumloon op te trekken. Voor een voltijds werknemer vanaf 21 jaar zou dat neerkomen op een verhoging van 1.472 euro naar 1.620 euro bruto.
- Er zijn heel wat negatieve reacties, vooral van mannen, tegen de naaktkalender met vrouwelijke ministers. En dan maar vragen, zeggen ze, dat mannen van hun lijf af moeten blijven...Zullen sommige zwakke mannelijke collega's op de ministeriële werkvloer niet geneigd zijn PVDD en JG na te volgen?
- Traditoneel hield ook het Vlaams Belang een 1 meiviering in Antwerpen, op het De Coninckplein in de Antwerpese Seefhoek. Veel volk en Vlaamse vlaggen voor de toespraak van Filip Dewinter die pleitte voor discriminatie. Overheidsjobs moeten gereserveerd worden voor mensen van ' onze nationaliteit ', de toegang tot de sociale zekerheid moet beperkt worden en dat betekent dat voor het VB dat wie een werkloosheidsuitkering, leefloon of sociale woning wil, hier eerst drie jaar moet hebben gewerkt en bijgedragen heeft aan onze sociale zekerheid. In financiële, sociale en economisch moeilijke tijden met besparingen en lange wachtlijsten voor sociale voorzieningen moet voorrang gegeven worden aan zij die door generaties hard werk hebben opgebouwd. Voor Dewinter staat de Seefhoek symbool van het failliet van de multicultuur ' Wat we in deze wijk nodig hebben is een operatie ' recht en orde ' die als een witte tornado de straten en pleinen schoonveegt en teruggeeft aan de Vlamingen. Hij wees er nop op dat het Vlaams Belang al jaren 1 mei viert ' omdat we het feestvan de arbeid terug willen geven aan het volk. De sp.a heeft niet het monopolie op 1 mei.
- Pierre Serry ( 61 ), de vermoedelijke dader van de kasteelmoord, is ook een internationale drugsbaron. Dat bleek gisteren op de raadkamer in Gent, die hem en vier kompanen naar de strafrechtbank verwees voor een enorme cocaïnesmokkel. De drugszwendel van deze onderwereldfiguur uit Aalter was 25 miljoen euro waard. Hij had de drugslijn zelf in elkaar geknutseld nadat hij via contacten te rade was gegaan bij de Colombiaanse maffia. Om zich niet verdacht te maken startte hij in 2008 eerst met de invoer van decoratiemateriaal uit Paraguay. Enkele containers onschuldige containers werden geïmporteerd, waardoor hij het vertrouwen kreeg in hem en zijn handlagers. In 2009 liepen ze tegen de lamp toen de politie in een container 380 kilogram zuivere cocaïne vond. Nu hij rijk was dacht hij van op pensioen te gaan.
- De naaktkalender van Kom Op Tegen Kanker is een waar succes. Al is de afzetmarkt eerder opvallend: vooral vrouwen kopen de kalender boordevol vrouwelijk naakt. ' We dachten te volstaan met 13.000 stuks, de oplage van een succesboek. Na de eerste verkoopdag is echter duidelijk geworden dat we deze actie zwaar onderschat hebben. We hebben nog wat exemplaren in stock, maar hebben al een nieuwe bestelling bij de drukker geplaatst", vertelt Veerle Bobelyn van Standaard Boekhandel aan een krant van Corelio. "Opvallend genoeg zijn het vooral vrouwen die de kalender kopen", voegt Mieke Deprez van Uitgeverij Lannoo nog toe. De Kom Op Tegen Kanker-kalender is verkrijgbaar in de Standaard Boekhandel. Voor een exemplaar tel je 10 euro neer. Maar voor mij moet dat niet. Ik ben niet zo nieuwsgierig om op mijn leeftijd al dat vroeger streng verboden naakt te zien...
2 mei 2012
- De IJzerbedevaart verhuist volgend jaar naar 11 november, omdat de oorsprong van de bijeenkomst in Diksmuide " een piëteitsvolle herdenking was van onze soldaten aan ' het Belgisch- Duitse front op Vlaamse grond ' en zo moet het nieuwe concept ook een einde maken aan de negatieve perceptie van de IJzerbedevaart". Door het evenement op Wapenstilstand te organiseren, krijgt de leuze " Nooit meer oorlog ", de plaats die haar toekomt en meteen zal de bedevaart de aanzet vormen tot de 100e verjaardag van de tweede Wereldoorlog". Daarbij wil het comité niet in concurrentie treden met andere herdenkingen op Wapenstilstand en er zal gezocht worden naar een passend uur. De IJzerbedevaart wil blijven wegen op de verdere richting die Vlaanderen moet uitgaan, " in onderling overleg en discussie met het democratische middenveld". De nieuwe staatsstructuur maakt het mogelijk dat politieke eisen niet langer op straat moeten worden bevochten, klinkt het. ' Wel blijft de IJzerbedevaart de plaats waar elk jaar de aspiraties rond de thema's vrede, vrijheid en verdraagzaamheid worden verwoord.' Tenslotte zegt het comité: ' De nieuwe datum biedt de kans om de bijeenkomst rond de IJzertoren nog duidelijker te doen uitgroeien tot dé Vlaams-pacifistische activiteit bij uitstek, tegenhanger van de militaristische herdenkingen elders, zegt voorzitter De Belder. Daarmee wordt de organisatie op de IJzerwake bedoeld, die zich begin van de jaren 2000 afscheurde en de radicale vleugel van de Vlaamse beweging met een alternatieve bedevaart organiseert in Steenstrate, bij het monument van de gebroeders Van Raemdonck. Een broederstrijd die niet uitmondde in het voordeel van Vlaanderen, met een IJzerbedevaart in Diksmuide waar minder volk op afkwam dan in Steenstrate ( een paar duizend tegenover dubbel zoveel in Steenstrate). De IIzerbedevaart als grootste Vlaamse manifestatie met 50.000 en zelfs tot 100.000 aanwezigen is definitief voorbij. Helaas...
Actualiteiten van 20 tot 28 april 2012
20 april 2012
- Onverwacht verlaagt Electrabel haar prijzen voor electriciteit en gas met 10 tot 12 % vanaf 1 mei. Het zal wel waar zijn dat Electrabel 1000 klanten per dag verloor maar met 3 miljoen 400 duizend afnemers nog altijd sterk staat. Electrabel was trouwens de laatste die vasthield aan een verhoging van de gasprijs. Luminus bond woensdag al in en gisteren volgden Nuon en Essent.
- Plastic bedreigt het leven in zee. De Noordzee is een echte vuilnisbak geworden waarin heel wat plasticafval boven drijft. Een ernstige bedreiging voor al wat leeft in zee, vissen en mosselen maar ook zeevogels. Plastic trekt allerlei gifstoffen aan, zegt Bert Veerman van Kimo en brengt daardoor ook de voedselketen in gevaar. Ook de economische schade is aanzienlijk. Benevens het opruimen van de stranden, dat jaarlijks miljoenen euro's kost, zijn er ook indirecte kosten, zoals de verminderde visvangst. De Oostendse schepen van milieu zegt dat dit een tikkende tijdbom is, die om gezamenlijke actie vraagt ter land, ter zee én in het parlement. Het bannen van kunststoffen kan niet meer maar reduceren , hergebruiken en recycleren moet het uitgangspunt zijn.
21 april 2012
-Jongste bericht: Bij een treibotsing in Amsterdam zijn 13 passagiers zeer ernstig gewond en 13 ernstig. Het ongeluk gebeurde tussen de Stations Amsterdam- Sloterdijk en Amsterdam-Centraal. De twee passagierstreinen botsten frontaal op mekaar. Er zaten honderden passagiers in beide treinen. Met man en macht worden alle gewonden uit de trein gehaald en verzorgd. Om 20.45 uur zater nog 11 gewonden in de trein, onder wie tien zwaargewonden. Lichtgewonden worden opgevangen in een verzorgingshuis in de buurt en mensen aan wie niets of weinig mankeert, worden met bussen vervoerd. Er is ook grote materiële schade.
22 april 2012
- Een 68-jarige vrouw is na de treinbotsing van gisteren aan haar verwondingen overleden. Ze komt uit het oosten van Nederland. Definitieve balans: 117 mensen gewond waaronder 42 ernstig en 75 licht. Zestien slachtoffersliggen vandaag nog in het ziekenhuis. De oorzaak van de botsing is nog niet bekend, maar aangezien de treinen zich op hetzelfde spoor bevonden moet er een van de bestuurders door het rood licht zijn gereden. Tegen vanavond zullen de treinen weer normaal rijden.
23 april 2012
- François Hollande wint de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen met 28,63 % van de stemmen. President Sarkozy verloor nipt met 27, 18 % dus 1, 45 % minder dan Hollande. De grote overwinnar was extreem-rechts met Marine Le Pen, die met 17,9 % het beste resultaat behaalde ooit. Haar vader Jean-Marie Le Pen behaalde in 2002 zijn hoogste score n.l. 16, 86 % en kwam in de tweede ronde tegen Jacques Chirac, die won. De nummer vier was Jean-Luc Mélanchon met 11,11 % . Vijfde was François Bayrou met 9,13 %. De opkomst bedroeg ongeveer 79,47 %. De linkse kandidaat Mélanchon kiest in de tweede ronde voor Hollande. Marine Le Pen zal maar op 1 mei haar voorkeur bekend maken maar lijkt niet te zullen kiezen voor Sarkozy maar kan ook bezwaarlijk links kiezen voor de socialist Hollande. Het debat Sarkozy-Hollande zal de beslissing van de kiezer brengen. Merkel steunt Sakozy en Di Rupo steunt Hollande...
27 april 2012
-Topman Jos Clijsters van Belfius riep op een lunchmeeting een honderdtal bedrijfsleiders op om de verplichtingen en lasten voor de financiële sector in te perken. Het moet mogelijk zijn om zonder de overheid de bank gezond te houden. Hij haalde daarbij uit naar internetbanken die met hoge intrestvoeten klanten afsnoepen, maar voor de rest amper investeren.Hij kijkt de toekomst van Belfius positief tegemoet, nu de blootstelling aan moedermaatschappij Dexia flink is afgebouwd. Belfius is voor 100 % in staatshanden. Hij wees erop dat 100 % van de uitgaven opgaan aan personeel. Die stijgt 5 % per jaar Hij pleitte ook voor een nieuwe deontologie voor bankiers, om het vertrouwen van klanten en personeel te herstellen. Men verwacht een afslanking van het personeel.
28 april 2012
- Een Belgische zakenman, die op 6 april in de Russische metropool Sint-Petersburg was verdwenen, is levensloos aangetroffen in een sloot, naast de autoweg. Het lijk vertoonde sporen van een gewelddadige dood. Vreemd: zijn paspoort, geld, een gouden trouwring en een Rollex-horloge werden nabij het lijk gevonden van de Belg Joseph Brice ( 56 ), die naar Sint-Petersburg trok voor overleg met zijn Russische collega's. Een onderzoek naar de doodslag is geopend.
- Op het traject voor goederentreinen Gent-Dampoort en Zelzate reed vandaag de eerste passagierstrein na een een actie voor een permanente passagierstrein. De trein was volzet met 350 passagiers.
- Het Libanese leger kon wapens onderscheppen die bestemd waren voor de Syrische rebellen. Die worden geregeld bevoorraad vanuit Libanon. De Golfkoninkrijken en Saoudi-Arabië en Quatar steunen openlijk de opstandelingen.
Actaliteiten van 11 tot 20 april 212
12 april 2012
- Op de spoorlijn tussen Gent-Sint- Pieters en Antwerpen Centraal is vanavond een goederentrein ontspoord in Melsele. Het treinverkeer is onderbroken en zal nog enige tijd voortduren. De trein was niet geladen met gevaarlijke producten en niemand werd gewond. Veertien wagons zijn gekanteld en de sporen zijn metershoog opgetild. Na het ongeval kwamen twee reizigerstreinen vast te zitten.Eén trein moest achteruitrijden tot het dichtstbijzijnde station. De passagiers van een andere trein moesten met bussen weggebracht worden. Het treinverkeer blijft onderbroken tussen Antwerpen-Berchem en Sint-Niklaas en daar is een vervangende busdienst. Reizigers van Antwerpen Centraal naar Gent worden verzocht via Brussel-Zuid te reizen, vanwaar ze hun reis kunnen voortzetten. Tussen Antwerpen-Centraal en Zwijndrecht is er een vervangtrein.
- In het Weekblad 't Pallieterke van 17 april 2012 wordt minister van Financiën Steven Vanackere op de korrel genomen om zijn actieve ACW-en belgicistische politiek. Dat valt o.m. op bij het afwikkelen van de ACW -zelfbedieningspolitiek in het Dexia-dossier. Hij blijft streven naar het behoud van de belangen van zijn ACW-zuil en de door de Vlamingen betaalde sociaaldemocratische uitkeringseconomie. We citeren het slot van het artikel op blz.2: ' Het kan geen kwaad een vergelijking te maken met wijlen zijn vader Leo Vanackere ( 1927- 1979 ), een onterecht vergeten CVP-zwaargewicht en voor zijn plotse dood 100 dagen gouverneur van West-Vlaanderen. Die man had een Vlaamse reflex. Hij was voorzitter van het Komitee voor Frans-Vlaanderen. Hij was één van de oprichters van Protea en zag in de organisatie een middel om de economische banden tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika te versterken. Wie weet nog dat Leo Vanackere, samen met andere politici, een bemiddelende rol heeft gespeeld bij de repatriëring van het stoffelijk overschot van Cyriel Verschaeve in 1973? ' Als zijn trouwe vriend en medewerker in het door André Demedts en mezelf opgerichte KFV, waarvan hij van 1969 tot 1977 voorzitter was, na het ontslag van André Demedts, kan ik het bovenstaande enkel bevestigen. Leo was welbespraakt en hij leidde met brio de Frans-Vlaamse Cultuurdagen. Hij droomde ervan dat zijn zoon Steven zijn onvoltooide werk zou voortzetten. Maar dat is tot nu toe niet het geval maar het is nooit te laat. Hij deed het beter als minister van Buitenlandse Zaken dan als minister van Financiën. Moge hij zich laten inspireren door het werk en het streven van zijn vader en zijn even Vlaamsgezinde moeder Anna Wallays ( 1922-2004 ), uit een Wevelgemse burgemeestersfamilie. Ze kwam geregeld bij ons aan huis, mede door het feit dat ook haar zus Astrid in Waregem woonde en nog woont, als de echtgenote van gewezen burgemeester Guido Carron, nu voorzitter van het KFV, zoveel jaren na zijn schoonbroer Leo.
13 april 2012
- In zijn commentaar schrijft Bart Sturtewagen, hoofdredacteur van De Standaard, over het efficiënt bestuur van de Vlaamse regering met sterke nadruk op gezonde overheidsfinanciën, inspanningen inzake onderwijs en onderzoek,investeringen in schone technologie, grote aandacht voor jobs en voor het aan aan de slag helpen en houden van doelgroepen en strijd tegen de armoede. Via de federale regering heeft Vlaanderen aan de Europese Commissie een mooi hervormingsplan kunnen voorleggen. Onze concurrentiekracht blijft stevig, het budget is in evenwicht, ons onderwijs blijft van hoog niveau enz. De toestand in de beide andere gewesten is aanzienlijk zwakker en ook de federatie speelt met slechtere kaarten. De oorzaak daarvan ligt bij het verkeerd management gedurende decennia en de perverse werking van de transfers binnen de Belgische ruimte. Of de zesde staatshervorming, die op stapel staat, voldoende zal zijn om dat te corrigeren valt af te wachten. Tegelijk staat ook het Europese solidariteitsgevoel sterk onder druk. De jongste weken lopen de spanningen in de eurozone weer op. Misschien verwerpen de Grieken straks in hun verkiezingen het juk waaronder ze zijn geduwd. Belangrijker nog is het risico dat de financiële toestand in Spanje verder ontaardt. De omgeving waarin de Vlaamse regering haar plannen aankondigt is uiterst kwetsbaar. Belangrijke hefbomen die de concurrentiekracht bepalen, zoals het energie-loon- en pensioenbeleid blijven federale bevoegdheden. Maar de Belgische federatie zelf werkt, zoals de andere lidstaten, onder Europese curatele van het Europese niveau. We zijn tegelijk Vlaming, Belg en Europeaan. Maar het Vlaamse niveau moet zich de hoogste ambities opleggen. Wie zoveel troeven in handen heeft, moet uitgaan van eigen kracht.
20 april 2012
- Onverwacht verlaagt Electrabel haar prijzen voor electriciteit en gas met 10 tot 12 % vanaf 1 mei. Het zal wel waar zijn dat Electrabel 1000 klanten per dag verloor maar met 3 miljoen 400 duizend afnemers nog altijd sterk staat. Electrabel was trouwens de laatste die vasthield aan een verhoging van de gasprijs. Luminus bond woensdag al in en gisteren volgden Nuon en Essent.
- Plastic bedreigt het leven in zee. De Noordzee is een echte vuilnisbak geworden waarin heel wat plasticafval boven drijft. Een ernstige bedreiging voor al wat leeft in zee, vissen en mosselen maar ook zeevogels. Plastic trekt allerlei gifstoffen aan, zegt Bert Veerman van Kimo en brengt daardoor ook de voedselketen in gevaar. Ook de economische schade is aanzienlijk. Benevens het opruimen van de stranden, dat jaarlijks miljoenen euro's kost, zijn er ook indirecte kosten, zoals de verminderde visvangst. De Oostendse schepen van milieu zegt dat dit een tikkende tijdbom is, die om gezamenlijke actie vraagt ter land, ter zee én in het parlement. Het bannen van kunststoffen kan niet meer maar reduceren , hergebruiken en recycleren moet het uitgangspunt zijn.
Actualiteiten van 6 tot 11 april 2012
6 april 2012
In het bekende staaldraadbedrijf Bekaert in Zwevegem worden 609 arbeiders ontslagen terwijl co Bert De Graeve nu een wedde krijgt van 1,78 miljoen euro per jaar en omwille van zijn goed beleid nog een bonus van 500.000 euro. Vanzelfsprekend zijn de arbeiders woedend. De bonden schreeeuwden hun woede uit: ' Een klap in het gezicht!', waarop het werk voor een dag werd neergelegd. Bert en zijn entourage hebben blijkbaar de situatie verkeerd ingeschat. Ze hadden dat nu niet mogen doen. Maar, zegt een headhunter, ' het is moeilijk om afstand te doen van iets waarop je juridisch recht hebt'. In de VS waar de bonuscultuur is ontstaan komt er meer en meer protest tegen de alsmaar hogere loonspanning. Er zou vooreerst onderscheid gemaakt moeten worden tussen ondernemers die hun eigen bedrijf hebben moeten opbouwen en daarvoor een topmanager nodig hadden en bestaande bedrijven die topmanagers als passanten hadden. Bij ondernemers als Bil Gates ( Micosoft ) en wijlen Steve Jobs ( Apple ) is er nauwelijks kritiek, omdat hun verdiensten voor de economie overduidelijk zijn. In België kan men dat ook zeggen van Mark Coucke, de stichter van Omega Pharma. De populariteit van Gates en Jobs is ook te danken aan het feit dat zij veel geld gebruikten voor het ondersteunen van goede doelen. De Belgische ceo's zouden ook meer aan liefdadigheid moeten doen. Als De Graeve zijn loonopslag had geschonken aan een goed doel, zou de kritiek ongetwijfeld veel minder zijn geweest.
In De Standaard van vandaag 6 april schrijft de bekende prof economie, Paul De Grauwe, een opmerkenswaardig stuk over de zaak De Graeve: ' De reactie op de bonus toegekend aan de ceo van Bekaert is zeer hard. Dat hoeft niet te verwonderen. Een bedrijf dat 600 arbeiders afdankt en kort daarop aankondigt dat de baas beloond wordt voor zijn goed beleid kan niet op de sympathievan de bevolking rekenen, laat staan van de eigen werknemers. Vooral als dat grote bedrijf pas de slogan ' better togheter' heeft gelanceerd. Het is moeilijk cynischer te zijn. ' Vroeger kreeg een topmanager een vast loon. Voor zo'n topmanager was het eerste doel een grotere winst, want die wordt toch uitgekeerd aan de aandeelhouders en dat geld verlaat het bedrijf. De manager zal trachten zoveel mogelijk winst te stoppen in het eigen bedrijf. Het probleem met die vaste wedde was dat de manager als functionaris onvoldoende prikkels kreeg om zich voor het bedrijf in te zetten. Hieruit is de bonuscultuur ontstaan. Bonussen zorgden voor meer rendement en de grotre winst was goed voor de aandeelhouders maar ook voor het bedrijf. Zelfs de overheid was onder de indruk en ontwikkelde fiscale regimes om deze bonuscultuur in stand te houden. Maar nu heeft de bonuscultuur zijn limieten bereikt. Er moeten dus andere middelen gebruikt worden. Om de kosten te drukken worden werknemers ontslagen om zo het bedrijf in stand te houden. Dat dit onrechtvaardig voorkomt, zoals nu bij Bekaert, is voor de econoom geen probleem, want als het bedrijf daardoor in stand blijft zullen de nakomelingen van de ontslagen arbeiders ervan kunnen profiteren. De huidige werknemers moeten opgeofferd worden voor de toekomstige. We moeten nu ook niet gaan denken dat bonussen voor managers als De Graeve nog een rol spelen. Wie als ceo al meer dan een miljoen euro verdient zal met een bonus niet harder gaan werken. Op dat niveau speelt een bonus geen prikkelende rol meer. Wel voor managers die onder dat niveau werken. Ceo's verwijzen voor de hoge bonussen naar het buitenland, opgedreven door de concurrentie. Wie in een bedrijf als ceo ontslagen wordt krijgt spoedig werk bij een ander bedrijf. En zo draait de geldmolen voort.
8 april 2012
- Het was vandaag Pasen, het feest van Jezus' verrijzenis en dus voor christenen, het belnngrijkste feest van het jaar, en speciaal voor mij en mijn familie werd voor Maria, mijn op 6 januari gestorven en op 14 januari begraven echtgenote, de nadienst gehouden. Opnieuw was er veel volk aanwezig en werd Maria in het geheel van de paasdienst op passende wijze herdacht.
- De namiddag werd ingepalmd door het rechtstreeks verslag op VRT-Canvas van de wielerklassieker Parijs-Roubaix, dit jaar op een grootse wijze, voor de vierde maal gewonnen door Tom Boonen. Hij won dit keer niet in de sprint maar maakte een solorit van 55 kilometer, daarmee de beste prestatie ooit uit zijn carrière.Hij won met een voorsprong van 1'39" op zijn vier achtervolgers met Flecha( 4e ) Ballan ( 3e ), Turgot ( 2e ) en zijn ploegmakker Niki Terpstra ' 5e ). Op (1'43 ") volgt als 6e Boom Lars, die een tijd lang alleen in de achtervolging reed. Op 3'31" volgen kleppers als Matteo Tosatto ( 7e ), Hayman (8e ), Wijnants ( l0e ) Paolini ( 11e). Vansummeren, die vorig jaar bij verrassing won, presteerde minder en moest zich tevreden stellen met de 9e plaats. Al op 4'23"volgen Rast en Hushovd, en op 4'37" o.m ploegmakker van Boonen, Stijn Vandenbergh ( 24e ) Een andere ploegmakker die goed reed, Sylvain Chavanel volgt op 4'58" als 27e. Verder moeten we zoeken op 6'22"naar sprinters als Farrar ( 29e ) en Haussler ( 32e ) en op 7'46" een groepje met o.m.Boasson Hagen ( 42e ) .Op meer dan 11 minuten vinden we Stijn Devolder ( 58e ) , op meer dan 13 minuten Greipel ( 77e ) en Sep Vanmarcke ( 84e). Tenslotte op meer dan 17 minuten Gert Steegmans ( 85e ) en als laatste de bekende Eisel ( 86e ) Alle anderen hebben opgegeven.
9 april 2012
- De vakbonden van de Brusselse openbarvervoersmaatschappij MIVB houden een nieuwe stille mars als eerbetoon aan de MB-superrevisor, die zaterdag overleed na een geval van agressie. De chauffeurs van De Lijn en vanTEC houden twee minuten stilte uit solidariteit. De mars begon aan het Rogierplein om te gaan naar het Redersplein, waar het incident plaatsvond. Alle busvoerders van de twee maatschappijen nemen eraan deel. Gisteren was er al een stille mars vanuit Brussel naar Schaarbeek met 500 personen, die eindigde aan de plaats, waar het slachtoffer, de 56-jarige Iliaz Tahiraj woonde.
- In het hele land hebben alle bussen en trams van het openbaar vervoer in Brussel om 10 uur 2 minuten stil gestaan bij een halte uit solidariteit met de vermoorde controleur van de MIVB.
-Het openbaar vervoer zal 2 minuten worden stilgelegd tijdens de begrafenis van de MIVB werknemer om hun medeleven te betuigen.De begrafenis zal wellicht donderdag gebeuren.
- De dader van de agressie, die zaterdagochtend het leven kostte aan een MIVB-medewerker, heeft zich aangegeven bij de politie. Inmiddels geraken er meer details bekend over de agressie die ontstond na het verkeersongeval tussen de MIVB-bus en een wagen. Ook de chauffeur van de gebotste wagen was onder invloed van alcohol. Hij trommelde na het ongeval zijn kompaan op en eens ter plaatse zou die door het lint zijn gegaan toen de MIVB-controleur voor de vaststellingen enkele foto's nam van de wagen.
10 april 2012
- In De Standaard van 9 april schrijft Eric Defoort, professor emeritus KUBrussel, een slotbeschouwing bij wat socioloog Luc Huyse, jurist-politicus Karel De Gucht en een groep jonge historici van de UGent, schreven over het essay van Bart De Wever over de relatie tussen geschiedenis en identiteit. Defoort zegt het debat te willen afronden met een reflectie over een aantal thema's. Hij wenst vooraf te zeggen wie hij is : historicus, professor emeritus én ook geëngageerde burger, onder meer aan de zijde van De Wever, zoals nagenoeg alle deelnemers aan het debat niet alleen wetenschappers maar ook geëngageeerde burgers zijn met diverse sociologische bindingen. Hij vindt hier al materiaal dat een historicus tot reflectie provoceert: de relatie tussen engagement en wetenschap. Debat is een uitstekende zaak op voorwaarde dat de inhoud relevant is en niveau heeft. Voor sommige onderdelen heeft hij wel zijn twijfels en hij hekelt de verkleutering bij heel wat Vlaamse progressieven, als ze kreetjes over natie en nationalisme slaken. Dat wordt alleen maar geëvenaard in omvang door de dwaasheid ervan. In hun afkeer voor een exclusief etnische invulling van het natiebegrip, waarrond bange en dus agressieve zuiveraars verzamelen blazen, vinden ze het nodig om het begrip zelf, en meteen ook die Vlaamse nationalisten die voor hun ' civic nation ' opkomen, verdacht te maken, te ridiculiseren, af te schrijven, te verketteren. Wie onophoudelijk roept dat alle seksualiteit tot het domein van het bordeel behoort, is de objectieve bondgenoot van de glunderende pooier. De Wevers opvatting dat we ' naar het verleden kijken door de bril van de gemeenschap ( pen ) waarin we vandaag leven' wordt door De Gucht hernomen door ' naar de geschiedenis kijken door de bril van het heden'. Alles speelt zich inderdaad af in het heden. Naargelang van de periode zijn er overblijfselen zat. Maar die overblijfselen worden slechts een bron van de kennis van het verleden via de bevraging ervan door de historicus, en die vraagstelling kan exclusief in het heden plaats grijpen. Met dat materiaal construeert en regisseert de historicus in het heden en voor het heden zijn verhaal over het verleden. " Als ik vaststel dat Luc Huyse deze fundamentele en complexe problematiek start bij een definitie van ' mythe ' in het Groot Woordenboek der Bederlandse taal en het daar verder bij laat, moet ik als historicus heel erg slikken. De Gucht houdt het zelfs bij een aardigheidje dat het aan de toog van een Berlaarse kroeg zeker doet: ' Al is de waarheid nog zo snel , de Vlaamse mythe achterhaalt ze wel.' Moet ik nu in het spoor van De Gucht de snelle waarheid ook laten achterhalen? door de socialistische, liberale, katholieke, groene, islamitische, Belgischeen - niet te vergeten - Europese mythe? Welk een nutteloze kretologie."Voorts schrijft hij over de ' deconstructie ' die De Wever ter sprake brengt in zijn essay. Wat volgt lijkt precies op wat met ' mythe ' gebeurde. Niemand van het debat stond even stil bij wat de oproep van Burke gebeurde, die verwijst naar Derrida. Wat die doet met de ' waarheid ' bestaat niet zozeer uit het aantonen van haar onmogelijkheid, maar in het blootleggen van haar mogelijkheidsvoorwaarden. Het deconstrualisme stimuleert tot concreter engagement en doet de grenzen respecteren van de context waarbinnen de waarheid tot stand komt en functioneert. De Wever heeft niets tegen deconstructie en in die zin is hij het eens met het besluit dat een ' deconstruerende geschiedeniswetenschap noodzakelijk blijft en maatschappelijk nuttig is. Hij verzet zich wel tegen diegene die de deconstructie ( zien hoe de constructie in mekaar zit ) ombuigen tot destructie, die dan nagenoeg exclusief geldt voor de relatie tussen geschiedenis, identiteit en natie. De jonge Gentse historici wijzen terecht op het belang van ' de constructie ' maar het is onbegrijpelijk dat ze vanuit dit uitgangspunt wegzakken in een schreeuwerig pamflet tegen de N-VA en De Wever.
11 april 2012
- Volgens een studie gepubliceerd door het Amerikaans onerzoekscentrum Pew Forum zijn er meer dan twee miljard christenen in de wereld. Het aantal christenen groeit constant, maar hun geografische verspreiding ondergaat grote veranderingen. Twee derden van de gelovigen zijn christen. De helft van die 2,2 miljard christenen zijn katholiek, 37 % is protestant en 12 % is orthodox. In honderd jaar is het aantal christenen verdrievoudigd. De grootste vooruitgang werd gemaakt in Afrika. Het is daar met meer dan 60 vermenigvuldigd en in Azië is het aantal vertienvoudigd. Amerka ( 246 miljoen gelovigen en Brazilië 175 miljoen ) zijn de landen met grootste aantal christenen. Op de derde plaats komt Mexico met 107 miljoen , op de vierde China met 57 miljoen en op de vijfde Duitsland met 58 miljoen. Tien procent van de christenen in de wereld vormen een minderheid in hun land. De helft van de katholieken in de wereld woont in Brazilië.
Actualiteiten van 31maart tot 5 april 2012
31 maart 2012
- Vandaag niets anders dan sport in verband met de Ronde van Vlaanderen morgen. In een bijlage van De Standaard een heel artikel ocer Cancellara, die ervan ovdertuigd is dat hij de Ronde zal winnen. Maar gelukkig heeft ook Tom Boonen een goeie partner bij Quick.Step namelijk de Fransman Sylvain Chavanel, een tijdrijder die kan concurreren met Cancellara want hij won enkele dagen geleden de Driedaagse van De Panne dankzij de laatste rit die een tijdrit was en die hij met voorsprong won. Hij start morgen als medekopman naast Boonen. Zelf vindt hij dat er nog andere concurrenten zijn dan Cancellara en hij noemt Ballan en Pozazato. Wilfried Peeters zegt dat hij start met een team van 8 sterke renners. Hij wordt echter niet euforisch.
- Jozef DeWitte, voorzitter van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding, zegt nu dat de regularisatiecampagnes wellicht een vergissing zijn geweest. Als mensen weten dat ze papieren krijgen als ze maar lang genoeg volhouden, dan proberen ze alle op alle mogelijke manieren tijd te winnen en dan zijn hongerstakingen de ultieme consequentie. Niet correct om zo een verblijfsvergunning af te dwingen. Hij zegt verder dat de integratie mislukt is. Is dat nu niet hetzelfde zeggen als wat het Vlaams Belang al vanaf het begin verkondigde? Tegen regularisaties, onmiddellijke uitwijzing? Nu moesten illegalen binnen de vijf dagen het land verlaten maar dat gebeurde niet want ze gingen in de illegaliteit. HIj heeft wel de gezinshereniging moeilijker gemaakt, door de wet te verstrengen.
1 april 2012
Sport: Tom Boonen wint na de E3-pris en Gent Wevelgem nu ook voor de derde maal De Ronde van Vlaanderen.Na een zware wedstrijd klopte hij, oppermachtig, in de sprint twee Italianen Filippo Pozatto en Allesandro Ballan. Zijn grote concurrent Fabian Cancellara deed bij een berroorrading een zware val en werd naar de kliniek van Oudenaarde overgebracht waar een driedubbele sleutelbeenbreuk werd vastgesteld. Hij zal voor operatie naar Zwitserland worden overgebracht. Hij blijft zeker zes weken buiten strijd. Het was ontroerend om aan de aankomstlijn de overgelukkige grootouders van Tom te zien. Grootmoeder, zeer gelovig, verklaarde dat hij dat talent van God heeft gekregen en dat zij elke dag voor hem bidt. Nog enkele andere plaatsen vooraan: 4- Greg Van Avermaat, op 38 seconden, en winnaar van de spurt van een eerste groot peloton. 10- Sylvain Chavanel, na Cancellara de beste tijdrijder van de deelnemers, en ploegmaat van Boonen. 12- Oscar Freire ( Sp.) 14- Björn Leukemans 25- Maarten Wijnants 31- Jens Keukeleire 37-Leif Hoste 40- Stijn Vandenbergh 46- Dries Devenijns 48 -Sep Vanmarcke, op 48 seconden.49- Johan Van Summeren 55-Hushovd ( Den.) 63- Andy Capelle op 4 minuten 43 seconden 69- Maxime Vantomme 75- Philippe Gilbert 98- Staf Scheirlinckx op 15 minuten 34 100- Tyller Farrar( VS )
Politiek:
- Tijdens een debat in de Kamer zei Pol Van Den Driessche dat de bevoegdheid voor het afkondigen van een wet toevertrouwd zou moeten worden aan de parlementsvoorzitter en niet aan de koning. Herman Decroo verklaarde niet tegen het aanpassen van artikel 109 van de grondwet te zijn, dat bepaalt dat de koning de wet ondertekent. De voormalige Kamervoorzitter pleit er wel voor om dat niet overhaast te doen.
2 april 2012
- Het treinverkeer tussen Ieper en Poperinge is momenteel onderbroken. Een kraan heeft deze voormiddag de bovenleiding geraakt. Een arbeider was met zijn kraan een boom aan het vervoeren en raakte bij het rijden de bovenleiding van de spooroverweg aan de Europalaan. Ssn trein die net was vertrokken viel stil en de zestien passagiers moesten met bussen naar Ieper worden gebracht. Die busdienst blijft tot de herstelling is voltooid.
- Siegfried Bracke, lijsttrekkervan de N-VA in Gent krijgt voor de gemeenteraadsverkiezingen de steun van de gewezen Gentse piolitiekorpschef Freddy Carlier. Er blijkt in Gent goed gewerkt te zijn de jongste tien jaar maar het onveiligheidsgevoel is in de stad toegenomen door de problemen met illegalen en de Oost-Europese integratie. Volgens Carlier legt Bracke goede oplossingen op tafel arlier stond van 1996 tot 2008 aanhet hoofd van de Gentse politie.
-De Belgen die in Mali verblijven wordt aangeraden om tijdelijk hetland te verlaten. In het noorden van Mali voeren Touareg-rebellen al weken een offensief tegen regeringstroepen en hebben de macht over de steden Gao en Timborltoe en controleren alle belangrijke plaatsen in het noorden. In hetzelfde gebied zijn ook Islamitische gewapende groepen actief , die banden hebben mey al-Qaïda. SZe waren de voorbije jaren verantwoordelijk voor de ontvoering en gijzeling van westerlingen in Mali, Niger en Maritanië. Bij de gevechten vielen al heel wat doden. Buitenlandse Zaken raadt nu alle reizen naar Mali formeel af. De Franse overheid heeft dat al vorige week gedaan. In Mali wonen ruim 5.000 Fransen. Mali is immers een voormalige Franse kolobie die in 1960 onafhankelijk werd.
- Er is een nieuw spoor in de opzoeking van de daders van de kasteelmoord in Wingene. Een telefoon van Pierre Serry leidde het spoor naar Nederland. Daar zouden al twee verdachten zijn aangehouden. Morgen komt de Brogse raadkamer bijeen. Waarschijnlijk wordt de aanhouding van de verdachten met drie maanden verlengd.
- BNP Paribas Fortis verlaagt de rente op spaarboekjes tot 1 %. Wellicht zullen er veel banken volgen. Dat is het laagste niveau in de Eurozone sinds het ontstaan daarvan. KBC en ING laten wetendat ze de rente niet zullen verlagen. Dexia-Belfius schijnt te aarzelen.
- Hoveel v erdient een profrenner? Een profrenner heeft een bediendenstatuut, betaalt sociale zekerheid en heeft recht op een pensioen.Volgens renner Vasseur rijdt 30% met een minimumloon. Voor de renners uit de Pro Tour is dat ongeveer 2.500 euro per maand. De rest verdient veel meer en de absolute top heel veel meer, zegt Vasseur. Tom Boonen zou zo'n 1 miljoen euro per jaar verdienen of 83.350 euro per maand. En daar zit het prijzengeld er niet in. Andere toppers zijn renners die bij procontinentale ploeg als Landbouwkrediet aangesloten zijn verdienen 27.500 euro perjaar en bij een ploeg van World Tour als Vacansoleil verdienen ze 30.000 euro. Vroeger waren de renners ' de dwangarbeiders op de weg '. Ze moesten een cafeetje houden om rond te komen...
3 april 2012
-In de Amerikaanse staat Californië heeft een man het vuur geopend in een christelijke universiteit in Oakland. Daarbij vielen 7 doden en 3 gewonden. De schutter, een oud-student van de universiteit kon worden opgepakt.De 43-jarige One Goh stond plotseling in een klaslokaal en begon zomaar te schieten.Vijf mensen overleden ter plaatse en nog twee overleden in het ziekenhuis. Het gaat om 6 vrouwen en een man tussen 20 en 40 jaar oud. Een gewonde vrouw vertelt dat hij tijdens de les verpleegkunde plots opstond en begon te schieten.Hij was dus een student verpleegkunde maar die was al 4 maanden afwezig. Na het bloedbad begaf hij zich naar een supermarkt, waar hij zich overgaf aan de politie. Hij zou van Koreaanse afkomst zijn, zoals ook veel studenten aan die universiteit. Pastor Jong Kim, die de school zo'n tien jaar geleden oprichtte, zegt dat hij eigenlijk een zx-student verpleegkunde is. Het motief van de schutter is nog onbekend.
- Karel De Ducht haalt voorlopig zijn slag thuis in de belastingszaak waarvoor hij en zijn vrouw werden beschuldigd van ontduiking van belastingen. Hij beriep zich op het bankgeheim. Die zaak moet nu eerst voorgesteld worden aan het Grondwettelijk Hof. Dat moet oordelen over de vraag of het recht op privéleven, gewaarborgd door de grondwet en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens niet is aangetast...
- Fabian Cancellara herstelt goed na zijn operatie. Hij wil de Ronde van Beieren rijden van 23 tot 27 mei. Hij kon zondag j.l. tijdens de bevoorrading op 60 km. van de eindstreep een bidon niet meer ontwijken en kwam zwaar ten val. In Bazel werd de viervoudige sleutelbeenbreuk ( rechterzijde ) hersteld met bouten en die zullen ten vroegste over zes weken verwijderd kunnen worden. Ondertussen maakt hij van die gedwongen rustpeeriode gebruik om wat tijd te wijden aan zijn familie. Het gezin verwacht van de zomer een tweede kindje.
- Alberto Contador heeft in samenspraak met zijn advocaten beslist niet meer in beroep te gaan tegen de uitspraak van het internationaal sporttribunaal TAS. Dat legde hem begin februari een schorsing van twee jaar op voor zijn positieve dopingplas tijdens de Ronde van Frankrijk 2010. Het ging om een minieme hoeveelheid Clembuterol, getest tijdens de rustdag op 21 juli in Pau. Contador zegt dat hij alle vertrouwen in het sportrecht heeft verloren. In eerste instantie was hij in februari 2011 vrijgesproken door de Spaanse Wielerbond. De internationale Wielerunie en het Wereldantidopingsagentschap gingen daar echter niet mee akkoord en tekenden beroep aan bij het TAS. In Lausanne bevonden de sportrechters hem wel schuldig en hij verloor meteen zijn Tourzege van 2010 en zijn eindzege in de Giro van 2011 afstaan. Dus een zeer zware straf. Zijn tweejarige schorsing loopt op af op 5 augustus. Hij kan enkel het najaar 2012 nog benutten.
- De drie verdachten inzake de kasteelmoord in Wingene vrschenen vandaag voor de Brugse Raadkamer. Het aanhoudingsbevel werd opnieuw met drie maanden verlengd.
5 april 2012
- In De Standaard van maandag 2 april meende Karel De Gucht te moeten reageren tegen een essay van Bart De Wever over de relatie tussen geschiedenis en identiteit, ( verschenen in De Standaard van 25 maart ), nadat Luc Huyse dat ook al had gedaan. Huyse vond dat men mythes moest ontmaskeren om te verhinderen dat ze gaan etteren. Zoals altijd heeft hij het over de collaboratie. De Gucht doet het rationeler en diepgrondiger, met kennis van onze geschiedenis. Hij vond dat dit essay, gebaseerd op een lezing over geschiedenis, wel interessant en met intelligente bespiegelingen, maar hij vindt dat De Wever de begrippen als geschiedenis, verhaal, mythe en ideologie niet zorgvuldig hanteert. Hij legt de nadruk op het belang van de mythe voor de vorming van een natie dan historische feiten m.a.w.het narratieve is even belangrijk als de geschiedenis als wetenschap, die thuishoort in de klaslokalen. Er moet een evenwicht zijn zn hij verwijt historici hun deconstructie met hun pretenties voor objectiviteit. Volgens De Wever geven we samen met die verhalen ook onze morele identitet door, met normen en waarden, die je moet delen. Er is dus maar één gemeenschap, één identiteit, de nationale. De Gucht vindt dat hij die opvattingen gebruikt als basis van zijn nationalisrtische politiek.Tegenover zijn Vlaams zelfbeeld staat echter ook een vijandbeeld, zegt De Gucht. Terwijl Vlaanderen hard werkt, rechts en hercormingsgezind is, staat het linkse Wallonië, dat lijdt aan verspilzucht. We zitten in een gedwongen huwelijk, dat alleen tot misbruik en die verspilling leidt. De Vlamingen zouden dus beter van hen af zijn, volgens De Wever. De Gucht brengt ook kritiek uit op de passage waain hij zegt dat alle ideologieën een gekleurde visie op de geschiedenis overdragen, waarin hun wereldbeeld uitgelegd en doorgegeven wordt. Maar het verschil is, zegt De Gucht, dat je een ideologie kunt kiezen. Zo koos Steve Stevaert voor het socialisme en hijzelf en Noël Slangen voor het liberalisme. Een ideologie is een keuze, geen lot. Niet zo bij het nationalisme, waarvoor maar één gemeenschap telt, één identiteit, die je niet kunt kiezen, en dat is de nationale.
Zoals te verwachten was kwam er prompt een antwoord van De Wever ( DS 4 april ) Over Luc Huyse zegt hij dat die grotendeels zijn sinds lang bekende inzichten over de collaboratie herkauwt. Nergens heb ik die tegengesproken, zegt De Wever, integendeel. Maar ' Huyse hoopt blijkbaar dat ik dat toch doe in het diepste van mijn gedachten. Getuige daarvan een reeks insinuerende zinnetjes waarmee hij van zijn stuk vooral een intentieproces maakt. Een kwalijke methode die alleen iets leert over hem en voor het overige geen repliek waard is.' Het stuk van De Gucht vindt hij inhoudelijk veel interessanter en eleganter. ' Maar ook hij interpreteert mijn essay zo kwalijk mogelijk vanuit een aantal foute premissen. Ten eerste gaat hij ervan uit dat nationalisme een ideologie is zoals andere. Dit klopt niet. Nationalisme is niet meer dan het principe dat er een congruentie moet zijn tussen politieke structuren en de verbeelde gemeenschap. De mate waain die congruentie wordt nagestreefd kan erg verschillen, pakweg van het opeisen van culturele autonomie tot het streven naar een eigen natiestaat.' En ' Dat wordt bepaald door de concrete context waarin een nationalisme zich ontwikkelt en kan bijzonder uiteenlopen.In een eerder essay in deze krant over de ontwikkeling van een natiestaat, had De Gucht trouwens kunnen lezen dat het moderne nationalisme in Europa uitgerekend samen met het liberalisme in de wieg heeft gelegen.' Ten tweede stelt De Gucht dat nationalisme een dwingende identitey oproept die iedereen en alles mvat zonder vrije keuze en leidt naar integrisme, uitsluiting en geschiedenisvervalsing. Uiteraard bestaat er nationalisme van deze kwalijke aard maar dat heb ik altijd scherp veroordeeld. Vaak citeerde ik daarbij de boutade van Eric Defoort: identiteit afwijzen omdat er racisme bestaat is zoals seks afwijzen omdat er pornografie bestaat. ' Hij stipt voorts aan dat Verhofstadt zelf begint aan de mythische opbouw van een Europese natiestaat met een klassiek nationalistisch discours en dat De Gucht niet eens een poging doet om een alternatief uit te werken. Ten derde beweert De Gucht dat De Wever de mythe boven de waarheid stelt. ' Dat is gewoon onzin. De essentie van mijn essay is dat jongeren moeten leren zoeken naar dehistorische waarheid én naar de manier waarop zowel de mens als de gemeenschap (pen) waarin die leeft verhalend vorm te geven aan de werkelijkheid.' Tenslotte zegt hij dat België vanaf zijn ontstaan tot de jaren 1960 volop kansen heeft gehad om zich als natiestaat te handhaven maar vanaf de jaren 1970 geëvolueerd is tot de optelsom van een Vlaamse en een Franstalige democratie. En dat de traditionele partijen daarvoor geen oplossing hebben getuige daarvan de uitspraak van Steven Vanackere ( die ikzelf jammerlijk vind en die hem lang zal achtervolgen ) dat de unitaire partijen niet uit elkaar hadden mogen vallen. Ik heb de tijd van de unitaire partijen gekend en toen speelde de voorzitter van de socialisten, de Waal Max Buset, de hoofdrol en de brave Vlamingen hadden niets te zeggen...
Actualiteiten van 27 tot 30 maart 2012
27 maart 2012
- Volgens de studiedienst van de Vlaamse regering blijkt dat begin 2011 in Vlaanderen niet 7 maar 15 % van de inwoners van vreemde afkomst was, en bij kinderen tussen 0 en 5 jaar gaat het zelfs om 25 %. Zeven procent is weliswaar het aantal mensen van vreemde afkomst maar heel wat meer mensen verwerven als migranten de Belgische nationaliteit.De meeste mensen van buitenlandse oorsprong komen uit Europese landen en ook uit Marokko en Turkije.Van de Europese landen is Nederland vertegenwoordigd met 2,6 %, vooral in de grensstreek . Marokkanen vooral tussen en Antwerpen en Brussel met 2,2 %, Turken vooral in Limburg met 1,8 %, uit Oost- Europa komen 2,2 %, uit West- en Noord Europa 1,4 %, uit Zuid-Europa 1,4 %, uit andere landen 3 %. Totaal dus 14,6 of ongeveer 15 %., dubbel zoveel als nationale statistieken tot nu toe aangaven, maar die baseerden zich volgens Guy Tegenbos in De Standaard op de formele nationaliteit terwijl de nieuwe cijfers gaan over herkomst en die zijn relevanter. Die uit Zuid-Europa stijgen nu snel met Grieken, Portugezen, Spanjaarden en Italianen. Zo verliest Vlaanderen zijn homogeniteit en wordt het meer divers. Er moet absoluut een stop gezet worden op bepaalde vormen van immigratie, schuilgaande onder asiel, regularisatie en gezinshereniging. Maar volgens Tegenbos zal de migratie doorgaan, zeer divers en in voortdurend onder andere vormen. Wat allang zichtbaar is in onze steden zal stilaan zichtbaar worden over heel Vlaanderen. In de Rand rond Brussel immigreert niet langer de Franstalige Brusselse bourgeoisie maar ook toplui van over heel de wereld en ook een zeer diverse middenklasse uit Brussel. Als Vlaanderen Vlaanderen wil blijven, moet het niet de illusie koesteren dat het ' homogeen ' kan blijven, maar moet het er zich op voorbereiden dat het divers zal zijn en het moet van de nieuwe inwoners Vlamingen maken.De inburgeringspolitiek die we nu al tien jaar voeren, moet nog verder opgrdreven worden. De opleidings-en andere middelen om die nieuwe burgers te integreren moeten omhoog: het kan niet dat maar vier op de tien migranten werken. Het vermogen om die jongeren mee te slepen in het onderwijs, moet ook omhoog. Jonge leerkrachten die we vandaag opleiden, mogen niet bang zijn van diverse klasjes maar opgeleid moeten zijn om die diversiteit aan te kunnen. Als omgaan met diversiteit niet tot de Vlaamse eigenheid behoort, zal deze onvermijdelijke immigratie even faliekant aflopen als die van de jaren vijftig en zestig. Aldus Guy Tegenbos, maar het is wel een pessimistische visie.
28 maart 2012
- We willen nog even wijzen op een niet gemakkelijk te lezen essay van drie bladzijden van Bart De Wever in de weekend-uitgave van De Standaard ( 24-25 maart bladzijden 44-45-46 ). Het handelt over geschiedschrijving en verhalen vertellen. Zo ziet hij onze identiteit altijd in verhouding tot anderen. Elke identiteit is dus een sociale identiteit maar daarom nog geen groepsidentiteit. Via bepaalde verhalen krijgt een individu een beeldvorming van de werkelijkheid mee, bepaalde waarden en normen die een individu incorporeert in zijn individuele identiteit. Waarden en normen die niet universeel zijn maar héél particulier, want het zijn sociale constructies, voortgebracht door de sociale en historische evolutie van zijn omgeving, zijn gemeenschap, zijn cultuur, zijn beschaving. Elk individu neemt die particuliere morele code van goed en kwaad op en stelt zich in verbinding met de bredere gemeenschap die dezelfde morele code met hem delen.Daaruit groeit de groepsidentiteit. Die kan politiek geactiveerd worden, niet alleen door nationalisme maar door alle ideologieën. Elk politiek denksysteem probeert een zekere groepsidentiteit te mobiliseren door bepaalde waarden en normen voorop te stellen zoals vrijheid, gelijkheid, solidariteit, broederschap, burgerzin, gemeenschap. Dai kan een nationale identiteit zijn maar ook een sociaal-democratische. Geschiedenis wordt aangewend om een heel gamma van groepsidentiteiten te activeren. Dat leidt bijna automatisch tot nationalisme. De natie is een sociale constructie die via verhalen wordt opgeroepen in de hoofden van haar leden. Vlaanderen is niet het product van een verkeerd begrepen geschiedenis maar een door het verleden opgeleverde gemeenschap van 6 miljoen mensen die samen een democratie uitmaken. Die gemeenschap heeft kritische historische wetenschap nodig maar historische verhalen die ons helpen om elkaar te herkennen en als burgers erkennen, moeten wij in hun waarde laten. Een goed verbeelde identiteit is essentieel voor het besef van ethiek, solidariteit en democratie van mensen die elkaars lot delen op het lapje aarde waar ze samenleven.
- In het jongste nummer ' Mededelingen ', Tweemaandelijks tijdschrift van de Vereniging van Vlaams Nationale Auteurs, Maart/ April 2012, Jg.36 nr 2, secretaris Willy Cobbaut, Bosstraat , 9310 Baardegem-Aalst, lezen we ook een artikel over het Vlaams Nationalisme. Het is van de hand van Maurits van Haegendoren ( ° Leuven 23 augustus 1903- + Neerijse 3 maart 1994 ). Het is dus geen recent artikel van Van Haegendoren, deelnemend aan het debat, ontstaan naar aanleiding van het verschijnen van een heel degelijk stuk van wijlen mijn vriend Pater Marcel Brauns in het vorige nummer. In dat nummer is te lezen dat Brauns niet enkel het Vlaams nationalisme inkaderde in het Groot-Nederlands nationalisme maar als groot theoloog ook in zijn visie van de bevrijdende God ' de Bevrijder der volken en de Bevrijder van de verdrukten in elk volk'. ( eerst nadruk op het nationale en vervolgens op het sociale). Hij noemt het sociale van levensbelang voor het nationale. Zo ziet hij abortus als de volksmoord in de moederschoot. ' Die kwestie heeft een nationaal aspect: voortbestaan en groei van een volk en een sociaal aspect: bescherming van de meest weerlozen en gemakkelijkst tot de dood toe verdrukten van een volk'. We stippen ook nog aan dat hij zich verzet tegen de overlast van vreemdelingen, waarbij hij vreest dat Brussel een rampgebied zou kunnen worden. Dus geen pleidooi voor integratie, zoals Guy Tegenbos ( hierboven in DS )
We keren nu terug tot Maurits van Haegendoren. Die heeft heel wat boeken over het Vlaams nationalisme geschreven. Het geciteerde stuk zal wel een uittreksel zijn van wat hij in een van die boeken schreef. Het handelt over 1- Het ontstaan ervan 2- Wat het is. - 3- Wat de consequenties ervan zijn. Hij speurt in de geschiedenis naar de verste tekenen van ' het bewustzijn te behoren tot een bepaalde gemeenschap' , vanaf de primitieve mensen tot nu. Hij komt tot de conclusie dat ' Het bewustzijn een Volk te zijn , in de betekenis die wij er nu aan geven, een kind is van de 19e eeuw.', ofschoon er voortekenen zijn geweest vanaf de middeleeuwen, maar de mythes van een eeuwenoud Vlaams nationaal bewustzijn, een eeuwenoud Heel-Neerlandisme of een eeuwenoud Belgicisme, moeten worden afgewezen. Een verre voorbode is 1302, maar het betrof hier het graafschap Vlaanderen ( niet gelijk aan het huidige Vlaanderen ) tegen de Franse leenheer en het was vooral een sociale strijd. Wel ontwaren we de groei van een nationaal bewustzijn. En " Tot verre in de 18e eeuw stelden de cartografen de Nederlanden voor als één geheel. ' Onze taal is meermaals bedreigd geweest. Van 1795 tot 1814 hebben de Fransen zelfs geprobeerd ze uit te roeien. Vanaf 1915 genoot ze de bescherming van Willem I en ontstond opnieuw het bewustzijn van samenhorigheid en in Vlaanderen kregen we de promotoren van de Vlaamse Beweging ( Willems, Snellaert, Blommaert ). Ons huidig Vlaams nationaal bewustzijn is een kind ervan en heeft stand kunnen houden, maar lange tijd als taalbeweging. Van een Vlaams natie-besef werden zich de frontsoldaten van 1914-1918 zich bewust. De frontbeweging was de eerste Vlaams-nationale volksbeweging. Wat kenmerkt een volk? Een volk is een gemeenschap van persoonlijke mensen. Hun gemeenschappelijkheid berust op drie pijlers: een erfgemeenschap, een lotsgemeenschap en een streefgemeenschap. Als erfgemeenschap: gemeenschappelijke afstamming, leefmilieu, lotgevallen in het verleden, godsdienst of levensbeschouwing, zeden en gebruiken, en de belangrijke factor: taal en cultuur. De factor erfgemeenschap is de belangrijkste voor het volk-zijn. Lots-en streefgemeenschap zijn natievormend. Een volk wordt een bewuste natie als het zijn gemeenschappelijke problemen als geheel gaat kennen ( lotsgemeenschap ) en nog meer als het er met nationale wil de oplossing ervan nastreeft ( streefgemeenschap ) En de consequenties? Een levenshouding, die gegrondvest kan zijn op een christelijke levensvisie of een humanistische, of ook nog los van een levensbeschouwing. Een Vlaamse natie heeft een eigen staatsgebinte nodig. Zij heeft daar recht op in toepassing van het zelfbeschikkingsrecht van de volken. Een volksgemeenschap van 6 miljoen kan een staat vormen. In een tweeledige structuur kan die bindingen bewaren met Wallonië op voorwaarde dat de Walen onze rechten te Brussel erkennen en wij baas zijn over eigen grondgebied en eigen geld. Het welzijn van alle volksgenoten moet worden betracht, vooral van de minst-vermogenden en de minst-bedeelden. Het gaat daarbij om rechtvaardigheid. Er moet een actief pluralisme zijn, dat de persoonlijke vrijheid maximaal eerbiedigt. Er moet respect zijn voor andere volkeren en in Europees perspectief moet geopteerd worden voor een Europese federalisering van deelstaten of regio's die zoveel mogelijk etnisch homogeen zijn. Tenslotte moet het Vlaams nationalisme toekomst-gericht zijn, bekommerd voor de wereld waar de opkomende generatie zal in te leven hebben. Lees zelf nog meer in het tijdschrift van de VVNA. Adres: zie boven.
30 maart 2012
- In Zwevegem zijn in het bedrijf Bekaert in staking omdat honderden banen moeten sneuvelen bij gebrek aan geld, terwijl de ceo Bert De Graeve een hogere verloning krijgt en daarop nog een bonus. Baron Paul Buysse verdedigt hem echter en zegt dat een variabele verloning gebonden is aan bepaalde objectieven en die werden door de CEO gehaald. Typisch is de aanplakbrief waarop we lezen: ' Bertje na manager vab het jaar nu slachter van het jaar'.
- Di Rupo bracht vandaag een bezoek aan Gent en werd na een gulle ontvangst door eerste schepen Mathias Declercq ( Open VLD ), die burgemeester Daniël Termont ( SP.A ) moest vervangen wegens ziekte. De ontvangst gebeurde rond 14 uur aan de Gentse fabriek van autobouwer Volvo. Di Rupo bezocht de fabriekn kreeg de nodige uitleg en mocht ook een testritje doen met een C30. Ceo Geert Bruyneel wees de premier erop dat zijn bedrijf 9,4 miljoen euro belastingen betaalt en dat de loonkost en patronale bijdragen jaarlijks samen 240 miljoen euro kosten, waarvan 101 miljoen euro naar de arbeiders vloeit. Hij gaf Di Rupo nog een besparingstip: vervang het wagenpark van de ministerraad, op één voertuig na, door de goedkopere Volvo's. Di Rupo kwam met een Audi naar Gent. De premier bracht ook nog een bezoek aan het stadsarchief en het bedrijvencentrum ' De Punt ' . De namiddag werd afgesloten door een bezoek aan het nieuwe stadsmuseum Stam, waar hij werd rondgeleid door schepen van Cultuur Lieven Decaluwe. Bij zijn vertrek kreeg hij het boek ' Gent, stad van alle tijden'.
Er waren ook wel relletjes o.m. met partijgangers van het Vlaams Belang en jongeren met Vlaamse leeuwenvlaggen. Er werd gezongen en geroepen. Op TV toonden ze Filip Dewinter die riep: ' We onthalen alle Walen en wij zullen betalen!'
Joris Van Severen, nog altijd actueel.
Ik heb me al meermaals afgevraagd: Wat zou mijn oud-dorpsgenoot Joris Van Severen ( ° Wakken 19 juli 1894 - + Abbeville 20 mei 1940 ) hebben gedacht over het actuele debat over de politiek in België, hij die op 29 november 1928 in het Belgisch parlement zijn zogenaamde grote ' brandrede' hield en geroepen zou hebben als slot van zijn betoog ' La Belgique qu'elle crève ! ' (*1) maar die enkele jaren later tot andere gedachten kwam en België niet langer verwierp maar met zijn Verdinaso ( Verbond van Dietsche Nationaal Solidaristen ), opgericht op 6 oktober 1931 droomde van de vestiging van een corporatistisch Groot - Nederland, met België, Nederland en Luxemburg. ( Dietsland ) En wat zou hij nog niet hebben gedaan indien zijn leven niet op 46-jarige leeftijd werd afgebroken?
We willen eerst kort zijn leven schetsen om de groei van die gedachten te zien. Hij was de oudste zoon van Edmond Van Severen en Irma- Marie-Eugenie van de Male, de Franssprekende dochter van Edmond en Marie Sophie Belpaire ( ° Gent 17 november 1864 - + Wakken 17 oktober 1929 ). Zij huwde met zijn vader Edmond ( ° Poeke 14 november 1860 - + Wakken 9 december 1947 ) in Oostende op 26 september 1893. Edmond was notaris, en burgemeester van Wakken van 1908 tot 1911, waar hij de strijd voerde tegen de Franstalige kasteelheer Baron Kervyn de Lettenhove, daarin gesteund door Hugo Verriest die toen pastoor was in Wakken ( van 1888 tot 1895 ) en die een huisvriend was van notaris Van Severen. Hij leidde de jonge Van Severen in in de Vlaamse Beweging o.m. met gesprekken over de gedichten van Rodenbach, die hij later als voorbeeld zou zien voor hem als jonge Vlaamse kunstenaar en strijder. Dat blijkt o.m. uit het gedicht ' Ideaal ', dat hij schreef op zeventienjarige leeftijd.
De Baron en zijn conservatieve aanhangers slaagden erin de pastoor naar Ingooigem te doen overplaatsen. Hij werd er ingehuldigd in het bijzijn van honderden Wakkenaars en met een huldetoespraak van notaris Edmond Van Severen.
Joris werd, na enkele jaren Wakkense gemeenteschool, in 1903 intern in het Franstalige, verfransende St.-Barbaracollege van de Jezuïeten in Gent. In 1912 liet hij zich inschrijven als student in de Rechten aan de Gentse eveneens Franstalige Rijksuniversiteit. Daar is zijn flamingantisme ten volle ontwaakt als voorzitter van de ' Rodenbachvrienden ' en als medestichter van het Groot - Nederlands Studentencongres in Gent in 1913. In 1914 wordt hij echter onder de wapens geroepen. In december 1914 wordt hij korporaal. In 1915 maakt hij aan het front kennis met Cyriel Verschaeve, kapelaan te Alveringem. Bij Maria-Elisabeth Belpaire ( ° 1853 - + 1948 ), waarvan hij een achterneef was en die tijdens de oorlog in De Panne verbleef, maakt hij kennis met hoogstaande bezoekers o.m. met de Deense schrijver Johannes Jörgensen en Georges Lemaître, frontsoldaat en later Professor Wetenschappen in Leuven en bekend om zijn hypothese van de ' Big Bang ', de grote oerknal voor het ontstaan van het heelal. Schrijfster Maria Belpaire was bevriend met Koning Albert en met velen uit de meestal Franstalige maar wel Vlaamsvoelende, belgicistische burgerij. Haar grote verdienste op letterkundig gebied was de oprichting van het tijdschrift ' Dietsche Warande en Belfort ' in 1900 ( Zie ' Hugo Verriest en Joris Van Severen ' Uitg. Komitee Wakken Herdenkt, 1984 ', artikel van Antoon van Severen, over De Familie Belpaire blz. 104 - 110 ( * 2 )
In 1916 wordt hij bevorderd tot adjudant en in 1917 tot onderluitenant maar hij ziet wat de Vlamingen aan het front wordt aangedaan en hij ondertekent en verspreidt een ' Brief aan de Koning ', waarin het onrecht wordt aangeklaagd. Hij wordt gedegradeerd. Tenslotte wordt hij toch weer adjudant-pelotonoverste en maakt aldus de triomfantelijke intocht mee van het IJzerleger in Gent. Toch heeft zijn Frontervaring hem gekwetst en hij zou zich levenslang voor zijn Volk blijven inzetten. Inmiddels verslond hij boeken van Léon Bloy, Shaw , Chesterton e.a. Van Cauwelaert en Vermeylen bleven hem ook inspireren.
In 1921 richt hij het maandblad ' Ter Waarheid ' op, een maandschrift over Godsdienstleven, Kunst, Staatkunde in Vlaanderen en de Wereld. Hij schreef erin ' dat hij als eerste objectief zag ' Vlaanderen zelfstandig in de Belgische Staat ' , als tweede objectief: de Staat Vlaanderen, los uit de Belgische Staat. En als logisch einddoel: een zelfstandig Vlaanderen in de Groot-Nederlandse Staat als federatie Noord-en Zuid-Nederland. Daarbij nog: instelling van orde gebaseerd op de corporatieve doctrine van ' Quadragesimo Anno. Nationalisme en solidarisme, uitgedrukt in de spreuk ' Dietschland en Orde ' Op de eerste bladzijde van een mooi geïllustreerd nummer verscheen zijn ' Manifest aan alle denkende mensen in Vlaanderen ' De slotwoorden ervan zijn ' Integrale Waarheid, Integrale Rechtvaardigheid, LIEFDE. Het werd een tijdschrift van Europees niveau. Hij combineerde de uitgave ervan met zijn verdere studies in de Rechten.
Meer en meer treedt hij in de politiek en in november 1921 is hij kandidaat van de Frontpartij in het arrondissement Roeselare-Tielt. Hij wordt verkozen en staakt zijn Rechtsstudies. In 1925 wordt hij opnieuw verkozen voor het Parlement en hij sticht het K.V.N.V. ( Katholiek Vlaams Nationaal Verbond ), maar zijn ideeën over nationalisme, solidarisme en anti-parlementarisme brengen hem vaak in botsing met vroegere strijdgenoten. In 1928 houdt hij in het parlement zijn ' brandrede ' in een pleidooi voor Groot -Nederland. In 1929 wordt hij niet herkozen. Op 17 oktober van datzelfde jaar sterft zijn geliefde moeder.
Op 6 oktober 1931 kondigt hij op de gouwraad van het K.V.N.V. te Brugge de oprichting aan van het Verdinaso ( zie boven ) Met offervaardige medewerkers richt hij afdelingen op in Vlaanderen en Nederland. Het Verdinaso beschikt over twee weekbladen ' De West-Vlaming ' onder zijn leiding en ' De Vlag ' o.l.v. Wies Moens. Op 10 juli 1932 belegt hij zijn eerste Landdag in Roeselare en brengt een nieuwe stijl in de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. In 1934 verkondigt hij zijn ' nieuwe marschrichting ' maar verliest daarbij Wies Moens als medewerker.
Hij verkondigt nu dat hij de Belgische Staat niet wil omverwerpen maar dat hij met de Dinaso's de Staat in handen zou nemen, zoals die dat ook in Nederland zouden doen. Samen zouden zij aldus het Dietse Rijk vestigen. Maar zijn ' Nieuwe Marschrichting' blijft zonder gevolgen. Daarna werd zijn methode meer die van de geleidelijkheid en in 1938 stelt hij een economische unie voor tussen België, Nederland en Luxemburg en een militair verbond met het oog op het dreigend oorlogsgevaar. Zijn droom : een economische unie van België, Nederland en Luxemburg werd na de oorlog gerealiseerd in de Benelux.
In 1938 gaat hij in Brugge wonen. In 1939 wordt de mobilisatie in België afgekondigd. Van Severen is een groot voorstander van de neutraliteitspolitiek van Koning Leopold III en herhaaldelijk bevestigt hij loyaal zijn gehechtheid aan Koning en Land. Op 10 mei 1940 verneemt hij met ontsteltenis de inval van de Duitse legers in België en Nederland maar onverwachts wordt hij aangehouden in zijn woning, het ' Cruyce van Bourgonje ' te Brugge. Samen met zijn vriend Jan Ryckoort uit St.-Andries wordt hij opgesloten. Op 15 mei worden zij samen met andere verdachten op transport naar Frankrijk gezet. In Bethune worden ze overgeleverd aan de Fransen. Ze verblijven er vier dagen in afschuwelijke omstandigheden in de gevangenis en worden op 19 mei overgebracht naar Abbeville waar zij in een kioskkelder worden opgesloten met 79 gevangenen van verschillende nationaliteiten. Op 20 mei wordt Abbeville gebombardeerd. Na de luchtaanval openen Franse militairen de kelderdeur en roepen telkens vier personen naar buiten, die ter plaatse worden neergekogeld. Joris Van Severen zou proberen dit misdadig bloedvergieten te doen stoppen en treedt, om met de bevelhebber te onderhandelen naar buiten, samen met Jan Ryckoort. Maar beiden worden al bij de eerste stappen neergeveld, Van Severen met geweerschoten en Jan Ryckoort, neergeslagen met geweerkolven.
Samen rusten zij nu in een grafkelder op het kerkhof van Abbeville, waarboven een Komitee van getrouwen een monument heeft opgetrokken, dat op 20 mei 1951 werd ingezegend. Telkenjare is er op 20 mei een bedevaart naar het grafmonument waar beiden worden herdacht en de velen van het bloedbad van Abbeville. Bij de herdenking van 2006 sprak oud-voorzitter KFV, Cyriel Moeyaert, in de Abdij van Steenbrugge de homilie uit en hij getuigde van Joris dat hij een bezield en gedreven mens was, die zich metterdaad voor echte vrijheid, rechtvaardigheid en solidariteit in de wereld heeft ingezet en bepaald voor de echte Nederlanden van de Kwinte tot de Dollart. Hij was ook een gelovig mens met een intens inwendig leven...Niets menselijks was hem vreemd, niemand is volmaakt, maar groot was z'n hart. Hij heeft zeker sporen nagelaten in Vlaanderen en de Nederlanden. De Oude Nederlanden, de zeventien Provinciën, daar heeft hij altijd naartoe gestreefd. Aldus Cyriel Moeyaert.
Bijna symbolisch dat Joris Van Severen in Abbeville aan de Somme, de uiterste grens van de Nederlanden zijn leven gaf. Die Franse Nederlanden had hij doorkruist als frontsoldaat en hij kende de toen nog sterk Vlaamssprekende Westhoek. Maar de vraag is dan : Hoe stond hij tegenover die Nederlanden in Frankrijk in zijn werk en streven? Het prachtige ' Gedenkboek Joris Van Severen 1894 - 1994 ' onder eindredactie van Maurits Cailliau en het artikel ' Joris Van Severen en de Franse Nederlanden ' in Zannekin Jaarboek 17, eveneens van Maurits Cailliau geven ons daarop het antwoord. In het Gedenkboek lezen we een belangwekkend stuk van Pieter Jan Verstraete over ' Joris Van Severen en de Vlaamse Beweging ( bln. 9 tot 22 ). Hij schrijft op blz. 16: ' Joris van Severen deelt het Vlaamse volk in drie delen in: 1- Het Vlaams gebleven, Vlaamsgezinde deel . 2 - Het Fransgezinde, of liever het 'verbelgischte' deel. 3 - Het door Frankrijk in Frans-Vlaanderen reeds zeer sterk geassimileerde deel. Hij citeert daaover JvS ' He is een gemis aan psychologisch en politiek inzicht en aan staatkundige verreziendheid dàt gedeelte van het Vlaamsche volk dat in Fransch Vlaanderen woont te veronachtzamen. Psychisch is het vast en zeker nauwer met ons verbonden dan het Hollandsche volk En de regionalistische beweging die er thans aan gang is, wordt door een echte en diepe Vlaemschheid gekenmerkt...Hoe Europa er binnen 50 of 100 jaren zal uitzien, weet niemand. En de integratie van Fransch-Vlaanderen is zeker geen onmogelijkheid '
Verder lezen we dat voor JvS, na zijn nieuwe marsrichting, het Dietse Rijk het herstel inhoudt van de aloude Bourgondische Nederlanden maar dat van Frans-Vlaanderen daarbij voorlopig geen sprake is ( blz. 21 ) In het artikel van Maurits Cailliau in Zannekin Jaarboek 17 lezen we wel een andere uitspraak van JvS dd. 1925, bij de begrafenis van de oorlogs-activist Lodewijk Dosfel ' Het doel, het natuurlijke logische doel van de Vlaamse Beweging is al de Nederlandse volkeren van Friesland tot Kales te herenigen in een sterke, organische, gezonde staat ' Voorts lezen we op blz.101 dat JvS verklaarde aan een Nederlands journalist ' Ik wil alleen maar Dietsland, dat wil zeggen de vereniging van Frans en Belgisch Vlaanderen met Nederland. ' En over Frankrijk zei hij: ' Het is de meest gevaarlijke van de Europese naties. Vier miljoen Nederlanders heeft zij tot een vazalstaat herleid, waar zij al de voordelen van een kolonie uithaalt zonder er de ongemakken van te kennen. Het ligt trouwens in het belang van Frankrijk België te zien verdwijnen en als noorderbuur de grote natie der Nederlanden te hebben ' ( dit was nog in de periode die aan de nieuwe marsrichting voorafgaat )
Hij zal wel niet vermoed hebben dat een bijna- dorpsgenoot van hem, André Demedts, en een dorpsgenoot, ikzelf, na de oorlog, met het Komitee voor Frans-Vlaanderen, in dat stuk Oud - Nederland geen politieke maar een Vlaamse en culturele actie zouden ontplooien, die tot een heropleving van een culturele Vlaamse beweging aldaar en vooral tot het onderwijs van het Nederlands zouden leiden. Een late vrucht van zijn werk want André Demedts was ooit geabonneerd op zijn ' Ter Waarheid ', dat hij bleef koesteren en dat hem bleef inspireren. Hij noemde Van Severen een groot man. Zelf heb ik Joris Van Severen niet gekend, mijn ouders kenden hem wel en zijn hele familie. Ikzelf ( ° 1924 ) heb ook nog zijn vader notaris Edmond gekend ( + 1947 ). Voorts kende ik als jongen de Dinaso-milities waarvan enkele Wakkenaren lid waren, die opstapten in de Markegemstraat en het ' Hier Dinaso '- blad colporteerden. Maurice van Severen, de broer van Joris, die onze notaris was, heb ik heel goed gekend. ( Hij bezorgde mij zelfs enkele schoolboeken van Joris ). Hij was in Wakken voorzitter van het Davidsfonds, terwijl Gaston Haerynck, de vader van Gwij Mandelinck, er secretaris van was. Ook kende ik een zus van Joris m.n. Jeanne- Marie-Therese van Severen ( ° Wakken 17 september 1898 + Deinze 28 september 1978 ) die gehuwd was ( 3 december 1923 ) met dichter Marnix Van Gavere ( Fernand- Robert Pauwels ° Deinze 31 december 1897 - + Deinze 27 januari 1974 ) Ze woonden in Deinze, waar ik een paar keer aan huis ging o.m.om de dichter in te schrijven in het Waregemse Kunstverbond. Zoon Rudy - Dirk-Edmond ( ° Deinze 23 april 1932 ) was gehuwd in Meise op 3 maart 1962 met Nora- Hendrika - Julia Naessens ° Elsene 16 november 1935 ). Hij was één van de vele publicisten die het werk van Joris van Severen in stand bleven houden. Zo schreef hij belangwekkende bijdragen over JvS in kleine brochures ( Uitg. Studiecentrum Joris van Severen , Paddevijverstr. 2, 8500 Ieper ). Na de vele inlichtingen die hij mij onlangs nog telefonisch en handgeschreven bezorgde is hij tot onze grote verslagenheid onverwachts overleden te Gent op 15 september 2008. Volgens zijn wens vond de uitvaart plaats in strikte intimiteit te Deurle.
Ik ken geen politici of voormannen van de Vlaamse Beweging van voor en tijdens de oorlog waarover zoveel boeken en artikelen werden en nog altijd worden gepubliceerd. We vermelden o.m. de boeken van F.Van Berckel, Arthur de Bruyne, Luc Delafortrie, Rachelle Baes ( ooit hartsvriendin van JvS, zij was een Waalse kunstenares ° Brussel 1912 - + Brugge 25 mei 1983 ). Voorts de afleveringen Jaarboeken Joris van Severen en de Zannekin- Jaarboeken aan Van Severen gewijd ( Maurits Cailliau, Paddevijverstraat 2 , 8900 Ieper ), de uitgave van het tijdschrift ' Delta ' o.l.v. de Antwerpenaar Vik Eggermont, waarin de Groot-Nederlandse gedachten van Van Severen verder worden uitgedragen ( Hoogpadlaan 72, 2180 Ekeren ) ( *3 ), het tijdschrift Zannekin, waarin Van Severen vaak aan bod komt en de Uitgaven van het Studiecentrum Joris Van Severen. We wijzen ook op het in het leven geroepen ' Nationaal Studie en Documentatiecentrum Joris Van Severen ' in 1983 door Jef Werkers uit Aartselaar, en het ' Komitee Wakken herdenkt Hugo Verriest en Joris Van Severen ' ( 1984 ) onder de auspiciën van het gemeentebestuur, met als voorzitter Dr. Roland Bekaert, die de vroegere woning Van Severen in bezit heeft en bewoont.
Tenslotte is daar de uitgave van het oorlogsdagboek van Joris Van Severen, onder de titel ' Die vervloekte oorlog ' Dagboek 1914 - 1918 ' ( Pelckmans 2005 ) 536 blz., uitgegeven en ingeleid door Daniël Vanacker. En dan zijn er nog de ontelbare artikelen in tijdschriften ( o.m. in Ons Erfdeel ) en kranten ( o.m. in de Standaard ) over Van Severen. Ook op de VRT- TV kwam meer dan eens met een reportage over zijn leven en werk. We vermelden nog dat JvS ook voorkomt in de romans van schrijvers als Claus, Axel Bouts, Willy Spillebeen, Piet Van Aken e.a. en dat tal van dichters een gedicht voor of over JvS hebben geschreven.
Allemaal bewijzen van de belangrijkheid en de blijvende actualiteit van Joris Van Severen.
( *1 ) Die uitspraak wordt vermeld in ' Joris Van Severen Droom en Daad ' van Arthur De Bruyne, blz.101, maar zou weerlegd zijn. Wel zou hij de Vlaamse soldatenvloek ' Belgiek ontplof ' het jaar voordien hebben uitgesproken maar die Vlaamse toespraak verkreeg geen aandacht in de media ( Volgens Maurits Cailliau ) Rudy Pauwels schreef mij dat dit klopt.
( * 2 ) Bij zijn artikel over ' De Familie Belpaire ' in ' Hugo Verriest en Joris Van Severen ' ( Wakken Herdenkt 1984 ) plaatst Anton Van Severen het gedicht dat JvS schreef naar Maria Elisabeth Belpaire, ter gelegenheid van haar feestdag op 18 november 1911 ( blz.112 ). Joris schrijft onderaan ' Aan onze lieve tante Elisa. Hare vier Wakkensche neven ' Maria Elisabeth was een nicht van Elisa, in feite was Joris dus geen neef maar een achterneef. Elisabeth zelf sprak ook altijd van haar ' kozijn '. In feite was hij ' een achterkozijn. Rudy Pauwels schreef mij dat Edmond van Severen altijd sprak over ' Mamieke Belpaire ' en haar aanschreef als nicht. Dat bevestigt dat Joris een achterneef was.
( *3 ) Het nummer van ' Delta ' ( 44e.Jg. nr.7 - september 2008 ) is volledig gewijd aan André Belmans ( ° St.- Gillis 12 augustus 1915 - + 22 juni 2008 ). Ofschoon geboren in Brussel bleef hij een echte Kempenaar want zijn voorzaten waren uit Balen. Zijn ouders kwamen naar Brussel om er handel te drijven. Zo kwam het dat hij zijn studies in het Frans heeft gedaan, eerst aan het Collège Cardinal Mercier waar hij op zeventienjarige leeftijd zijn humaniora beëindigde en daarna Rechten ging studeren aan de Brusselse Universiteit, waar hij in 1940 zijn doctoraat in de Rechten behaalde. Vervolgens ging hij studeren aan de Katholieke Universiteit van Leuven waar hij in 1940 zijn doctoraat in het Notariaat verkreeg. Na werk als notarisklerk in Antwerpen en Brussel werd hij in 1960 benoemd als notaris in Anderlecht. André Belmans kwam in contact met de Vlaamse Beweging en met het Verdinaso van Joris van Severen in het bijzonder, tijdens zijn studententijd in Leuven. Hij werd er de leider van de Leuvense Dinaso-studenten. In het academische milieu werd dat toen volkomen aanvaard. Hij was nauwelijks 25 jaar toen in 1940 de oorlog uitbrak met de moord op hun leider Joris van Severen en de vier jaren van Duitse bezetting. De houding van naar Londen gevluchte parlementairen en ministers, tegenover Leopold III kon hij moeilijk aannemen. Onder de Dinasoleden bestond twijfel i.v.m. met hun eigen houding tegenover de Duitse bezetter maar het werd Belmans al gauw duidelijk dat die alleen maar het Vlaamse idealisme wou gebruiken in eigen voordeel. Hij trad dan ook toe tot de geheime verzetsbeweging de ' Joris van Severen - Orde ' van de Waalse Dinaso Louis Geuning, die zou pogen D.M.O.-militanten te weerhouden van medewerking met de bezetter. Belmans was er het hart van in toen twee D.M.O.-ers hem kwamen zeggen dat zij zich gingen melden voor het Oostfront. Na vier bange jaren kwamen de Londenaars terug en Belmans kreeg zelfs het verwijt dat hij sommige ' foute ' landgenoten had geholpen. Die moeilijkheden waren echter van korte duur en hij werd volledig buiten vervolging gesteld. Hij kon zijn werk met de ' Joris van Severen-Orde ' hervatten met veel inzet en energie. Hij schreef tal van artikelen en brochures. Vooral zijn driedelige reeks ' In de leer bij Joris van Severen ' is belangrijk. Tijdens een van de eerste IJzerbedevaarten ( 1948 of 1949 ) verspreidde hij pamfletten met de foto van Joris van Severen en de tekst ' Van Severen had gelijk ' . Hij richtte ook een ' Stichting voor de Kempen ' op voor meer werkverschaffing en de economische ontsluiting. Hij was meer Kempenaar dan Brusselaar en was perfect tweetalig. In het ' Handvest ' is er ook sprake van de eenheid en de rol van de Schelde-Maas-en Rijngewesten. Hij wou Noordwest-Europa zien uitgroeien tot een groot macro-economisch geheel. Hij was dus zijn tijd ver vooruit. Voorts was hij mede-oprichter van de politieke denktank ' E diversitate unitas ' die contacten onderhield met vooraanstaande politici, denkers en diplomaten in binnen- en buitenland. Hij was sterk geïnteresseerd in het denken van Teilhard de Chardin en voerde met hem een drukke correspondentie. Hij bleef zijn leven lang ook diepgelovig. Sinds lange tijd was hij medewerker en redactielid van ' Delta '. In dit nummer lezen we ook enkele belangrijke bijdragen van hem. Vooral het interview onder de titel ' Parijs heeft het land leegezogen ' gepubliceerd in 2003 in het Leuvense maandblad ' On Leven ' van het K.V.H.V. is merkwaardig. Er is vooreerst een zeer goede voorstelling van leven en werk van Belmans en dan volgt het gesprek. Daarin vernemen we dat de centralisatiepoltiek van Frankrijk, sinds de middeleeuwen, afgekeken is van de Romeinen en dat hun politieke concepten verouderd zijn. De natiestaat is voorbij. De toekomst is aan de vrijwillige federaties van staten op basis van principes die we terugvinden in de Amerikaanse grondwet. De Fransen zijn op diplomatisch gebied egoïstisch en machiavellistisch. Ze zijn er vooral op gericht satellietlanden te verwerven, Europa onder te verdelen in invloedssferen. Er is niets nieuws in het Franse geopolitiek denken. Frankrijk is altijd anti-atlantisch geweest omdat de Fransen bang zijn hun macht in Europa te verliezen. We hebben de Amerikanen nodig vooral tegen het Franse imperialisme. De Nederlanden zouden de atlantisch-maritieme kaart moeten trekken. Nederland lijkt daartoe bereid maar de Nederlanders zijn ontgoocheld in België door het slabakken van de Benelux, veroorzaakt door de desinteresse van de Belgische politici. Zij zien België als een uiteenvallend land dat vroeg of laat in het Franse vaarwater terecht komt. We moeten echter het vuur hoeden om in België de Beneluxdimensie nieuw leven in te blazen. Het interessante nummer met o.m. het ' In Memoriam André Belmans ' van hoofdredacteur Vik Eggermont is te verkrijgen bij de uitgever, Hoogpadlaan 72, 2180 Ekeren.
Zeer onlangs verscheen het vierde nummer van de Nieuwsbrief Joris van Severen ( 4e trimester 2008 ) waarin o.m. het grootste deel van mijn blog-artikel is opgenomen als een getuigenis over Joris van Severen. ( Secretariaat: Paddevijverstraat 2, 8900 Ieper. Tel. 057- 204 194 E-post maurits.cailliau@skynet.be ) Als bijlage is er een folder van het ' MANIFEST VOOR DE LAGE LANDEN ' omtrent het ' onontbeerlijk eenheidsbesef der Nederlanden ( Hendrik Fayat ). In het Manifest wordt gepleit voor een interne confederatie binnen het België van weleer als een opstap naar een bredere confederatie van de hele Lage Landen. Voor deze Heel-Nederlandse integratie in het kader van het groeiende Europa zijn er zowel sterke als economische argumenten. De Europese integratie op economisch, monetair en steeds meer ook op sociaal vlak heeft een almaar grotere impact op het dagelijkse bestaan van de mensen, zodat een grotere coördinatie en integratie op politiek vlak onvermijdelijk is. Voorts wordt gewezen op het belang van taal en identiteit en op de eenheid in verscheidenheid. Een realistische, stapsgewijze integratie moet kaderen in een totaalvisie van uiteindelijke eenheid. Het Manifest roept tenslotte op tot een samenwerking van allen in Noord en Zuid, over partijgrenzen en maatschappelijkepositioneringen heen. Dit initiatief wordt mede ondersteund door een affichecampagne met de tekst ' Hier en aan de Overkant, daar en hier is Nederland ' Uit het nummer zelf stippen we nog een artikel van Piet Tomissen aan over ' Ter Waarheid ', het tijdschrift van Joris van Severen dat als ' het beste van de na W.O.1 verschenen periodieken ' beschouwd mag worden. In een rubriek ' Sprokkels ' wordt verwezen naar recente publicaties waarin Joris van Severen en/of het Verdinaso vermeld worden.
P.S. En wat denk ik persoonlijk over dit alles in het licht van de huidige politieke strijd? Ik meen dat Van Severen gelijk had sinds hij zijn Groot-Nederlandse visie ging verkondigen ( Benelux en nog ruimer de Zeventien Provinciën ) maar dat het huidige streven van de Vlamingen naar onafhankelijkheid volkomen verdedigbaar en zelfs noodzakelijk is. Bij een scheiding van België, zou een zelfstandig Wallonië ( dat zich beter zou kunnen ontplooien ) echter evengoed als een zelfstandig Vlaanderen opgenomen kunnen worden in een Groot-Nederlandse Confederatie, beter dan met een zgn.Wallobrux, te streven naar aansluiting met Frankrijk. Ik meen dat een aantal Walen in de geest van de familie Nothomb wel in die zin blijft denken. In de context van het Europa van morgen kan die ruime Van Severen-visie niet worden uitgesloten. Frans-Vlaanderen moet op cultureel niveau een bevoorrechte plaats innemen zonder voor een politieke herstructurering in het kader van de Verenigde Nederlanden alsnog in aanmerking te komen. De inspanningen aldaar voor het onderwijs van het Nederlands moeten worden voortgezet en met overheidssteun uitgebreid. Mijn mening strookt dus wel met die van het bovengenoemde Manifest en ook met het Manifest voor een Nieuwe Benelux uitgegeven door Delta. Zie hierover meer in mijn politieke kroniek waarin ik met de Frans-Vlaming Jacques Fermaut de evolutie volg van juli 2008 tot op vandaag, met soms onvermoede aspecten.
17-12-2011
De tijd ijlt ons voorbij - 2012
De tijd ijlt ons voorbij, maar ik sta zelf even stil bij 't einde van het oude jaar, kijkend achterom maar ook vóór mij.
Denken dan aan de geliefden die sinds lange jaren of in 't voorbije jaar, van ons zijn heengegaan, afscheid nemend van hun eenmalig, kort bestaan.
Maar wat ligt nu voor mij en u nog in 't verschiet? Wat voor goeds? Welk onheil of verdriet? Ik weet het niet...
Eens zal voor elk van ons het leven zijn voltooid, met overgang van hier en nu, naar anders zijn en daarmee ook de tijd voor ons voorgoed verglijdt - met hoop op durend leven - in Gods eeuwigheid.
Luc Verbeke
15-12-2011
' Wij Paarden ' Jozef en Lode Deleu- Gedicht Demedts
In dit mooie gedichten-en fotoboek hebben Jozef en zoon Lodewijk Deleu de beste gedichten uit de Nederlanden over het paard samengebracht.Jozef zorgde voor een bloemlezing van bijna zestig heel mooie gedichten van evenveel dichters over het paard en Lodewijk illustreerde die met passende foto's.Uit de hele reeks pikken we het gedicht ' Gelegenheidsvers ' van onze vriend wijlen André Demedts. Een aangrijpend en diepmenselijk gedicht.
'k Heb Lieze weergezien. Zij stond stil in de regen. Toen ik haar riep, bewogen haar oren verrast; zij kwam naar mij toe; vertederd ging ik haar tegen, zij wreef met haar kop,ruw pakte ik haar manen vast.
Mijn paard, zei ik haar.Zijt gij nog altijd in leven? Weet gij nog wel hoe jong en hoe wild gij toen waart? En waar, vroeg ze mij, zijt gij tot nog toe gebleven, waar is het beter voor u dan hier bij uw paard?
Ik ben niet thuis, gaf ik toe. Ik leef onder mensen, ik vermoed dat ik voor hen niet goed genoeg ben; ik doe wat ik kan; naar 't schijnt zal ik eerlang wensen; sta me toe dat ik niets van de mensen meer ken.
Ontdekken en leren is goed; alles verleren is beter;'t geeft soms de rust die 'k nimmer gewon. Dan zal ik waarschijnlijk tot u weer kunnen keren, of zou 't spreekwoord geen waar zijn: na regen komt zon?
Is alles leugen wat wij ons wijs lieten maken, is er niets dan geklets en gescharrel om baat, is er buiten geknoei en bedrogen geraken, geen heil voor onze menselijk edele staat?
Waar gaat gij nog heen, druipend,alleen in de regen, zoekt gij nog iets dat eens een begoocheling bood? Er is maar één waarheid, wij gaan lachend haar tegen, ach Lieze, mijn beest, er is geen thuis dan de dood.
Uitgegeven bij Lannoo Tielt.
14-12-2011
Lof van mijn land ( André Demedts )
Lof zij het land waar ik geboren ben en ook zal sterven naar Gods wil. Hier groeit geen boom, noch ligt een steen, die ik niet ken.
Het land is mild en trouw voor elke man die het bemint; er is geen mens, geen vriend, geen vrouw, wier liefde niet een einde vindt, er is alleen het land, mijn land dat blijft, om in te liggen als het leven zelf verloren drijft.
Verliezen is ons lot en ook verloren gaan. Vraag aan mijn hart niet meer dan schuim en as, ik schimp soms op mijzelf, die onvoldaan, gelijk een kerende herfstwind was. En leedvermaak is schrijnender dan veel verdriet, als men alleen maar om zichzelven lacht, en om geen dingen meer en om de mensen niet.
Alleen maar om die andere in mij, die zich aan land noch lucht gewent en almaardoor aan 't vragen blijft of er geen ander land bestaat, dat hij veel beter kent.
Uit de dichtbundel ' Vaarwel ' ( 1953 ) Spelling licht aangepast.
In zijn ' Verzamelde Gedichten ' ( 1976 ) verscheen een nieuwe versie.
Het gedicht werd in steen met gouden letter gebeiteld in arduin en staat naast het André Demedtshuis in Sint-Baafs-Vijve, als blijvend monument.
13-12-2011
Gedicht Vlaanderen van André Demedts
Het bekende gedicht " VLAANDEREN " van André Demedts, kon ik vinden in m'n KSA - kalender van 1943. Het komt voor in z'n tweede bundel " Geploegde Aarde " ( 1931 )
Wij zullen hen vernederen die u belagen en zich verheugen in uw nood; wij willen voor u het laatste wagen, en uwe vrijheid zien vóór onze dood. En geen van ons zal ontwijken, wat hem zijn hart gebiedt, noch aarzelen of wijken, voor armoede of verdriet. Wij kunnen voor u het zwaarste dragen en hongeren lange tijd; achter het werk, achter het leed der dagen, zien wij het groeien van uw heerlijkheid, en dit belet ons moe te zijn of ooit te klagen om wat zo vaak verloren schijnt in deze strijd, om al de dingen die aan 't hart ons lagen en die we om u hebben vaarwel gezeid. Want door ons lijden en verzaken wordt uwe waardigheid vergroot, en schoon en goed willen we u maken én uwe vrijheid zien vóór onze dood.
Het gedicht werd gepubliceerd in het KFV-tijdschrift KFV-Mededelingen 15e Jg.nr 1-2, juni-september 1987 blz.42, gevolgd door een integrale en uitstekende vertaling van onze Frans-Vlaamse KFV-medewerker en vriend Jaak Fermaut, die Andre Demedts heel goed heeft gekend en ook in 1983, als derde Frans-Vlaming, de André Demedtsprijs van de Marnixring in Kortrijk heeft mogen ontvangen.
Op de Vlaamse gedichtendag van 25 januari 2007 werd dit gedicht in het Vlaamse Parlement voorgedragen door Bart DEWEVER, de huidige voorzitter van N-VA. en grote overwinnaar van de Vlaamse verkiezingen op 7 juni 2009.
11-12-2011
Hilde Demedts ( + )
Op 20 april 2011 overleed Hilde Demedts, de jongste dochter van onze goede vriend wijlen André Demedts. Ze was nauwelijks 64 jaar oud en had al jaren af te rekenen met een slepende ziekte. Ze werd zaterdag j.l. begraven in de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Kortrijk, door de nieue deken Geert Morlion . Een gevulde kerk nam afscheid van de Kortrijkse ereschepen, die 27 jaar actief was in de Kortrijkse politiek, eerst als gemeenteraadslid vaanf 1983 en vanaf 1989 als schepen. Op de uitvaart noteerden we de aanwezigheid van Europees president Herman Van Rompuy, het schepencollege van Kortrijk en de ministers Stefaan De Clerck en Vincent Van Quickenborne.
Hilde had zelf haar uitvaart geregeld. De liederen en teksten had ze zelf gekozen of geschreven. Waarnemend burgemeester van Kortrijk, Lieven Lybeer, noemde haar een sterke vrouw met een enorm doorzettingsvermogen. De kracht die van haar uitging werd ook geprezen door een vriendin uit de Soroptimisten, een vereniging waarvan zij één van de stichtende leden was. Zelf schreef Hilde dat ze graag geleefd heeft en dat ze dankbaar was voor het leven en de liefde. Op het bidprentje stond een gedicht van vader André, dat hij voor haar had geschreven en dat we separaat publiceren. Ze werd geboren in Waregem op 22 mei 1947 en overleed thuis in familiekring te Kortrijk op 20 april 2011. Ze had twee kinderen: Andres en Eve. Ik kende haar van kleinsaf, toen het gezin van André en Germaine Ide eerst woonde in de Gustaaf Vandewoestijnestraat en later in de Guido Gezellestraat en volgde ook later haar levensloop in Kortrijk. Ze is trouwens ook enkele jaren bestuurslid geweest van het Komitee voor Frans-Vlaanderen, gesticht in 1947 door André Demedts als voorzitter en door mezelf als secretaris. Via de werking van het KFV zijn we nauw verbonden geweest met het gezin Demedts en die vriendschap bleef ook na het te vroege afscheid van André op 4 november 1992. Menigmaal ging ik op bezoek bij Germaine, waar ik ook vaak Hilde zag. We vergeten haar niet.
10-12-2011
Voor Hilde ( Gedicht van André Demedts )
In de dagen van mijn diepste verslagenheid, toen het mij 's avonds onverschillig liet of ik 's morgens nog wakker zou worden, liep zij met mij naar het bos. Ouder dan vier was zij toen niet en haar handje in mijn hand, liet mijn leven niet los.
Spreken wij reeds met elkander? Ik geloof dat wij gesprekken voerden over Roodkapje en de wolf, over een prinses met gouden haar, over de kabouters in het kreupelhout, die ons volgden en alles afloerden, en toen ons gesprek ten einde was, als dieren die ziek zijn, gelaten, verlaten en koud, lagen wij dicht bij elkaar, want het plekje was klein waar de zonneschijn scheen op het gras.
Haar hoofdje zonk op mijn borst en mijn hart klopte tegen haar hoofd; soms stel ik mij voor, als alles voorbij zal zijn, ik bedoel, als mijn leven is uitgedoofd, zal zij niet van achter, onder heur haar, iets voelen bewegen, als een ader die klopt, zoals in de tijd, toen zij lag met haar hoofdje op mijn borst, en ik lag met mijn hart onder haar?
Kan ik mij van haar verwijderen, in wat tijd of eeuwigheid heet? Het gaat alles te niet, maar ik ben trouw, meer is er niet dat ik weet. Als zij dan later van iemand houdt, als meisje en ontluikende vrouw, als zij moeder wordt en bezig is met eten te koken of bedden opmaakt, terwijl zij altijd maar denkt hoe zij het moet doen om anderen gelukkig te maken, zal ik gewis bij haar zijn en al het gewin van mijn leven, al het geluk waarvoor ik nu vecht, om er zoveel te verzamelen als het maar kan, al dat geluk zal ik haar geven, zodat zij het nooit allemaal meer wegschenken kan aan een man, aan een zoon, aan een kind, om het even aan wie, zij meer dan zichzelven bemint.
Nog lopen wij soms naar het bos, aan het zonnige plekje voorbij; dan kijk ik naar haar en zij kijkt naar mij, onze handen omvatten elkaar.