Ludo Vets stelt alles in het werk om op duurzame wijze met natuurlijke bronnen om te gaan. Hierbij wordt oa gebruik gemaakt van recyclage van papier en verpakkingen voor het maken van tekeningen en wegwerpmaterialen en afval voor wat betreft het maken van beelden.
Mijn petekind is tien. Hij vroeg me onlangs waarom we onze koning niet kunnen kiezen. Ik voelde al nattigheid nog voor de vraag geformuleerd was en dan had hij het ook nog over een democratisch stelsel. Waar haalt hij het? Hij moest ook zo nodig weten waarom de zoon van het opperhoofd, zomaar zonder toets, laten we zeggen zonder slag of stoot, zijn vader kan opvolgen. Zomaar…Ik denk dan onmiddellijk aan een kaartje aan een bloementuil: Zomaar. Zomaar zegt meer dan een stortvloed van argumenten. Hoe zijn de mensen zeker dat de opvolger even goed is als de vader?Hij was zeer goed op dreef, dat moest ik toegeven. Leg het maar weeral uit. Hij moet iets op school opgevangen hebben want zo’n vragen verzin je niet, ook al ben je dan een verstandig bazeke. Daar sta je dan als oud-strijder van 1968 met de mond vol spreekwoordelijke peren. Weliswaar gebakken peren, maar toch. Een onbarmhartig lusteloos gevoel bleef ter hoogte van de doorgaans perfect functionerende ingewanden rond gieren als een losgeslagen tobogan. Albert, dacht ik terloops, misschien kunt u deze Koninklijke transsubstantiatie eens grondig aan de bevolking uitleggen. Dat zou toch moeten kunnen. Een omzendbrief in simpele bewoordingen zou wonderen doen, om in kerkelijke termen te blijven, want ikzelf begrijp van dit ogenschijnlijk onschuldig gegeven, eigenlijk geen bal. Het gaat mijn duur betaalde SA Adventure-pet te boven.
Uw oudste zoon, hoe knap, intelligent en aantrekkelijk ook, bezit bij een troonsbestijging, plotsklaps niet al uw moeizaam vergaarde eigenschappen en flitsende vaardigheden om de Koninklijke taak van eerste lintjesknipper van het land tot een goed einde te brengen. Was het maar waar, ben ik bijna geneigd om te denken. Het is niet omdat hij uw klak met gouden biezeke opzet dat hijineens de schaar treffelijk kan hanteren. Begrijpt u? Links en rechts heb ik bij bekende en minder bekende landgenoten naar hun mening gepolst. De gebakken peren in de van verbazing open gesperde monden leken alleen maar in omvang toe te nemen.Een serieus antwoord werd mij niet geoffreerd. Het merendeel van uw moe geplaagde onderdanen snappen er werkelijk geen reet van. In dit land zijn we nochtans heel wat gewoon maar nu moet onze geliefde leider toch echt niet gaan overdrijven. Ik heb dus gefaald in de ogen van die tien jarige. Geen antwoord was zijn deel. Helaas, maar het is niet anders. Het ligt weer aan mij. Een gedegen uitleg van het hof zal er moeten komen anders zal ik genoodzaakt zijn om uw zoon niet langer als uw wettige opvolger te beschouwen. We zouden op zijn minst een koning moeten kunnen kiezen. Amedeo bijvoorbeeld, zoon van prinses dingeske, lijkt mij een geschikte kandidaat. Koning Amedeo, het klinkt heel volwassen en dan is de carnavalsstemming verzekerd voor enkele opeenvolgende tientallen jaren. Zo kennen we ons land weer als vanouds.In het buitenland kijkt men nu al reikhalzend uit naar dergelijke fratsen. Reken maar.
Wat is uw dikke zoon eigenlijk in de Congo gaan uitrichten? De reis werd hem uitdrukkelijk door u afgeraden maar ook door de één of andere Vlaamse minister. Zeg nu zelf wat kent die van de Congo.Precies of hij is kind aan huis bij de Kabillekens. Altijd krijgt prins leeghoofd van Jan en alleman maar op zijn kop. Erg, heel erg. Hoe moet die jongen zich nu voelen? Maar hij zou ook met de zwarte president gestoomde buffelkont gegeten hebben. En dan mag daar al eens een glazeke Petrus bij gedronken worden. Onder vrienden zien we niet op een Euro meer of minder. Zeker de president niet van het welvarende Congo want die heeft de hotelrekening van die arme Belgische prins nog betaald. Wat wilt ge met vijfentwintig duizend euro in de maand springt die jongen zonder hij het weet verder dan zijn stok lang is.
Ondertussen zijn we ook nog in een oorlog verzeild geraakt met een Libische kolonel. Het is toch allemaal huilen met de pet op. Was er hier dichter bij huis niks te vinden om in elkaar te rammen denk ik dan. Hopelijk hebt u de staalhelm al opgepoetst en uw camouflagepak aangetrokken. Want we gaan er niet goed van zijn. Dat zei die fooraap in Tripoli tenminste. Maar wat me vooral bezighoudt is de vraag of u weet wie al dat wapentuig in eerste instantie aan die Libische hond heeft verkocht? Juist, we denken hetzelfde. Om de Waalse wapenindustrie in stand te houden wordt al eens een moralistisch oogje dicht geknepen. Maar we zijn nu wel de levens van Belgische helden aan het riskeren om onze zelf gefabrikeerde wapens uit te schakelen.Een eigenaardige economische kronkel, tegen wie zeg je het.
Moest u ook zo lachen toen uw minister Delmotte verklaarde dat hij ter plaatse zou laten onderzoeken of de destijds aan het Libische leger geleverde Belgische wapens enkel zouden gebruikt worden voor humanitaire opdrachten. Wapens voor liefdadigheidswerk.Dit maak je toch alleen maar Belgen wijs. Of denkt die tuinkabouter nu echt dat we stomme ezels zijn? Blijkbaar wel dus want hij vertrok geen spier tijdens zijn met speeksel gelardeerde uitleg. Het scheelde niet veel of hij zou beweerd hebben dat hij zelf op onderzoek ging. Ondertussen dacht ik dat ik het in mijn broek ging doen. Dagenlang heb ik van het lachen met de kramp in mijn darmen rond gelopen. Ik heb natuurlijk niet die hogere studies gedaan die u aan het hoofd van dit wonderlijke land hebben gebracht. Maar ik voelde wel aan mijn water dat de Belgen een oor werden aangenaaid. Het leek wel een olifantenoor als je het mij vraagt. Het lag er iets te dik op.
Eén troost hebt u. De piloten die u naar het slagveld stuurde, zijn nog jong. Drieëntwintig jaar zijn ze gemiddeld, althans dat heb ik ergens gelezen. Gastjes van die ouderdom kan u nog wijsmaken dat ze helden zijn en een edele taak uitvoeren, ook al is het dan maar links en rechts wat gronddoelen bombarderen om de bevolking te beschermen. Ook vreemd dat u een mijnenveger stuurt voor een woestijnoorlog. Het nut ontgaat me volledig maar in tegenstelling tot u, ben ik geen militair strateeg. Ik stel dus maar lukraak wat vragen. Het zou niet bij me opkomen om u te bekritiseren. Maar er zijn eigenaardigheden die me opvallen. En als u nu uw oudste zoon, ja de jachtpiloot zoals hij zichzelf graag profileert, eens naar ginder achter zou sturen?Zou dat geen goed idee zijn?Een beetje praktijk kan toch nooit kwaad. De daar aanwezige zandbak is groot genoeg om hem een aantal kemels letterlijk en figuurlijk te laten schieten. Geen mens komt zoiets te weten. Trouwens kemels lopen daar bij de vleet. Hij valt er zelfs niet op. Enfin, dat is wat ik ervan vind maar zoals gezegd, ik ben verre van specialist ter zake.
Maar er is een lichtpunt. We hebben een nieuwe meidengroep Babe genaamd, die het in tegenstelling tot de meeste andere sectoren met overdreven duur betaalde managers die naast hun schoenen lopen van arrogantie, helemaal niet slecht doet. Op muziekaal gebied hebben ze nog niets gepresteerd maar ze staan al in de boekskes. Gezien de beperkte verstandelijke middelen waarover ze beschikken zeg ik, chapeau.Dat betekent hoed als u het nog niet moest weten. Ja, ze hebben hun herseninhoud ingeruild voor diverse borstvergrotingen.En dan, zult u zeggen? Mag het geen maatje meer zijn? Wie ben ik om daar kritiek op te leveren. Heb je hun ogen al eens goed bekeken koning? Neen, u bekeek andere overtuigingsmiddelen? Ogen zo zwart als de ziel van een pauselijke nuntius. Zwarter bestaat niet. Dat gaat dwars door je heen. Kijk, zoiets wordt nu uit een Vlaamse werkmansbroek geschud. Van zo’n schoonheden kunnen ze in Laken alleen maar dromen. Het aantal lelijkaards dat de Koninklijke vertrekken ontsierd is beangstigend groot. Op verstandelijk niveau dan weer evenaren jullie met gemak de meisjes van Babe.
Weet je wat het aller gekste is? Soms heb je aan een stom mondmuziekje, een smoelschaaf zeggen ze bij ons, genoeg om de hele wereld te veroveren. Denk maar eens aan onze oude Toets, u kent hem beslist ook. Dik in de tachtig is hij en nog altijd druk in de weer met dat mondmuziekje in alle uithoeken van de wereld. De proletarische smoelschaaf wint het, de vingers in de neus, van Koninklijke drukdoenerij. Ik zou u dus willen aanraden om iets simpels in gedachte te houden als u zou besluiten om das Vaterland terug op de wereldkaart te plaatsen. Iets simpel, dat moet in uw mogelijkheden liggen vermoed ik. Bij deze opbeurende gedachte sluit ik af.
Ik wens u nog een fijne oorlogsdag, en tot de volgende keer.
Ik hoop dat alles goed gaat met u. Vandaag heb ik maar weinig tijd om u te schrijven. Mijn oude moeder moet naar de pijnkliniek voor een spuit in de rug.Het mens ziet er danig van af. Van de rug bedoel ik. Alleen zo’n tocht maken naar de kliniek lukt niet meer, ik vergezel haar dus. Het wordt dus maar een korte brief maar daarom niet minder intens en welgemeend.
Ik dacht dat ik deze morgen van mijn stoel ging tuimelen. Nu heeft er toch wel weer de één of andere Vlaams Nationalist berekend dat u en uw extravagante omgeving dubbel zoveel kost aan de hoofdzakelijk Vlaamse belastingbetaler als u ons in eerste instantie wilde doen geloven. Het dubbele! Het is niet niks. Het is te hopen dat mijnheer de controleur goed kon tellen, want het zou niet de eerste maal zijn dat men u iets in de schoenen probeert te schuiven waar u helemaal niets mee te maken hebt.Oppassen is de boodschap koning.
Ondertussen maakt die Rijkswachtofficier, zijn degoutant smoelwerk komt te pas en te onpas op televisie, Koekedoosof zoiets, samen met zijn secretaresse een uitstapje om zichzelf te promoten voor de ronde som van zegge en schrijve eenennegentigduizend Euro. De gazetten moesten er weer honderdduizend van maken. Die gastjes moeten altijd overdrijven.Die Koekedoos had dan ook nog nieuwe valiezen nodig en enkele honderden kilos relatiegeschenken. Natuurlijk waar steekt ge anders al dat gerief? En U, beminde koning zou dan niet het dubbele mogen kosten. Waar zijn we dan mee bezig? Dat zijn zaken die ik mij afvraag. Hadden die van de rijkswacht van dat geld niet beter nieuwe klakken gekocht want eerlijk gezegd, ze zien er niet uit.Mijn facteur weet in weer en wind zijn hoofddeksel met meer gratie te dragen dan die ijzervreters die een hele dag niets anders te doen hebben dan in de houding te springen.
Neen, er is iets fundamenteels kapot. Er is geen respect meer. Majesteitsschennis, wie heeft daar nog van gehoord? Voilà, nu zijn we er.
Vergeet u niet de kinders, vooral de twee jongens liggen me nauw aan het hart, van mij te groeten. Het zal werkelijk feest zijn als de oudste uw plaats aan het hoofd van ons land en onze zegevierende troepen inneemt. Ik kijk er al naar uit. Als het zover is kom ik beslist naar Brussel.
En laat u niet doen hè koning.Als er problemen zijn komt ge maar af.
niets uit deze brief mag gebruikt worden zonder toestemming van de auteur
fragment uit :"geef ons wapens we maken revolutie"
Dag koning,
Het was me weer het dagje wel.
Je houdt het toch niet voor mogelijk wat er de laatste tijd allemaal boven water komt. Ik las in de krant dat uw papa in ‘39 met een Oostenrijkse schaatskampioene een scheve schaats zou gereden hebben. Al dat geschaats zou geresulteerd hebben in een buitenechtelijke dochter. Eerlijk gezegd, waarom zou je een schaatskampioene in huis halen ware het niet om te schaatsen, of te leren schaatsen. Waarvoor dient anders zo’n mens. Het lijkt me nogal evident, zou Wilfried Martenskunnen gezegd hebben als hij er weet van had gehad. Politiekers behoren niet direct tot de Europese intelligentsia, maar dergelijk geschaats, begrijpen ze meteen. Zo hebt u er ineens een halfzuster bij. Leuk, er wordt de laatste tijd wat afgelachen zeker in Laken? En wordt er vanavond ter ere van het zusje een gezellig feestje in elkaar gedraaid? Zeg nu zelf, op uw ouderdom er nog een zusje bij krijgen, ook al is het dan maar een half, het heeft toch iets feestelijks. Maar blijkbaar is er nu ook plots van een halfbroerke sprake. Je weet hoe dat gaat koning, hoe meer je in een stront roert, hoe harder hij stinkt. Sta me toe op te merken dat erin uw familie een aardig eindje naast de pot werd gepist. Als u het mij vraagt stond papa blijkbaar meer met de broek om de enkels dan de doorsnee royalist ooit zou hebben bevroed. Je zou het hem nochtans niet aangeven met die edele Romeinse gelaatstrekken. Ik heb de foto van papa nog eens goed bekeken.Neen, niets wijst op zo’n uitgesproken passie voor procreatie. Zoiets gebeurt wel eens meer in die zogezegd adellijke en vrome christelijke middens. Van horen zeggen natuurlijk want ik verkeer nooit in die kringen.Ik mijd ze om eerlijk te zijn. Ze hebben zo iets kleverigs, vind ik.Misschien te veel inteelt? En nu ik er aan denk, uw erfenis, wordt die elke keer kleiner telkens er zo’n bastaard uit de kast komt gevallen?Straks schiet er niets meer over voor uzelf. Maak dat mee.
Natuurlijk is er weer een krant die er bovenop meent te moeten springen en uw mooie naam Van Saksen-Coburg en nog iets, verandert in Van Seksen-Coburg.Nu vraag ik je! Er zijn werkelijk journalisten die niet het minste respect hebben voor ons geliefd koningshuis. Dat verdient u in de verste verte toch niet. OK, al uw vroede voorvaderen hebben links en rechts eens een kindje verwekt, zelfs meerdere. Zeg maar een buiten-koninklijke-baarmoederlijke-dracht. Direct is er dan ook weer iemand die het plebs er aan herinnert dat uw papa in de oorlog niet zo heel zuiver op de graad was. Alsof dat niet allang vergeven en vergeten is. Dan kent u uw volk niet. Het één heeft werkelijk niets van doen met het andere.
Uw broer zou zoiets nooit gedaan hebben, dat was nog eens een brave mens. Misschien wist hij niet hoe het moest, dat kan ook natuurlijk. Hoewel ik persoonlijk vermoed dat uw schoonzuster, la sorcière Espagnole, zo noemt uw jongste zoon haar, niet echt het soort vrouw was die een man naar de hoogste toppen van ademloosheid kon voeren.
Ondertussen hebt u uw handen vol met moedwillige Waalse en Vlaamse politici die om de haverklap met hun vuile voeten bij u de tapijten komen verslijten en uw privé vertrekken in een praatbarak veranderen.Nogal wiedes dat het hof niet reageert op al die negatieve berichten. U hebt er gewoon de tijd niet voor. Dat men dat nu eens eindelijk inziet. Alle stof daalt neer. Dat is een zekerheid. Rustig niets doen, alles komt wel terug in orde.
Enfin, ik wens u veel sterkte koning in deze moeilijke tijden. Kom gerust eens langs als ge tijd hebt, dan kunnen we eens bijpraten.
Fragment uit: "Geef ons wapens we maken revolutie"
copyright 2011 Ludo Vets
Niets uit deze brief mag op generlei wijze gebruikt worden zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur
Dag Koning,
Hoe is het met u?Hopelijk alles wel.
U hebt het toch echt niet getroffen vind ik. Koning zijn in zo’n belabberd land als het uwe, het moet topzwaar zijn.Maar moeilijk gaat ook zei ons moeder altijd en zij kon het weten want ze had zes kinderen op de wereld gezet. Uw land, of wat ervan overblijft, hangt ondertussen met haken en ogen aan elkaar. Een stevige wind en we liggen met onze taal– en andere problemen in territoriale wateren te dobberen als gebakken croutons in de erwtensoep.Een land gelardeerd met wegen, voor zover we nog van wegen kunnen spreken, die er als slappe opneemvodden bij liggen.Gaten en barsten, oplapwerk en geknutsel. Als er per toeval eens geen files op de wegen staan, komt dat eenvoudig omdat we hen niet kunnen zien. Ze zijn er wel maar ze zijn verdwenen in de ontelbare ravijndiepe putten in het asfalt.
Ik hoorde uw vrouw onlangs zeggen dat u vermoeid bent. Tja, ze is natuurlijk ook niet zo heel veel gewoon. Links en rechts eens een handje schudden en dan hebben we het gehad. Haar huishouden zal ook wel niet overmatig stresserend zijn veronderstel ik? Maakt ze ’s morgens een ontbijtje voor u klaar?Kookt ze uw eitjes naar wens?Kijk, dat zijn zaken die me bezighouden.In de Dag Allemaal of in Royalty, toch wel vakbladen met behoorlijke diepgang, is daar nooit iets over te lezen. Jammer. Ik heb uw echtgenote eens enkele groene kevers tegen het één of andere plafond van uw paleis weten kleven. Sindsdien wordt elke gast aangemaand de creatieve uitspatting van de koningin met open mond te bewonderen en beleefd doch nadrukkelijk te fluisteren: Hoe is het mogelijk?Ja, dat vragen uw onderdanen zich ook af.
“Whaw…Geweldig!”, zou Eddy Wally verrukt uitroepen. Als hij er al bij had mogen zijn natuurlijk. Terloops, Eddy Wally is ook één van uw onderdanen. Het is allicht een windschrale troost maar de gewone arbeider en bediende die ’s avonds na zijn dagtaak afgepeigerd naar huis terugkeert, is ook moe. Maar dan van echt werken. Van stress, frustratie of van de zorgen. Want sta me toe te vinden dat politieke moppentappers van diverse pluimage of dubieuze staatshoofden ontvangen en te woord staan niet echt werken is. Ik ken jongens en trouwens meisjes ook die ’s morgens om vijf uur moeten opstaan om hun kroost te wekken en op tijd op hun werk te geraken. En altijd is er die angst: Is er morgen nog wel werk?Heb ik morgen nog wel een baan? Kan ik morgen mijn lening nog afbetalen? Ik geloof niet dat u de billen dichtknijpt over dergelijke onderwerpen. U kampt niet echt met een liquiditeitsprobleem meen ik te weten.
Uw twee stand-up comedians dat is wel even iets anders. De Stokstijve en Den Dikke, het is toch ook niet echt wat je noemt, een schot in de roos. De plaatsvervangde schaamte die met elk van hun publieke optredens gepaard gaat, geestig zijn ze trouwens nooit, zou het gat in de staatsschuld ruimschoots kunnen vullen.
Den Dikke, de meest betaalde ongeschoolde arbeider moet zijn gebrekkige penislengte compenseren met snelle wagens. Een gekend fenomeen, maar daarom niet minder irriterend. Met gierende banden oude vrouwtjes de stuipen op het lijf jagen, is hem op het uitdijende lijf geschreven. Nog even en hij geraakt van dikkigheid gewoonweg niet meer in zijn bolide, of er niet meer uit. Dat kan ook. Die chance hebben we. En dan die te kleine klak die hij steeds op zijn dikke varkenskop perst. De echte zeemannen, zeg maar gerust de jongens en meisjes van de marine zullen ook in hun nopjes zijn met zo’n bevelvoerder. Ik kan mij er iets bij voorstellen. Ik ben ook nog soldaat geweest. Ja, zo’n gedreven leidersfiguur is uitstekend voor de motivatie van al het varend personeel, reken maar. Blijkbaar heeft het vliegend personeel, hierbij denken we onmiddellijk aan al die lieftallige stewardessen, hem ook niet zo graag aan boord want hij weet zich niet te gedragen. Maar dat zal wel weer roddel zijn, hoewel, er echt van achterover vallen doen we in dit land al lang niet meer. De Stokstijve daarentegen heeft blijkbaar minder problemen met dé mannelijke lengtemaat bij uitstek, maar hij kijkt dusdanig bedrukt alsof seks een moeilijke rekenopgave is. Je kunt als het ware ’s morgens aan zijn verschrikte blik in dat ietwat domme behaarde gezicht zien dat hij de avond voordien heeft moeten presteren van zijn koeterwaals brabbelend Natan-pakje met bijpassende streken. Maar prachtige benen heeft ze, een kniesoor die daar opmerkingen over maakt.
U, mijn heer koning, bent heel anders in elkaar gedraaid dan uw zonen. Dat moet gezegd. U geniet van elke honderd gram voorgeschoteld vrouwenvlees, en dan mag het al eens iets meer zijn. Absoluut. Een scheve schaats, niets mannelijks is u vreemd. U kroop trouwens ook graag op een moto. Echte mannen weten waarom.Dan was uw broer een heel ander geval. Die scheet al in zijn broek als hij een petje van de welpen op moest zetten.
Maar wat aan te vangen met die talrijke pedopriesters? Die kerkuilen stonden ook allemaal maar uw hand te schudden op de dag van de dynastie. Vreselijk! Ze leken wel een motor aan te zwengelen. Hopelijk hebt u de tengels goed gewassen nadien. Je weet maar nooit.
Hoe maakte deze bende carnavalsgekken zichzelf onmisbaar, hebt u zich dat ooit afgevraagd? Er mag werkelijk geen fles champagne knallen of ze staan erbij, met hun kruisbeelden en te propere handen. Nog heel even en dan staan de vertegenwoordigers van het hoofddoekenvolk er ook bij. Met of zonder bomgordel.Wacht maar af. Maar voorlopig beperken we ons tot de imploderende kerk van brulkikker André Leonard. Eerst hebben die sacristierukkers een onbewijsbare god uitgevonden en daarna zichzelf benoemd tot zijn vertegenwoordigers. Hoe bedenk je het? Mannen, die zich in met gouddraad geborduurde soepjurken hullen, en elke vorm van seksualiteit afzweren om zich hoofdzakelijk te kunnen bemoeien met de seksualiteit van Jan met of zonder pet. Origineel. Mannen, testiculos habet et bene pendentes.Het zijn hun woorden hoor.Ik vind niets uit.
Met uitgestreken smoelen verkondigen wat goed maar vooral wat kwaad is. Het valt op dat zo goed als alles niet blijkt te deugen in hun ogen: de vrouw, de homo, de wetenschap, vrolijkheid, vooruitgang. Maar eigenaardig genoeg vinden ze pedofilie wel geoorloofd. En s’ zondags in hun eredienst, leggen ze wierookgordijnen aan. Daarachter denken ze hun arrogantie te kunnen ze verbergen.
Eigenaardig land hebt u, ik voel mij er steeds minder thuis. Verwondert het u? En onze goede naam is ook al jaren naar de bliksem. Voor zover dat ze in het buitenland de naam van uw land al eens hebben horen vernoemen natuurlijk. Het ruikt hier ook niet fris, helemaal niet, en het hangt als een natte krant, scheef uit de brievenbus. Net de tong van een hond met hersenbeschadiging.
Wat ik u eigenlijk wilde vragen is het volgende. Mijn oude moeder van drieënnegentig kan niet meer zelfstandig wonen.Wat wil je op die ouderdom. Ze moet dringend naar een rust en verzorgingstehuis. Maar ook hier weer, toestanden die alleen maar in uw land kunnen voorvallen. Wachtlijsten, kilometers lang. Je moet jaren wachten eer je aan de beurt bent en dan nog. Belangrijk is niet, wat ken ik maar wie ken ik. Als u begrijpt wat ik bedoel. Misschien kan u eens een goed woordje doen voor ons ma want ze heeft altijd eerlijk haar belastingen betaald, nooit iets in het zwart gedaan, nooit iets achterover gedrukt.Enfin, meer dan van uw familie kan gezegd worden. U bent ook stilaan op een ouderdom gekomen dat het wenselijk zou zijn een serviceflat te reserveren.O ja, u gaat misschien in één of ander kasteeltje wonen van de staat, en dus van ons allemaal. Alleen mogen wij, uw onderdanen die het tenslotte bekostigen, er niet binnen.
U ziet maar wat u kunt doen en als u toevallig eens in de buurt bent, kom gerust eens langs. Dan schenk ik een goede pot koffie op.
Het is pas vandaag dat ik het overlijden op 12 12 2009 verneem van Danyel Aerts. Drijvende kracht achter 't Pekfabriek en bezieler van oa de muurschildering in de Vinçottestraat te Borgerhout (1998) die ik samen met hem realiseerde.
Ik denk met veel genoegen terug aan de vele uren die wij samen hebben doorgebracht. Zijn aanstekelijke lach en zijn vermogen om zich aan de meest bizarre omstandigheden aan te passen zullen mij altijd bijblijven.
Danyel was een schitterend kunstenaar en een voortreffelijke warme man.
Het was een voorrecht om een stukje met hem te kunnen optrekken.
Fragment uit de monoloog: De wereld hadden we, de hemel moesten we bedenken
Ons bomma had ook een heel speciale relatie met god.Ik heb haar nooit weten bidden of naar de kerk lopen, maar ze had boven op de kast in haar slaapkamer een beeld staan van het heilig hart.Het was nogal een uit de kluiten gewassen beeld, de armen gespreid, het linker been ietwat naar voor, precies of Jézeke had juist een flikflak achter de rug.Precies of hij probeerde zijn evenwicht terug te vinden. Daar leek het een beetje op.De ruimte tussen de kleerkast en het plafond was echter een ietsiepietsie te klein voor dat beeld en ons bomma had niet beter gevonden dan met een nijptang de voeten van Jezus te amputeren zodat hij er toch tussen kon.Achteraf had ze metplaaster Jezus nieuwe voeten geboetseerd, maar die geleken een beetje op zwemvliezen.Geen mens nam daar aanstoot aan.Niemand zag dat.Wie gaat er nu in andermans slaapkamer op de kleerkast naar de voeten van een heiligenbeeld loeren?
Het waren de jarenzestig en er werd al eens iets voorzichtig over sex gezegd op de TV en ons bomma had als een van de eerste in de straat een TV. Een groot houten monster met een gouden biezeke, zwarte knoppen en soms krampen in zijn darmen.Dan was er een soort gekreun te horen en alleen sneeuw te zien. De kinderziektes, net wat u zegt.
Een uitzending van Penelope ging op een bepaald ogenblik over het vrouwelijk lichaam en meer bepaald over de clitoris en ik hoorde mijn bomma aan ons moeder vragen: Heb ik dat ook, een clitoris?Ja dat had ze,...en een vibrator ook.
Fragment uit de monoloog: De wereld hadden we, de hemel moesten we bedenken
Zoals vroeger in elke zichzelf respecterende familie waren er de tante nonnekes. Drie waren er langs de kant van onze pa.Elk jaar gingen we daar één keer op bezoek. We werden dan ontvangen in een soort van zaaltje met geel-bruine tegels langs de muren.Ik zou het omschrijven als de betere badkamer romantiek.Daar kregen we dan slappe koffie die eigenaardig rook, maar de taarten die de nonnen bakten waren de allerbeste in hun soort.
Maar op een hoger echelon van belangrijkheid pronkten daar de nonkels missionarissen. Mannen met witte baarden en helmen op, zo stonden ze tenminste op de foto’s, de helden van het geloof in de expantie van het woord gods. Allemaal werkzaam in de missies bij de zwarte mannekes voor wie we karrenvrachten zilverpapier moesten sparen en die uitblonken in hun naaktheid, naast onze nonkel missionaris.Ik overdrijf niet als ik beweer dat onze familie op haar eentje de Congo heeft bekeert.Pas echt genant werd het wanneer er soms heel plotsklaps een afgehakte mensenhand die een asbak vasthield, op de salontafel bij ons verscheen. Een cendrier zei ons bomma tegen een asbak.Ik herinner mij dat er ook een afgehakte hand van een gorrilla die een cendrier vasthield heeft gestaan.Ons bomma kreeg dan het-over-en-weer.Daar moest ze niets van weten van die beestenboel. “Dat heeft in de rimboe gelukkig geweest en dat zou dan nu, hier op mijn salontafel moeten eindigen” filosofeerde ze. “Dat kan niet.” Binnen de kortst mogelijke keren verdwenen die prullaria in de vuilbak.Ivoor, maskers en peniskokers, het ging allemaal dezelfde weg.“Het is hier Afrika niet.” Was de slotconclusie.Daar moesten we het mee doen. Een foto van nonkel missionaris met zijn arm rond een naakte zwarte madam, met alleen een strooien tutuke,dat werd geduld, meer niet.
De Patrick, mijn broer, heeft zo eens een hand mee genomen naar de school en er is toen iemand echt niet goed van geworden.Ik geloof zelfs dat het de leraar was die toen in zijn papiermand heeft moeten kotsen.
Gisteren heb ik kip klaargemaakt met pruimen nog wel.
"Benieuwd wat dat wordt" zei ze in de deuropening op hoge hakken, en ze gooide haar jas op een stoel. Ik had haar niet horen binnenkomen, ik hoor haar nooit binnenkomen.
"Even iets anders aantrekken", zei ze gebukt tegen haar linkerschoen. Dat, was om problemen vragen. Eten, werd plots onbelangrijk, en dat werd het nog meer...
Want ik ben niet altijd die trage hovenier die zij zich wel wenst. "Denk aan de kip" waarschuwde de trui over haar hoofd...
Het moet gezegd, de bamischijf van frituur "de scheldedijk" bleek ook best te vreten.
