We hebben het boek van Kathleen Cools ' In de wereld van Herman Van Rompuy ' met veel belangstelling doorgenomen. Het omvat negen hoofdstukken.

Het eerste hoofdstuk handelt over Vlaanderen, Brussel en Wallonië. 
Van Rompuy blikt even terug op de geschiedenis van ons land. België bestaat al 180 jaar en de democratie 90 jaar, waarmee de dominantie van de Franse taalgroep werd afgebroken. Ons land leefde 100 jaar met miskenning van de Vlaamse identiteit. Daarop volgde Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Maar vanaf de invoering van het enkelvoudig algemeen stemrecht groeien de gemeenschappen weer uit elkaar. De eentaligheid van de taalgebieden van de jaren 1930 was het gevolg van de Franstalige dominantie. Een cruciaal moment in de naoorlogse periode was het uiteenvallen van de unitaire partijen in 1968 na Leuven Vlaams. We werden zo de enige federale staat ter wereld met uitsluitend regionale partijen. In 1993 werden ook de rechtstreeks verkozen regionale partijen opgericht en in 1995 voor het eerst verkozen. Nu komen communautaire akkoorden zeer moeilijk tot stand. De eerste staatshervorming kwam er na bijna twee jaar onderhandelen in 1970, de tweede in 1980 na drie jaar. De grote doorbraak naar meer bevoegdheden werd gedurende drie maanden intensief onderhandeld tijdens een regeringsformatie. Telkens was de politieke wil om eruit te geraken. Toen in 1988 werd gestart met nieuwe onderhandelingen was die wil er, terwijl die er nu niet is of toch onvoldoende, denkt  Van Rompuy.
Het grote probleem voor België is de ongelijke economische ontwikkeling tussen Noord en Zuid: een verschil van 30% in bbp per hoofd. De Walen zijn te lang vastgeroest geweest in verouderde structuren en denkbeelden en Brussel kent een hoge werkloosheid.
Splitsen is geen optie. De meeste Vlamingen willen een akkoord.

Voor elk hoofdstuk geeft Kathleen Cools de inleiding en bij het afsluiten ervan een nabeschouwing.
  
Het tweede hoofdstuk is meer filosofisch en handelt over ' Geluk en Onbehagen'  Een zoektocht naar het geheim van het geluk. Kathleen Cools wil vernemen van Herman Van Rompuy, hoe hij gelukkig zijn ziet, wat hem al overkomen is en wat hij in de toekomst ziet.
VR zegt dat voor velen het diepste streven van een mens is de zoektocht naar geluk. Volgens hem kan dat geen roes of extase zijn maar ' tevredenheid, waarbij men geleerd heeft in evenwicht te zijn met zichzelf, anderen en de wereld ' Een haalbaarder maar toch moeilijk ideaal. Het oerinstinct van alle levende wezens is leven en overleven. Zichzelf van het leven beroven is ' onnatuurlijk ' maar aan het einde van de rit staat toch de dood ons te wachten. We zijn allen ' ter dood veroordeelden '. Maar we moeten het onvermijdelijke in de beleving van het leven inbouwen. Een soort evenwicht vinden tussen de liefde voor het leven en de limieten van ons bestaan. Dat leidt tot tevredenheid, een innerlijke vrede, een sereniteit, die de mens toelaat naar anderen toe te gaan, risico's te nemen en hem sterk maakt om tegenslagen op te vangen. Omdat de dood onvermijdelijk is en het geluk onbereikbaar zegden godsdiensten dat het geluk niet van deze wereld is maar gezocht moet worden in het hiernamaals, waar onrecht en ongeluk zullen worden hersteld. De hemel is de harmonie. In de christelijke traditie moet die hemel echter op de aarde verdiend worden door de liefde tot God en de naaste.
De moderne mens, die niet of minder in het hiernamaals gelooft blijft dan steken in het genieten van het leven of in het krampachtig zoeken naar geld, macht en succes.
De rivaliteit, jaloersheid, concurrentie, na-ijver putten hem echter uit en maken hem ongelukkig. Ook de bestendige genieter wacht vereenzaming want hij is niet gewapend tegen het ongeluk, dat onvermijdelijk is. In het leven moet de mens een doel hebben, hij heeft nood aan 'zingeving ' en die overtreft altijd het individu. Mensen moeten zich verbonden voelen met elkaar. ' Ontkoppelde ' mensen zijn doelloos en zonder hoop. Vandaar de 'onnatuurlijke ' zelfdodingen.
De mensen hebben ook het transcendente nodig. Dat kan God zijn maar ook wat anders. Over zichzelf zegt Van Rompuy dat hij ook een lange weg heeft afgelegd langs meanders van twijfels en onzekerheden maar dat de sereniteit hem overkwam toen hij in acht dagen tijd zijn vader en zijn moeder zag sterven en nu alleen zijn weg moest gaan. Hun dood bezorgde hem een ' rustige vastheid ' , een kracht die hem toegelaten heeft veel te realiseren. Teslotte zegt hij: ' Wat kan me overkomen, tenzij wat onvermijdelijk is? ' Vrees voor de toekomst heeft hij weinig. Hoe ouder men wordt hoe meer men begaan is met het lot van anderen, in elk geval met wie en voor wie je leeft. Maar ik ben wel telkens benieuwd wat de dag van morgen brengt. Niets is voorspelbaar '

Kathleen Cools wijdt een uitgebreide nabeschouwing aan ' de gezonde gelatenheid en de benijdenswaardige sereniteit '  van Van Rompuy en maakt de bedenking dat voor haar de belangrijkste bron van geluk is haar geliefden, haar gezin gelukkig te zien. Het zou haar grootste ongeluk zijn mocht haar geliefde of haar kinderen iets overkomen.   
Ze beseft dat ze tot nog toe veel geluk heeft gehad ' Op het vlak van liefde, genegenheid, vriendschap, familie en gezin, maar ook op het vlak van gezondheid - mentaal en fysiek - en werk. Het hield me in balans en maakte me sterk. '    

Het vierde hoofdstuk is weer zakelijker. Hier gaat het over ' Economie en rechtvaardigheid '

Kathleen Cools constateert de grote ongelijkheid in de wereld tussen arm en rijk. ' Ondanks de vele politieke instellingen en internationale geldstromen leiden miljoenen mensen een onwaardig leven.'
Ze vraagt aan Van Rompuy hoe hij als een overtuigde christendemocraat zijn onvermogen ervaart. En of het nooit aan zijn geweten knaagt dat hij zoveel geld verdient.
Hij zegt dat de christendemocratie ' de sociale markteconomie ' met succes heeft tot stand gebracht. Maar voortdurend moeten we corrigeren om de ongelijkheden weg te werken, bestaanszekerheid te scheppen, de vervuiling te bestrijden, het klimaat in stand te houden.' Nu leven we in ons land en in de wereld in een aanvaardbaarder, rechtvaardiger en vredevoller wereld dan ooit in de geschiedenis van de mensheid. '
Wat zijn eigen loopbaan betreft. Nooit heeft hij iets alleen maar om het geld gedaan. Hij heeft altijd een politieke functie laten afhangen van het geld. Hij kloeg ook nooit en vervulde alles met groeiend plichtsbesef. Hij is niet aangetrokken door titels, status, vrouwen, geld e.a. ' Ik woon nog steeds in hetzelfde huis als in 1984, toen ik directeur werd van het studiecentrum van de CVP. ' Voor mensen die niets voor zichzelf zoeken heeft hij de grootste bewondering. ' Goedheid is de echte schoonheid en alleen goedheid zal de wereld overwinnen. ' Blijft het welvaartspeil behouden voor onze kinderen? Er zal wel langer gewerkt moeten worden zoals dat vroeger ook kon. Wat hem bekommert is de groeiende vervuiling door de enorme wereldeconomie en de gevolgen daarvan op het klimaat.

Kathleen Cools komt nog even terug op de financiële wereld , op corruptie, op enorme vergoedingen voor managers en bedrijfsleiders, royale ontslagvergoedingen en dies meer terwijl de kloof tussen arm en rijk toeneemt. Zijzelf leeft comfortabel, zonder rijkdom na te streven maar probeert ervoor te zorgen dat haar kinderen het goed maken, door haar werk op radio en TV dat niet over-betaald is. Ze mogen niets te weinig hebben maar ook niet veel te veel.  

Het volgende hoofdstuk handelt over  '  Huwelijk en liefde. '

Kathleen Cools wil van Herman Van Rompuy vernemen wat voor hem het geheim is van een goed huwelijk en of er zoiets bestaat als échte liefde? En kan liefde alles overwinnen?
Van Rompuy zegt dat een van zijn favoriete uitdrukkingen is dat mensen niet veranderen, maar wel verouderen. We zijn erg ' genetisch' bepaald en onze opvoeding in een gezin vormt ons verder tot wie we later zullen zijn.
In de loop der jaren verandert degene die we liefhebben wezenlijk niet. Wel is het zo dat we de ander niet kenden zoals ze werkelijk was in de periode van verliefdheid. Zo zet de fysieke aantrekkingskracht ook het karakter op de achtergrond terwijl we later moetyen leven met iemands karakter. Tijden de verloving moeten de blinde ogen opengaan. We leren de ander beter kennen en eens samen ontdekken we dan de ander in al zijn facetten. Die ontdekkingstocht is eigenlijk nooit volledig af.
Verliefdheid ondergaat men maar een relatie is een wilsdaad. Men vindt de poging om samen te leven de moeite waard. De liefde is natuurlijk anders dan de verliefdheid. Ze geeft meestal meer voldoening, vreugde en geluk. Maar het geluk is een gezamenlijk werk. Een mislukking is altijd mogelijk. De vijand van elke liefde is het egoïsme.
De liefde versterkt door de aanwezigheid van kinderen. De ouders moeten hierbij heel wat vrijheid opgeven en dragen een enorme verantwoordelijkheid. Kinderen kunen gehandicapt zijn en voor de ouders valt dat heel zwaar, ook al houden de ouders zielsveel van een geestelijk of fysiek lijdend of gehandicapt kind. Mensen hebben samen een enorm vermogen van toewijding en liefde.
Van Rompuy pleit ook hier weer voor stabiliteit, duurzaamheid, de ' rustige vastheid '.
Over zichzelf zegt hij dat hij in de loop der jaren meer en meer werd aangetrokken door goedheid dan door schoonheid. Goede mensen ontroeren hem wellicht nog meer door het zien van zoveel ijdelheid en egotripperij in de politiek. Hij wil meer dan al het andere kiezen voor authenticiteit.

Kathleen Cools contateert dat zijn bespiegelingen uiteindelijk weer overgaan in beschouwingen over het politieke bedrijf, een wereld die zo haaks zou staan op de voedingsbodem voor de liefde, namelijk goedheid en schoonheid.
En wat is dan die authenciteit? Kathleen Cools gaat ervan uit dat het alleen maar die ' rustige vastheid ' kan zijn, een wat mysterieuze bron van stabiliteit, niet alleen in de politiek maar ook in de liefde. Maar dat rustige vastheid zou kunnen worden toegepast op het gemiddelde liefdesleven, is heel wat minder vanzelfsprekend. Want liefde is een van de heftigste emoties die er zijn. Daarvoor haalt Kathleen Cools het boek Anna Karenina van Leo Tolstoj aan want er is geen boek dat beter de meeslepende en soms vergiftigende complexiteit van liefde en relaties beschrijft. Zij houdt ook stil bij het boek over de verschillende soorten van liefde en de kracht van emoties en gevoelens in het algemeen, van de Amerikaanse filosofe Martha Nussbaum. Titel van dit boek: ' Oplevingen van het denken. Over de menselijke emoties. ' Zij stelt dat de emotie liefde, zoals ook mededogen en verdriet, best aanvaard worden in hun échte vorm, dat wil zeggen in hun onvolledigheid, getekend door de verrassingen van het menselijke leven. Onze idealen zijn even onvolmaakt als wij, onvolmaakte zoekers.

Van Rompuy reageert nog om te zeggen dat hier het woord 'emotie ' minder past. Hij spreekt liever van affectie, die veel duurzamer is dan de vluchtige emotie. Tenslotte vermeldt hij een en ander uit het leven van zijn eigen familie: ' Mijn grootmoeder was gescheiden voor de oorlog. Mijn moeder heeft haar vader nooit ontmoet. Ik heb dus mijn grootvader nooit gekend. Het was geen trauma, zei ze ons, want haar grootvader voedde haar samen met haar moeder op. Er was een man in huis! Hij was een boswachter bij een adellijke dame in het Hageland.'

Het vijfde hoofdstuk handelt over ' De Belgische Politiek '

Volgens Kathleen Cools getuigde de grote politicus Winston Churchill van ' lef, humor, intelligentie en redenaarschap '. De roep om meer wijsheid in de politiek is van alle tijden maar de jongste jaren klinkt die in ons land héél luid. De meerderheid van de Belgen geeft aan het vertrouwen in de politiek en de politici te verliezen. Maar politiek is een zwaar bedrijf bij ons geworden met een bijna onmogelijke combinatie met een privéleven en een gezin.  Kathleen Cools vraagt aan Herman VAn Rompuy of de Europese instellingen worstelen met dezelfde problemen en welke raad zou hij geven aan iemand die in de politiek wil stappen? 

Van Rompuy moet niet meer door de kiezer, die altijd gelijk heeft, verkozen worden. Hij kan dus vrijer hierover spreken. Hij zegt vooreerst dat de politieke instabililiteit de weergave is van de onzekerheid en de wispelturigheid van de maatschappij. De samenleving is meer versnipperd en de kiezer is in zijn stemgedrag ook veel vrijer dan vroeger. Hij volgt niet meer gedwee de Kerk of zijn vakbond. De mediatisering heeft ook bijgedragen tot het huidige politieke klimaat. Belangrijke politieke discussies worden via krant, radio en televisie mee uitgevochten.
Zo kon Bart De Wever bij de verkiezingen op 16 juni 2010 een eclatante overwinnig behalen. De Wever is bijzonder intelligent, een politicus met een visie en ook iemand met lef die tegen de stroom durft in te gaan, schrijft Kathleen Cools. 
 
Het zesde hoofdstuk bespreekt ' Normen en Waarden ' , een thema dat weer actueel is geworden.
 
Vraag : hoe kijkt Van Rompuy aan tegende evolutie die ons land sedert 1999 doormaakte op het vlak van ethische dossiers, onder meer homohuwelijk en -adoptie en vooral euthanasie?
Van Rompuy antwoordt dat in Vlaanderen en Nederland , de elites zich haast pathologisch willen afzetten tegenover het roomse of Bijbelse verleden. Elke gelijkenis met Kerken, met hun geboden en verboden moet worden gemeden.Het is een onderdeel van van het politiek en filosofisch correcte  denken. Niet alleen God bestaat niet, ook het goede en zelfs iets goed bestaan niet. Onzin, natuurlijk. Tenslotte hebben we wetten die vastleggen wat goed en kwaad is en waarachter een ethiek schuilgaat. We bewandelen best een middenweg tussen de gezagsmoraal en de geïndividualiseerde moraal.
Er is altijd evolutie. Zo is de slavernij nog maar 140 jaar geleden in de VS en Rusland afgeschaft. De positie van de vrouw is totaal veranderd. Het parlementaire stemrecht bestaat hier maar sinds 1946. De doodstraf is afgeschaft.
Het personalisme is typisch voor het Westen. De rechten van elke mens moeten worden erkend. Respect maakt veel wetten overbodig. ' Bemin uw naaste zoals uzelf. ' Er is een fundamentele gerichtheid op het algemeen belang. Tegenover het eigenbelang van individu en structuren moeten er corrigerende tegenkrachten bestaan. Vandaar het belang van de politieke democratie. Het debat over normen en waarden wordt soms verengd tot de ethische dossiers terwijl ethiek zit in elke menselijke handeling. Maar alles wat met seksualiteitn leven en dood heeft te maken ligt gevoelig. Het vreemde is dat het debat in Nederland woedde over ' fatsoen 'terwijl  ze daar als eersten een abortuswet invoerden en ook een euthanasiewet en een gedoogbeleid inzake drugs.
Maar de moorden op Pim Fortuyn en Theo Van Gogh hebben een grote schokgolf door het land gejaagd, samen met de mislukte aanslagen op de koninklijke familie. Zo kwam de samenleving in Nederland snel van assertiviteit tor agressiviteit.
Over de abortuswet bij ons zegt Van Rompuy dat hij CVP-voorzitter was toen het debat daarover werd gevoerd. In beide kamers was zijn partij toen in de minderheid en de wet werd goedgekeurd, tegen de wil in van koning Boudewijn.
De euthanasiewet kwam tot stand tijdens het paars bewind. Wat het homohuwelijk betreft: Hij aanvaardde een wettelijke vorm van duurzame relatie tussen homo's maar geen huwelijk. Zijn partij stemde ook tegen de adoptie voor homoparen maar de wet werd met een nipte meerderheid goedgekeurd en werd trouwens een mislukking.
Kathleen Cools denkt nog na over haar eigen levenseinde. Wat zal ze doen bij een lange slepende ziekte of bij dementie? Vragen heeft zij ook tegenover pleitbezorgers van kindereuthanasie.Van Rompuy pleit voor palliatieve zorg en haalt de dementie aan van zijn grootmoeder. De liefde gaat over de dementie heen. De mens is niet van nature goed en redelijk maar de beschaving is precies ' het goede ' een kans te geven. 
  
Met ' Europa en identiteit ' zijn we aan het zevende hoofdstuk toe.

Wie zijn wij en welke is onze plaats in de menselijke samenleving, in ons land, in Europa, in de wereld? Welke is onze identiteit? Wat betekent dat precies? Tegenover de visie van Guy Verhofstadt, de liberale visie van de vrije mens of die van Bart De Wever: zeggen wie je bent, je laten opnemen in de groep, die solidariteit creëert en op langere termijn democratie. De visie eigenlijk van de Vlaamsnationalist die beseft dat hij in een volk leeft, dat hij wil vooruithelpen en cultureel wil verheffen, welvaart en welzijn bezorgen.
Wat denkt Van Rompuy daarover? We hebben de indruk dat hij zich hier op de vlakte houdt. Identiteit is moeilijk te definiëren. We zijn relationele wezens, verbonden door het bloed, de taal en de plaats waar wij wonen.We zijn verbonden maar dragen ook verschillende identiteiten in ons maar het wordt gevaarlijk als men zich vereenzelvigt met één ervan. Dat leidt tot fanatisme en racisme...Maar het samenleven met verschillende culturen en religies is nergens gemakkelijk. Allochtonen moeten zich integreren, onze taal leren, zonder hun eigenheid op te geven. Vlamingen hebben zelf honderd jaar
als meerderheid van de Belgische bevolking met miskenning van hun taal geleefd. Dat blijft nawerken als een collectief onrecht tot op vandaag.
We menen persoonlijk dat bij ons het Vlaams nationaliteitsgevoel veel sterker is dan het Belgische en nog veel sterker dan het Europese. 

Het sterkste en meest boeiende hoofdstuk van het boek is het achtste of voorlaatste hoofdstuk, over ' Mannen en Vrouwen '.

Kathleen Cools wil vooreerst weten hoe Herman Van Rompuy de rol van de vrouw ziet in de huidige samenleving en wat hij denkt over de emancipatie van de vrouw.
Van Rompuy antwoordt, zoals altijd, heel zakelijk met kennis van zaken. Hij zegt vooreerst dat de grootste omwenteling in onze samenleving in de jongste vijftig jaar, de rol is die de vrouw speelde, op haast alle domeinen.
Hij somt op: het stemrecht van de vrouw in 1946, de eerste vrouwelijke minister in 1966, de invoering van de anticonceptiepil in 1960, tegen het verzet in van het Vaticaan, de beroepsarbeid van de vrouw, vooral in opgang sinds 1960, de tweeverdieners met maximaal twee kinderen die het lot en de rol van man en vrouw veranderden.
Op het gebied van het onderwijs nemen nu evenveel meisjes als jongens deel aan het hoger onderwijs. Wat blijft voor de vrouwen is de sterke affectieve band met hun kinderen, die ze hebben gedragen en gevoed. Die band maakt dat zelfs vrouwen met een universitair diploma bij hun job een gedeeltelijke of volledige prioriteit geven aan de opvoeding van hun kind tot aan de volwassenwording. Scheidingen komen wel meer voor dan vroeger  door het feit dat vrouwen nu meer financieel onafhankelijk zijn.
Zijn moeder, verklaart Herman Van Rompuy, bleef met haar vier kinderen ' moeder aan de haard ' zoals dat destijds de gewoonte was, ' maar mijn eigen vrouw werkte nog 22 jaar voltijds nadat onze kinderen volwassen waren geworden.' Een atypisch geval noemt hij dat, zoals ook het zijne, want als echtgenoot en vader kon hij de hoogste functies in de politiek
bereiken. Hij zegt dat het enige bedrijf dat hij goed kent, het politieke bedrijf is en het is een hard bedrijf, soms meedogenloos, zeker aan de top. Verhoudingen onder politici zijn vooral ingegegeven door belangen en weinig door emotionele bindingen. Er is weinig ruimte voor sentimentaliteit omdat men niet enkel de eigen belangen moet verdedigen maar ook het algemeen belang. En toch: ' Ik heb meer mannen dan vrouwen zien wenen in mijn loopbaan.' Tenslotte zegt hij dat het een goeie zaak is dat de wet een grotere vrouwelijke aanwezigheid in de politiek toelaat.
 
Daarna is het de beurt aan Kathleen Cools. Ze begint haar verhaal in de beginjaren 1950, toen haar moeder bij de bank waar ze werkte ontslag moest nemen als bediende, omdat ze ging trouwen. Gingen ze ervan uit dat zij zich niet genoeg zou kunnen inzetten voor haar job zoals ook nu nog de Kerk de priesters in de ban houdt van het celibaat?
Die anekdote illustreert hoe groot de inhaalbeweging is die vrouwen hebben moeten voeren op zo'n korte tijd. Een evolutie die onmogelijk was zonder verschillende generaties vrouwen die hun nek hebben uitgestoken om de absolute gelijkwaardigheid tussen man en vrouw te verdedigen, maar ook in de praktijk af te dwingen. En ook danzij de vele mannen die zich mee achter die missie schaarden.
Zoals al gezegd door Herman Van Rompuy, betekende de anticonceptie, de pil, ronduit een revolutie voor de vrouw. Zo werd ze onafhankelijk en zelfstandig in alle betekenissen van het woord. De macht over kinderen hebben of niet, en over hun aantal had een grote impact op de westerse vrouw. Het gaf haar ook de macht over haar eigen toekomst. De economische boom van de jaren 60 en de technologische ontwikkeling in de periode daarna deden de rest. Mannen en vrouwen studeerden, floreerden volop op de arbeidsmarkt en maakten het zich thuis gemakkelijker met de modernste hulpmiddelen. Vanzelfsprekende apparaten zijn het maar zonder al die vaatwassers en droogkasten zouden de vrouwen beklagenswaaardig blijven.

Die eenvoudige vaststelling brengt Kathleen Cools terug bij hét boegbeeld uit de naoorlogse feministische filosofie, Simonne de Beauvoir. Maar de amoureuze sparringpartner van Jean-Paul Sartre raakte in ijltempo in de vergetelheid. Ingehaald door de vrouwelijke verworvenheden. Voorts vertelt Kathleen: ' Ik kocht haar magnus opus, Le Deuxième Sexe, toen ik achttien was. Het leek me iets dat ik moest doorworsteld hebben, als jonge vrouw bij de start van mijn filosofiestudies. Nu ik het, zoveel jaren later nog eens doorblader, illustreert het de grote sprong die onze samenleving maakte sinds de publicatie van De tweede Sekse. Meer nog de bezorgdheden van de Beauvoir klinken ouderwets en zijn ondertussen ronduit achterhaald. De absolute seksuele onwetendheid tussen man en vrouw is niet meer van deze tijd. De Beauvoir trekt ook het moederinstinct in twijfel en ze verzet zich tegen de bekrompen leefwereld van de huiselijke vrouw. Somber en terneerdrukkend is het beeld dat Simone de Beauvoir ophangt van de gehuwde vrouw, beledigend ook voor alle thuiswerkende moeders aller tijden. Het zijn meedogenloze woorden, die de toenmalige vrouwen moesten aansporen om uit hun cocon te breken.
Maar het is merkwaardig dat zijzelf in een val van bizarre onderdanigheid trapte want ze ging op zoek voor haar geliefde Sartre naar jonge meisjes om hem ter wille te zijn...
Nu vrouwen zoals mannen zelf hun toekomst bepalen is het niet helemaal een succesverhaal. Kathleen Cools vraagt zich af: ' Leggen wij, hyperactieve en sensitieve vrouwen, zoals ik ons durf te noemen, de lat voor onszelf nu niet heel hoog? Het lijkt alsof we alles kunnen. Diploma's, loopbaan, een kind, twee kindderen, drie, borstvoeding, fulltime werken, bijscholen, een vrolijke mama zijn en een begripvolle, sexy vrouw. Is dat voortdurend vol te houden? '  Ze ziet vrouwen die voorgoed uit het helse ritme zijn gestapt. Ze willen niet meer meedraaien in het afmattende systeem en  willen meer tijd voor hun gezin én voor zichzelf, hoe hoog opgeleid ze ook mogen zijn. Dat ze nu anno 2010-2011 die bewuste keuze maken, komt volgens Kathleen Cools dat, hoe de vrouwen ook ijveren voor gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, van een absolute gelijkheid nooit sprake kan zijn.
Zoals Van Rompuy al aanstipte is er die sterke affectieve band tussen de moeder en het kind dat ze negen maanden hebben gedragen en daarna zelf gevoed.
Hoe kan daaraan verholpen worden? Bijvoorbeeld door, zoals in Zweden, de vrouw recht te geven op één jaar zwanger- en ouderschapverlof, waarbij iemand als vervanger klaar staat. Het Skandinavische model kan ook interessant zijn voor een samenleving waar iedereen langer en meer zal moeten werken en waar de jongere generaties de toekomst voor heel veel ouderen veilig zullen moeten stellen. 

Tenslotte spreekt  Kathleen over haar eigen werk en zoals Van Rompuy zei ' Het enige bedrijf dat ik goed ken is het politieke bedrijf ', zegt zij: ' Het is voor mij niet anders, ook ik ken maar één bedrijf echt goed en dat is dat van de media en de journalistiek. Al biedt die wereld me het voordeel dat ik meteen ook het politieke bedrijf kan volgen - zij het vanuit een ander perspectief. '  Tussen beide werelden zijn er interessante gelijkenissen. ' Zowel de politicus als de journalist gaat in zijn of haar functie om met macht. zo moeten sletelposities worden ingenomen en verdedigd. De macht van de journalist schuilt in de impact die zij of hij uitoefent op kijkers en luisteraars en daardoor ook onrechtstreeks op de politiek.'
En wat een wereld is de VRT? Na haar overstap van radio naar TV besefte ze de macht van de camera, en daarmee de strijd om de sleutelposities op het scherm, het armworstelen, kleine en grote intriges, milde intimidaties, eerlijke en oneerlijke wapens.
Zoals ook in andere bedrijven: Wie wil meedraaien heeft haar op de tanden nodig. ' Ook al worden vrouwen dikwijls als harder omschreven dan hun mannelijke collega's, toch gedragen vrouwen zich ánders: ze zijn meestal intuïtiever en spontaner. Ze kunnen hun omgeving beter relativeren.' En verderop: ' Net zoals in de politiek bestaan er in de media vrouwen die over lijken gaan en mannen die in het harde klimaat niet kunnen standhouden. Vrouwen met een aaibaar imago blijken in het echte leven ijskoud, en oerdegelijke heren voor de camera zijn in werkelijkheid humoristisch en warm. Ik heb in de redactie gewerkt met veel vrouwen en met veel spanningen. Ik weerk nu op een redactie met veel mannen en de sfeer was nooit zo goed.'
En haar besluit: ' Mannen en vrouwen zijn gelijkwaardig maar niet gelijk, en dat zal nooit veranderen. Maar we hebben nog een lange weg te gaan. '

Na het schitterend betoog en relaas van Kathleen Cools krijgt Herman Van Rompuy het laatste woord. Hij verheugt zich over het gemengd onderwijs dat zijn kinderen hebben genoten terwijl zijn generatie alleen mannelijke opvoeders kreeg en de gemengde wereld slechts kon en mocht ontdekken als zij achttien werden.  
En ' Onze moeder de heilige Kerk kent alleen maar zonen als bedienaars. Die eenzijdige wereld heeft veel nadelen. Zij heeft een soort omgekeerde seksuele obsessie doen ontstaan. Veel waardevolle mensen hebben omwille van het celibaat het priesterschap verlaten. Het celibaat is een onderdeel van de crisis in de Kerk. De échte crisis is echter die van het geloof. Toch zou een ' gemengde Kerk ' menselijker zijn.' 
Zijn besluit: ' We moeten durven te leven in een veelzijdige wereld: met gelovigen en ongelovigen, met hetero's en homo's, met Vlamingen, Belgen en buitenlanders, met blanken en kleurlingen, met gestudeerden en minder-opgeleiden, met leiders en volgers,
en zeker met mannen en vrouwen. '    

Het negende en laatste hoofdstuk handelt over ' Geloof en Kerk '

Kathleen Cools gaat uit van een tekst van de pedofiel Gerard Reve wiens katholicisme niet zomaar pose was of mediagenieke aanstellerij. ' Voor Reve was zijn geloof oprecht, en hij vond er troost. Troost ook dankzij de rijke roomse traditie, met zijn eeuwenoude rituelen. ' Kathleen Cools wil weten wat Herman Van Rompuy ' in deze periode van immense crisis binnen de katholieke Kerk met pedofilieschandalen en leeglopende kerken ' denkt over het katholicisme. Is er nog hoop? Hoe ervaart hij zijn geloof? Is het voor hem leidraad en houvast of biedt het eerder troost? Velen verkiezen nu te leven zonder religie en zien zichzelf als soeverein en onthecht. Hoe ziet een toppoliticus dat? En als intellectueel?

Uit zijn antwoord: ' Het geloof komt niet aan het einde van een redenering. Het behelst een sprong, zeker het christendom, dat nog verder gaat en zegt dat een mens ' de Zoon van God is 'Er zijn zoveel redenen om te twijfelen, om zich agnost te verklaren. Waarom zocht God die omweg langs de kosmos, langs de big bang, langs de langzame evolutie van het leven op onze planeet om uiteindelijk bij de mens terecht te komen? Christus zelf daagde met de ' Waarheid ' pas tweeduizend jaar geleden op en ontnam aan duizenden jaren mensheid de Blijde Boodschap. Daarnaast is er het probleem van het kwaad, de rots van het atheïsme, wordt gezegd. Waarom laat die algoede God zoveel onrecht toe in onze wereld, waar geen mens voor verantwoordelijk is?' 

En nog tal van andere vragen die wijzelf als pratikerende katholieken kunnen stellen, bijvoorbeeld ' Waarom al die rampen met duizenden doden? En nog meer doden bij oorlogen, die door de Kerk vaak als rechtvaardig werden bestempeld? ' 
Allemaal vragen die bij velen geloofstwijfels oproepen. We kunnen hierbij het antwoord van Herman Van Rompuy voorleggen. Hij zegt: ' Voor de gelovige is God een
aanwezigheid. Op al zijn vragen is er het antwoord van die ervaring. Hij kan daar niet omheen. ' Mysterium fidei ', wordt zelfs in de eucharistie gezegd. Hij ervaart de relatie tot zijn God als iets persoonlijks, niet als een redenering. Dat belet hem niet om na te denken en vragen te hebben, maar hij kan niet om het feit van Zijn aanwezigheid heen. '
Voorts ervaart een gelovige dat alles in het leven enerzijds belangrijk is, want God wil dat ik mij geef, mij inzet, teruggeef. Een grote ethische opgave omdat de totale toewijding aan de andere alleen heiligen gegeven is. Anderzijds ervaart de gelovige ook dat niets belangrijk is, want alles is relatief ' in het licht van de eeuwigheid '. Dan worden geld, macht en succes, tot hun ware proporties herleid. Dat leidt voor de gelovige tot onthechting, maar op mensenmaat.  

Van Rompuy zezgt dat hij in zijn eerste boekje ' De kentering der tijden ' zich voor het eerst duidelijk als gelovige heeft uitgesproken, nadat het geloof vijftien jaar lang geen rol had gespeeld in zijn leven. Het was de tijd dat intellectuelen in Vlaanderen zich hilarisch excuseerden voor hun christelijke opvoeding ( en nog tot op vandaag ) maar zijn humaniora bij de jezuïeten speelde zich af in de jaren 1960, vlak voor en na het concilie, waarbij ' de vensters op de wereld ' werden geopend, met enthousiasme over wat in de Kerk gebeurde. De afkeer van God langs een afkeer voor een bepaalde vorm van Kerk heeft hij niet gekend. Dus kon hij onbevangen teruggrijpen naar het geloof en ingaan tegen een tijdsgeest of een mode. ' Ik was op die manier een non -conformist, een vrij man en dat ben ik nog steeds.'

Hij gaat dan in op bepaalde crisisperioden in de geschiedenis van de Kerk. De verstrengeling van macht sinds de vierde eeuw is de grootste ramp die haar is overkomen.
Die ging verloren sinds de Franse revolutie maar sindsdien heeft zij een tegenmacht opgezet door een heerschappij over de seksualiteit. Die seksuele obsessie is waarschijnlijk de oorzaak van de seksschandalen in de Kerk. Die hebben inderdaad meer te maken met machtsmisbruik dan met de liefde, zo centraal in de christelijke boodschap. Maar de vijanden van de Kerk willen daarom nu de Kerk een nelslag toedienen. Ze maken daarvan gretig gebruik nu hier bij de bevolking een religieus indifferentisme overheerst.

Maar ondanks de haast permanente crisis waarin de Kerk in het licht van haar beginselen leeft, heeft ze wonderen verricht langs vele van haar bedienaars en haar gelovigen, die ver stonden en staan van de macht. ' Het zijn zij die bij de melaatsen, de zwakzinnigen, de wezen , de zieken, de gehandicapten waren. Naast de contemplatieven, die een waarachtige spiritualiteit ontwikkelden van ' werken en bidden ' en zich vier maal per dag tot de Heer richten om Hem te bedanken '

Persoonlijk herinner ik mij de woorden van Prof.Kan. Frans De Hovre, tijdens onze opleiding, die zei dat die contemplatieven de redders van de mensheid zijn, die door hun gebed meer voor het goede van de mens verrichten dan de ' werkers' in het veld.
Tenslotte zegt Van Rompuy dat het nu eigenlijk geen crisis is van de Kerk maar een crisis van het geloof. ' In een beschaving van het tastbare, het meetbare, het bewijsbare, het onmiddellijke, is het geloof in het onzichtbare een steen des aanstoots '
Daardoor is echter een geestelijke leegte ontstaan, die een hernieuwde belangstelling teweegbrengt voor het sacrale, het spirituele, het genereuze.
De schandalen van nu in de Kerk jagen hem niet van die Kerk weg. Hij blijft een trouw lid en een zondagse eucharistievierder. Hypocrisie, machtshonger en perversiteit zijn wijd verspreid in alle instellingen. Hij laat zich niet opjagen, omdat de Kerk een goddelijke instelling is en dat daarvan de mensen altijd zwakke instrumenten zullen zijn.
Ook hierbij een persoonlijke noot van Prof.De Hovre: ' Het grootste mirakel van de Kerk is dat zij de enige bekende instelling is die al zolang bestaat en blijft bestaan, ondanks de zwakheid van haar leden en bedienaars. Zij is een rots, gebouwd op de zwakheid van Petrus, die ook maar een mens was.' 

Van Rompuy besluit dat er altijd voldoende mensen zullen zijn de de Kerk bemannen, aan wier oprechtheid en onbaatzuchtigheid niet getwijfeld kan worden. Vandaag heeft de Kerk in het Westen de kans om haar boodschap zuiver te brengen, omdat ze geen politieke of economische macht meer vertegenwoordigt. Ze is arm in alle betekenissen van het woord. De huidige pedofiliecrisis moet haar uitzuiveren. Haar eigen structuren moeten ontdaan worden van absolute macht. Dan zal een nieuwe Tijd aanbreken. Wanneer jongeren een glimp van die authenticiteit bemerken, zoals bij Johannes Paulus II, komen ze er met miljoenen op af. Het verlangen naar het transcendente is niet dood, want het kleeft aan de menselijke natuur. Er is nog hoop. Het tweede boekje van Van Rompuy is trouwens getiteld ' Hopen na 1984 '. 

Na deze woorden van geloof en hoop volgen nog vijftien bladzijden van Kathleen Cools en een kort slotwoord van Herman Van Rompuy.
We kunnen om te beginnen al zeggen dat zij minder aansluiten bij die boodschap van geloof en hoop van Herman Van Rompuy. Ze begint nochtans goed met te wijzen op het belang van persoonlijke getuigenissen voor de verspreiding van het geloof, ook in de christelijke traditie. Maar, schrijft ze, in een verbluffend tempo werd Vlaanderen in nauwelijks drie decennia gelaïciseerd. We zouden eraan toe kunnen voegen: na de zestigerjaren van afbraak van het gezag en van de christelijke moraal. Kathleen Cools heeft dat onzes inziens te weinig in acht genomen, want de seksuele bevrijding werd in die jaren gepredikt, met aanvaarding ook van pedofilie ( zie recent in DS van 28 maart 2011 blz.6, waar Rik Torfs getuigt dat in zijn studententijd KUL-prof Steven De Batselier pedofielen liet zien in zijn colleges en dat proffen van de unief van Amsterdam spraken op het recht op seks met kinderen. ) We herinneren ons ook de oprichting van een Oecumenische Werkgroep Pedofilie waarvan de activiteiten werden aangekondigd in het parochieblad Kerk en Leven van 9 augustus 1984 ( dat ik heb bewaard ), het jaar dat  Roger Vangheluwe tot bisschop werd gewijd. Die werkgroep, zo stelde het artikel ' wil de kerken sensibliseren voor het verschijnsel pedofilie, informatie doorgeven en vooroordelen wegnemen. Tevens was het de bedoeling een ontmoetingspunt te zijn voor pedofielen ' om elkaar te bemoedigen. Allen zijn welkom die pedofilie en pedofielen beter willen leren kennen onder voorwaarde dat dit in openheid, respect en betrouwbaarheid geschiedt'  Die tekst staat ook te lezen in een artikel van Alexandra Colen over ' De duivel in de Kerk ' ( april 2010 )

Al te vaak wordt vergeten dat het kindermisbruik de vrucht is van de seksuele revolutie van 1966. Het is dus erger dan wat Kathleen Cools vermoedt  n.l. dat die seksuele perversies in de Kerk te maken zouden hebben met ' de ondemocratische structuren, met het celibaat, of met de ongezonde hang naar ascese en zuiverheid, die tot kwalijke uitwassen leiden.' Het is juist dat het ' aartsmoeilijk is om in deze bewogen periode een beschouwende tekst te maken over geloof, laat staan over de katholieke Kerk'. Desondanks wil ze dieper ingaan op de rol van het geloof, in onze samenleving maar in acht genomen dat de katholieke Kerk niet samenvalt met het geloof. Het aangerichte kwaad mag ook de oprechtheid van de meerderheid van gewone gelovigen en priesters niet zomaar in twijfel  doen trekken. Niemand kan ontkennen dat de concrete macht van de Kerk sterk is verminderd. Er blijven nog wel de katholieke scholen, ziekenhuizen, vakbonden, verenigingen, kerkfabrieken en een heel patrimonium van kerken, kloosters en kunstschatten. Wel zijn er hier geen katholieke politieke partijen meer maar nog wel christelijk geïnspireerde en voor zover ikzelf weet zijn er ook geen katholieke of christelijke omroepen meer, zoals in Nederland de KRO, evenmin zijn er nog katholieke kranten. De koepel is pluralistisch waaronder ook christenen met anders-of niet-gelovigen moeten samenleven. En toegegeven, de deelname aan de weekendmissen is sterk verminderd, van vroeger 30 en meer % naar nu 5 tot 10, maximum 15 %, verschillend toch, meen ik, volgens bisdom, stad of platteland, parochie of federatie. Ik betwijfel toch ook of het helemaal waar is dat niemand nog zich iets aantrekt van de seksuele Roomse moraal. Daarvoor is er wel een meerderheid maar de jongste betoging tegen abortus in Brussel, waar volgens sommige bronnen 3.000 deelnemers waren opgekomen, laat ons vermoeden dat er hier, zoals in Frankrijk en Groot-Brittannië, een revival van het geloof wordt geconstateerd. Ook op het wereldvlak groeit het geloof aan, ook het niet-katholieke,  zoals vooral dat van de moslims, dat ons in het Westen dreigt te overvleugelen.

Om haar opvattingen te staven citeert Kathleen Cools een aantal namen als de bekende Richard Dawkins ( met zijn  werk The God Delusion ) en een aantal filosofen ( als Wittgenstein ), die ze vrome ongelovigen noemt, aangetrokken door het religieuze en toch niet gelovig of zelfs atheïst. Iemand als Levinas ( 1906- 1995 ), met zijn God als de Ongrijpbare, past niet in dat kraam, evenmin als een aantal ouderen als Teilhard de Chardin, Descartes, Fichte en Romano Guardini, of Herman De Dijn, bij wie haar echtgenoot Wim Lemmens promoveerde. Ik zou er ook de Britse filosoof Prof. Antony Flew ( 1923 - 2010 ) aan toe willen voegen, die op 81-jarige leeftijd zijn atheïstische werken afzwoer en moest besluiten: ' Een superintelligentie is de enige goede verklaring voor de oorsprong van het leven en de complexiteit van de natuur ' ( There is a God, 2007 ).  
Waar we Kathleen Cools zouden plaatsen in dit geheel is niet zo makkelijk. Ze verklaart dat ze is opgevoed in de katholieke traditie, die haar veel heeft bijgebracht en die ze om die reden koestert en wil doorgeven aan haar kinderen. In die zin heeft de christelijke religie voor haar een cultuurhistorische waarde, een soort ' erfgoed ', dat ze haar kinderen en haarzelf niet wil onthouden. Ook vindt ze de Christus-figuur zonder meer een vetrekpunt voor een prachtig verhaal. Voor het overige wens ik mij niet uit te spreken over haar religieuze houding, haar vroomheid of haar geloof, dat in elk geval o.m. door de seksschandalen meer deuken heeft gekregen dan dat van Herman Van Rompuy, de hoofdfiguur van haar boek, die uitblinkt door zijn ' rustige vastheid ', ook in zijn geloof en geloofspraktijk.

Tenslotte een gelukwens aan Kathleen Cools voor haar eerste boek.

In het jongste nummer van ' Doorbraak ' maart 2011, het maandblad van de VVB, 
brengt Manu Ruys, de bekende oud-hoofdredacteur van De Standaard, boeiende beschouwingen in een vraaggesprek met Frans Crols en Pieter Bauwens, over de huidige politieke situatie.
 
Een eerste antwoord:

' Positief aan deze crisis is de radicalisering van de Vlamingen. Wij komen van ver, ik zie waar wij vertrokken zijn in 1949. Toen kreeg je de Vlamingen niet mee. Nu is de Vlaamse publieke opinie geradicaliseerd en dat is positief. Bovendien leren we stilaan dat ' neen, neen, neen ' ook onze taal is. Negatief is nu dat er geen beweging is. Niemand ziet hoe de politici uit de impasse zullen geraken. De vraag is wat zal De Wever doen. Zal hij Schiltz volgen, die hem vaak zei: ' Je moet soepel zijn en compromissen kunnen sluiten. ' Bart is een Antwerpenaar, dus een Midden-Brabander van het oude hertogdom Brabant, zoals Schiltz.  West-Vlamingen, bijvoorbeeld Geert Bourgeois, zijn stug en Brabanders niet. Ik ben zelf Antwerpenaar en ken die mentaliteit. Wij zijn onderhandelaars, commercanten en bereid om ver te gaan, om toe te geven. Je moet kunnen praten met de andere, dat is de houding van de Antwerpenaar. Is Bart De Wever al zover vandaag? Neen, maar je ziet goed aan zijn houding in verband met Brussel dat hij evolueert en dat kan een begin zijn. Hij is geen man van ' neen, neen, neen '.

Optimistisch ?

' Ik bekijk veel vandaag vanuit het standpunt wat wij met Brussel zullen doen. Een belangrijk probleem. Echter een ander vraagstuk dan vijftig jaar geleden. Brussel was toen voor de Vlamingen een Belgische stad, bewoond door Nederlandstaligen en Franstaligen. Vandaag is het een kosmopolitische stad, waarvan de helft bestaat uit niet-Belgen. In de Nieuwstraat hoor je meer Arabisch, Turks en Berbers dan Frans of Nederlands. Ik denk niet dat we deze evolutie kunnen stoppen.
Het algemene Europese probleem, zoals Brussel dat dagelijks demonstreert is de instroom vanuit de Maghreb en Turkije, nog steeds kandidaat EU-lid. Europa staat voor de vraag: wat doen wij met moslims? Europa moet zich bezinnen over zijn waarden, normen en identiteit ' 

Op de kritische vraag die we hier horen: ' Vlaanderen is slechts een voorschoot groot, waarom dan nog opsplitsen?  ' antwoordt Manu Ruys:

' Ik zie op mijn 87 een grondig veranderende wereld. De VS zijn niet in vrije val maar moeten rekening houden met China en de ambities van andere landen en de verzwakkende bondgenoot die de EU is. Europa kent een steeds duidelijker wordende tweespalt tussen het noorden en het zuiden. De zachte onderbuik is Spanje, Portugal, Griekenland en Frankrijk. De Germaanse volkeren met Duitsland, Scandinavië, Nederland spelen hun geaardheid en economie sterker uit. Wat zal België doen, wat doet Vlaanderen, bij wie ligt ons toekomstbelang? Wij zullen moeten kiezen voor ons eigen volk. Moeten we rekening houden met de Walen? Ja en neen, als zij hun eigen gang willen gaan, moeten wij hen laten gaan. Ontbindt dan het Belgische huwelijk, liefst zonder vechtscheiding.

Wat zal er nu gebeuren met België? vraagt Doorbraak: confederalisme of separatisme?

Hij antwoordt dat hij eens wandelde met koning Boudewijn in het park van Laken en hij vroeg mij: ' Wat denkt u? ' Ik antwoordde: ' sire ,als u België wilt redden, dan moet er een confederatie komen. ' ' Dat is separatisme ' was zijn reactie, en Boudewijn was een intelligente man. Een confederaal België wil zeggen: twee soevereine staten, die een alliantie sluiten. En dat kan inderdaad een stap zijn naar separatisme. ' Vergeet niet we hebben een Vlaams parlement, een Vlaamse regering, dat geeft een grote legimiteit, en er is geen Belgische regering. De volgende fase is een confederaal België met alles erop en eraan. Als dat mislukt, dan gaan we uiteen, Vlaanderen zal handelen met België als het kan, zonder België als het moet.' 

Over onze buitenlandse politiek zegt hij:

' Wij moeten meer praten over onze toekomst buiten de grenzen. Vlaamse diplomaten bevestigen dat je moet aanwezig zijn in het buitenland en de onafhankelijkheid voorbereiden. We staan hier tegenover de Davignons, Lippensen, Leysens met hun netwerken en die zijn klaar om ons te bekampen. Je moet contranetten opbouwen. Vlaanderen bestaat niet voor het buitenland. Fransen beschouwen Vlaanderen zoals ze de Bretoenen zien: ' Les Bretons avec leur patois ' . In dezelfde geest denken ze over ' les Flamands avec leur patois '.
 
En wat met Brussel als we uiteen gaan?

Manu Ruys herhaalt dat Brussel 90 % Franstalig is en meer en meer ook een Arabische stad. ' Ik vind het aangenaam dat Vlamingen zeggen: wij willen Brussel niet lossen. Maar iets dat je niet vast hebt kan je niet lossen! '
Wat er ook gebeurt, we kunnen als Vlaanderen moeilijk tot niet werken met Brussel, alhoewel Brussel naast en in ons ligt en niet verdwijnt, ook als het een zelfstandig statuut zou krijgen of nemen. Laat Brussel evolueren naar een onafhankelijk Europees district en doe het zichzelf besturen. Erken de autonomie van de Brusselaars en beschouw dat als een belangrijke stap naar een onafhankelijk Vlaanderen, een onafhankelijk Wallonië  en een Europees district Brussel.

Komt er na een Brussel zonder Vlaanderen, niet een Wallo-Brux, om daarna aan te sluiten bij Frankrijk ? '

Manu Ruys zegt dat Europa dat nooit zal aanvaarden. Europa heeft Straatsburg in Frankrijk al geslikt en kan niet aanvaarden dat de hoofdstad van Europa eveneens in Frankrijk terechtkomt. Wallonië kan eventueel aansluiten bij Frankrijk maar Brussel niet.
Frankrijk is maar één land van de 27 lidstaten. 

Over de verhouding met de Walen heeft hij slechte ervaringen die al begonnen toen hij als parlementair journalist in 1949 voor De Standaard ging werken ( nota bene, als 25-jarige ...)  Hij kreeg geen handdruk van de Franstalige collega's want hij was ' un flamin-boche ' Ook nu is de Waalse mentaliteit er nog een van misprijzen. Zie de dames Onkelinx en Milquet. Nochtans is Onkelinkx de dochter van een Limburger, Gaston Onkelinx, die Manu Ruys persoonlijk heeft gekend. Maar zijn dochter werd in het Frans opgevoed en erfde zo de typische mentaliteit van Walen tegenover de Vlamingen. Dergelijke mensen zijn geen landgenoten. Je kan ermee samenwerken maar niet in hetzelfde land leven. ' Op dat gebied ben ik separatist '

En wat zegt hij over de huidige Vlaamse partijen en de Vlaamse media?

- CD&V: ' de tijd van de oude krokodillen, de Dehaenes, De Eyskensen, de Tindemansen, de Martensen, is voorbij. CD&V kan zich niet meer veroorloven hen invloed te laten uitoefenen op de christendemocratie. De jonge ckristendemocraten kiezen voor Vlaanderen en CD&V zou ongelijk hebben om te breken met de N-VA

- N-VA en Vlaams Belang:
  De N-VA moet tot een overeenstemming komen met het Vlaams Belang. Het cordon sanitaire is een slinkse truc van Jos Geysels en zijn linkse vrienden om de democratie te fnuiken. De twee Vlaamsnationale partijen doen vandaag niets anders dan mekaar aanvallen en Bart De Wever is daar zeer actief in. Moet dat? Met het VB ga je niet op vakantie, zo prettig zijn die mensen ook weer niet, maar dat is geen reden om mekaar te bevechten.            

- De Vlaamse socialisten bevechten de Vlaamse emancipatiebeweging. Ze waren een minderheid in het katholieke Vlaanderen en zijn dat nog. Ze hebben vandaag geen Vlaamsgezinde figuren meer als Max Lamberty, Lode Craeybeckx of Hendrik Fayat.
Met de steun van de PS, betekent de SP.A nog iets.
Daartegenover kan CD&V niet meer rekenen op de steun van de katholieke Walen.

- De Vlaamse media schipperen. De kwaliteitskranten doen niets, ze zitten stil. Trends, Mark Grammens, Rik Van Cauwelaert, 't Pallieterke, roeren zich nog en dat sijpelt door.
' Mijn generatie met Karel De Witte ( GVA ), met Piet Van Brabant ( HLN )  en ik van DS is voorbij. We steunden de harde richting en kelderden Egmont. Nu is gekozen voor een ' low profile en het status quo. Erg jammer. '

- Nederland en Vlaanderen?

Een groot-Nederlandse beweging leeft in Vlaanderen. Mathias Storme ijvert ervoor ( Plan N) en er is het tijdschrift ' Het Verbond.'Op een zeer lange termijn is een verweving met Nederland mogelijk. Bart De Wever is door zijn opvoeding een Groot-Nederlander. Zo ook Jan Jambon, Geert Bourgeois en Frieda Brepoels. Die zwijgen echter wijselijk over dat perspectief.

En de katholieke kerk?

De Kerk van Vangheluwe ( die hij goed heeft gekend) , le chanoine Houtaet en Luc Versteylen speelt geen rol meer.
Bij de oudere clerus is er een malaise, bij de jongere zijn er uitzonderingen. De jeugd komt uit katholieke colleges en weet niet meer wat katholicisme is. Het christelijk opnieblad     
' Tertio ' vecht tegen de degradatie.

En wat met de moslims van Vlaanderen?

We moeten hun godsdienst en hun jonge cultuur aanvaarden. Praten met de Turken is gemakkelijker, ze komen van het Ottomaanse Rijk, werken harder dan de Marokkanen ( uit de Franse denkwereld ) en zijn persoonlijkheden.
De Vlamingen in Brussel kunnen een alliantie vormen met de Turken achter de Gesu-kerk.

Met wie samenwerken?

- Vlaanderen en Duitsland horen nauwer samen te werken. De Vlaamse regering moet dat doen zonder schroom. ' Ik ben germanist en mijn generatie spreekt behoorlijk Duits. De Vlaamse jongeren kennen geen Duits meer en toch is het onze belangrijkste handelspartner. Economisch, politiek en mentaal zijn het onze vrienden in de EU. De huidige Vlaamse regering doet trouwens haar best en er zijn interressante ministers bij, bijvoorbeeld Geert Bourgeois. Hij is stug. Ik houd van West-Vlamingen, woon hier nu al 21 jaar, en ervaar hen als beginselvaste, hardwerkende mensen.

-  We onderschatten de invloed van Europa en de internationale kringen op Vlaanderen.
In zijn knap boek ' Ordelijk opdelen ' schrijft Gerolf Annemans dat de EU onze grenzen zal vastleggen op de taalgrens en dat we ervoor moeten zorgen dat Brussel niet mag worden uitgebreid. Als je dat doet dan valt de taalgrens weg. Wij moeten aan Europa zeggen: ' Wij willen onafhankelijk worden maar Brussel ligt in ons territorium. Een vergelijking: Baarle-Nassau en Baarle-Hertog aan onze noordergrens vormen eveneens een gemengde rand.
  
- Belang van de taal.

Vlaanderen had zich kunnen laten verfransen, zoals de Ieren hun taal verloren maar Ieren zijn gebleven.  ' Je wordt geboren als Vlaming. Ik behoorde tot de elitaire bourgeoisie. In de kelder zat de keukenmeid met haar plat Antwerps en boven spraken wij Frans. De Vlaamsgezinde jezuïeten van de Frankrijklei zeiden ons: ' jullie moeten de leiders van jullie volk worden. '  Het volk? '  Maar dat sprak ' plat '
Een jonge pater zei me: hier, je moet ' Eer Vlaanderen  vergaat ' van Jozef Simons lezen. Zo groeide mijn Vlaamse overtuiging, uit zin voor de realiteit, en niet uit idealisme. Geen sprake van om ooit Vlaanderen te hebben laten verfransen om het volkerenprobleem van België op te lossen.
    

Bijlagen:
Image559-2.jpg (24.9 KB)   

Denkend aan grootvader

Grootvader, nu ik je foto zie
denk ik aan jou
met jouw hand-gekromde wandelstok,
die mijn erfdeel werd en die
zich nu als een kleinood in onze hal bevindt,
staande in een oude, bruin-glazuren pot.
De wandelstok, waarnaast ik vaak als kind
blij dartelend aan jouw hand mocht lopen.
Ik koester hem omdat hij mij verbindt
met een al ver verleden:
toen jij bijna elke dag naast mij
bij ons aan tafel zat
en als een taartje de patatjes plat
streek vóór jij ze at,
met jouw tandeloze mond.
Of ook nog toen jij met mij
langs velden en langs weiden liep
en achter de prikkeldraad van onze wei
ik aan jouw zij
door jouw gepinde wandelstok
beveiligd werd voor een verstierde koe
die altijd naar mij toe,
het bange kind, kwam aangerend.
Tot ik, acht jaar geworden,
in een zijkamer van jouw huis
 - naast de kamer ons bekend 
met jouw klein hand-weefgetouw
op kleien vloer -
mocht binnengaan
en ik jezelf dan met gevouwen
handen, afgeleefd, nu als een dode
op jouw sterfbed liggen zag:
jij de sterke man,
die jarenlang met groot gezag
als meestergast gewerkt had
met z'n zes zonen - ook m'n vader -  
in een klodden - vlasbedrijf.

Ik wist met mijn emoties nog geen blijf
maar keek je aan met stil verdriet.
Grootvader, herinneringen
leven in mij voort en ik vergeet je niet.

                           Luc Verbeke
                   
                           8 november 2006.

                           Uit " Nieuw en Oud " blzn.12-13