Daarin wordt gesteld dat de huidige Benelux, die in 1958 werd opgericht ( als een douane-unie algauw met een economische en fiscale dimensie en ook gaandeweg verruimd met terreinen als ruimtelijke ordening, verkeer, milieu enz. ) bij de vernieuwing , uit zou moeten groeien tot een politieke Benelux, in de visie van de vooroorlogse Dinasoleider Joris van Severen. Na de overeenkomst over een confederaal België zou daarna dit nieuwe België opgenomen moeten worden in een Groot-Nederlandse Confederatie, als een groot en sterk geheel ( met wereldhavens als knooppunt van de Europese handel en energiebevoorrading ). Dit manifest werd ondertekend door meer dan 450 vooraanstaanden en politici uit alle partijen van de drie landen.
Belangrijk hierbij dat onder de Belgische ondertekenaars een vijftiental Franssprekenden voorkomen. Er is ook een ' Comité van Aanbeveling ' met klinkende namen. Zie hierbij:

- '' Delta' ( 44e.jg. nr 7 september 2008 ) is gewijd aan Andre Belmans ( ° 12 - 08 - 1915 - +  22 - 06 - 2006 ), Franstalig oud - lid van het Verdinaso van Joris van Severen, die de visie van Van Severen en dus ook de Beneluxgedachte is trouw gebleven. ( Zie het stuk over Joris van Severen ). Het voortbestaan van België wordt hier aanvaard in een versterkte Benelux en dus in een Groot-Nederlands geheel. Alleen maar jammer dat de Franssprekenden niet inzien dat zij precies de doodgravers zijn van dat België, dat ze enkel maar willen behouden omwille van de miljarden euro's die ze van Vlaanderen krijgen. Mochten er meer Franssprekenden of Walen zijn als Viroux, Nothomb ( vader Nothomb was oud-Dinaso en de huidige Charles-Ferdinand denkt in diezelfde zin ) e.a. dan zouden ook de Vlamingen inzien dat meer verbondenheid met Nederland een zeer belangrijke doelstelling is. ' Delta ' heeft ook een Manifest verspreid waarin de regeringsinstanties van België, Nederland en Luxemburg worden opgeroepen om de nodige stappen te ondernemen ten einde de politieke en juridische voorwaarden te scheppen ter vervanging van de huidige primair economische Benelux door een politieke Benelux. Dit DELTA-MANIFEST werd al door meer dan 450 vooraanstaanden en bekende politici uit alle partijen van de drie landen ondertekend. Belangrijk hierbij is dat onder de Belgische ondertekenaars een vijftiental Franssprekenden  ( Walen en Brusselaars ) voorkomen. 
Er is ook een ' Comité van Aanbeveling ' met namen als Willy Claes, Bob Cools, Marc Eyskens, Lode Hanké, Maarten Heida ( Ned. ), Erik Jurgens ( Ned. ), Willy Kuypers, Jean-François Leclercq, Frits Niessen ( Ned ), Charles-Ferdinand Nothomb, Jacques Santer ( Lux.), Louis Siquet ( Duitstalige Gemeenschap ), Marcel Storme, Jan Terlouw ( Ned. ), Leo Tindemans, Dries van Agt ( Ned. ) Louis Vanvelthoven en Jan-Peter Wever ( Ned.) We lezen in dit Manifest o.m. ' Nu het Beneluxverdrag van 1958 ten einde loopt, dienen we ons te gaan bezinnen over de toekomst van Benelux. Aanvankelijk tot stand gekomen als een douane-unie, kreeg de Benelux al spoedig een economische en fiscale dimensie, terwijl terreinen als ruimtelijke ordening, milieu, politie en justitie er gaandeweg ook bij betrokken waren. In economisch opzicht is de Benelux door de Europese integratie voor een groot deel achterhaald. Maar in politiek opzicht kan zij een nieuwe toekomst tegemoet gaan. '  Voorts lezen we dat Eurocommissaris Frits Bolkestein herhaaldelijk beklemtoond heeft dat we als Beneluxlanden met één stem moeten leren spreken. In de zich uitbreidende E.U. is het van belang de politieke samenwerking binnen de Benelux te intensiveren en daarbij ook meer strategische onderwerpen onder ogen te zien. Andere kleine lidstaten kunnen zich daar aan inspireren.  
( Delta,  Vik Eggermont, Hoogpadlaan 72, 2180 Ekeren )

- Ook het ' Manifest voor de Lage Landen ' ( 15 maart 2008 - Uitg. Maurits Cailliau, Paddevijverstraat 2, 8900 Ieper ) sluit daarbij aan. We lezen o.m. ' Ondanks de tricolore  achterhoedegevechten wint de confederalistische visie die een zo groot mogelijke autonomie voor de deelstaten nastreeft, steeds meer veld. In deze optiek is het daarbij levensnoodzakelijk dat de interne confederatie binnen het België van weleer , een opstap moet betekenen naar een bredere confederatie van de hele Lage Landen.

 - In  ' Delta ' ( 44e Jg.- nr. 10 - december 2008 ) lezen we dat het 50- jaar oude Beneluxverdrag in juni j.l. werd vernieuwd maar dat het inmiddels al werd geschonden n.a.v. de bankencrisis waarbij ons geld werd geschonken aan Den Haag en Parijs, zonder vooroverleg tussen België en Nederland.  De werkgemeenschap De Lage Landen, het Comité Nieuwe Benelux en de Baarle Werkgroep hebben dan ook gezamenlijk geprotesteerd tegen deze paniekoplossing. Ze schreven op 20 oktober een protestbrief naar de drie ministerpresidenten: Balkenende, Leterme en Juncker.

- Mochten de Franstaligen echter halsstarrig blijven weigeren bij de besprekingen i.v.m. een staatshervorming dan blijft er m.i. geen andere mogelijkheid meer over dan de Vlaamse onafhankelijkheid en de omvorming van Benelux in Vlanelux ( Vlaanderen - Nederland - Luxemburg ). 

- Maar meer en meer neemt de N-VA , die vroeger radicaal koos voor Vlaamse onafhankelijkheid, een meer genuanceerd standpunt in. Zo schrijft op 23 oktober 2008 oud-minister Bourgeois in een lezersbrief aan De Standaard: ' Wij verdedigen het model van een Vlaanderen als zelfstandige lidstaat van de Europese Unie ' Hij citeert daarbij de Amerikaanse Prof. Spolaore: ' Hoe meer open de wereld wordt, hoe gemakkelijker landen het zich kunnen veroorloven om kleiner te worden '  Maar enkele weken later verklaart Geert Bourgeois bij een interview in  het weekblad ' De Zondag' ( 9 november 2008 ) onder de titel ' Brussel moet hoofdstad van Vlaanderen blijven ' dat Vlaanderen nooit Brussel zal loslaten. ' Wij zijn geen separatistische partij . Wij zijn wel voor een onafhankelijk Vlaanderen als lid van de EU, maar ik wil niet in een situatie komen waarin België blijft bestaan met daarin enkel Wallonië en Brussel, waardoor Vlaanderen vanaf nul een nieuwe positie moet opbouwen in internationale instellingen. Mijn doel is dat Vlaanderen en Wallonië als twee nieuwe staten in een confederatie nog voor een aantal zaken samenwerken, onder andere voor Brussel. '
Hij zegt verder: ' Brussel kan geen aparte staat worden maar is de hoofdstad van Vlaanderen en moet dat blijven ' Hij klaagt er wel over dat Brussel momenteel een van de meest gesubsidieerde steden ter wereld is maar  niet slechter bestuurd kan worden als nu. Vlamingen moeten in Brussel vaak een gevecht aangaan om een Nederlandstalige identiteitskaart te krijgen.'

- In De Standaard van 7 januari 2009 lezen we opnieuw dat Geert Bourgeois  geen separatist is. Het is een aanhaling uit Knack: ' Ik beweer in elk geval niet dat ik een separatist ben. Wij willen noch de band met Brussel noch de internationale positie van Vlaanderen verliezen. Bovendien zie ik niets in een scenario waarbij België wordt voortgezet zonder Vlaanderen. Met andere woorden: wellicht zullen we in een minimaal confederaal model met Wallonië blijven samenwerken '
 
- Tegenover  Herman Decroo n.a.v. zijn pamflet wees ook de huidige succesrijke N-VA-voorzitter Bart DeWever erop dat Brussel de hoofdstad is van Vlaanderen en die zal blijven en hij verdedigde ook  het streven naar onafhankelijkheid van Vlaanderen in kleine stapjes. We zijn niet voor een revolutie maar voor een evolutie, zei hij onlangs nog. 
Het confederalisme wil zoveel mogelijk bevoegdheden naar de gewesten overhevelen.

- Enkel het VB vraagt momenteel nog heel duidelijk de volledige onafhankelijkheid maar wel een geordende scheiding. Dit separatistische standpunt is o.i., objectief beschouwd, de eerste reden van de veroordeling die de partij kreeg vanwege franskiljonse rechters. De Franstaligen zijn immers gebaat bij het handhaven van het cordon sanitaire waardoor een Vlaams Front onmogelijk wordt en zij in dit land hun macht kunnen behouden.

Lijst DD is dubbelzinnig: ' Met België als het kan. Zonder België als het moet '
CD&V bepleit ook het confederalistische model, momenteel het meest haalbare. De vorming van twee deelstaten en de oplossing van het Brussels probleem is nog niet voor morgen.  

- Dit Brussels probleem komt aan de orde in het recent uitgegeven Brusselboek van de Vlaamse Volksbeweging. Het weekblad 't Pallieterke ' brengt in zijn nummers van 3 en 10 december het standpunt naar voren van twee redactieleden van het boek, de mede-auteurs Frans Crols ( Voorzitter adviesraad van Trends ) en Johan Van den Driessche ( Ondervoorzitter Denkgroep in de Warande ) die hun visie over het probleem Brussel bij een Vlaamse onafhankelijkheid weergeven.Frans Crols meent dat Vlaanderen ook zonder Brussel kan terwijl Van den Driessche vindt dat er een onverbrekelijke band is ( vooral nu economisch) tussen Vlaanderen en Brussel. Crols vindt dat het probleem Brussel een bijkomstigheid is. De stad keert zich in haar daden vierkant tegen Vlaanderen dat elk jaar 2 miljard euro transfereert naar deze ondankbare, vijandige agglomeratie, die door de schandaaljournalistiek van Le Soir en Co voor 90% wordt opgejut tegen Vlaanderen.
Brussel kan echter zijn geopolitieke en geoeconomische binding met Vlaanderen niet ontvluchten. Wilfried Martens is verantwoordelijk voor de schepping van dat mini-staatje, symbool van Vlaams on-staatsmanschap..., hij die klaagt over het ontstaan van mini-staten als België zou verdwijnen. Frans Crols stipt nog aan dat er vandaag en wereldwijd meer staten zijn dan een halve eeuw geleden en dat Vlaanderen op een ranglijst van 200 staten, geordend volgens het aantal inwoners, op de honderdste plaats staat. Bij de 10 nieuwe landen van de Europese Unie, toegetreden in mei 2004, zijn er zes die kleiner zijn dan Vlaanderen. Vlaanderen is dus niet te klein om een eigen staat te zijn en moet zo nodig kiezen voor de 6 miljoen Vlamingen buiten Brussel tegenover de 150 000 Vlamingen binnen Brussel. 
 
Johan Van den Driessche zou evenwel om economische redenen de afscheiding betreuren omdat Brussel een grote aantrekkingskracht uitoefent op het buitenland, vooral op buitenlandse investeerders en dienstverleners. Brussel is de 4e Europese zakenstad na Londen, Parijs en Frankfurt. Het telt 1800 buitenlandse ondernemingen met samen 230 000 jobs en het zakentoerisme is goed voor 4 miljard euro en 20 000 jobs. In Brussel hebben bovendien 230 000 pendelaars een baan. Brussel is ook een internationaal podium, is historisch Vlaamse grond en ligt ingebed in Vlaanderen. Brussel is te belangrijk om het aan anderen over te laten. Het mag geen alleenstaande stad blijven maar moet zoals Londen en Parijs samenwerkingsverbanden zoeken met de omliggende rand, waar buitenlandse investeringen plaatsvinden, geïnspireerd door de nabijheid van Brussel. 

- In 't Pallieterke ' van 17 december  2005 vult hij zijn argumentatie aan. Brussel is een stad waar tot het einde van de 18e eeuw 95 % van de bevolking Nederlandstalig was, maar die verfranste onder sociale druk en verdringing. Nu is 1/3 van de inwoners van buitenlandse oorsprong en er worden bijna 100 verschillende thuistalen gesproken. De Nederlandstaligen zijn één van de minderheden maar het aantal ééntalig Franstaligen is teruggelopen tot 50%. Bij een veranderde staatsstructuur zouden overheid en bevolking snel bijdraaien. Nooit voorheen volgden zoveel anderstalige volwassenen Nederlandse lessen. Nooit voorheen waren zoveel kleuters ingeschreven in Nederlanstalige scholen. Meer en meer  Franstalige ondernemers vertrouwen meer in samenwerking met Vlaanderen dan met Wallonië. We bevinden ons op een historisch sleutelmoment waar de interesse  vanuit Brussel voor Vlaanderen aan het groeien is. Een underdogpositie zoals in het verleden is volledig uit den boze. Objectief gesproken heeft Vlaanderen sterke troeven om Brussel in te palmen. ( rijkdom, ligging, sociaal-economisch model, beperkt verlies voor Brussel van haar ' Belgische ' functies ) Brussel kan zich ook niet staatsrechterlijk losrukken van Vlaanderen gezien de grondwettelijke rechten die de Vlaamse gemeenschap in Brussel heeft. Voor elke oplossing heeft Brussel Vlaanderen nodig. 

-  Ook in ' Neerlandia ', ( Jg .112, nummer 5- 2008 ), orgaan van het ANV, is de hoofdbijdrage ' België op weg naar confederalisme? ' in een gesprek met de bekende redacteur Guy Tegenbos ( ° 1949 ) van De Standaard. Hij vertrekt van twee vaststellingen: ten eerste de verhouding 60/40, ten tweede het bestaan van twee landen in België. Ook de sociale en economische gegevens lopen in noord en zuid uit elkaar. Sinds 1970 gaat Wallonië economisch achteruit en is er een opwaartse evolutie in Vlaanderen.
Ook politiek zijn we sinds de jaren 60 uit elkaar gegroeid. De partijen zijn gesplitst, meestal op vraag van Franstaligen die vreesden door het getal ( 60/40 ) gedomineerd te worden.De laatste partij die splitste was de socialistische partij, doordat het Waalse element daar domineerde. De belangrijkste verenigingen zijn ook ' communautair ' gesplitst. Het is begonnen met de groei van regionale politieke partijen, die tot aan de voorbije staatshervormingen succesrijk bleken. De twee gebieden hebben al verregaande autonomie verworven. Veel macht is doorgespeeld naar de twee landen en naar Europa.
De landen van Franstaligen en Nederlandstaligen functioneren apart van elkaar en hebben andere behoeften. In Vlaanderen is er een tekort aan arbeidskrachten en in Wallonië en Brussel een tekort aan arbeidsplaatsen. In de meeste federale landen zijn kwesties als sociale zekerheid, defensie, buitenlands beleid, financiën, justitie en binnenlands bestuur samen met de beslissingen over de organisatie van de staat en over de bevoegdheidsverdeling tussen federatie en deelstaten een gezamenlijk gedragen bevoegdheid. In Belgïë is alleen de federale overheid daarvoor. Er is een afspraak om de macht van 60% ( Vlaanderen, de Brusselse Vlamingen inbegrepen ) te temperen met allerlei mechanismen bvb. paritaire ministerraad, alarmbelprocedures en bijzondere meerderheden in het federale parlement, de mogelijkheid om bevoegdheids-en belangenconflicten in te roepen.
Zo wordt voorkomen dat de Vlamingen zouden domineren. Zo blokkeert 40% ( Walen en Franstalige Brusselaars ) wat de 60% wil. De meerderheid voelt zich geremd en vraagt om meer autonomie of wil separatisme. Een minderheid vraagt dat normaal maar in België is het omgekeerd...

- Tijdens de twee regeringen Verhofstadt werd die drang naar meer autonomie de 8 voorbije jaren afgebroken en er werden nauwelijks Vlaamse verzuchtingen ingewilligd. De conflictmaterie is blijven liggen en is nu een stuwmeer geworden.Er gebeurt niets als de Franstaligen neen zeggen. De grote Vlaamse druk staat haaks op de kleine geneigdheid van de Franstaligen om wat toe te geven. In het huidige politieke klimaat kunnen de gescheiden politieke elites de kloof niet meer overstijgen. De enige oplossing bestaat erin zoveel mogelijk conflictstof weg te halen van het federale niveau en over te hevelen naar de deelstaten. We moeten van federalisme met constructiefouten de weg gaan naar confederalisme, met deelstaten die ook financieel verantwoordelijk zijn voor hun beleid en niet meer met dotaties uit de federale schatkist gevoed moeten worden.
Het confederalisme zou Vlaanderen meer kansen geven om zeker op economisch niveau met Nederland samen te werken. Dit alles schrijft Guy Tegenbos.

- We lazen ook een artikel van de Nederlandse journalist/ schrijver, die al geruime tijd in België woont en een bijzonder frisse en realistische kijk heeft op ons landje. Dit artikel verscheen in ' Trouw ' en werd ons bezorgd door onze vriend Hans Geeraert. Hij schrijft dat de verschillen tussen Vlamingen en Walen niet het probleem zijn, maar de Franstalige Brusselaars. Hij schrijft o.m. ' België heeft een ingewikkelde psychologie. Vlamingen vormen een demografische meerderheid die zich gedroeg als een verdrukte minderheid. De Franstalige taal groep is een culturele minderheid die zich superieur voelde. Met de emancipatie van Vlaanderen toit sterkste regio ging dat ' wringen '. Het voormalige kleine ' boerke 'werd plotseling economisch en politiek sterker. Die Franstalige minderheid verdedigt zich nu door die vroegere boerkes uit te maken voor ' racisten, separatisten en egoïsten ' zodat ze hun oude ondergeschikte plaats weer innemen . Maar die psychologische intimidatie werkt niet meer. Voor het eerst in vijftig jaar gebruikten Vlamingen hun demografische meeerderheid door in te zetten op splitsing van het kiesdistrict Brussel - Halle - Vilvoorde. Dat was een enorme schok voor de Franstaligen.
Zijn Vlamingen rancuneus en egoïstisch? Ze betalen jaarlijks ongeveer zes miljard euro om armere Franstaligen in Wallonië en Brussel op de been te houden via sociale uitkeringen. Dat bedrag is hoger dan de netto-bijdrage van Nederland voor de EU...Werkloosheidsuitkeringen zijn in België onbeperkt in tijd en worden uitbetaald door de vakbonden.Veel Waalse gezinnen zijn al generaties werkloos. Veel Walen zijn geïmmigreerde Vlamingen die gingen werken in de staal-of kolenindustrie.
Vlamingen en Walen vullen mekaar goed aan maar ze voelen zich gekrenkt door de Franstalige Brusselse bourgeoisie. Die Brusselaars etaleerden een onvoorstelbare culturele arrogantie. In De Brusselse Rand kregen ze taalfaciliteiten maar ze weigeren zich aan te passen en eisen het blijvend recht op het gebruik van het Frans als administratieve taal.

Brussel is in België een zeer aparte entiteit.' Eppink meent dat als het ooit tot een deling komt Brussel niet zal kiezen voor Vlaanderen of Wallonië maar voor Europa: Capitale de l'Europe. De stad bestaat uit 19 gemeenten: in de praktijk lokale bolwerken van partijen en politieke families. De ene helft van de stad is burgerlijk liberaal; de andere helft islamiseert in hoog tempo. De gemiddelde werkloosheid is 20% en in migrantenwijken zoals Molenbeek en Anderlecht tot 60%. Na het Frans is de tweede taal van Brussel niet meer het Nederlands maar het Arabisch! De Islam is de grootste religie in de hoofdstad van Europa. De Belgische federatie loopt op haar laatste benen. Er is steeds minder dat de Belgen bindt.
Aldus Derk Jan Eppink

-In ' Delta' 45eJg.nr.2 -februari 2009 ' lezen we o.m. een belangwekkend interview met oud-minister en oud-kamervoorzitter Herman Decroo, welbekend om zijn belgicistische standpunten en zijn gehechtheid aan het koningshuis. ( blzn. 17-20)
Over de transfers van Vlaanderen naar Wallonië zegt hij dat die er inderdaad zijn maar dat er ook transfers zijn binnen Vlaanderen ( 6 tot 7 euro per dag ) van de rijkere gebieden naar de armere bv. de Westhoek. En binnen Wallonië van Waals-Brabant ( de rijkste provincie van Europa ) naar de armere Waalse streken ( 3 euro per dag ) Maar het is juist dat Wallonië economisch minder krachtdadig is dan Vlaanderen.
Ook in andere landen is dat zo. Mocht Vlaanderen onafhankelijk zijn dan zou de welvaart daar zo hoog zijn dat we in een hogere categorie zouden komen in Europa en dus netto meer zouden moeten betalen aan Bulgaren, Roemenen enz. dan we nu betalen aan de Walen.
Voorts zei hij dat wel meer bevoegdheden naar de regio's kunnen gaan. Hij is vooral tegen overlappingen. Nu zijn er zeven ministers voor mobiliteit terwijl hijzelf dat vroeger alleen heeft gedaan. Wat onmiddellijk met de mensen te maken heeft mag naar de regio's maar ontwikkelingssamenwerking en buitenlandse zaken moeten federaal blijven.
Tenslotte: de meerwaarde van ons koningshuis is de stabiliteit.

- Collega blogger Karel D'huyvetters mengt zich ook in het debat en schrijft: ' Wanneer we zien hoe het samenleven van Vlamingen en Franssprekenden in het kunstmatige België meer en meer politiek onmogelijk wordt, dan denken we aan alternatieven.Eén daarvan is een opsplitsing van de onzalige constructie van 1830, en steeds vaker hoor je dat als een realiteit noemen, indien niet voor morgen dan toch ' over enkele jaren '. Het Franssprekende deel zou dan eindelijk de onderhuids lang gedroomde aansluiting kunnen vinden met Frankrijk,  dat in hun ogen toch al hun culturele model is. Vlaanderen zou kunnen aankloppen bij Nederland, niet alleen omwille van de taal, mar ook wegens onze oude politieke verbondenheid. Het is goed dat we ons herinneren dat de breuk in 1830 niet in geringe mate gebaseerd was op verzet tegen de vernederlandsing van Vlaanderen en het Nederlands als de bestuurstaal en tegen het Protestantisme ten voordele van het katholicisme en, veel minder tegen het absolutisme dat Willem I overigens wel degelijk uitstraalde. Voor het overige moeten we teruggaan tot de tijd van Keizer Karel en de godsdienstoorlogen van de 16de eeuw voor een eerdere betrekkelijke samenhang in de Verenigde Provinciën. Hoe men het ook bekijkt, Nederland heeft een afzonderlijke geschiedenis van vijfhonderd jaar en dat is een kloof die men niet met een resolutie van het Vlaams Parlement overbrugt, vrees ik. Wellicht is een Vlaamse autonomie binnen de Europese Unie een meer haalbare formule: er zijn landen met niet meer belang dan Vlaanderen die internationaal volle erkenning genieten, dus de argumenten dat wij niet leefbaar zouden zijn als staat is onzin ' ( 22 februari 2009 )

-Tijdens de 47ste zitting van de Europese Eresenaat op 1 februari 2009 in Antwerpen werd Frans Crols, na meer dan 30 jaar journalistiek bij Trends en thans Voorzitter van de Adviesraad, bekroond met de Persprijs 2008, en opgenomen in de Europese Eresenaat.
In het nummer Europa-Eén Federaal 49ste Jg.nr1, februari-maart u2009, lezen we de integrale laudatio door Guido Naets en de tekst van de rede van de nieuwe eresenator. Guido Naets zei o.m. ' Als iedereen vandaag beseft dat België met zijn 'chantagefederalisme' compleet gebarsten is dan heeft Frans Crols aan dat besef enorm toe bijgedragen.' De toespraak van Frans Crols zelf was één pleidooi voor Vlaamse onafhankelijkheid . Hij zei dat dertien kleine Europese landen sinds het begin van de jaren negentig onafhankelijk zijn geworden en dat er vandaag 7 van die 13 lid zijn van de Europese Unie. Eén ervan bezit momenteel het voorzitterschap. Tegenover de grootschaligheid die wordt aangepraat ontstaat een trend van kleinschaligheid en het ene kleine land of gewest na het andere werkt aan onafhankelijkheid. Vlaanderen en Wallonië  in België zijn onderdelen van de EU en de Europese Muntunie. Als Vlaanderen en Wallonië onafhankelijk worden dan zullen ze mee blijven genieten van het vrijhandelssysteem, van het economische netwerk, van de ene munt, de euro, van de Eropese Unie of van de EFTA, de European Free Trade Association. De EU en de EFTA zijn verbonden en delen hun drie basisbeginselen: vrij verkeer van mensen, van kapitalen, van goederen en diensten. De Nederlandse topondernemer Heineken en de Nederlandse hoogleraar in de geschiedkunde Henk Wesselink schrevenin de jaren negentig een lang essay waarin ze pleiten voor 75 staten in de toenmalige  kleinere EU. De VSA is hun voorbeeld. Europa kan enkel democratisch, doorzichtig en gepast zijn voor alle Europeanen en alle volkeren van Europa als er een meervoudige statenunie komt met de evenwichten en de remmingen ingebouwd in de Grondwet van VS. Die meerstatenunie ontstaat door het opsplitsen van grote staten tot substaten, deelstaten met 5 tot 10 miljoen inwoners. De confederalisering van het Verenigd Koninkrijk gaat in die richting. Bij die twee koele Nederlanders staat Vlaanderen met Brussel, in die rij van 75 op de 17e plaats...Er valt niet te ontkennen dat na de tweede wereldoorlog Europa gered werd door het kosmopolisme. Volksverhuizingen naar het oorspronkelijke land hebben heel wat landen homogener gemaakt en daardoor verminderden de spanningen. Er wordt beweerd dat Europa een rijk van vrede is omdat de het etnonationalisme verdwenen  is. Het wordt fout genoemd op grond van de drama's van de tweede wereldoorlog. In België wordt deze theorie gebruikt om de verder Vlaamse ontvoogding door het confederalisme of de onafhankelijkheid van Vlaanderen en Wallonië te bestrijden. Tegenstanders zouden best in de leer gaan bij twee Italianen-economisten
Albert Alesina en Enrico Spolaore, die doceren aan Amerikaanse topuniversiteiten, respectievelijk Harvard en Rice University. In 2004 verscheen van hun het boek ' The Size of Nations ', het standaardwerk over de nieuwe onafhankelijkheid. Voorts is ook de Council on Foreign Relations dé excellente en maatgevende denktank in de VSA over internationale betrekkingen.

-De bekende Brusselse historicus Paul de Ridder ( ° 1948 ) zegt in ' t Pallieterke ' ( 1 april 2009 ) dat Brussel geen Vlaamse stad is maar een Brabantse stad zoals  Leuven en Antwerpen. Zijn meest bekende boek ' Brussel, geschiedenis van een Brabantse stad ', verscheen in 1988 en werd inmiddels in tien talen vertaald. Dat boek informeert het buitenland vooral over Brussel dat bijvoorbeeld in 1788 niet minder dan 95 % Nederlandstaligen telde. Hij gidst ook heel wat groepen in Brussel. Wijzelf zijn, jaren geleden,  eens met een honderdtal Frans-Vlamingen door hem in Brussel rondgeleid. Hij maakt dan de bezoekers duidelijk dat de Nederlandstaligen in dit land sinds 1830 niet alleen de stad Brussel hebben afgestaan maar ook 21 gemeenten daar rond, in totaal een territorium van 15.000 hectare. Buitenlanders reageren dan verbijsterd.
Nu gaat het niet goed met Brussel. De stad kampt met torenhoge problemen en heeft nood aan samenwerking met andere partners. Europa voelt zich niet geroepen om zich daarmee in te laten.  Er blijft maar één goeie partner: het ' Nederlandse gewest ' ( Vlaanderen ) Die broodnodige samenwerking wordt echter sterk bemoeilijkt door de diepgaande verfransing die het Belgische regime in de 19de en 20ste eeuw heeft veroorzaakt. Die denationalisering heeft desastreuze gevolgen, niet enkel op taalkundig en cultureel vlak, maar ook en vooral op sociaal gebied. Zo heeft Brussel een tekort aan arbeidskrachten en terzelfdertijd lopen in Brussel duizenden werkloze jongeren rond die niet kunnen worden ingezet omdat ze geen Nederlands kennen. En wat doen de Brusselse politici? Ze komen op voor de francofone bourgeoisie, die Brussel de rug heeft toegekeerd en en eist dat hun inwijkelingen tot in de buurt van Leuven, Mechelen en Aalst alleen maar in het Frans worden aangesproken i.p.v. de kans te grijpen om gratis Nederlands te leren in de omgang met de Nederlandstalige buurt. Hun cultureel superioriteitsgevoel is inmiddels achterhaald en ook hun economische en financiële macht is niet meer zoals vroeger, zeker na de recente catastrofe met Fortis. 
Vlaanderen moet zo snel mogelijk een zo ruim mogelijke autonomie verwerven  met beschikking over eigen inkomsten en middelen en vanuit die stevige positie met Brussel gaan samenwerken en investeren in Brussel met eigen instellingen op het vlak van onderwijs, cultuur en sociale voorzieningen. Het kan niet langer dat de Vlamingen hun zuurverdiende inkomsten moeten afstaan aan het Belgische federale niveau om dan als schooiers te gaan bedelen om hun eigen geld terug te krijgen!!!
         
- In de Standaard der Letteren van 10 april 2009, lezen we op blz.12, een artikel van Jozef Deleu onder de titel ' Planten en oogsten zoals mijn ouders ', een korte terugblik uit een en ander van zijn rijk gevuld leven waarin hij ook zijn interesse voor de politiek verklaart en het groeiend inzicht  en doorzicht dat hij kreeg over het tactische spel van de politiek en over grote verklaringen die nooit tot grote oplossingen leiden. We citeren: ' Dan heb ik het over een onafhankelijk Vlaanderen,ja. Dat Vlaanderen dat ik van een relatief verpauperd land tot welstand heb zien opklimmen. Maar wat me nu verontrust, is dat we hier in die kleine regio, die nochtans zoveel werkkracht en talent verenigt, toch zo snel van onze melk te brengen zijn door de grote bewegingen in de wereld. Migratie, milieu, economie - we leven nu in een wereld die we zelf niet meer kunnen ordenen. Op die wereld zijn we niet goed voorbereid. Want op het moment dat we autonomie zouden hebben, word je, zo klein als we zijn, keihard geconfronteerd met die geglobaliseerde wereld. Je ziet dat je daaraan niks kunt verhelpen. Waar sta je dan? Een onafhankelijk Vlaanderen vind ik een geamputeerd Vlaanderen. Daar zal ik me nooit voor inzetten. ' 
 
-In het al genoemde nummer van Delta ( 45e Jg. nr. 7 ) ( 1 ) voltooit Maurice Cailliau met een derde artikel  zijn studie over ' Het Walenland en de Nederlanden ' waarin hij de visie verduidelijkt van zijn ' Manifest voor de Lage landen ', gelanceerd in het najaar 2008 en door enkele honderden mensen ondertekend. ( Zie daarvoor ook onze rubriek over België , Vlaanderen, Benelux, Europa ). Hij constateert dat de confederalistische visie, die een zo groot mogelijke autonomie voor de deelstaten wenst, meer veld wint maar dat deze confederatie binnen het België van weleer een opstap moet betekenen naar een bredere confederatie van de hele Lage Landen. De Walen zijn de eerste buren van de Vlamingen en dat niet eerst sinds 1830. De verzamelnaam ' Walen ' is amper zo oud als de Belgische staat. Het zijn de lui die aan de andere kant van de taalgrens wonen en zich ook ' Belgen ' mogen heten. In Frankrijk bracht de Franse revolutie " L'Hexagon ' une et indivisible. " De historische verscheidenheid op etnisch en cultureel vlak moest verdwijnen. Maar twee eeuwen later leggen de volkeren nog altijd de staten het vuur aan de schenen. En wij moeten de fictie van Wallonnië als deel van de fracofonie, gecreëerd door de Waalse franskiljons, opruimen. De Walen zijn evenmin als de verfranste Frans-Vlamingen Fransen
( Cfr. J.M. Gantois ). Ze hebben alleen maar de door Franstaligen de uit de vreemde opgedrongen cultuurtaal met hen gemeen, ter vervanging van hun eigen, natuurlijke volkstaal, het Waals. Atrecht, Dowaai en Rijsel werden door Frankrijk veroverd maar wij blijven die regio als geestelijk en historisch erfgoed beschouwen terwijl wij de eeuwenlange gemeenschappelijke geschiedenis van Henegouwen en Namen niet meer zien. Na de scheiding van de 16e eeuw, bleef de generaliteitsgedachte - het bewustzijn deel uit te maken van de Nederlanden - nog zeer levendig. Dat bewustzijn ging hier ten onder met de opkomst van de centralistische Belgische staat. Nu stellen we echter een herleving van de Waalse taalbeweging vast. ( Waalse zenders, volkstoneel, opschriften, straatnamen en steden ...) De Franstaligheid van Wallonië is meer fictie dan werkelijkheid, vooral als we daarbij weten dat er een grote emigratie van Vlamingen naar Wallonië is gebeurd, van 1830 tot en met de jaren 1960 ( arbeiders, landbouwers ). Daardoor kwam in Wallonnië een Vlaams volk tot stand. Wie heeft er geen familie aldaar? En hoeveel Franstaligen dragen niet een Vlaamse naam? Over dit alles geeft de auteur preciese cijfers. 
In zijn derde artikel gaat hij verder in op de historische lotsverbondenheid tussen de gouwen die de Belgische ruimte uitmaken. Die bestond al vóór, tijdens en na het Lotharingse Rijk, tijdens het bestaan van de XVII Provinciën der Nederlanden, onder de Spaanse, Oostenrijkse en Franse overheersing en bestaat nog in de Belgische staat sinds 1830. Gedurende die lange tijdspanne, die ongeveer 1500 jaar geschiedenis omvat, zijn het de Vlamingen geweest die in deze gebieden de grootste rol hebben gespeeld. In de staatskunde, in de kunst, op het gebied van handel en nijverheid, stonden zij steeds op het voorplan. Zelfs gedurende de periode van het Waalse overwicht stonden de leidende kringen onder invloed van verfranste Vlamingen. We denken maar aan Verhaeren, Charles de Coster, Georges Rodenbach, Van Lerberghe en ontelbare anderen. De echte Walen zijn veel minder talrijk dan velen denken De verfranste Vlamingen zijn destijds het meest actieve en werkzame deel geweest in de Belgische ruimte.
De naam Vlamingen wordt sinds 1830 gebruikt voor alle Nederlandsraligen binnen de Belgische begrenzing, dus ook  voor Limburgers en Brabanders. ( wonen ook in Nederland...)  Het heeft geduurd tot 1913 eer de Waalse Haan en de geelrode vlag werden geboren, ter vervanging van de eeuwenoude leeuwenschilden van de Waalse graafschappen. De benaming ' Wallonië ' werd voor het eerst gebruikt in 1857 in de titel van een literair tijdschrift. De Waalse letterkundigen leefden ook in de beste verhouding met de Vlaamse collega's o.m. Jan Frans Willems. De historische breuk met het verleden gebeurde in 1913, toen de politieke Waalse beweging als Waals symbool de ' Haan ' koos en de verfransingsmachine in gang werd gezet.
Een ballonnetje moet nog worden doorgeprikt in verband met de Belgische Revolutie in 1830. De onrust tussen 1815 en 1830 was geen typisch Zuid-Nederlands of Waals verschijnsel. De grote petitiebeweging met betrekking tot vrijheid van drukpers en onderwijs kende benevens Luik, Verviers en Brussel ook Maastricht als gangmakers.
Het Zuiden voelde zich vooral achteruitgesteld in zijn katholiciteit. De eis tot vrijheid van gebruik van de Franse taal werd evenzeer door de katholieken in het Noorden gesteund.  
Toen 1830 aanbrak was het derhalve politiek woelig in de hele Nederlanden maar niets liet een revolutie vermoeden. Trouwens noch de adel, noch de liberalen, noch de katholieken en de geestelijkheid en evenmin koophandel en industrie, wensten een revolutie. Het Brusselse oproer had met de Nederlandse politieke kwesties niets te maken. De revolutionairen waren geïmporteerden en toen die op 26 augustus 1830 de Franse vlag hesen op het Brusselse stadhuis, wekte dit bij de bevolking geen enthousiasme op. Staatkundige en taalpolitieke aspecten hebben in 1830 geen belangrijke rol gespeeld. De rasechte Nederlander Sasse van IJsselt hield ook nog in 1830 zijn redevoering in Den Haag in het Frans. Aanhankelijkheid aan of verzet tegen Willem I liepen allesbehalve parallel aan de toenmalige Rijksgrens en/of de huidige taalgrens. 
Over de geschiedenis vanaf het verdrag van Verdun in 812 behandelt de auteur het lot van Vlaanderen en Wallonië. Vlaanderen was gedurende zeven eeuwen politiek verbonden met  het latere Frankrijk en van de 340 gemeenten van het graafschap Henegouwen dienen er nu 210 gesitueerd te worden binnen de Franse staatsgrenzen. Tot aan de 15e eeuw werd er weinig aan grote politiek gedaan. Er was verstandhouding tussen de heerlijkheden. Verdragen werden getekend, eenzelfde munt werd ingevoerd, onderlinge geschillen werden geregeld door een arbitrageverdrag enz. Het Prinsbisdom Luik wist zijn onafhankelijkheid te handhaven, zowel tegen de Boergondiërs als tegenover Karel V. Met Frankrijk was er nooit een feodale band. Een tijdelijke aansluiting werd iedere keer met de wapens beslist. Zo vochten te Groeninge mannen van Namen naast die van Gulik en Kleef. Tot aan de Franse revolutie stonden de Waalse provincies los van elkaar. Na de revolutie werden nu de Belgische provincies als een geheel beschouwd en gemanipuleerd. De taalgrens, die dwars door West-Europa liep, bleef gedurende eeuwen vrij stabiel. Het Walenland was evenzeer als het Noorden van België een invasiegebied. Van de ongeveer 500 Merovingische begraafplaatsen op Belgische bodem zijn er slechts 50 in de Nederlandstalige provincies. Wallonië heeft ongeveer dezelfde vinddichtheid als het Rijnland. Een niet te weerleggen getuigenis van de Germaanse volksnederzetting.  Wallonië en Noord-Frankrijk blijven kerngebieden van de in belangrijke mate Germaans bepaalde cultuur van de vroege middeleeuwen. Aan beide zijden van de latere taalgrens was er een brede zone van tweetaligheid, waarin de Germaanse bevolking, ingevolge assimilatie,  zich liet romaniseren.
Volgens Prof. Hugo de Schepper valt de geschiedschrijving van de Lage Landen te zeer in Noord- en Zuidmootjes uiteen. Geen enkel Waals gewest kan gesitueerd worden buiten de ruimere context van de Nederlanden. De vijandschap over de Belgische taalgrens heen is een rechtstreeks gevolg van van het Belgisch unitair regime, in tegenstrijd met het oorspronkelijk Nederlands staatkundig denken, dat in wezen federalistisch was en op meerledige basis bundelde wat samen hoort. Volgens De Schepper is de Geschiedenis van de Nederlandse Stam van Pieter Geyl te uitsluitend op taalverwantschap gebaseerd.  Daarom verkiest hij de term Heel-Nederlands, die geografisch en inhoudelijk ruimer is. Cailliau besluit: ' Stevenen wij af op het 'schiereiland van de Vlaamse staat ' of scheppen we de voorwaarden tot de herwording van de Nederlanden '
Voorwaar geen kleine en korttijdige opdracht... 

Tijdens de verkiezingsstrijd voor 13 juni 2010 verdedigde Bart De Wever, als voorzitter van de N-VA de evolutie van een zelfstandig Vlaanderen in een verwasemend België.
Hij behaalde de grootste overwinning van de Vlaams Nationalisten ooit met 30% van de stemmen in de Kamer en 33 % in de Senaat,  27 zetels in de Kamer en 14 in de Senaat.
Hij werd dan aangesteld als informateur om een nieuwe regering te vormen met de overwinnende PS ( 37 % ) in Wallonië en Eliio di Rupo als formateur.
Hij is met zijn raadplegingen bezig sinds 25.6.2010, eerst als informateur en daarna als formateur. Op 13 juni 2011 was het juist 1 jaar geleden dat de verkiezingen plaats vonden.

Op donderdag 30 juni 2011verscheen in De Standaard een artikel van de bekende kerkjurist en CD&V-parlementslid Rik Torfs met een pleidooi voor Benelux.