Luc Verbeke : Recente politieke en andere actualiteiten - Vlaamse Beweging - Frans-Vlaanderen - 150 eigen gedichten ( 1944 tot nu )
20-10-2011
Pastoor-Deken Frans Verhelst
Op 22 augustus 2011 is de Waregemse pastoor-deken Frans Verhelst plotseling gestorven in de dekenij. Hij zou op 16 september e.k. 71 jaar worden. Als Waregemnaar werd hij geboren als telg van een bekende Desselgemse landbouwersfamilie, in een Kortrijkse materniteit op 16 september 1940, dus tijdens het eerste jaar van de tweede wereldoorlog. Hij werd priester gewijd te Brugge op 29 juni 1967 en was licentiaat werd in religieuze en morele wetenschappen.
Hij begon als leraar aan het Ieperse Sint-Vincentiuscollege vanaf 21 augustus 1968. Daarna werd hij rector van de Grauwzusters Franciscanessen te Roeselare. Vanaf 15 juni 1989 was hij leraar aan het Bisschoppelijk Lyceum H. Elisabeth in dezelfde stad. Vanaf 7 april 1994 was hij deken van het decanaat Waregem, pastoor van de Sint-Amandus en Sint-Blasiusparochie te Waregem en pastoor en moderator in de federatie Waregem vanaf 8 juli 2002. Hij was de opvolger van deken André Vannecke.
Zijn onverwachte overlijden heeft Waregem diep geschokt. Verslagenheid en ongeloof waren overal de eerste reacties waarin volgens zijn medewerker Toon Ducatteeuw, veel respect te horen en te voelen was voor ' de warmte van de mens ' achter de titels en de functies. Benevens zijn pastorale zorg was hij ook voorzitter van de VKLO, de groepering van de Waregemse scholen van het Katholiek Onderwijs en ook van de secundaire scholen van Waregem, Anzegem en Avelgem, een zware taak die van hem heel wat tijd en energie vroeg.
Van jongsaf kende heel veel Waregemnaars, vooral van de nabijgelegen wijk Niewenhove, waar ik hem meermaals heb ontmoet sinds ik daar in 1959 schoolhoofd was geworden. Hij sloeg graag een babbel maar kon ook met interesse luisteren. Meermaals kwam hij in de nieuwe kerk de zondagsmis opdragen toen hij nog in Ieper of Roeselare was en hij hield dan een mooie maar niet altijd eenvoudige homilie.
Als pastoor was gij de goede herder, die meeleefde met de vreugden en het verdriet van de mensen. Bij begrafenissen klonk zijn innig medeleven mee in zijn eucharistieviering. Maar ook voor het materiële had hij oog. Hij was een echte bouwheer, die zorgde voor een mooie kerk, binnen en buiten. Hij realiseerde twee bouwprojecten: de vergader-en bezinnigsruimte ' De Ark ' in de Zuiderlaan en de grote parochiale ' Kamiano ' op de Jager.
De jongste jaren leed hij erg onder de geloofsafval en het verminderde kerkbezoek, en het verminderd aantal kerkelijke huwelijken, maar het was geen plaatselijk probleem, versterkt dan nog door een tekort aan priesterroepingen en het daarmee samengaand de last die op de schouders van gepensioneerde priesters moest worden gelegd. Hij deed alles wat hij kon om het christelijk karakter van zijn scholen en van de vele katholieke verenigingen en bewegingen te bewaren. Ook dat viel niet altijd mee maar hij bad en bleef bezielen.
Waregem blijft hem dankbaar en zal hem niet vergeten, evenmin als zijn lieve zus Godelieve, die zoveel jaren meehielp in kerk en keuken. Ze hadden beiden gehoopt op Nieuwenhove hun pensioenleeftijd te kunnen doorbrengen. Godelieve had er een woning en die werd verruimd voor hem. Als gepensioneerd priester zou hij meewerken aan de eucharistievieringen. Het heeft allemaal niet mogen zijn.
Hij zal worden opgevolgd door de E.H. Marnix Vandenbulcke ( ° Kortrijk, 16 januari 1948- Priester gewijd op 20 juli 1974 ), die in Waregem eerst als onderpastoor fungeerde op de wijk Nieuwenhove ( Parochie H.Margareta ) en sinds 1 december 1994 aalmoezenier was in de Waregemse kliniek O.L.Vrouw van Lourdes. Op 20 november e.k. ( Feest van Christus Koning ) wordt hij, in de Sint-Amandus en -Blasiuskerk, door Mgr.De Kesel tot pastoor-deken aangesteld.
Herdenking van de gesneuvelden in Koekelare
Op zondag 30 mei 2010 was er opnieuw een herdenking 1940-2010 bij het Bezinningsmonument, georganiseerd door de N.S.B.Koekelare, Coclariensia en Spaenhiers.
Een heel programma werd afgewerkt: Om 10.15 uur was er een begroeting van de genodigden op het Concertplein. Om 10.30 uur was er een eucharistieviering opgeluisterd door de Koninklijke fanfare Sint-Joris., met een volle kerk aanwezigen Om 11.15 uur was er een optocht naar het bezinningsmonument op de Wallaart. waar een plechtigheid plaatsvond aan het monument met verschillende toespraken o.m. van de burgemeester van Koekelare. ( zie foto ) Namens de familie Decock dankte een zoon van Norbert, die te emotioneel bewogen was om het zelf te doen.
Om 12.15 uur was er nog een receptie, aangeboden door het gemeentebestuur van Koekelare, gevolgd door een vriendenmaal.
Te betreuren: Er was geen afvaardigiug uit Wakken.
Op deze foto zien we de 99-jarige strijdmakker van Maurice Decock, Adolf Dejaeghere, nu wonend in Wortegem, die behoorde tot het bataljon van Maurice en die aan de dood kon ontsnappen, door het feit dat hij bij het vallen van de brisantbom op boodschap was. Hij getuigt over Maurice als zijn zeer goeie vriend en een ingoede man. Hij vertelt nog het gebeurde alsof het nog van gisteren was.
De burgemeester van Koekelare houdt een toespraak bij het bezinningsmonument.
Dit is een foto van de herdenkingsplaat bij het bezinningsmonument met de namen van de zeven gesneuvelden.
19-10-2011
We eren Michiel Vandekerckhove
WE MOETEN ONZE GROTEN EREN
Michiel Vandekerchove werd geboren in Tielt op 20 januari 1909 en is overleden in Kortrijk op 6 februari 2003. Hij was de echtgenoot van mevrouw Ann Maeyens. Hij was voor ons een dierbare vriend, die we vaak hebben mogen ontmoeten te zijnen huize en ook bij ons. Hij was immers een medestander in de Vlaamse Beweging, ook voor Frans-Vlaanderen en eveneens als eerste ondervoorzitter van het Komitee voor Nederlands Onderwijs en Kultuur in Komen ( KNOKK ) in de strijd voor de Vlaamse school. Hij was meteen ook voorzitter van het ' Algemeen Komitee Vlaanderen - Komen '. Maar zijn werkveld was veel ruimer. De historicus Romain Vanlandschoot ( ° Brugge, 1933 ) heeft zijn eerste boek aan hem gewijd ( 1980 ) Zijn leven is één getuigenis geweest van bezonnen flamingantisme vanaf zijn studententijd in het 'Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond ' ( AKVS ). Hij was ook levenslang een vurig en consequent katholiek. Michiel volgde lager onderwijs bij de zusters in Tielt en voortgezet onderwijs in de humaniora van het St.-Jozefscollege. Op 28 juli 1927 beëindigde hij als primus van zijn klas de retorica en ging daarna rechten studeren in Leuven. Als scholier was hij al lid van het AKVS en aan de KU-Leuven engageerde hij zich in het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond ( KVHV ). Het was de tijd van Mgr. Ladeuze die een vijftal talen sprak, uitgezonderd het Nederlands. Michiel publiceerde dan als opbouwende Vlaams-nationalist enkele artikelen in ' Ons Leven ' en werd in 1931 voorzitter van de Leuvense afdeling van de ' Vereeniging voor Volkenbond en Wereldvrede ', een internationale pacifistische organisatie waarin hij de stichter in Vlaanderen, Alfons Vranckx, opvolgde als voorzitter en vredesdagen organiseerde o.m. in Kortrijk en Leuven. Sterk beïnvloed door neo-thomisten als Jacques Maritain en op rechtsgebied door de Franse rechtsgeleerde Hauriou, leerde hij over het belang van de staatsmacht en paste hij dat toe op Vlaanderen, waarvoor hij zich zou inzetten. In juli 1932 studeerde hij af als doctor in de rechten en licentiaat in de thomistische wijsbegeerte. In 1935 behoorde hij tot de stichters van de ' West-Vlaamsche Taalgrensaktie ' en verdedigde als jonge advocaat herhaaldelijk en belangloos Flor Grammens, de ' man van de daad' die herhaaldelijk door het franskiljonse gerecht werd veroordeeld omwille van zijn actie, waarbij hij o.m. Franstalige naamborden van gemeenten en scholen ging overschilderen. In 1933 vestigde hij zich in Kortrijk waar hij o.m. kennis maakte met Paul Beeckman en Tony Herbert, die aanvankelijk betrokken waren bij de oprichting van het VNV maar in maart 1936 aanvaardde hij het aanbod om een plaats op de lijst van de katholieke partij van Gustaaf Sap in het arrondissement Roeselare-Tielt. In 1938 was hij medestichter van de ' Katholieke Vlaamsche Volkspartij ' met o.m. Jos de Saeger, Renaat van Elslande en Gerard van den Daele. In 1937 gaf hij het arrondissementsweekblad van KVV-Kortrijk ' De Leie ' uit. Tijdens de tweede wereldoorlog werd hij eind 1940 lid van een politieke denkgroep rond de industrieel Tony Herbert, waar hij o.m. Theo Lefèvre leerde kennen. Een planning werd gemaakt voor een vernieuwde katholieke partij na de oorlog. In 1942 werd hij kortstondig aangehouden op aanstichting van de ' Dietsche Militie / Zwarte Brigade '. Na de bevrijding weigerde hij te pleiten voor de krijgsraad en stak al zijn energie in het tot stand brengen van de ' Christelijke Volkspartij ' ( waarvoor hij wel een politiek mandaat weigerde ) en in het stichten van het tijdschrift ' Het Westen ', waarvoor hij het eerste hoofdartikel schreef. ( 24 juni 1945 ) Ik was daarop geabonneerd en volgde nauwgezet zijn bijdragen over geloof en politiek, die altijd bijzonder boeiend waren. Tijdens de koningskwestie ontpopte hij zich als een vurig Leopoldist en organiseerde tal van meetings en plaktochten om de terugkeer van de koning te eisen, die in barre omstandigheden niet naar Londen was gevlucht maar bij zijn volk was gebleven. Op 5 augustus 1950 leidde hij de onderzoekscommissie binnen de CVP. Tijdens een woelig CVP-congres vielen de conclusies van de commissie evenwel niet in goede aarde bij een aantal Londenaars - anti-Leopoldisten en als voorzitter was Michiel de schuldige. Hij besloot daarom de politiek voorgoed vaarwel te zeggen om een vrij en ongebonden man te zijn. Hij ontplooide dan een grote activiteit in de katholieke actie en het lekenapostolaat in het Bisdom Brugge en zijn belangstelling bleef uitgaan naar de evolutie van de Vlaamse Beweging. Van 1951 tot 1970 was hij referendaris bij de Rechtbank van Kortrijk en daarna tot 1979 voorzitter ervan. Hij trad op als spreker over de Vlaamse Beweging in tal van 11-juli-toespraken en verzette zich tegen het Egmontpact. Meer en meer was hij ervan overtuigd dat Vlaanderen een onafhankelijke Vlaamse staat moest worden en hij citeerde daarbij de slotverzen van het bekende ' Vlaanderen ' van zijn goeie vriend André Demedts. In zijn dankwoord bij de voorstelling van het boek over hem van Romain Vanlandschoot, voorgesteld door Jozef Deleu, zei hij o.m." De belgicisten moeten beseffen dat zij in wezen de collaborateurs zijn van ' die nation Belge ', die in 1830 de Vlamingen wilde uitschakelen qua taal, cultuur en eigenheid en ook de collaborateurs van de eeuwenlange dominantie van de Franstaligen in België. Een heerschappij die ze willen bestendigen. Wij echter willen die breken en in de vrije democratie van het getal in de Belgische staat de wettelijke meerderheid van het getal opeisen. Niet dat 42,32 % zijn wil oplegt aan 57,68 %, zoals in de koningskwestie. Willen de belgicisten dat niet, heel goed. Dan een eigen Vlaamse staat. Ik heb in het ' Huldeboek André Demedts ' de vele klemmende redenen tot die schepping uiteengezet ".
Wij mochten Michiel voor het laatst ontmoeten op 24 november 2002 bij de overhandiging van de André Demedtsprijs aan Ludo Simons in het Kortrijkse stadhuis en op 1 januari 2003 schreef hij voor ons nog een laatste nieuwjaarskaartje. We bewaren het met piëteit, zoals ook die van de vorige jaren. Onverwacht verliet hij ons op 6 februari 2003. Hij kreeg een mooie uitvaartdienst in de ruime Onze- Lieve-Vrouwkerk van Kortrijk op 11 februari. De kerk was te klein voor de meer dan duizend aanwezigen. Een groot man ging voor Vlaanderen verloren.
De foto is die van zijn bidprentje. Info: ' Michiel Vandekerckhove. Leven en Werk ' ( Romain Van Landschoot 1980 ) KFV-Mededelingen 30e Jg. nr 4, maart-april- mei, 2003 ( Luc Verbeke blz.28-29 ) 't Pallieterke, 25 juni 2003, omvangrijk artikel van Paul Beddeleem.
Door de hoogste droom...
Aan Michiel Vandekerckhove ( +2003 ) Bij bekroning met Groeningeprijs 1993
Door de hoogste droom gedreven in de wolken van de tijd: een bergtop en een rots, beginselvast en trots en dienstbaar in de strijd. En al wat groeit en broeit en leven geeft aan 't volkse vaderland of aan de moederkerk in Vlaanderen, Nederland of wereldwijd, woorden van vrijheid en rechtvaardigheid hebt u beluisterd en gehoord en meegedacht en meeverwoord in nieuwe klank en eigen tijd en zonder eigenbaat ook meegeleefd en meegestreden metterdaad bijna een eeuw. En hoe onmachtig ook u hebt geleden bij ontij, nederlagen of verraad als een gekneusde leeuw bij uw geslagen volk dat nooit het buigen heeft verleerd en met onnutte of prijsgegeven meerderheid ook nooit het heersen heeft geleerd in onze koninklijk onvolkse staat. Toch bleef u recht en trouw en zonder bitterheid of haat en machtig door uw woord dat weerklank is van 't diepste leven: hart en verstand van wie u hoort, geest die met u brandt, gevoel en gloed, inwendig vuur van mee-beleven. Daarom blijft nu voorgoed met liefdevlam uw naam als flamingant geschreven.
