Ludo Vets stelt alles in het werk om op duurzame wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Hierbij wordt oa gebruik gemaakt van recyclage van papier en verpakkingen voor het maken van tekeningen en wegwerpmaterialen en afval voor wat betreft het maken van beelden.
Gisteren heb ik kip klaargemaakt met pruimen nog wel.
"Benieuwd wat dat wordt" zei ze in de deuropening op hoge hakken, en ze gooide haar jas op een stoel. Ik had haar niet horen binnenkomen, ik hoor haar nooit binnenkomen.
"Even iets anders aantrekken", zei ze gebukt tegen haar linkerschoen. Dat, was om problemen vragen. Eten, werd plots onbelangrijk, en dat werd het nog meer...
Want ik ben niet altijd die trage hovenier die zij zich wel wenst. "Denk aan de kip" waarschuwde de trui over haar hoofd...
Het moet gezegd, de bamischijf van frituur "de scheldedijk" bleek ook best te vreten.
Blauw en verschenen,
door talrijke achterwerken
kaalgewreten,
de zetelovertrek
vol diepe rimpels en plooien,
waarin kruimels en kat
hardnekkig standhouden.
Deze figuurtjes ontstonden tijdens de middagpauze op kantoor, waar het niet mogelijk was te tekenen, maar waar het niet opviel als ik uit een aanloopstrook van een computerlisting een figuurtje zat te scheuren.
Een oefening in zelfbehoud midden tussen de dagelijkse waanzin van presteren en geld verdienen. En als mijnheer de directeur plots kwam binnen waaien kon ik met een geoefend gebaar die blijkbaar nooit aflatende stroom papierverkwisting in de vuilbak kieperen.
Dit plakboek is opgedragen aan alle bedienden ter wereld die dagelijks de doffe ellende van hiërarchie moeten ondergaan.
mei 1994
Foto 1: Buitenzijde
Foto 2: Schutblad
Vandaag in Gent het SMAK bezocht waar een gedeelte van de vaste collectie wordt getoond. Dat de getoonde werken samenhang missen, is nog niet zo erg, maar ze zijn ondermaats en nog niet zo heel zuinig ook. Melige installaties en inhoudsloze videofilmen vergroten de hoop bij elkaar gesprokkelde onzin.
Met uitzondering van een vijftal werken waaronder dat van Anne Wenzel en Anselm Kiefer, mag de ganse collectie naar de mesthoop verhuizen. De volgende generatie zal werk hebben met het buitenzetten van de vuilbakken. De huidige directie is nog niet los van de dictatoriale Jan Hoet (juist, die van het bier Rodenbach) die de boel jarenlang verziekt heeft. Ook de presentatie laat te wensen over. Het mag toch geen probleem zijn voor een museum als het SMAK om een tekst in een halfduistere zaal met een spotje te belichten zodat de toeschouwer minstens kan lezen wat er staat geschreven. In Gent denkt men daar blijkbaar anders over.
Niet voor herhaling vatbaar, en spijtig van mijn 6 EUR inkom. Maar het wordt pas echt genant als je beseft dat in de naam van het museum het woord 'Actuele' voorkomt. (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst.) Volgens Van Dale betekent Actueel: Toepasselijk op of van belang voor de toestand van het ogenblik. En ja hoor, wat krijgen we voorgeschoteld? 'Geel, Rood, Blauw enz', een werk van Jef Geys uit 1979. Een werk van 29 jaar oud. 'Pyramide' een schilderij van Gerhard Richter uit 1966. Een werk van 42 jaar jong. Enkele Panamarenko's van rond 1975. Je kan zo nog eventjes doorgaan. Het begrip 'Actueel' krijgt in het Smak wel een heel bijzondere dimensie. Niet alleen teleurstellend, maar vooral misplaatst want de toeschouwer wordt bedrogen.
