Luc Verbeke : Recente politieke en andere actualiteiten - Vlaamse Beweging - Frans-Vlaanderen - 150 eigen gedichten ( 1944 tot nu )
30-05-2012
De Wakkense auteur Georges van Vreckhem
Dit is een foto ( klik erop om te vergroten ) van de Wakkense auteur Georges van Vreckhem, ( Sommigen schrijven Van Vrekhem ) , ( ° Wakken 1935 ) die ik, als Wakkenaar, zoals ook Gwij Mandelinck, van jongsaf heb leren kennen. Allebei hadden ze als jongeren mijn eerste gedichten gelezen en ze werden daardoor ( volgens eigen getuigenis ) ook aangespoord om zelf gedichten te schrijven ( vanzelfsprekend omdat ze ook dat talent hadden...)
Georges van Vreckhem maakte als twintigjarige vlug naam als dichter. Zijn gedichten verschenen in heel wat letterkundige tijdschriften en werden ook opgenomen in de verzamelbundel van de 55'ers, ' Met andere woorden ' en in ' Dichters van deze tijd ' ( 1964 ). Hij was een tijdlang redacteur van Gard Sivik, Cyanuur en Pelion. Een keuze van zijn gedichten werd gebundeld in ' Een wijze van leven ' ( 1955 )
Hij was ook dramaturg en schreef o.m. de toneelstukken ' Ritueel voor een blinde ', De steen ' , ' Solodroom, ' Dood van twee dames ', en ' Zwarte Excellentie ' . Hij bewerkte of vertaalde meer dan twintig klassieke en moderne toneelstukken uit het Engels, Frans en Duits. Hij werd bekroond met de ' Basiel De Craene-prijs voor poëzie, met een Reina Prinsen-Geerlingsprijs voor toneel en met de Letterkundige prijs van de stad Gent voor toneel.
Hij ging in Gent wonen waar hij directeur werd van het Nederlands Toneel en er in betrekking kwam met heel wat dichters en toneelschrijvers o.m. Hugo Claus, die hem is blijven waarderen, ook nadat hij, in de ban van de Oosterse filosofie en godsdienst, onverwacht naar India vertrok en zich ging vestigen in Auroville als vertaler, leraar en schrijver van enkele lijvige boeken, die in vertalingen, een grote lezerskring vonden o.m. het werk " Voorbij de mens ", dat hij ook in zijn geboortedorp kwam presenteren. Het boek telt 495 blz. en is heel mooi uitgegeven. De ondertitel ervan luidt: ' Leven en werk van Sri Aurobindo en de Moeder ' Op basis van dertig jaar studie van bronnenmateriaal heeft hij er zes jaar aan gewerkt. Hij beschouwt beide figuren als behorende tot de belangrijkste van deze eeuw. Het boek begint met Aurobindo' jeugdjaren in Engeland en zijn eerste levensfase in India als vrijheidsstrijder tegen de Engelse overheersing. Dan volgt de beschrijving van de jeugd van Mirra Alfassa ( = de Moeder ) te midden van Parijse schilders en haar latere scholing tot occultiste in Algerije. In 1920 ontdekken ze mekaar in Pondicherry in Zuid-India en meteen hun spirituele bestemming: de realisatie van hun integrale yoga en levenswerk n.l. de vestiging van een supramentaal bewustzijn op aarde, de spirituele transformatie van de wereld en de komst van een nieuwe mens ' voorbij de mens '. Zij voeren een verbeten strijd tegen alles wat zich daartegen verzet, met name tijdens de tweede wereldoorlog wanneer de negatieve krachten die over de wereld heersen door middel o.m. van Hitler om de realisatie van hun werk te verhinderen.
Sri Aurobindo stierf in 1950 en de Moeder in 1973 nadat zij Auroville, dichtbij Pondicherry, hadden gesticht: een gemeenschap van 1100 mensen uit de hele wereld die er samen leven om de spirituele transformatie van de aarde te realiseren. Auroville is aldus een internationaal erkende stad, waar ook Georges van Vreckhem leeft en werkt in de geest van Sri Aurobindo en De Moeder. Weliswaar een opdracht waarvan de Westerse mens weinig begrijpt maar waarvoor Georges van Vreckhem werkt als een soort priester-missionaris...In zijn studententijd dacht hij trouwens aan het christelijk priesterschap maar het is een andere zending geworden. Hij ziet een positieve ontwikkeling in de crisis op deze aarde, met een hoopvolle kijk op de komst van een nieuwe mens en een goddelijk leven op aarde. Een kijk met Indiaanse ogen... waarbij de Liefde overwint in ' een nieuwe aarde, die de hemel is '. Het boek is geschreven in een meeslepende en beeldrijke taal, waarin we de dichter en de toneelschrijver herkennen.
In 1997 publiceerde hij een nieuwe dichtbundel onder de titel ' De Reis naar België ', waarin hij zijn heenreis naar India beschrijft en bij een terugkeer naar familie in Wakken ook een heel mooi gedicht onder de titel ' Verwelkoming ', voorts enkele gedichten bij zijn terugzien van Gent, twee mooie gedichten over zijn geboortedorp Wakken, een paar gedichten over zijn behandeling na een hartaanval en zijn verdere lotgevallen, om te eindigen met het lange prachtige gedicht ' Orgelpunt ', dat ook het orgelpunt is van de bundel, die is opgedragen aan wijlen zijn vader, die als dichter in hem blijft voortleven. Dat blijkt ook uit het gedicht ' Verwelkoming ' ( bij zijn aankomst in Wakken ) waaruit we we de laatste twee strofen plukken:
Ik ga naar buiten om het voorjaarslandschap te bekijken. Daar zit mijn overleden vader op een tuinbank en geniet van een half opgerookte cigarillo. Hij kijkt me monkelend aan, zegt iets dat ik na jaren nog aan het beleven ben, en verdwijnt, erg in zijn schik. Nu hij dood is begrijpen we elkaar veel beter.
Het feest gaat voort en ik vertel over het verre India zoals mensen uit de welvaartstaat het kunnen begrijpen. Terwijl de avond vordert worden mij, in code als het ware, stukje bij beetje de nieuwste familiegeheimen ontsluierd. Ik koester me in de gezelligheid, maar ben er niet meer thuis.
Af en toe kwam Georges naar Wakken terug op familiebezoek en dan kwam hij ook bij ons even binnen. Hij waardeerde mijn gedichten en schreef me ook daarover aan. Hij was blij met de hulde die mij in 1999 in Wakken werd gebracht. Telkenjare, met nieuwjaar, belt hij mij nog even op om een nieuwjaar te wensen en te vernemen hoe het met ons gaat. Hijzelf is nog altijd, met een wankele gezondheid, druk aan het schrijven van boeken i.v.m. filosofie en godsdient in Indië , die telkens in vertalingen wereldwijd worden verspreid. Inderdaad ' hij is hier niet meer thuis '.
Op de foto zien we hem bij ons in de tuin bij een bezoek op 16 juni 1997.
P.S. Roger Arteel uit Roeselare gaf onlangs een cahier van de VWS over hem uit. We zullen er nog iets over schrijven.
29-05-2012
Wakken
Dit is een foto van de Mandel en de overstroomde Mandelweiden uit mijn kindertijd. Sindsdien werd de Mandel verbreed, verdiept en uitgebaggerd. De foto komt voor in Wakken in oude prentkaarten van Juul Desmet. Bij het vergroten bemerkt men links de Mandelstraat en ook de oude pastorij en het klooster. Dit gedicht is een terugblik op mijn kindertijd in mijn geboortedorp Wakken. Het werd opgedragen aan Koen Degroote, burgemeester.
In de achteruitkijkspiegel van de tijd zie ik het kind dat spelend liep langs hagendoorn en populier of in de wei met vijvertje en paling onder eendenkroos en slingerwier. In de herinnering een dorp dat stilte ademt uit water, bomen, groen en gras en langsheen binnenwegen tuintjes om de huizen, toen dit dorp een dorp nog was, met kerk en toren, tussen dood en leven hoog verheven boven kerkhof en rivier.
Luc Verbeke "Uit ik leef in taal en tijd" ( 2004) Herfst-en nieuwjaarsgedichten. N.B. De kerk van Wakken staat m.a.w. hoog verheven boven het kerkhof beneden, met de aanpalende Mandel, waar de dood heerst over het leven, in dat vroeger heel stil en rustig en nu nijverig en bloeiend dorp, dat een grote geschiedenis heeft waarover de burgemeester zelf heel wat heeft geschreven o.m. nu over het gemeentelijk onderwijs in Wakken.
Wakkens auteur Gwy Mandelinck
De bekende dichter Gwy Mandelinck ( ° Wakken 23 januari 1937 ) - pseudoniem van Guido Haerynck - die ook al in Wakken werd gehuldigd tekent hier het ' Gedenkboek Luc Verbeke ', tijdens de hulde die op 24 april 1999 aan mij werd gebracht in mijn geboortedorp n.a.v. mijn 75e verjaardag .
Gwy Mandelinck schreef een achttal werken: dichtbundels maar ook een prachtig beeldend verhaal over ' De Westhoek Vijfmaal ' Het werk handelt inderdaad over 1 - De Westkust en Veurne - Ambacht 2 - Het Heuvelland 3 - Het Hoppeland 4 -Ieper 5 - De Frans-Vlaamse Westhoek ( 1979 ). Het boek is mooi geďllustreerd en geschreven in een poëtische taal, waarin geschiedenis verweven is met beschrijvingen en vooral visuele en subjectieve ervaringen. De Frans-Vlaamse problematiek komt in het vijfde deel goed aan bod met aandacht voor de geschiedenis van dat oud stukje Vlaanderen, de taal, de folklore, de schoonheid van het landschap, de architectuur enz. Wandelend doorheen dit gebied voelt hij ' berusting ' aan en ' melancholie ' maar hij besteedt ook aandacht aan wat o.m. door het KFV werd en wordt gedaan voor het behoud van eigen cultuur en Vlaams bewustzijn en voor het onderwijs van het Nederlands. Over de gangmaker hiervan streekgenoot André Demedts schreef hij het werkje " André Demedts, of de kringloop om de Elsbos " ( 1977 ).
Opeenvolgend verschenen van hem de dichtbundels ' De wijzers bij elkaar ' ( 1974 ) , ' De droefheid is in handbereik ' ( 1981 ), ' De buitenbocht ' ( 1989 ), ' Dwangschrift ' ( 1997 ), ' Overval ' ( 1997 ) en nog een paar bundels. Vooral over ' Overval ' werd heel wat geschreven. Zoals elke dichter kreeg hij uiteenlopende kritiek: negatieve maar vooral zeer positieve o.m. van Hugo Brems, die spreekt over ' een huiveringwekkende bundel en grote poëzie ' in Ons Erfdeel. ( 1 ) Voor zijn poëzie werd hij trouwens meermaals bekroond o.m. met de Prijs van de Vlaamse Poëziedagen, de driejaarlijkse A.Merghelynckprijs, de vierjaarlijkse poëzieprijs van West-Vlaanderen, de Guido Gezelleprijs van de Koninklijke Academie voor Taal en Letterkunde.
Sinds hij in 1979 in Poperinge benoemd werd als bibliothecaris ( nu met pensioen ) woonde hij in Watou, waar hij sinds meer dan een kwarteeuw jaarlijks de bekende poëziezomers ( juni - september ) organiseerde. Hierbij waren beeldende kunstenaars en dichters te gast uit tal van landen. Deze poëziezomers, die de hedendaagse kunst wilden introduceren, kenden een enorm succes met bezoekersaantallen die lagen rond de 10.000 tot 15.000 per jaar ( vooral uit België, Nederland en Frankrijk ). In 2008 was het de 28e editie van 'een internationale tentoonstelling van hedendaagse beeldende kunst, poëzie en architectuur in niet museale locaties binnen en buiten het dorpscentrum van Watou. ' Dat jaar stond vooral de afgestorven Hugo Claus, die jarenlang aan dit gebeuren heeft meegewerkt, in de kijker. Voor de poëzie selecteerde Gwy Mandelinck vooral Nederlandstalige gedichten die verwant waren met het concept: '' de verte '' die hij wilde integreren in de Poëziezomer '. Dertig dichters werden in 2008 daarvoor geselecteerd. Een uitgebreide selectie was er ook voor beeldende kunst. In ' De Standaard ' van 26 september 2008 lazen we dat zijn festival na 28 jaar ophoudt te bestaan o.m. om financiële redenen . Er waren wel subsidies, soms een projectsubsidie, soms een structurele subsidie, maar echt stabiel was dat niet en op een totaal budget van 400.000 euro moest er nog 260.000 euro gevonden worden bij privésponsors. De stopzetting werd een feit.
De poëziezomers hielden Gwij en zijn vrouw Agnes Hondekijn het hele jaar door in beslag. Gwy ( 71 ) wou zich nu meer willen toeleggen op het schrijven van gedichten. Na de slijtage die er op zat in Watou zal daar niet gemakkelijk een opvolging gevonden kunnen worden. Zelf is Gwy ingegaan op een aanbod dat hij kreeg uit Brugge, waar hij zich op een andere wijze als schrijver zou kunnen ontplooien. Hij heeft Watou verlaten met trots om wat hij daar heeft kunnen realiseren maar ook met pijn om het afscheid. Hij woont nu Eernegemsestraat 56, 8211 Aartrijke Tel. 050 - 689268
De poëziezomers gaan nu weer door onder de auspiciën van de Provincie West-Vlaanderen.
Inmiddels kreeg hij toch een nieuwe bundel klaar die in het voorjaar 2009 bij de Arbeiderspers verscheen. Nog een paar andere bundels zouden volgen.
We schrijven enkele gedichten over uit zijn vorige bundels:
Spiegelbeeld
Ik schrik bij elke spiegel van de vraag: Is dat mijn vader niet? Elke morgen scheer ik uit mijn baard zijn kaken bloot.
Zijn wil steekt in mijn rug een steel. Al geef ik soms de schijn te breken van die pijn, ik kan niet zonder druk; ik bijt de nagels stuk, om krassen te vermijden op het glas.
Uit ' Overval ' 1997 blz.33
Erfenis
Nu het ouderpaar is uitgedragen, weegt wat hangen bleef zo zwaar; de kalk rondom de spijkers brokkelt op de grond. Zij die gewicht aan onze dagen gaven lijken nu te zweven in het rond.
Elkaar de stofjes uit de ogen sparend, erven wij dat sterven. Nog voor de grendels schuiven, sluiten wij ons buiten.
Uit ' Overval ' 1997 blz.43
Hier kan ik wonen, op zachte handen kruipt het mos; ik hoor de vrede lopen waar mijn vrouw tapijten rolt.
Mantelwijd heb ik mijn kinderen gedekt: geen helling legt de wijn zo zuiders op zijn zij.
Morgen bijten zij mijn onrust op een nagel na, hun honger rolt een sneeuwbal waar de koude ophoudt lief te zijn; het kuuroord zont mijn huis.
Is er voor hun woord een dieper oorschelp dan het porselein? ik tril er kleine barsten in, en spleten waar ik ingekeerd toch zichtbaar blijf.
Op grote rentevoet zet ik de dagen uit.
Straks plukt mijn vrouw de lindethee; in de pijn van het snijden bemint zij het hout.
Uit zijn eerste dichtbundel ' De wijzers bij elkaar ' 1974 blz.23
De droefheid is in handbereik: zij raapt de pijlen uit de grassen van het feest dat zij de grote schutter heeft bereid.
Van het scheiden is de pijn gekend:
bij de trapdeur aardt haar vrouwenlaars naar gronden van het bos waar raven zijn en nachtenlang hoort zij de snavels vijlen voor de morgen van het halsgerecht.
Wanneer het eerste licht de lakens raakt, maakt zij vuren aan; de tangen gloeien;
langzaam wordt de vliertak uitgehold: zij zuigt het mergwit op de tong en pijpt met blauwe lip het speeksel naar de dood.
Uit zijn tweede dichtbundel ' De droefheid is in handbereik ' blz. 45 ( 1983 )
Zie ook Grafzerk van Gaston Haerynck.
28-05-2012
Prof.em.Herman-Emiel Mertens I
Dit is een foto van Prof.em.Herman -Emiel Mertens,vroeger woonachtig in Mechelen, Willem Geetsstraat 12. Sinds een drietal jaren verbleef hij in het rusthuis O.-L.-Vrouwekerkhof 11, 2800 Mechelen. We bleven in contact met hem via telefoon en brief tot voor enkele maanden, toen hij zei dat hij zich niet goed voelde. Na het overlijden van mijn echtgenote Maria op 6 januari j.l. belde hij mij nog op om zijn christelijke deelneming aan te bieden en Maria te prijzen voor al het goede dat zij, aan mijn zijde, gedaan had voor ons Vlaamse volk.
Herman-Emiel was de zoon van wijlen Amandus Mertens en Pauline Troch. Hij had drie broers : Jan ( +) , Hendrik , die pater was ( +) en Staf. Hij overleed in Mechelen op woensdag 1 augustus 2012.
Vandaag donderdag 9 augustus vond onder grote belangstelling de plechtige uitvaartliturgie plaats in de kerk van Onze Lieve Vrouw van de Dijle om 10 uur. Een nicht van hem droeg het gedicht ' Altijd opnieuw ' voor dat we voor hem op 12 augustus 2004 geschreven hadden en dat je hierna kunt lezen. Na de uitvaartdienst volgde de begrafenis in de familiekelder te Tisselt.
Het overlijden werd gemeld door zijn enige nog levende broer Staf en de kinderen en kleinkinderen van Jan ( + ) en Staf. Rouwadres: Bieststraat 15, 3191 Hever.
De foto hierboven werd genomen uit de feestbundel " Hoop en opstanding" ( red.G.De Schrijver, R.Michiels en L.Boeve ) hem aangeboden bij zijn emeritaat in 1993. In een ten geleide schrijven de samenstellers o.m. : ' Prof. Mertens slaagde als geen ander erin de vernieuwingen die wereldwijd in de theologie doorgevoerd werden na Vaticanum II, ook in Vlaanderen kenbaar te maken...Van zijn hand zijn tal van boeken en artikels over de thema's van dood en verrijzenis, heil en bevrijding, geloof en politiek, vrijheid en genade. Vooral de eschatologische problematiek trok zijn aandacht en het kan dan ook geen toeval zijn dat deze feestbundel gewijd is aan een bezinning over de christelijke toekomstverwachting: wat mogen wij hopen? De vele bijdragen uit deze bundel behandelen dan ook vragen als: ' wat betekent hopen? wat leert de blijde boodschap hieromtrent? wat met de hoop in confrontatie met lijden en dood? wat betekent verrijzenis, oordeel ? hoe kunnen wij vandaag onze christelijke toekomstverwachting uitspreken? '
Uit het leven van Herman Mertens:
Geboren op 9 jauuari 1928 te Tisselt bij Willebroek ( zie hierboven ) Volgde zijn humaniora o.m. aan het Klein Seminarie van Hoogstraten, waar Ast Fonteyne zijn dictieleraar was.
Hij studeerde filosofie aan het Seminarie in Mechelen en theologie aande Gregoriaanse Universiteit te Rome. Hij werd in 1952 door kardinaal E.J. van Roey tot priester gewijd. Tot 1957 was hij legeraalmoezenier en in 1957 promoveerde hij tot doctor in de theologie aan de Ponticicia Universitŕ Gregoriana te Rome, met een proefschrift over : L'hymne de Jubilation chez les synoptiques.
Van 1957 tot 1970 was hij theologieprofessor aan de Mechelse seminaries en van 1969 tot aan zijn emeritaat in 1993 doceerde hij theologie aan de K.U.Leuven, na de verschillende graden te hebben doorlopen van lector, buitengewoon docent, hoogleraar en gewoon hoogleraar. Van 1976 tot 1993 was hij ook voorzitter van de afdeling dogmatiek.
Hij kwam geleidelijk los van zijn neo-scholastieke opleiding te Rome gekregen, eerst onder invloed van John A.T. Robinson ( ' Honest to God ' ) en vervolgens via de werken van: Rudolf Bultman, Paul Tillich, Edward Schillebeeckx, Jürgen Moltman, Harry Kuitert, Hans Küng, Piet Schoonenberg, Max Wildiers en andere kritische denkers. Zo kwam hij terecht in een kritische, geseculariseerde stroming.
Leeropdrachten: Christendom en wereldgodsdiensten, christendom en religieuze mensheid, fundamentele dogmatiek, eschatologie, scheppingsleer, genadeleer, kunst en religie aan de Katholieke Universiteit Leuven. Van 1993 tot 2003 docent aan de Faculteit voor Vergelijkende Godsdienstwetenschappen te Wilrijk. ( FVG ) Van 2003 tot zijn emeritaat: vakverantwoordelijke Algemeen Christendom aan de ( FVG)
Publicaties:
Bidden in Geest en Waarheid (1961 ) Voor altijd bij de Heer ( 1962 ) Nu reeds op weg ( 1964 ) Tekens van geloof en zending ( 1967 ) Ik waag het met God ( 1968 ) Geloof en politiek ( 1971 ) Veraf en dichtbij. Gedachten en gebeden ( 1971 ) Zonder opium. Religie omwille van de mens ( 1972 ) Open brief aan jonge gezinnen ( 1974 ) Waaraan je hart zich hecht ( 1982 ) Meditaties bij Adagio van Felix Timmermans ( 1986 ) Geloof en waardenbeleving ( 1997 ) Alom en nergens. Mediteren in gedichten. ( 2002)
Hij werkte mee aan tal van theologische en ook meer literair- religieuze bladen en tijdschriften o.m. aan het Nederlandse Kerugma. Bijdragen o.m. in het Tijdschrift voor Theologie. Collectanea, Tijdschrift voor Geestelijk Leven, Collationes, Ons Geest en Leven, Zeitschrift für Dialektische Theologie, Dietsche Warande en Belfort, Acta Comparanda.
Vanuit zijn ethisch-theologische, Vlaams-politieke en Vlaams-culturele inzet is er in zijn persoon, geschriften en activiteiten een opmerkelijke relatie met de Vlaamse Beweging zichtbaar ( Robrecht Michiels in de Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging blz. 2041 ) Hij wijdde bijzondere aandacht aan de zgn. politieke theologie, die hij toepaste op de Vlaamse, politieke en maatschappelijke toestand in België en in 1947 startte hij in Vlaanderen een actie voor amnestie, met toespraken en artikelen o.m. ' Christenen eisen amnestie ' ( Mensen onderweg 1975 ), waaruit de actiegroep rond Raymond Derine ontstond.
In 1976 stelde hij een speciaal nummer van Kultuurleven samen waarin hij een belangrijke bijdrage schreef over ' De Kerk tegenover repressie en amnestie ' Voorts schreef hij ook in ' Ons Erfdeel ' en hij was ook voorzitter van het Davidsfonds in Mechelen, waar hij ons uitnodigde om er te spreken over Frans-Vlaanderen ' ( omstreeks 1980 ). Sindsdien werden wij vrienden. Hij verdiepte zich meteen in mijn gedichten en schreef erover o.m. in zijn bloemlezing ' Alom en nergens ' waarin hij het bekende gedicht van mij ' Nescio Quid ' schitterend analyseerde. Dit gedicht werd ook opgenomen in ' God in gedichten. De mooiste religieuze poëzie van de twintigste eeuw uit de Lage Landen. ' Verzameld door Harry Gielen en Piet Thomas.
27-05-2012
Herman-Emiel Mertens II
Het gedicht " Altijd opnieuw..." heb ik opgedragen aan prof.em.Herman - Emiel Mertens., die in zijn laatste publicatie " Alom en nergens " het gedicht van mij " Nescio Quid " heeft opgenomen met een grondige analyse en positieve benadering als godsdienstig gedicht. De bloemlezing " Alom en nergens " is een boek over het mediteren in gedichten en bevat gedichten van een 35-tal dichters uit Vlaanderen en Nederland. Meer dan om een analyse en commentaar gaat het hierbij om een persoonlijke ervaring en bezinning van de auteur bij elk gedicht dat ook bij de lezer tot een eigen religieuze ervaring kan leiden. Het boek is uitgegeven bij Averbode in 2001.
22-05-2012
Brussel, dat moeilijk lief...door Vic Anciaux
Vic Anciaux ( ° 31-12- 1931 ), gewezen voorzitter van de Volksunie, gewezen Kamerlid en Staatssecretaris, vraagt zich af wat er na de spltsing van BHV moet gebeuren met Brussel en stelt een oplossing voor Brussel als hoofdstad van twee gewesten voor, een echte hoofdstad aan het hoofd van een confederatie, met een heldere en werkbare structuur. Hij schrijft:'' Elio Di Rupo en de acht partijen van het 'Vlinderakkoord ', zouden zich schromelijk vergissen, mochten ze denken dat de kous af is na de uitvoering van de zesde staatshervorming. De gemeenschappen hebben in veel opzichten een ander beleid nodig.Alras zal een verdergaande staatshervorming noodzakelijk blijken.'' Hij hoopt dat de politici aan beide kanten van de taalgrens dan zullen beseffen dat het uiteindelijke gesprek gevoerd moet worden in het kader van artikel 35 van de Grondwet, om een antwoord te geven op de ultieme vraag: ' Wat doen we nog samen?' Dit overleg zal dan leiden tot de confederatie van drie deelstaten, de Vlaamse, de Waalse en de Duitstalige, en een gemeenschappelijke hoofdstad Brussel. Hiermee onderstreep ik een federalistische visie van samenhorigheid. Ik kant me tegen het destructief separatisme. Zij die de splitsing van België nastreven, weten overigens geen blijf met Brussel. Brussel heeft nood aan vernieuwende inzichten om als hoofdstad zinvol te functioneren." Hij schrijft dan dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat in 1989 ontstond, met een ingewikkelde structuur, nog meermaals gewijzigd of op illegale wijze genegeerd, leidde tot een steeds minder doeltreffend beleid. En hij gaat verder: ' Het institutioneel statuut van de hoofdstad moet fundamenteel worden gewijzigd.Het is hoognodig Brussel te structureren als gemeenschappelijke hoofdstad, niet als gewest. De Brusselse inwoners hebben geen baat bij de gewestelijke structuur en zeker niet bij een structuur ' ŕ part entičre ' De ingewikkelde structuur verhindert een goed en coherent bestuur. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest ( BHG ) heeft op beopaalde domeinen goed werk geleverd maar niemand kan ontkennen dat er veel misloopt. Er is abnormaal hoge werkloosheid, voral nij de jongeren? Er heerst in veel wijken een gevoel van onveiligheid.De mobiliteit loopt vast en het openbaar vervoer geraakt onvoldoende uitgebouwd. De verkeersveiligheid is haast een ramp. Er is een pijnlijk tekort aan sociale woningen. De armoede neemt toe. De eenzaamheid van de ouderen is angstaanjagend.Duizenden jongeren hangen langs de straten. Brussel slaagt er niet in een hoogwaaardig cultureel imago te ontwikkelen en zit permanent in zware geldnood, budgettair niet in staat al de problemen aan te pakken. " Voorts schrijft hij dat de versnippering van de plotieke machtsniveaus het onmogelijk maakt een doeltreffend beleid te voeren en men mag de 'brede ' stad Brussel en haar cultureel ontwikkelingsproces niet als een gesloten Brusselse aangelegenheid beschouwen, los van de gemeenschappen. " Brussel heeft enkel een toekomst als gemeenschappelijke hoofdstad van de confederatie en de deelstaten. Brussel behoort territoriaal tot geen deelstaat. De 19 gemeenten moeten worden samengevoegd tot één stad van ruim 1,1 miljoen inwoners en die volgens prognoses over 5 ŕ 10 jaar nog met 250.000 inwoners zal groeien. Het Hoofdstedelijk Gewest moet worden afgeschaft en vervangen door een hoofdstedelijke constructie, vergelijkbaar met die van Parijs, dus opgebouwd vanuit een twintigtal districten, die één hoofdstedelijke raad en college van burgemeester en schepenen kiezen. Het hoofdstedelijk OCMW kan steunen p een gedeconcentreerd welzijnsbureau in elk district. Deze bestuursinstanties erkennen de regels van de taalkundige pariteit, concensus en dubbele meerderheid. De vigerende taalwetten blijven van toepassing op alle hoofdstedelijke instellingen en organen. De twee deelstaten, de Waalse en de Vlaamse, blijven elk, wat de persoonsgebonden aangelegenheden betreft ten volle bevoegd in hun hoofdstad. Het hoofdstedelijk college en de hoofdstedelijke raad zijn uiteraard bevoegd voor de plaatsgebonden materies, maar eveneens voor de persoonsgebonden aangelegenheden, maar dan enkel als het gaat over bicommunautaire, volstrekt tweetalige instellingen. Inzake plaatsgebonden aangelegenheden staat de confederatie in voor een beperkt, algemeen kader van wetten en besluiten, waarbinnen de hoofdstad haar beleid kan voeren. Niets belet de hoofdstad om samenwerkingsverbanden te sluiten met de nabijgelegen Vlaamse gemeenten, de provincies Vlaams-en Waals Brabant o.m. inzake ruimtelijke ordening, openbare werken en wegenbouw, migratie, mobiliteit, economische ontwikkeling, tewerkstelling en gezondheidszorg. Hij besluit: ' We staan voor een immense opdracht, die ons geen keuze laat. Niet voor het nieuwe België in de Europese Unie, maar ook niet voor de toekomst van de hoofdstad. Ofwel ontwikkelt Brussel zich tot een sterke meervoudige hoofdstad die in staat is de tegenstellingen tussen de verschillende culturen te overstijgen en ze met elkaar te verbinden. Ofwel verliest Brussel zijn internationaal karakter met alle nadelige gevolgen voor elke gemeenschap '
Dit sterk doordachte artikel van een groot politicus die in de toekomst schouwt, verscheen in De Standaard van dinsdag 17 juli op paginas 22 en 23. Het verdient een ruime verspreiding.
20-05-2012
11-julitoespraak van Bart De Wever
We ontvingen in extenso de 11-julitoespraken van enerzijds Bart De Wever, gehouden in De Warande, en anderzijds van minister en vice-premier Geert Bourgeois, op 8 juli uitgesproken in het Frans-Vlaamse Bambeke, voor de inwoners van Bambeke en andere omringende Frans-Vlaamse gemeenten en de leden van De Werkgroep De Nederlanden, Davidsfonds Frans-Vlaanderen, Euvo en de Michiel De Swaenkring. Ik vernam dat er heel wat volk was en dat gesproken mag worden van een bijzonder succes. Verheugend was de bijzondere kennis van de minister van de geschiedenis van Frans-Vlaanderen. Niet voor niets prees hij uitbundig de nu 92-jarige Cyriel Moeyaert, zijn oud-leraar in het College van Izegem, die niet enkel zijn leerlingen de goeie Nederlandse taal aanleerde maar ook de geschiedenis van Vlaanderen, Frans-Vlaanderen en de hele Nederlanden.En ook nu nog is hij dag aan dag in de weer om typisch Frans-Vlaamse woorden en spreekwoorden te verzamelen, die dan in de KFV-Mededelingen verschijnen. De vorige heeft hij al gebundeld in het ' Woordenboek van het Frans-Vlaams ' dat in 2005 door het Davidsfonds werd uitgegeven. Jammer dat wij, ten gevolge van onze immobiliteit er niet meer bij konden zijn. Ik ben vier jaar jonger dan onze oud-KFV-voorzitter maar kan niet bogen op zijn ijzersterke gezondheid. Een man om 100 jaar te worden zoals ook de voorzitter die hem voorafging, Daniël Merlevede, die er 101 wordt op 18 november e.k.
De samenvatting van de toespraak van Bart De Wever kon al in samenvatting gelezen worden in De Standaard van 10 juli, met commentaar van redacteur Johan Rasking. Bart De Wever wijdde zijn inleiding aan Hendrik Conscience en zijn boek ' De Leeuw van Vlaanderen ' ' Een boek waarmee Conscience aan de embryonale Vlaamse natie het instrument gaf om zichzelf te veruitwendigen: de symboliek van de Guldensporenslag. Dankzij dat boek is 11 juli onze feestdag. Dankzij dat boek is onze vlag de klauwende leeuw. Dankzij dat boek is ons volkslied ' De Vlaamse Leeuw ' Dankzij dat boek vond de benaming ' Vlaanderen ' voor de Nederlandssprekende gemeenschap in België defenitief zijn ingang. Er zijn weinig romanciers in Europa die zo'n impact hebben gehad op een gemeenschap als Hendrik Conscience. Daarom alleen al is hij in mijn visie een groot schrijver. ' Elf juli is voor mij het moment om mij te wijden aan de opdracht die Conscience de Vlamingen meegaf in de laatste regel van zijn boek: ' Vlamingen, gedenk wat Vlaanderen eertijds was, wat het nu is en wat het eens zal worden. ' Kortom, het moment om de staat van Vlaanderen op te maken. Wie een staat opmaakt moet ook eerlijk met zichzelf zijn en de hand in eigen boezem durven steken. ' Ik ben de eerste om toe te geven dat het Vlaamse beleid er niet steeds in slaagt om in de praktijk te brengen waar de meerderheid van de bevolking en ondernemers terecht om vraagt. In Vlaanderen hebben we soms te kampen met een haperende politieke besluitvorming en een consequente uitvoering van wat beslist is. Denk maar aan de wurgende mobiliteitsknoop rond Antwerpen, de saga van de groene stroom of aan het hardnekkig sprookje dat openbaar vervoer in Vlaanderen gratis uit de hemel kan vallen.' Voorts wijst hij dan op de regeldrift, een complex web van elkaar overlappende voorschriftjes en vergunningen, die een rem vormt voor onze ondernemingen. Hij liet ook al zijn stem horen over het vernieuwingsplan van minister Pascal Smet, waar hij radicaal tegen is en zeer terecht vind ikzelf want ik heb ook 35-jaar in het onderwijs gestaan. De Wever zegt: ' Waar ik als Vlaming op iets trots ben dan is het zeker op de kwaliteit van het onderwijs dat onze scholen, directies en leerkrachten, nu al decennia brengen. Het doel van ons onderwijs is leerlingen te laten excelleren, om het beste uit elke leerling te halen, en zijn talenten ten volle tot bloei te laten komen. Het doel is is niet het niveau naar beneden te brengen, de lat zo laag leggen dat iedereen erover kan springen'. Hij wijst verder op de onterechte onderwaardering van het technisch en beroepsonderwijs en aan de problematische oriëntatie van leerlingen richting hoger onderwijs, maar het streven naar excellentie moet altijd voorop blijven staan. Onze slagzin moet die zijn van Gaston Geens: ' Wat we zelf doen moeten we beter doen. ' niet zoals anderen die hebben gewijzigd in ' Wat we zelf doen, doen we beter.' We hebben de plicht om het beter te doen, samen te werken aan een betere toekomst voor alle Vlamingen. We hebben een efficiënte overheid nodig die een ondernemingsvriendelijk klimaat en rechtszekerheid creëert. Vlaanderen beschikt over te weinig hefbomen om daaraan te werken. Dat is niet zonder gevolgen, zegt hij. ' Ooit was Vlaanderen een Europese topregio, vandaag hoogstens een goede middenmoter die in dalende lijn zit. De redenen zijn velerlei, maar liggen vooral op het federaal bestuursniveau, zoals het uitblijven van structurele hervormingen op de arbeidsmarkt, de te hoge loonlasten en te dure loonindexering. Zijn conclusie is eerder somber: ' Ik kan niet anders dan concluderen dat wij er niet goed voor staan. Onze handelsbalans duikt in het rood, het ondernemersklimaat brokkelt af en de investeringen lopen terug. Onze collectieve schuld bedraagt nog steeds 100 % van het bnp, de belastingsdruk is zowat de hoogste ter wereld en tegen 2017 verwacht het Planbureau een toename van de werkloosheid in België met 40.000 werklozen tot 660.000. En dat terwijl er in Vlaanderen nog steeds meer dan 50.000 vacatures niet ingevuld geraken. En toch is er nog hoop. Onze economische groei herneemt en de groeiverwachtingen voor 2012 behoren tot de beste van Europa. Voor onze groei hebben we veel te danken aan Duitsland en de hervormingen die daar worden doorgevoerd. Maar de PS van Elio Di Rupo blijft alle hervormingen blokkeren. De democratische rechten van de Vlamingen worde op een schandlige manier met de voeten getreden.De gootste partij van de grootste gemeenschap van het land wordt gewoon buitenspel gezet. Vlaanderen koos voor centrumrechts beleid en een verregaande staatshervorming. Het kreeg een PS-beleid en institutionele borrelnootjes die het peperduur betaalt. Het BHV-akkoord is voor ons een grote nederlaag, het kost ons handenvol geld, betonneert de nieuwe priveleges voor de Franstaligen en het zal de communautaire problemen niet pacificeren maar alleen verdiepen. Het akkoord is voor ons geen trofee. In Brussel offeren de Vlamingen hun electorale positie op en gaan dramatisch achteruit in gerechtszaken. Dit akkoord als een overwinning verkopen, is de grens vn het cynisme voorbij. In dit land werd de meerderheid al intsttutioneel geminoriseerd door de grendelgrondwet en nu wordt de meerderheid ook politiek en democratisch geminoriseerd. De meerderheid van dit land, die bovenmatig bijdraagt tot de staatsfinancien, is in de federale regering de minderheid geworden. Dat is totaal onaanvaardbaar en we moeten durven zeggen: ' Tot hier en niet verder. We hebben geen behoefte meer aan wat gerommel in de marge'. Tenslotte keek hij vooruit op de parlementsverkiezingen van 2014. In 2014 moeten we het confederalisme doorvoeren en het zwaartepunt van het beleid echt naar de deelstaten verhuizen. ' Ik hoop dat de Vlamingen niet langer zullen pikken dat hun stem gewoonweg wordt genegeerd en dat er een kantelmoment komt waarbij de kracht van de verandering zo groot wordt dat niemand ze nog kan tegenhouden'.
11-05-2012
Voorbijganger
Het onderstaande gedicht werd opgedragen aan mijn oud-leraar Karel Berquin ( ° Nieuwpoort 31 maart 1907- + Brugge 17 augustus 1980 ) De laatste jaren en dagen van zijn leven was hij van het het Komitee voor Frans-Vlaanderen een van onze meest aktieve medewerkers. Hij was de drijvende kracht van het Grimminck- comité en dus ook van de Grimminck-herdenkingen in 1978 in Kaaster. In dat verband werkte hij mede aan de Frans-Vlaamse Cultuurdagen in Ekelsbeke en Waregem en aan de KFV-Mededelingen. Tot zijn laatste dag was hij in de weer voor de Grimminck-studie en enkele dagen voor zijn plotselinge afsterven stuurde hij ons nog zijn Grimminkkroniek met o.m de aankondiging van een door hem te leiden Frans-Vlaamse priesterdag op de Katsberg. Op onze schrijftafel wachtte ook z'n door de VTB-VAB uitgegeven brochure over de ' Grimminck-Route in de Westhoek ( 1979 ) met een lovend woord hierover en een warme aanbeveling.
Kanunnik Karel Berquin was tijdens de oorlogsjaren één van onze uitmuntende leraren in de Normaalschool, waarvan hij in 1951 directeur werd. Voor een hele generatie normalisten is hij een nauwgezet geestelijke leider geweest. Van 1956 tot 1972 was hij hoofdinspecteur voor het voortgezet meisjesonderwijs in het Bisdom en tevens rector van het Klooster der Zusters Marikolen in Brugge. Hij is de auteur van pedagogische werken en van honderden artikelen in tijdschriften. Hij was mystisch georiënteerd en z'n aandacht ging uit naar onze Vlaamse mysticy. De vergeten Karel Lodewijk Grimminck ( 1676- 1728 ) heeft hij weer in het licht gezet. Met Michiel De Swaen was Grimminck ook een belangrijk Nederlands-schrijvend auteur van de Westhoek in de tijd van de annexatie.
De interesse voor Frans-Vlaanderen deelde Karel Berquin met z'n vader Karel-Romaan, die conservator was van de Nieuwpoortse musea en stichter-hoofdman van de heemkundige kring Bachten de Kupe, die ook de Frans-Vlaamse Westhoek als werkterrein koos en o.m. de jaarijkse Heemdagen organiseerde. We denken o.m. terug aan de uitzonderlijk geslaagde Heemdag in Winnezele in 1965 o.l.v. vader en met de medewerking van zoon Berquin. Dat de Berquins voor Frans-Vlaanderen geďnteresseerd waren is niet zo verwonderlijk als men weet dat de familiestamboom wortelt in het Frans-Vlaamse Houtkerke.
We mogen blijvend hulde bregen aan Karel Berquin om de geslaagde Grimminckdagen die hij organiseerde in o.m. Kaaster, Watou en Veurne, en waarvoor hij zich als zeventigjarige inzette met hart en ziel. Het zal ook wel geen toeval zijn dat in Nieuwpoort de Frans-Vlaamse Veertiendaagsen zijn ontstaan, al was hij daar niet rechtstreeks bij betrokken. Jammer genoeg bereikte Karel niet de hoge leeftijd van zijn vader. Z'n hart brak in nog volle en nog jeugdige activiteit, maar z'n leven laat sporen na. Eén van zijn leuzen was:' Wees klein om groot te zijn ' Hij was groot in z'n houding van dienstbaarheid en deemoed en door z'n onverdroten werkzaamheid in Gods-en mensendienst.
Op de foto, genomen bij ons thuis, zien we hem tussen mij en Leo Vanackere, toen voorzitter van het KFV en de latere gouverneur van West-Vlaanderen en ook de vader van de huidige minister en vice-premier Steven Vanackere.
Voorbijganger Spelen met fonemen: van geest en dier klankbord en klavier. Woorden spreken die al eeuwenlang gesproken zijn. Taal en teken van hel en hemel, dood en leven zijn.
Alleen wat vlees, wat bloed, wat been en huid. En hand en hart en hoofd, geprezen hoog als edel, mooi en goed maar vluchtig-zoet als wierookgeur. Wuivende wolk en ijle regenboog, morgen is het uit...
Blijf nog even hijgen, nog happen naar wat lucht en dan maar stijgen óverstappen in verwachtend zwijgen: Verblindend Licht, dat niemand weet, maar Alfa, Omega en Leven heet.
Luc Verbeke 22 juli 1979
Uit " Nescio Quid " 1975
09-05-2012
Gedicht voor Fernand Florizoone
Fernand Florozoone werd op 21 juli 1925 geboren te Veurne in de Westhoek, waar de grote Florizoone - familie al woont van in de 16e eeuw. Hijzelf woont sinds decennia aan zee in Koksijde. Hij was bijna veertig jaar lang opvoeder - bibliothecaris aan het Koninklijk Atheneum van Veurne. Hij debuteerde als dichter in 1955 en schreef sindsdien tal van dichtbundels. Zijn werk werd meermaals bekroond.
Ikzelf werd geboren op 24 februari 1924 in Wakken, aan de samenvloeiďng van Mandel en Leie. Mijn gedicht roept de vele tegenstellingen en gelijkenissen in streek, leven en werk van ons beiden op.
Jij bent een zomer- ik een winterkind, geboren in de Oosthoek van een dorp aan de grens van West en Oost. Laag ons huis toen, onder strooien dak met sneeuw bedekt in kille noordenwind. Jij bent een stadskind uit de Westhoek, warm en onbegrensd, maar die helaas aan d' overzij in' t Frankenrijk het Noorden heet. Mandel en Leie besproeiden mij terwijl jij aan zee en IJzer water vond. Jij zag het licht voor 't eerst het jaar na mij. En woorden werden stil in elk van ons gewekt, die later groeiden tot gedicht. Ik zag meer duiven om het huis en leeuweriken hoog, onder zon en wolken. Jij zag meer meeuwen laag over de zee en bijen, vogels, vlinders tussen boom en bloemen in jouw tuin. Af en toe liet ik in verzen woorden wuiven. Jij liet gedichten sneeuwen aan de grens van zand en wind. Jij een zomer- ik een winterkind.
Luc Verbeke 9 augustus 2005 Uit " Van morgenlicht tot avondzon" 2006
.
07-05-2012
Zusje Yvonne
Foto op het bidprentje van ons zusje Yvonne, geboren in Wakken op 19 februari 1931 en er gestorven als slachtoffer van de oorlog, zo goed als levend verbrand, op 12 mei 1944. Lees het verhaal in " Uit de familiestamboom Verbeke " en ook in de inleiding bij de twee aan haar gewijde gedichten " Gedachtenis I en II "
04-05-2012
Grafsteen zusje Yvonne in Wakken
Dit is de grafsteen van ons zusje Yvonne, op Allerheiligen 2010. Foto Herman Wauters.
03-05-2012
Grafsteen van Maurice Decock
Dit is de grafsteen van onze oom Maurice Decock in Wakken, op Allerheiligen 2010. Foto Herman Wauters.
02-05-2012
Panta Rhei
Naar aanleiding van Pinksteren schreef Prof.em.Herman Mertens in " Kerugma ", het Nederlands tijdschrift voor Prediking o.m. "Alle christenen zijn begaafd, gedreven door de ene Geest van Jezus. Ieder op zijn persoonlijke manier.Hoe dan ook, zij zijn letterlijk en figuurlijk geestverwanten. Het beginsel van hun geestdrift is één en dezelfde Geest " ( mei 2008 )
Wolken en water, hemel en zee, planten en bloemen, boom, mens en dier, sterren, planeten, stroom en rivier: alles beweegt en leeft met mij mee.
Beeld en gedachte, droom, wil en daad, wens en verlangen, vreugd en verdriet: wereld in mij, die wordt en vervliet, immer opnieuw ontbloeit en vergaat.
Wondere groei in hart en in geest. Wentelend heelal. Wassend getij. Waar ik me wend: buiten en in mij voel ik Uw adem Scheppende Geest.
Luc Verbeke 1947
Uit de eerste dichtbundel van Luc Verbeke ' Gezangen in de Deemstering ' ( Nieuwe Stemmen 1951 ) Ook opgenomen in ' Terugblik ' blz.17 ( Sanderus 1994 )
Dit is een foto van de Mandel en de overstroomde 
