Luc Verbeke : Recente politieke en andere actualiteiten - Vlaamse Beweging - Frans-Vlaanderen - 150 eigen gedichten ( 1944 tot nu )
25-09-2011
Daniël Merlevede en Justin Blanckaert
Uit het archief van Daniël Merlevede:
Een foto waarop we zien van links naar rechts: de jonge Daniël, Justin Blanckaert, de eerste voorzitter van het Vlaams Verbond van Frankrijk, zijn zoon en opvolger en Lode Depauw, die later zou uitwijken naar Argentinië.
Een bewijs dat Daniël Merlevede al op zeer jonge leeftijd contacten had met Frans-Vlamingen.
23-09-2011
64e Cultuurdag - 2e Verbekeprijs - Jaarboekje
Naar aanleiding van de 64e Frans-Vlaamse Cultuurdag van het KFV die plaats vond op zondag 25 september 2011 in het Waregemse Cultuurcentrum, verscheen het Jaarnummer 2011, als 39e jaargang van het tijdschrift KFV-Mededelingen waarin het volledig programma van de Cultuurdag en de Verbekeprijs te lezen was.
.Vooraf enkele noodzakelijke gegevens: * Het Komitee voor Frans-Vlaanderen werd opgericht in 1947 door André Demedts en Luc Verbeke. * De eerste Frans-Vlaamse Cultuurdag vond plaats in Waregem op 25 juli 1948. * Het tijdschrift KFV-Mededelingen werd in 1973 opgericht onder leiding van Luc Verbeke. Hij was uitgever en hoofdredacteur tot 1997 . Hij werd als KFV-secretaris en hoofdredacteur van de KFV-Mededelingen opgevolgd door zijn zoon Dirk, die tot op heden alle redacteurswerk en ook de organisatie van de Cultuurdagen op zich heeft genomen. * In 2008 werd de Luc Verbekeprijs opgericht naar aanleiding van 60 jaar KFV en 35 jaar KFV-Mededelingen. Deze prijs is een eerbetoon aan publicisten die aan weerszij van de grens een kwaliteitsvolle publicatie hebben geleverd tot een betere kennis kennis van Frans-Vlaanderen/ de Franse Nederlanden, die regio in het noorden van Frankrijk die sterke taalkundige en culturele banden heeft met de Lage Landen.
De Luc Verekeprijs werd dus voor de tweede keer uitgereikt op zondag 25 september 2011 tijdens de 64e Frans-Vlaamse Cultuurdag van het KFV in het Waregemse Cultureel Centrum De Schakel. Om 14.30 uur kwamen de deelnemers aan en konden met elkaar kennismaken terwijl ze gratis koffie of thee kregen aangeboden. Terwijl de Frans-Vlaamse groep Shillelagh Frans-Vlaamse muziek uitvoerde kwamen ongeveer 125 deelnemers de Oranjezaal binnen voor de plenaire zitting die om 15 uur aanving. Ook Luc Verbeke was er al en zat er in het midden met zijn rollator. Links van hem bemerkten we de bekende romancier -dichter- essayist Willy Spillebeen en rechts van hem Jan Yperman. Op de eerste rij bemerkten we ook genomineerden als de Frans-Vlamingen Wido Bourel en Eric Vanneufville.
Stipt om 15 uur mocht voorzitter Guido Carron, ereburgemeester van Waregem, het select publiek verwelkomen, voor de uitreiking van de 46e KFV-Taalprijsvraag Nederlands voor Frans-Vlamingen, na het juryverslag door Dirk Verbeke en de uitreiking van de tweede Luc Verbekeprijs voor een Nederlandstalige en een Franstalige publicatie i.v.m. Frans-Vlaanderen met juryverslag door Johan Strobbe. De spreekbeurten werden afgewisseld met muziek door Shillelagh ( G.Lenoir, B.Macke, A. Tanghe ) Bij zijn welkomstwoord zette Guido Carron de bedoeling van de Cultuurdag met de Verbekeprijs uiteen en benadrukte de grote verdiensten van Luc Verbeke vanaf 1947 tot nu. Dat is de reden waarom het KFV hem wilde eren met een tweejaarlijkse Verbekeprijs. Vervolgens werd eerst de Nederlandse Taalprijsvraag afgehandeld met verslag door Dirk Verbeke. De talrijke bekroonde deelnemers mochten hun prijs ( een reeks boeken ontvangen uit de handen van Guido Carron en Sandrine Demange-Delobel, directrice van het Huis van het Nederlands in Belle, die ook de jury van de Taalprijsvraag voorzat. Roger Vynckier bracht de prijzen aan. Daarna volgde de uitreiking van de tweede Verbekeprijs.
Genomineerde Franstalige werken:
Christine Flament: En Flandre. Textes et aquarelles. Jacques Messiant: Lieux mystérrieux et traditions inslolites dans le Nord-Pas-de-Calais Jean-Pierre Popelier: Belges et Français du Nord. Une histoire partagée Jean-Pascal Vanhove: De Nord-Berkin à Vieux-Berquin, 850 ans d'histoire ( tweetalig ) Eric Vanneufville: Histoire de Flandre. Le point de vue flamand Pages flamandes de Moulins-Lille et Wazemmes
Nederlandstalige genomineerde werken:
Wido Bourel: Wintertijd in Frans-Vlaanderen Een erfenis zonder testament. Hoe en waarom ik Nederlands leer. Kristof Papin e.a. De Zuidelijke Nederlanden Willy Spillebeen: Rubroeks reizen Jan Yperman: De Westhoek XL. Verrassend veelzijdig West-en Frans-Vlaanderen
De boeken werden in een mooie film een na een voorgesteld en de genomineerden werden geïnterviewd door Johan Strobbe. Voor ' De Zuidelijke Nederlanden ' deed Cyriel Moeyaert dat, als belangrijkste auteur van het boek. Voor de samenvatting van elk interview en de vertaling ervan zorgde Jaak Fermaut.
Daarna werden de laureaten bekend gemaakt: Voor Nederlandstalige werken: Jan Yperman met ' De Westhoek ' Voor de Franstalige werken: Eric Vanneufville met ' Histoire de Flandre ' en ' Pages Flamandes ' Ze mochten hun prijs ontvangen, elk 1500 euro, uit de handen van Luc Verbeke, die daarna aan het woord kwam om de twee laureaten te feliciteren maar ook alle genomineerden voor het degelijk werk dat ze hadden afgeleverd en dat met hoge waardering door de jury werd besproken. Vervolgens feliciteerde hij ook de winnaars van de 46e Nederlandse Taalprijsvraag, voor het eerst door hemzelf op touw gezet 46 jaar geleden, jaar na jaar met een groeiend aantal deelnemers en ook met een groei van de kwaliteit, te danken aan de groei van de Nederlandse cursussen die hij ook vanaf 1959 heeft georganiseerd. Hij blikte even terug op een ver verleden toen in Waregem in 1947 het KFV ontstond onder voorzitterschap van wijlen André Demedts en met hemzelf als secretaris. Sindsdien werden vanaf 1948 niet minder dan 64 Cultuurdagen georganiseerd waaruit alle andere iniatieven zijn ontstaan. Tenslotte bedankte hij de organisatoren van deze manifestatie, in het bijzonder Dirk Verbeke, KFV-secretaris en hoofdredacteur van de KFV-Mededelingen. Hij loofde ook het werk van voorzitter Guido Carron, penningmeester Roger Vynckier, bestuurslid Johan Strobbe en ondervoorzitter Francis Persyn.Ook de Frans-Vlaamse muzikanten en de deelnemers die kwamen van heel ver, uit Nederland en Frans-Vlaanderen kregen een woord van dank.
Daarna kwam voorzitter Guido Carron nog even aan het woord om aan Lut Vanbrussel, de echtgenote van Dirk Verbeke, een bloemtuil te overhandigen en om alle aanwezigen uit te nodigen naar de receptie en de tentoonstelling ' Grenzeloos ', ingeleid door de Waregemse schepen P. Iacopuzzi. Een tentoonstelling met ruim 140 foto's van de 45-jarige Waro-fotoclub en met werken van drie Frans-Vlamingen ( Marc Lequenne, Pierre Feray, Anne-Sophie Gilloen ) en van de West-Vlaamse Greet Desal.
Wido Bourel: Een erfenis zonder testament.
Onlangs verscheen van de al vrij goed bekende Frans-Vlaming Wido Bourel zijn tweede publicatie onder de titel ' Een erfenis zonder testament ' met als ondertitel ' Hoe en waarom ik Nederlands leerde '
In 2009 verscheen al van hem ' Wintertijd in Frans-Vlaanderen ', waarvoor hij op zaterdag 7 mei 2011 de Dr.F.Snellaertprijs heeft mogen ontvangen. De tekst van zijn nieuw boekje publiceerde hij al in het Jaarboekje van het KFV van september 2010, 38e jaargang. Het is een mooi boekje met roze kaft. Hij draagt het op aan Cyriel Moeyaert, die hem aanmoedigde om Nederlands te leren.
Zoals uit zijn getuigenis blijkt is Wido Bourel een authentieke Frans-Vlaming, die in 1955 in Kaaster ( Caestre ) geboren werd. Na zijn studies Nederlands en geschiedenis, gepaard aan bezoeken in Vlaanderen en Nederland week hij uiteindelijk uit naar Belgisch-Vlaanderen, waar hij eerst in Antwerpen woonde als journalist van De Gazet van Antwerpen. Na zijn huwelijk ging hij zich vestigen in het Antwerpse Bouwel, waar hij zich tenvolle zou ontplooien. Zijn perfecte kennis van het Nederlands was daar niet vreemd aan. Hij was o.m. enkele jaren commercieel medewerker bij uitgeverij Brepols. Sinds 1994 is hij algemeen directeur voor de Benelux van de Rajagroep, de Europese marktleider voor de verkoop van verpakkingen en toebehoren aan ondernemingen.
Naar eigen verklaring schreef hij het boekje om een antwoord te geven op vragen als: ' Hoe en waarom ik Nederlands leerde? Of wij thuis Vlaams spraken? Of nog iemand Vlaams of Nederlands in Frans-Vlaanderen? ' Het telt 31 bladzijden met 13 illustraties en is gezet in Garamont corps 11 en gedrukt op Munten Print Cream paper, gebroken wit 100 gr.De kostprijs bedraagt 12 euro, verzendkosten inbegrepen, te storten op rekeningnummer 001-1164840-43 van Wido Bourel met de vermelding ' Erfenis '
Nu iets over de inhoud. Hij vertelt over zijn eerste pogingen om Nederlands te leren, die niet naar de zin waren van zijn ouders en familie. Ook zijn dorpsgenoten begrepen niet waarvoor dit nuttig kon zijn, want ' De Belgen spreken toch allemaal Frans '. Anderen argumenteerden dat hij beter Engels of Duits zou leren. Zijn ouders spraken thuis Vlaams onder mekaar en met hen de hele familie en de mensen van het dorp maar met de kinderen spraken de ouders Frans, want daarmee konden ze het verder brengen dan met hun dialect ' Daar kom je nergens mee ', was thuis het oordeel. Maar hij hield van zijn taal en zou die blijvend spreken. Telkens als hij het plaatselijk kerkhof bezocht overviel hem de gedachte: al de doden die hier liggen communiceerden met elkaar in het Vlaams, zijn taal. Hij voelde zich daardoor nauw met hen verbonden en voelde zich de drager van hun erfenis maar dan zonder testament. Dat zou hij schrijven.
Maar Wido zag ook ruimer en wou ook mordicus Nederlands leren en in 1972 reed hij naar Ieper om in de plaatselijke boekhandel het nieuwste Standaard vertaalwoordenboek aan te kopen. Hij begon met de woorden van het woordenboek van buiten te leren en ontwikkelde een eigen methode. Hij onderstreepte belangrijke woorden en kleefde thuis, tot ongenoegen van zijn moeder, etiketten op alle mogelijke voorwerpen met de Nederlandse naam: stoel, tafel, deur, kraan enz. Van de keuken tot de zolder was alles volgeplakt, met het goeie gevolg dat iedereen van het huis mee Nederlands leerde. Het spreken pikte hij op uit het Vlaams. Later leerde hij het in de KFV-cursus van Steenvoorde en vooral bij Cyriel Moeyaart, die toen in Ieper woonde, voor hem de beste mentor en die ook Frans-Vlaanderen goed kende.
In het Lycée des Flandres van Hazebroek stichtte hij een Vlaamse Club en kreeg heel wat vrienden en vriendinnen mee uit alle klassen om een Nederlandse cursus te eisen. Wel gedurfd van een toen 16-jarige. Op één week verzamelden ze 75 handtekeningen van ouders. Maar de provisor kon geen leraar Nederlands vinden in Frans-Vlaanderen, zei hij , en hij was ook niet opgezet met de aktie. Twee jaar later kwam die cursus er toch.
Via de KFV-cursus in Steenvoorde kwam hij met mij en André Demedts in contact, woonde de cultuurdagen bij en stichtte zelf een KFV-cursus in Kaaster, die vrij succesrijk was. Daar hebben we hem heel vaak bezocht om hem boeken en materiaal te bezorgen en ook een passende vergoeding. In Steenvoorde stichtte hij een vereniging met naam Hekkerschreeuwen voor opbouwwerk en volkscultuur. Het behoud en het spreken van het Vlaams ( toen nog naar schatting door 120.000 Frans-Vlamingen gesproken ) moest het Nederlands bevorderen. Zijn vriend Jean-Paul Sepieter lanceerde voor hen de leuze ' 't Is schoon Vlaams te klapp'n '
Op 18-jarige leeftijd kreeg hij van André Demedts de kans om in het programma ' Zonnewijzer' van radio West-Vlaanderen, over Frans-Vlaanderen te spreken. Voor twee minuten spreektijd kreeg hij van programmator Valeer Arickx twee uur vooroefening dictie...Dankzij André Demedts kwam hij ook naar Antwerpen waar hij een tijd lang journalist was bij de Gazet van Antwerpen en waar zijn defintieve levensloop in Vlaanderen is begonnen.
Hij is altijd voorstander geweest van het behoud van de Vlaamse taal, mondeling overgeleverd, maar ook van het leren spreken, lezen en schrijven van het Nederlands. In Kaaster was één van zijn leerlingen Jean-Paul Couché, die later ook een KFV-cursus Nederlands heeft gegeven maar nu sinds enkele jaren alleen maar ijveren wil voor het Vlaams en zelfs tegen het Nederlands, iets wat Wido Bourel ten zeerste betreurt.
22-09-2011
Wido Bourel ontvangt Snellaertprijs
De Dr. Ferdinand Snellaertprijs voor 2010 van de Vereniging van Vlaams-Nationale auteurs ( VVNA ) werd door de jury ad hoc unaniem toegekend aan de Frans-Vlaming Wido Bourel naar aanleiding van de publicatie van zijn eerste bundel ' Wintertijd in Frans-Vlaanderen ' en voor zijn jarelange inzet voor de Nederlandse taal, zoals verwoord in zijn zeer persoonlijk getint essay ' Een erfenis zonder testament ' waarin hij zijn relatie tot het Nederlands beschrijft. De lezers van de KFV-Mededelingen hebben dit essay al kunnen lezen in het KFV-Jaarboekje 38e Jaargang 2010. ( blzn.57-64 )
De uitreiking vond plaats op 7 mei 2011 in de feestzaal van het stadhuis van Belle ( Bailleul ) in Frans-Vlaanderen. Een 70-tal personen waren daarbij aanwezig en heel wat andere belangstellenden moesten zich laten verontschuldigen.
De stad Belle verwelkomde de aanwezigen via een woordje van ere-schepen Jeroom Steenkiste, ook voorzitter van het MNL ( Het Huis van het Nederlands ), die daarbij ook het KFV betrok, dat met het MNL samenwerkt voor het onderwijs van het Nederlands. Daarna volgde het welkomstwoord door Hugo Rau, voorzitter van de VVNA. Yvo Peeters bracht het verslag van de jury, de laudatio werd uitgesproken door Cyriel Moeyaert, waarna de oorkonde ( een kaligrafisch werk van Joke van den Brandt ) werd uitgereikt. Tenslotte was er het dankwoord van de laureaat. We citeren nu uitvoerig uit de laudatio van Cyriel Moeyaert en het dankwoord van Wido Bourel.
Cyriel Moeyaert herrinnert aan zijn eerste ontmoeting met Wido, toen hij leerder was van een KFV-cursus Nederlands o.l.v. Walter Verdonck. Een vastberaden hardnekkige jongen. Hij komt uit Kaaster waar hij bij zijn Vlaamssprekende ouders woonde in de Strazelestraat. Een dorp met een groot verleden. Er zijn daar meerdere rederijkerskamers geweest, die deelnamen aan de landjuwelen. Bekend is de heilige pastoor van Kaaster, Lodewijck Grimminck.
Als jongeling stichtte hij met Jean-Paul Sepieter de vereniging ' De Hekkerschreeuwen ', een strijdbare Vlaamse jongerengroep die hun ideaal wilde uitschreeuwen. Hun leuze was die van de Sint-Winoksbergse dichter Cuvelier: ' Noch krupen, noch stupen. ' Ze maakten heel wat Vlaamse stickers met Vlaamse oproepen. Ze borstelden ook Vlaamse leuzen. Wido vond een nestor in Nicolaas Bourgeois, die samen met Gantois, de leiding had van ' Het Vlaamsch Verbond van Frankrijk '. Bij Bourgeois leerde hij een heel stuk geschiedenis van Frans-Vlaanderen. Hij wilde ten allen prijze Nederlands leren en ging daarom in Vlaanderen werken, eerst in West-Vlaanderen, later in Antwerpen. Hij pleegde daar o.m. artikels over Frans-Vlaanderen en de Frans-Vlamingen en vond een betrekking bij VTB-VAB. Hij leerde goed Nederlands bij een verblijf in Nederland en hij leerde het ook bij Vera, die hij had leren kennen op een jeugdkamp in Broksele en die later zijn vrouw werd. Wido was echt een levenwekker geworden.. Zo slaagde hij erin om in Kaaster een Nederlandse KFV-cursus op touw te zetten. Hij wou de vreemde Franse taal vervangen door de eigen aloude moedertaal. Als de Rodenbach van Frans-Vlaanderen heeft hij stand gehouden en hij houdt nog altijd de Vlaamse vaan hoog. Hij beheerst de Nederlandse taal mondeling en schriftelijk.
Hij vertelt zijn eigen levensgeschiedenis als Vlaming in zijn twee boekjes ' Wintertijd ', waarvoor hij terecht bekroond werd met de Snellaertprijs, en in zijn tweede publicatie ' Erfenis zonder testament ' Cyriel Moeyaert is blij dat hij Wido en andere jonge Frans-Vlamingen ten huize heeft mogen ontvangen. Hij heeft met Wido en zijn vrienden veel mooie uren beleefd en was getuige van die Vlaamse lente in dat pijnlijk van ons afgescheurde stuk van de Nederlanden. Moge Wido een lichtend voorbeeld blijven.
Het dankwoord van Wido. Aldus sprak hij:
Dames en heren, beste vrienden.
' Ik wil de jury van de VVNA hartelijk danken voor de toekenning van de Snellaertprijs. Ook voor de vriendelijke woorden die hier zijn uitgesproken, niet in het minst door mijn goede vriend en promotir Cyriel Moeyaert. Dank u allemaal.
Ik ben mij bewust van mijn beperkingen als het gaat over de Nederlandse taal en het schrijven in deze taal. Gelukkig heeft de jury in haar wijsheid met deze prijs ook hulde willen brengen, en ik citeer ' aan alle Frans-Vlamingen die door het geschreven woord de Nederlanden in Frankrijk levend houden '.
Ik draag deze lezing op aan al de bekende en minder bekende schrijvende Frans-Vlamingen die voor de Nederlandse gedachte ijveren, als hulde aan hun inzet.
' Wintertijd in Frans-Vlaanderen ', het bescheiden essy dat u vandaag hebt bekroond , heb ik geschreven in dankbare herinnering aan mijn grootouders. Voor hen was het Vlaams nog hun moedertaal en het Frans een vreemde taal. Dat was een andere wereld. Dat was de tijd toen de grootouders nog verhalen vertelden aan hun kleinkinderen. Een van deze waar gebeurde verhalen was de belevenis van mijn grootvader, die gevangen werd genomen in de slag om Duinkerke, in het begin van de Tweede oorlog ' nog voor het Franse leger de tijd kreeg om ons geweren uit te delen ', zoals hij zei. Als krijgsgevangene werd hij naar Oost-Pruisen gedeporteerd ( in het huidige Polen ) en ondergebracht op een boerderij in de streek van Allenstein. Hij vertelde mij dat hij als tolk fungeerde tussen de plaatselijke bevolking en zijn Franse lotgenoten in ballingschap. Hoe kon hij tolk zijn zonder Duits te kennen? ' Het is maar vele jaren later dat ik begrepen heb dat hij zich van het Vlaams van bij ons bediende om te communiceren met de Duitsers die hem, op zo'n 1500 km van zijn geboortedorp Kaaster, antwoordden in hun Nederduits, de voertaal in Oost-Pruisen die vrij makkelijk te begrijpen is voor al wie de taal van de Westhoek spreekt '. Dat soort anekdoten liet me niet onberoerd en gaf me zin om er meer over te weten ter komen, over de talen die werden gesproken rondom de Noord-en de Oostzee, natuurlijk om te beginnen het Nederlands.
Hij vertelt dan zijn over zijn kennismaking als 15-jarige met meester Nicolas Bourgeois, een oude Vlaamse militant die in Hazebroek woonde. Hij werd onmiddelijk gefascineerd door zijn encyclopedische kennis over Vlaandezen en zijn talent als schrijver en historicus. Op een dag vertelde hij een waar gebeurd verhaal over een oude senator van de Derde Republiek, Auguste Potié, die ook 35 jaar lang burgemeester is geweest van Harbodem ( Haubourdain ). De oude Potié zelf had aan de jonge Bourgeois het volgende merkwaardige verhaal gedaan van een gebeurtenis die een blijvende stempel had gedrukt op zijn jeugd. Bourgeois vertelt: ' We waren op het einde van de 19e eeuw. Vader Potié, een industrieel, roept zijn meestergast bij zich, een taaie rakker afkomstig uit Belle, en zegt hem wat volgt: ' Auguste ( zijn zoon ) wordt binnenkort twintig. Hier is eem omslag met een mooie som geld erin. Ga samen naar Duinkerke, volg de kustlijn over Antwerpen, Rotterdam en Hamburg tot je aan een kleine rivier komt die Aa heet, precies zoals degene die bij Grevelingen in de Noordzee uitmondt. Keer dan terug via Denemarken en Zweden en maak een klein omwegje via een kleine haven in Kent. Jij kent Vlaams en mijn zoon heeft het in zijn bloed. Dat is de beste opvoeding die ik aan mijn zoon kan geven alvorens hij aan het actieve leven begint '.
Het is dat verhaal dat Wido heeft geïnspireerd om op zijn beurt de ronde van de Noordzee aan te vatten. Volgens Potié de beste voorbereiding, beter dan te vertoeven in de scholen van het centralistische en jacobijnse Frankrijk van de jaren '70. Daar werd hem het elementaire recht ontzegd de taal en de cultuur te leren van zijn voorvaderen en zijn Europese buren. Hij gaf dus de voorkeur aan directe contacten en ontmoetingen, om te beginnen in Vlaanderen, vervolgens in Nederland en dan verder reizend door alle landen die aan de Noordzeekust liggen. Naar het woord van Hilaire Belloc zegt hij: ' Mijn vaderland is de Noordzee. '
Hij besluit zijn toespraak als volgt: ' Ik blijf erin geloven dat het oversteken van de 'schreve ' nog steeds de beste scholing is voor jonge Vlamingen uii Frankrijk. Trek door Vlaanderen en Nederland, neem deel aan de gemeenschappelijke vakanties en stages, aan uitwisselingsprogramma's voor studenten en aan groepswerken, ga studeren aan de oudste universiteiten van Europa, in Leuven, Leiden, Delft en elders. Deze programma's dragen niet voor niets de naam van Erasmus, de groottste Nederlandse en Europese humanist. Voor wie wil ontkomen aan de hexagonale verstikking geeft niets meer zuurstof en bezieling, dan de ruimte en de zeebries rond de Noordzee.'
Onlangs verscheen bij De Bezige Bij ( Antwerpen- Amsterdam ) de debuutbundel van Reinout Verbeke. Hij werd voorgesteld op woensdag 6 april 2011 in de zaal Vooruit Gent. Hij oogstte een groot succes. Onder de aanwezigen werd o.m. Marc Reynebeau, redacteur van De Standaard opgemerkt.
Over de inhoud lezen we op de achterflap: ' De achterkant van flatgebouwen ' is een allegorie van het miniscule, over onder meer zenuwbanen, nanotechnologie en insecten, veel insecten. Het zijn kleine symbolen voor de onvermijdelijke thema's leven, liefde en dood. Waar het zichtbare ophoudt, begint in deze bundel de verbeelding, maar die is niet ongebreideld: de ratio tempert en taal schiet ten slotte tekort. Taal is ons mooiste verraad.
Reinout werd geboren in Roeselare op 13 mei 1981, als zoon van Dirk en Lut -Verbeke Vanbrussel. Dirk is onze oudste zoon en Reinout onze oudste kleinzoon.
We lezen boven en naast zijn foto over poëzie en artikelen die hij publiceerde in onder meer Gierik. en ook in de bloemlezing ' Op het Oog - 21 dichters van de 21e eeuw. Hij werd ook opgenomen met negen gedichten in ' Het Liegend Konijn ' van Jozef Deleu ( zie verder ) en in de Poëziekrant van januari-februari 2011, met vier nieuwe gedichten op p.p.38-39.
Hij is redacteur van het wetenschapsblad Eos.
' Reinout met Nevenwerking' is de rockband rond de dichter. ' De achterkant van flatgebouwen' , geproducet door Bas Remans is meteen ook zijn debuut-cd. De cd wordt gratis toegevoegd aan de dichtbundel, die 56 bladzijden telt. In ' De Morgen ' wordt ' Reinout met nevenwerking ' een geslaagde combinatie genoemd van Rock - 'N - Roll en Poëzie.
We schrijven het openingsgedicht over:
HET GELUID VAN HET GEDICHT
Het geluid van het gedicht is het geluid van andere vogels andere dieren, andere machinerieën
Het geluid van het gedicht is de Australische liervogel die twee eksters nadoet, een gele mus die zijn jongen voedt, een parkiet in de vlucht, een spiegelreflexcamera een autoalarm
Het geluid van het gedicht is de liervogel die een hydraulische ram imiteert, het gefluit van de werkman de kettingzaag die zich een weg baant, een boom die valt.
Het geluid van het gedicht is de liervogel die de dood op zijn stembanden heeft gezet
In Den Haag vond op 20 en 21 november 2010 in en rond de Koninklijke Schouwburg de 17e editie plaats van de Crossing Border, een crossmediaal festival waarin het samengaan van muziek en literatuur centraal staat. Er waren meer dan 8000 aanwezigen in Den Haag voor de twee dagen. Het festival was ruim een maand vooraf helemaal uitverkocht. Dit jaar werd voor de eerste keer een verlengdag van het Haagse Crossingborderfestval georganiseerd op zondag 22 november in Antwerpen.
Reinout trad op in Den Haag met zijn groep ' Reinout met Nevenwerking ' Hij praatzingt de gedichten op de rockmuziek van zijn band, met projectie op een groot scherm van z'n teksten en video's gemaakt op basis van z'n gedichten. Een multimediaal gebeuren.
De groep bestaat uit zijn neven Francis Vanbrussel ( gitaar en zang ) en Emmanuel Vanbrussel ( keyboards ), basgitarist Pieter van Alphen, drummer Tim Vanderjeugd. Backing vocals door Charlotte van Roosbroeck. Alle leden hebben iets met media te maken: Reinout is nieuwscoordinator online van het wetenschapsblad Eos, Emmanuel is redacteur van de krant De Morgen, Tim is redacteur van het blad Menzo, Charlotte is journaliste bij VTM en Francis werkt als opleider bij gms-operator Proximus.
Journalist Tim Fierant schreef over dit optreden: ' Slechts één act van de vrijdagavond kon aanspraak maken op een enigszins grensoverschrijdend karakter. Reinout met Nevenwerking, op de eigen Myspace aangeprezen als ' crossmediale poëzierock ' bestaat uit een sterke band gefront door ene Reinout die mooie poëtische teksten over de muziek praatzingt. Het resultaat klinkt verrassend natuurlijk. Zowel de muziek als de teksten zijn sterk, waardoor nergens de illusie van een gedwongen huwelijk wordt gewekt. '
Op het mooie domein van onze jongste zoon Wim en echtgenote Ilka vierden we ons diamanten huwelijksjubileum met een vijfenveertigtal deelnemers: familieleden en enkele vrienden-buren.
04-09-2011
Onze diamanten bruiloft
Mijn jongere broer Georges, stichter van de bloemenzaak, niet ver van de Waregemse kliniek, Vijfseweg, winkel nu uitgebaat door zijn zoon Mik.
Een praatje tussen moeder en dochter.
Nikolaas, oudste zoon van Wim en Ilka. Studeert voor dokter.
Overbuurvrouw Christine Hooghe met Georgette Vervaecke, echtgenote van Roger Vynckier.
Annelien, jongste dochter van Wim en Ilka.
Ons diamanten jubileum III C
Onze dochter Hilde, gehuwd met Lieven Lagae. Germaniste. Lerares in Heverlee.
Antoon Vossaert, vader van schoondochter Ilka. Was stichter en decennia lang uitbater van het restaurant Karekietenhof aan de oude Schelde in Avelgem. Liet het restaurant ( nu uitgebreid met vijf verblijfskamers voor breakfast ) over aan zijn enige zoon Jo. Druk bezocht.
Mark, onze tweede zoon, huisarts in Kessel bij Lier, onze dochter Hilde en echtgenoot Lieven Lagae, werkzaam aan de KUL , en tenslotte schoondochter Lut Vanbrussel, echtgenote van zoon Dirk.
03-09-2011
Onze diamanten bruiloft II D
Dirk brengt Maria met rolstoel naar de plaats van het feest.
Dieter, de tweede zoon van Wim en student ingenieur, staat ook al klaar.
De gasten komen aan. Midden Ivan Himpe en Roger Vynckier en de echtgenotes. Rechts Gabriël Lagae.
Roger Vynckier, Ivan Himpe, Georgette.
Schoondochter Hilde Degrauwe met moeder, Irène en Antoon Vossaert.
Kleindochter Eef, redactrice bij de Artsenkrant.
Nikolaas, Dieter, Reinout met Maurien.
02-09-2011
Onze diamanten builoft VIII
Georgette, Roger en Mej. Liesbeth Maertens
De familie Verbeke met zussen, schoonzussen ( Martha en Gaby ) en broer Georges, in gesprek met Wim.
Ludo Demoen en echtgenote Antoinette Durfromont.
De buren aan tafel: Christine Hooghe, Antoinette, Ivan Himpe, Georgette en Roger Vynckier en tenslotte nog Ludo Demoen.
01-09-2011
Ons diamanten huwelijksjublieum III
Maria Simoen, de moeder van Hilde Degrauwe. Woont in Kemmel, waar zij met André Degrauwe ( ° Kemmel 02-11- 1927 - + Kemmel 29 oktober 2004) een gezin stichtte met 7 kinderen: 4 zonen en 3 dochters ) André was een groot zakenman en ook smid, in de hele regio bekend als verkoper en ook hersteller van landbouwmachines.
Gijs, oudste zoon van Mark, zijn moeder Hilde, zijn zus Eef en Hilde Verbeke.
Mijn jongste zus An draagt een gedicht van mij voor. Zij is zelf een dichteres die al enkele dichtbundels uitgaf.
Mijn zus Josee ( Zuster Josee ) uit Ieper. Zij stichtte in Roeselare de Albrecht Rodenbach-biblotheek en was er jarenlang de hoofdbibliothecaris.
Mijn zus Mariette uit Kortrijk. Is er met pensioen na 30 jaar ontwikkelingshulp in de sloppenwijk van Santiago waar zij de jongeren van de straat hielp om ze een goeie christelijke opvoeding en ook een degelijk onderwijs te bezorgen. Ze stichtte daarvoor het werk El Peregrino, dat nog altijd bestaat.
Mijn zus Jacqueline uit Waregem. Ze heeft het geluk tussen nog heel wat familieleden te wonen en ook drie kinderen heeft die in de buurt gehuisvest zijn.
20-08-2011
Altijd opnieuw...Aan Herman Mertens
Aan wijlen Herman-Emiel Mertens.
Foto van zijn bidprentje.
Geboren te Tisselt op 7 januari 1928 Overleden te Mechelen op 1 augustus 2012
Altijd opnieuw de deuren en de ramen openen en sluiten. Turen naar zon en ster, licht en donker buiten en naar bloemen,planten, dieren of even door de ruiten naar mensen die met snelle tred voorbijgaan zoals zij dit al doen zoveel duizend of miljoenen jaren of blijven doen nog even tot Hij over dit heelal en over ons in eeuwigheid beslissen zal. Verloren gaat dit leven en Hij en wij alleen wellicht zullen nog weten dat wij hier éénmaal waren en hier een aantal jaren toch veel hebben gezien, gehoord, geproefd, verzameld en gelezen, boeken en papieren, documenten bij de vleet of alles wat men hier belangrijk heet. Maar wat is dan de zin van al dit sparen en vergaren? Voorbij gaan wij met snelle tred zonder dat na ons misschien nog iemand op ons let of die nog ooit iets weten zal van de voor ons verleden tijd, van onze zorg en strijd, van onze liefde, van alles wat ons griefde of lof en eer en vreugde gaf aan mij en de geliefden tot Hij alleen die is en blijft en blijven zal ons opvangt bij de laatste val.
Luc Verbeke 12 augustus 2004
Uit "Ik leef in taal en tijd Herfst-en nieuwjaarsgedichten"
31-07-2011
Ons diamanten huwelijksjubileum II
-
Familieleden en buren tijdens de receptie. We bemerken Martha, Jacqueline, Gaby, Ludo Demoen en Antoinette Georges en Josee.
Kleinkinderen aan tafel. Vooraan Dieter (links ) en Liselot rechts.
30-07-2011
Onze diamanten bruiloft IX
Maria Degrauwe-Simoen ( moeder van Hilde ), Antoon Vossaert ( vader van Ilka ) , Irène, reisgenote van Antoon.
Catherine, Irene, Maria, ikzelf.
Gabriël Lagae, Dries ( student ingenieur ) , Wouter ( handelsingenieur ) en Kaat, ( logopediste ) Rechts Odette ( grootmoeder van Dries en Kaat )
Dirk, Irene, ikzelf, Maria
Hilde Degrauwe, Irene, Lut.
29-07-2011
Ons diamanten bruiloftsfeest III B
Mijn jongste zuster An. Gehuwd met Herman Wauters. Hun zoon Koen was jarenlang te horen op VRT1 maar is gepromoveerd en treedt niet meer op, tenzij sporadisch.
Onze oudste zoon Dirk. Germanist. Leraar aan het College. Secretaris KFV. Hoofdredacteur KFV-Mededelingen.
Lut, vrouw van Dirk. Zij is kleuterleidster in de Roeselaarse Vikingschool.
Odette, moeder van schoonzoon Lieven Lagae. Echtgenote van Gabriël Lagae, wonende te Kortrijk.
27-07-2011
Onze diamanten bruiloft X
Nog een laatste reeks.
Grootmoeder Lut met Irene
Grootvader Dirk met Irene.
Moeder Catherine met Irene
Schoonzuster Gabriëlle met broer Georges
Georgette Vervaecke, echtgenote van Roger Vynckier.
Zoon Mark in gesprek met broer Georges en schoondochter Lut.
Een hele groep zittend op de trampoline.
Schoonzus Gabriëlle kijkt rustig rond.
26-07-2011
Ons diamanten Jubileum IV
Lut met Irene
25-07-2011
Ons diamanten jubileum V
Schoondochter Hilde Degrauwe en schoonbroer Herman Wauters
Van links naar rechts: Ivan Himpe en echtgenote Christine Hooghe, Georgette Vervaecke en echtgenoot Roger Vynckier, rugzijde: Liesbeth Maertens.
Kleinzoon Dries, student ingenieur, zoon van Hilde en Lieven. Rechts Wouter, vriend van kleindochter Kaat.
Gabriël Lagae, vader van Lieven, met ons tweede kleindochtertje Irene, van Reinout en Catherine Reinout is de zoon van Dirk en is bekend als dichter.
Ons eerste achterkleinkind, Maurien, eerste dochtertje van Reinout en Catherine.
23-07-2011
Nog een herinnering aan het doopsel van Irene
Voorplat van de brochure met de teksten betreffende het doopsel van Irene.
