Luc Verbeke : Recente politieke en andere actualiteiten - Vlaamse Beweging - Frans-Vlaanderen - 150 eigen gedichten ( 1944 tot nu )
14-02-2011
Maria ontvangt 1e exemplaar
Na voorlezing van het gedicht " Al tachtig jaar " overhandigt Dirk Verbeke het eerste exemplaar van de bundel " Van morgenlicht tot avondzon " aan zijn moeder. Aan tafel bemerk je, benevens mijzelf, nog schoonzoon Lieven Lagae ( Prof. KUL- Leuven ) en zoon Wim ( Pneumoloog aan het Stedelijk Ziekenhuis, Roeselare )
06-02-2011
Marie- Rose Morel
De foto is die van haar bidprentje. In bijlage is er een foto van haar postuum werk: ' Geloof, hoop en liefde ' met een foto van haarzelf en haar twee kinderen.
- We gedenken Marie-Rose Morel, die in het bijzijn van Frank Vanhecke, overleed in het Wilrijkse Sint-Augustinesziekenhuis, na een heroïsche strijd tegen baarmoederkanker. Ze was nauwelijks 38 jaar oud ( ° Antwerpen 26 augustus 1972- + Wilrijk 8 februari 2011 ). Ze laat twee kinderen achter. Ze heeft een bewogen leven achter de rug, zowel in de politiek als in de liefde. Ze was de dochter van een groot zakenman, Chris Morel ( die manager was van Alcatel in Sjanghai en als rechts CD&V-er goed geïntroduceerd was in industriële kringen ), en van Myriam Van Loon. Een vriendin aan huis was Wivina Demeester ( CD&V). We herinneren ons nog het bezoek van ons prinsenpaar aan China, waar Chris Morel het paar begeleidde maar waar dochter Marie-Rose op het achterplan moest blijven omdat ze lid was van een staatsgevaarlijke partij...
Ze groeit op in Merksem en loopt school in Antwerpen en Berchem. Na haar humaniora gaat ze geschiedenis studeren aan de UFSIA en de K.U. Leuven waar ze als studie-genoot Bart De Wever leert kennen. Ze studeerden beiden af in 1995. Ze behaalde haar licentiaat in de geschiedenis met een thesis over ' Het Nationaal Gedenkteken van het Fort van Breendonk.' Niet zo verwonderlijk dat zij haar politieke loopbaan begon bij de N-VA van Bart De Wever. Ze beklom echter al in 1992 het publieke forum als schoonheidskoningin ( Aardbeiprinses in 1992, miss Vlaanderen in 1993 en finaliste miss België in 1994 ).
Na het uiteenvallen van de Volksunie in 2001 wordt ze lid van de N-VA . Bart De Wever overtuigt haar om in 2003 op de N-VA-Senaatslijst te gaan staan op de tweede plaats, achter Geert Bourgeois, maar ze raakt niet verkozen. Uit onvrede met het kartel tussen N-VA en CD&V stapt ze in 2004 over naar het Vlaams Blok, als 'verruimer ' ingehaald, net als programmamaker Jurgen Verstrepen, tot groot ongenoegen van Bart De Wever. Ze wordt meteen verkozen in het Vlaams parlement en ontpopt zich daar snel tot een van de boegbeelden van de partij, later het Vlaams Belang. ( Het Vlaams Blok ), de partij die in 2004 veroordeeld werd wegens racisme, maar precies daardoor bij de Vlaamse verkiezingen 34 % behaalde en de grootste Vlaamse partij werd. Een goed begin voor Marie-Rose Morel, die parlementslid bleef tot 2009- 2010, toen ze haar ontslag gaf en trouwens de strijd moest staken wegens kanker. In 2006 werd ze bij de gemeenteraadsverkiezingen als lijsttrekker in Schoten verkozen met 35 % van de stemmen. Ze bleef in de gemeenteraad tot aan haar dood.
Voor het VB was ze een vrouw met een grote ambitie en met een verbluffende presense en taalvaardigheid. Wat een geluk voor Dewinter, die haar naar het VB had gebracht, maar bij wie ze later in ongenade viel. De partij mocht vijf jaar genieten van haar talent en haar charmante persoonlijkheid. In het VB startte ze in 2007 met een juridisch offensief tegen de vakbonden en ze boekte daar enkele successen. De relatie met het VB werd echter vertroebeld, ook in 2007, toen Frank Vanhecke, met wie ze na de echtscheiding met haar man, bevriend geraakte niet meer als voorzitter van het VB werd herkozen. Ze geraakte in ongenade bij de partijtop omdat ze geregeld in de pers ongezouten haar mening ventileerde over het reilen en zeilen in de partij. Ook het feit dat het VB bij de federale verkiezingen een minder goed resultaat behaalde viel uit in het nadeel van Morel en Vanhecke. De zaak escaleerde toen Annemans en Dewinter het duo tegenwerkten om samen naar Europa te trekken en eindigde in 2009, toen Marie-Rose baarmoederkanker kreeg en voor de politiek verloren was. Haar officieel ontslag gaf ze maar in 2010.
Met alle mogelijke middelen bleef ze vechten tegen de kanker tot ze uiteindelijk ook die strijd verloor. Ze was net gehuwd met Frank Van Hecke om haar kinderen te beveiligen. In het ziekenhuis heeft ze samen met Frank Van Hecke haar uitvaart geregeld. Die vond plaats op zaterdag 12 februari om 10.30 uur in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Antwerpen. Bart De Wever, die zich al een hele tijd met haar had verzoend, bracht haar hulde ( zie verder ). De VU-top was niet welkom op de begrafenis. Filip Dewinter, Gerolf Annemans en Bruno Valkeniers werden expliciet gevraagd om niet naar de begrafenis te komen. Marie-Rose schreef het zelfs uitdrukkelijk in haar testament zegt haar echtgenoot Frank Vanhecke. ' De drie Vlaamse Belangers zullen zich aan haar laatste wens houden, Uit respect voor de overledene ' zei Dewinter. Bruno Valkeniers vond het spijtig maar hij zal op afstand voor haar en haar familie bidden. Vanhecke reikt wel de hand naar haar ex, de vader van haar kinderen. ' Roos heeft mij tijdens haar laatste dagen meermaals gezegd dat ze beseft dat hij de kinderen heel graag ziet en dat die vechtscheiding zo brutaal is geweest.' zegt Vanhecke. Haar ex was de cardioloog Christian Schellemans, die ook de voogd blijft van de erfenis van hun kinderen: Alexander ( 5 jaar ) en Marnix ( 4 jaar ).
- De begrafenis is voorbij. In de kathedraal waren al 1.100 mensen een half uur voor het begin van dienst. Dan moest de toegang worden ontzegd aan evenveel mensen die buiten moesten blijven staan. De politie schatte het aantal deelnemers op 2.500. De uitvaartplechtigheid was aangrijpend en zeer emotioneel en op de TV-beelden zagen we veel tranen, niet enkel bij familieleden maar ook bij politici. Frank Vanhecke kon bij de vele steunbetuigingen zijn tranenvloed niet bedwingen, evenmin Bart De Wever bij zijn schitterend eerbetoon. Hij herinnerde aan hun studietijd waar ze mekaar leerden kennen en waarderen. Het best kon hij genieten van haar rustige gesprekken. Met tranen in de ogen zei hij dan: ' Lieve Marie-Rose, de politiek heeft ons uit mekaar gedreven. Ik was zeer boos op jou, ik voelde me emotioneel zwaar geraakt - omdat je voor een andere partij koos, en daarom heb ik lelijke dingen gezegd. Na de eerste 'sorry ' heb ik de draad nooit meer opgepikt. Partijpolitieke trots stonden jarenlang als een muur tussen ons. Dat het drama van je ziekte nodig was om onze vriendschap te herstellen, kan ik mezelf moeilijk vergeven. Ik had veel spijt van onze breuk. De verloren jaren tussen ons zijn nu definitief verloren, dat is mijn straf. Ik verdien het niet om hier te staan. Ik heb je altijd in mijn hart blijven dragen en zal dit blijven doen zolang ik leef.' Veel aanwezigen konden hun tranen niet bedwingen en de toespraak van De Wever werd onthaald op luid applaus. Myriam Van Loon, de moeder van Marie-Rose omhelsde hem. Ze hield zelf de laatste toespraak, zij die haar op de wereld bracht en haar nu zo vroegtijdig moest zien vertrekken. Ze dankte ook de vele aanwezigen.
We stippen nog aan dat de kist werd gedragen door Frank Van Hecke, voormalig europarlementslid Koen Dillen, partijgenoot senator Jurgen Ceder en partijwoordvoerder Tom Van Den Troost. Bij het binnendragen van de kist zong een ontroerde Free Souffriau ' De Roos 'van Ann Christy, die zelf op net dezelfde leeftijd stierf aan baarmoederkanker. Op de kist met kruisje werd daarna de Vlaamse leeuwenvlag gelegd. Vooraan zaten de familie van Marie-Rose Morel, haar ouders, haar twee zoontjes en Frank Van Hecke. Voorts Bart De Wever en Jan Peumans. Pastoor Paul Smets schetste het persoonlijke en politieke leven van Marie -Rose en hij noemde haar ' een bijzondere vrouw die ten volle heeft geleefd. Of we haar nu kenden of niet hebben we een gevoel van verbondenheid met haar. ' Hij zei nog dat zij een kostbare diamant was met vele facetten, een politica die een eigenzinnig parcours liep, wat soms tegenstanders opleverde. We noteren nog dat ook familieleden aan het woord kwamen en ook de twee dochters van Frank Van Hecke, uit zijn eerste huwelijk.
Op de heel lange offerande werden de bidprentjes uitgedeeld, waarop de foto is te zien van een lachende moeder met haar twee kindjes. De tekst is van haar, opgebouwd uit vier door haar geschreven briefjes: aan haar kinderen, haar ouders, zus en broer, haar lotgenoten en vrienden en aan Frank Vanhecke. Op de plechtigheid waren veel politici aanwezig, niet enkel uit het VB ( Jurgen Ceder, Bert Laeremans, Francis Van den Eynde, Yves Buysse, Wim en Rob Verreycken ...) maar ook heel veel uit N-VA ( o.m. Siegfried Bracke,Jan Peumans, Liesbeth Homans ) en ook van CD&V, zoals oud-minister Leo Delcroix, Ludwig Caluwé ).
Er werden 2000 bidprentjes uitgereikt en toch waren er honderden mensen die het zonder moesten doen. Wie nog een rouwprentje wil krijgen kan dit echter door een gefrankeerde enveloppe met het eigen adres op te sturen naar Wouwersdreef 1, 2900 Schoten.
Drie weken na zijn verdwijning werd het lijk van de sinds 20 februari verdwenen pastoor-deken van Kortrijk, Marc Gesquière, op 11 maart 2011 om 11.30 uur door een schipper uit de Leie in Wielsbeke opgevist, tien kilometer stroomafwaarts van Kortrijk. Volgens het Kortrijkse parket heeft hij zich in het centrum in de Leie gestort op zondag 20 februari, de dag dat hij verdween. In de late namiddag werd hij door drie getuigen opgemerkt in de buurt van de Leie. Onafhankelijk van mekaar zeggen zij dat hij zich vreemd gedroeg. Aan de noodbrug over de Leie aan het Buda-eiland zou hij in het water zijn gesprongen. Die drie getuigen hebben onmiddellijk aan zelfmoord gedacht toen zij vernamen dat hij verdwenen was.
De naaste omgeving van de deken had die zelfmoord echter niet zien aankomen. ' Het is goed dat er uitsluitsel is gekomen en dat we nu niet meer in onzekerheid leven. We zijn natuurlijk heel bedroefd om wat er gebeurd is. We delen in de rouw en het verdriet van zijn oude vader, van heel zijn familie en van de vele medewerkers die hem in Kortrijk omringden. Nu kunnen niets anders meer doen dan hem toevertrouwen aan Gods barlhartigheid. ' Dat zei mgr. Jozef De Kesel, bisschop van Brugge, die ook de uitvaartplechtigheid heeft geleid op zaterdag 19 maart om 11 uur in de Onze Lieve Vrouwekerk in Kortrijk, in aanwezigheid van minister De Clerck, gouverneur Breyne en een talrijk publiek: een nokvolle kerk.
De vraag blijft: Waarom toch heeft de deken zelfmoord gepleegd? Hij had zich in de tien jaar dat hij in Kortrijk deken was, met hart en ziel ingezet voor zijn parochies. Hij had de gave van het woord, kon bijzonder goed preken, kreeg nog een volle kerk samen voor de zondagsvieringen, was ook een gevierd pastoor geweest in Bredene, waar hij voor zijn inzet o. m voor de Duynewake, het ere-burgerschap van de gemeente Bredene kreeg toegekend . Hij hield mooie eucharistievieringen voor radio en TV en verzorgde o.m. ook de Zeewijding. Hij leefde dicht bij de mensen, haalde velen uit hun zorgen en depressies, werd op de handen gedragen, tot vermoedens begonnen te rijzen over zijn geaardheid en zijn dekenij als bijnaam kreeg ' de roze dekenij ' en hijzelf als een deken die zich door homo's liet omringen, iets wat zijn parochieassistent Bart Pieters ontkent. Maar in de drie weken van zijn afwezigheid sinds 20 februari, kwamen de tongen los. Zo kwam het verhaal dat hij op parkings betaalde seks had met mannen. En nog erger, een nummer van het weekblad Humo onthulde dat hij SM-clubs van Antwerpen en Rijsel had opgezocht. Was hij wellicht gechanteerd door iemand uit dat gore milieu ? Wist hij iets af van wat over hem op papier zou komen? Was dat niet de reden waarvoor hij zichzelf van het leven heeft beroofd? Het blijven vragen waarop niemand het antwoord kan geven. Bart Pieters zegt daarover: ' Als die verhalen kloppen vraag ik me toch af wanneer hij dat allemaal zou hebben gedaan. Hij was van 's morgens vroeg tot 's avonds in de weer, ook in de weekends '. Het is inderdaad ook vreemd dat hem niemand 's avonds met zijn wagen zag vetrekken of terugkeren. En zijn opvolger deken ad-interim zei : ' Ik ben vooral blij dat dit niets afdoet van het verdriet bij onze parochianen. De mensen kijken vooral naar alle goeie dingen die hij hier heeft gedaan. '
De deken laat zijn 91-jarige vader en een zus na. Kort voor zijn verdwijning bezocht hij nog zijn vader in het rusthuis.
Meer gegevens over zijn leven en werk:
Marc Gesquière werd geboren in Ieper op 9 oktober 1950, als zoon van Gerard Gesquière en Jeanne Leterme ( + ), een landbouwersgezin. Hij was vooreerst leraar in de VTI -Ieper. Als een late roeping studeerde hij aan het C.P.R.L. in Antwerpen. Hij werd priester gewijd te Ieper-Brielen op 17 juni 1984. Hij bekwam het graduaat godsdienstige wetenschappen. Van 1995 tot 2000 was hij president van het CPRL in Antwerpen.
Er wordt geroddeld over vele van die late roepingen, die homo's waren maar daar was op zichzelf niets verkeerds aan. De bekende priester Borremans, die een tijdje door de kardinaal werd ontslagen omdat hij een vriend had, was bij de intrede in het CPRL een collega van Marc Gesquière.
Hij werd pastoor in de federatie Bredene op 28 oktober1997. Op 23 oktober 2000 werd hij door Mgr.Roger Vangheluwe, die hem zeer genegen was, tot deken benoemd in Kortrijk en moderator van de federatie Kortrijk-Groeninge. Op 4 juni 2002 werd hij ook streekvicaris Zuid. Hij kreeg onderscheidingen als: Kapelaan van de Hospitaalridders van de orde van Sint-Jan van Jeruzalem ( Slype-Caestre - Kaaster ) , Ereburger van Bredene en Erelid van de Rotary Kortrijk. Dus een zeer gevuld en gewaardeerd leven.
Hoe kon dat zo veranderen? De zaak van kindermisbruik van Mgr.Vangheluwe was voor hem verrassend en een zware slag. Ook de vele schandalen in de kerk, die daarna aan het licht kwamen, hebben hem diep geraakt. Over wat hijzelf mispikkelde in diezelfde periode was niemand in zijn dekenij op de hoogte. Hij was er zeer graag gezien. Koster Xavier zegt van hem: ' Hij was geliefd, enthousiast en stond met beide voeten op de grond. Hij verzorgde zijn liturgie maar wilde ook iets betekenen voor de mensen, via buurtwerk. '
Na zijn verdwijning werd door zijn parochianen veel voor hem gebeden. Toen aan het licht kwam dat hij zelfmoord had gepleegd was dat voor hen eerst ongeloofwaardig en daarna een groot verdriet. Ondanks alles blijven velen hem trouw. Dat bleek ook bij zijn uitvaart.
